Νυστάζω δε νυστάζω, βαριέμαι δε βαριέμαι με UPDATE.

Όχι ότι είμαι αναποφάσιστη, απλώς τη μία νυστάζω, την άλλη όχι και τη μία βαριέμαι και την άλλη όχι. Η αλήθεια είναι ότι δεν έχω τι να σας πω αφού όλη μέρα κάθομαι και κάνω διάφορα και ακούω φασαρία απ' έξω και μου έχουν γυρίσει τ' άντερα και περιμένω τη στιγμή που θα λιώνω σε μια παραλία και ο καυτός ήλιος θα με χαϊδεύει μέχρι που θα μου έρθει κανένα μπαλάκι στη μούρη και θα σηκωθεί κύμα. Υβριστικό. Κατά τα άλλα θέλω να σφαλιαρίσω τους γείτονες γιατί αφήνουν τη σακούλα με τα σκουπίδια έξω από την πόρτα τους ενώ τους έχω πει να μην το κάνουν συν ότι τις προάλλες χτυπάει το κουδούνι του σπιτιού μου μεσημεριάτικο, σηκώνομαι εγώ εκεί που ήμουν ξεβράκωτη, τούμπα κι ανάσκελα και μετρούσα πρόβατα, ντύνομαι, πάω στην πόρτα, ανοίγω, δεν βλέπω κανέναν και πριν κλείσω, ανοίγει η πόρτα δίπλα και μου λέει ο καθυστερημένος ο γείτονας 'συγνώμη, δεν έχουμε ρεύμα και ήθελα να δω αν έχετε εσείς' ενώ ήδη είχε ανοίξει το κεντρικό φως της πολυκατοικίας και είχε ρεύμα. Εκείνη τη στιγμή σκέφτηκα πως δε θα φταίω άμα καμιά μέρα του χτυπήσω το κουδούνι, ανοίξει, του τραβήξω μια κλωτσιά και του πω 'με έτρωγε το πόδι μου και ήθελα να δω αν έπρεπε να ρίξω κλωτσιά'. Άει μωρέ με τους ηλίθιους. Τι άλλο να σας πω; Είναι κι άλλα αλλά σας τα φυλάω. Ωραία πράγματα. Έρχονται. Σιγά-σιγά. Αγάλι-αγάλι γίνεται η αγουρίδα μέλι. Μ' έχει πιάσει η μαλακία. Κι όποτε μπεκροπίνω με πιάνει τσίρλα. Δεν είναι κατάσταση αυτή. Ήμαρτον.

Το πιο ωραίο όταν είσαι καλοντυμένος και φτιαγμένος και έχεις βγει τσάρκα, ξέρετε ποιο είναι; Να κλάνεις ασύστολα. Υπεράνω πάσης υποψίας. Και γαμώ.

Καζίνο το ξύνω.

Καλά πήγαμε στο καζίνο στην Πάρνηθα χτες. Μαλάκες δεν υπάρχει. Δεν υπάρχει σας λέω. Βασικά η φάση ξεκίνησε στο καφέ όπου ξύναμε τους όρχεις μας και ξαφνικά μια φίλη είχε την ιδέα να πάμε καζίνο. Εν μέσω οικονομικής κρίσης, αφραγκίας, καταστροφής και του ρητού "η φτώχεια θέλει καλοπέραση", μας φάνηκε φανταστική ιδέα. Και το πιο ωραίο απ' όλα ήταν η προέκταση της ιδέας, να πάμε με το αυτοκίνητό μου μιας και το έχω παρκαρισμένο 895 μήνες και ήδη έχει αρχίσει η μπαταρία να νετάρει. Οπότε λέω θα το πάω μέχρι εκεί και θα το γυρίσω να ξεμπουκώσει.

Ετοιμαζόμαστε που λέτε, βάζουμε κει τα νυφικά και τα κουστούμια μας και πάμε. Στο σημείο αυτό έχω να πω πως η οδήγηση, αν και μου έφυγε το ξεσκάτι τόση ώρα να πηγαίνω στα βουνά με στροφές νύχτα, έγινε για μένα μια νέα εμπειρία καθώς αγαπημένος άνθρωπος μου εξηγούσε σε όλη τη διαδρομή προς το βουνό τα πως και τα γιατί του αυτοκινήτου και με έκανε να καταλάβω τι είναι αυτό το παπάρι με τις ρόδες που κρατάω στα χέρια μου. Αν μας εξηγούσαν έτσι οι δάσκαλοι οδήγησης, πιστέψτε με, δε θα είχαμε τόσα ατυχήματα και τόση μαλακία στους δρόμους. Αλλά που.

