Ο ήλιος δεν ανατέλλει από τον κώλο μας.

Γι' αυτό καλά θα κάνουμε να μην ασχολούμαστε μόνο με αυτόν και να κοιτάμε και λίγο παραέξω. Καθώς πολλά ακούμε και βλέπουμε, κόσμο να σκοτώνεται, ανθρώπους να αδικούνται, τη φύση να πηδιέται. Κι εμείς τι κάνουμε; Επιμένουμε να βλέπουμε τον ήλιο να ανατέλλει από τον κώλο μας. Κοινώς κοιτάμε τον εαυτό μας και νομίζουμε πως το νύχι που μας έσπασε σήμερα το πρωί είναι το δραματικότερο γεγονός ever και από δω και πέρα ρε πούστη μου άμα τα ξαναβάψω και πλύνω μετά πιάτα να με χέσεις. Γιά σας παρακαλώ να συνέλθουμε πριν έρθει το 2012 και μας συντρίψει κανένα διαστημόπλοιο και τότε θα σας πω εγώ από που θα ανατέλλει ο ήλιος. Άντε μπράβο.

Παρεμπιπτόντως: αυτές οι μαλακίες με τους 100 πυροβολισμούς και τις αυτοσχέδιες βόμβες στο σπίτι μιας ανάπηρης υπουργού τι είναι; Επανάσταση; Πολύ καλά πάμε. Από τον πολύ ήλιο που βγαίνει από τον κώλο μας, τυφλωθήκαμε.

Επιλογές.

Λένε πως πρέπει να υποστηρίζουμε τις επιλογές μας. Αν όμως οι επιλογές μας είναι τελείως λάθος, πως να τις υποστηρίξουμε; Τις αρνούμαστε εντελώς; Λέμε πως δεν ήταν τελείως λάθος αλλά δεν είναι δυνατόν να ελέγχουμε τα πάντα και πως μετράνε και άλλες παράμετροι; Στο κάτω-κάτω, δεν λειτουργούμε μόνοι μας αλλά παίρνουν μέρος πολλά πρόσωπα.
Όλα αυτά είναι παρηγοριά για να μην πέσουμε σε κατάθλιψη; Σκασίλα μας για ό,τι συνέβη και προχωράμε παρακάτω; Κι αν είμαστε βαθιά συναισθηματικοί τύποι και σκεφτόμαστε πολύ, τι κάνουμε; Πάμε στο γιατρό να μας λύσει το πρόβλημα; Κι αν ο γιατρός μας δώσει χάπια επειδή του δίνει bonus μια φαρμακευτική και μεις το πάρουμε γραμμή φεύγουμε και πάμε σ' άλλο γιατρό; Κι αν έχουμε λίγο ασιατικό μενταλιτέ, είμαστε κάτι μεταξύ ανατολής και δύσης, ζούμε σε ένα στρομφοχωριό μέσα στο κεφάλι μας ενώ η πραγματικότητα είναι πάρα πολύ σκληρή και τελικά μας χρειάζεται ο ίδιος ο Φρόιντ μαζί με τον Γιουνγκ για να τους αναιρέσουμε κι αυτούς, τι κάνουμε;
Τα χέζουμε όλα και προχωράμε. Όσο χρονών κι αν είμαστε. Δεν σκεφτόμαστε τι κάναμε, τι είπαμε, τι μας είπαν, τίποτα. Δεν σκεφτόμαστε τίποτα αρνητικό. Κάνουμε μόνο θετικές σκέψεις, όνειρα για το αύριο, δεν βλέπουμε τη σκληρή πραγματικότητα. Και αλλάζουμε το όνομά μας σε Βούδας Τέλα Μπιτέλη, Βούδας Γιάγκος Φαλέτος, Βούδας Λέτη Πιλάκη, ο καθένας από μας ένας Βούδας με ονοματεπώνυμο.
Ας μου πει κάποιος τη σειρά αυτών που πρέπει να κάνω για να σωθώ γιατί χάθηκα λίγο.

Ξυπνάω νωρίς.

