Θα τελειώσει και το σπίτι αλλά όχι ακόμα. Αυτό που θέλω να πω είναι ότι γύρισα τελικά, άρα σπίτι μου σπιτάκι μου, στη ζεστούλα την όμορφη. Που πως τα έχω καταφέρει και δεν έχω ζεσταθεί ακόμα δεν ξέρω. Τέλεια.
Τα θέματα που θέλω να αναπτύξω σήμερα είναι δύο. Το ένα είναι περί αντίληψης και το άλλο περί πτώσης αεροπλάνου. Παντελώς άσχετα μεταξύ τους αλλά δεν έχει σημασία, δεν καταλαβαίνω γιατί ένα κείμενο πρέπει απαραιτήτως να έχει ένα θέμα. Δεν σας αφήνω και να βαρεθείτε. Διαβάζεις για το μεγάλο μπαμ μπουμ (που τα ξέρω όλα να στα πω απ'εξω που συναντάω ένα φίλο και κάθε φορά τον ρωτάω προς τα που γυρίζει η γη και τι συμβαίνει με τους πλανήτες και πιάνει ο άνθρωπος τα τασάκια και τα βάζα με τα πλαστικά λουλούδια και τα ποτήρια και μου εξηγεί και μετά ρωτάω πάντα να μου πει για την μέθοδο των τριών -η μέθοδος των τριών αποτελεί θαύμα για μένα όπως και τα υπόλοιπα) και καταλήγεις στη μάνα μου ξέρω γω που έχει, φαντάζομαι όπως και η δική σας, το πιο άθλιο τάιμινγκ. Συνήθως. Θα σε πάρει όταν προσπαθείς να κρατήσεις ανοιχτό το στόμα του κροκόδειλου να μη σε φάει, την ώρα που κρατιέσαι από το σκοινί στην άκρη του βράχου, την ώρα που μόλις έχεις χώσει τα χέρια σου στην άμμο και παίζεις με τη λάσπη, και πάντα, μα πάντα θα χτυπήσει όσες φορές της επιτρέπει η κινητή τηλεφωνία. Ή, όπως λέω εγώ, μέχρι να αναστηθούν οι νεκροί. Μανούλα. Σ' αγαπώ.
Το λοιπόν, έχουμε και λέμε. Αντίληψη.
Το τι έχω ασχοληθεί με την αντίληψη δε λέγεται. Είναι αυτό που έχω ισχυρό, είναι αυτό που μου τη δίνει όταν δεν έχουν οι άλλοι, γενικώς με ενδιαφέρει η αντίληψη, θεωρώ ότι βοηθάει πάρα πολύ και την έχω περί πολλού. Μέχρι τώρα τελευταία που αρχίζω πάλι να αμφισβητώ αλλά και να εμπιστεύομαι παράλληλα.
Πως να το πω.
Έτσι όπως μου έρχεται.
Το μυαλό μας είναι ζαβό. Αυτό φταίει για όσα περνάμε. Σωστά; Οι σκέψεις προκαλούν συναισθήματα κλπ. Οκ; Και πας εσύ που θες να ψαχτείς και τι κάνεις; Το μόνο που μπορείς. Να πολεμήσεις το ζαβό μυαλό με το ζαβό μυαλό.
...
Πόσο δύσκολο είναι αυτό; Πάρα πολύ. ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ. Οκ. Κι εδώ κάπου έρχεται η αντίληψη. Η αγαπημένη μου. Που την έχω με τα κιλά και τα τουλούμια. Για κοίτα τι διάβασα και πόσο μου άρεσε και μετά έλα πες μου για την αντίληψή σου.
Η αντίληψη είναι μεροληπτική. Για να εκτιμήσει και να ταξινομήσει κάθε νέο φαινόμενο βασίζεται στο απόθεμα των εμπειριών του παρελθόντος. [...] Αντί να βλέπουμε την πραγματικότητα, βλέπουμε μέσα από ένα σκούρο γυαλί. Η αντίληψη του εξωτερικού και εσωτερικού κόσμου παραμορφώνεται και θολώνει από τις παλιές μας εξαρτήσεις, τις προτιμήσεις και τις προκαταλήψεις μας. Σύμφωνα με την παραμορφωμένη αντίληψή μας, μια ουσιαστικά ουδέτερη αίσθηση γίνεται αμέσως ευχάριστη ή δυσάρεστη. Σ' αυτήν την αίσθηση αντιδρούμε ξανά, δημιουργώντας νέες εξαρτήσεις, που παραμορφώνουν περαιτέρω τις αντιλήψεις μας. Έτσι, κάθε αντίδραση γίνεται η αιτία μελλοντικών αντιδράσεων, που είναι όλες επηρεασμένες από το παρελθόν και επηρεάζουν το μέλλον.
Όμορφα; Ε ναι το ξέραμε, σιγά, τι μας είπες, μπορεί κάποιος να σκεφτεί. Αλήθεια; Γι' αυτό είσαι ήπιος με τους άλλους; Γι' αυτό δεν τους κρίνεις, ζυγίζεις, βγάζεις συμπεράσματα γι' αυτούς; Γι΄αυτό είσαι ψύχραιμος και ακέραιος; Ε..ντάξει, δεν είν' εύκολο. Ε ναι, το ξέρω, γι' αυτό τα λέμε. Η αντίληψη λοιπόν, μπορεί να είναι σούπερ χρήσιμη γιατί πραγματικά πρέπει να σου κόβει, έστω και μόνο για να σώσεις τη ζωή σου αν χρειαστεί ή να πιάνεις πιο λεπτές αισθήσεις, ναι, χρειάζεται. Αλλά σε καμία, μα σε καμία περίπτωση, δεν ξέρεις τι σκέφτεται ο άλλος, πως νιώθει, γιατί απάντησε έτσι ή γιατί έκανε αυτό που έκανε. Ίσως υποψιάζεσαι, ίσως έχεις δίκιο αλλά στην πραγματικότητα δεν ξέρεις. Γι' αυτό πρέπει να είσαι ελαστικός, όταν σου έρχεται η πρώτη σκέψη να κάνεις και μια δεύτερη, πιο ελαστική. Όχι να δέχεσαι τα πάντα, όχι να καταπίνεις ό,τι σε ενοχλεί, να μιλάς. Να εκφράζεσαι, να ρωτάς. Μάθε, δες, και κυρίως, κάνε πίσω. Ένα βήμα πίσω, να δεις το έργο από πιο μακριά. Και δώσε χρόνο. Αφέσου. Μπορεί και να εμπιστευτείς, δεν ξέρεις.
Σε μένα τα λέω. Κυρίως.
Σταματώ εδώ. Έτσι κι αλλιώς είναι πολύ δύσκολο. Αλλά όχι ακατόρθωτο.
