Η "Φάτσα" σας εύχεται Καλή Χρονιά!

Λέγοντας φάτσα δεν εννοώ εμένα και καλά με αποκαλώ χαϊδευτικά έτσι. Πόσο για φάπες θα ήμουν πια; Είπαμε. "Φάτσα είναι το μουσείο κέρινων ομοιομάτων της Κύπρου. Αμέ, έχει και όνομα. Μαλακίες λέμε τώρα; Γιατί το ανέφερα; Γιατί πάω Κύπρο χρυσά μου να το γλεντήσω. Τρελά γλέντια. Η κουμπαρούλα είναι τίγκα στη μύξα και τα έχει πάρει κρανίο, έχουν έρθει γονείς -παππούδες δηλαδή- και μέσα σε ένα σπίτι θα είμαστε, μισό να μετρήσω, 8 άτομα εξαιρουμένων εκπλήξεων. Στο μουσείο δε θα πάμε, εκτός αν μας πιάσει κατάθλιψη μέρες που είναι, οπότε θα της πω να πάμε να δούμε αν έχουν λιώσει κι άλλο τα ομοιώματα και ο Τζορτζ Κλούνι μοιάζει πλέον με τον θείο τον Τάκη από το χωριό. Εγώ προσωπικά έχω όρεξη να βασανίσω με νέες μεθόδους τα παιδιά. Ε ρε θα τα διαβάζουν αυτά όταν μεγαλώσουν και θα λένε "κοίτα την κωλόγρια ρε πούστη" χαχαχα! Μιλάμε έχω πολλή όρεξη για βασανισμό. Να δούμε μετά αν θα λένε ότι έχουν την πιο καλή, την πιο αστεία και την πιο όμορφη νονά του κόσμου. Ναι, έτσι λένε, όχι παίζουμε (νάζι Βλαχοπούλου). Το μόνο κακό είναι ότι άμα κουρδίσεις τα πιτσιρίκια δε σταματάνε με τίποτα και υπάρχει φόβος να μας διώξουν οι μεγάλοι, αλλά θα δω τι θα κάνω. Υπάρχει επίσης φόβος να ξεκινήσω -ως συνήθως- εγώ τη φασαρία, αυτά να πάθουν κρίση, να μη σταματάνε και μετά να τα κυνηγάει η κουμπάρα μου να τα πλακώσει στο ξύλο και γω να την τραβάω από τη φόρμα έχοντας το μπαμπά της από πίσω - ο οποίος είναι θ-ε-ό-ς - να γελάει, να ρουφάει μια τζούρα τσικουδιά και να μας αφήνει να γίνουμε μαλλιοκούβαρα.

Με λίγα λόγια πάω να κάνω φασαρία. Η αλήθεια είναι ότι έχω αυτό το χάρισμα. Άμα έχω όρεξη, μπορώ να σας κάνω το σπίτι μπουρδέλο και σας τους ίδιους τούρμπο χωρίς να το καταλάβετε από που σας ήρθε. Βέβαια τώρα που κοντεύω να σαπίσω από τα γεράματα βαριέμαι λίγο και το παίζω κυρία και καλά, αλλά άμα είναι παιδιά στη μέση μου έρχεται αυτόματα η λύσσα. Οπότε πάω για φασαρία και θα τα λέμε από κει. Ελπίζω σε νέες διασκεδαστικές στιγμές, σε νέα τραπέζια με 12 χιλιάδες φαγητά και γλυκά, κατσαρίδες να τρέχουν και να τις πατάνε κυρίες με τακούνια γελώντας σαδιστικά, νέα ανέκδοτα, ελπίζω να μην έχει εκρήξεις, συναγερμούς, πόλεμο, φασαρίες γιατί το καλοκαίρι έχασα μερικά χρόνια από τη ζωή μου και δε γουστάρω ξανά τα ίδια, ελπίζω γενικά να είναι καλά.

Σκεφτόμουν να έκανα μία αναδρομή στο 2011 αλλά αλήθεια, θέλει κανένας να το θυμάται; Πολιτικοοικονομικά μιλώντας. Προσωπικά δε μπορεί για όλους να ήταν σίσκατα, δε γίνεται. Όλο και κάποιου θα του συνέβη κάτι όμορφο. Εμένα μου συνέβησαν πολύ όμορφα πράγματα και ευχαριστώ γι' αυτό. Το 2011 γενικά ήταν πάρα πολύ δύσκολο. Εντάξει. Θα μπορούσε να είναι και χειρότερο. Κοιτάξτε, πρέπει να βλέπουμε το ποτήρι μισογεμάτο γιατί έτσι είναι. Αν έχουμε ας πούμε ένα ποτήρι με νερό μέχρι τη μέση και διψάς δε χαίρεσαι που έχεις νερό να πιεις; Τι λες; Α, να ήταν γεμάτο να έπινα παραπάνω; Ε είσαι αχάριστος γιατί θα μπορούσε να είναι τελείως άδειο και να σε έπιανε κόρυζα φίλε μου γι' αυτό πίνε και σκάσε. Όπως, τώρα που το θυμήθηκα, ο θεός ο κολλητός γουστάρει να βάζει στο ψυγείο τα μπουκάλια άδεια το καλοκαίρι. Εμένα δε με νοιάζει, κάθε που πάω, τα γεμίζω και τελείωνει η ιστορία. Βέβαια εγώ είμαι στην άλλη άκρη γιατί τα γεμίζω συνέχεια με αποτέλεσμα το νερό να είναι μονίμως ζεστό και να με βρίζουν αλλά τέλος πάντων. Αλλά σχετικά με αυτό που λέμε μισογεμάτο-μισοάδειο, μια φορά ήμασταν σπίτι του και ήθελε νερό. Ανοίγω εγώ το ψυγείο να πιάσω το μπουκάλι και βλέπω ότι είχε μια σταγόνα. "Τι είναι αυτό ρε μαλάκα;" του λέω και γελάω. Το πιάνει αυτός, το γυρίζει στο στόμα, πίνει τη σταγόνα και λέει ευχαριστημένος "Ααααχ! Μια γουλίτσα ήθελα!" Είδατε; Είναι πως τα βλέπεις τα πράγματα. Γι' αυτό σας λέω, να είστε θετικοί. Να γίνεται της πουτάνας δίπλα σας κι εσείς να λέτε "ωραία, δε βαριόμαστε κιόλας". Έτσι σας θέλω. Με μπότες και καπέλο. Άσχετο. Από που μου ήρθε τώρα αυτό; Από τραγούδι νομίζω είναι. Τέλος πάντων, με κάτι τέτοια άσχετα φοβάμαι τη μαλάκυνση. 