Κι έχω τα νεύρα μου. Δε θέλω να ξυπνάω νωρίς γιατί δεν έχω λόγο να ξυπνάω νωρίς. Αλλά εγώ ξυπνάω νωρίς για κάτι ηλίθιους λόγους και δεν μπορώ να ξανακοιμηθώ και όλη μέρα βαράω ντάγκλες. Περνάω φανταστικά γαμώ τη δουλειά μου μέσα. Και πονάει και το χέρι μου.
Ούτε παλιατζήδες δεν περνάνε πια (τόσο συχνά) για να βρίζω να εκτονώνομαι και γω λίγο. Φαίνεται τα πήρανε τα καράβια από τη γειτονιά, ποιος ξέρει. Προχτές βέβαια, έκανε το λάθος και πέρασε ένας, καλά, το τι είπε το στόμα μου δε λέγεται. Μέχρι τη ντουντούκα μου ήρθε να πάρω και να αρχίσω να φωνάζω από πάνω. Αμέ, έχω ντουντούκα. Μια φορά είχα ξαπλώσει στο πάτωμα στη βεράντα για να μη με βλέπουν, νύχτα ήταν, και είχα αρχίσει να κράζω κάτι πιτσιρίκια που τσίριζαν αλλά το αποτέλεσμα ήταν να διασκεδάσουν και να τσιρίζουν χειρότερα μιμούμενα εμένα συν ότι ξύπνησε ο καλός μου και με κατάχεσε. Αυτά είναι, κατάλαβες; Πακέτο η ζωή η πουτάνα. Κι είναι κι αυτή η καριόλα με τα τακούνια κάθε μέρα πρωί πρωί και κάθε μεσημέρι μεσημέρι. Τι φοράει τα τακούνια και κόβει χιλιόμετρα η γαμημένη; Τι θέλει η καριόλα; Να πάρω τη ντουντούκα και να της φωνάξω στ' αυτιά "ΜΩΡΗ ΚΑΡΙΟΛΑ ΞΕΡΕΙΣ ΠΩΣ ΑΚΟΥΓΟΝΤΑΙ ΤΑ ΠΟΥΤΑΝΟΤΑΚΟΥΝΑ ΣΟΥ; ΦΟΡΑ ΤΑ ΜΩΡΗ ΑΣΥΝΕΙΔΗΤΗ ΧΑΜΟΥΡΑ ΠΡΙΝ ΦΥΓΕΙΣ!" Καριόλα. Η ζωή.

Πίκρα 2

Διαβάστε εδώ να σας φτιάξει κι άλλο η διάθεση.

Πίκρα.

Άκουσα ένα από τα πιο λυπητερά πράγματα έβερ. Ότι υπάρχει ένα φωτογραφείο, (ίσως κι άλλα, δεν ξέρω), στο κέντρο, που βγάζει φωτογραφία τους μετανάστες και με επεξεργασία στο Photoshop τους τοποθετεί σε φοβερά σπίτια, ωραίους χώρους κλπ. Αυτό γίνεται για να σταλθούν οι φωτογραφίες στους συγγενείς των μεταναστών και να πιστέψουν ότι οι δικοί τους έχουν πετύχει εδώ, περνάνε καλά...

Πόσο πιο λυπητερή μπορεί να γίνει αυτή η πραγματικότητα; Για πείτε μου.

Γαμώ τα υπουργεία μας.

Καλά, με τόση δουλειά και τόσο τρέξιμο, δεν πήρα χαμπάρι κάτι που πραγματικά αξίζει 12μιση χιλιάδες μούντζες. Μου το είπε όμως σήμερα η αγαπημένη Lee για να με φτιάξει. Πρότεινε λέει ο Παπανδρέου στους οικολόγους το Υπουργείο Περιβάλλοντος και αυτοί ΑΡΝΗΘΗΚΑΝ! Να γελάσω τώρα ή να φασκελώσω; Να κουνήσω το κεφάλι πάνω κάτω σαν τα σκυλάκια στα παρμπρίζ ή να βγάλω τα παπούτσια μου να μουντζώνω και με τα πόδια; Τι να κάνω; Καλά είπε ένας άνθρωπος που άφησε σχόλιο στο σάιτ που διάβαζα το άρθρο: «Είναι», λέει, «όπως ένας τσαμπουκάς την ψάχνει για καυγά και μόλις ανταποκριθεί ο άλλος, το βάζει στα πόδια». Πόσο ηλίθιοι είναι; Δηλαδή αν κάθονται παράμερα και παπαρολογούν θα σώσουν καλύτερα την κατάσταση; Διαβάστε το άρθρο για να βγάλετε τα δικά σας συμπεράσματα και αν θέλετε περαιτέρω μελέτη επί του θέματος, ψάξτε στο google, εγώ αρνούμαι να ασχοληθώ άλλο και συνεχίζω να γράφω ποίηση. Ολαλαΐντι, ολαλά μπουρδελό γαμοχωρά! (διαβάζεται με γαλλική προφορά).