Αεροπλάνο. Θα κάψετε φλάντζα. Από την εσωτερική αναζήτηση στο θάνατο. ..Μμ! Σιγά την απόσταση!
Το αεροπλάνο είναι το αγαπημένο μου μέσον. Πρώτα έρχεται το αεροπλάνο και τελευταίο το λεωφορείο που θεωρώ ότι είναι ό,τι χειρότερο έχει εφευρεθεί. Εκτός από τα λεωφορεία στην Ινδία που είναι η διαδρομή με το θάνατο -μια που τον αναφέραμε- και αξίζει να το κάνει κανείς. Για 15-17 ώρες αγκαζέ με το χάρο. Έναν οδηγό να πίνει μπάφους στο μάκρος σου και να τρέχει μέχρι να σπάσει το κοντέρ, τέρμα μουσική σκυλάδικη ινδική από χαλασμένα ηχεία, να βρέχει και να στάζει η θέση σου (φυσικά), όλοι οι Ινδοί να κοιμούνται και συ, με ανακατεμένο στομάχι τουλάχιστον, να έχεις γατζώσει τα νύχια σου στα μάγουλά σου καθώς βλέπεις το χάρο με το σκελετωμένο άλογο να καλπάζει και να γελάει δίπλα στο παράθυρό σου. Ο δρόμος; Πεσμένα δέντρα, αγελάδες, μαϊμούδες, άνθρωποι, καρότσια, πάγκοι, ζώα, τρύπες, χωρίς φως πουθενά φυσικά. Και οι ρόδες του λεωφορείου λείες, δεν έχουν αλλαχτεί ποτέ. Όλα αυτά είναι αλήθεια. Όλα. Αξίζει πραγματικά. Κι αν ζήσετε, θα έχετε να το θυμάστε. Αν πεθάνετε, θα έχετε πεθάνει πέφτοντας σε αχανή γκρεμό ανάμεσα σε πιθήκια και παραδείσια πουλιά σε μια άγια μακρινή χώρα, όχι γλιστρώντας σε κουράδα σε πεζοδρόμιο στα Λιόσα. Δε σε χάλασε.
Το αεροπλάνο είναι ό,τι καλύτερο. Πολύ το αγαπώ. Καταρχήν έχει τη βόλτα του αεροδρομίου που όσο μεγαλύτερο είναι, τόσο καλύτερα. Να έχεις χρόνο στο μεγάλο αεροδρόμιο όμως. Γιατί συνήθως συμβαίνει να έχεις χρόνο στο αεροδρόμιο της Νάξου (που δεν έχει αεροδρόμιο και σε αφήνει στις αλυκές -που είναι το αεροδρόμιο) και να μην έχεις στη Φρανκφούρτη ξέρω γω που είναι αεροδρόμιο Γκοτζίλα. .. Έχω μια αδυναμία του Γκοτζίλα τελικά. Όλα Γκοτζίλα τα λέω. Είδαμε και την ταινία, αμάν ρε κολλητέ, έλεος, πιο ΜΑΛΑΚΙΑ δε γινόταν, τη γυρίζανε και έλεγαν, όχι κάτσε ρε μαλάκα, καλή σκηνή ήταν αυτή, την ξαναγυρνάμε για να την κάνουμε ΜΑΛΑΚΙΑ, κι έτσι πήγε. Τέλος πάντων, ο Γκοτζίλα είναι συμπαθής και τεράστιος. Και βγήκε στη Νέα Υόρκη να πλακωθεί στο ξύλο με δύο αντιπαθητικά τέρατα, γάμησαν όλη την πόλη, πέθαναν ξέρω γω 7-8 εκατομμύρια άνθρωποι και μετά έφυγε. Και τον ευχαριστούσαν οι άνθρωποι. Ωραία ταινία.
Αεροδρόμιο λοιπόν. Πολύ μου αρέσει, δε βαριέμαι καθόλου. Καθόλου καθόλου. Βαριέμαι το περπάτημα για τις πύλες στο Ελ. Βενιζέλος, αυτό βαριέμαι. Ειδικά αν έχεις κλείσει εισιτήριο με φτηνή εταιρία, περπατάς μισή ώρα στο νερό, στην πραγματικότητα έχουν πετάξει τα αεροπλάνα στο Μαρκόπουλο και πας με τα πόδια αλλά είναι υπογείως και δεν το βλέπεις κι έτσι νομίζεις ότι είσαι ακόμα στο αεροδρόμιο.
Μου τη σπάνε κι αυτές οι ηλίθιες που κοιτάνε την οθόνη για τη βαλίτσα που κουβαλάς. Είχα αργήσει εγώ, είχα ξεχάσει ότι πετάω με φτηνή εταιρία και άρα θα περπατάω μισή ώρα και τα κατάφερα έτσι που να κλείνει η πύλη και γω να περπατάω. Φτάνω να με ελέγξουν, το λέω ότι άργησα, μου δίνουν προτεραιότητα και με σταματάει η βλάχα και μου λέει να ανοίξω τη βαλίτσα. Είσαι ηλίθια; Πες μου αν είσαι ηλίθια. Βλέπεις το αυτόματο όπλο και τη σειρά τις σφαίρες. Και λες να ανοίξουν τη βαλίτσα. Την ανοίγω. Βλέπεις ένα βιβλίο και μπουκαλάκια. Α εντάξει. Είσαι ηλίθια. Τέλος πάντων, μας κουράζετε με τους ελέγχους σας. Λες και άμα θέλω να γαμήσω το αεροπλάνο δε μου φτάνουν τα μπουκαλάκια που ήδη έχω ή το τσιμπιδάκι στα μαλλιά ή το κορδόνι του παπουτσιού ή οι τέλειες κινήσεις καράτε. Εδώ εσείς στην πρώτη θέση δίνετε μεταλλικά μαχαιροπήρουνα. ΕΥΓΕ.
Μέσα στο αεροπλάνο τώρα. Ωραία. Εκτός αν πετάς με κάφρους άγγλους που φωνάζουν για την ομάδα τους και σε κοιτάνε σαν μπριζόλα στα κάρβουνα. Πω πω προχτές που ήρθα ήταν ένας ξένος, μου'σπασε τ' αρχίδια. Όχι, δεν με κοιτούσε, μιλούσε. Μιλούσε σε κάθε ευκαιρία. Όποτε περνούσε αεροσυνοδός μιλούσε. ΠΟΣΟ σημαντικά είναι αυτά που έχεις να πεις ρε φίλε, βούλωσέ το το κωλόστομα πω πω πω. Προφανώς θα ήταν συνάδελφος αλλά και μας στον πούτσο μας. Αυτό το πράμα σε κλειστούς χώρους με πολύ κόσμο να γκαρίζουν, δεν την παλεύω. ΔΕ ΜΕ ΝΟΙΑΖΕΙ αυτό που λες άνθρωπέ μου, κυρά μου, μωρή καριόλα κλπ. Κι αυτά τα παιδάκια; ΕΛΕΟΣ, πείτε τους να το ράψουν. Μόνο κάθεστε δίπλα τους, τα κοιτάτε να κάνουν παρτούζα με το παράθυρο, τη θέση, όλα τα κουμπάκια κι ό,τι άλλο ανακαλύψουν και χαμογελάτε.
