Το μήνυμα της Πρωτοχρονιάς.

Φυσικά. Εννοείται. Μα εννοείται σου λέω. Με το που αποφασίσεις να κάτσεις να γράψεις, θα τελειώσει το πλυντήριο, θα σε τρώει η πλάτη σου, θα χτυπάει το τηλέφωνο του γείτονα, θα σου πιάσει φαγούρα ο κώλος, κάτσε να πάω να απλώσω γαμώ την καταδίκη μου και θα στα πω. Περίμενε.
..............................................................
Έλα, ντάξει. Τι ωραίο που είναι αυτό στο γραπτό λόγο που λες περίμενε και μπορεί να λείπεις έξι μήνες και για τον αναγνώστη δεν είναι τίποτα. Ναι, είναι ωραίο αν εξαιρέσεις την ταχυπαλμία μου επειδή βιαζόμουν μη μου φύγει η έμπνευση και καλά. Παπάρια. Μονίμως αλλιώς τα σκέφτεσαι και μετά πας και λες μαλακίες. Τέλος πάντων. Που λέτε. Ήρθα πριν στο σπίτι των 13 βαθμών κελσίου θερμοκρασία και αποφάσισα πως θέλω να κάνω μπάνιο. Τι πιο απλό, λιτό κι απέρριτο. Άναψα λοιπόν το θερμοσίφωνο, περίμενα μία ώρα, γδύθηκα μέσα στο ιγκλού, ερχόταν οι παγωμένες βελόνες και μου τρυπούσαν το δέρμα από παντού σβιν σβιν σβιν οι πουτάνες, χώθηκα στο μπάνιο, σπρώχτηκα με τα σκαμπό, ρούχα, μαλακίες γιατί είχα βάλει και πλυντήριο, (και air condiotion ανοιχτά, περιμένω από στιγμή σε στιγμή να ρίξω το ρεύμα σε όλη την περιοχή, λίγο θέλει, τώρα άνοιξα και τον υπολογιστή, έχω ανοιχτή την τηλεόραση και μόλις τελειώσω αυτό το ποστ, θα πάω και θα ανοίξω την κουζίνα μαζί με τον απορροφητήρα γελώντας τρανταχτά καθώς θα κάνει πσσσστσαφ! και θα κλείσουν όλα ώστε να βγω έξω να χαζέψω ρομαντζάδα μόνη μου το φεγγάρι μέσα στο ψωλόκρυο, να βλέπω το θρόισμα των φύλλων και τη μπίχλα των τζακιών καθώς θα περνάνε μηχανάκια με χαλασμένες εξατμίσεις ω Θεέ μου τόση ώρα είμαι στην παρένθεση) που λέτε. Γδύθηκα λοιπόν, πάω στο μπάνιο και το νερό κρύο. Τι γίνεται ρε πούστη! Πάω στον πίνακα, είχα ανοίξει την κουζίνα το βλήμα. Συγχαρητήρια. "Ελπίζω να έγινε το φαγητό" είπα δυνατά στον φανταστικο εαυτό μου στο παράλληλο σύμπαν που μαγείρευε και γι'αυτό προφανώς άναψε την κουζίνα αντί το θερμοσίφωνο. 

Παρένθεση, παρενθεσάρα να μου τη λύσει ένας άνθρωπος απορία κι έτσι: Αυτή η γαμιόλα η κωλόγρια από κάτω, γιατί σέρνει τα έπιπλά της, θα μου πει κάποιος; Ή ας μου πει γενικά, γιατί ένας άνθρωπος σέρνει συνέχεια τα έπιπλα του. Ντεκόρ αλλάζει δέκα φορές τη μέρα; Είναι κάποιο τικ; Κάποιου είδους ασθένεια; Το μπουρδέλο της συγκεκριμένης είναι 100 τετραγωνικά, δεν είναι ότι ζει σε μία γκαρσονιέρα με τέσσερις καναπέδες και τους σέρνει κάθε μέρα για να πάει τουαλέτα, όχι, ζει μια καριόλα 800 ετών κουφή μόνη της και σέρνει όλη μερα. Τη δύναμη, που τη βρίσκει τη δύναμη η καριόλα να σέρνει, θα μου πει κάποιος; Έχει προσλάβει μυώδεις ημίγυμνους άνδρες αλειμμένους με λάδια και τις τα σέρνουν να φτιάχνεται, Έχει δηλαδή κάποιου είδους βίτσιο; Όχι, δεν την έχω ρωτήσει γιατί δεν την βλέπω, είναι η γριά φάντασμα, μόνο σέρνει, δεν εμφανίζεται πουθενά. Τι να πω. Πάμε παρακάτω. Πόσο θα ζήσει κι αυτή να σέρνει, άσ'τη να το απολαύσει.

Πάω που λέτε και βλέπω ότι έχω αναμμένο την κουζίνα αντί του θερμοσίφωνα. Ηλίθια. Άναψα το θερμοσίφωνο τώρα λοιπόν και περιμένοντας σας γράφω μαλακίες. Έβαλα το πλυντήριο, άπλωσα και έβαλα την απλώστρα στο υπνοδωμάτιό μου που πέφτει ακριβώς πάνω της το air condiotion μπας και στεγνώσουν γιατί εδώ μέσα έχει που έχει 13 βαθμούς, άμα απλώσεις κι από πάνω, αρχίζουν και βγαίνουν σαλιγκάρια από τη υγρασία γάμα τα. Που λες, άπλωσα και θα το ξεχάσω και θα μπω στο δωμάτιο μέσα στο σκοτάδι κι έχω μια απλώστρα που δεν είναι σαν τις κλασικές αλλά τετράγωνη μεγάλη που με περνάει σε ύψος κι έχω κρεμάσει κι ένα μπουρνούζι και θα μπω μέσα και θα νομίσω ότι είναι κανένας άνθρωπος και θα χέσω πάνω μου και τσάμπα τα θερμοσίφωνα οι κουζίνες τα μπάνια και τα κομμένα ρεύματα σε όλη την περιοχή, τέλος πάντων, ότι γίνει, άμα μου λάχει να τεζάρω, χάρηκα που σας γνώρισα, να είστε όλοι καλά.

Το μήνυμα της Πρωτοχρονιάς είναι το ίδιο με αυτό των Χριστουγέννων. Να μην είσαι μαλάκας και να γελάς. Δεν αλλάζει κάτι αν δεν αλλάξεις εσύ. Εγώ αυτό έμαθα, χρόνια πεισματάρα, αλήθεια στο λέω. Πήρα και τα μαθήματά μου και τα παίρνω συνέχεια δηλαδή, όσο ζω δε σταματάει αυτή η μαλακία, εκεί και καλά να μου διδάξει, χέσε με ρε ζωή, άσε με, όχι, κάτσε να σου πω, κοίτα, να, χέσε με σου λέω, όχι, κοίτα ρε παιδί μου, καλά ορίστε κοιτάω, μπράβο, ωραία, έμαθα κάτι παραπάνω, ευχαριστώ, τώρα νιώθω ακόμα πιο μόνη μου, φχαριστήθηκες; Κάπως έτσι είναι, όχι κι ακριβώς, το δραματοποιώ λίγο να ταιριάζει με το κλίμα των γιορτών. Κλαίει ο ουρανός (βρέχει), βρέχει φωτιά στη στράτα μου (έχει πιει τον κώλο του ο ποιητής ή έχει 48 βαθμούς υπό σκιάν) και τέτοια. Δραματοποίηση η γνωστή και μη εξαιρετέα.

Τη χρονιά που πέρασε, γνώρισα πολύ καλούς ανθρώπους, γνώρισα μαλάκες, εμφανίστηκαν κανά δυο που αφήνουν σχόλια εδώ κι εκεί και καλά να με πειράξουν, και ναι, με πειράζουν γιατί δεν είμαι ο Βούδας αλλά τελικά τους λυπάμαι που έχουν τον άχαρο ρόλο του μαλάκα, μίσησα με πάθος τη γειτόνισσα που με λυπήθηκε ο Θεός και την πήρε και την έστειλε σε άλλο δύστυχο να τιμωρήσει και κείνον, -του στέλνω νοητικά τη συμπαράστασή μου- μέχρι και αμπούλες βρώμας αγόρασα για την πουτάνα, σας το ορκίζομαι, να της ρίχνω κάτω από την πόρτα μπας και φύγει αλλά ευτυχώς με πρόλαβε, έφυγε από μόνη της, η καριόλα. Είδα ξανά ανθρώπους που πολύ αγαπώ και νόμιζα ότι δεν θα τους ξαναδώ, έκανα ωραία πράγματα, έφτασα σε όρια, έκλαψα πολύ, ευτυχώς λιγότερο από άλλοτε, γέλασα αρκετά, δυστυχώς όχι τόσο όσο θα ήθελα, υπέφερε γύρω μου και υποφέρει πολύς κόσμος κι αυτό δε μου αρέσει καθόλου αλλά προσπαθώ όσο και όποτε μπορώ να κάνω κάτι, γενικά καλά. Πολύ δύσκολα, αλλά καλά. Και τώρα εύχομαι για τα καλύτερα. Για όλους. Ότι θα είναι δύσκολα το ξέρω, όλοι το ξέρουμε. Αλλά ας χαμογελάμε. Κι όχι για να ανησυχούν οι άλλοι. Μα τι μαλακία είναι αυτό που λένε, γελάτε λέει, κάνει τους άλλους να ανησυχούν. Μα είσαι μαλάκας άνθρωπέ μου; Ποιος σου είπε ότι άμα γελάς κάνει τους άλλους να ανησυχούν, με ποιους κάνεις παρέα, πόσο κακοί είναι οι άνθρωποι που συναναστρέφεσαι, πας καλά; Όταν γελάς, χαίρονται οι άλλοι δίπλα σου, ενδιαφέρονται να μάθουν τι ήταν αυτό που σε έκανε να γελάσεις, κι αν ήταν οι ίδιοι, εφευρίσκουν κι άλλα αστεία για να γελάς περισσότερο επειδή χαίρονται και οι ίδιοι που δίνουν χαρά.
Άκου κάνει τους άλλους να ανησυχουν, μαλακίες!

Γελάτε και να είστε καλοί! Καλή Χρονιά!

Το μήνυμα των Χριστουγέννων.

Το μήνυμα είναι να μην είσαι μαλάκας τώρα που είναι όλα μπουρδέλο. Δύο βρισιές μέσα σε μια πρόταση, πώς σου φαίνεται; Είναι μέσα στο κλίμα των ημερών; Να σου πω, καιρός να καταλάβεις ότι όλα είναι εφήμερα, μην λες ναι καλά το ξέρω, γιατί δεν το έχεις εμπεδώσει. Πρέπει να καταλαβεις ότι όλα είναι προσωρινά και τίποτα μόνιμο. Τίποτα ποτέ για πάντα. Λυπάμαι αλλά αν το σκεφτείς, έτσι είναι. Άσε που είναι και θετικό το μήνυμα. Όπως φεύγουν τα ωραία πράγματα καμιά φορά, έτσι φεύγουν και τα άσχημα. Δε γίνεται ας πούμε απαραίτητα να χάσεις την ωραία ταινία και να μείνει για πάντα ο πονοκέφαλος. Θα χάσεις την ταινία, θα φύγει ο πονοκέφαλος, θα έρθει μια άλλη ωραία ταινία, ένας άλλος πονοκέφαλος και πάει λέγοντας. Το θέμα είναι ότι όταν γεννιέσαι, έρχεσαι για να περάσεις μια ζωή και να πεθάνεις.

Και τελικά τι έχει σημασία; Να ζήσεις πολλά χρόνια; Ή ποιοτικά χρόνια; Εγώ θέλω το δεύτερο. Δύσκολο πάρα πολύ αλλά αυτό θέλω. Εσύ;

Η ζωή κατά την ταπεινή μου γνώμη είναι πάρα πολύ δύσκολη, έχει πάρα πολύ μοναξιά, θυμό, ένταση, οργή, λύπες αλλά έχει και μεγάλες ευτυχίες που είναι μέσα σου καταρχήν και μετά δίπλα σου. Είδα αυτό το γκραφιτάκι χτες στα Εξάρχεια. "Να σου δίνω το σκοτάδι μου δε γουστάρω και δε θέλω" έλεγε. "Κι αν έπαιρνες από το φως μου;" σκέφτηκα. Το μήνυμα αυτό το παίρνω ως διφορούμενο γιατί έτσι θέλω. Δεν δέχομαι το "δε θέλω να σου δίνω σκοτάδι και γι'αυτό φεύγω", παίρνω τα: "Δε θέλω να σου δίνω το σκοτάδι μου, άρα πάρε φως" ή "δε θέλω να σου δίνω το σκοτάδι μου και γι'αυτό φώτισε με να μάθω πως είναι". Και στις δύο περιπτώσεις η μοναξιά δεν χωράει πουθενά. Υπάρχει μοναξιά, θέλουμε να το αντιληφθούμε; Τίποτα δεν είναι μόνιμο. Όλες αυτές οι μαλακίες που μας ανησυχούν δεν έχουν κανένα νόημα. Μπορούμε να το καταλαβουμε; Μόνο η χαρά που νιώθεις όταν αγκαλιάζεις ένα γλυκό πρόσωπο ή όταν κάνεις κάτι καλό για σένα. Όταν σε αγαπάς και αγαπάς και τους άλλους.