Αρνήθηκαν το υπουργείο Περιβάλλοντος οι Οικολόγοι Πράσινοι

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Τρίτη 6 Οκτωβρίου 2009

Αρνητική απάντηση στην πρόταση του πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου για συμμετοχή τους στην κυβέρνηση έδωσαν οι Οικολόγοι Πράσινοι. Συγκεκριμένα προτάθηκε στον κ. Νίκο Χρυσόγελο να αναλάβει το νέο υπουργείο Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Πράσινης Ανάπτυξης, ενώ από το κόμμα των Οικολόγων Πρασίνων επιβεβαιώθηκε ότι «σήμερα έγινε επικοινωνία από το γραφείο του νέου πρωθυπουργού προς την Εκτελεστική Γραμματεία των Οικολόγων Πράσινων με σκοπό τη συμμετοχή τους στην νέα κυβέρνηση. Η απάντηση των Οικολόγων Πράσινων ήταν αρνητική».

Η πλήρης δήλωση του κ. Χρυσόγελου έχει ως εξής:

«Η εκτελεστική Γραμματεία των Ο.Π. συζήτησε την πρόταση για συμμετοχή στη νέα κυβέρνηση εκ μέρους του νέου πρωθυπουργού κ. Γ. Παπανδρέου. Κατ αρχήν θα ήθελε να ευχαριστήσει για την πρόσκληση να συμβάλλουμε στην περιβαλλοντική διακυβέρνηση. Επισημαίνουμε όμως ότι στόχος μας είναι να αλλάξουμε τις πολιτικές. Η συμμετοχή σε κυβερνητικές θέσεις δεν αποτελεί αυτοσκοπό για μας.

Οι Οικολόγοι Πράσινοι έχουν δηλώσει επανειλημμένα εδώ και πολύ καιρό ότι είναι ανοιχτοί σε έναν προγραμματικό διάλογο ακριβώς γιατί διαθέτουν μια κουλτούρα συνεργασιών. Τέτοιος διάλογος ποτέ δεν έγινε ώστε να διαπιστωθούν συγκλίσεις και αποκλίσεις. Αυτό το έλλειμμα δεν μπορεί να το αναπληρώσει μια βιαστική πρόταση συμμετοχής κάποιου στελέχους μας στο υπουργείο περιβάλλοντος και μάλιστα ενώ είναι φανερό ότι μια πράσινη πολιτική αντίληψη θα πρέπει να διαπνέει όλα τα υπουργεία. Οι Οικολόγοι Πράσινοι παραμένουμε ανοικτοί στον προγραμματικό διάλογο με όλες τις πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις.

Τις επόμενες μέρες θα περιμένουμε τις προγραμματικές δηλώσεις της νέας κυβέρνησης και θα τοποθετηθούμε επί της ουσίας».

Το άρθρο το βρήκα ψάχνοντας στο google, εδώ.

Και τώρα περάστε ακριβώς από κάτω να διαβάσετε την ποίησή μου, μην την ξεπετάμε έτσι για ένα υπουργείο. Τσ δέντρα. Χεστήκαμε. Όταν εξαφανιστούν όλα, θα μας μείνει η ποίηση!

ΜάλλονΑρχίζωΝαΤαΧάνω...

Αρχίδια κώλος βρακί σκατά! Λα λα λα λα λα λα λα!

Δυο αρχίδια μοναχά ανεβήκαν τα βουνά

Να μαζέψουνε χορτάρια άρια άρια άρια τα παπάρια

Ολαλαΐντι εφωνάζανε και δεν τα κατεβάζανε τα δικά τους τα βρακιά

όλα όλα όλα ρα χοντρελοκωλαρά!

Με αυτό μου το ποίημα θέλω να δηλώσω την προφανής και αδήλωτη κατίσχυση του αρνητικού λοβού της τομής του αριστερού ημισφαιρίου του εγκεφάλου μου καθότι έμπροσθεν και όπισθεν συνυπάρχουν μαλακίες.