Τι σ' αρέσει στο αεροπλάνο λοιπόν; θα πει κάποιος αδαής. ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ ΓΡΗΓΟΡΑ ΑΝΘΡΩΠΕ ΜΟΥ! Για βάλε όλους αυτούς στο λεωφορείο και κάνε τη διαδρομή αντί μία ώρα ξέρω γω, 7 ή 8, να σου πω μετά. Βάλε τους στο καράβι που είναι και όρθιοι και περπατάνε που βγάζουν ό,τι απωθημένο έχουν και τα λέμε. Αεροπλάνο για πάντα. Παλουκωμένος σε ένα σημείο κάποια στιγμή θα το μπουκώσεις, δε γίνεται αλλιώς.
Και φτάνουμε στο ζουμί. Μα έβλεπα την καρτέλα μπροστά στη θέση μου και αναρωτιόμουν, μας δουλεύουν; Όχι, μας δουλεύουν; Πραγματικά νομίζουν ότι άμα αρχίσει να πέφτει το αεροπλάνο θα μείνει κολυμπηθρόξυλο; Αλήθεια τώρα; Αυτός είναι ακόμα ένας λόγος που αγαπώ το αεροπλάνο. Ο ακαριαίος θάνατος. Γιατί; Πιστεύεις στ' αλήθεια ότι άμα αρχίσεις να πέφτεις με δύναμη από κει πάνω το μυαλό σου δε θα κολλήσει στο ταβάνι; Αλήθεια το πιστεύεις; Μπράβο! Μπράβο!
Φωτό καρτέλας, σχόλια από κάτω και κλείνουμε, κάντε υπομονή. Και ειδοποίηση: όποιος φοβάται τα αεροπλάνα καλύτερα να μη διαβάσει παρακάτω. Αλήθεια λέω.
Λοιπόν, έχουμε και λέμε. Υποθετικό σενάριο. Το αεροπλάνο αρχίζει να πέφτει. Εντάξει; Πέφτει. Σε πρώτη φάση δεν πέφτει οριζόντια, ίσιο, να σε βολεύει. Πέφτει μαλλιοκούβαρα, προς τα μπροστά, προς τα πίσω, προς το πλάι, ανάποδα, σπασμένο στη μέση, όπως του γουστάρει, αναλόγως τη ζημιά. Εσύ λοιπόν πρέπει να βάλεις τη μάσκα. Που δε χωράς να βάλεις τον αγκώνα σου στο χερούλι γιατί το πιάνει ο δίπλα. Θα βάλεις τη μάσκα. Που πήγα να στρίψω το κουμπάκι του εξαερισμού και δεν έφτανα, εγώ τουλάχιστον που καθόμουν στο διάδρομο. Θα είσαι δεμένος, θα χτυπιέσαι σαν το χταπόδι στα βράχια, θα πέσει η μάσκα και συ θα τη βάλεις που ΣΤΑΝΤΑΡ θα μπλεχτεί το λάστιχό της με των διπλανών με τόσο ταρακούνημα, μην ξεχνάμε τον Μέρφυ.
Άντε τη βάζεις! Τη βάζεις τη γαμημένη. Προσοχή, εδώ δε λέμε για το υποθετικό σενάριο του κώλου, μερικά καλά ταρακουνήματα και πέφτει η μάσκα τη βάζεις, φολς αλάρμ, τη βγάζεις, εντάξει κομπλέ, χειροκροτήματα στον πιλότο, λέμε για την περίπτωση τον ήπιαμε φιλαράκι. Εντάξει; Πάμε παρακάτω.
Βαλίτσα παπούτσι τσιγάρο. Μην τα πάρεις μαζί. Το ότι θα έχουν ανοίξει τα ντουλαπάκια και θα μας έχουν έρθει όλα καπέλο δεν το σκεφτόμαστε. Όχι. Αντίθετα, εκείνη την ώρα, θα σκεφτώ να ανάψω ένα τσιγάρο να πάω χαλαρός. Τι δουλειά έχει το τσιγάρο με τη βαλίτσα και τα παπούτσια δεν ξέρω. Αφού έχεις βάλει τη μάσκα, τη βγάζεις γιατί έτσι δείχνει το σκίτσο, και αρχίζεις να βάζεις το σωσίβιο. Καθισμένος σε κείνες τις θέσεις που δε χωράς να κουνήσεις, το αεροπλάνο να χτυπιέται, ντουλάπια ανοιχτά, βαλίτσες στη μάπα και συ χωρίς τη μάσκα βάζεις το σωσίβιο. Εφικτό και πάνω απ' όλα αληθινό. Δεν το βάζεις ανάποδα από τη φρίκη και το στρες σου, όχι, το βάζεις καλά, σωστά και όλα λειτουργούν. Φυσάς και λίγο τη σφυρίχτρα να δεις αν λειτουργεί. Ωραία. Και τώρα το καλύτερο. Αυτό που με ενέπνευσε ουσιαστικά να γράψω αυτό το κομμάτι. Τα απαγορευτικά στην καρτέλα κάτω αριστερά. Τι πρέπει να βγάλεις για να είσαι έτοιμος να φύγεις από τις εξόδους κινδύνου.
Γυαλιά, μασέλα, παπούτσια, σκουλαρίκια και κολιέ.