Σκέψου ότι θα φύγεις από δω και δεν είναι ωραίο να έχεις τσακωθεί με τη μάνα σου ή τον αδερφό σου ή το φίλο σου. Αν σε έχουν πειράξει, πες τους "με πείραξες" και άσ'το εκεί, μην το πιπιλάς μέσα σου γαμώ το παρελθόν και το μέλλον σου βλάκα. Δεν υπάρχει ούτε το ένα ούτε το άλλο. Το ένα τελείωσε και το άλλο δεν υπάρχει. Μόνο το παρόν είναι δω, γι'αυτό κοίτα να το ζήσεις καλά και άσε τις μαλακίες. Κι αν τα θεωρείς όλα αυτά κωλομελογλυφάτα, κανένα πρόβλημα, συνέχισε να κάνεις ό,τι σου αρέσει, εγώ είμαι μία μέσα στα 7 δις, ποιος με χέζει; Χρόνια Πολλά, ας είμαστε όλοι καλά κι ας έχουμε δύναμη να εκτιμάμε όσα έχουμε.

Υ.Γ. Και μόλις τα είπα όλα αυτά, χτύπησε το κουδούνι, αυτό το τόσο απλό, και έριξα τις χριστοπαναγίες της ζωής μου. Κατάλαβες; Είναι πολύ δύσκολο σου λέω. Πολύ. Αλλά όχι ακατόρθωτο. Δες το βίντεο.

Σιγά τον Πολυέλαιο.

Η επικοινωνία συνεχίζει να χάσκει και η κοινωνία έχει πέσει στην πρέζα. Όλοι. Έχουν κατέβει Ομόνοια και ψωνίζουν αβέρτα. Οι αστυνομικοί δίνουν κλήσεις στους ποδηλάτες ή χτυπάνε αστέγους και πεζούς. Οι υπόλοιποι συνεχίζουν να αγοράζουν νοθευμένη πρέζα ή πετάνε τούβλα στην βιτρίνα του Φωκά που λόγω μεγάλης δόσης πρέζας όλου του επιτελείου του και των διαφημιστών που το σκέφτηκαν έφτιαξαν αυτή τη βιτρίνα.

Οι πολίτες όπως καταλαβαίνετε, μπορεί να είναι όλοι πιωμένοι τέρμα αλλά αυτό δεν το ανέχτηκαν και τώρα που μιλάμε, η Βουλή έχει γίνει τούβλα και έχει πεταχτεί ολόκληρη μέσα στου Φωκά. 

Βεβαίως, υπάρχουν και οι άλλοι πολίτες που λόγω υπερβολικής δόσης αλλά και ψεκάσματος διαφόρων χημικών ουσιών αλλά και μεγάλης δόσης κόκα κόλας, βαράνε παλαμάκια και φωτογραφίζουν τα εκατομμύρια τούβλα μέσα στου Φωκά γιατί νομίζουν ότι είναι ατραξιόν. Αυτή τη στιγμή ψάχνουν να βρουν το καπέλο να ρίξουν κανένα πενηντάλεπτο αλλά έχει πολλή σκόνη και δε βλέπουν αλλά κλεφτρόνια πουλάνε επώνυμα γυαλιά ηλίου σε χαμηλές τιμές κι έτσι κερδίζουν όλοι. Άλλοι, προσπερνάνε χωρίς να ενδιαφέρονται και συνεχίζουν να ψωνίζουν σα να μην τρέχει τίποτα μιας και ποτέ δεν έτρεξε τίποτα γιατί περα βρέχει και στ' αρχίδια τους όλα. 

Στο ύψος της Ομόνοιας τώρα, στην ομώνυμη πλατεία, έσπρωξαν λίγο πιο κει τα πρεζάκια με μεγάλες πλατιές σκούπες και έστησαν την αποκριάτικη φάτνη που δοξάζει τη γέννηση του χριστούλη που αν το ήξερε σιγά μη 'ρχότανε να βασανιστεί για τόσους μαλάκες που δεν κατάλαβαν τίποτα. Η υπέροχη αυτή φάτνη που θα παραμείνει μέχρι και το τριώδιο, έχει μια υπέροχη, κάκιστης ποιότητος καμήλα, που της έβαλαν σακούλα για να μη βρέχεται ή για να μην μπερδευτεί κανείς και τη δαγκώσει λόγω αυξημένης πείνας ή αν προσπαθήσει να ανέβει να γλιστρήσει να πέσει να γελάνε οι υπόλοιποι ή για να περάσει κάποιο έμμεσο μήνυμα που δεν θα καταλάβει ποτέ κανείς. Τα μισά φώτα είναι καμμένα γιατί είναι γνωστό πως ο υπερβολικός φωτισμός είναι ντεκαυλέ, τα πρεζάκια δε θέλουν πολύ φως επειδή τους χαλάει τη μαστούρα, οι κλέφτες δρουν καλύτερα στο ημίφως και οι λάμψεις από τους πυροβολισμούς κάνουν καλύτερο εφέ.

 Και οι ειδήσεις συνεχίζονται με θανάτους καλλιτεχνών όπως ο Άλκης Αλκαίος Θεός Σχωρέστων κι αυτόν, καθώς οι πολιτικοί δεν ψοφάνε αφού έχουν πουλήσει την ψυχή τους στον Αντίχριστο και μέχρι να μας θάψουν όλους τους ενήλικες και τα τελευταία ανήλικα να βαράνε πρέζα, δε θα φύγουν. 

Το δώρο χριστουγέννων θα καταβληθεί μέχρι τις 21 Δεκεμβρίου κι αυτό έγινε επίτηδες φυσικά ώστε να είμαστε όλοι ταπί, να έρθει το δώρο, να το φάμε όλο στην πρέζα και να πεθάνουμε μαζικά το βράδυ κατά τις 9 ευτυχισμένοι.

Στα χέρια του πρωθυπουργού η μυστική μελέτη για φυσικό αέριο και πετρέλαιο νότια της Κρήτης. Γίνεται λόγος για όφελος μαμούθ έως 1,3 τρισεκατομμύρια κίτρινα λέπια ζαργάνας γιατί θα ανατινάξουν τόσο τις θάλασσες που όση πρέζα και να έχουμε πάρει, θα μας ξυπνήσει και θα δούμε ό,τι έχει η θάλασσα να ανατινάζεται και να μας έρχεται στη μάπα. Φύκια και ψάρια στα παράθυρα, πεταλίδες στις κουρτίνες, ψυγεία, λαμαρίνες, σαμπρέλες, μπότες, σακουλες στα μπαλκόνια και τις αυλές, καθώς και πολλά άλλα πράγματα ολ όβερ δε πλέις.

Ναι.. συγνώμη.. μόλις μας ενημέρωσε η έγκυρη συνεργάτης-συνάδελφος-δημοσιογράφος Λούτα Πελούτα ότι η Μπρίτνεϊ Σπίαρς έχει ψωρίαση όπως και η Κίμ Καρντάσιαν. Συγκλονιστικό νέο, πόσο στ'αρχίδια μας όμως.

 Κλείνοντας, θα θέλαμε να χαιρετήσουμε και να ευχαριστήσουμε τον περήφανο και βαθιά κομπλεξικό ελληνικό λαό που δεν μπορεί με τίποτα να αποδεχτεί πως φοράμε τσαρούχα και είναι τιμή μας καμάρι μας και μαγκιά μας αλλά επιμένει να πιστεύει πως είναι κάτι άλλο και ό,τι κι αν του πουν να αναφωνεί "Σιγά τον Πολυέλαιο!"

Γεια σας, θα είμαστε σύντομα ξανά κοντά σας.

Βλάβη στην επικοινωνία, παρακαλώ καλέστε αργότερα.

Η επικοινωνία χάσκει. Φαντάσου έναν άνθρωπο δεξιά, έναν αριστερά και στη μέση ένα ποτάμι που ρέει με απίστευτη δύναμη, πηδάνε σολωμοί, αρκούδες πάνε να τους πιάσουν, πέτρες λάμπουν στο φως του ήλιου και ένα ουράνιο τόξο βυθίζεται μέσα στο ποτάμι. Φασαρία, παφλασμοί, ροάρ η αρκούδα, πλατς πλουτς οι σολωμοί, πλίτσι πλίτσι τικ τακ οι πετρούλες, άντε επικοινώνησε εσύ με τον απέναντι. Καταρχήν πρέπει να αρχίσεις να γκαρίζεις. Αν αυτός δεν έχει αποχαυνωθεί από το θέαμα θα πρέπει να σε ακούσει. Αν δε σε ακούει, θα πρέπει να μπορεί να διαβάζει τα χείλη σου. Αυτό προϋποθέτει πως πρέπει και να βλέπει καλά γιατί έχετε και μια απόσταση, μιλάμε είναι ποταμάρα στη μέση δεν είναι κει καμία κλανιά ποταμάκι που κάνεις έτσι και το περνάς, όχι. Οπότε λες πολλές φορές αυτό που θες, ο άλλος δεν ακούει, δεν καταλαβαίνει, σου λέει άλλα, "ώρα;" "Όχι φόρα!" έχουν αρχίσει και σας σπάνε τα αρχίδια. Εσένα που γκαρίζεις και δεν καταλαβαίνει ο άλλος, και του αλλουνού που δεν τον αφήνεις να χαζέψει με την ησυχία του, μα τόσο σημαντικό είναι πια αυτό που θες;

Η επικοινωνία έχει πρόβλημα. Κι όσο μεγαλύτερο γίνεται το χάος που ζούμε, όσο περισσότερο μπαίνουμε μέσα στα προβλήματα, όσο δεν αντιδράμε, δεν πολεμάμε, τα αφήνουμε να μας κυκλώνουν με τον ύπουλο τρόπο που μόνο αυτά ξέρουν, τόσο θα μεγαλώνει το ποτάμι. Και καλά θα ήταν να ήταν ποτάμι με σολωμούς και ουράνια τόξα. Αλλά δεν είναι. Πια. Τώρα είναι κάπως έτσι μάλλον: δύο άνθρωποι, ο ένας κρυμμένος πίσω από μία γωνία τσιμεντένιας πολυκατοικίας, ο άλλος απέναντι πίσω από ένα καμμένο αυτοκίνητο και στη μέση περνάνε τανκ που πυροβολούν προς όλες τις κατευθύνσεις. Στην περίπτωση αυτή βέβαια, αναρωτιέσαι, αξίζει να επικοινωνήσω; 

Ώρες ώρες μου φαίνεται πολύ συμπαθητική η κόλαση. Προωθεί βιαίως προς την ωρίμανση κι αυτό ενοχλεί αλλά εκεί που ενοχλούμαι, μου αρέσει κιόλας. Σαν την οδοντοφλυφίδα στο δόντι κάπως. 

Ένα καλό αστείο είναι που νομίζεις ότι επικοινωνείς και πολλές φορές καταλαβαίνεις ξαφνικά ότι άλλα λέει η θειά μου κι άλλα ακούν τ' αυτιά μου. Χρυσή παροιμία, πολύ την αγαπώ. 

Δε θέλω να έχω ειρμό. Ίσως να μπορούσα αλλά νιώθω ότι δε θέλω. Αυτό το δε μπορώ και δε θέλω, ολόκληρη φιλοσοφία θα μπορούσε να γραφτεί πάνω τους. Έχουν γραφτεί εκεί πέντε παπάρες, τι πέντε δηλαδή, μία, δεν υπάρχει δε μπορώ, υπάρχει δε θέλω και τελείωσε. Όχι ρε φίλε, κάτσε, οι φιλόσοφοι δηλαδή ήταν μαλάκες που καθόντουσαν και γράφανε και κουράζονταν οι άνθρωποι να εξηγήσουν τα ανεξήγητα; Γιατί δηλαδή δεν πήγε ο Αριστοτέλης να πει ξέρω γω "η μέση οδός είναι η καλύτερη" και να τελειώνει; Όχι, έκατσε κει, χρησιμοποίησε παραδείγματα, έκανε κι έδειξε. Και τι έγινε θα μου πεις; Κατάλαβε κανείς τίποτα; Κοίτα δω τι γίνεται. Κοίτα μια χώρα υπέροχη, κοίτα σε μέρος του πλανήτη που μας έβαλε ο Θεός και κοίτα τι κάνουμε. Βλέπεις το βιντεάκι του Σαμαρά και μετά διαβάζεις σχόλιο από κάτω: "Προχώρα δυναμικά και αποφασιστικά Αρχηγέ , για την Αναγέννηση του τόπου. Ο απλός λαός, οι απλοί πολίτες σου έχουν απεριόριστη εμπιστοσύνη και μαζί σου όλοι οι Έλληνες ενωμένοι , θα δημιουργήσουμε μία καινούργια Ελλάδα, με σωστό ήθος και σωστές αξίες. Η πολιτική σου αρετή έχει να μας διδάξει πολλά και θα σταθούμε όλοι δίπλα σου , στο δύσκολο έργο σου της Σωτηρίας της Ελλάδας μας". Τι να πεις από κει και πέρα. Λες και από το κέντρο της Αθήνας βρέθηκα ξαφνικά σε μεξικάνικο σήριαλ. Επικοινωνία μηδέν ρε φίλε. Άλλα αντί άλλων. Δεν πιάνει το τηλέφωνο ρε παιδί μου, η κεραία είναι κομμένη, την έκλεψε κάποιος να ξύνει τη μύτη και το αυτί του ή να τη χρησιμοποιεί (γιατί είναι και μακριά η κεραία) για να είναι ξαπλωμένος και να αλλάζει τα κανάλια από μακριά -έχει χαλάσει το τηλεκοντρόλ από τα λάδια των πατατακίων, γαριδακίων και λοιπών πλαστικών λιχουδιών-.

Μιλάς σε κάποιον, του λες ότι σε ενοχλεί κάτι, δέχεσαι το μερίδιο ευθύνης σου και αυτός αμέσως παίζει το θύμα, το κακόμοιρο το κροκοδειλάκι. Δε θυμώνω, καθόλου. Απλώς λυπάμαι. Όχι σαν ανώτερη και καλά λυπάμαι το κακόμοιρο το πτωχό του σκουλικάκι που δεν καταλαβαίνει ενώ εγώ τα ξέρω όλα, όχι, λυπάμαι που δεν καταλαβαίνει και συνεχίζει να βασανίζει τον εαυτό του γιατί εμένα, τι είχαμε τι χάσαμε ψωλέο σε ξεχάσαμε. Εφάρα τραγουδάρα. Αυτός ο Καρβέλας ρε παιδί μου ώρες ώρες με συγκινεί. Από τη μία θέλω να του ξεράσω τη μούρη κι από την άλλη να του φιλήσω το χέρι. Φοβερό. Τέλος πάντων, είναι που δεν με νοιάζει να έχω ειρμό. Λες και είχα ποτέ. 

