Το Χαράτσι, ένας φίλος που θέλουμε να διώξουμε.

Αγαπητοί μου φίλοι γεια σας. Δε θα πω πολλά για να μην κουράσω και γιατί δε χρειάζεται. Σε επόμενο ποστ θα βγάλω τα σωθικά μου έξω. 

Το πρωί πήγα εγώ η ίδια στο Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων να ρωτήσω τι χρειάζεται να κάνουμε για να πληρώσουμε μόνο τη ΔΕΗ. Ρωτάω λοιπόν στις πληροφορίες για να μου πουν πως από την προηγούμενη εβδομάδα ο Υπουργός έδωσε εντολή να μην δέχονται πληρωμές για τη ΔΕΗ κι αυτοί δεν έχουν παρά να ακολουθήσουν αυτήν την εντολή. Εννοείται πως σ' αυτήν την χώρα πάντα μα πάντα όταν θέλουν, μπορούν. Αλλά και μεις υποθέτω, όχι;

Κοινώς:

1) βρίσκω άλλη λύση

2) μου κόβουν το ρεύμα και το επανασυνδέω

3) πληρώνω και το βουλώνω όπως συνηθίζω να κάνω τόσα χρόνια.

Σε περίπτωση που επιλέξατε το 1 ή το 2, συνεχίστε παρακάτω. Αν επιλέξατε το 3, δεν μπορώ να πω ότι δεν σας καταλαβαίνω, καταλαβαίνω. Αλλά καλό θα ήταν να κάναμε ό,τι μπορούμε όλοι μαζί.

Λοιπόν, λύση υπάρχει. Είναι μανούρα αλλά υπάρχει. Στο κάτω-κάτω πως το βλέπουν δηλαδή; Να μας φοβίζουν και μεις να καθόμαστε; Πρέπει να αλλάξουν τα πράγματα κι αν δεν υποφέρουμε λίγο τώρα ώστε να γίνει αυτό, σε λίγο δε θα πιστεύουμε αυτό που θα συμβαίνει μπροστά μας. Γι' αυτό ας σκεφτούμε σοβαρά τι θέλουμε να κάνουμε. 

Γλυκύτατη φίλη στο facebook, μου έστειλε ένα μήνυμα με ένα link ενός blog όπου είναι μαζεμένες όλες οι πληροφορίες που θέλουμε. Σας δίνω σε πρώτη φάση το κείμενο από το σύλλογο φορολογουμένων εδώ που λέει ακριβώς τι μπορούμε να κάνουμε και πως. Αν θελήσετε να εκτυπώσετε εξώδικα ή ασφαλιστικά μέτρα, πηγαίνετε στην αρχή του άρθρου και στο "εδώ" που λέει, μπαίνετε στη σελίδα του συλλόγου φορολογουμένων και κατεβάζετε αυτό που θέλετε. Μην διαβάζετε εξώδικα και ασφαλιστικά μέτρα και ταράζεστε, δεν θα σας δείρει κανείς, ούτε θα σας εκτελέσει, ούτε φυλακή θα πάτε. Δεν θα σκοτώσετε, δεν θα κλέψετε, δεν θα παρανομήσετε. Να μην τα υποστείτε αυτά από άλλους, θα προσπαθήσετε. 

Διαβάστε προσεκτικά το blog αυτό, επικοινωνήστε τα όλα αυτά σε οικογένεια, φίλους και γνωστούς και οργανωθείτε σε ομάδες, είναι ευκολότερο από να είσαι και να αισθάνεσαι μόνος. Εδώ βλέπετε πως ολόκληρος ο δήμος της Νέας Ιωνίας ΔΕΝ θα πληρώσει. Κι εδώ ένα βίντεο γι' αυτό και πως ο κύριος Άδωνις συγχύζεται!

Έλα παιδιά δεν πάει άλλο, Χούντα δυο φορές, όχι!

Θυμός και τσαντίλα, χαράτσι και ΔΕΗ.

Έχω ένα θυμό σήμερα άλλο πράγμα. Κι έχω φωνάξει σε ανθρώπους. Και λυπάμαι πολύ. Δε θέλω να είμαι στρίγγλα και γκρινιάρα αλλά δεν έχω πια αντοχές. Δεν έχω ρε παιδί μου. Άμα βιδώνομαι πλέον και δεν το πω, μπορεί να πάθω εγκεφαλικό. Βέβαια, είναι ντάξει να φωνάζεις στους δικούς σου -πουθενά δεν είναι ντάξει να φωνάζεις- αλλά στους ξένους;

Σήμερα έχω εκνευρισμό ο οποίος προέρχεται από την όλη κατάσταση, τι θα κάνω, που πάω, τι γίνεται, φυσικό είναι αλλά δε μου φταίει κι όλος ο κόσμος. Βγήκαμε και χτες και ήπια πάλι τη θάλασσα του Μαρμαρά κι ησύχασα. Οπότε ποτό και συνολική κατάσταση = εύθραυστα νεύρα. Καλά, το πιο ωραίο χτες ήταν ότι φορούσα τακούνια. Γαμάτα, φανταστικά, αλλά τακούνια. Ε σας πληροφορώ ότι αυτό που θυμάμαι πιο χαρακτηριστικά μέσα στην πίτα μου είναι ευγενικά χέρια να με κρατάνε όρθια συνέχεια. Δεν ήταν κατάσταση αυτή, πραγματικά. Αλλά δεν έφταιγα κι εγώ. Γελούσε ο άλλος με έσπρωχνε με φάπα στον ώμο. Ναι, μη σπρώχνεις καλό μου παιδί γιατί είμαστε πίτα, φοράμε τακούνια και θα πέσουμε. Αλλά ήταν από την άλλη η κολλητή, τσακ, έβαζε τα χεράκια της, με κρατούσε όρθια. Καλά, κάποια φάση ήμουν όρθια και μιλούσα με φίλους και είχα ακουμπήσει όλη μου την πλάτη σε φίλο που καθόταν. Ούτε ρώτησα, ούτε ασχολήθηκα αν ενοχλώ, έκατσα ωραία-ωραία λες και ήταν τοίχος. Κι αυτός, τι καλό παιδί, καθόταν, δεν κουνιόταν. Μετά, αφού πέρασε μπόλικη ώρα και εδέησα να παλουκωθώ ήρθε η φώτιση με χρονοκαθυστέρηση και του είπα «πω πω πάνω σου στηριζόμουν τόση ώρα» και μου λέει χαμογελαστός «εγώ απλώς κοίταξα ποιος είναι». Τι καλά παιδιά που είναι οι φίλοι μου. Μα καμαρώνω γι’ αυτό. Μπορεί να είμαστε του γιατρού ομαδικώς αλλά οι φίλοι μου είναι πολύ καλά παιδιά και τους ευχαριστώ όλους γι’ αυτό.