Βραχιόλια δεν πειράζει, τη μασέλα να βγάλεις, τα σκουλαρίκια και το κολιέ, αυτά μας νοιάζουν. Κι έχουμε τώρα την ολοκληρωμένη εικόνα:
Αεροπλάνο πέφτει. Της πουτάνας. Ουρλιάζει κόσμος, ντουλαπάκια ανοίγουν, εκτοξεύονται βαλίτσες, αεροπλάνο γέρνει μία δεξιά μία αριστερά, γέρνει προς τα μπροστά και πέφτει με δύναμη. Κι εσύ τι κάνεις; Καταρχήν είπαμε, βάζεις μάσκα, παίρνεις μια τζούρα να έχεις πνεύμονα έτοιμο. Βγάζεις μάσκα, ανάβεις τσιγάρο γιατί έτσι. Βάζεις σωσίβιο και μετά αρχίζεις. Βγάζεις τα γυαλιά σου, τα πετάς απέναντι, βγάζεις τη μασέλα, την πετάς κι αυτή, κι αρχίζεις να προσπαθείς να βγάλεις τα σκουλαρίκια σου που είναι τόσο εύκολο να το κάνεις. Εγώ αποτυγχάνω ενώ είμαι όρθια στον καθρέφτη. Αλλά εκεί θα είναι απλό εύκολο και πάνω απ' όλα καθόλου χρονοβόρο. Ειδικά αν είσαι σε τέτοια ηλικία που φοράς μασέλα και σου ζητάνε ενώ είσαι παλουκωμένος και ταρακουνιέσαι ιδιαίτερα βίαια, να βγάλεις τα σκουλαρίκια και το κολιέ σου. Να πιάσεις δηλαδή εκείνο το τόσο δα μικρούτσικο στρογγυλό με την εγγραφούλα και να το ανοίξεις.
Αφού τα κάνεις όλα αυτά, έχεις εκτοξεύσει γυαλιά μασέλες παπούτσια σκουλαρίκια και κολιέ παντού και τα έχουν φάει στη μάπα μαζί με τις βαλίτσες από τα ντουλαπάκια, είσαι έτοιμος να εμπιστευτείς αυτούς που κάθονται στις εξόδους κινδύνου και ομοίως έχουν κάνει όσα και συ, έχουν επιζήσει και τώρα θα ανοίξουν και την πόρτα. Που πάμε στην τράπεζα και μετά από τόσο καιρό ακόμα πάμε να την ανοίξουμε ανάποδα. Ο καθήμενος λοιπόν πλησίον της εξόδου, θα χαμογελάει, χωρίς μασέλα και γυαλιά, άρα δε θα βλέπει, αλλά θα ανοίξει την πόρτα. Και κει σε θέλω. Θα σκάσουν οι τσουλήθρες. Πως, δεν ξέρω, γιατί δεν είναι σαφές στο σκίτσο, θα το δεις εκείνη την ώρα που έχεις χρόνο άπλετο μπροστά σου, εδώ έκανες τσιγάρο, έβγαλες σκουλαρίκια, έλα τώρα, δε θα ανακαλύψεις πως ανοίγει η τσουλίθρα; Το βρίσκεις. Ανοίγει. Κοιτάμε τώρα το σκίτσο πάνω δεξιά που δείχνει τις εξόδους κινδύνου του αεροπλάνου. Ας πούμε ότι το αεροπλάνο είναι ολόκληρο και πας να κατέβεις. Αυτοί που θα κατέβουν από τις εξόδους που είναι στα φτερά, ειδικά αυτές που πρέπει να στρίψεις κιόλας και να κάνεις στοπ γιατί έρχονται και οι άλλοι από την αμέσως διπλανή πόρτα, είναι αυτοί που θα έχουν βέβαιο θάνατο. Μα πως είναι δυνατόν να ξεκινήσεις να τσουλάς και να κάνεις στοπ γιατί σου'ρχεται άνθρωπος με φόρα από δεξιά; Θα γατζώσεις νύχι; Θα σκάσεις την τσουλίθρα. Τι θα κάνεις; Τίποτα. Ενδεχομένως όπως έρχεται ο άλλος από την άλλη πόρτα να σε κλωτσήσει στη μάπα και να εκτοξευθείς από την τσουλίθρα ή να γίνει τόσο της γαμιόλας εκεί που θα αναποδoγυρίσει και να τελειώσουν όλοι με τη μία. ...Για να μη σχολιάσω ότι κάθονται και μας λένε για τα σκουλαρίκια που ενοχλούν ενώ άμα φοράει η άλλη σορτσάκι και κολλήσει ο κωλος της στην τσουλίθρα και δεν κατεβαίνει και της έρθουν όλοι καπέλο, τι θα γίνει; Θα την σώσει τελικά η μασέλα που έβγαλε;
...Για να μη σχολιάσω ότι μέσα σε όλα αυτά, θα πρέπει να έχουν επιβιώσει οι πιλότοι...
Άσε μας κουκλίτσα μου. Γι' αυτό σου λέω, σε περίπτωση χοντράδας, δεν υπάρχει περίπτωση επιβίωσης, ξεχάστε το. Όλες αυτές οι οδηγίες είναι άμα κλάσει το αεροπλάνο, δεν ανοίγουν ξέρω γω οι ρόδες του, κάνει καμιά αναγκαστική, πάθει καμιά μικρομαλακία δηλαδή και είναι όλα και όλοι κουλ με μια μίνι φρίκη και αναγκαστούν να γίνουν όλα με τη σειρά κατόπιν καθοδήγησης αεροσυνοδών κλπ. Από κει και πέρα χαίρεται και γεια σας. Γι' αυτό και μ' αρέσει το αεροπλάνο. Μια κι έξω. Λες και άμα κάνει αναγκαστική στη θάλασσα, που από τόσο ύψος θα είναι σα να έχει πέσει σε τσιμέντο, θα κατέβω στη θάλασσα να με φάνε τα ψάρια γιατί να πάω κάπου, που θα πάω; Και χωρίς μασέλα ούτε να φάω δε θα μπορώ. Χωρίς σκουλαρίκια, άμα σωθώ τώρα λέμε, τι θα έχω να πουλήσω στους ιθαγενείς που θα με βρουν και δεν έχουν δει μίνι ασημένιο κρικάκι πουθενά;
Άντε πέφτεις στο βουνό. Θα φας τους άλλους; Νομίζεις αυτό γίνεται όλη την ώρα; Και χωρίς μασέλα; Πως θα τους φας; Εγώ έτσι κι αλλιώς, με μασέλα ή χωρίς, πάλι δε θα τους έτρωγα, οπότε τι να λέμε τώρα.
Σας φρίκαρα; Μόλις οδήγησα μερικούς από σας στα λεωφορεία, στα πλοία, στον ποδαρόδρομο; Κακώς. Η δική μου αντίληψη είναι αυτή, εμπλουτισμένη με μπόλικη φαντασία, δράμα και στατιστικές γνώσεις. Αλλά πάντα δε μπορεί αν συμβεί κάτι άλλο; Πάντα όμως. Οπότε γιατί να φρικάρετε; Γράψτε με στ' αρχίδια σας κι αφήστε με να λέω.
Άκου να βγάλεις τη μασέλα και το κολιέ. Ναι, μη δαγκώσεις τη γλώσσα και κοπεί ο λαιμός σου. Ενώ που θα σου έχει μπει η μισή καρέκλα του μπροστινού στην κοιλιά είναι οκ.