Μπορεί και να είχα. Να έχω. 

Κάτι ήθελα να πω. Πολλά. Και τα ξέχασα όλα. Θα βρέξει αύριο λέει. Και γιατί είναι από σήμερα έτσι; Αυτός ο Θεός που επιβλέπει τον Καιρό στην Ελλάδα ρε παιδί μου, είναι μεγάλη ψυχή, αλήθεια το λέω. Το τι μας λυπάται δε λέγεται. Πάει να βρέξει ρε συ και μας προετοιμάζει. Σου λέει "τα κακόμοιρα είναι έτοιμα να τεζάρουν, σα μαστουρωμένα από μπαηγκόν κατσαριδάκια τρέχουν δεξιά αριστερά, έχουν χάσει την μπάλα, δεν ξέρουν τι τους γίνεται, μην πάθουν και πευμονία, κάτσε να ρίξω κανά σύννεφο κι αύριο ρίχνω. Εντάξει, κράτησα το καλοκαίρι και μύριζαν τα νυχτολούλουδα και άνθιζαν οι τριανταφυλιές και οι μαργαρίτες μέχρι το Νοέμβρη, τι να κάνω, δεν μπορούσα άλλο, τώρα θα τους προετοιμάζω και ξαναφέρνω άμα είναι το καλοκαίρι κατά το Μάρτη, αρχές".

Έτσι. Σε μεγάλη εκτίμηση έχω τον καιρό φέτος. Τον ευχαριστώ εγώ προσωπικά για την καλοσύνη του. Και που βρήκα τα κλειδιά του αυτοκινήτου ευχαρίστησα. Τα είχα χάσει. Και ξέρετε που πήγα κυρίως και έψαχνα έτσι; Στην κουζίνα. Εκεί που -πραγματικά πια- πιστεύω πως υπάρχει χρονότρυπα που οδηγεί στην ΑΠΥΣΠΑ (Αλλούτερη Πόλη Υψηλής Συχνότητας με Πίεση Ατλαντίδας). Εκεί που συνέχεια μου πέφτουν πράγματα, μα όλη την ώρα. Εκεί νομίζω πως είναι το σωστό σημείο να μάθω την τέχνη του ζογκλέρ. Εκεί.

Την άλλη φορά περπατούσα στο πάρκο 4 το μεσημέρι κι ένας κύριος χάιδευε το πουλί του. Έκανα ότι πήρα την αστυνομία και προχώρησα μπροστά. Ένας άλλος πίσω μου έβηξε μια μέρα πολύ δυνατά και ενδεχομένως έφτυσε όλη μου την πλάτη. Δεν ξέρω αλλά σιχάθηκα ανυπέρβλητα. Μόλις θυμήθηκα ότι το συγκεκριμένο μπουφάν το έβαλα στην ντουλάπα. Λάθος λάθος λάθος. Τώρα αντί για ένα, πρέπει να πλύνω τρία. Όχι, δύο. Αυτό που ακουμπάει στην πλάτη. Όχι. Πρέπει να θυμηθώ. Όταν πήγα να το κρεμάσω με βόλευε το άγκιστρο της κρεμάστρας ή έβαλα το μπουφάν μέσα, έκρινα ότι δεν με βολεύει, το έβγαλα και το έβαλα αλλιώς; Αν το έκανα αυτό, πρέπει να πλύνω τρία. 

Να γιατί θέλουν οι γονείς να γίνουν τα παιδιά τους γιατροί. Άμα ήμουν γιατρός θα ήξερα πόσο ζούνε τα μικρόβια και δεν θα ασχολιόμουν με τέτοια. Άσε που δεν θα έπαιρνα την κολλητή μου τη γιατρό κάθε τρεις και πέντε να της λέω "πεθαίνω πονάει η καρδιά μου" κι αυτή να μου λέει "νευρόπονοι είναι άσε τις μαλακίες" και γω να της λέω "θα πεθάνω σκύλα, θα βρωμίσω και θα με φάνε τα σκουλίκια και θα΄χεις τύψεις" κι αυτή "πω πω μαλακίες". Με λίγα λόγια, αν ήμουν γιατρός θα ήμουν ψύχραιμη, θα ήξερα πόσο ζούνε τα μικρόβια και θα γλύτωνα και μερικά πλυντήρια. Τι μαλάκας. Που δεν έγινα γιατρός.

Μα δεν ήθελα να γίνω γιατρός. Ούτε η μάνα μου ήθελε. Η μάνα μου ήθελε να είμαι καλά. Ποτέ δεν μου είπε τι να γίνω. Τι να μην γίνω και τι να μην κάνω μου είπε. 

Χάλια η επικοινωνία. Καλούνται όσοι άνθρωποι έχουν τα λογικά τους να δείξουν συμπόνοια σε όσους είναι ταραγμένοι, δεν τους καταλαβαίνουν, γκρινιάζουν και λένε μαλακίες.

Αμήν.

6 χρόνια Κωλόγρια.

Σήμερα κλείνει το blog μου 6 χρόνια ζωής. Το είχα ανοίξει αυτή τη σημαδιακή ημερομηνία με επαναστατική διάθεση, καταπιεζόμουν πολύ από πολλές μεριές. Το σκεφτόμουν εκεί κοντά, 17 Νοέμβρη, λέω, θα το κάνεις, ωραία είναι. Που να ήξερα ότι θα περνούσαν τα χρόνια, θα είχαν γίνει τόσα πράγματα και θα ερχόμουν εδώ, σήμερα, σε αυτή τη θέση να κάθομαι και να γράφω ζώντας τη νέα Χούντα.

Τότε δεν πήγαινες να πάρεις το τρένο και άκουγες "Λόγω απόπειρας αυτοκτονίας η συγκοινωνία διεξάγεται Θησείο Κηφισιά, Κηφισιά Θησείο". Αυτά μόνο στο Λονδίνο και αλλού, όχι εδώ. Τότε ο κόσμος ήταν εντελώς μουρόχαβλος. Τότε δεν αντιδρούσε κανείς για τίποτα και όλοι ασχολιόταν με τα της μέρας. Τότε έπαιρνες τα λεφτά σου και πήγαινες ένα ταξίδι ή τα έτρωγες σε ποτά και δώρα για τους φίλους σου. Τότε τα σκυλάδικα ήταν ανοιχτά όλη τη βδομάδα εκτός μίας δύο ημερών και όλοι λυσσούσαν συνέχεια. Βρισκόσουν νύχτα στην Ιερά Οδό και νόμιζες ότι είσαι στο Κάιρο, το ένα αυτοκίνητο πάνω στο άλλο, κόρνες τέρμα και ο τροχονόμος στη μέση να μην ξέρει τι να κάνει. Τότε ήταν κάπως αλλιώς και κανείς δεν περίμενε ότι θα γινόταν αυτό τώρα. Γιατί είχαμε ρωτήσει. Όλοι είχαμε ρωτήσει όταν είχε σκάσει η κρίση στην Αμερική "Κινδυνεύει η Ελλάδα; Όχι ρε, μαλάκας είσαι;" Μόνο που είχαμε ρωτήσει ο ένας τον άλλο.

Και συνεχίσαμε, σίγουροι πια, να κάνουμε αυτό που ξέραμε να κάνουμε. Άλλοι να είναι κάπως κι άλλοι αλλιώς. Το θέμα είναι ότι δεν είχαμε αντιληφθεί, γιατί το είχαμε συνηθίσει, και η συνήθεια είναι μεγάλη βρώμα, ότι (σαν χώρα) ήμασταν ένα μάτσο λαμόγια που μέναμε πάνω από αστυνομικό τμήμα με εξίσου λαμόγια μπάτσους (το κράτος). Με ποια λογική λοιπόν πιστέψαμε ότι χρόνια και χρόνια επειδή κλέβουμε, φέρνουμε πουτάνες και πουλάμε ναρκωτικά και δεν αντιδράει ο μπάτσος από κάτω, το κάνει γιατί είναι χαζός κι όχι για να μας έχει στο χέρι και κάποια μέρα όλα αυτά που κάνουμε δε θα τα χρησιμοποιήσει εναντίον μας. Δεν ξέρω με ποια λογική. Εμάς μας βόλευε, αυτούς τους βόλευε αλλά εμείς είμαστε τελικά οι βλάκες, γιατί όλο αυτό κατέρρευσε κι αυτοί εξαρχής είχανε τα όπλα. Έτσι, άρχισαν την κακοποίηση και μαζί με όσους έφταιγαν, πήρανε σβάρνα και τους άλλους. 

Αγαπώ τις παρομοιώσεις. Πάντα τις αγαπούσα και πάντα τις αγαπώ. Νιώθω σαν πατημένη κουράδα. Είμαι σαν άγαλμα. Πώς είναι έτσι ρε μαλάκα; Σα ντολμάς. 

Τι μαλακισμένη εποχή. Ευτυχώς άργησε το κρύο. Ελπίζω να μην αργήσει και η επανάσταση. Ή το λάθος που θα κάνουν αυτοί. Γιατί πάντα αυτό συμβαίνει, το άλλο, ή ένα τρίτο. Ή που χύνεται αίμα, ή που κάνουν λάθος από τη λύσσα τους για εξουσία και την πατάνε μόνοι τους, ή που χύνεται αίμα και την πατάνε ταυτόχρονα. Με φοβερές απώλειες από τους φτωχούς και αδυνάτους, πάντα, εννοείται. Παρόλα αυτά, η ζωή δεν σταματάει, δεν τελειώνει, δεν χάνεται τίποτα. Νιώθω τυχερή που είμαι γεμάτη αγάπη, νιώθω τυχερή που έχω τα χέρια τα πόδια και το μυαλό μου, που ζω σε μία χώρα που αν χέσω σε πλακάκι θα φυτρώσει χορταράκι. Οφείλω να πολεμήσω, να παλέψω, να μη σταματάω να αγαπώ. Θέλουν δε θέλουν.

Και δεν έχω χάσει το χιούμορ μου. Καθόλου. Ναι, είμαι πιο σοβαρή, πώς να μην είμαι, αλλά η μαλακία μαλακία. Δεν είμαι στο πικ της τρέλας, αλλά δεν έχω πέσει να πεθάνω, κάθε άλλο, προσπαθώ πολύ. Γελάω και πάνω απ'όλα αγαπώ σε κάθε ευκαιρία που μου δίνεται. Κι αν είναι αραιά δεν πειράζει. Φτάνει που υπάρχει.

Το blog έκλεισε 6 χρόνια. Και έγιναν πολλά από τότε. Δούλεψα, τα παράτησα, τελείωσα το πανεπιστήμιο ενώ δούλευα, μετακόμισα κανά δύο φορές, γνώρισα, κράτησα, άφησα ανθρώπους, με κράτησαν, με άφησαν, γέλασα, έκλαψα, πάρα πολύ και τα δύο, έκανα ταξίδια, έγραψα βιβλίο!, είδα, έμαθα, άλλαξα. Και μου αρέσει. 

Ευχαριστώ όλους αυτούς τους ανθρώπους που πέρασαν από δω, που περνάνε, που έχουμε αγαπηθεί, είμαστε φίλοι, γνωστοί ή απλές συμπάθειες. Ευχαριστώ όλους αυτούς που έχει τύχει να καθόμαστε σε μια παρέα, με διαβάζουν και όταν μάθουν ότι είμαι εγώ, αλλάζει τόσο το βλέμμα τους και με κοιτάνε με θαυμασμό και χαμόγελο, γιατί επιβεβαιώνεται ότι οι άνθρωποι εκτιμάνε τελικά την ουσία κι όχι την εμφάνιση σκέτο. Ευχαριστώ γενικά. Θα ήθελα να πάνε όλα καλά γιατί παραμένω ρομαντική. Θα ήθελα να είμαστε όλοι γεμάτοι αγάπη και να καταλάβουμε πως η ζωή είναι μικρή και είναι βλακεία να χαζολογούμε, δεν υπάρχει τίποτα καλύτερο από την αγάπη. Και τις αγκαλιές. Ζείτε, ευτυχείτε, να κάνετε ό,τι σας αρέσει και σας κάνει να αισθάνεστε ευτυχισμένοι, μην λυγίζετε, αγαπάτε τον εαυτό σας πολύ, αλλά σκεφτείτε συλλογικά. Και να περνάτε από δω όποτε θέλετε. Σας ευχαριστώ πολύ.

Υπέρ της άνωθεν ειρήνης και της σωτηρίας των ψυχών ημών του Κυρίου δεηθώμεν.