Και στο θέμα μας. Το καζίνο της Πάρνηθας μαλάκες, πόσο σκατά είναι; Πόσο αίσχος; Έχοντας πάει στο καζινάκι της Θεσσαλονίκης, νόμιζα ότι θα είναι και αυτό μία από τα ίδια μιας και είναι regency κι έτσι αλλά σκατά! Ένα παράπηγμα με τελειωμένους, λίγα μηχανάκια, σκάλες πάνω κάτω και χωράφια. Αίσχος! Αίσχος! Αίσχος! Δεν χαλάσαμε πολλά λεφτά, σκάστε, που να τα βρούμε άλλωστε, ίσα για τη βόλτα μας πήγαμε. Αλλά να δείτε την πονεμένη εργατιά εκεί μέσα που διαδηλώνει ότι πεινάει, με το μαύρο νύχι και την έλλειψη δοντιών, να φρίξετε! Τίγκα το καζίνο από κωλόγερους, κωλόγριες και τελειωμένους. Μ' αρέσει που είχαμε βάλει και ωραία ρούχα. Τι τα θέλαμε; Εγώ τους είπα να ντυθούμε με τα χειρότερα, ρόμπες, παντόφλες, να μαυρίσουμε και κανά δόντι επί τούτου αλλά δε θέλανε. Μαλακία. Έτσι όπως ήμασταν, ξεχωρίζαμε και δεν ήθελα, μπορεί να μας ματιάζανε και να έπεφτε κανείς μας από κείνα τα μαλακισμένα σκαλιά μέσα στη μέση. Αλλά τελικά ήταν όλοι θολωμένοι από τα εκατομμύρια που θα έπαιρναν οπότε δεν μπήκαν στον κόπο να μας ματιάσουν. Πάλι καλά.

Και το καλύτερο όλων μετά την αποκάλυψη της οδήγησης γιατί τα του καζίνο τα ξέραμε. ΕΙΔΑΜΕ ΕΛΑΦΙΑ!!!! ΞΕΡΕΤΕ ΠΟΣΟ ΟΜΟΡΦΑ ΕΙΝΑΙ;;;; ΠΟΣΟ ΜΕΓΑΛΑ;;;; ΠΟΣΟ ΥΠΕΡΟΧΑ;;; ΤΑ ΑΓΑΠΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩ!!!!! Είδαμε τα υπέροχα κόκκινα ελάφια της Πάρνηθας που τις προάλλες διάβασα ότι άρχισαν πάλι να αυξάνονται τα μανάρια μου. Ελπίζω να μην το έμαθαν και τα μουνόπανα οι κυνηγοί και πάνε γιατί τους έχω καταραστεί κι έτσι και πάνε θα πέσουν στο γκρεμό και θα τους φάνε τα μυρμύγκια α σιχτίρ! Φανταστικά τα ελάφια φίλοι μου, έπαθα πλάκα!!!

Αυτά που λέτε, συναρπαστικό ήταν πάλι το Σάββατο, να 'μαστε καλά, πάντα τέτοια. Εσείς όλοι καλά, εντάξει, κομπλέ; Το εύχομαι!

Καυτά Νευράκια.

Όταν περιμένω εργάτες στο σπίτι, οποιασδήποτε μορφής, από πλακά μέχρι υδραυλικό, από ΟΤΕ μέχρι τεντά, δεν με ενδιαφέρει, όταν περιμένω άνθρωπο να μου κάνει δουλειά, είναι η χειρότερή μου. Καλύτερα βγάλε με από το σπίτι και κάνε τα όλα εσύ. Αλλά αν γυρίσω και δω εκείνες τις γαμημένες τις πατημασιές στο πάτωμα από λάσπη και μυρίσω την ιδρωτίλα πάνω από τις πετσέτες μου, ίσως αφηνιάσω και σκοτώσω λάθος άνθρωπο. Από την άλλη είναι καλύτερο να το βλέπεις να συμβαίνει χωρίς να μπορείς να μιλήσεις; Τι είναι καλύτερο; ΔΕΝ ΞΕΡΩ! Για πείτε μου εσείς! Μήπως όταν έρχεται ο άνθρωπος στις 9 το πρωί και είσαι το ΠΡΩΤΟ ραντεβού να ΜΗΝ μυρίζει ιδρωτίλα-σκουπιδίλα; ΜΗΠΩΣ λέω; Γιατί αν μυρίζει από κείνη την ώρα τι θα κάνει στις 4 και 5 το απόγευμα; Και άσε τι θα κάνει αυτός. Ο άλλος ο άμοιρος που θα τον δεχτεί σπίτι του, αυτός πείτε μου τι θα κάνει. Θα ανοίξει την πόρτα και θα αμολύσει την ρουκέτα με το καλησπέρα; Τι θες τώρα, θα μου πείτε. Τι θέλω, να μην ακουμπάνε τα βρώμικα καλώδια και τα κατσαβίδια με το χώμα πάνω στο κρεβάτι μου, πολλά ζητάω; Ναι ρε γαμώτο. Γρουσούζα σκύλα. Ναι ρε, είμαι, θέλετε κάτι; Ζεσταίνομαι υπερβολικά, καίει ο λαιμός, μου, δεν αναπνέω, θα ψοφήσω. Άσχετο.

