Γενικά. Και ειδικά.

Είπα πως αυτό το ποστ δεν θα έχει τόνους κι όμως βάζω. Πόσες φορές λέμε κάτι, πως δε θα το κάνουμε, κι όμως το κάνουμε; Είναι αδυναμία μάλλον. Δε βαριέσαι. Μαρτύριο ν αναλύεις τα πάντα. Για την ιστορία πάντως, τώρα δεν μ επιστεύτηκα. Όταν γράφω στο τάμπλετ, όπως τώρα, στο οποίο μπαίνουν οι τόνοι με διαφορετικό τρόπο απ ότι στον υπολογιστή μου, συνήθως δεν τονίζω αυτά που γράφω. Δεν μ εμπιστεύτηκα λοιπόν, είπα πως τώρα που θα γράφω τις σκέψεις μου, γρήγορα κ βιαστικά όπως κάνω πάντα, δε θα μπορώ να τονίζω κι από πάνω. Κι όμως μπορώ. Άρα, μήπως τελικά όταν κάνουμε αυτό που είπαμε να μην κάνουμε κ τούμπαλιν είναι γιατί απλώς δεν μας έχουμε εμπιστοσύνη; Γιατί πιστεύουμε ότι δεν θ αντεπεξέλθουμε στο διαφορετικό; Τι μαλάκες που είμαστε.

Κατά καιρούς με πιάνει κ ενώ είμαι τίγκα δε θέλω να πω τίποτα. Αυτό που μόνο παρατηρείς, παίρνεις αποφάσεις κ πρέπει, θες, να κάνεις πράξεις. Δεν ξέρεις πώς, γιατί είναι όλες αυτές οι συνήθειες τόσων ετών που σ εμποδίζουν να στραφείς στο διαφορετικό αλλά το διαφορετικό είναι ωραίο κ δεν ξέρω γιατί μας φοβίζει. Γιατί είμαστε βλάκες. Δεν έχουμε εμπιστοσύνη.

Στο ίντερνετ που περιφέρομαι βλέπω πολλά πράγματα. Μερικά από αυτά είναι επιεικώς θαυμάσια. Αλλά φρικτά. Το καλό είναι ότι μαθαίνω νέα απ όλο τον κόσμο, βλέπω τ αστεία των πιτσιρικάδων, και μη, με τι γελάνε, με τι φρικάρουν, την αντίδρασή τους σχετικά με τις δολοφονίες των μαύρων, την LGBT κοινότητα,
το bullying, την (αν)ισότητα των δύο φύλων. Ο κόσμος νοιάζεται. Ο κόσμος έχει αλλάξει κ φωνάζει. Όσο κι αν πιστεύουμε ότι όλα είναι για τον πούτσο κ άδικα, που είναι, τελικά δεν είναι όλα κ ναι, επιτέλους ο κόσμος νοιάζεται. Θ αργήσουμε να δούμε την αλλαγή κ κάποιοι από μας δεν θα την προλάβουμε κιόλας αλλά θα γίνει.

Έχω αδυναμία στους αδύναμους, πάντα με έπιανε να υπερασπίζομαι τις ψυχές που δεν έχουν την δυνατότητα να υπερασπίσουν τον εαυτό τους. Και δυστυχώς αυτό ακριβώς είναι που συνεχίζεται. Η βία ενάντια στους αδύναμους. Ή σε κάποιες περιπτώσεις όπως αυτές των ΛΟΑΤ ή των μαύρων, στους διαφορετικούς. 
Να εδώ ένα βίντεο με 23 τρόπους (ή λόγους αν θες) που μπορείς να σκοτωθείς στην Αμερική αν είσαι μαύρος.

Βέβαια δεν μπορώ να καταλάβω γιατί μιλάμε για διαφορετικότητα όταν όλοι είναι άνθρωποι. Γιατί είναι μαλακισμένη η ανθρωπότητα θα μου πεις..