Η Δευτέρα Παρουσία. Έρχεται. Ανοίγουν τα σύννεφα με μουσική υπόκρουση το γνωστό σε όλους Αλληλούια. Φυσάει ελαφρύ αεράκι. Ο Χριστός κατεβαίνει -μην ξεχνάτε την μουσική υπόκρουση η οποία δυναμώνει σιγά σιγά- με τα χέρια ανεβασμένα ελαφρά προς τα πάνω, το ένα πόδι ελαφρά λυγισμένο προς το άλλο, ξυπόλητος, λευκό μανδύα με γαλάζια εσάνς από τα σύννεφα, μαλλάκι αερίζεται, κοιτάει πάνω με απαλό χαμόγελο. Φώτα σε λευκό και γαλάζιο εναλλάσσονται Οι άνθρωποι κοιτάνε προς τα πάνω άφωνοι. Είναι δυνατά η μουσική, γι' αυτό, όχι ότι κοιτάει κανείς προς τα πάνω γενικά. Ο Χριστός αργά αργά συνεχίζει να κατεβαίνει. Κάποιοι που κρατάνε όπλα τα στρέφουν προς Αυτόν και πυροβολούν. Νομίζουν ότι είναι κάποιο παραδείσιο πουλί που ξέφυγε και του ρίχνουν μπας και πέσει να το φάνε, τρελή η πείνα βλέπεις. Ο Χριστός φυσικά ούτε πτοείται, ούτε πεθαίνει, το φως και η μουσική δυναμώνουν. Πανέμορφα αγγελάκια εμφανίζονται στα σύννεφα, στο σημείο που χωρίστηκαν για να κατέβει ο Χριστός, πεταρίζουν με τα μικρά φτερά τους γύρω γύρω και γελούν. Οι άνθρωποι παραμένουν άφωνοι, δεν ξέρουν τι να πιστέψουν. Αυτοί που πυροβόλησαν, κοιτάνε τα όπλα τους απορημένοι και ξαναγυρίζουν το κεφάλι προς τα πάνω. Το φως είναι πολύ λαμπερό, δυναμώνει όμως κι άλλο. Ο Χριστός συνεχίζει να κατεβαίνει. Λίγο πριν ακουμπήσουν τα πόδια του στη γη, στρέφει το κεφάλι προς του ανθρώπους, τους κοιτάζει, χαμογελάει και μετα χέρια του στέλνει φως επάνω τους. Τότε όλοι, ακόμα κι αυτοί που δεν τον είδαν, αυτοί που δεν κοίταξε, αυτοί που δεν ήταν εκεί κι αυτοί που δεν ήξεραν, όλοι, σώθηκαν. Τα πάντα έγιναν Παράδεισος και Ομορφιά. Τίποτα άλλο.

Τέλος. Πέφτουν τίτλοι.

Αυτή βλέπω ως μόνη λύση φίλοι μου. Γιατί εγώ τώρα κάθομαι και γράφω αυτό το ποστ έχοντας δει τα κανάλι της Βουλής και την παράστασή τους ''Κοίτα κάτι μαλάκες". Έχοντας πάει στο Σύνταγμα. Έχοντας πιει τα δακρυγόνα μου. Και μετά απ' αυτά τι συμπέρασμα θες να βγάλω; Ένα συμπέρασμα βγαίνει. Ο Χριστός με τη Δεύτερη Παρουσία του θα σώσει αυτή τη χώρα. Γιατί αυτοί οι πολίτες και αυτοί οι πολιτικοί, ειδικά αυτοί, δεν υπάρχει ουδεμία καμία πουθενά τίποτα καθόλου αποκλείεται να υπάρχει κάτι σε περίπτωση να μας σώσουν. Όχι. Μόνο θαύμα θα μας σώσει, πια το ξέρω. Το κατάλαβα. Εκτός του Χριστού, υπάρχουν κι άλλα θαύματα που θα μπορούσαν να γίνουν, λιγότερο πιθανά αλλά ας τα παραθέσουμε κι αυτά:

1) Να μας λυπηθεί ο Θεός και να μπερδευτεί η στραβοασχημούνα Μέρκελ πηγαίνοντας στο μπάνιο, να πέσει, να πάθει αμνησία, να νομίζει ότι είναι βιζιτού στριπτιτζού στην εθνική οδό Αθηνών Λαμίας και να μην επανέλθει ποτέ.

2) Να μας λυπηθεί ο Θεός και να πέσει ένας κομήτης στη Βουλή όταν θα είναι όλοι μαζεμένοι και θα παίζουν με τα ipad, θα μιλάνε στα iphone και θα διαβάζουν εφημερίδες λύνοντας σταυρόλεξα.

3) Να αφήσουμε το Θεό στην ησυχία του και να βρούμε άλλους τρόπους αντιμετώπισης και αντίδρασης γιατί η λογική "κατεβαίνω σύνταγμα να πιω δακρυγόνα κι αυτοί οι μαλάκες μέσα ψηφίζουν χωρίς να τους νοιάζει τίποτα γιατί είναι εξασφαλισμένοι" δεν νομίζω ότι έχει νόημα πλέον.

Αυτά. Βαρέθηκα. Πραγματικά όμως. Νομίζω πως έφτασα στο σημείο που δεν περιμένω τίποτα και δεν ελπίζω τίποτα. Αλλά όχι με την καλή έννοια. Καθόλου. Ναι, κατέβηκε πάρα πολύς κόσμος στο Σύνταγμα και είναι το πιο απλό να κάνει κάποιος, βάζει ρούχα και παπούτσια, ξέρει να το κάνει, μπαίνει σε ένα μέσο κάτι, κι αυτό ξέρει να το κάνει, και κατεβαίνει Σύνταγμα. Κάθεται και μετά φεύγει. Αυτό το τόσο απλό πράγμα δεν μπορούσε -και δεν μπορεί ακόμα- να το κάνει όλη η Ελλάδα κάθε μέρα. Χτες κάπως μπόρεσε ο κόσμος και κατέβηκε. Ίσως βοήθησαν τα άστρα, το φεγγάρι και οι πλανήτες, δεν ξέρω. Ο καιρός δε βοήθησε, αλλά οι Έλληνες είναι αγωνιστές πάνω απ'όλα και δεν μασάνε, όταν ξύσουν για εκατοντάδες μέρες και ώρες τα παπάρια τους και τελικά αποφασίσουν να κατεβούν, κάθονται δε πα να βρέχει να χιονίζει, μια φορά κατέβηκαν, που να φεύγουν. Δεν με πείραξε λοιπόν αυτό, ούτε που πολλοί απ' αυτούς, πετούσαν κάτω σκουπίδια, δεν έκαναν άκρη να περάσεις, δεν ζητούσαν συγνώμη όταν σε έσπρωχναν, ο κλασικός κωλοεγωισμός, φτάνει που κατέβηκαν, εδώ μας έχει κρεμαστεί η επιγλωττίδα να φωνάζουμε. Μέσα στη Βουλή, το τσίρκο. Οι υπάλληλοι, μόλις τους είπαν ότι θα τους κόψουν λεφτά, τα έκαναν πουτάνα και οι κύριοι πολιτικοί επανόρθωσαν. Τόσα εκατομμύρια Έλληνες που τα έχουν παίξει, δεν πειράζει. Αλλά αφού αυτά τα εκατομμύρια τους ψηφίζουν ή δεν πάνε καν στις εκλογές τι συμπέρασμα να βγάλουν αυτοί οι κύριοι πολιτικοί μας; Αφού ο λαός δεν κάνει απεργία διαρκείας, αφού δεν αντιδράει παρά είναι τίγκα συνέχεια οι καφετέριες, τι να σκεφτούν αυτοί; Τι να πω εγώ για τους υπαλλήλους της βουλής; Ότι αναγνωρίζω για μία ακόμη φορά τον κλασικό Έλληνα; Που δεν τον νοιάζει άμα καίγεται το σπίτι του γείτονα και μόλις πιάσει φωτιά το δικό του αντιδράει; Τα ξέρουμε αυτά. Τι να πω; Που αυτοί οι υπάλληλοι εκεί μέσα θα μπορούσαν να σταματήσουν τη δουλειά για λίγο χτες, να δημιουργηθεί μπάχαλο, γιατί αν ο πρακτικογράφος, ο γραμματέας, ο ένας και ο άλλος υπάλληλος της Βουλής σταματούσε, δε θα μπορούσε να γίνει η ψήφιση των μέτρων; Ναι, προσωρινά, αλλά για μία φορά, θα δείχναμε όλοι μαζί πως δεν αντέχουμε άλλο, δεν θέλουμε άλλο. Αλλά που, είπαμε, η "αλληλεγγύη" είναι άγνωστη λέξη στη χώρα μας.

 Δεν ενδιαφέρονται αυτοί οι κύριοι υπάλληλοι για τους άλλους, ούτε όσοι κύριοι έχουν δουλειά, δεν τους νοιάζει, έχουν λεφτά, κάνουν τα ψώνια τους, πάνε τις βόλτες τους, δεν νοιάζονται για την άσχημη εικόνα γύρω τους. Αν νοιαζόταν ο κόσμος γενικά, για τα χάλια γύρω μας, δεν θα ζούσαμε σε τόσο άσχημη πόλη, τόσο βρώμικη, με τέτοια εξαθλίωση. Θα διορθώναμε πολλά. Αλλά οι περισσότεροι δεν νοιάζονται. Όταν νοιάζονται, γίνονται θαύματα. Αλλά θα μου πεις, εδώ δεν νοιάζονται οι άστεγοι, οι άνεργοι, δεν κατεβαίνουν σε πορείες, να νοιαστούν οι άλλοι; Και ποιοι; Οι υπάλληλοι της Βουλής; Ας γελάσω.

Έρχομαι σπίτι, ανοίγω κανάλι Βουλής. Χίλιες φορές Σεφερλής, χίλιες. Αυτός δε με εκνευρίζει. Αυτοί εκεί μέσα με έκαναν να σκέφτομαι να ντυθώ να πάω να βρω πρέζα να πιω μπας και αντέξω να τους βλέπω. Καταρχήν ήταν όλοι σαν βαριεστημένοι χασικλήδες ταβερνιάρηδες που τα ξύνουν χρόνια και βαριούνται να μιλήσουν. Κατά δεύτερον, ανέβαινε κάποιος να μιλήσει, (ο ένας πιο μαλάκας από τον άλλο), κι από κάτω άκουγες ψου ψου ψου και ψου ψου ψου. Μιλούσανε συνέχεια, κουνιόντουσαν, στα παπάρια τους όλα, τι σχολική τάξη και καμία σοβαρότητα, χειρότερα. Και συ μου λες να κατεβαίνω κάτω να πίνω δακρυγόνα. Γιατί ρε φίλε; Δεν έχει νόημα, άλλα πράγματα πρέπει να σκεφτούμε. Το να στήνουν αυτή τη φάκα στο Σύνταγμα και μεις να πηγαίνουμε κάθε φορά να μπαίνουμε μέσα, και σήμερα να έχει αρρωστήσει η μισή Αθήνα, δεν καταλαβαίνω τι νόημα έχει, εκτός αν παίζουμε και μεις, το διασκεδάζουμε κι έτσι. 

Τα έχουμε ξαναπεί, θέλουμε να δείξουμε την απογοήτευσή μας; Απεργία διαρκείας. Όχι μία σήμερα, μία μεθαύριο, μία τον άλλο μήνα. Κάθε μέρα για ένα μήνα. Νεκρά όλα. Να φοράμε όλοι μαύρα κάθε μέρα, μια χώρα να κινείται με μαύρα ρούχα παντού. Μας σκοτώνουν, έχουμε πένθος. Δεν είναι σαφές; Κι αυτό δεν μπορεί να αρνηθεί να το κάνει κανείς, καμία θεία, θείος, γέρος που έχει δικαιολογία ''που να τρέχω παιδάκι μου να με σκοτώσουν;''. Κάμερες μας βλέπουν, ελικόπτερα πετάνε όλη την ώρα, θα μας δούνε έλληνες και ξένοι. Να μην ψωνίζουμε τίποτα, τίποτα για μέρες μαζικά. Να στέλνουμε συνεχώς μηνύματα σε ξένους, άλλων χωρών, φίλους γνωστούς αγνώστους "μας εξοντώνουν, βοηθήστε", να κάνουμε κάτι, δεν ξέρω. Ναι, μεμονωμένα γίνονται πράγματα. Πολλά. Αλλά δεν είναι αρκετά. Δεν το καταλαβαίνουμε; Δεν είναι αρκετά. 

Χτες, πήγαινα στην πορεία και έβλεπα νέα παιδιά να πηγαίνουν προς την αντίθετη κατεύθυνση, σπίτι τους ή κάπου αλλού, και ήθελα να τους ρίξω μία καλή στο κούτελο και να τους πω ''δεν σε αφορά εσένα;'' Αλλά τι να πεις; Δεν μπορείς να βάλεις σε κανένα την πληροφορία στον εγκέφαλο. Αν δεν καταλαβαίνει κάποιος με όλα αυτά που γίνονται ότι πρέπει να ξυπνήσει, εσύ ο μαλάκας τι να πεις; Γι' αυτά όλα λοιπόν αλλά και γι' άλλα, εγώ πλέον ελπίζω στη Δευτέρα Παρουσία και ξεκινάω τις προσευχές. 

Σήμερον τῆς σωτηρίας ἡμῶν τὸ κεφάλαιον, καὶ τοῦ ἀπ' αἰῶνος μυστηρίου ἡ φανέρωσις· ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, Υἱὸς τῆς Παρθένου γίνεται, καὶ Γαβριὴλ τὴν χάριν εὐαγγελίζεται. Διὸ καὶ ἡμεῖς σὺν αὐτῷ, τῇ Θεοτόκῳ βοήσωμεν· Χαῖρε Κεχαριτωμένη, ὁ Κύριος μετὰ σοῦ... 

Τώρα.