Ξύπνησα λοιπόν σήμερα με ένα πολύ κομπλέ πονοκέφαλο, δεν πήγα και σε ένα γαμάτο σεμινάριο που ήθελα και ξεκίνησα τα μπινελίκια από νωρίς. Αλλά δεν έφταιγα μόνο εγώ. Πρώτα απ’ όλα μου βάρεσαν το κουδούνι πρωί-πρωί. Εμένα άμα θες να σε σκοτώσω, έλα να μου χτυπήσεις το κουδούνι και να τσαλακώσεις σακούλες του σούπερ μάρκετ. Τελείωσες. Θα με πιάσει κρίση ολοκληρωμένη, με αρχή μέση και τέλος (που δεν θα αρέσει σε κανένα). Κουδούνι θέλω να ακούω μόνο όταν περιμένω παρέα. Αν δεν περιμένω κανένα, τρελαίνομαι. Πώς βαράς ρε αρχιδάκι τα ξένα κουδούνια; Ξέρεις εσύ αν έχω μωρό να κοιμάται, είμαι άρρωστη, ψυχοπαθής ή δεν ξέρω τι άλλο; Αυτή είναι η λογική. Και με πιάνει τρέλα κι ας μην έχω μωρό, δεν είμαι άρρωστη, ούτε (;) ψυχοπαθής. Οπότε με πονοκέφαλο και μια νταλίκα κάτω από το σπίτι να έχει βάλει τα αλάρμ και να κάνει διαπασών τι τι τι τι τι τι, ντάξει καταλαβαίνετε,  βάρεσε το κουδούνι. Δεν είπα τίποτα, μόνο έριξα μια γερή μούντζα προς το κουδούνι. Μετά από λίγη ώρα όμως ξαναβάρεσε. Και μ’ έπιασε κρίση. Πήγα, ήταν για φυλλάδια και έριξα τα τέρατα γιατί μόλις χτες βάλαμε ένα γαμόχαρτο στην πολυκατοικία που λέει ότι δε θέλουμε φυλλάδια κι άμα είναι να τα αφήνουν απ’ έξω. Υπάρχει προθάλαμος και δε θα τα παίρνει ο αέρας, ούτε θα σκορπάνε στο δρόμο, είναι κάτι που είναι εφικτό. Κι έρχεται η άλλη και βαράει το κουδούνι. Το δικό μου. ΟΚ. Λυπάμαι πολύ, σήμερα σου κλήρωσε κοπελιά. Και δεν έβρισα. Έχωσα με σκατοφωνή αλλά με ευχαριστώ και παρακαλώ. Και πρέπει να έπιασε γιατί δεν είδα ούτε φυλλάδιο να εμφανίζεται, ούτε τίποτα πουθενά.

Μετά μάλωσα μια φίλη μου. Μετά, πήγα λαϊκή και μόνο που δεν πλάκωσα στον ξύλο τις πατσαβούρες που έσπρωχναν. Μόνο με τους μανάβηδες ήμουν γλυκομίλητη. Τους συμπαθώ κάποιους, έχουν μεν βρώμικα χέρια -απόλυτα φυσιολογικό- αλλά είναι τόσο γαμημένα ευγενικοί, δε μπορώ, είναι τέλειο. Και μετά ήρθαν οι φράουλες. Σκοτώθηκα με τη μάνα μου. Και λυπήθηκα πάρα πολύ. Γιατί δε θέλω να φωνάζω σε κανένα. Αλλά δε μπορώ ρε γαμώτο άλλο, δεν μπορώ.