Καλά, καλά, το βουλώνω. Μη φοβάστε τίποτα. Η ζωή είναι ωραία, μυστήρια, γεμάτη εκπλήξεις. Αρκεί να έχεις τη δύναμη να την αντιμετωπίσεις στο ίδιο ύψος. Ευτυχείτε.
Τα θέματα που θέλω να αναπτύξω σήμερα είναι δύο. Το ένα είναι περί αντίληψης και το άλλο περί πτώσης αεροπλάνου. Παντελώς άσχετα μεταξύ τους αλλά δεν έχει σημασία, δεν καταλαβαίνω γιατί ένα κείμενο πρέπει απαραιτήτως να έχει ένα θέμα. Δεν σας αφήνω και να βαρεθείτε. Διαβάζεις για το μεγάλο μπαμ μπουμ (που τα ξέρω όλα να στα πω απ'εξω που συναντάω ένα φίλο και κάθε φορά τον ρωτάω προς τα που γυρίζει η γη και τι συμβαίνει με τους πλανήτες και πιάνει ο άνθρωπος τα τασάκια και τα βάζα με τα πλαστικά λουλούδια και τα ποτήρια και μου εξηγεί και μετά ρωτάω πάντα να μου πει για την μέθοδο των τριών -η μέθοδος των τριών αποτελεί θαύμα για μένα όπως και τα υπόλοιπα) και καταλήγεις στη μάνα μου ξέρω γω που έχει, φαντάζομαι όπως και η δική σας, το πιο άθλιο τάιμινγκ. Συνήθως. Θα σε πάρει όταν προσπαθείς να κρατήσεις ανοιχτό το στόμα του κροκόδειλου να μη σε φάει, την ώρα που κρατιέσαι από το σκοινί στην άκρη του βράχου, την ώρα που μόλις έχεις χώσει τα χέρια σου στην άμμο και παίζεις με τη λάσπη, και πάντα, μα πάντα θα χτυπήσει όσες φορές της επιτρέπει η κινητή τηλεφωνία. Ή, όπως λέω εγώ, μέχρι να αναστηθούν οι νεκροί. Μανούλα. Σ' αγαπώ.
Το λοιπόν, έχουμε και λέμε. Αντίληψη.
Το τι έχω ασχοληθεί με την αντίληψη δε λέγεται. Είναι αυτό που έχω ισχυρό, είναι αυτό που μου τη δίνει όταν δεν έχουν οι άλλοι, γενικώς με ενδιαφέρει η αντίληψη, θεωρώ ότι βοηθάει πάρα πολύ και την έχω περί πολλού. Μέχρι τώρα τελευταία που αρχίζω πάλι να αμφισβητώ αλλά και να εμπιστεύομαι παράλληλα.
Πως να το πω.
Έτσι όπως μου έρχεται.
Το μυαλό μας είναι ζαβό. Αυτό φταίει για όσα περνάμε. Σωστά; Οι σκέψεις προκαλούν συναισθήματα κλπ. Οκ; Και πας εσύ που θες να ψαχτείς και τι κάνεις; Το μόνο που μπορείς. Να πολεμήσεις το ζαβό μυαλό με το ζαβό μυαλό.
...
Πόσο δύσκολο είναι αυτό; Πάρα πολύ. ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ. Οκ. Κι εδώ κάπου έρχεται η αντίληψη. Η αγαπημένη μου. Που την έχω με τα κιλά και τα τουλούμια. Για κοίτα τι διάβασα και πόσο μου άρεσε και μετά έλα πες μου για την αντίληψή σου.
Η αντίληψη είναι μεροληπτική. Για να εκτιμήσει και να ταξινομήσει κάθε νέο φαινόμενο βασίζεται στο απόθεμα των εμπειριών του παρελθόντος. [...] Αντί να βλέπουμε την πραγματικότητα, βλέπουμε μέσα από ένα σκούρο γυαλί. Η αντίληψη του εξωτερικού και εσωτερικού κόσμου παραμορφώνεται και θολώνει από τις παλιές μας εξαρτήσεις, τις προτιμήσεις και τις προκαταλήψεις μας. Σύμφωνα με την παραμορφωμένη αντίληψή μας, μια ουσιαστικά ουδέτερη αίσθηση γίνεται αμέσως ευχάριστη ή δυσάρεστη. Σ' αυτήν την αίσθηση αντιδρούμε ξανά, δημιουργώντας νέες εξαρτήσεις, που παραμορφώνουν περαιτέρω τις αντιλήψεις μας. Έτσι, κάθε αντίδραση γίνεται η αιτία μελλοντικών αντιδράσεων, που είναι όλες επηρεασμένες από το παρελθόν και επηρεάζουν το μέλλον.
Όμορφα; Ε ναι το ξέραμε, σιγά, τι μας είπες, μπορεί κάποιος να σκεφτεί. Αλήθεια; Γι' αυτό είσαι ήπιος με τους άλλους; Γι' αυτό δεν τους κρίνεις, ζυγίζεις, βγάζεις συμπεράσματα γι' αυτούς; Γι΄αυτό είσαι ψύχραιμος και ακέραιος; Ε..ντάξει, δεν είν' εύκολο. Ε ναι, το ξέρω, γι' αυτό τα λέμε. Η αντίληψη λοιπόν, μπορεί να είναι σούπερ χρήσιμη γιατί πραγματικά πρέπει να σου κόβει, έστω και μόνο για να σώσεις τη ζωή σου αν χρειαστεί ή να πιάνεις πιο λεπτές αισθήσεις, ναι, χρειάζεται. Αλλά σε καμία, μα σε καμία περίπτωση, δεν ξέρεις τι σκέφτεται ο άλλος, πως νιώθει, γιατί απάντησε έτσι ή γιατί έκανε αυτό που έκανε. Ίσως υποψιάζεσαι, ίσως έχεις δίκιο αλλά στην πραγματικότητα δεν ξέρεις. Γι' αυτό πρέπει να είσαι ελαστικός, όταν σου έρχεται η πρώτη σκέψη να κάνεις και μια δεύτερη, πιο ελαστική. Όχι να δέχεσαι τα πάντα, όχι να καταπίνεις ό,τι σε ενοχλεί, να μιλάς. Να εκφράζεσαι, να ρωτάς. Μάθε, δες, και κυρίως, κάνε πίσω. Ένα βήμα πίσω, να δεις το έργο από πιο μακριά. Και δώσε χρόνο. Αφέσου. Μπορεί και να εμπιστευτείς, δεν ξέρεις.
Σε μένα τα λέω. Κυρίως.
Σταματώ εδώ. Έτσι κι αλλιώς είναι πολύ δύσκολο. Αλλά όχι ακατόρθωτο.
Αεροπλάνο. Θα κάψετε φλάντζα. Από την εσωτερική αναζήτηση στο θάνατο. ..Μμ! Σιγά την απόσταση!