Που λέτε, λίγο δύσκολο το 2011 αλλά μας έκανε καλύτερους, λιγότερο φλώρους, πιο δυναμικούς, πιο μυώδεις, πιο παιδαράδες, πιο Τσαρλς Μπρόνσον ρε παιδί μου. (Που τον θυμήθηκα πάλι αυτόν;! Σε λίγο θα θυμηθώ τον Τέρενς Χιλ! -Που τον θυμήθηκα;!-) Ας ελπίσουμε ότι θα ξεσφίξουν οι κώλοι το 2012, να ηρεμήσουμε. Γιατί εντάξει, να μη βαριόμαστε, μισογεμάτο το ποτήρι αλλά άντε γαμήσου κιόλας. 

Αυτά. Πάω Κύπρο, θα τα λέμε από κει, σας φιλώ, εύχομαι να έχετε μια πάρα πολύ καλή και δημιουργική χρόνια, φροντίστε να είστε καλοί με τον εαυτό σας, να σας αγαπάτε, να σας φροντίζετε, να σας δίνετε χαρά και γέλια και μετά θα είστε γεμάτοι ώστε να δώσετε και σ' όλους τους άλλους. Μην κρατάτε τίποτα για σας, δε θα τα πάρετε μαζί σας όσο βασιλιάδες και να είστε. Δώστε, αγαπήστε, χαμογελάστε! Καλή Χρονιά σε όλους!

Υ.γ. Συγνώμη, είδα με τον κολλητό μια ταινιάρα προχτές, ήμασταν με το στόμα ανοιχτό όλη την ώρα. Δεν το περιμέναμε βασικά ότι θα είναι έτσι. Αν έχετε δει το Kick Ass το οποίο εμένα μου άρεσε πάρα πολύ, τότε δείτε παρακαλώ το Scott Pilgrim vs. the World. Όπως είστε. Στο dvd club της γειτονιάς σας. Κανονικά και με το νόμο. Τέτοιες ωραίες σφαλιάρες σε στυλ βίντεο γκέιμ δεν έχω ξαναδεί. Και είναι και αστείο. Εύγε.

Χρόνια Πολλά και Καλά και πάλι, Αγαπημένα, Γελαστά για όλους! Γιατί αν ήταν όλοι ευτυχισμένοι, δε θα ήταν μπουρδέλο η γη. Οπότε κρατάτε τους εαυτούς σας ευχαριστημένους όσο μπορείτε. Τα φιλιά μου.

Η Αντζελίνα Τζολί σας εύχεται Καλά Χριστούγεννα!

Εγώ είμαι η Αντζελίνα. Σώπα ρε συ, τόσο όμορφη είσαι;! Εσύ έκανες κασκαντέρ στο Λάρα Κροφτ; Ναι, εκεί που κρεμιέται από τον πολυέλαιο, άμα κάνετε pause θα δείτε μια ελιά στην παλάμη, το δικό μου χέρι είναι, αυτή δεν έχει ελιά εκεί, γιατί κατά τα άλλα είμαστε ίδιες. 

Όχι ρε σεις, έκανα μια μαλακία και πήρα για λίγα λεπτά ένα χαρακτηριστικό της. Να μην σας κρατάω σε αγωνία, δεν είναι πρέπον χρονιάρες μέρες συν ότι η υπομονή του κόσμου είναι μειωμένη αυτό το διάστημα. Που λέτε. Πήγα για λέιζερ. Έτσι ένα επαναληπτικό γιατί μου έλειψε λίγο η ηλεκτροπληξία και είπα να πάω να δω τι γίνεται, είχα ηρεμήσει ελαφρώς και ήθελα να μπω λίγο στην πρίζα. Όπως καταλαβαίνετε πήγαινα σαν πρόβατο στη σφαγή. Ή σαν το σκυλάκι μας όταν του λες να έρθει να το κάνεις μπάνιο. Σκύβει το κεφάλι και έρχεται μέσα στην πίκρα προς τα σένα γιατί ξέρει ότι δεν θα το αποφύγει όπου και να πάει, θα το αρπάξεις στις χερούκλες σου και θα το χώσεις στη μπανιέρα, οπότε έρχεται αλλά παίζει τη Μήδεια, την Ηλέκτρα, την Κλυταιμνήστρα και άλλες δραματικές παρουσίες με περίσσιο ταλέντο. Έτσι κι εγώ. Μάνα της σκύλας είμαι, από που θα έπαιρνε το παιδί; Από τη μάνα του.

Που λέτε. Πάω εκεί μία ώρα νωρίτερα να βάλω τις κρέμες μου μπας και δράσουν που την άλλη φορά περπάτησα όλη την Αθήνα με σελοφάν και ίδρωνα και έχασα 20 πόντους σώμα, με ύφος Εκάβης και λίγα λέω. Με υποδέχεται η γλυκύτατη κοπέλα που με είχε εγχειρήσει την άλλη φορά και μου λέει "δε θα πονέσεις". "Ναι καλά, εντάξει" της λέω. "Δε θα πονέσεις είπα!" μου ξαναλέει και γω φοβήθηκα γιατί είχε αρχίσει να παίρνει το αυστηρό της μιας και είχε καταλάβει με τι είχε να κάνει, σου λέει αυτή, εδώ θα γεράσει, δε θα προλάβουμε να έχουμε άλλο πελάτη, 3 ώρες κάθε φορά, κάτσε να της τρίξω τα δόντια, και αυτό έκανε. "Μάλιστα φράου" της είπα εγώ, χαμογέλασα με λυπημένο βλέμμα και πήγα προς τα μέσα με χαμηλωμένο κεφάλι και αργά βήματα. 