Μου ήρθε η λυπητερή, βλέπε χαράτσι, βλέπε ΔΕΗ. Κοντά 350 ευρώ κι έπεται συνέχεια. Είναι φανταστικοί. Και γω όμως καμιά φορά μπορώ να γίνω φανταστική. Στο πλαίσιο του φανταστικού λοιπόν, σκέφτηκα να μην πληρώσω κι ας μου το κόψουν. Έχω τον τρόπο να επιζήσω κι επειδή τον έχω, αν δεν το κάνω εγώ, ποιος θα το κάνει; Έτσι σκέφτηκα κι έτσι θεωρώ πως είναι σωστό. Και μίλησα με τη μάνα μου. Εντάξει. Της πουτάνας. Και γιατί; Γιατί της είπα ότι σκέφτηκα να πάω στο Παρακαταθηκών και Δανείων να πληρώσω μόνο τη ΔΕΗ και βλέπουμε. Αυτή μου έλεγε πως δε γίνεται αυτό και πως θα περιμένουμε μέχρι τελευταία στιγμή να δούμε τι θα κάνουν οι πολλοί. Και που θα το δεις, τη ρωτάω. Και μου απαντάει: στην τηλεόραση. Εκεί κάπου άρχισε η κρίση μου. Πιστεύεις ότι στην τηλεόραση θα πουν κάτι τέτοιο κι όχι κάτι του τύπου «όλοι ή τουλάχιστον οι περισσότεροι πληρώνουν κανονικά τις εισφορές τους»; της λέω. Ναι, μου λέει. Αυξήθηκε η ένταση της κρίσης μου κι άρχισε να πηγαίνει ψηλά-ψηλά στον ουρανό. Λέω κι άλλα, λέω, και στο τέλος μου λέει το επικό: Η ΔΕΗ είναι στο όνομά μου. Νομίζω ότι πρέπει να ακούστηκα πολλά, μα πάρα πολλά χιλιόμετρα μακριά. Το τι είπε το στόμα μου δε λέγεται. Και στενοχωριέμαι πάρα πολύ. Και που της μίλησα έτσι και της είπα λόγια του τύπου «εσείς μας φέρατε σ’ αυτήν την κατάσταση, οι συνομήλικοί σου που ψηφίζατε τους μαλάκες και στο κάτω-κάτω εσύ θα πεθάνεις σε μερικά χρόνια και χέστηκες, πρόλαβες να ρίχνεις γαρδένιες στα μπουζούκια. Εγώ όμως τι θα κάνω; Τα παιδιά;» και που νιώθω ανήμπορη, ένα μικρό κουραδάκι μέσα σ’ αυτό το απέραντο κωλοχανείο που κανείς δε συνεννοείται με κανένα. Ούτε ξέρω τι θα γίνει στο τέλος. Δεν ξέρω. Εγώ θα προσπαθήσω ειλικρινά να κάνω ό,τι καλύτερο μπορώ γιατί έχω μια άνεση που μου επιτρέπει να το κάνω. Δεν έχω παιδιά, σκυλιά, οικογένεια, είμαι μόνη, ελεύθερη, παίρνω το καπελάκι μου ό,τι ώρα μου γουστάρει και κάνω ό,τι θέλω, έχω το σπίτι μου, τα βγάζω πέρα καλά, ανεκτά, δε ζητάω και πολλά, μια χαρά είμαι, κι αυτό όλο είναι μεγάλη πολυτέλεια και το σέβομαι πέραν του δέοντος. Δεν είμαι καθόλου πλούσια, αλλά έτσι όπως είναι τα πράγματα, το ότι δεν χρωστάω, έχω στέγη, φαγητό και μερικά λεφτάκια να περνάω, θεωρώ ότι είναι κάτι υπέροχο και το εκτιμώ. Αν εγώ λοιπόν, όπως και άλλοι σαν και μένα δεν κάνουν κάτι, ποιος θα κάνει; Που είδα μια φίλη μου τις προάλλες, καλή μου φίλη, και μου είπε ότι ζει από ελεημοσύνη τον τελευταίο καιρό; Και ταλαντούχα; Εργατική; Σκυλί. Αλλά δεν έχει δουλειά. Και χρωστάει. Θύμα των καιρών. Απ’ αυτή λοιπόν να ζητήσω τι; Να κόψει τι; Κομμένα τα έχει όλα. Τσακίστηκα να της πάω μερικά πράγματα που εγώ είχα. Προς το παρόν μεν, αλλά έχω. Κι έτσι πιστεύω πως πρέπει να κάνει ο περισσότερος κόσμος, ο κόσμος που μπορεί κι έχει. Για να συνεχίσει να έχει και για να βρουν κι ο υπόλοιποι κάποια στιγμή. Αυτοί που δε φταίνε βεβαίως-βεβαίως. Όχι που άκουσα ότι τα περισσότερα πολυτελή αυτοκίνητα στην Ευρώπη, στον κόσμο, δεν ξέρω, τα έχουν στη Λάρισα. Σε παρακαλώ!! Και μετά αναρωτιόμαστε τι έγινε! Τι να γίνει! Καλά εσύ; Λοιπόν, για να συντονιστούμε, να οργανωθούμε και να βοηθήσουμε όσοι μπορούμε τους άλλους που δε φταίνε σε τίποτα. Και τι θα μας κάνουν δηλαδή; Θα μας κόψουν το ένα, το άλλο, ΟΚ, θα γίνει επανάσταση. Και μήπως πρέπει δηλαδή.

Πάντως, για να επανερχόμαστε στα της ΔΕΗ, άκουσα από πολλούς πως πολλοί πληρώνουν εδώ χρόνια στο Παρακαταθηκών και Δανείων το ρεύμα τους και δεν είχαν κανένα πρόβλημα ποτέ. Εγώ θα το ψάξω να δω πως γίνεται και θα δω τι θα κάνω. Πάντως φαίνεται ιδανική λύση. Γιατί αυτό που λένε, να πας σε ΑΤΜ ή μέσω ίντερνετ να πληρώσεις μόνο το Α και το Β όπως αναγράφονται στο λογαριασμό της ΔΕΗ σου, δε γίνεται. Παλιά ίσως γινόταν. Εμένα χτες μου ήρθε ο λογαριασμός και Α είναι η συνολική αξία του ηλεκτρικού ρεύματος μαζί με το ΦΠΑ, Β ίσως παλιά ήταν η ΕΡΤ με το ΔΗΜΟ, ενώ τώρα είναι Δήμος, ΕΡΤ και ένα μεγάλο ποσοστό, σχεδόν το 90% του χαρατσιού ή Ε.Ε.Τ.Η.Δ.Ε. (Έκτακτο Ειδικό Τέλος Ηλεκτροδοτούμενων Δομημένων Επιφανειών).  Και Γ, είναι το συνολικό γαμήσι, ρεύμα, δήμος, ΕΡΤ και χαράτσι. Κι αυτό θα είναι κάθε χρόνο. Πώς μας φαίνεται; Θα το βάλουν σε δωδεκάμηνο και θα το πληρώνουμε σα μαλάκες 5, 5 ευρώ, δε θα το καταλαβαίνουμε κι εντάξει; Δε νομίζω. Δεν ξέρω καθόλου τι πρέπει να γίνει. Ας μας φωτίσει ο Θεός. Έχω φοβερό πονοκέφαλο. Και δεν είναι μόνο από τα ποτά. Γαμώτο.

ΞΥΠΝΑ!

Βάλε γκάζι, δε θέλω, στ’ αρχίδια μου, πετρέλαιο. Μα το πετρέλαιο είναι ακριβό, δε με νοιάζει, στ’ αρχίδια μου. Κάνε ανακύκλωση, στ’ αρχίδια μου, δε με νοιάζει, οι κάδοι είναι γεμάτοι και με πονάει το χέρι μου, κλείνε τα φώτα, δε μπορώ, βαριέμαι, στ’ αρχίδια μου, μην οδηγείς, πάρε κανένα μέσο συγκοινωνίας, πας καλά, δε μπαίνω εγώ εκεί μέσα μ’ αυτούς, άνοιξε ν’ αεριστεί το σπίτι, κρυώνω, χέσε με, πλύνε τα χέρια σου πριν κάτσεις να φας, γιατί οι γύφτοι πως αντέχουν, άσε με κάτω, μην πατάς με τις λάσπες στα χαλιά, γιατί στον τάφο μου θα τα πάρω, για να πατιούνται είναι, κλείνε τη βρύση να μην τρέχει το νερό, κάποτε θα τελειώσει και.., στ' αρχίδια μου, θα'χω πεθάνει μέχρι τότε, ξέρεις η πολιτική που ασκεί ο..., άσε ρε τώρα που θα μας πεις και για πολιτική, μια φορά έφαγα φασολάκια και..., εγώ να δεις τι έχω πάθει με τα φασολάκια!...