Μια φούντωση, μια φλόγα.

Τα χάπια που πίνω (ομοιοπαθητικά) με χαλάνε. Μιλάμε τα έχω δει όλα. Αυτά λέει σου βγάζουν αυτά που έχεις μέσα σου. Δεν μπορώ να πω, ντρέπομαι, αυτά που βλέπω ότι έχω μέσα μου! Ήμαρτον, ας με λυπηθεί κάποιος, ας σταματήσει αυτό το μαρτύριο Παναγία μου! Έλεος!

Σήμερα έκανε αποπνικτική ζέστη στο σπίτι μου, έλιωσα μιλάμε. Βάφουν ένα γαμοδιαμέρισμα κάπου και έμπαινε μέσα η μυρωδιά της μπογιάς. Είχα ανοιχτά τα παράθυρα, μπόχα, θόρυβος από μηχανάκια που να τους βάλει κάποιος τις εξατμίσεις στον κώλο Θεούλη μου, να τους τις χώσει βαθιά μέχρι να βγουν από το στόμα. Έκλεινα τα παράθυρα σάουνα. Σηκώθηκα στις 4, έπιασα τον ανεμιστήρα, φυσικά χαλασμένος, δεν δούλευε. Στο ένα δωμάτιο που είχε aircondition ήταν η κυρίως μπόχα από την μπογιά. Στο άλλο που είχα επίσης aircondition, έχει χαλάσει η πρίζα που συνδέεται και θα έπρεπε να βάλω σκάλα, πιάσω καλώδιο, βάλω μπαλαντέζα και σόρυ δηλαδή, ήταν 4 το πρωί. Τελικά υπέκυψα, άνοιξα το aircondition στο δωμάτιο με την μπόχα, έκλεισα τις πόρτες να μείνει η μπόχα μέσα και κοιμήθηκα με μια δροσερή μπόχα για λίγες ώρες. Ξαναξύπνησα μετά από 3 ώρες και μεταφέρθηκα σε άλλο δωμάτιο. Τι μαρτύριο Παναγία μου! Και να μην έχεις λεφτά να κάνεις μια ωραία μόνωση, να βάλεις διπλά τζάμια να γλιτώσεις τίποτα. Έχω λέει σπιταρόνα. Τι να την κάνεις ρε μαλάκα άμα θυμίζει το Άουσβιτς! Άσε που άμα σκεφτώ να κοιμηθώ στο μπαλκόνι θα αρχίσω να πετάω γλάστρες από κάτω στα κωλομηχανάκια και λόγω χρονοκαθυστέρησης, μέχρι να φτάσει κάτω η γλάστρα θα έχει φύγει το μηχανάκι με αποτέλεσμα να σκάσει στο δρόμο ή πάνω σε κανέναν άσχετο και γάμα τα. Αδιέξοδο. Δεν μπορώ, ας με σώσει κάποιος!

Φθορά και Αφθαρσία.

Μπερδεμένα τα πράγματα. Κάτι μεταξύ παλιού και κανούριου, κάτι μεταξύ κέρδους από εμπειρίες που ούτε καν φανταζόσουν και επαναφοράς στον εαυτό, κάτι μεταξύ Sex and the City 2 και Monty Pythons, κάτι μεταξύ τρυπανιού και παλιατζή, κάτι μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, τι σε κάνει; Διχασμένο ή απλά άνθρωπο; Σε κόβει κομμάτια ή σε επαναπροσδιορίζει; Σε κάνει να σκέφτεσαι με αγάπη ή να θυμώνεις; Σε κάνει να θες να πας για μπάνιο στη θάλασσα ή να σαπίσεις στον καναπέ σου; Σε κάνει να χαρείς για όλα όσα έζησες ή να μετανιώσεις; Σε κάνει να χαμογελάσεις ή να κλάψεις; Γιατί να καταλάβεις τι γίνεται, αποκλείεται!