Δεν είχαμε πολλά γλέντια αυτή τη φορά, τύπου ουρλιαχτά, φωνές, τραγούδια κλπ γιατί δεν είχαμε πολλές τρίχες. Την επόμενη όμως που θα έχουμε, σας υπόσχομαι μεγαλεία. Μαζί θα το περάσουμε αυτό. Μην ανησυχείτε για τίποτα. 

Με βάζει σε ένα δωμάτιο να βάλω τις κρέμες μου και μου λέει να κλειδώσω γιατί είναι ένας γιατρός μέσα, μην μπουκάρει καταλάθος ο άνθρωπος και δει μια ημίγυμνη να διαβάζει το Τσάο. ... Παιδιά αυτό με τα περιοδικά στα ιατρεία τι ωραίο που είναι, μιλάμε, ο παράδεισός μου. Δεν αγοράζω ποτέ αυτά τα περιοδικά, οπότε όπως καταλαβαίνετε όταν πηγαίνω σε ιατρείο απολαμβάνω και το τελευταίο κουτσομπολιό της πούτσας, διαβάζω μέχρι και το πρόγραμμα της τηλεόρασης ένα μήνα πριν, γουστάρω τρελά. Λένε τόσες μαλακίες, είναι τόσο εκτός αλλού και γεια σας που είναι μαγευτικά. Είχα πάρει λοιπόν 5 περιοδικά λες και θα καθόμουν 8 ώρες εκεί μέσα, τα έβαλα σε μια γωνίτσα και άρχιζα να βάζω κρέμα. Φλάπα φλούπα την έκανα τη μαλακία. Έβαλα πολύ κρέμα σε κάποια σημεία με αποτέλεσμα να μην φτάσει για άλλα. Μπράβο ηλίθια, σκέφτηκα. Τώρα θα πονέσεις. Φρίκη, σοκ και δέος. Τι να κάνω; Να βγω έξω ημιξεβράκωτη με τα χέρια σίσκατα από κρέμα και να αρχίζω να φωνάζω φέρε κρέμα φέρε κρέμα; Δε γινόταν, άσε που η κρέμα είναι δική μου υπόθεση. Οπότε το μπούκωσα, και κατάπια ένα δάκρυ γι' αυτό που θα ερχόταν. Και έπιασα να φάω μια μπανάνα που είχα μαζί. ...Δε με προσέχετε όταν μιλάω. Τι είπα μόλις τώρα; Έπιασα να φάω. Τι είχα όμως στα χέρια μου όταν έπιασα τη μπανάνα; Αναισθητική κρέμα...

Φυσικά την είχα σκουπίσει, είχα κοντέψει να βγάλω τα δάχτυλά μου αλλά ήθελε νερό και σαπούνι φίλοι μου, χωρίς νερό και σαπούνι τι να σου κάνουν 4 δέντρα, δηλαδή 200 χαρτομάντιλα; Κι όπως καταλαβαίνετε και όπως ξαναείπαμε, δεν μπορούσα να βγω από το γαμοδωμάτιο να πλύνω τα χέρια μου. Και όσο την καθάριζα το σκέφτηκα, τα χέρια σου, έχεις κρέμα. Την έφαγα. Και μούδιασαν τα χείλη μου. Εδώ κολλάει η Αντζελίνα. Αισθανόμουν τα χείλη μου σαν να έχω κάνει μπότοξ, πλαστική, νόμιζα ότι τα βλέπω να προεξέχουν. Να σου γαμήσω, σκέφτομαι, λες να δηλητηριαστώ, είμαι και κλειδωμένη εδώ μέσα, πως θα με βγάλουν; Και μισοξεβράκωτη και πασαλειμμένη, πω πω αίσχος, η ντροπή του έθνους. Άρχισε το δράμα όπως καταλαβαίνετε. Να σου γαμήσω, ξανασκέφτομαι, τόσα κιλά πάνω μου και δεν παίρνω χαμπάρι από ανασθησία και στα χείλη μια ιδέα και αμέσως κουλάθηκαν; Ε ναι, τα χείλη είναι ευαίσθητα. Ε να φάμε σκατά λοιπόν. Και τότε χτυπάει η πόρτα. Ήταν η κοπέλα που ερχόταν για την εγχείρηση. 

-Εγώ: Ος είναι; (ποιος είναι; > δεν μπορούσα να κουνήσω καλά τα χείλη εξού και τα χαλασμένα σύμφωνα).

-Αυτή: Εγώ είμαι.

-Εγώ: Εν ανοίω σε ανώστους ( δεν ανοίγω σε αγνώστους > άρχισα τις μαλακίες).

-Αυτή: Άνοιξε.

Άνοιξα. Μπήκε μέσα, της κοίταξα.

-Εγώ: Έαα ιη κρέα η αακω (έφαγα λίγη κρέμα η μαλάκω).

Με κοιτάει. Δεν είπε τίποτα. Ηλίθιο είναι αυτό, θα σκεφτόταν.

Αρχίζει το μαρτύριο. Αχ, ουχ, όχι, μη εγώ μουγκή, κουλή, με αναισθησία, ξέχασα και τα χείλη, τα άφησα όλα πίσω και άρχισα τη γκρίνια και το βρίσιμο. Και λέει η κοπέλα: πω πω κωλόγρια τελείως θα γίνεις! Παύση. Κι εδώ έπαιξαν τα εξής:

-Εγώ (από μέσα μου): Ωχ, με διαβάζει και το πάει λάου λάου, τσιμπούκι γίναμε.

-Αυτή (από μέσα της): Ωχ, μαλακία είπα στην κοπέλα.

-Εγώ (απ'εξω μου): Χαχα!

-Αυτή (απ'εξω της): Χαχα!

-Εγώ (από μέσα μου): εντάξει, δε με διαβάζει, έτσι το είπε, μπορώ να βγάλω παράρτημα.

-Αυτή (από μέσα της): ουφ, εντάξει, δεν παρεξηγήθηκε, δε θα κάνει παράπονα στη διεύθυνση.