Αυτός ο Έλληνας, που τα ξέρει όλα, έχει απάντηση για όλα, είναι πανέξυπνος, πολυμήχανος, την έχει μεγάλη και χοντρή, κατάγεται από τους αρχαίους Έλληνες που ανακάλυψαν τον πολιτισμό, τη δημοκρατία, τη φιλοσοφία, την ιατρική και τα μαθηματικά, μένει στην ωραιότερη χώρα του κόσμου που έχει τις ωραιότερες θάλασσες, τα ωραιότερα ποτάμια, τα ωραιότερα βουνά, τον ωραιότερο ουρανό, τα ωραιότερα σύννεφα και τον ωραιότερο ήλιο όλου του κόσμου, αυτός ο συγκεκριμένος Έλληνας, έχει καταλάβει πως πρέπει να συγκεντρωθεί επιτέλους και να κόψει τις μαλακίες;

Λέγω γω τώρα.

Πως! Συγκεντρώθηκε! Συγκεντρώθηκε! Αφού πήρε τον πούλο, αφού σε λίγο δε θα έχει να φάει, αφού έκατσε πάνω στο μικρό και χαλαρό καυλί των πολιτικών, ναι, φυσικά έχει συγκεντρωθεί! Κατεβαίνει στις πορείες και παίζει ξύλο! Απεργεί! Φωνάζει! Κάνει κάτι!

Εγώ γιατί πέρασα σήμερα από την Ερμού και την είδα τίγκα; Όλο κεφάλια; Ούτε μια γραμμή σε χρώμα πεζοδρομίου; 20-26 Οκτώβρη δεν είπαμε δεν ψωνίζουμε; Γιατί οι καφετέριες είναι τίγκα; Γιατί συνεχίζουμε να πληρώνουμε τους καφέδες 4 ευρώ; Γιατί συνεχίζουμε να παίρνουμε τα αυτοκίνητά μας; Γιατί δε βάζουμε αέριο; Γιατί δε σεβόμαστε τους γείτονες; Γιατί μας λέει κάτι ο γείτονας και τον γράφουμε στην όμορφη παπάρα μας που την κοιτάμε και την χαϊδεύουμε μέρα νύχτα; Δε χορτάσαμε χάδεμα; Πρέπει και την ώρα που μας μιλάει ο άλλος; Γιατί δεν κάνουμε μαθήματα αυτοδιαχείρησης όλοι; Γιατί δεν απεργούμε όλοι; Γιατί δεν γινόμαστε μια γροθιά όλοι; Γιατί δεν ξεστραβωνόμαστε γαμώ την τεχνολογία μου και να δούμε ντοκιμαντέρ και ταινίες που παρουσιάζουν πως είναι οι ζωές σε άλλες χώρες μετά το ΔΝΤ, πριν το ΔΝΤ, χωρίς το ΔΝΤ, στ’ αρχίδια μας το ΔΝΤ, να δούμε πως ζουν σε άλλες χώρες οι άνθρωποι που δεν έχουν τη φανταστικότερη χώρα του πλανήτη, ούτε είχαν τους τελειότερους προγόνους του σύμπαντος, ούτε τίποτα τέτοιο, γιατί δεν γυρίζουμε το γαμοκέφαλό μας να ρωτήσουμε το βρωμιάρη τον μετανάστη που τον σνομπάρουμε δίπλα μας έτσι για τη φάση, από που είναι, που ζούσε, πως ζούσε, τι έτρωγε και όταν μάθουμε, ίσως τότε να επανεκτιμήσουμε όσα δώρα έχουμε και δεν τους δίνουμε καμία σημασία.

Τώρα εγώ γιατί έχω συφιλιάσει; Γιατί είδα ένα ντοκιμαντέρ κι έκλαιγα όλη την ώρα, είδα μια εκπομπή του Αυγερόπουλου για την Γουατεμάλα και πάλι έκλαιγα, έλεγε που είναι αυτή τη στιγμή μια ταχύτατα αναπτυσσόμενη χώρα αλλά το 57% του πληθυσμού της πεθαίνει από πείνα αφού, όπως έλεγε 11-12 οικογένειες κρατάνε τον πλούτο της χώρας και δεν έχουν κανένα λόγο να αλλάξουν τα πράγματα γιατί θα χάσουν τα οφέλη. Κι έτσι, αφήνουν τα πράγματα να διαιωνίζονται. Ο φτωχός λαός από την άλλη, όταν ψάχνει να φάει, δεν έχει χρόνο να ασχοληθεί με δικαιώματα και παπάρες. Πεινάει και πεθαίνουν τα παιδιά του.

Γι’ αυτό. Έχουμε και λέμε. Πρώτα απ’ όλα ξυπνήστε. Χασμουρηθείτε, τεντωθείτε, ξύστε τ’ αρχίδια σας, αλλά ξυπνήστε. Κοιτάξτε τι θα κάνει ο καθένας σας τώρα που είναι νωρίς ακόμα. Γιατί νωρίς είναι. Αλλάξτε κοσμοθεωρία, πάτε στα χωριά σας, μην γεννοβολάτε και λέτε «έχει ο Θεός», σκεφτείτε έξυπνα, κάντε οικονομία, μην ζείτε με αυταπάτες, πολεμήστε, δεν ξέρω, κάντε κάτι ένας-ένας και επιτέλους, όλοι μαζί ας ενωθούμε κάποτε. Εδώ πέρα μας πολεμάνε, μας σκοτώνουν, μας την πέφτουν και εμείς τους το επιτρέπουμε. Και δεν χρειάζεται να σκοτωθούμε και μεταξύ μας. Υπάρχουν ειρηνικές λύσεις. Όπως η απεργία. Όλοι. Όλοι όμως. Για μία μέρα. Να νεκρώσει το σύμπαν. Να μην έχει νερό, ηλεκτρικό, τίποτα απολύτως. Σα να έχει πεθάνει η χώρα. Μπορούμε; Μπορούμε να δείξουμε ότι εμείς είμαστε η δύναμη; Με το να ξηλώνουμε τα μάρμαρα και να τα πετάμε στο κεφάλι του απέναντι, δε νομίζω ότι καταφέρνουμε κάτι, άσε που αυτό θέλουν κι αυτοί.