Παρακάτω θα δούμε μια ιστορία ενός δασκάλου και δύο μήλων που αφορά το μπούλινγκ, και μερικές μαρτυρίες κάποιων κοριτσιών που σχετίζονται με την αδυναμία του φύλου μας απέναντι στην αντρική βία (ή την πρόθεση αυτής). Αυτή τη φωτό δεξιά, τη λάτρεψα πραγματικά.
Γιατί το σκέφτομαι συχνά και είναι άδικο. Οι γυναίκες δεν μπορούμε να κάνουμε ό,τι θέλουμε. Έχουμε συνεχώς περιορισμούς. Συνεχώς. Το πιο απλό θα πω. Μια γυναίκα δε μπορεί να πάει όπου θέλει ταξίδι μόνη της και να βγει μέσα στη μαύρη νύχτα βόλτα γιατί έτσι της ήρθε. Μπορεί φυσικά αν έχει μαύρη ζώνη στο καράτε, αν είναι τυχερή κ δε συναντήσει κανέναν, αν την έχει σταυρώσει η μάνα της. Ας μην προσπαθήσει κάποιος άντρας να δικαιολογήσει. Δεν έχετε ιδέα πόσες δεκάδες φορές έχουμε νιώσει κόμπο στο στομάχι από φόβο.

Ας δούμε πρώτα λοιπόν την ιστορία του δασκάλου και των δύο μήλων. Μια μέρα ένας δάσκαλος, πήγε στην τάξη του με δύο ολοστρόγγυλα κατακόκκινα ολόφρεσκα μήλα. Κι είπε στα παιδιά πως θα κάνουν κάτι. Τους παρουσίασε τα μήλα, από δω παιδιά δύο μήλα. Αυτό και αυτό. Και άρχισε να ρίχνει το ένα κάτω συνέχεια. Όχι με δύναμη και φόρα, απλώς σα να του έπεφτε. Ξανά και ξανά. Το άλλο το είχε αφήσει στην ησυχία του. Μετά, πήρε το μήλο που έριχνε ξανά και ξανά και είπε στα παιδιά πόσο το αντιπαθούσε, πόσο απαίσιο είναι και με χάλια χρώμα, ότι είχε κοντό κοτσάνι και ότι τους το λέει για να το αντιπαθήσουν κι αυτά. Πολλά παιδιά τον κοίταξαν παράξενα αλλά ο δάσκαλος τα προέτρεψε να το βρίσουν κι αυτά, να το προσβάλλουν, να το ξεφτιλίσουν. Τα παιδιά το έκαναν και είπαν πολλά πράγματα, πως είσαι έτσι, προφανώς έχεις σκουλίκια μέσα σου, βρωμάς, δεν μπορώ να καταλάβω γιατί υπάρχεις κι άλλα τέτοια. Ο δάσκαλος σημειώνει, γιατί αυτός γράφει το ποστ, ότι το ξεφτίλισαν τόσο που σε κάποια φάση πραγματικά το λυπήθηκε. Το σημαντικό στην ιστορία είναι πώς κατά διαστήματα, που το έριχνε κάτω, που το έβριζαν κλπ, ο δάσκαλος έπιανε τα δύο μήλα, τα σύγκριναν και έβλεπαν πως εξωτερικά δεν υπήρχε καμία μα καμία διαφορά. Συνέχιζαν και τα δύο να είναι δύο κατακόκκινα ολοστρόγγυλα ολόφρεσκα μήλα. Και μετά έκοψαν τα μήλα. Και είδαν αυτό που βλέπετε σε αυτή τη φωτό. 

Πώς σας φαίνεται; Τα παιδιά πάντως έπαθαν πλάκα και ήταν σα να έφαγαν φλας με χαστούκι. Κατάλαβαν πως δεν κάνει να τραμπουκίζουμε γιατί καμιά φορά δεν φαίνεται τίποτα εξωτερικά, αλλά εσωτερικά συμβαίνει κάτι τέτοιο.Εδώ η ιστορία στα αγγλικά με περισσότερες λεπτομέρειες, όπως την είπε ο δάσκαλος.