Υ.Γ. Εμένα μια χαρά μου άρεσε το Sex and the City 2 (αν εξαιρέσεις ότι η Σάρα Τζέσικα Πάρκερ ήταν σαν τραβεστί σε φάσεις).

Τουρλουμπούκι Μαστούρα.

Μιλάμε τέτοια μαστούρα φίλοι μου, χρόνια έχω να τη νιώσω. Όλη μέρα κοιμάμαι και το βράδυ πάω για ύπνο. Ψέμα καθώς λυσσοκοπάω όλη μέρα και είμαι από τον ένα φίλο στον άλλο, (αδούλης, θυμάστε;) αλλά νυστάζω ρε παιδί μου, πολύ μαστουρωτικός ο καιρός. Καλή φάση, αυτό πρέπει να θεωρείται και οικονομία γι' αυτούς που αγοράζουν ναρκωτικά. Μπορούν άνετα αυτές τις μέρες να μην αγοράσουν και ν' απολαύσουν δωρεάν ντάγκλα. (Μα τι χιούμορ!)

Χτες, αφού κοιμήθηκα 98 ώρες και μετά ξανακοιμήθηκα άλλες 16, κατέβηκα κέντρο. Ήμουν γαλαρία στο τρόλεϊ, με τα χέρια πίσω από το κεφάλι ακούγοντας μουσική, μόνο αέρα δεν μου έκαναν, και κοιτούσα γύρω. Δεν είχε κίνηση και ξαφνικά άκουσα μέσα από τη μουσική μου πιο δυνατή μουσική. "Ποιος πουστόβλαχος έχει βάλει τέρμα τη μουσική στο αμάξι του;" σκέφτηκα με χάρη κι ευγένεια για τον συνάνθρωπο. Ξεβούλωσα το ένα αυτί και άκουσα μουσική η οποία δεν ήταν γάματα, καλή ήταν. Μετά είδα κίνηση. Πολύ κίνηση. Ήμουν μαστουρωμένη όπως είπαμε, οπότε τα αντιλαμβανόμουν ένα-ένα τα πράγματα. Απόρησα. Τι γίνεται λέω ρε πούστη. Κοιτάω, γκέι πράιντ στην Κλαυθμώνος! Κατεβαίνω, γιατί εκεί είχα ραντεβού έτσι κι αλλιώς και είμαι μιλάμε με το στόμα ανοιχτό και χαζογελάω. Καταρχάς μέσα στη μαστούρα μου εντυπωσιάστηκα που κατοικούν κι άλλοι σ' αυτήν την πόλη. Δεύτερον ήταν όλοι χαρούμενοι, ο τόπος ήταν γεμάτος μπαλόνια και κάποια από μια σκηνή φώναξε "ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΑΝΤΟΥΟΥΟΥΟΥ!!!!" Προσκύνησα. Γαμάτη. Χαζογελώντας έκανα κάτι ζικ ζακ γιατί δεν ήμουν σε θέση να πάω ευθεία. Τελικά ανέβηκα στην Κοραή και μου την έσπασαν κάτι καυλωμένοι με ηχεία που έπαιζαν Φαραντούρη. Ήμαρτον ρε φίλε, δε βλέπεις ότι έχει πάρτυ στα τρία μέτρα, τι βάζεις μαλακίες με όλο το σεβασμό; Αμάν πια. Τέλος πάντων.

Προχώρησε η βραδιά μια χαρά, δεν έκατσα γκέι πράιντ, με κάτι άλλα ασυνάρτητα ζικ ζακ πήγα Καρύτση για μπύρες να γίνω άνθρωπος αλλά το μόνο που κατάφερα ήταν να μαστουρώσω περισσότερο και να πέσω στα κατώτατα επίπεδα της εξαθλίωσης καθώς μετά με τον κολλητό είδαμε Extra 3, την εκπομπή εκείνου του άθλιου τύπου που φέρνει χειρότερους απ' αυτόν. Εκεί ήταν μία που είχε λέει 69 οργασμούς την ημέρα και σε κάποια φάση έσκασε ο Μίστερ Μπούτιας ο οποίος βαρούσε ντάγκλες κανονικά, αυτός κι αν ήταν μαστούρης, ο οποίος της την είπε τρελά και έγραψε από κάτω η λεζάντα: ΜΙΣΤΕΡ ΜΠΟΥΤΙΑΣ: Η ΑΛΙΚΗ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΟΡΓΑΣΜΟΥΣ-ΕΧΕΙ ΑΚΡΑΤΕΙΑ. Στο σημείο αυτό, έτσι όπως ήμουν χυμένη στον καναπέ με τα δάχτυλα των χεριών πλεγμένα μεταξύ τους και τα πόδια το ένα στην ανατολή και το άλλο στη δύση, γύρισα στωικά στον κολλητό με ένα βλέμμα που τον παρακαλούσε να με λυπηθεί και να μου ρίξει το στερεοφωνικό στο κεφάλι να τελειώνω επιτέλους απ' αυτή τη γαμοζωή που με ταλανίζει και με γεμίζει απορίες και ακατανόητες καταστάσεις ή τουλάχιστον να το αλλάξει ή να την σπάσει τη γαμημένη για τηλεόραση, αλλά αυτός είναι σκληρός και δε με λυπήθηκε παρά γέλασε σαρδόνια.