Λοιπόν, κυρίες και κύριοι, για όποιους δεν κατάλαβαν, έχουμε πόλεμο. Αυτός κυρίες μου και κύριοί μου, είναι ο Γ Παγκόσμιος Πόλεμος. Αν περιμένατε μπόμπες, ανατινάξεις, κομμένα χέρια, πόδια και φυματίωση, χάσατε. Ο πόλεμος είναι εγκεφαλικός, τεχνολογικός, οικονομικός και για να έχει και λίγη σάλτσα, όπου είναι εντελώς γάματα οι περιπτώσεις, έχει και κομμένα χέρια - πόδια. Λοιπόν, συγκεντρωθείτε. Και γι’ αρχή, φύγετε από την θλίψη της πούτσας, δε βοηθάει η θλίψη, σε καθίζει εκεί που ήσουν και αφήνει τους άλλους να στον χώνουν βαθύτερα. Άλλαξε κοσμοθεωρία, χαμογέλα, κατέβασε ιδέες, πάρε βαθιά ανάσα, κοίτα τον ήλιο, τα σύννεφα, διάβασε κανένα σοβαρό βιβλίο, πες καμιά μαλακία και πήγαινε μπροστά. Πάρε και τα βουνά άμα λάχει. Μόνο κάνε κάτι. Εκμεταλλεύσου όσα ήδη έχεις, όσα σου χαρίζονται απλόχερα από τη φύση και προχώρα. Άντε γιατί μου τα ’χεις σπάσει. 

..Λέω μαλακίες; Είναι γνωστά αυτά; Είμαι αλλού; Στ’ αρχίδια μου ρε φίλε. Η κωλοτρυπίδα είναι σαν τη γνώμη. Όλοι έχουμε από μία. Και μένα αυτή είναι η κωλοτρυπίδα μου. Και να σου πω και κάτι άλλο; Εμένα μια χαρά είναι τα κέφια μου. Ποτέ δεν ήθελα πολλά. Όχι ότι με χαλάνε αλλά δε με νοιάζει. Κι έχω δει και πως ζουν οι άλλοι και εκτιμώ αυτά που έχω. Ή τουλάχιστον, προσπαθώ. Οπότε κόψε το λαιμό σου. Εγώ θα συνεχίσω να χαμογελάω και να σε προκαλώ να χαμογελάσεις και συ. Αλλιώς δε γίνεται, σόρυ.

Υ.Γ. 1. Το νοκιμαντέρ Megacities του Μichael Glawogger. Κατεβάστε το.

Κι ακόμα ένα δικό του, το Workingman'sDeath.

Χρειάζεστε και υποτίτλους στα ντοκιμαντέρ. Αγγλικοί, υπάρχουν.
 

Υ.Γ. 2. Λίγο πολύ όλοι έχετε δει κάτι παρόμοιο, ξέρετε την κατάσταση, μπλα μπλα μπλα. Αλλά δεν πειράζει. Ο Εξάντας του Αυγερόπουλου, για τη Γουατεμάλα, ολόκληρο εδώ.

Υ.Γ. 3. Αφιερωμένο σε όσους νοιάζονται πραγματικά.


Υ.Γ. 4. Ναι, έτσι, ΞΥΠΝΑ, σαν τους κολλημένους. 

Γέροι στο καφενείο.

Ήταν ωραία προχτές. Αμέ. Τώρα πως τα καταφέρνω και κάθε φορά λέω πως πάω για ένα τσάι και καταλήγω τύφλα δεν ξέρω, πρέπει να το κοιτάξω. Και ντάξει, δεν είναι κάθε φορά, είναι αυτές οι όμορφες φορές που έχεις να δεις τους φίλους σου πολύ καιρό και κάθεστε, αρχίζετε την κουβέντα, πίνετε, μιλάτε, άντε πίνετε και λίγο ακόμα και στο τέλος βρίσκεστε αγκαλιασμένοι να λέτε πόσο αγαπάτε ο ένας τον άλλο και χαμογελάτε πίνοντας. 

Αυτά που έκανα όλη μέρα δεν υπήρχαν. Όχι να τα λέμε αυτά γιατί μετά λέω ότι πίνω και πως έγινε και τέτοια. Ε πως να μη γίνει χρυσό μου, τόσα νεύρα, τόση καντίφλα, μιζέρια, θλίψη πόνος και γκρίνια γύρω σου, πως να μη περάσεις καλά στο τέλος, επιβάλλεται αν μη τι άλλο. Λοιπόν. Προχτές αυτό. Σηκώθηκα 7:30, έκανα γυμναστική 1 ώρα κομπλέ με dvd, στρωματάκι, βαράκια και όλα τα κομφόρ βρίζοντας ελεεινά τη γυμνάστρια γιατί μιλούσε συνέχεια και μου έσπασε τ' αρχίδια, γιατί πονούσα και δεν μπορούσα να κάνω τις ασκήσεις, τέλος πάντων, 8 η ώρα το πρωί έβριζα σα λιμενεργάτης κάνοντας γυμναστική με dvd. Καλά που δεν έχω γείτονα από κείνη την πλευρά. Α παρεμπιπτόντως. Όποιος θέλει να μείνει στο γκέτο σε σπίτι με καλή τιμή και βεράντα δίπλα σε μένα και είναι πάρα πολύ καλό παιδί και ήσυχος μέχρι θανάτου, σχεδόν δεν ακούγεται, δεν υπάρχει, δεν μιλάει, δεν κάνει τίποτα, παρακαλώ να με ενημερώσει. 

Μετά από τη γυμναστική, κι αφού έκανα το μπανάκι μου, έπλυνα όλες τις κουρτίνες, τα σεντόνια από τα κρεβάτια, τα άπλυτα γενικώς, 4 πλυντήρια τον αριθμό και μαγείρεψα 3 πράγματα γιατί ήθελα να ξεκαθαρίσει το ψυγείο. Έρχεται η μάνα μου σε άσχετες φάσεις που δεν την παίρνω γραμμή και μου βάζει διάφορα στο ψυγείο και μετά το ανοίγω και δεν ξέρω τι είναι κι επειδή είμαι φανταστικό άτομο, δεν κοιτάω ποτέ τι είναι εκεί μέσα. Προχτές βρήκα κάτι φασολάκια που είχαν λήξει το 2009. Έπρεπε να τα φάω να σου πω εγώ μετά. Η διάρροια θα έφτανε μέχρι την Κρήτη. Τέλος πάντων. Τα πλυντήρια έπαιζαν παράλληλα με το μαγείρεμα άρα και το άπλωμα και όλα τα σχετικά. Όταν πήγε πια 3 το μεσημέρι και ο καιρός ήταν βροχερός και δεν είχα καμία αγκαλιά να πέσω μέσα, είπα να τηλεφωνήσω να πάω σε κανένα σπίτι. Πήρα λοιπόν μια φίλη μου και πήγα σπίτι της. Ήπια δύο τσάγια, έπεσαν κάτι φιλιά εκεί με το σκύλο της και μετά πήγα στα Εξάθλεια να βρω μια άλλη μου φίλη, κολλητή που ήταν με φίλες. 