Τώρα ας έρθει κάποιος να μας πει για τους vegan κι ότι τα φρούτα έχουν συναισθήματα γιατί είναι της παρούσης η κουβέντα. Εγώ πάλι λέω να πάνε μια επίσκεψη σε κανένα σφαγείο ζώων και ν αλλάξουμε θέμα.

Ας πάμε στα κορίτσια. Τα κορίτσια. Αχ. Εδώ παραθέτω τις ιστορίες του ποστ που είδα, σε μια μικρή περίληψη στα ελληνικά και από κάτω όπως γράφτηκε από τα κορίτσια. 
Ξεκίνησε μια κοπέλα να μοιραστεί την εμπειρία της για να δείξει πόσο καλύτερα είμαστε ενωμένες παρά χωρισμένες, και γιατί όχι, να το πάρουμε σαν παράδειγμα όσες δεν το έχουμε σκεφτεί: Πως άμα δεις, υποψιαστείς, πως μια γυναίκα κινδυνεύει, να πας κοντά της, να γίνεται δύο. Μόλις λοιπόν, έγραψε η μία, από κάτω έγραψε κι άλλη και μετά κι άλλη και υποπτεύομαι πως όσο προχωράει και διαδίδεται αυτό το ποστ που ήδη έχει περίπου 1μιση εκατομμύριο κοινοποιήσεις, θα γραφτούν κι άλλες ιστορίες. Και όσο προχωράει δείχνει την πώρωση και τις σφιγμένες γροθιές των γυναικών ενάντια στην βία, μαζί στην αλληλεγγύη. Αχ.

Ιστορία πρώτη: Μια κοπέλα βγαίνει από το σούπερ μάρκετ και βλέπει ότι την κοιτάει κάποιος. Μια άλλη κυρία το βλέπει επίσης. Η κοπέλα φοβάται, αρχίζει να βάζει τα πράγματα γρήγορα στο αυτοκίνητο, όπως κάνει το ίδιο και η κυρία. Η κοπέλα φοβάται ακόμα περισσότερο γιατί έχει περισσότερα πράγματα από την κυρία και σου λέει θα τελειώσει πρώτη και θα φύγει και τότε θα μείνω μόνη. Ο τύπος εκεί να κοιτάει. Η κυρία όντως τελείωσε νωρίτερα αλλά δεν έφυγε. Για την ακρίβεια, μπήκε στο αυτοκίνητο, περίμενε την κοπέλα να τελειώσει, να μπει στο αμάξι της και να φύγει.

i was at a grocery store really late one night and some old guy kind of eyed me as i walked out of the store next to this other lady. She and I made eye contact and i knew she was scared too. we loaded up our groceries into our cars as fast as possible and I had way more bags than her so she got done faster than me. I panicked because i was sure she was going to leave so i just hurried faster, shaking a little, and then i noticed she sat in her car, watching me and making sure nobody came near. She waited not until all my groceries were loaded, or until my cart was put away, or until I got into my car. No, she didn’t drive away until I drove away. 
And that was the moment that I realized how much women need other women. That we can’t win this war without each other and we have to be looking out for each other, every second. 

 Ιστορία δεύτερη: Βγαίνει μια κοπέλα από το σταθμό του τρένου 9 ή 10 το βράδυ. Μια κυρία ξαφνικά της ακουμπάει τον ώμο και την ενημερώνει ότι την ακολουθεί κάποιος (την κοπέλα). Αυτή δεν τον είχε προσέξει. Οι δύο γυναίκες περπάτησαν παρέα, σταμάτησαν κάπου κι αυτός ακόμα εκεί, τελικά περπάτησαν μαζί πολλά τετράγωνα μέχρι αυτός να παραιτηθεί και η κυρία, να πάει σπίτι της την κοπέλα με ασφάλεια και να φύγει.

my last year in new york city, i got off the subway around 9 or 10p.m. i only lived about 5 blocks from the f train, but i hadn’t gotten more than two before a woman’s hand suddenly touched my arm. 
“that guy behind us is following you,” she said. “he was watching you leave the train car and followed you up.”
i hadn’t noticed him, or at least not noticed him following me. when we stopped outside a grocery store, he stopped half a block back and loitered. the woman linked her arm with mine and walked me several blocks out of her way to my front door and made sure i got inside safely.