Αγριεύουν τα πράγματα, το αντιλαμβανόμαστε να υποθέσω. Όχι μόνο πολιτικά αλλά και προσωπικά. Οι περισσότεροι άνθρωποι που γνωρίζω έχουν απομονωθεί, είναι σκεπτικοί, δεν χαμογελούν πολύ συχνά και αναγκάζονται να ωριμάσουν γρηγορότερα. Λες και βιάζεται κανείς να τους πουλήσει στη λαϊκή. Τελικά, τίποτα μεταφυσικό ή παράξενο δεν υπάρχει. Η εποχή καλεί να γίνει αυτό, τα κάναμε όπως τα κάναμε, ο δρόμος του ανθρώπου είναι ένας: να γίνεται καλύτερος εδώ που ήρθε, όχι να μόνο να περάσει καλά, μπορεί να περνάει γαμάτα όντας καλός, ήρθε λοιπόν και κούμπωσε γιατί το είχαμε γαμήσει. Δε συμφωνεί καθόλου μια κολλητή μου όταν της λέω πως όπως στρώνουμε κοιμόμαστε. Εγώ επιμένω σ' αυτό όμως, το θεωρώ μεγάλη αλήθεια. Σαφώς καμιά φορά παίρνει η μπάλα κι άλλους αλλά αν το σκεφτείτε, ο καθένας απολαμβάνει το μερίδιό του. Με τη λογική αυτή κάποιοι πλούσιοι δεν θα έπρεπε να τιμωρούνται για το δόλιο τρόπο που έκαναν λεφτά; θα ρωτούσε κάποιος. Βεβαίως τιμωρούνται. Με εμφράγματα, εγκεφαλικά, πανικούς, κρίσεις, άγχος. Δεν τους λες και ευτυχείς να προσπαθούν συνεχώς να κρατήσουν τα λεφτά λες και θα τα πάρουν στο λάκκο τους. Πολύ πιο ευτυχείς έχω δει κάτι ξεδοντιάρηδες παππούδες στην Ασία να αράζουν κοιτώντας τα γεράκια να πετάνε από πάνω τους παρά τους δυτικούς μαλάκες που τρέχουν όλη την ώρα για τα λεφτά και μετά τα τρώνε στους γιατρούς. Έχουν αυξηθεί οι καρκίνοι, τα εγκεφαλικά, τα εμφράγματα και κάτι κουλές ασθένειες σε ηλικίες γύρω στα 30. Τυχαίο; Μπα. Γνωρίζουμε όλοι ότι οι ταχύτητες που κινούμαστε δεν τις αντέχουμε, δεν είναι ο άνθρωπος φτιαγμένος για τέτοιες ταχύτητες, θέλει πιο αργά, με μεγαλύτερη ηρεμία τα πράγματα. 

Δεν διασκεδάζει ο κόσμος, δεν αγαπάει, δεν κάνει έρωτα, κι αν τα κάνει τα κάνει νευρικά με στρες. Κυρίως όμως, φοβάται. Όλο φοβάται. Όλο ζει στο παρελθόν και στο μέλλον. Εγώ που έκανα αυτά, μου αξίζει να πάθω αυτό; Τώρα φίλε μου, τι κάνεις; Τώρα. Αυτή τη στιγμή. Για παράδειγμα, τώρα κάθεσαι, διαβάζεις αυτό που έγραψα και σου αρέσει ή όχι. Αυτό μόνο υπάρχει αυτή τη στιγμή και τίποτα άλλο. Ούτε η επόμενη αράδα υπάρχει γιατί είναι στο μέλλον και δεν ξέρεις αν θα τη διαβάσεις ποτέ. Μπορεί να χτυπήσει το κουδούνι, να σε διακόψει, να σηκωθείς, να το ξεχάσεις και να μη γυρίσεις ποτέ εδώ. Σωστά; Λοιπόν, για τι πράγμα ακριβώς σκοτωνόμαστε; Να ελέγξουμε και να προλάβουμε τι ακριβώς; Και συνήθως, αφήνουμε το παρόν στο γάμο του καραγκιόζη κι έτσι, έχουμε ένα ηλίθιο παρελθόν κι ένα μαλακισμένο μέλλον. Σκεφτείτε το. Αν τώρα κάθεσαι και μιζερώνεις, αύριο θα είσαι σκατά γιατί χτες μιζέρωνες. Το παρελθόν τελείωσε, δεν μπορείς να κάνεις εντελώς παντελώς τίποτα, το μέλλον δεν το γνωρίζεις, οπότε κοίτα τι κάνεις τώρα. Ζήσε τώρα. Πέρνα καλά τώρα. Δες τον ήλιο, τα λουλούδια, το παιδί σου, την κοπέλα ή το αγόρι που σου αρέσει, τώρα. Κάνε όνειρα, όσα θες, αλλά μη ζεις στα όνειρα. Κάνε τα πραγματικότητα, τώρα. Θέλω να ζωγραφίσω, να ταξιδέψω, να δω το φίλο μου που έχω να τον δω τόσο καιρό... Και τι περιμένεις ακριβώς; Να γίνει τι; Κάνε αυτό που θες τώρα. Δώσε ένα φιλί στη γιαγιά σου τώρα. Πιες το κρασί που σου αρέσει τώρα. Ζήσε σα να μην υπάρχει αύριο. Τώρα.

Πήγα στο γιατρό τις προάλλες και μου λέει ''βλέπω κάτι''. Τι είναι; του λέω. ''Ή τίποτα ή καρκίνος'', μου λέει. Στρέητ ο γιατρός, σοκ εγώ. Αμέσως μου ήρθε να ξεράσω και τελικά βγήκε σε λύπη. ''Στενοχωρήθηκα'' του λέω. Το κατάλαβε, ''δεν έχεις τίποτα'' μου λέει, μου'κανε κι έκπτωση. Αυτό που ήταν να ακούσω όμως το άκουσα. Έκλαψα, ναι, γιατί είμαι άνθρωπος και παρασύρθηκα και ξέχασα προς στιγμή αυτά που ξέρω. Αλλά μετά τα θυμήθηκα. Κάτσε ρε μαλάκα, λέω, θα κάνεις εξετάσεις και θα δεις, σιγά. Μασάνε ωρέ τα παλικάρια; Δεν έχεις τίποτα, είσαι σούπερ υγιής για να έχεις κάτι αλλά παρόλα αυτά, θα στενοχωριέσαι τώρα για κάτι τέτοιο; Σε παρακαλώ! Κι αν έχω καρκίνο; Σιγά μην έχεις και ψείρες. Αν έχεις οτιδήποτε θα το δούμε εκείνη την ώρα. Τόσο απλά. Δράματα, πανικοί και μαλακίες δεν με ενδιαφέρουν, με αρκετό δράμα έζησα τη ζωή μου, δεν γουστάρω άλλο. Το μόνο που θα ήθελα να κάνω, σκέφτηκα, είναι το βιβλίο. Ναι, γράφω κι άλλο αλλά με πιο αργούς ρυθμούς μιας και φτιάχνω πραγματάκια να πουλάω, κάνω διάφορα. Κι εκεί έσκασε το φλας. Αν το βιβλίο είναι προτεραιότητα, τι περιμένεις; Να ακούσεις ότι σε τάδε διάστημα την κάνεις και μέχρι τότε να βάλεις πρόγραμμα τις δουλειές σου; Τι μαλακία! Τώρα κάνε ό,τι είναι. Και αποφάσισα τελικα ότι αυτή είμαι, έχω τους δικούς μου ρυθμούς και θα συνεχίσω να κάνω ό,τι κάνω και τώρα, γιατί μου αρέσει και γουστάρω. Τέλος οι ενοχές. Δεν χωράνε πουθενά. Είμαι έτσι, δεν έκανα αυτό, πω πω πρέπει να κάνω εκείνο. Πάρε απόφαση. Κάνεις έτσι γιατί έτσι θες να κάνεις, απλά!

 Ξέρετε, μια πολύ ωραία τακτική για να δεις αν σου λείπει κάτι, ξέρετε ποια είναι; Να κάνεις μία και μόνη ερώτηση στον εαυτό σου: Αν πέθαινες αύριο, θα σε πείραζε; Αν είσαι ειλικρινής και σκεφτείς σοβαρά την απάντηση, θα δεις ότι άμα έχεις περάσει καλά, έχεις αγαπηθεί, έχεις αγαπήσει και έχεις κάνει ό,τι σου άρεσε, δεν θα σε πείραζε. Δεν εννοώ ότι θα καλοδεχόσουν κάτι τέτοιο αλλά αν ήταν αναγκαίο κακό, θα το αποδεχόσουν και δεν θα σε πείραζε γιατί ήδη νιώθεις καλά, ήδη έχεις κάνει ό,τι ήθελες και δεν περίμενες να το κάνεις αύριο. Θυμηθείτε λοιπόν πως κάθε μέρα υπάρχει η πιθανότητα να μην υπάρξει επόμενη και αυτό ισχύει για όλους μας. Λυπάμαι αν δεν είναι πολύ ευχάριστο και δεν περιέχει πορδές αλλά δεν είναι δική μου επιλογή, έτσι είναι φτιαγμένος ο κόσμος. Κοιτάξτε να το αποδεχτείτε και να είστε ευτυχισμένοι σήμερα, τίποτα άλλο δεν έχει σημασία.

Γι' αυτό σου λέω, ας ζήσουμε τώρα, αύριο ποιος ξέρει και δε γαμιέται κιόλας. Εμένα όλο μου αλλάζει το πρόγραμμα, συνέχεια. Χτες έλεγα πως σήμερα θα κάνω τούτο και κείνο. Και από το πρωί άλλαξε. Και γι' αύριο έχω πρόγραμμα αλλά μπορεί να αλλάξει κι αυτό. Και ξέρετε γιατί; Γιατί δεν ανατέλλει ο ήλιος από τον κώλο μου να μπορώ να τα ελέγχω όλα. Κι αφού δεν μπορώ να ελέγχω τα πάντα, ας ελέγξω εμένα που μπορώ. Να συνεχίσω να κάνω αυτά που κάνω και μου αρέσουν, να σκέφτομαι θετικά, να προσπαθώ να μην σιχαίνομαι τους ανθρώπους που με έχει πιάσει πάλι τώρα τελευταία γιατί δεν τους αντέχω που δεν αντιδράνε, που είναι τόσο μαλάκες, που, που, που. Αλλά γεμίζω δηλητήριο, όσο θυμώνω, τόσο φουντώνω, κι όσο φουντώνω, τόσο εκρύγνυμαι, κι όσο εκρύγνυμαι τόσο βρίσκομαι σε αδιέξοδο και θολώνω, δεν κρίνω σωστά. Πρέπει το κεφάλι σου να είναι ήρεμο για να πάρεις σωστή απόφαση. Αλλά είναι που δεν μπορώ να καταπιώ εύκολα τόση μαλακία. Τέλος πάντων, προσπαθώ. Κι αυτό μέσα στο παιχνίδι είναι.

Αν ζούμε στο τώρα, αυτό σημαίνει πως πρέπει να τα γράψουμε όλα στ'αρχίδια μας; Δεν είπαμε αυτό. Αν είναι π.χ. να αντιδράσεις για τα μέτρα που σε γαμάνε, αντέδρασε τώρα φίλε μου, όχι αύριο. Δεν υπαρχει διαθέσιμη απεργία να πας σήμερα; Ωραία, σήμερα, ψάξε τρόπους που μπορείς να οργανώσεις κάτι εσύ ή δες τι υπάρχει διαθέσιμο να κάνεις. Ίσως, σήμερα, μεταξύ βόλτας και δουλειάς, να πήγαινες τρόφιμα στον Άλλο Άνθρωπο; Σήμερα; Τώρα;

Μπάι δε γουέη είπα μέτρα που σε γαμάνε και θυμήθηκα τους συνταξιούχους. Μα δεν ξέρω ποιον να λυπηθώ περισσότερο. Το αίσθημα της λύπης προς τους νέους συναγωνίζεται το αίσθημα της λύπης για τους γέρους. Τους μεσαίους δεν τους λυπάμαι γιατί προλάβανε να ζήσουνε καλά και δεν είναι ραμολί ακόμα, μπορούν να πάρουν τη ζωή στα χέρια τους. Οι νέοι όμως, 15-20 χρονών, πόσο τους λυπάμαι, πόσο. Τι όνειρα να κάνουν αυτά τα παιδιά, αυτά κι αν απαγορεύεται να κοιτάνε στο μέλλον. Οι γέροι; Οι συνταξιούχοι. Που έζησαν χούντες πολέμους πίπες και να σου πάλι μαλακίες; Φαντάσου ξενέρωμα. Δεν ξέρω ποιον να λυπηθώ περισσότερο. Τέλος πάντων. Οι Δικαστικοί ανακοίνωσαν, ίσως είναι γνωστό αλλά οφείλω να το πω για όσους δεν το γνωρίζουν, ότι τα μέτρα σχετικά με τις περικοπές είναι αντισυνταγματικά και όσοι συνταξιούχοι αποφασίσουν να κάνουν αγωγές στο Ελεγκτικό Συνέδριο, θα τις κερδίσουν. Δείτε τα άρθρα εδώ και εδώ. Δείτε λίγο αν δεν ξέρετε ήδη και ενημερώστε τους συνταξιούχους που γνωρίζετε, αν το κάνουν πολλοί, κάτι θα αλλάξει. 

Δε γίνεται να μην κοιτάς στο παρελθόν και στο μέλλον. Στο παρελθόν κοιτάς γιατί αυτό σε έκανε αυτό που είσαι και στο μέλλον κοιτάς γιατί αυτό θα είσαι. Μην ξεχνάς όμως πως το παρόν υλοποιεί το μέλλον σου. Κάνε λοιπόν την εικόνα που θες να είσαι, πραγματικότητα, σήμερα. Σας φιλώ, ελπίζω να βρούμε το δρόμο μας όλοι.

Η ζωή το Μεσαίωνα.