Αυτά τα συναρπαστικά έγιναν, φυσικά πόνεσα, αρχίδια έκανε η κρέμα, μόνο τα χείλη μου πρίστηκαν για λίγη ώρα αει σιχτίρ λες και είχα πάει στον οδοντίατρο, άσχετο τελείως. Να πας για λέιζερ στο δερματολόγο και να έχουν παραλύσει τα χείλια σου, ό,τι να'ναι.

Που λέτε. Έρχονται γιορτές και δεν έχω πάρει χαμπάρι τίποτα. Τίποτα όμως. Έξω ο κόσμος έχει σαλτάρει, πάλι είναι έτοιμος για καυγά, τους βλέπω εγώ, το συζητούσαμε και με ένα φίλο, ότι είναι έτοιμοι για μάπες αλλά εντάξει, το καταλαβαίνω, το κλίμα των Χριστουγέννων προστάζει ευτυχία, χαρά, αγάπη και μεις είμαστε γεμάτοι σκατά από πάνω μέχρι κάτω, που να μην έχεις νεύρα, δε γίνεται. Τέλος πάντων, εγώ εδώ θα είμαι, την Πρωτοχρονιά θα πάω μία Κύπρο να μου βρίσκεται, βρήκα κάτι πάμφθηνα εισιτήρια και λέω να πάω να πλακώσω λίγο τα πιτσιρίκια γιατί μου έλειψαν. Θα τα πούμε μέχρι τότε, εύχομαι να περάσετε πολύ όμορφα και να μην έχετε νεύρα όσο γίνεται σας παρακαλώ γιατί θα παίξω τίποτα φάπες στο δρόμο με κανένα και δε θέλω να είναι κάποιος από σας, εντάξει; 

Χρόνια Πολλά, Καλά, Ευτυχισμένα, με Αγάπη, πολλή Αγάπη παρακαλώ και όποιος μπορεί να δώσει και σ' αυτούς που δεν έχουν, να το κάνει, υπάρχουν πάρα πολλοί άνθρωποι που υποφέρουν. Συν ότι αισθάνεσαι υπέροχα όταν προσφέρεις, δοκιμάστε το. Πήγα κάτι ρούχα στην Κλίμακα (κέντρο αστέγων) και ήταν τόσο καλοί, τόσο ευγενικοί, γλυκύτατοι, ένιωσα τόσο όμορφα.. Ήμουν μαζί με άστεγους και αισθανόμουν υπέροχα, με έβαλαν "σπίτι" τους και ένιωσα θαυμάσια προσφέροντάς τους αυτό που μου περίσσευε. Εγώ θα το ξανακάνω, κάντε κάτι και σεις, δεν είναι τίποτα, όλο και κάτι θα σας περισσεύει. Υπάρχουν ορφανοτροφεία, οργανώσεις, ένα σωρό σύλλογοι, κέντρα, οργανισμοί, εταιρίες, χωριά, γηροκομεία και κόσμος, οι γείτονές σας ίσως που μπορεί να χρειάζονται κάτι. Βοηθήστε όσο μπορείτε. Νιώστε λίγο Άγιοι Βασίληδες, είναι ωραία!

Σας φιλώ και σας εύχομαι Καλά Χριστούγεννα, να είστε όλοι καλά, αγαπημένοι και να γελάτε πάντα!

Τα ξαναλέμε! Χο χο χοοο!!

Φανταστικά.

Φανταστικός καιρός, φανταστικά πλυντήρια, φανταστικό άπλωμα, φανταστική διάθεση. Αλήθεια, γιατί άμα βάλεις ένα πουπουλένιο μαξιλάρι στο πλυντήριο μυρίζει σαν αδέσποτος σκύλος που έχει βραχεί; Δεν έπρεπε να μυρίζει φανταστικά;

Η εκδίκηση του παππού (Να καούν τα κάρβουνα).

Λοιπόν, είμαι σκατά οδηγός. Το παραδέχομαι. Πέρασαν πόσα χρόνια οδήγησης για να αποδεχτώ επιτέλους πως είμαι σκατά οδηγός. Σαν κι αυτούς που βρίζω ανελέητα. Κάνω ακριβώς τα ίδια. Σώωωωπα θα μου πουν τώρα κάποιοι που έχουν μπει στο αμάξι μου. Γενικά ο κόσμος φοβάται όταν μπαίνει στο αμάξι μου. Γιατό οδηγώ σαν δαιμονισμένη, σαν να μπαίνει ο αντίχριστος μέσα μου κάνω ρε παιδί μου. Σαφώς και είμαι καλύτερη από παλιά, καλύτερος άνθρωπος εννοώ, αλλά αυτό οφείλεται στο ότι παίρνω το αυτοκίνητο κάθε μία ή δύο εβδομάδες και για λίγο. Αλλά κι αυτό είναι αρκετό για μένα. Χτες ας πούμε έκανα δύο διαδρομές. Κοιτούσα πως πηγαίναμε όλοι και έλεγα μαλάκα δεν υπάρχει, πόσο σκατά οδηγούμε όλοι; Πρώτα απ'όλα συγκρίνουμε ποιος την έχει μεγαλύτερη. Καθόμαστε στο φανάρι και μαρσάρουμε ποιος θα φύγει πρώτος λες και δεν θα κολλήσεις παρακάτω. Μετά σε πιάνει τσαντίλα όταν έχεις κάνει 87 μαλακίες για να προσπεράσεις ένα παππού πριν τον τάφο που οδηγεί ένα μπρίκι και παρότι έχεις κάνει τα πάντα όλα, καταλήγεις στο επόμενο φανάρι πάλι δίπλα του για να μη σου πω στη χειρότερη πίσω του. ...Όχι, όχι, αυτό δε γίνεται, άλλο γίνεται: Καταλήγεις δίπλα στον παππού και πίσω από σκουπιδιάρικο, τρόλεϊ, λεωφορείο, μαλάκα που αποφάσισε να σταματήσει κλπ. Και ο παππούς προσπερνάει πηγαίνοντας στην αριστερή λωρίδα φυσικά και καθυστερώντας 200 αυτοκίνητα πίσω του τα οποία κολλάνε πάνω του και συ όντας πίσω από τον όποιο μαλάκα ακίνητος, έχεις βγάλει φλας να μπεις αλλά κανείς δε σε αφήνει αφού όλοι έχουν σιφιλιάσει που ένας παππούς τους πάει καρότσι κι έτσι όχι μόνο δεν είχε νόημα τόση ώρα που έκανες όλους τους επικίνδυνους ελιγμούς που έχεις δει σε όλα τα fast and furious συν οτιδήποτε άλλο στα top gear αλλά ο παππούς έχει φτάσει στον προορισμό του και συ έχεις αργήσει. Αυτή είναι και η εκδίκηση του παππού. Γιατί έτσι γίνεται. Γιατί η ζωή είναι άδικη και πουτάνα. Γιατί ο Μέρφυ είναι αδερφή κραγμένη με καμία αξιοπρέπεια και ήθος και γιατί οι Έλληνες οδηγούμε σκατά. Γι' αυτό.