Κι εδώ μπαίνουμε στο θέμα. Οι γέροι στο καφενείο. Γιατί; Να σας πω αμέσως. Γιατί ήμασταν σα γέροι στο καφενείο. Πρώτα απ'όλα ήμασταν σε ένα μέρος τίγκα στην τσιγαρίλα. Δεύτερον, ήμασταν μόνο εμείς εκεί (σε πρώτη φάση) και γκαρίζαμε κουνώντας τα χέρια μας, μισοσηκωνόμασταν σε φάσεις και λίγο από κει που καθόμασταν για να δώσουμε έμφαση και συζητούσαμε ακριβώς ότι και οι γέροι. Πολιτική και γκομενικά αλλά κυρίως πολιτική. Και για δουλειές. Συνθήκες εργασίας, ευτράπελα κλπ. Τα αθλητικά τα πιάσαμε λίγο και τα παρατήσαμε αμέσως γιατί είδαμε ότι το γαμούσαμε μιας και αρχίσανε να λένε ποιος είναι ωραίος και τους είπα ότι δεν είναι αυτό συζήτηση για αθλητικά οπότε το χέσαμε και ξαναπιάσαμε την πολιτική για να έχει ένταση να γουστάρουμε. Δεν τσακωθήκαμε γιατί δεν είμαστε γέροι στην πραγματικότητα να τα έχουμε χαμένα και γελούσαμε πολύ αλλά λέμε τώρα, ήταν πολύ ωραία. Πίναμε εντωμεταξύ τις μπύρες μας και ήρθε και η άλλη (η σερβιτόρα) και μας κέρασε μία καράφα ρακόμελο. Πώς να μη γίνεις κώλος. Μετά πιάσαμε ιστορίες, τι γέλιο έριξα αδερφάκι μου.. Ειδικά σε μια φάση που λέει η φίλη μου η οποία είναι σκηνογράφος-ενδυματολόγος που δούλευε μια φορά σε μια παραγωγή, ταινία ήταν νομίζω, και την έστειλαν να πάρει ένα δονητή από ένα sex shop που τον χρειάζονταν. Τι γέλιο έριξα. Πήγε η δικιά μου να πάρει το δονητή, μπαίνει μέσα, κοιτάει να δει τι έχει και τι θέλει και βλέπει πολύ πράμα. Έρχεται και η υπάλληλος, εκεί πέθανα στην περιγραφή, μια γριά, βαμμένη τέρμα, σοβαρή, με κότσο κι έτσι κι αρχίζει σαν υπάλληλος μουσείου να κάνει επίδειξη, εδώ αυτό ροζ με κόμπους φλέβες, εδώ μαύρο, αυτό δονείται με υπερηχητικό σύστημα όπως οι ναπάλμ ξέρω γω και τέτοια. Τι να κάνει η δικιά μου, να μην ξέρει, δεν τον ήθελε για πάρτη της, για ταινία είναι, λέει στην υπάλληλο, καααλά, να σκέφτεται η υπάλληλος, μας τα'παν κι άλλοι, για τσόντα θα το θέλει, μπορεί να υπέθετε, ποια σοβαρή ταινία έχει τέτοια, την κοιτούσε περίεργα και συνέχισε την επίδειξη. Αυτός 76 εκατοστά, ωραιότατος, κυματίζει άμα τον βάλεις κάθετα και κάνεις και μέση, εκείνος μικρός αλλά θαυματουργός, έχει δύο κεφάλια άμα είσαι πίτα να μην σε νοιάζει, θα στοχεύσεις σίγουρα και τέτοια, και η δικιά μου είδε ότι δε θα βγάλει άκρη, οπότε πήρε τηλέφωνο τον παραγωγό κι άρχισε να του λέει από το τηλέφωνο. Έλα, τι θέλουμε, ροζ, μπεζ, μελαχρινό, με φλέβες, σκέτο, μεγάλο, μεσαίο, τι; Πήρε τελικά ένα και το πιο καλό είναι ότι έκοψε δελτίο γιατί θα το πλήρωνε αυτή και μετά δίνοντας το δελτίο θα έπαιρνε τα λεφτά της πίσω, το οποίο έγραφε : πλαστικό ομοίωμα. Τι να έγραφε θα μου πείτε. Σωστά. Μπορεί να φταίνε οι μπύρες, δεν ξέρω αλλά έριξα τόσο γέλιο με το πλαστικό ομοίωμα και την σοβαρή κυρία με την επίδειξη που δε λέγεται.

Που λέτε. Οι φίλες μου είναι γαμάτες. Μια άλλη φίλη μου τι έκανε το άτομο. Πάλι πέθανα να γελάω. Θεά. Πήγε με το αμάξι για μία δουλειά στην Κηφισιά και έπρεπε να πάει κάπου όπου δεν τη βόλευε η Αττική Οδός. Δεν είχε gps, αλλά είχε μπει πριν στο google map και είχε βρει τη διαδρομή που ήθελε, την είχε εκτυπώσει και την είχε μαζί της. Έλα όμως που κάποια δρομάκια απ' αυτά που της έδειχνε το google map ήταν μονόδρομοι και μία σου από δω και μία σου από κει, έχασε την μπάλα. Ω ρε πούστη, λέει, τι θα κάνω. Και δεν ήταν σε κανένα γνωστό δρόμο για να βρει άκρη, ούτε υπήρχε κανείς να ρωτήσει, δύσκολα τα πράγματα. Το παλεύει λίγο ακόμα, την έσφιγγε κι ο χρόνος, για κάτσε σου λέει. Και τι κάνει; Βρίσκει ταξί, του λέει που θέλει να πάει, μπαίνει στο αμάξι της, το παίρνει από πίσω, όταν έφτασε πλήρωσε και τέλος. Θεά; Προσκυνώ. Όταν μου το είπε, έπεσα κάτω. Θεά.

Τι άλλο; Δε θυμάμαι. Νεύρα έχω. Δεν ξέρω γιατί, έχω νεύρα. Γελάω βέβαια και πάνω γυμναστική αλλά έχω νεύρα. Θα πάω θέατρο σήμερα και αύριο. Είμαι ιν τρανς. Γεια σας.

..Πολλές φορές νομίζω ότι φαίνομαι εντελώς ηλίθια κι ότι γελάω με μαλακίες αλλά να σας πω κάτι; Δε με νοιάζει. Τουλάχιστον γελάω!