Κολαρία κολαρά χιόνι πέφτει από ψηλά γεια σου κουμπάρα μου!

(Άμα ακούσετε ότι βγήκε μία στο δρόμο με την ελληνική σημαία και χορεύει και λέει ασυναρτησίες, εγώ θα είμαι).

Ασκήσεις Ηρεμίας.

Αααααα!!! Αααααα!!!! Πάμε όλοι μαζί: Αααααα Ααααααα Ααααααα... Έλα, μη βαριέστε, τσιρίξτε: Αααααα Αααααααααααα Αααααααααααα Αααααααααααα... Τι έγινε; Πονάει ο λαιμός σας; Δε μπορείτε πιο δυνατά ρε σκατόφλωροι; Έλα: Ααααααααααα Αααααααααααααα Ααααααααααααααα Αααααααααααα.... Έτσι μπράβο, φωνάξτε παιδιά μου: Ααααααααα Αααααααααα Αααααααααααααα Αααααααααααααα... Έλα να εκτονωνόμαστε σιγά σιγά γιατί έρχεται και το τέλος του κόσμου. Μη μας βρει ξενέρωτους, να είμαστε λίγο στην τσίτα, έλα, έλα, ξυπνήστε: Αααααααααααα Ααααααααααααααααα Αααααααααααααααααα Αααααααααααα... Έτσι, έτσι, έτσι, έτσι, μπράβο! Μπράβο, μπράβο, μπράβο, μπράβο τα καλά μου τα παιδιά! Τώρα ηρεμήστε, φτιάξτε ένα ρόφημα και πιάστε ένα βιβλίο, ένα πλεκτό, ένα κέντημα, το σκύλο ή τη γάτα σας και χαλαρώστε με ηρεμία. Στην υγειά σας.

Ερώτηση.

Γιατί πρέπει όλα να είναι τόσο δύσκολα;

Πόλη ή Χωριό;

Καταρχάς Καλό Μήνα και Ευτυχισμένο σε όλους αν και με τόσο άγχος στρες παχυσαρκία που έχουμε όλοι, το βλέπω δύσκολο. Παρόλα αυτά, ποτέ δεν έβλαψε η προσπάθεια για ένα καλύτερο σήμερα.

Και προχωράμε στο θέμα μας:

Αγαπητοί μου φίλοι, σήμερα θα θέσω και θα αναλύσω τον εξής προβληματισμό: Πόλη ή Χωριό; Τον τελευταίο καιρό, μου έχει τεθεί συχνά το δίλημμα (ως λύση από άλλους) στη συνεχόμενη και ενοχλητική, είναι η αλήθεια, γκρίνια μου για τη σκατόπολη που ζω. Εγώ όμως γνωρίζω πολύ καλά πως δεν είναι γεωγραφικό το πρόβλημα όπως μου έχει πει πολύ σωστά μια κολλητή μου και πως όλα τα μέρη ισαπέχουν από τον Παράδεισο όπως έχει πει επίσης πολύ σωστά ο Joseph Burton και άρα, αυτό που επιθυμώ πιο πολύ απ’ όλα είναι η προσωπική μου γαλήνη, μπας και σταματήσω να ακούω τα αρχίδια γύρω μου να χτυπιούνται. Γιατί αυτά δε θα σταματήσουν ποτέ. Αδυνατώ καλοί μου φίλοι να βγω έξω με ένα ούζι και να τους γαζώσω όλους. Αδυνατώ να γίνω ο χίτλερ της γειτονιάς σας. Δεν το σηκώνει το κάρμα μου ρε παιδί μου, δε μπορώ. Είμαι ο σκύλος που γαβγίζει μόνο, πως το λένε. Απλά, γαύγισε, γαύγισε, με έχει πιάσει ο λαιμός μου, αυτό είναι όλο. Και κάθομαι και σκέφτομαι: βρε λες να τα μαζέψω να πάω σε κανένα χωριό; Αφού καλοκοιτάω αυτούς που το έχουν κάνει και τους θαυμάζω. Ναι, αλλά το ζήτημα είναι ένα: μπορώ;

Παπάρια μπορώ. Δεν είναι όλα για όλους καλά μου παιδιά. Όχι. Δεν είναι. Και θα θέσω αμέσως τα υπέρ και τα κατά.