Τιμωρήθηκα όμως. Α βέβαια τιμωρήθηκα. Πρώτον εγώ τιμωρούμαι άμεσα. Δεν είμαι ορίτζιναλ αρχίδι οπότε όταν κάνω μαλακίες τιμωρούμαι επί τόπου. Π.χ. παλιά, σε ένα δρόμο που οι πάντες πήγαιναν ανάποδα και γω σπάνια, μία φορά που πήγα, ήταν στη γωνία μπατσικό. Που από κει δε περνούσε ούτε γάτα με σήμα, όχι μπάτσος. Το καλύτερο είναι ότι άμα με πιάσουν βγάζω γλώσσα και τους λέω αυτούς γιατί δεν τους γράφετε και αρχίζω και δείχνω παράνομα παρκαρισμένους και τέτοια, τέλος πάντων, σπάζομαι γιατί εγώ έπρεπε να κάνω ό,τι θέλω και να μην ενοχλούμαι ποτέ και όλοι οι άλλοι να τιμωρούνται παραδειγματικώς στο Σύνταγμα. (Αυτό ονομάζεται δημοκρατία). Τιμωρήθηκα λέγαμε. Πώς τιμωρήθηκα και γιατί; Τιμωρήθηκα που όποιος μπαίνει στο αμάξι μου αναστενάζει γιατί πρέπει να φοράει κράνος και να κρατάει χάρτη, αλλιώς διαδρομή δε νοείται. Αν δε φτάσω δηλαδή στον προορισμό μου στον χρόνο που εγώ θέλω, θα έχουμε πρόβλημα. Θα μείνω στο αυτοκίνητο περισσότερη ώρα απ' αυτή που αντέχει ο οργανισμός μου και τότε θα γίνω κολοκύθα, καρπούζι και πύραυλος και θα εκτοξευτώ στο διάστημα. Γι' αυτό ποτέ εγώ δεν υπάρχει περίπτωση να οδηγήσω να πάμε ταξίδι στην Ελλάδα. Στη Γαλλία, στην Ιταλία, στη Γερμανία, όπου αλλού θέλετε ναι, σ' αυτό το πράμα εκεί έξω όχι, με όλους αυτούς που παίζουν συγκρουόμενα και που και γω βγάζω τον χειρότερο εαυτό μου, γίνομαι ένα δηλαδή με τα ελεεινά αυτά υπανθρωπίδια -ορκίστηκα να μην ξαναπώ τους ανθρώπους "ζώα" μιας και οι άνθρωποι είναι πολύ κατώτεροι αυτών, μιας κι έχουν μυαλό και επιλέγουν να το χρησιμοποιούν έτσι-. Τιμωρήθηκα όμως. Γιατί μόνο για μένα ισχύει το κάρμα, η δικαιοσύνη και τα αρχίδια μάντολες. Όλα αυτά τα αρχίδια που τα βλέπω να καβαλάνε πεζοδρόμια, τοίχους, πόρτες, μάντρες, γριές και μπαλκόνια όχι, εγώ όμως ναι και βεβαίως. 

Ε μα τι έγινε επιτέλους; Τίποτα. Μπήκα σε ένα αυτοκίνητο, οικογενειακό, με οικογενειάρχες, να με πάνε κάπου και μιλάμε, τι ήταν αυτό το πράμα; Χτυπούσα από το ένα τζάμι στο άλλο, μελάνιασα. Φορούσα και αδιάβροχο μπουφάν, τύπου γυαλιστερό που είναι και γλιστερό, δερμάτινα τα καθίσματα, γλιστερά κι αυτά και μιλάμε αυτές δεν ήτα στροφές που έπαιρνε ο άνθρωπος, το ταψί στο Λούνα Παρκ ήταν, μαρτύρησα. Και το ήξερα, το σκέφτηκα με το που άρχισε το μαρτύριο. Τιμωρείσαι. Για όσο τρόμο έχεις προκαλέσει σε φίλους και γνωστούς, τιμωρείσαι. Κι έτσι έκατσα να τιμωρηθώ και δεν είπα τίποτα. Δεν του είπα π.χ. "ρε άνθρωπε, ήμαρτον, με σακούλες δεμένες στο λαιμό πρέπει να βάζεις τους ανθρώπους εδώ μέσα" ή "έτσι όπως οδηγείς θα ξεκινήσω να ξερνάω από τη μία κι ο εμετός θα πηγαίνει από την άλλη", όχι, δεν είπα τίποτα. Αλλά μιλάμε ο άνθρωπος είχε σπάσει το φράγμα του ήχου. Δεν προλάβαινες να κάτσεις σε ένα σημείο, μόνο χτυπούσες δεξιά αριστερά συνέχεια, θρίλερ. Και δεν είπα τίποτα. Απλώς όταν κατέβηκα ήμουν πτώμα. Πτώμα μιλάμε. Δεν είχα χερια και πόδια γιατί από την προσπάθεια να κρατηθώ κάπου είχαν μουδιάσει λες και έκανα γυμναστική με βάρη τύπου 12 ώρες συν την ένταση, χάλια, χάλια. Πρώτη φορά ευχήθηκα να καθόμασταν πίσω 6 άτομα, όχι 3, να είμαστε πίτα στριμωγμένοι να μη γίνεται να κουνηθούμε. Αλλά εκεί σίγουρα θα ξερνούσαμε όλοι μαζί. Γιατί και το άλλο χειρότερο ήταν ότι δεν άνοιγαν και τα παράθυρα. Παναγία μου το σκέφτομαι και ανατριχιάζω. Να χτυπάς δεξιά αριστερά και να μην έχεις και αέρα φρέσκο. Για να μην πω ότι καπνίζανε κιόλας. Και άνοιγαν τον εξαερισμό. Λοιπόν έχουμε: χτύπημα παντού, όχι αέρα, καπνό, εξαερισμό. Κόλαση έτσι; Στην επιστροφή να δείτε. Πόσο θα νόμιζαν ότι μου άρεσε το μέρος που ήμασταν, ουουου.. δεν ήθελα να μπω στο αμάξι να γυρίσω, που να θέλω, μαλάκας είμαι; Αλλά γυρίσαμε κι έτσι είχαμε κι άλλη μία δόση από τα ίδια. Το πιο ωραίο δε εδώ είναι ότι με ρώτησαν αν ήθελα να κάνουμε μεγαλύτερη διαδρομή για να δω κι ένα άλλο μέρος. Φανταστικό. Όχι, όχι, μπααα, όχι, όχι, ευχαριστώ δεν πειράζει, άλλη μέρα, δεν πειράζει, όχι, όχι... Θρίλερ. Τι να δω; Και μόνο που άνοιγα την πόρτα να μπω μέσα ήταν σα να ανοιγα οικειοθελώς την πόρτα της αίθουσας βασανιστηρίων. Πω πω. Από τότε αποφάσισα πως όποτε έχω άλλον στο αυτοκίνητο θα πηγαίνω σαν κότα. Με το ένα πόδι εξω να τσουλάω το αυτοκίνητο με το παπούτσι. Κι όταν είμαι μόνη, Βιν Ντίζελ Φαστ εν Φιούριους, δικό μου θέμα. Αν και δε γουστάρω. Αλλά και μόνο που βγαίνεις σε αυτό το πράμα εκεί έξω, σε καλεί να οδηγήσεις σα μαλάκας. 