Το αεροπλάνο είναι το αγαπημένο μου μέσον. Πρώτα έρχεται το αεροπλάνο και τελευταίο το λεωφορείο που θεωρώ ότι είναι ό,τι χειρότερο έχει εφευρεθεί. Εκτός από τα λεωφορεία στην Ινδία που είναι η διαδρομή με το θάνατο -μια που τον αναφέραμε- και αξίζει να το κάνει κανείς. Για 15-17 ώρες αγκαζέ με το χάρο. Έναν οδηγό να πίνει μπάφους στο μάκρος σου και να τρέχει μέχρι να σπάσει το κοντέρ, τέρμα μουσική σκυλάδικη ινδική από χαλασμένα ηχεία, να βρέχει και να στάζει η θέση σου (φυσικά), όλοι οι Ινδοί να κοιμούνται και συ, με ανακατεμένο στομάχι τουλάχιστον, να έχεις γατζώσει τα νύχια σου στα μάγουλά σου καθώς βλέπεις το χάρο με το σκελετωμένο άλογο να καλπάζει και να γελάει δίπλα στο παράθυρό σου. Ο δρόμος; Πεσμένα δέντρα, αγελάδες, μαϊμούδες, άνθρωποι, καρότσια, πάγκοι, ζώα, τρύπες, χωρίς φως πουθενά φυσικά. Και οι ρόδες του λεωφορείου λείες, δεν έχουν αλλαχτεί ποτέ. Όλα αυτά είναι αλήθεια. Όλα. Αξίζει πραγματικά. Κι αν ζήσετε, θα έχετε να το θυμάστε. Αν πεθάνετε, θα έχετε πεθάνει πέφτοντας σε αχανή γκρεμό ανάμεσα σε πιθήκια και παραδείσια πουλιά σε μια άγια μακρινή χώρα, όχι γλιστρώντας σε κουράδα σε πεζοδρόμιο στα Λιόσα. Δε σε χάλασε.
Το αεροπλάνο είναι ό,τι καλύτερο. Πολύ το αγαπώ. Καταρχήν έχει τη βόλτα του αεροδρομίου που όσο μεγαλύτερο είναι, τόσο καλύτερα. Να έχεις χρόνο στο μεγάλο αεροδρόμιο όμως. Γιατί συνήθως συμβαίνει να έχεις χρόνο στο αεροδρόμιο της Νάξου (που δεν έχει αεροδρόμιο και σε αφήνει στις αλυκές -που είναι το αεροδρόμιο) και να μην έχεις στη Φρανκφούρτη ξέρω γω που είναι αεροδρόμιο Γκοτζίλα. .. Έχω μια αδυναμία του Γκοτζίλα τελικά. Όλα Γκοτζίλα τα λέω. Είδαμε και την ταινία, αμάν ρε κολλητέ, έλεος, πιο ΜΑΛΑΚΙΑ δε γινόταν, τη γυρίζανε και έλεγαν, όχι κάτσε ρε μαλάκα, καλή σκηνή ήταν αυτή, την ξαναγυρνάμε για να την κάνουμε ΜΑΛΑΚΙΑ, κι έτσι πήγε. Τέλος πάντων, ο Γκοτζίλα είναι συμπαθής και τεράστιος. Και βγήκε στη Νέα Υόρκη να πλακωθεί στο ξύλο με δύο αντιπαθητικά τέρατα, γάμησαν όλη την πόλη, πέθαναν ξέρω γω 7-8 εκατομμύρια άνθρωποι και μετά έφυγε. Και τον ευχαριστούσαν οι άνθρωποι. Ωραία ταινία.
Αεροδρόμιο λοιπόν. Πολύ μου αρέσει, δε βαριέμαι καθόλου. Καθόλου καθόλου. Βαριέμαι το περπάτημα για τις πύλες στο Ελ. Βενιζέλος, αυτό βαριέμαι. Ειδικά αν έχεις κλείσει εισιτήριο με φτηνή εταιρία, περπατάς μισή ώρα στο νερό, στην πραγματικότητα έχουν πετάξει τα αεροπλάνα στο Μαρκόπουλο και πας με τα πόδια αλλά είναι υπογείως και δεν το βλέπεις κι έτσι νομίζεις ότι είσαι ακόμα στο αεροδρόμιο.
Μου τη σπάνε κι αυτές οι ηλίθιες που κοιτάνε την οθόνη για τη βαλίτσα που κουβαλάς. Είχα αργήσει εγώ, είχα ξεχάσει ότι πετάω με φτηνή εταιρία και άρα θα περπατάω μισή ώρα και τα κατάφερα έτσι που να κλείνει η πύλη και γω να περπατάω. Φτάνω να με ελέγξουν, το λέω ότι άργησα, μου δίνουν προτεραιότητα και με σταματάει η βλάχα και μου λέει να ανοίξω τη βαλίτσα. Είσαι ηλίθια; Πες μου αν είσαι ηλίθια. Βλέπεις το αυτόματο όπλο και τη σειρά τις σφαίρες. Και λες να ανοίξουν τη βαλίτσα. Την ανοίγω. Βλέπεις ένα βιβλίο και μπουκαλάκια. Α εντάξει. Είσαι ηλίθια. Τέλος πάντων, μας κουράζετε με τους ελέγχους σας. Λες και άμα θέλω να γαμήσω το αεροπλάνο δε μου φτάνουν τα μπουκαλάκια που ήδη έχω ή το τσιμπιδάκι στα μαλλιά ή το κορδόνι του παπουτσιού ή οι τέλειες κινήσεις καράτε. Εδώ εσείς στην πρώτη θέση δίνετε μεταλλικά μαχαιροπήρουνα. ΕΥΓΕ.
Μέσα στο αεροπλάνο τώρα. Ωραία. Εκτός αν πετάς με κάφρους άγγλους που φωνάζουν για την ομάδα τους και σε κοιτάνε σαν μπριζόλα στα κάρβουνα. Πω πω προχτές που ήρθα ήταν ένας ξένος, μου'σπασε τ' αρχίδια. Όχι, δεν με κοιτούσε, μιλούσε. Μιλούσε σε κάθε ευκαιρία. Όποτε περνούσε αεροσυνοδός μιλούσε. ΠΟΣΟ σημαντικά είναι αυτά που έχεις να πεις ρε φίλε, βούλωσέ το το κωλόστομα πω πω πω. Προφανώς θα ήταν συνάδελφος αλλά και μας στον πούτσο μας. Αυτό το πράμα σε κλειστούς χώρους με πολύ κόσμο να γκαρίζουν, δεν την παλεύω. ΔΕ ΜΕ ΝΟΙΑΖΕΙ αυτό που λες άνθρωπέ μου, κυρά μου, μωρή καριόλα κλπ. Κι αυτά τα παιδάκια; ΕΛΕΟΣ, πείτε τους να το ράψουν. Μόνο κάθεστε δίπλα τους, τα κοιτάτε να κάνουν παρτούζα με το παράθυρο, τη θέση, όλα τα κουμπάκια κι ό,τι άλλο ανακαλύψουν και χαμογελάτε.