Είμαι πάρα πολύ ευχαριστημένη! Αλήθεια το λέω! Νόμιζα ότι δε θα προλάβω να δω τη Νέα Εποχή αλλά να που ζω και τη βλέπω! Πόση χαρά νιώθω. Άκουγα και διάβαζα ότι πρέπει να μεσολαβήσουν εκατοντάδες χρόνια για το πέρασμα μιας εποχής στην άλλη και σκεφτόμουν, θα προλάβω ή έχω ακόμα καμιά δεκαριά ζωές μέχρι να το δω; Έβλεπα ότι από το 1960 μιλούσαν για τη Νέα Εποχή, έφτασε ο επόμενος αιώνας και τίποτα, ψιλομαλακίες μόνο, τα συνηθισμένα. Αλλά να! Να ρε γαμώτο, να! Ήρθε ο Μεσαίωνας! Άλλαξε και ήρθε! Προλάβαμε να το δούμε ρε σεις, το καταλαβαίνετε; Πόση χαρά νιώθω! Ξέρετε τι είναι να προλάβεις να ζήσεις μια αλλαγή εποχής κατά τη διάρκεια της ζωής σου που μπροστά στην αιωνιότητα είναι μια απειροελάχιστη κουκιδίτσα που αιωρείται στο κατασκοτεινοφώτεινο σύμπαν; ..Κάτσε, περνάνε περιοπολικά και ασθενοφόρα, μισό να απολαύσω την μελωδία της σειρήνας.. Αααχ, ναι, είναι κι αυτά στο πλαίσιο της Νέας Εποχής, τι όμορφα! Ααα, θα έγινε μακελειό, ακόμα σειρήνες ακούω, τι ωραία! Μεσαίωνας!!

Πόσα πράγματα αλλαξαν, πόσα αλλάζουν και πόσα θα αλλάξουν ακόμα! Γι' αυτό, τώρα φίλοι μου, που ακόμα μπορούμε να μιλάμε μεταξύ μας, δεν έχουν γίνει 100% της μόδας τα βασανιστήρια και έχουμε ίντερνετ, ας απολαύσουμε την επικοινωνία μας, ας βγούμε για ένα τσάι στα τέσσερα σε ένα παγκάκι με τρεις φίλους μας, ας περπατήσουμε να χαζέψουμε την Ακρόπολη, μόνο αν δεν μοιάζουμε με ξένους φυσικά, ας πάμε ένα θέατρο, για όσο επιτρέπεται, ας χαρούμε τη ζωή που μας απέμεινε γιατί σε λίγο μόνο μέσα από τα λαγούμια μας, αφού δεν θα έχουμε ούτε σπίτια, θα μπορούμε να χαιρόμαστε τη Νέα αυτή Εποχή, τον όμορφο Μεσαίωνα. 

Ό,τι ανάβει εδώ μέσα είναι λινκ, πρέπει να πηγαίνετε να βλέπετε. Να μαθαίνετε τι όμορφη εποχή ζούμε. Κατεβαίνει η παράσταση που έβριζε τα θεία, έδειραν έλληνα και έχασε μέρος της όρασής του επειδή έμοιαζε με ξένο και το καλύτερο; Το άφησα για το τέλος. Ξεκίνησαν επιτέλους από σήμερα να πουλάνε ληγμένα στα σούπερ μάρκετ! Επιτέλους! Η έκφραση ''ληγμένα παίρνεις;'' τώρα γίνεται πραγματικότητα! ...Μισό λεπτό.. ακούω το καλοριφέρ να κάνει θόρυβο... τρέχει νερό... χαχα! Κάποιος μας κάνει πλάκα! Ναι, γιατί ο Μεσαίωνας φίλοι μου έχει ΚΑΙ χιούμορ! Πολύ χιούμορ! Μα είναι δυνατόν κάποιος να κοιτάει τα καλοριφέρ; Θα έχει πάει κανένας κάτω και ανακατεύει με καμία τεράστια κουτάλα τα υπολείμματα του τίποτα, ίσως να έριξε και κανένα κουβά νερό ή κανένα κιλό κατσαρίδες που έχει στο υπόγειο, φούσκωσε το υπόλειμμα του τίποτα και ακούω εγώ γαργάρες, μα τι πλάκα! Ο Μεσαίωνας είναι αστείος και ήρθε για να σου θυμήσει τι καλά που περνούσες, δεν εκτιμούσες τίποτα, θα πεθάνεις στην ψάθα ή θα σε κάψουν ως αιρετικό, το ίδιο και τα παιδιά και τα εγγόνια σου και μετά από πολλά, πολλά, πολλά, πάρα πολλά χρόνια, τα δεκαπεντασέγγονά σου -αν έχουν φυσικά επιζήσει και δεν έχει πέσει ο ήλιος πάνω στη γη- θα δουν την Αναγέννηση. Γιατί έτσι είναι η Νέα Εποχή, αργεί να έρθει, αλλά όταν έρθει, κάθεται.

Αγαπητοί μου φίλοι. Θέλω να σας βοηθήσω. Γι' αυτό θα σταθώ στο θέμα "Ληγμένα Τρόφιμα" που θεωρώ και το σημαντικότερο καθώς ακόμα κι όταν φοράμε κελεμπίες, τσαντόρ κι ένα μεγάλο σιδερένιο σταυρό έχοντας ένα εικόνισμα κάτω από τη μασχάλη και το κεφάλι χαμηλά μην τυχόν κοιτάξουμε κανένα ενώ ανάβουμε τη λάμπα πετρελαίου μας, θα πρέπει να τρώμε. Έτσι δεν είναι; Αν δε φάμε πως θα επιζήσουμε να χαρούμε τον όμορφο Μεσαίωνα που επάξια κερδίσαμε μετά από προσπάθειες τόσων χρόνων;

Καταρχήν δε θέλω να ανησυχείτε. Μπέσα, σας λέω, με το χέρι στην καρδιά, πως δεν πειράζει να τρώτε ληγμένα. Το τι ληγμένο έχω φάει δε λέγεται. Έτσι κι αλλιώς είναι τόσο μεταλλαγμένα τα τρόφιμα που ήδη τρώμε που τα άντερά μας άντέχουν. Απόδειξη: έχω φάει βούτυρο ληγμένο 6 μηνών. Με βλέπετε να αρρώστησα; Όχι. Έχω φάει γάλα ληγμένο μιας εβδομάδας. Κανένα πρόβλημα. Έχω φάει σοκολάτες που έχουν λήξει 3 μήνες. Δεν έπαθα απολύτως τίποτα και ήταν γευστικότατα και ωραιότατα. Ξέρετε, μη έχοντας παιδιά στο σπίτι, μπορώ και πειραματίζομαι. Δεν ανησυχώ μην τη βρει τη ληγμένη σοκολάτα το παιδί και το πάει τσίρλα ας πούμε. Αντιθέτως, τη βλέπω στο ψυγείο και λέω, δε γαμιέται, για να δω πόσο μας δουλεύουν. Την τρώω, έχω στο νου μου να μη βγω για τις επόμενες 6-7 ώρες μπας και με πάει νερό αλλά τίποτα φίλες και φίλοι. Και ένα σας λέω. Πιο ευαίσθητη από μένα δεν έχει. Αν θέλετε να δοκιμάσετε μία τροφή αν είναι καλή, εμένα θα φωνάξετε. Από τότε που πήγα Ινδία έγινε το σύστημα κομπλέ. Αν φάω κάτι πραγματικά κακό μαζί σας, εσείς ενδέχεται να είστε ντάξει και γω να χέζω μέχρι να πεθάνω. Αλλά όταν κάτι είναι ντεμί σεζόν, το φάω και είμαι καλά, αυτό σημαίνει πως αν το φάτε εσείς, θα είστε βασιλιάδες στα ανάκτορα, θα γλύφετε τα δάχτυλά σας. Γι' αυτό σας λέω, όλα αυτά που παίρνουμε από το σούπερ μάρκετ είναι τόσο μεταλλαγμένα, με τόσα συντηρητικά που δεν πρόκειται να πάθουμε απολύτως τίποτα αν τα φάμε ληγμένα γιατί έτσι κι αλλιώς έτσι τα τρώμε τόσο καιρό. ...Βέβαια τώρα, εννοείται πως αν έχετε αγαθά από το χωράφι σας ή ο εγκέφαλός σας παίρνει στροφές και έχετε ήδη στραφεί στις εναλλακτικές μορφές διατροφής, επιβίωσης κλπ, προτιμήστε αυτό που κάνετε και μην παίρνετε τίποτα από όλες αυτές τις καραμαλακίες που πουλάνε τα σκατοσούπερ μάρκετ.

Λοιπόν. Είναι απαραίτητο να ενισχύσετε τον οργανισμό σας τώρα που τα πράγματα ακόμα δεν είναι στο τέλος τους. Όπως καταλαβαίνετε τώρα, με την απελευθέρωση των ληγμένων και επίσημα, μας πουλούσαν που μας πουλούσαν σκατά, τώρα όλα θα είναι τρις χειρότερα. Όλα τα εστιατόρια καταρχήν θα αγοράζουν τα ληγμένα για να βγάζουν μεγαλύτερο κέρδος γιατί ο Έλληνας ακόμα και στον τάφο απατεώνας παραμένει. Οπότε, πρέπει απαραιτήτως να προστατευθείτε. Δεν θα είναι σικ ας πούμε να βγείτε με ένα γκομενάκι για φαΐ και να αρχίσετε τις κλανιές και σε λίγο να σας φύγει καμία διάρροια, δε λέει. Γι' αυτό σας λέω, ετοιμαστείτε όσο είναι καιρός. Είμαστε μόνο λίγα μέτρα πριν την πύλη της Κολάσεως, πρέπει να βιαστούμε.
 
Θα σας βοηθήσω. Θα σας δώσω τρεις λύσεις, καίριας σημασίας. Όποιος τις κάνει πράξη, να είστε σίγουροι πως θα ζήσει και θα ευτυχήσει μέχρι τα βαθιά γεράματα. Δώστε προσοχή λοιπόν και μη χαζεύετε. (Οι λύσεις είναι κατά σειρά προτεραιότητας. Είναι πολύ καλό να ξεκινήσετε όπως τις βλέπετε, την πρώτη πρώτη, την δεύτερη δεύτερη κλπ γιατί έτσι κι αλλιώς σταδιακά παίρνουμε την κατιούσα). 

Λύση Πρώτη: Ροκφόρ.

Ελπίζω να σας αρέσει. Αν δεν σας αρέσει αυτό, που να πάτε παρακάτω. Σας το λέω ειλικρινά, αρχίστε να σας αρέσει γιατί αλλιώς θα πεθάνετε. Είναι η μόνη και η καλύτερη λύση για την διατροφή σας από τώρα και στο εξής φίλοι μου. Θα πάρετε ροκφόρ. Θα έχετε ροκφόρ πάντα στο ψυγείο σας. Ακόμα κι όταν σας κόψουν το ρεύμα πάλι ροκφόρ θα παίρνετε γιατί τι σας νοιάζει; Μη μουχλιάσει; 
Λοιπόν, το ροκφόρ είναι η μόνη λύση για όλα τα φαγητά. Με το ροκφόρ δεν θα σας νοιάζει πια τίποτα. Τι έληξε, δεν έληξε, στ' αρχίδια σας. Θα βάζετε από πάνω ροκφόρ στα πάντα και όλα θα καλύπτονται. Αφήστε που θα προσθέτετε λίγη χλιδή στην ζωή σας και θα ξεχνάτε την κατάντια σας. "Κοίτα ρε τον πούστη, πολυτέλειες, τρώει ροκφόρ!" θα λένε οι φίλοι σας για σας. Με το ροκφόρ σώζεστε, πάρτε το χαμπάρι. Αργότερα που δεν θα έχετε λεφτά να πάρετε ροκφόρ, πάντα υπάρχει διαθέσιμο το μπλε τυρί Δανίας. Πώς είναι το λευκό τυρί που μας ταΐζουν εδώ αντί για φέτα; Σα να τρως τυρί με blanco ας πούμε, έτσι και το μπλε τυρί Δανίας, είναι ένα κάποιο τυρί με μούχλα. 
Όλα μέσα στο μυαλό μας είναι, μην το ψάχνετε. Θα έχετε εσείς πάντα ροκφόρ, θα συνηθίσετε σιγά σιγά την εσάνς της μούχλας και στο τέλος αν δεν είναι κάτι μουχλιασμένο, δεν θα σας αρέσει, θυμηθείτε με! Θα βρίσκετε τρόφιμα στα σκουπίδια, θα τα παίρνετε, θα ρίχνετε από πάνω ροκφόρ και θα ζήσετε χίλια χρόνια!

Λύση Δεύτερη: Μπάνιο Γιοκ.

Σιγά σιγά θα λιγοστεύουν τα τρόφιμα, τα αγαθά, θα αρχίσει η βαριά πείνα και οι αρρώστιες. Εσείς όμως θα είστε προετοιμασμένοι. Δεν θα σας ακουμπήσει τίποτα. Στόχος: να γίνετε οι ανθρώπινες κατσαρίδες. Να μην παθαίνετε απολύτως τίποτα μέχρι τα βαθιά γεράματά σας. Γι' αυτό, έχουμε και λέμε: Από τώρα που μιλάμε, κόβεται η καθαριότητα. Αν γεμίζουμε σιγά σιγά μικρόβια, θα γίνουμε πιο ισχυροί και δυνατοί μπροστά σε οτιδήποτε. Πετάμε τα καθαριστικά μας, αποφεύγουμε να πλύνουμε τα χέρια μας. Μπάνιο κάθε Πάσχα και Χριστούγεννα και αν. Ας γεμίσουμε μικρόβια, ας αφεθούμε! Πηγαίνετε σε καταυλισμούς τσιγγάνων και πάρτε μαθήματα. Πηγαίνετε ταξίδι στην Ασία, όσοι έχετε τα τελευταία σας λεφτά. Ρωτήστε δυστυχισμένους μετανάστες που ζούνε 10-10 μαλλιοκούβαρα σε μια γκαρσονιέρα χωρίς φως και νερό. Οσονούπω όλοι θα βρεθούν στη θέση όλων αυτών, πρέπει να λάβουμε γνώση! Αλλά ΠΡΟΣΟΧΗ!! Το όλο πρέπει να γίνει σιγά σιγά, μην πέσετε έτσι όπως είστε σκατόφλωροι μέσα στα μικρόβια γιατί θα τα τινάξετε τσάκα τσάκα. Όσο το συνηθίζετε, τόσο πιο βαθιά θα μπαίνετε. Μετά από το πρώτο διάστημα, που σας επιβεβαιώνω πως θα είναι δύσκολο με πολλές διάρροιες και εμετούς, θα περάσετε στα hardocore. Είπαμε, στόχος, οι ανθρώπινες κατσαρίδες. Μετά από την πρώτη κατάκτηση μικροβίων και άρα αντισωμάτων, θα πρέπει να αρχίσετε σιγά σιγά να γλύφετε τα χερούλια των λεωφορείων-τρόλει και στη συνέχεια τα πεζοδρόμια. Σε λίγο καιρό και χωρίς να το έχετε καταλάβει, θα έχετε περάσει στην Τρίτη Λύση με απόλυτη επιτυχία. 