Τόση ώρα που γράφω, πόσο σκεφτομαι πόσοι από σας θα λέτε "δεν είναι έτσι, μπορείς να οδηγήσεις καλά" κλπ. Εντάξει τα ξέρω αυτά και σίγουρα μπορείς. Αλλά. Είναι οι συνθήκες εδώ έτσι που κάποια στιγμή σπάζεσαι τόσο πολύ που θα την κάνεις τη μαλακία. Είναι όπως κάποιοι ηλίθιοι από εμάς είμαστε νόμιμοι. Και βλέπουμε τους άλλους μέσα στη μούρη μας να κλέβουν, να κλέβουν,να κλέβουν και να κλέβουν... ε κάποια στιγμή δε μπορεί, ίσως όχι όλοι, αλλά κάποιοι από μας που θα τους δοθεί η ευκαιρία να τσιμπήσουν κάτι χωρίς απόδειξη ας πούμε, θα το κάνουν. Η χώρα μας προκαλεί να γίνουμε μαλάκες. Και ποιοι είναι η χώρα; Εμείς. Άρα; Εμείς είμαστε μαλάκες και καλά θα κάνουμε να αλλάξουμε. ΑΙΣΧΟΣ!

Αλλαγή θέματος. Στο καμμένο δάσος. Α, αυτό δε θα το ξεπεράσω ποτέ. Ή ίσως κάποτε, δεν ξέρω. Θυμήθηκα -και ήθελα να το μοιραστώ που είναι τόσο μα τόσο σημαντικό- που βαρούσα χαστούκια στα πόδια μου να μου πονάνε να μην νιώθω τον πόνο του λέιζερ και είχε φρικάρει η κοπέλα και μου έλεγε "Μη μη! Σημαδεύεσαι, πρώτη φορά το βλέπω αυτό να το κάνουν, α πα πααα!" Εγώ φυσικά ήθελα αν μπορούσα να βγάλω τα πόδια μου και να τις τα δώσω, όχι που τα βαρούσα, αυτό και λίγο ήταν. Με τα χαστούκια, της εξήγησα, έτσουζε ελαφρά το δέρμα και έτσι σε μπέρδευε λίγο μέχρι να ξανανιώσεις τον πόνο του λέιζερ να καίει το δέρμα σου και, της πρότεινα, να το κάνει και στις άλλες κυρίες. Τι κρέμες και παπάρια, χαστούκια κυρίες και κύριοι. Βέβαια ενδέχεται να φάει καμία μπουνιά από καμία αλλά άλλο αυτό, το κάθε πράγμα έχει τα ρίσκα του στο κάτω κάτω.