Λοιπόν. Στην Αθήνα:

Στην Αθήνα φίλοι μου είναι όλοι μαλάκες γιατί όλοι έχουν τρελαθεί για τους ίδιους ακριβώς λόγους. Βέβαια είναι κι αυτοί που θέλουν εκτέλεση στα δέκα μέτρα αλλά αυτούς θα τους πιάσουμε σε λίγο. Τώρα μιλάμε για τους φυσιολογικούς ανθρώπους, εφόσον υπάρχουν.

Δεν είναι δυνατόν να ζουν οι άνθρωποι άνετα χωρίς να έχουν λίγα τετραγωνικά χώρου ο καθένας να ανασάνει. Εδώ αναπνέουμε ο καθένας με τα πνευμόνια του άλλου. Καπνίζεις εσύ δηλαδή, παθαίνω έμφραγμα εγώ και πάει λέγοντας. Δε γίνεται να τρέχουν οι άνθρωποι συνέχεια να προλάβουν. Δε γίνεται να έχουν συνέχεια άγχος. Το άγχος, η νέα ασθένεια των τελευταίων αιώνων, γαμάει το σύμπαν. Τρελαίνει και φρικάρει. Κι αντί να την καταπολεμήσουν οι άνθρωποι, συνεχίζουν να τρέχουν.

Τα ως άνω, δεν παίζουν στο χωριό. Με ποια έννοια όμως; Με την έννοια ότι στο χωριό δε τρέχεις πολύ απλά γιατί όλα είναι δίπλα σου. Και πάλι όμως. Επειδή, κατά τη γνώμη μου, ο άνθρωπος είναι ένας προβληματικός ιός που έχει εκατομμύρια δυνατότητες να εξελιχθεί στο καλύτερο φάρμακο, αυτός παραμένει σε κατάσταση αρρώστιας, γκρινιάζει και πάλι και συνεχίζει να έχει άγχος για διαφορετικούς λόγους: Άγχος μην του καεί το σπίτι με τις φωτιές που βάζουν, άγχος μην μπουν οι μετανάστες και τον κλέψουν, άγχος μην του πάρει ο γείτονας τα σύκα πριν προλάβει αυτός, άγχος μη φουσκώσει το ποτάμι και του πάρει το αμάξι, άγχος για το παιδί του γιατί πάει σχολείο στο διπλανό χωριό, άγχος με κείνο τον πούστη που δεν του πλήρωσε την επιταγή και τώρα πρέπει να πάει 250 χιλιόμετρα να βρει εκείνη την τράπεζα, μα που τη βρήκε ο πούστης, άγχος γιατί αν ξαφνικά αρρωστήσει ή τραυματιστεί, χτύπα ξύλο, θα πρέπει να έρθει ελικόπτερο να τον πάρει, αν έχει καλό καιρό και άλλα πολλά.

Αποτέλεσμα; Ο άνθρωπος σαν είδος είναι μαλάκας και δε βολεύεται πουθενά. Μίλα για σένα θα μου πείτε, γιατί εμείς ζούμε και σε πόλη και σε χωριό και υπερβάλλεις, δεν είναι κι έτσι όπως τα λες. Φυσικά και υπερβάλλω φίλοι μου, πως αλλιώς θα φτάσει ο προβληματισμός στις κανονικές του διαστάσεις;

Ας μιλήσω λοιπόν για μένα, για τη δική μου Αθήνα και για το δικό μου χωριό.