Ιστορία τρίτη: Μια φορά περπατούσε μια κοπέλα με μια φίλη της και ξαφνικά κάποιος της άρπαξε το χέρι και την τράβηξε κοντά του. Η φίλη της κοπέλας του φώναξε μέσα στα μούτρα κι αυτός έφυγε. Η κοπέλα σημειώνει ότι η φίλη της ήταν μικροκαμωμένη.

another time, nocigar and i were walking home and at a stoplight a stranger grabbed my arm when i wouldn’t respond to him and tried to physically drag me over to him. she—who is, by the way, not a very physically imposing girl—ripped his hand off my arm and snarled, “don’t fucking touch her.”
protect your friends. protect strangers. there are good men in the world, but don’t wait for them to do something if you can do it yourself.

Ιστορία τέταρτη: Ήταν σε ένα κλαμπ μια κοπέλα με το φίλο της που έφυγε κι αυτή έμεινε να τελειώσει το ποτό της. Φεύγοντας να πάει στο πάρκινγκ, την περικύκλωσαν τρεις κοπέλες και της είπαν ότι μια παρέα αγοριών εκεί πίσω συζητούσαν να την ακολουθήσουν. Η κοπέλα αναφέρει ότι είναι εκπαιδευμένη σε μεικτές πολεμικές τέχνες αλλά πραγματικά εκτίμησε τα κορίτσια αυτά που της είπαν ότι θα περπατήσουν μαζί της.

I was at a club once and my friend left with her boyfriend so I finished my drink and was heading out to the parking lot when three girls came up to me and basically surrounded me. 
“Those guys behind us were talking about following you. We can walk with you.” 
I have MMA training but have never in my life had been offered the protection and sanction of my own gender. This is so important. 
GIRL CODE. FUCKIN’ GIRL CODE. LEAVE NO GIRL BEHIND. EVER.

Ιστορία πέμπτη: Ήταν ένας τύπος σε ένα μπαρ που δεν άφηνε ήσυχη αυτήν την κοπέλα. Αυτή είδε μια συμφοιτήτριά της που δεν είχαν καμία σχέση. Την κοίταξε όμως, η συμφοιτήτρια κατάλαβε και ξαφνικά φώναξε ΜΕΓΚ! ΠΟΣΟ ΚΑΙΡΟ ΕΧΩ ΝΑ ΣΕ ΔΩ! και χώθηκε κυριολεκτικά ανάμεσα στον τύπο και την κοπέλα τραβώντας τη μακριά. Τώρα είναι καλές φίλες, έχει εκτιμήσει πολύ αυτό που έκανε.

Had a guy who wouldn’t get off me at a bar and I made eye contact with a classmate I only knew in passing and in a fraction of a second she was hollering “MEG! I haven’t seen you in FOREVER!” And she literally shoved herself betweenύthe man and I and dragged me away. We’re now good friends, and I appreciate what she did.

Το ορίτζιναλ ποστ είναι εδώ.

Είδες; Επέλεξα να μην πω τίποτα για μένα. Για τις ψυχές που έφυγαν κ μου λείπουν. Για όσους με πλήγωσαν. Για όσους με ευχαριστούν. Για όσα έχω. Γι αυτά που δεν έχω. Για το κενό που πρέπει να γεμίσεις ενώ δεν έχεις προσλαμβάνουσες. Για την συνείδηση. Για την ενσυναίσθηση. Για αυτό που νομίζεις ότι είσαι. Για τον εαυτό σου που δεν ξέρεις. Για τις αντιδράσεις που δεν προλαβαίνεις. Για το χαμόγελο που έχεις όταν επιτέλους τα καταφέρνεις. Για τη συνεχόμενη ακατάπαυστη προσπάθεια και την αιώνια εγρήγορση. Για τα όρια. Τα μέσον. Τη χρυσή τομή. Για πολλά ακόμα. Τίποτα δεν είπα. Αλλά όλα είναι εδώ.