Α! Και κάτι άλλο που θυμήθηκα. Όλοι έχουμε παρατηρήσει την παράνοια που παίζει εκεί έξω, είτε παίρνουμε μέρος είτε όχι. Λοιπόν, αυτό το θέμα με τα σκουπίδια με εντυπωσιάζει πραγματικά. Θυμάμαι παλιότερα, όχι πολύ μακριά, 3 ή 4 χρόνια πίσω, να κάνουν απεργία οι σκουπιδιάρηδες και να είναι τριπλά και τετράδιπλα βουνά σκουπίδια απ' ότι είναι τώρα. Μάλιστα, το ορκίζομαι αυτό που θα σας πω, είχα ακούσει κάτι περίεργα κροξίματα έξω και είχα βγει και είχα δει γλάρους στον αττικό ουρανό. Σημειωτέον, μένω 4 χιλιόμετρα από την κεντρική πλατεία της χώρας, δεν μένω στον Πειραιά, ούτε στη χωματερή. Οπότε τώρα τι μας έχετε σπάσει τα αρχίδια με τα σκουπίδια και καλά οι μεν πολιτικοί στέλνετε τα ΜΑΤ στη χωματερή και αρχίδια μάντολες και οι άλλοι κάνουν λες και δεν το έχουν ξαναδεί; Δε λέω τι ωραία και αφήστε τα, όχι, απλώς παρατηρώ πως στο πλαίσιο της γενικότερης παράνοιας, μεγαλοποιούμε τα πάντα, ακόμα κι αυτά που πάντα γνωρίζαμε και δεν κάναμε τίποτα όταν έπρεπε. 

Όλα είναι υπέροχα!

Το τι μπινελίκι έχω ρίξει αυτές τις μέρες δε λέγεται. Η ειρωνεία βέβαια είναι ότι προσπαθώ να είμαι ανεβαστική για τους άλλους γιατί δε φταίνε σε τίποτα να τρώνε ξινομουνίαση συν ότι δε γουστάρω να είμαι ξινή σε τρίτους αλλά λέμε μόνη μου δεν παλεύομαι. Τέτοια γρουσουζιά με έχει πιάσει, τέτοια μίρλα, τέτοια γκρίνια, όλο παραμιλάω και βρίζω γαμώ το σπίτι μου μέσα γαμώ δηλαδή. Κάνει και κρύο στο μπουρδέλο, μου λείπει, ναι φυσικά, κάτι μου λείπει αλλά δε θα πω τίποτα, θα σφίξω τα δόντια και δε θα μιλήσω, το μόκο.

Άσε που μ' έχει πιάσει τρέλα και δε με νοιάζει να τη λέω στους ανθρώπους. Πάει η καλή γλυκιά Κωλόγρια (-ποια; -μην το λες, δεν ξέρεις..) ώρες ώρες λέμε όχι μόνο με πιάνει να τη λέω αλλά μου΄ρχεται να σου χώσω και μια χαστούκα όλη δική σου, με ανοιχτή παλάμη να πιάσει όλο το πρόσωπο να μη μείνει σπιθαμή απ'έξω. Αλλά μετά έλα που με πιάνει παλι η γλυκα μου και μαλακώνω και σκέφτομαι, δε φταίει, δε φταίει κανείς, όπως τα βλέπεις έτσι είναι, εγώ δεν είμαι καλά... και κει που το δουλεύω τσακ! πάλι μου΄ρχεται να σου χώσω μία να είναι όλη δική σου. 

Τα'χω πάρει με το κρύο. Τόσο καιρό παρακάλαγα να κάνει λίγο κρύο και τωρα που ξαπλώνω και κρυώνω ακόμα δε χειμώνιασε, νευριάζω.

Τα'χω πάρει μ' αυτές τις πούτσες τις σελίδες κοινωνικής δικτύωσης τύπου facebook, twitter και τα αρχίδια μάντολες στον κήπο του Σήφη του μάγκα του καραμπουζουκλή. Και γιατί ασχολείσαι, θα μου πείτε. Τώρα τι να πω, να σας γυρίσω μια σφαλιάρα που θέλω ή να σκύψω το κεφάλι και να πω δίκιο; Δίκιο βέβαια, ενοχλείσαι κυρία μου, γάμησέ τα όλα και τράβα στο βουνό και στα δέντρα μέχρι να τα κάψουν, άϊντε και μη μας τα σπας! Δίκιο. Αλλά έλα που μ'αρέσει και μένα να λέω καμιά μαλακία, να διαβάζω καμία άλλη, να μαθαίνω νέα, να βλέπω κίνηση.. Αλλά δίκιο. Βουνό, δέντρα.

Τα'χω πάρει και με το youtube. Βασικά και αυτό όπως και οι άλλες δύο οι μαλακίες (facebook, twitter), δεν έχουν κανένα τρόπο επικοινωνίας με το κοινό. Είναι στη λογική "έχεις πρόβλημα; Στον πούτσο μας". Γι' αυτό μου τη σπάνε. Αλλά είναι να μη σε πιάσουν πάνω σε κρίση. Μπαίνω τις προάλλες στο youtube να ανεβάσω ένα βιντεάκι που ήθελα και βλέπω ότι το βίντεό μου "χοντρές με κολάν" το έχουν εμποδίσει να φαίνεται αμέσως και ζητάνε να είσαι άνω των 18 και μέλος του youtube. Θα πήγε προφανώς κάποια βουβάλα που φοράει κολάν, πάτησε το σημαιάκι που λέει πως είναι αισχρό το περιεχόμενο και οι άλλοι, τα ρομπότ στο You tube, είπαν α εντάξει, αφού το πάτησε μια βουβάλα ή ένας ανώμαλος θα το απαγορέψουμε. Έλεγξες ρε αρχιδότρομπα αν είναι υβριστικό; Αν έχει σκηνές που σε ντροπιάζουν; Γιατί το συγκεκριμένο ούτε γυμνό έχει, ούτε βρίζω, ούτε τίποτα. Λέω απλώς ότι είναι άσχημο να βλέπεις την κωλάρα τη θεόρατη της άλλης που είναι τέρμα στην κυταρρίτιδα να φοράει κολάν. 

Και τα πήρα στο κρανίο μ' αυτό. Και ψάχνω να δω που έχουν μια φόρμα επικοινωνίας, ένα μέηλ, κάτι. Και μαντέψτε: δεν είχαν. Και μαντέψτε: είχαν μια διεύθυνση να τους στείλεις ΓΡΑΜΜΑ στην ΑΜΕΡΙΚΗ. Και μαντέψτε: ΤΟ ΕΣΤΕΙΛΑ. Αμέ. Έκατσα, το έγραψα, το εκτύπωσα, το έβαλα σε φάκελο, πήγα στο ταχυδρομείο, του έβαλα γραμματόσημο και το'στειλα. Χεστηκανε αυτοί βέβαια και σιγά μην το διαβάσει κανείς αλλά εγώ το έκανα. Και όλοι αυτό πρέπει να κάνουμε. Να τους στέλνουμε γραμματα με μπινελίκια μπας και στρώσουν οι κωλομαλάκες. Μην τα χρησιμοποιείτε! θα μου πείτε. Δίκιο. Δέντρα. Επιστροφή.