Αλλαγή θέματος. Αυτό που βλέπω συνέχεια συνέλαβαν τον ένα και τον άλλο, τον τάδε επιχειρηματία, τον Γαβαλά, τον άλλο του Άλτερ και αρχίδια καπαμά τι μας το λένε; Να τους πιστέψουμε; Να συγκινηθούμε; Να δακρύσουμε; Να κλάσουμε δυνατά να μας φύγουν τα αέρια; πραγματικά δεν καταλαβαίνω. Αφού θα κάνουν ένα διακανονισμό τύπου 50 ευρώ το μήνα, δε θα τα δώσουν παλι, εντωμεταξύ θα βγάλουν έξω και τα υπόλοιπα που τα είχαν ξεχάσει εδώ, μετά θα δηλώσουν πτώχευση ή δεν ξέρω τι άλλο και τέλος. Αφού αυτοί πάντα τη γλιτώνουν, τι μας το λένε; Κάτι μαλάκες της ΔΕΗ λέει παίρνουν 9000 το μήνα και δεν είχαν περικοπές. Οι άλλοι, αυτοί που μας διαφημίζουν ότι πιάνουν τα λαμόγια, οι βουλευτές ντε, αυτοί γιατί δεν πιάνουν τον εαυτό τους και να χωθούν βαθιά βαθιά σε μια φυλακή να ησυχάσουμε; Μα δε μπορώ αυτό το πράμα κάθε μέρα -στο ίντερνετ που διαβάζω, γιατί η τηλεόραση ανοίγει μόνο για μαλακίες ή ταινίες, ποτέ για ειδήσεις- έπιασαν αυτόν κι εκείνον. Ε και; Ε ΚΑΙ; Α γαμήσου! Είναι τόσο σάπιο το σύστημα που δεν ξέρω αν θα εξυγιανθεί ποτέ. Εγώ προσωπικά ξέρω ιστορία φρίκη: μαγαζάτορας δεν πλήρωνε ΔΕΗ. Του την έκοψαν, πήραν και το ρολόι. Έκλεψε ρεύμα από κάτι καλώδια. Τον κάρφωσαν. Ήρθε υπάλληλος της ΔΕΗ. Αντί να κάνουν διακανονισμό να πληρώνει με δόσεις τη ΔΕΗ να βάλει ρολόι να είναι κομπλέ, τι κάνει; Πληρώνει τον υπάλληλο της ΔΕΗ που τα τσεπώνει και κάνει γαργάρα για το κλεμμένο ρεύμα. Αυτός εντωμεταξύ -ο μαγαζάτορας- δίνει λεφτά έτσι κι αλλιώς. Γιατί να μην τα έδινε με νόμιμο τρόπο στη ΔΕΗ κανονικά να ξεχρεώσει και να έχει ωραία ωραία τα ρεύμα του; Τώρα και πληρώνει, και κάποιος πούστης τα παίρνει μαύρα και πάλι χρωστάει. Η ΧΩΡΑ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΣΑΠΙΑ. ΣΑΠΙΑ, ΣΑΠΙΑ, ΣΑΠΙΑ, ΣΑΠΙΑ. Απορώ πως στηρίζονται τα αρχαία μας ειλικρινά. Δεν έχουν μυαλό γι' αυτό κάθονται εκεί. Αν είχαν θα είχαν βγάλει πόδια και θα είχαν φύγει. Δεν ειμαστε άξιοι για τίποτα και πολύ καλά να πάθουμε ό,τι πάθουμε γιατί τέτοιοι είμαστε. Και όσοι θέλουν να κάνουν το αυτονόητο, να είναι νόμιμοι, κύριοι, αξιοπρεπείς, όχι, δεν μπορούνε, απαγορεύεται. 

Ήρθε μια φίλη μου, που είχε φύγει να βρει την τύχη της έξω. Δεν την βρήκε, είχε δουλειά εδώ, καλά λεφτάκια, σου λέει, ΟΚ, γυρίζω, έχει και ήλιο η Ελλάδα. Μιζέρια έξω, σκατά είναι, μη νομίζετε. Έρχεται λοιπόν. Έλειπε 7 μήνες από δω. Ξέρετε τι έπαθε όταν αντίκρυσε και πάλι την Αθήνα; Αρχικά έβαλε τα κλάματα και χτες έπαθε κρίση πανικού. Γάμησέ τα φίλε μου, χαμός γίνεται και συ μου λες μετά έπιασαν αυτόν, οδηγεί ο παππούς κι εκδικείται, αποτριχώνεται η κωλόγρια και υποφέρει, χέσε με.

Και χέσε με πατόκορφα και σκασίλα μας μεγάλε, θα επιβιώσουμε τελικά. (Και στο σημείο αυτό ο φυσιολογικός αναγνώστης διαπιστώνει μια ημι-σχιζοφρενική αντιμετώπιση της πραγματικότητος από τη συγγραφέα αυτού του πονήματος, αλλά όχι, πρέπει να είμαστε αισιόδοξοι γιατί έτσι είναι ωραία, αλλιώς τι; Να πεθάνουμε; Θα πεθάνουμε, αυτό είναι το μόνο σίγουρο. Άσε λοιπόν το μόνο σίγουρο και απόλαυσε όλα τα υπόλοιπα. Όπως είναι. Μαλάκες δεν πρέπει να είμαστε, όχι αισιόδοξοι. Ναι στην αισιοδοξία!)

Και κλείνοντας θα αφιερώσω να γουστάρουμε και να εμπεδώσουμε την αισιόδοξη πλευρά της ζωής. Τι έγινε; Πήγαμε για φαΐ προχτές με κολλητό και κολλητούς γενικά και λέγαμε η κρίση μπλα μπλα μπλα θα φαλιρίσει η εταιρία μπλα μπλα μπλα δε με πληρώνουν μπλα μπλα μπλα οι άστεγοι μπλα μπλα μπλα από το κακό στο χειρότερο μπλα μπλα μπλα και τότε κυρίες και κύριοι πιάνω το τραγούδι και λέω:

Όχι θα κάτσω να σκάσω Όχι θα κάτσω να σκάσω

Τι λες καλέ Τι λες καλέ που θα πεθάνω.

Πεθάναμε στο γέλιο εννοείται αλλά έτσι φύγαμε από το μαγαζί. Τραγουδούσαμε και οι 4 γκαρίζοντας Όχι θα κάτσω να σκάσω. Αφιερωμένο σε όλους σας. Να καούν τα κάρβουνα.

Μερικές σκέψεις ενός καμμένου δάσους.