Λύση Τρίτη: Το Σκατό μας Παξιμάδι.

Στο σημείο αυτό φίλοι μου, θα είμαστε όλοι βαθιά στην καρδιά του Μεσαίωνα. Δεν θα υπάρχει τίποτα καλό, πύρινες φωτιές της κολάσεως θα καίνε σε γωνιές, κατσαρίδες και ποντίκια θα τρέχουν σε μισογκρεμισμένα σπίτια και η Ελένη Λουκά θα είναι η βασίλισσα της χώρας. Εσείς όμως φίλοι μου, θα είστε κυριλέ και άνετοι γιατί ήσασταν προετοιμασμένοι. Και ήρθε η ώρα να κάνετε το σκατό σας παξιμάδι. 
Τα κακά μας σ' αυτή τη στιγμή της ιστορίας δεν θα τα κάνουμε πια στην τουαλέτα γιατί πολύ απλά δεν θα έχουμε τέτοια πράγματα. Σε ένα λαγούμι 5-5 θα ζούμε, τι τουαλέτες και μαλακίες. Τα κακά τα κάνουμε σε λεκάνες και τα πετάμε στο δρόμο. Καιρός λοιπόν να σταματήσουμε τις σπατάλες δε νομίζετε;! Τα μαζεύουμε λοιπόν και τα αποξηραίνουμε. Δεν μπορείτε να φανταστείτε φίλοι μου τι όμορφα πράγματα μπορείς να φτιάξεις με αποξηραμένες κουράδες! Θα σας πω αμέσως: 
Όταν το σκατό μετά από μερικές μέρες είναι αποξηραμένο και έτοιμο, αν θέλουμε να το φάμε, θα πρέπει καταρχήν από την ώρα που το έχουμε κάνει, αν είναι μία μακριά κουράδα, να το έχουμε κόψει σε τεμάχια ώστε να είναι πιο απλή η χρήση του αργότερα όταν θα έχει πλέον ξεραθεί. Αν λοιπόν θελήσουμε να το φάμε, το σπάμε σαν παξιμάδι και το τρώμε, με νερό, αλεύρι, τα κάνουμε χυλό ή δεκάδες άλλες συνταγές που μπορείτε να δείτε και δω. 
Με το σκατό-παξιμάδι, μπορούν να παίξουν τα παιδιά σας παλιά καλά παιχνίδια όπως βόλους ή να δημιουργήσουν όμορφα πράγματα: Δώστε μερικά κουραδάκια-παξιμάδια στα παιδιά σας, μερικώς αποξηραμένα για να έχουν μια κάποια ελαστικότητα, ένα μαχαιράκι και μερικές μπογιές. Μπορούν να τα τετραγωνίσουν, να τα βάψουν και να φτιάξουν ζάρια να είναι έτοιμα για το καφενείο μόλις μεγαλώσουν λίγο, γιατί δουλειά έτσι κι αλλιώς δεν θα έχουν.
Με τα σκατά-παξιμάδια μπορείτε να κάνετε και σεις πάρα πολλά πράγματα εκτός από το να τα φάτε απλώς. Μπορείτε καταρχήν να τα αφήσετε να γίνουν πολύ σκληρά σαν πετρούλες, να τα βάψετε και να στολίσετε τις γλάστρες σας να μην πηγαίνουν τα κωλόπουλα να κάνουν τα αυγά τους. Ή να τα πετάτε σε όποιον έχει αυτοκίνητο. Με τόση δυστυχία και μιζέρια δεν θα σας έχει μείνει καθόλου αγάπη μέσα σας, μην αναρωτιέστε γιατί να τα κάνετε αυτά. Θα μισείτε το πουλάκι που ζει ανέμελο και τον τελευταίο καριόλη που κατάφερε να έχει αμάξι ακόμα σε τέτοιες εποχές. Οπότε, θα έχετε εσείς τα κουραδάκια-πετραδάκια σας να τα πετάτε σε όποιον σας τη σπάει. Βεβαίως αργότερα, θα είναι χρήσιμα και για τον πετροβολισμό συμπολιτών που τόλμησαν να βγουν έξω μετά τις 6:15 μ.μ. ή δεν προσευχήθηκαν εφτά φορές, ή ήταν απλώς γυναίκες. 
Tip: Εννοείται πως όσο μεγαλύτερη αφήνεις την κουράδα, τόσο μεγαλύτερη πέτρα θα έχεις. Επίσης μπορείτε να γράφετε και μηνύματα πάνω της όπως "πάρ'τα παλιόπουστα".
Ξεκινήστε από σήμερα. Με την καθημερινή πρακτική, σας εγγυώμαι πως την δύσκολη ώρα θα είστε τόσο εξπέρ που θα μπορείτε να κάνετε με τις κουράδες σας juggling πάνω σε μία ρόδα.   

Αυτά, καλή επιτυχία και καλή ζωή σας εύχομαι.

Iggy Pop & Steven Patrick Morrissey.

Το ξέρετε ότι τα περισσότερα ατυχήματα γίνονται στο σπίτι έτσι; Βέεβαια. Ένας γνωστός μου μια φορά μπερδεύτηκε στο καλώδιο του τηλεφώνου, παλιά, και στούκαρε με τα μούτρα στο πάτωμα. Άλλος έπεσε από τη σκάλα. Α! Κι εγώ τώρα που το θυμάμαι! Πέρσι, μαζί με το χαλί, πως δε σκοτώθηκα; (Δείτε το σχετικό ποστ για έξτρα διασκέδαση). Πόσες φορές έχετε ακούσει για ανθρώπους ή παιδιά που σκάνε πάνω σε τζαμαρίες; Ουουου ε; Εννοείται πως και γω έχω κουτουλήσει. Ένα πολύ αστείο που έχω δει πάντως είναι σε μια εκπομπή του MTV που κάνουν φάρσες κάτι καμμένοι και τις στέλνουν εκεί. Ήταν κάτι μαλάκες που είχαν βάλει φαρδύ σελοτέιπ κατά μήκος σε τρεις πόρτες στο ύψος του κούτελου. Ήρθε ένας φίλος τους και ρε σεις μα σε κάθε πόρτα, και στις τρεις μιλάμε, κόλλησε το κούτελό του κι έφυγε πίσω. Το τι γέλιο έριξα δεν περιγράφεται. Μα τον κακομοίρη, δεν υπήρχε, δεν πίστευε ότι ξανά και πάλι θα έχει ταινία παντού, δε φαινόταν κιόλας γιατί θέλει και τον κατάλληλο φωτισμό για να κάνεις τις μαλακίες σου, δεν μπορείς να πας στην ηλιόλουστη Ελλάδα που φαίνονται μέχρι και οι πόροι της τριχούλας να βάλεις ταινίες στις πόρτες, θα σε καταλάβουν. Εκτός αν είναι η μάνα σου φίλε μου. Αυτή επειδή είναι αγχωμένη μονίμως για κάποιο ανεξήγητο λόγο, δεν θα το προσέξει και θα κολλήσει πάνω. Αλλά πες μου θα το έκανες αυτό στη μάνα σου άχρηστε; Στη μανούλα που σε ταΐζει και σε φροντίζει; Δε νομίζω.

Εγώ χτες ένα γιαουρτάκι πήγα να φάω -τα έγραψα στο facebook- κι έκανα μακελειό. Δε φταίει κανείς, εγώ φταίω που πάω μετά από τόση κούραση -είχα περπατήσει τη μισή Αθήνα, πορείες, δουλειές, κλπ- να πιάνω πράγματα. Λογικό να μου πέφτουν από τα χέρια, τι περιμένω δηλαδή; Μου 'πεσε το βαζάκι με ένα θεϊκό αγαπημένο φρουτοπολτό στην κουζίνα, τι έβγαζα σκούπες βραδιάτικο κι έπεφταν οι κούτες, πήρα σβάρνα τους τοίχους και τις πόρτες, τα καλώδια πήρανε ζωή, μπλέχτηκαν στα πόδια μου, κάηκε το λαμπάκι της νύχτας, γέμισαν οι σαγιονάρες μου γυαλάκια, έπεσε και το γιαουρτάκι πάνω μου στο τέλος κι ησύχασα. Το πασάλειμμα το ίδιο. Σκατά τα έκανα όλα. Τέλος πάντων.

...Σε περίπτωση που αναρωτιέται κανείς γιατί δε σχολιάζω σχετικά με τα χτεσινά γεγονότα, πορεία κλπ, τον ενημερώνω πως παραιτούμαι απ' αυτό εδώ και τώρα γιατί δεν αντέχω άλλο. Από δω και πέρα θα γράφω για μαλακίες κι ό,τι μου 'ρθει, όποιος θέλει να διαβάζει για πορείες και άλλα, γράφουν πολλοί γι' αυτά και να πάει σ' αυτούς. Εδώ τέλος. Βαρέθηκα.

Εντάξει, θα σχολιάσω ή μάλλον θα εξηγήσω: Είμαστε ηλίθιοι. Το κατάλαβα. Το εμπέδωσα. Δεν είναι εύκολο να το εμπεδώσεις, να το αποδεχτείς φίλε μου, μην κουνάς το κεφάλι. Να, κάποιος, έξω στο δρόμο 7 το πρωί βαρούσε παλαμάκια. Εννοείται πως είναι η κατάλληλη ώρα να βαρέσει κάποιος παλαμάκια στο δρόμο. Κάνει έκο, είναι ωραία. Αν δεν είναι 7 το πρωί στο δρόμο η ώρα, και ο τόπος πάνω απ' όλα, να βαρέσει κάποιος παλαμάκια, πότε και που είναι; Στα μπουζούκια; Σε μια παράσταση; Όχι. Στο δρόμο. 7 το πρωί. Κατάλαβες; Γι' αυτό σου λέω είμαστε ηλίθιοι. Απ' αυτό, το κατάλαβες; Όχι. Χτες βλέπω πάλι κούτες στον σκουπιδοτενεκέ. Πάω στο καθυστερημένο ρομπότ να δω τι έγινε που μου είχε πει ότι "ναι θα τις πετάω στην ανακύκλωση που είναι και καλό για το περιβάλλον" και τι μου λέει κρατώντας κι άλλες; “Πάω αυτές στην ανακύκλωση γιατί ο κάδος γέμισε”. Το καταλαβαίνουμε όλοι ότι είμαστε ηλίθιοι; Τι να περιμένω τώρα εγώ από αυτό το άτομο, όχι ας μου πει κάποιος. Τι να περιμένω εγώ από αυτό το άτομο που του εξήγησα, είπε ναι και συνεχίζει το ίδιο κι αντί να στρίψει από τη μία πλευρά, δεν στρίβει από την άλλη στον ίδιο ακριβώς δρόμο στην ίδια ακριβώς απόσταση; Όταν κάτι τόσο απλό δεν γίνεται κατανοητό, πώς περιμένω εγώ να αλλάξει η χώρα ολόκληρη που ένα μεγάλο ποσοστό ανθρώπων είναι έτσι; Παύω να περιμένω, δε γίνεται, είμαστε ηλίθιοι, καθυστερημένοι και πολύ καλά μας κάνουν. Όχι τόσο εμένα δηλαδή γιατί δε φταίω αλλά να είσαι σίγουρος βάση του νόμου του σύμπαντος ότι θα πεινάσω τελευταία. 

Πήγαμε στην πορεία 50-100 χιλιάδες άνθρωποι και το έκαναν θέμα. Σιγά τον κόσμο. Μια χαρά άνετα ήταν και χώρο είχε να κινηθείς. Στις μαζώξεις πέρσι στο Σύνταγμα, εκεί μάλιστα, γινόταν το αδιαχώρητο. Φέτος βαριόμαστε, δεν είναι πια της μόδας, λύσαμε τα προβλήματά μας, γιατί να κατέβουν τα 2 τουλάχιστον εκατομμύρια άνθρωποι από τα 5 που ζουν στην κωλόπολη, για ποιο λόγο; Εδώ με φίλους μου μιλούσα, δικούς μου φίλους, κι ο ένας δε μπορούσε, ο άλλος ο κώλος του πονούσε και δε μιλάω για όσους δούλευαν γιατί αυτοί -αν και θα έπρεπε άπαντες να κάνουν απεργία χτες- δεν μπορούσαν και το καταλαβαίνω γιατί άλλο το δημόσιο κι άλλο ο ιδιωτικός τομέας που πλέον το αφεντικό σε διώχνει και παίρνει άλλον με την πρόφαση της “εξάσκησης”, να κάνει τη δουλειά του κοινώς, τσάμπα. Εδώ δείτε τι λέει ο Σόιμπλε για τη διαδήλωση Μέρκελ. Μιλάει για μειοψηφία. Μην αντιδράτε, καλόν ύπνο και καλό ξημέρωμα.