Δεν ξέρω τι να σας πω γι' αυτούς. Αυτό που ξέρω είναι ότι σήμερα το πρωί ήμουν σαν νεραϊδοζόμπι, με κάτι κύκλους μέχρι το σαγόνι, κάτι μαλλιά λες και με μαλλιοτραβούσαν δέκα και ένα βήμα μεταξύ μετεώρισης και εμβάθυνσης στα έγκατα της ανθρώπινης ύπαρξης. Ταυτόχρονα, στο μπαλκόνι μου βρίσκονταν τουλάχιστον τέσσερις άντρες κι εγώ χαιρόμουν. Όχι, ούτε καν τους έβαλα εγώ εκεί, ούτε ξέρω πότε μπήκαν, πότε βγήκαν, τι έγινε, μεταφορείς ήταν οι άνθρωποι, μετακομίζει η καριόλα με το σκύλο από πάνω, ω ναι, έζησα να το δω κι αυτό, γι' αυτό χαιρόμουν. Αλλά καταλαβαίνετε. Να είσαι σα γαμώ τον κώλο σου και να περιφέρονται στο μπαλκόνι σου διάφοροι. Τέλος πάντων, δε με είδαν. Μπορεί και να έπεφταν από κάτω άμα με έβλεπαν έτσι όπως ήμουν, θα νόμιζαν ότι έχει πνεύματα το σπίτι, σιγά μην πίστευαν με αυτή την εμφάνιση που είχα ότι ήμουν ο κάτοικος. Να σας πω και το καλύτερο για να κλείσω γιατί είμαι ακόμα μαστουρωμένη; Αυτοί πάνω έφυγαν αλλά άφησαν το σκύλο. Μα την Παναγία.

Στο δούλεμα.

Κάποιος μας δουλεύει εδώ και δεν το έχουμε καταλάβει. Κάποιος κάνει πλάκα μαζί μας. Είναι προφανώς πιο δυνατός από μας και την έχει δει να μας κάνει πλάκα και μετά να γελάει. Μας δίνει κάτι και μας το παίρνει πίσω. Ίσα για να γνωρίζουμε ότι υπήρξε. Για να το θυμόμαστε και να λυπόμαστε. Για να ξέρουμε ότι δεν θα το έχουμε ποτέ. Αυτός ο κάποιος μας δίνει κι άλλα που τα θέλουμε και μας τα αφήνει αλλά τελικά βλέπουμε ότι δεν μας ένοιαζαν και πολύ γιατί αυτά που μας δίνει δεν είναι και τόσο σημαντικά. Είναι σα να ζητάς μια τυρόπιτα, στη δίνει και στην αφήνει και ζητάς και ένα χέρι στο δίνει και στο παίρνει πίσω. Ανάποδα πράγματα. Θα μου πεις τώρα τίποτα δεν μας δίνεται έτσι γιατί ποιοι είμαστε εμείς για να μας δοθεί. Έλα μου ντε. Τι παράλογες απαιτήσεις μπορεί να έχει κάποιος κοινός θνητός. Με ποια λογική ζητάμε κάτι και λέμε πως μας αξίζει; Όχι, δεν μας αξίζει. Ό,τι αξίζουμε παίρνουμε. Αυτό έχουμε και μ' αυτό πορευόμαστε γι' αυτό καλά θα κάνουμε να συνεχίσουμε να το ζούμε και να φχαριστιόμαστε.
Κι ο φόβος είναι μεγάλος μαλάκας. Αλλά καβλώνουμε τρελά να τον έχουμε αγκαζέ. Γιατί αυτόν ξέρουμε, αυτόν εμπιστευόμαστε. Χρόνια τώρα. Και μην ξεχνιόμαστε. Δεν υπάρχει τίποτα. Ούτε υπήρξε ποτέ. Όλα ψέμα είναι. ΕΙΡΩΝΙΚΑ ΤΟ ΛΕΩ!