Τι σ' αρέσει στο αεροπλάνο λοιπόν; θα πει κάποιος αδαής. ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ ΓΡΗΓΟΡΑ ΑΝΘΡΩΠΕ ΜΟΥ! Για βάλε όλους αυτούς στο λεωφορείο και κάνε τη διαδρομή αντί μία ώρα ξέρω γω, 7 ή 8, να σου πω μετά. Βάλε τους στο καράβι που είναι και όρθιοι και περπατάνε που βγάζουν ό,τι απωθημένο έχουν και τα λέμε. Αεροπλάνο για πάντα. Παλουκωμένος σε ένα σημείο κάποια στιγμή θα το μπουκώσεις, δε γίνεται αλλιώς.
Και φτάνουμε στο ζουμί. Μα έβλεπα την καρτέλα μπροστά στη θέση μου και αναρωτιόμουν, μας δουλεύουν; Όχι, μας δουλεύουν; Πραγματικά νομίζουν ότι άμα αρχίσει να πέφτει το αεροπλάνο θα μείνει κολυμπηθρόξυλο; Αλήθεια τώρα; Αυτός είναι ακόμα ένας λόγος που αγαπώ το αεροπλάνο. Ο ακαριαίος θάνατος. Γιατί; Πιστεύεις στ' αλήθεια ότι άμα αρχίσεις να πέφτεις με δύναμη από κει πάνω το μυαλό σου δε θα κολλήσει στο ταβάνι; Αλήθεια το πιστεύεις; Μπράβο! Μπράβο!
Φωτό καρτέλας, σχόλια από κάτω και κλείνουμε, κάντε υπομονή. Και ειδοποίηση: όποιος φοβάται τα αεροπλάνα καλύτερα να μη διαβάσει παρακάτω. Αλήθεια λέω.
Λοιπόν, έχουμε και λέμε. Υποθετικό σενάριο. Το αεροπλάνο αρχίζει να πέφτει. Εντάξει; Πέφτει. Σε πρώτη φάση δεν πέφτει οριζόντια, ίσιο, να σε βολεύει. Πέφτει μαλλιοκούβαρα, προς τα μπροστά, προς τα πίσω, προς το πλάι, ανάποδα, σπασμένο στη μέση, όπως του γουστάρει, αναλόγως τη ζημιά. Εσύ λοιπόν πρέπει να βάλεις τη μάσκα. Που δε χωράς να βάλεις τον αγκώνα σου στο χερούλι γιατί το πιάνει ο δίπλα. Θα βάλεις τη μάσκα. Που πήγα να στρίψω το κουμπάκι του εξαερισμού και δεν έφτανα, εγώ τουλάχιστον που καθόμουν στο διάδρομο. Θα είσαι δεμένος, θα χτυπιέσαι σαν το χταπόδι στα βράχια, θα πέσει η μάσκα και συ θα τη βάλεις που ΣΤΑΝΤΑΡ θα μπλεχτεί το λάστιχό της με των διπλανών με τόσο ταρακούνημα, μην ξεχνάμε τον Μέρφυ.
Άντε τη βάζεις! Τη βάζεις τη γαμημένη. Προσοχή, εδώ δε λέμε για το υποθετικό σενάριο του κώλου, μερικά καλά ταρακουνήματα και πέφτει η μάσκα τη βάζεις, φολς αλάρμ, τη βγάζεις, εντάξει κομπλέ, χειροκροτήματα στον πιλότο, λέμε για την περίπτωση τον ήπιαμε φιλαράκι. Εντάξει; Πάμε παρακάτω.
Βαλίτσα παπούτσι τσιγάρο. Μην τα πάρεις μαζί. Το ότι θα έχουν ανοίξει τα ντουλαπάκια και θα μας έχουν έρθει όλα καπέλο δεν το σκεφτόμαστε. Όχι. Αντίθετα, εκείνη την ώρα, θα σκεφτώ να ανάψω ένα τσιγάρο να πάω χαλαρός. Τι δουλειά έχει το τσιγάρο με τη βαλίτσα και τα παπούτσια δεν ξέρω. Αφού έχεις βάλει τη μάσκα, τη βγάζεις γιατί έτσι δείχνει το σκίτσο, και αρχίζεις να βάζεις το σωσίβιο. Καθισμένος σε κείνες τις θέσεις που δε χωράς να κουνήσεις, το αεροπλάνο να χτυπιέται, ντουλάπια ανοιχτά, βαλίτσες στη μάπα και συ χωρίς τη μάσκα βάζεις το σωσίβιο. Εφικτό και πάνω απ' όλα αληθινό. Δεν το βάζεις ανάποδα από τη φρίκη και το στρες σου, όχι, το βάζεις καλά, σωστά και όλα λειτουργούν. Φυσάς και λίγο τη σφυρίχτρα να δεις αν λειτουργεί. Ωραία. Και τώρα το καλύτερο. Αυτό που με ενέπνευσε ουσιαστικά να γράψω αυτό το κομμάτι. Τα απαγορευτικά στην καρτέλα κάτω αριστερά. Τι πρέπει να βγάλεις για να είσαι έτοιμος να φύγεις από τις εξόδους κινδύνου.
Γυαλιά, μασέλα, παπούτσια, σκουλαρίκια και κολιέ.
Βραχιόλια δεν πειράζει, τη μασέλα να βγάλεις, τα σκουλαρίκια και το κολιέ, αυτά μας νοιάζουν. Κι έχουμε τώρα την ολοκληρωμένη εικόνα:
Αεροπλάνο πέφτει. Της πουτάνας. Ουρλιάζει κόσμος, ντουλαπάκια ανοίγουν, εκτοξεύονται βαλίτσες, αεροπλάνο γέρνει μία δεξιά μία αριστερά, γέρνει προς τα μπροστά και πέφτει με δύναμη. Κι εσύ τι κάνεις; Καταρχήν είπαμε, βάζεις μάσκα, παίρνεις μια τζούρα να έχεις πνεύμονα έτοιμο. Βγάζεις μάσκα, ανάβεις τσιγάρο γιατί έτσι. Βάζεις σωσίβιο και μετά αρχίζεις. Βγάζεις τα γυαλιά σου, τα πετάς απέναντι, βγάζεις τη μασέλα, την πετάς κι αυτή, κι αρχίζεις να προσπαθείς να βγάλεις τα σκουλαρίκια σου που είναι τόσο εύκολο να το κάνεις. Εγώ αποτυγχάνω ενώ είμαι όρθια στον καθρέφτη. Αλλά εκεί θα είναι απλό εύκολο και πάνω απ' όλα καθόλου χρονοβόρο. Ειδικά αν είσαι σε τέτοια ηλικία που φοράς μασέλα και σου ζητάνε ενώ είσαι παλουκωμένος και ταρακουνιέσαι ιδιαίτερα βίαια, να βγάλεις τα σκουλαρίκια και το κολιέ σου. Να πιάσεις δηλαδή εκείνο το τόσο δα μικρούτσικο στρογγυλό με την εγγραφούλα και να το ανοίξεις.