Η δική μου Αθήνα είναι όμορφη μόνο όταν πρόκειται για την Πλάκα. Το τι συγχύζομαι όταν διαβάζω κάτι «τρέντι φατσούλες» που λένε «η Αθήνα είναι όμορφη, μπλα μπλα μπλα», δεν το συζητώ. Αυτές οι φατσούλες ζούνε σε κάτι πεζόδρομους στην Πλάκα ή στη Διονυσίου Αεροπαγίτου, στο Θησείο, στο Μετς ή σε κανένα ρετιρέ του μπαμπά στο Κολωνάκι, περιφερειακό Λυκαβηττού και μου λένε εμένα για την όμορφη Αθήνα. Κάνε μας τη χάρη ρε φίλε σε παρακαλώ! Στο σημείο αυτό δε θέλω να φανώ αχάριστη καθώς και γω έχω ζήσει σε ωραιότατα σπίτια και σε μια χαρά περιοχές. Αλλά έχω δει τα χειρότερα και μπορώ να κρίνω. Και η δική μου Αθήνα περιλαμβάνει το σύνολο, όχι μόνο τον κώλο μου και τα βυζιά μου. Όχι μόνο τον εαυτούλη μου ρε παιδί μου, πως το λένε. Με συγχύζουν λοιπόν αυτοί γιατί αν ζούσα κι εγώ σε ένα πεζόδρομο στην Πλάκα και κάθε μέρα άκουγα πουλάκια και που και που κανένα τουρίστα, συν ότι δε θα οδηγούσα ποτέ αυτοκίνητο και θα πήγαινα ΠΑΝΤΟΥ με τα πόδια ή το Μετρό, να με χέσεις εμένα αν δεν ήμουν μέσα στην καλή χαρά.

Οπότε, η Αθήνα έχει όμορφες γωνιές, αλλά στο σύνολό της είναι η ασχημότερη και η χειρότερη πρωτεύουσα της Ευρώπης. Όλοι το λένε αυτό. Και η Ελλάδα γενικότερα είναι για τον πούτσο. Ότι έρευνα γίνει, παντού είμαστε τελευταίοι, προτελευταίοι, δίπλα στην Ουγκάντα και το Ουζμπεκιστάν, χρωστάμε 74590347830928023 πρόστιμα στην Ευρωπαϊκή Ένωση γιατί κάνουμε συνέχεια μαλακίες και μεθαύριο που είναι οι εκλογές, πάλι θα βγάλουμε έναν από τους δύο. Μετά εγώ τι να πω; Όχι πείτε μου τι να πω εγώ για τη χώρα μου;

Ας αφήσουμε τη χώρα προς το παρόν κι ας συνεχίσουμε στο θέμα μας το οποίο είναι Πόλη ή Χωριό.

Παπάρια. Πρόβλημα. Δε γίνεται να διαλέξω. Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να χαρίσω στον εαυτό μου εσωτερική γαλήνη και να αφήσω τα πάντα να έρθουν μόνα τους. Δεν μπορείς να σπρώξεις τον ποταμό λέει ένα ρητό. (Είδατε τι κάνει ο διαλογισμός; Σηκώνεσαι χαράματα και λες ρητά και αποφθέγματα).

Την Αθήνα δε τη χωνεύω με τίποτα. Λατρεύω τα ξημερώματα που ο ουρανός είναι τίγκα στ’ αστέρια λίγο πριν ξημερώσει, λατρεύω τα πουλάκια που ακούω, λατρεύω τα ζουζούνια που βλέπω, χτες στο Χαλάνδρι εκεί που καθόμασταν για καφέ, ανέβηκε πάνω στο Δόγη ένα αλογάκι της Παναγίας, national geographic γίναμε, αγαπώ τα αδέσποτα σκυλάκια.... ουπς! Όλα όσα έχω πει έχουν να κάνουν με τη φύση. Ουρανός, μαμούνια, ζώα.... Μμμμμ... αλήθεια λέω τελικά. Σιχαίνομαι την Αθήνα. Γιατί οι άνθρωποί της βασικά είναι σκατάδες. Είπαμε τους λόγους αλλά αυτό δυστυχώς δε μου λέει τίποτα. Αυτό που βλέπω είναι ότι δεν σκέφτεται κανείς τον άλλο, δεν ενδιαφέρεται κανείς για τον άλλο, ούτε καν πάει προς τα κει το μυαλό ρε παιδί μου, δεν είναι ότι το σκέφτεται και το αγνοεί, αυτό με φρικάρει, ότι δεν το σκέφτεται καθόλου το brain dead άτομο, το ζόμπι της Αθήνας. Έχει τόσα θέματα στο κεφάλι του που είναι σαν άδειο πια. Φρίκη. Τρελαίνομαι εν ώρα κοινής ησυχίας, ή γενικά, γιατί, θα ρωτήσω άμα είμαι νυχτοφύλακας, πυροσβέστης, αεροσυνοδός, κάποιος ρε πούστη μου με κυκλικό ωράριο και πρέπει να κοιμηθώ 8 το πρωί με 4 το μεσημέρι και θα κάτσει κάποιος στο δρόμο και: θα βάλει τέρμα τη μουσική στο αμάξι κάτω από παράθυρα ανθρώπων 7 το πρωί της Κυριακής ή οποιαδήποτε ώρα, θα έχει χαλάσει την εξάτμιση του μεταφορικού του για να γαμάει νεύρα, θα έχει αφήσει το συναγερμό να τσιρίζει ανελέητα, θα έχει πιάσει την ψιλή με το κινητό και θα ουρλιάζει και θα ακούν όλοι τα πάντα, θα έχει αφήσει το σκύλο του να ουρλιάζει με λύσσα πάθος και πώρωση καθώς μιλάει με μια γειτόνισσα, θα περπατάει στο δρόμο ακριβώς όπως τα ζόμπι ενώ υπάρχει πεζοδρόμιο και πόσα άλλα κι αυτά μόνο οι πεζοί στο δρόμο. Αυτοί που μένουν στα σπίτια τους τώρα; Κααααααλά. Έχω πει τόσα για τους γείτονες που πραγματικά βαριέμαι να πω κι άλλα. Τι να ξαναπώ; Για τις τηλεοράσεις τέρμα, τις ροχάλες που φτύνουν δίπλα στα παράθυρα, τις μουσικές, τις πόρτες που βαράνε, τις σκούπες που βάζουν ξημερώματα, που καρφώνουν πρόκες μεσάνυχτα, που κάθονται στο διάδρομο και συζητάνε να κάνει αντίλαλο, που δε μαζεύουν τα παιδιά τους, να τους βάλουν και δυο ζευγάρια κάλτσες στο στόμα να το βουλώσουν παρά τα αφήνουν στο μπαλκόνι σαν τους σκύλους ή τα στέλνουν στον κήπο του γείτονα να σπάσει αυτουνού τ’ αρχίδια, που, που, που, που, πόσα που.