Να σου πω κάτι; Δεν ξαναλυπάμαι κανένα. Δουλεύουν και δεν πληρώνονται; Δεν βρίσκουν δουλειά; Πληρώνουν τα φάρμακα; Μένουν αγράμματα τα παιδιά τους; Χέστηκα. Δε με νοιάζει. Κάποιος που δεν καταλαβαίνει και συνεχίζει να νομίζει προφανώς πως ό,τι συμβαίνει είναι θεία τιμωρία, η ειμαρμένη και οι άγγελοι της Κολάσεως μαζί με τον άγγελο του Αρκά που κάνουν τη ρόδα της τύχης να γυρίζει, καλά να πάθει άμα σε λίγο πληρώνει επειδή ανασαίνει. Δεν αντιδράς; Λογικό να σε γαμάνε φίλε μου. 100 χιλιάδες στο δρόμο χεστήκαμε και η βάρκα έγειρε. Ρε φίλε, ανατρίχιασα τόσο χτες που κατέβηκα μία Μοναστηράκι να πάρω ένα γιαουρτάκι παγωτό. Γύρισα πίσω και κει που όλα ήταν ειρηνικά κι ωραία, άρχισαν να πετάνε δακρυγόνα και κόντεψα να φορέσω το γιαουρτάκι καπέλο. Θα μου πεις λογικό είναι. Αυτονών αυτή είναι η δουλειά τους. Η καταστολή και η βία. Η δική μας όμως ποια είναι;

Προφανώς, είμαι σχεδόν πεπεισμένη, πως ο κόσμος δεν κατεβαίνει κάθε γαμημένη μέρα στο δρόμο -τουλάχιστον οι 500.000 άνεργοι από το 1μιση εκατομμύριο θα έπρεπε να είναι κάθε μέρα ξαπλωμένοι στην Πανεπιστημίου- γιατί το ένα ποσοστό του κόσμου αυτού είναι καθυστερημένο όπως το ρομπότ με την ανακύκλωση οπότε από καθυστερημένους δεν μπορείς να έχεις απαιτήσεις. -Στο σημείο αυτό πιστεύω με όλη τη δύναμη της ψυχής μου πως αν μιλήσεις σε ένα πνευματικά καθυστερημένο άνθρωπο κλεισμένο σε ίδρυμα, θα σε καταλάβει ωραιότατα και καλύτερα από οποιοδήποτε από αυτά τα ζόμπι που είναι εκεί έξω-. Ένα άλλο ποσοστό κόσμου είναι στ' αρχίδια του και στην πούτσα του μέχρι να πεινάσει το ίδιο. Όσο δεν πεινάει το ίδιο, δεν ενδιαφέρεται αν πεινάει ο γείτονας, ο αδερφός ή ο φίλος του. Ένα άλλο ποσοστό, προφανώς τα έφαγε μαζί με το χοντροβούβαλο και τώρα έχει τύψεις και γι' αυτό το μπουκώνει και δεν αντιδράει γιατί σου λέει υποκριτές θα είμαστε τώρα; Είναι και το άλλο ποσοστό, που πάντα περιμένει να βγάλει άλλος το φίδι από την τρύπα γιατί βαριέται, φιλοσοφεί, μέχρι να σηκώσει το ένα χέρι μυρίζει το άλλο κλπ. Ένα άλλο ποσοστό δεν πήγε να ψηφίσει γιατί δεν πιστεύει πουθενά και τίποτα, ένα άλλο έβγαλε τους ηλίθιους και μ' αυτά όλα μπορεί και μ' άλλα, έρχεται να ολοκληρωθεί το μεγαλύτερο ποσοστό των κατοίκων αυτής της χώρας που δεν κατεβαίνουν σε μαζώξεις ή δεν αντιδρούν γενικότερα για τον άλφα ή βήτα λόγο με αποτέλεσμα να μας γαμούν κάθε μέρα και περισσότερο όλους μαζί και να έρχεται η Μέρκελ να τρώει με τον πρωθυπουργό και τους επιχειρηματίες συζητώντας τη μοιρασιά της χώρας.

Προχτές μου ήρθε μια ωραία ιδέα -έτσι νομίζω δηλαδή- σχετικά με την αντίδρασή μας γι' αυτή τη μία μοναδική μέρα που ερχόταν η Μέρκελ. Τα μέτρα προστασίας ήταν τεράστια και το ξέραμε. Μας είχαν απαγορέψει σαν άλλη Χούντα τις διαδηλώσεις και μας έδειχναν τους τόπους που θα μπορούσαμε να μαζευτούμε -Σύνταγμα, Ομόνοια- ώστε να είμαστε μαζεμένοι και εύκολος στόχος. Τα ξέραμε όλα αυτά. Ήταν σαφές ότι θα μας πετούσαν χημικά έτσι κι αλλιώς και μετά κάποιοι ηλίθιοι θα έσπαγαν αυτά που -πάλι εμείς- θα πληρώσουμε. Πιο γνωστό και βαρετό σχέδιο δεν υπάρχει. Και τι σκέφτηκα; Να κάναμε όλοι απεργία, συνεννοημένοι, για συγκεκριμένο χρόνο, για δύο ώρες σου λέω, από οτιδήποτε κάναμε, μαγείρεμα, ξύσιμο αρχιδιών, πραγματική δουλειά και να βγαίναμε όλοι στους δρόμους φορώντας μαύρα και να καθόμασταν μπροστά από την πολυκατοικία, δουλειά, μαγαζί μας. Πετούσαν ελικόπτερα. Φανταστείτε λοιπόν μια πόλη όπου εκατομμύρια άνθρωποι θα καθόταν ειρηνικά και αμίλητοι έξω από το χώρο που θα βρίσκονταν εκείνη τη στιγμή φορώντας μαύρα. Στην πραγματικότητα θα υπήρχε κόσμος παντού, καμία διαδήλωση δε θα γινόταν και θα ακουγόμασταν στα πέρατα του κόσμου γιατί η εικόνα θα ταξίδευε σαν χίλιες λέξεις. Ωραία, την είχα λοιπόν την ιδέα. Τι την έκανα; Την έβαλα στον κώλο μου. Να την πω σε ποιον; Είμαι των ειρηνικών λύσεων και δεν έχουν ενδιαφέρον προφανώς. Είναι καλύτερα μάλλον να κατεβαίνεις με κανά φίλο να τραβάς φωτογραφίες κανένα μαλάκα ξεβράκωτο να τρέχει.

Πόσες φορές έχω σκεφτεί, και προτείνει, διάφορα τρελά. Κι αυτά στον κώλο μου. Μέγιστη αποθήκη ιδεών. Τα ξέρετε τα Flash Mobs όπου σε πάρα πολλές χώρες που έχουν μάθει να κάνουν πλάκα και να βγαίνουν από την μιζέρια τους που και που, μαζεύεται κόσμος, συνεννοημένοι, και κει που είναι αναμειγμένοι μαζί με κόσμο κάπου, ξαφνικά ακούγεται μουσική από ηχεία, ξεκινάει ένας να χορεύει, μετά άλλος, μετά άλλος και σιγά σιγά μαζεύονται πάρα πολλοί που κάνουν όλοι μαζί την ίδια χορογραφία; Αυτό δεν είναι απαραίτητο να συμβαίνει πάντα σε συγκεκριμένο μέρος, ούτε να είναι χορογραφία. Μπορούν να συμβούν παντού τα πάντα. Άνθρωποι ακίνητοι, άνθρωποι να χορεύουν, άνθρωποι με ιδέες, εδώ στο σούπερ μάρκετ, εδώ στην παραλία, εδώ στο δρόμο, εδώ σε μαγαζί, εδώ στην Tate Gallery. Πατήστε Flash Mob στο Youtube και θα σας βγάλει παπάδες. Βλέπω τα βίντεο και μου έρχονται δάκρυα. Αλήθεια. Συγκινούμαι. Δεν θα ήταν ωραίο να το κάναμε και μεις; Αλλά ξέχασα. Οι ιδέες που προτείνω έχουν έναν όρο ασύμβατο με τη χώρα. "Συννενοημένοι". Άρα μαζί. Χα!

...Απόδειξη; Τώρα που το λέω, πόσοι θα διαβάζουν αυτό το ποστ και θα το βρουν ωραία ιδέα, να με χέσεις αν κανένας απ' αυτούς μου στείλει ένα μήνυμα να μου πει ναι ρε συ, έχω 5 φίλους που θέλουν, βρες και συ άλλους 5. Φίλε μου, στο λέω από τώρα, ακόμα κι αν υπάρχεις και έχεις 5 φίλους που θέλουν, καταρχήν θέλω να σε γνωρίσω να κάνουμε παρέα, κατά δεύτερον δεν ξέρω αν θα βρω εγώ πουθενά 5 να θέλουν. Είμαστε πλακατζήδες οι Έλληνες, ναι; Αλήθεια; Φιγουρατζήδες ίσως. Έχουμε και το κόμπλεξ κατωτερότητας που δεν το έχουμε αποδεχτεί και -η αλήθεια είναι ότι- δεν θα έπρεπε να έχουμε. Αυτό, παρόλα αυτά, μας εμποδίζει, τους πολλούς πάντα, γιατί λίγοι πάντα υπάρχουν να κάνουν διάφορα, να κάνουμε πραγματική πλάκα, να δράσουμε ομαδικά, να γευτούμε τις ιδέες των άλλων και να τραφούμε με γνώση από το κεφάλι των συνανθρώπων μας όποιοι κι αν είναι αυτοί γιατί πολύ απλά τα ξέρουμε όλα και είμαστε γαμάτοι από μόνοι μας.

Έτσι που λέτε. Τα παρατάω τα πολιτικοδιαδηλωτικά εδώ. Το 'χεις ξαναπεί κι όλο γι' αυτά συζητάς τελευταία. Ε ναι γιατί παραμένω το ούφο ρομαντική και όλο νομίζω πως κάτι θα αλλάξει αλλά δεν αλλάζει. Ούτε θυμώνω πλέον. Τους κοιτάω με οίκτο, θέλω να τους κάνω πατ πατ στην πλάτη. Τι βάρος κουβαλάς και συ καθυστερημένε, θέλω να τους πω, αλλά κινδυνεύω να γίνω μαλάκω αν έλεγα κάτι τέτοιο αν και τελικά, μαλάκω είμαι, κάτοικος αυτής της χώρας, Ελληνίδα γαρ. Θα κοιτάξω να σωθώ, εννοείται θα κατεβαίνω κέντρο, με νοιάζει που οι φίλοι μου και οι συνάνθρωποί μου τραβάνε ζόρια κι ας μην ενδιαφέρονται οι ίδιοι για τον εαυτό τους, μπορεί να τελούν υπό κατάθλιψη κιόλας και να λέω μαλακίες τόση ώρα, δεν ξέρω. Είναι που δε γουστάρω κι αυτή τη μιζέρια εκεί έξω, ξενερώνω, δε μπορώ. Δηθενιά από τη μία, ζόμπι από την άλλη. Πιο οξύμωρη εποχή δεν έχει.

Στο κάτω-κάτω να σου πω κάτι; -Θα κάνω αποκάλυψη-. Έχω τη λύση να σωθώ. Θα με σώσει ο Iggy Pop και ο Morissey. Γελάτε; Αλήθεια λέω. Στην πραγματικότητα δε θα με σώσουν αυτοί ακριβώς αλλά οι φίλοι που θα σωθούν απ' αυτούς και θα μου δώσουν ένα πιατάκι φαγητό. Τι εννοώ: Φίλη πριν χρόνια έφαγε στη μάπα το μικρόφωνο του Iggy Pop που το πέταξε ο μαλάκας στο κοινό σε μια συναυλία. Της έχει μείνει γκράντε σημάδι στο κούτελο και τότε δεν κατάφερε να του πάρει τα σώβρακα να τρώμε τώρα όλοι με χρυσά κουτάλια στην υγειά του ροκά. Ε, κρίση στην Ελλάδα, ήρθε η ώρα. Πώς θυμηθήκαμε ξαφνικά ως χώρα και ζητάμε τα χρωστούμενα της Κατοχής από τη Γερμανία; Πιο σίγουρα θα τα πάρουμε εμείς από τον Iggy Pop. Πιο λίγα χρόνια έχουν περάσει, πιο πιθανό φαίνεται απ' όλες τις απόψεις. Αλλά ακόμα κι αν αυτό το σχέδιο με τον Iggy ναυαγήσει, έχουμε τον Morrissey. Πήγε ο κολλητός στη συναυλία του στο Λυκαβηττό κι όταν ο Morrissey πέταξε το πουκάμισο στο κοινό, ο κολλητός πήρε το ένα μανίκι από το Gucci πουκάμισο. Το πιάνετε; Gucci πουκάμισο Morrissey. Περιμένετε λίγα χρόνια. Μόλις θα είστε όλοι σα σαφράκια από την πείνα και δε θα έχετε να πληρώνετε τα κοκτέηλ στο Drunk Sinatra και άλλα μπαράκια της μόδας, εγώ θα τρώω με χρυσά κουτάλια γιατί θα πουλήσουμε κομμάτια από το μανίκι -ή και ολόκληρο αν αυτό πιάσει καλύτερα λεφτά-. ...Καλά δε συζητώ τι θα γίνει άμα πάρουμε τα λεφτά από τον Iggy και πουλήσουμε και το πουκάμισο. Θα αγοράσω σμαραγδένιο σώβρακο να κλάνει ο χρυσός μου κώλος.

Αυτά είχα να πω, κάνετε ό,τι καταλαβαίνετε, καλή ζωή να έχετε, χαίρετε.

Υ.Γ. Μόλις με ενημέρωσε ο κολλητός ότι έχει στην κατοχή του τα εξής:
1) την πένα του Johnny Marr
2) την κούπα του Marc Almond
3) την μπύρα (το κουτάκι) των Jesus & Mary Chain
4) το μαντήλι των Residents
 
Ντάξει. Είμαστε πλούσιοι, έτσι;