Αφού τα κάνεις όλα αυτά, έχεις εκτοξεύσει γυαλιά μασέλες παπούτσια σκουλαρίκια και κολιέ παντού και τα έχουν φάει στη μάπα μαζί με τις βαλίτσες από τα ντουλαπάκια, είσαι έτοιμος να εμπιστευτείς αυτούς που κάθονται στις εξόδους κινδύνου και ομοίως έχουν κάνει όσα και συ, έχουν επιζήσει και τώρα θα ανοίξουν και την πόρτα. Που πάμε στην τράπεζα και μετά από τόσο καιρό ακόμα πάμε να την ανοίξουμε ανάποδα. Ο καθήμενος λοιπόν πλησίον της εξόδου, θα χαμογελάει, χωρίς μασέλα και γυαλιά, άρα δε θα βλέπει, αλλά θα ανοίξει την πόρτα. Και κει σε θέλω. Θα σκάσουν οι τσουλήθρες. Πως, δεν ξέρω, γιατί δεν είναι σαφές στο σκίτσο, θα το δεις εκείνη την ώρα που έχεις χρόνο άπλετο μπροστά σου, εδώ έκανες τσιγάρο, έβγαλες σκουλαρίκια, έλα τώρα, δε θα ανακαλύψεις πως ανοίγει η τσουλίθρα; Το βρίσκεις. Ανοίγει. Κοιτάμε τώρα το σκίτσο πάνω δεξιά που δείχνει τις εξόδους κινδύνου του αεροπλάνου. Ας πούμε ότι το αεροπλάνο είναι ολόκληρο και πας να κατέβεις. Αυτοί που θα κατέβουν από τις εξόδους που είναι στα φτερά, ειδικά αυτές που πρέπει να στρίψεις κιόλας και να κάνεις στοπ γιατί έρχονται και οι άλλοι από την αμέσως διπλανή πόρτα, είναι αυτοί που θα έχουν βέβαιο θάνατο. Μα πως είναι δυνατόν να ξεκινήσεις να τσουλάς και να κάνεις στοπ γιατί σου'ρχεται άνθρωπος με φόρα από δεξιά; Θα γατζώσεις νύχι; Θα σκάσεις την τσουλίθρα. Τι θα κάνεις; Τίποτα. Ενδεχομένως όπως έρχεται ο άλλος από την άλλη πόρτα να σε κλωτσήσει στη μάπα και να εκτοξευθείς από την τσουλίθρα ή να γίνει τόσο της γαμιόλας εκεί που θα αναποδoγυρίσει και να τελειώσουν όλοι με τη μία. ...Για να μη σχολιάσω ότι κάθονται και μας λένε για τα σκουλαρίκια που ενοχλούν ενώ άμα φοράει η άλλη σορτσάκι και κολλήσει ο κωλος της στην τσουλίθρα και δεν κατεβαίνει και της έρθουν όλοι καπέλο, τι θα γίνει; Θα την σώσει τελικά η μασέλα που έβγαλε;
...Για να μη σχολιάσω ότι μέσα σε όλα αυτά, θα πρέπει να έχουν επιβιώσει οι πιλότοι...
Άσε μας κουκλίτσα μου. Γι' αυτό σου λέω, σε περίπτωση χοντράδας, δεν υπάρχει περίπτωση επιβίωσης, ξεχάστε το. Όλες αυτές οι οδηγίες είναι άμα κλάσει το αεροπλάνο, δεν ανοίγουν ξέρω γω οι ρόδες του, κάνει καμιά αναγκαστική, πάθει καμιά μικρομαλακία δηλαδή και είναι όλα και όλοι κουλ με μια μίνι φρίκη και αναγκαστούν να γίνουν όλα με τη σειρά κατόπιν καθοδήγησης αεροσυνοδών κλπ. Από κει και πέρα χαίρεται και γεια σας. Γι' αυτό και μ' αρέσει το αεροπλάνο. Μια κι έξω. Λες και άμα κάνει αναγκαστική στη θάλασσα, που από τόσο ύψος θα είναι σα να έχει πέσει σε τσιμέντο, θα κατέβω στη θάλασσα να με φάνε τα ψάρια γιατί να πάω κάπου, που θα πάω; Και χωρίς μασέλα ούτε να φάω δε θα μπορώ. Χωρίς σκουλαρίκια, άμα σωθώ τώρα λέμε, τι θα έχω να πουλήσω στους ιθαγενείς που θα με βρουν και δεν έχουν δει μίνι ασημένιο κρικάκι πουθενά;
Άντε πέφτεις στο βουνό. Θα φας τους άλλους; Νομίζεις αυτό γίνεται όλη την ώρα; Και χωρίς μασέλα; Πως θα τους φας; Εγώ έτσι κι αλλιώς, με μασέλα ή χωρίς, πάλι δε θα τους έτρωγα, οπότε τι να λέμε τώρα.
Σας φρίκαρα; Μόλις οδήγησα μερικούς από σας στα λεωφορεία, στα πλοία, στον ποδαρόδρομο; Κακώς. Η δική μου αντίληψη είναι αυτή, εμπλουτισμένη με μπόλικη φαντασία, δράμα και στατιστικές γνώσεις. Αλλά πάντα δε μπορεί αν συμβεί κάτι άλλο; Πάντα όμως. Οπότε γιατί να φρικάρετε; Γράψτε με στ' αρχίδια σας κι αφήστε με να λέω.
Άκου να βγάλεις τη μασέλα και το κολιέ. Ναι, μη δαγκώσεις τη γλώσσα και κοπεί ο λαιμός σου. Ενώ που θα σου έχει μπει η μισή καρέκλα του μπροστινού στην κοιλιά είναι οκ.
Καλά, καλά, το βουλώνω. Μη φοβάστε τίποτα. Η ζωή είναι ωραία, μυστήρια, γεμάτη εκπλήξεις. Αρκεί να έχεις τη δύναμη να την αντιμετωπίσεις στο ίδιο ύψος. Ευτυχείτε.