Το καλύτερο όνειρο που έχω κάνει για την Αθήνα είναι να ζούσα κοντά με φίλους και γνωστούς που συμπαθώ. Οι γείτονές μου δηλαδή να ήταν οι φίλοι μου και όλοι εσείς. Να έβγαινα στο μπαλκόνι, να γελούσατε δυνατά και να σας φώναζα: Αυγά σας καθαρίζουν ρε μαλάκες; Και να μου λέγατε: Έλα από δω ρε μαλάκα να δεις γιατί γελάμε και γω να έβαζα τη ρόμπα μου ή να κατέβαινα με τα μαλλιά της κατίνας και να ερχόμουν. Ωραία όνειρα.

Το χωριό τώρα: Το δικό μου χωριό.

Στο δικό μου χωριό, το οποίο είναι στην Πελοπόννησο, (κατά το ήμιση, το άλλο είναι από νησί που αγαπώ): ο παπάς τυφλώνει τα σκυλιά με οξύ, ο γείτονας κλέβει τα σύκα μας, άλλοι που δεν ξέρουμε κλέβουν τα αμπέλια μας, κάνει συνέχεια σεισμούς και έχει γαμηθεί το σπίτι, συν, βάζουν φωτιές κάθε τρεις και πέντε και είναι ζήτημα χρόνου η φωτιά να κάψει και τον δικό μας κώλο. Που να πάω; Εκεί να πάω; Ν’ αφήσω τη μουνοΑθήνα να πάω εκεί; Πλάκα κάνουμε; Χαβαλέ; Χιούμορ; Το έχω σκεφτεί αλλά πώς να πάω εκεί; Δεν τους χωνεύω καταρχάς. Τους παρακαλάς να ποτίσουν τον κήπο και να πάρουν ό,τι θέλουν κι αυτοί μόνο παίρνουν ό,τι θέλουν χωρίς να ποτίσουν. Να πάω εγώ εκεί; Πρώτα απ’ όλα μόλις πάω, θα ξεκοιλιάσω τον παπά. Δεύτερον, αν δε με πιάσουν αμέσως, θα ξεκοιλιάσω αυτούς που παίρνουν και δεν ποτίζουν και τρίτον, αν δεν με πιάσουν, θα αγοράσω πολλή φούντα και θα την καπνίσω όλη να ξεχάσω που βρίσκομαι! Φυσικά, επειδή είναι ο Μέρφυ στη μέση, την ώρα που ενδεχομένως θα είμαι λιώμα, θα γίνει σεισμός 264 ρίχτερ ενώ ταυτόχρονα θα πιάσει φωτιά. Στάνταρ. Οπότε, δεν μπορώ να πάρω ναρκωτικά γιατί εμένα όταν με κάνανε, έκαναν τάμα να είμαι πάντα σε εγρήγορση. Οπότε εγώ στο χωριό, σ’ αυτό το χωριό, δεν πάω. Άρα. Να πάω σε άλλο χωριό. Ναι, καλά. Εδώ δε θα πάω στο δικό μου και θα πάω σε άλλο. Και πες. Πάω σε άλλο. Οι φωτιές παραμένουν ως κίνδυνος. Να πάω, να επενδύσω πόσα λεφτά και να ζω συνέχεια με το άγχος της φωτιάς; Δε μπορώ ρε παιδιά. Αφού δεν έχουμε κράτος.