Και τώρα θα βρίσω. Αυτούς και αυτές όλους που είναι ΟΙ ανώμαλοι και ΟΙ για κλωτσές και ΟΙ για τον πούτσο και για τα πανηγύρια και για μάπες και για κουτουλιές να ανοίγουν μύτες που πάνε και πατάνε σε μένα σημαιούλες ότι τους ενοχλεί το περιεχόμενο. Ρε μπουρδελογαμιά, είπες τίποτα στον περιπτερά που έχει τις τσόντες φόρα μέσα στη μούρη εσένα και του παιδιού σου; Όχι. Αντίθετα, περπατάς και χαϊδεύεις λίγο και το παπάρι σου μέσα από την τσέπη. Είπες τίποτα ρε αρχίδι μαλάκα υποκριτή κομπλεξικέ παπάρα σε τόσα που γίνονται; Κατήγγειλες κανένα βενζινάδικο που κλέβει; Ζήτησες απόδειξη από τον πούστη που στα παίρνει με χαμόγελο; Όταν βάζεις τσόντες και χαμουρεύεσαι είναι ΟΚ; Διαμαρτηρήθηκες ποτέ που δε σου δείχνουν τη φάτσα και τα ονόματα των παιδεραστών; Ενδιαφέρθηκες για το κωλοχανείο που λέγεται Ελλάδα; Ναι, άμα έχει στο μπλογκ του σημαιούλα την πατάω. Αυτή προφανώς είναι η απάντησή σου αρχιδομαλάκα. Και για να μη βρίζουμε μόνο τους άντρες, από κάτω θα πιάσουμε και τις πατσαβούρες.

Και συγκεκριμένα όσον αφορά το/στο βιντεάκι μου, θεωρώ ότι όσοι πάτησαν σημαιούλα, αυτοί είναι ΟΙ μαλάκες που παρεξηγήθηκαν από το περιεχόμενο. Προφανώς είναι τίποτα ΥΠΕΡανώμαλοι που γουστάρουν να βλέπουν τις χοντροβουβαλοκωλάρες με κολάν. Παρομοίως ίσως είναι τίποτα θηλυκά τσόλια που είναι σαν κάτι γριές που έρχονται στο γυμναστήριο 90 χρονών με κραγιόν από τη μύτη μέχρι το σαγόνι και τιγρέ τάνγκα πάνω από το κολάν και κωλοτρίβονται στο γυμναστή κι έχουμε όλοι τον εμετό να πηγαίνει ασανσέρ. Αλλά ξέρετε τι σας χρειάζεται κουφάλες; Και στους μεν και στους δε. Να μας πιάσει κρίση όλους και να κάνουμε ό,τι μας καυλώσει. Ολοι ρε. Εσείς προσβάλετε την αισθητική μας κι άμα πούμε κάτι με χιούμορ μας πατάτε σημαιάκια; Εμείς πρέπει μόλις σας βλέπουμε να ερχόμαστε κοντά σας με χαμόγελο και μόλις φτάσουμε στα 20 εκατοστά, να βάζουμε δάχτυλο στο λαιμό, αν δεν έχει φτάσει ήδη ο εμετός πάνω, και να σας ξερνάμε. Να σας γεμίζουμε εμετό από πάνω μέχρι κάτω. Μετά, να σκουπίζουμε τις άκρες των χειλιών μας, να λέμε συγνώμη ευγενικά και να απομακρυνόμαστε. Αυτό πρέπει να κάνουμε. Ό,τι έχει ο καθένας ρε παιδί μου. Εσύ αηδία, εγώ εμετό. Γιατί; Δίκαιο είναι. Έρχεται ο γέρος με το βαμμένο κομοδινί μαλλί και σου κάνει καμάκι; Παπ εμετό! Να σου πω εγώ, θα το ξανακάνει; Και πάει λέγοντας.

Και στο σημείο αυτό, το γυρνάω 180 μοίρες και λέω το εξής: ο καθένας μπορεί να κάνει ό,τι θέλει και μεις απλώς να μην κοιτάμε ή να γελάμε. Και να μην έχουμε κακά συναισθήματα για τους άλλους. Δεν πειράζει, ας είναι. Ας πατάει ο κάθε κομπλεξικός τα σημαιάκια. Τι να κάνουμε; Και τι έγινε; Θυμώνω αλλά μετά σκέφτομαι αυτά. Έχει τελικά τίποτα σημασία; Αφού πάντα θα υπάρχει ο μαλάκας κάπου. Πάντα. Και σε κάποιες περιπτώσεις, όταν δεν υπάρχει μαλάκας, γινόμαστε εμείς για να βρίσκεται και να μη χαλάσει η συνταγή. Οπότε τι ψάχνω; Ένα τέλειο κόσμο; Πολύ θα τον ήθελα, στο στρουμφοχωριό που ζει η ψυχή μου πιστεύει πως γίνεται αλλά δυστυχώς θέλει πάρα πολύ δουλειά από τον καθένα προσωπικά για να μάθει να κοιτάει τη δουλειά του και να μην ασχολείται, να μην εκδικείται, να μάθει να κρίνει κλπ. Κανείς δεν είναι τέλειος τελικά. Κανείς.

Κι επειδή έχω νεύρα επειδή και μένα κάτι μου λείπει, σας λέω να πάτε να γαμηθείτε και πως εγώ θα προσπαθώ και δε θα σταματήσω να προσπαθώ. Αυτά.

Ουγγρικό βιολί.

Έχω τις μαύρες μου, νομίζω ότι λέω όλο βλακείες, δε με αγαπάει κανείς, είμαι μια πατημένη κουράδα στο παπούτσι ενός άστεγου που η σόλα του είναι φαγωμένη και σε λίγο θα ξεμείνει κάπου και θα την πάρει το νερό ενός βοθρατζίδικου και θα τη ρίξει σε ένα λαγούμι στο κέντρο της πιο βρώμικης περιοχής της πόλης και θα μείνει εκεί μέχρι να λιώσει.

Κατά τα άλλα καλά.