Να πάω στο νησί; Να σου πω. Σε νησί μπορεί να πήγαινα. Αλήθεια. Στο δικό μου νησί, δυστυχώς δεν έχουμε τίποτα. Ούτε σπίτι, ούτε τίποτα. Αλλά σε νησί γενικά θα πήγαινα. Θεωρώ πως η θάλασσα κάνει καλύτερους ανθρώπους, ίσως ανθρώπους που μου ταιριάζουν εμένα περισσότερο. Είναι πιο φευγάτοι νομίζω, δεν ξέρω. Αλλά στο νησί με φρικάρει η απόσταση. Αυτό που άμα συμβεί κάτι, πρέπει να πας στην Αθήνα. Κι άμα σου τύχει Δεκαπενταύγουστο, πρέπει να πάρεις μια πίπα στον ταξιδιωτικό πράκτορα για να βρεις εισιτήριο και μετά να κάνεις 3-4-6-10-20 ώρες να πας στο γιατρό. Ούτε αυτό μου ταιριάζει.

Συν ότι, η επαρχία γενικά, δεν έχει: σινεμά και θέατρα, τα βασικότερο για μένα, ειδικά τα θέατρα γιατί σινεμά χέστηκες, παίρνεις ένα προτζέκτορα και ταινίες και είσαι θεός, εκθέσεις, ΦΙΛΟΥΣ ΠΟΥ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΔΙΠΛΑ ΣΟΥ, μουσεία, υπηρεσίες, δεν έχει σχεδόν τα πάντα. Το μόνο που έχει η επαρχία είναι ένα οξύμωρο σχήμα. Ελεύθερο χρόνο που δεν έχεις τι να τον κάνεις.

Νομίζω πως δύο είναι οι λύσεις που ταιριάζουν σε μένα:

1. Ευρώπη. Μια ευρωπαϊκή πόλη, οποιαδήποτε που θα μου κάνει κλικ. Ναι μεν δε θα έχω τους φίλους μου κοντά (που όλοι θα κάνουν κρα να έρθουν και θα έρχονται συχνά πυκνά αυτό είναι σίγουρο) αλλά θα έχω ΟΛΑ τα υπόλοιπα συν φτηνότερες τιμές σε όλα, ακόμα και στα αεροπορικά καθώς θα μπορώ να πηγαίνω στην Τζαμάικα με 400 ευρώ και στο Βερολίνο (αν μένω π.χ. στο Λονδίνο) με 10 ευρώ. Όχι Αθήνα-Θεσσαλονίκη 200 ευρώ. Θα είχα το κρύο, τη βροχή κλπ αλλά θα είχα και ΟΛΑ τα άλλα. Και όποτε θα ήθελα, θα ερχόμουν και μια Ελλάδα να πάρω ήλιο, ή μια Ιταλία, μια Ισπανία, μια Τουρκία, μια Σρι Λάνκα, μια Ταϋλάνδη, μια Μαλαισία, όπου τέλος πάντων έχει ήλιο γιατί ξέρετε, δεν έχει μόνο εδώ.

2. Να αφήσω τα πράγματα να κυλήσουν προσέχοντας την ψυχική και σωματική μου υγεία και να σκέφτομαι θετικά.

Αποτέλεσμα: Μένω Αθήνα μέχρι νεωτέρας. Σας έπρηξα τ’ αρχίδια. Πάω να δουλέψω.