Εγώ είμαι το καμμένο δάσος. Τελικά είμαι ο πιο λάθος άνθρωπος να πάρει πληροφορίες κάποιος. Ρίχνω τόση γκρίνια που νομίζει κανείς ότι θα περάσει τους άθλους του Ηρακλή, τα πάθη του Οδυσσέα και τα μαρτύρια του Τάνταλου. Βέβαια από την άλλη, είναι καλό αυτό γιατί λέω λέω λέω λέω και λέω, πάτε εσείς εκεί που βασανίστηκα εγώ, περιμένετε ναζιστές με όπλα στα χέρια και βρίσκετε ας πούμε μια κυρία 50 ετών χαμογελαστή να σας λέει περάστε παρακαλώ καλημέρα σας. Μετά κάθεστε, κάνετε τα δικά μου μαρτύρια αλλά επειδή έχετε φτιάξει με τη φαντασια σας τα τέρατα, ξαφνικά δεν είναι όλα τόσο τραγικά. Τελικά καλό κάνω. Άρα καλά κάνω. Όχι που δε μου είπε κανείς εμένα για το θρίλερ που πέρασα. Δε μου είπε καμία θα βάλεις σελοφάν και θα περπατάς σα χεσμένη. Και ξέρετε γιατί; Γιατί μου βάλανε σελοφάν, μπήκαν στο αυτοκίνητο και φτάσανε κυρίες. Έτσι χαίρω πολύ κυρία μου. Εγώ τυλίχτηκα σαν ψάρι έτοιμο για κατάψυξη και βγήκα έξω με αποτέλεσμα φτάνοντας να έχω χάσει 2μιση κιλά συν ότι είχα ιδρώσει και η κρέμα είχε πάει περίπατο. ΆΡΑ. Δεν είναι σημαντικό που πλακώνομαι στη λεπτομέρεια; Βάλτε κρέμα ναι, αλλά να πάτε να τη βάλετε στο ιατρείο, κέντρο που θα πάτε για μαλλιοτράβηγμα. Όχι να ξεκινήσετε από Ρώμη με λεωφορείο με τρεις στάσεις, μία Περούτζια, μία Βενετία, βάλε και το ταξίδι με το πλοίο, μετά στάση Πάτρα και φτάσατε. Όχι, μην το κάνετε. 

Όχι δεν θα ξαναρχίσω την ιστορία με τις τρίχες, πάντως πέρασα μετατραυματικό σοκ, είμαι σχεδόν σίγουρη πια. Δεν το περίμενα με τίποτα αυτό που με βρήκε και στρεσαρίστηκα φοβερά. Αφού είχα 2 μέρες πονοκέφαλο μετά. Θα φταίει βέβαια και το μισό μπουκάλι κρασί που ήπια εκείνο το βράδυ. Αφού δε βγήκα μία Ομόνοια να ψωνίσω πάλι καλά. Α πα πα. Κι έχω να πω πως είμαι ακόμα σα καμμένο δάσος. Τι να πω ρε πούστη. Ολονών φεύγουν δε βγαίνουν δεν πονάνε, αρχίζω και πιστεύω πως ζω στο They Live του Κάρπεντερ. Τι ταινιάρα. Τα ίδια νιώθω και με τους αεροψεκασμούς. Τόσο καιρό νόμιζα ότι το λέμε έτσι για να γελάσουμε, ότι μας ψεκάζουν με χημικά για να είμαστε πειθήνιοι κι έτσι. Έλα όμως που είναι αλήθεια λέει και δεν είναι μόνο εδώ, είναι γενικά στον κόσμο. Τώρα αυτά τα βίντεο που είδα είναι μαλακίες, δεν ξέρω, πάντως, γιατί άλλο είναι το θέμα, πες ότι μας ψεκάζουν. Πάλι εγώ δεν ψεκάστηκα; Εγώ πονάω στο λέιζερ, εγώ δεν ψεκάζομαι, εγώ βλέπω έτσι τα πράγματα, τι μαρτύριο είναι αυτό Παναγία μου; Ώρες ώρες ζηλεύω που δεν είμαι φυτό. Δεν το λέω αυτό για τις φίλες μου με το λέιζερ, όχι, αυτές είχαν τεράστια ψυχική δύναμη και μετέτρεψαν τον πόνο σε απελεύθερωση από τις τρίχες, άρα αυτόματα δεν ήταν πόνος. Το λέω γι' αυτούς όλους τους σκατομαλάκες που κυκλοφορούν εκεί έξω.

Γενικά έχω νεύρα. Ήμουν τι καλά το προηγούμενο διάστημα και τώρα είμαι τούρμπο. Όλα μου τη σπάνε. Και όλοι. Δύσκολο να μη μου τη σπάσει καποιος. Α να βρήκα! Ο κολλητός μου. Αυτός δε μου τη σπάει καθόλου. Αντιθέτως. Ήρθε το παλικάρι μου και με τράβηξε και στην Μπιενάλε που η καράβλαχα το μπάζο δε θα πήγαινα. Πήγαμε στη Διπλάρειο Σχολή, πλατεία Θεάτρου, πίσω από την Αθηνάς, εκεί που είναι η Βαρβάκειος αγορά (κρέατα, ψάρια), ε, απέναντι που είναι η αγορά με τα φρούτα, ακριβώς από πίσω είναι η Διπλάρειος. Καράκεντρο και εύκολο να πας. Μιλάμε τι ήταν αυτό! Και πόσο βλάχα είμαι! Όταν μας είπε η κοπέλα στην είσοδο 10 ευρώ μου ήρθε να πω του κολλητού, άντε γεια, καλά να περάσεις. Αλλά είμαι κυρία, έκανα το μόκο και τα έδωσα. Δεν κρύβω όμως ότι σκεφτομουν ότι θα έπαιρνα μια ωραιότατη μπλουζίτσα που είδα με αυτα τα λεφτά. Ακόμα δεν είχαμε μπει δηλαδή και είχα αρχίσει να τα κλαίω (το αρχι-μπάζο). Προχωρήσαμε, είδα κάτι μαλακίες κατά τη γνώμη μου και άρχισα να τα κλαίω περισσότερο. Πλας να γκρινιάζω στον κολλητό. Λίγο, όχι πολύ. Γελούσαμε βασικά. Και προχωράμε. Προχωράμε και προχωράμε. Και στο τέλος της έκθεσης, όχι μόνο δεν έκλαιγα τα λεφτά, όχι αισθάνθηκα τούβλο με τρύπες κομπλέ, είχα πάθει πλάκα, ευχαρίστησα τον κολλητό που με πήγε και θα ξαναπάω όπως είμαι γιατί δεν ξέραμε ότι είναι 4 όροφοι και είχαμε ραντεβού και δεν την είδαμε όπως θα θέλαμε. Έχει τόσα γαμάτα βίντεο να δεις, τόσα ωραία πράγματα, να κοιτάξεις έξω από τα παράθυρά του κτηρίου αυτού που δεν υπάρχει, να κοιτάξεις μέσα, τα περιστέρια σε αποσύνθεση στη γυάλα σε διάφορα σημεία, ναι, είναι φοβερή έκθεση σε ένα φανταστικό χώρο. Μονόδρομος λέγεται και ναι, εκεί βρισκόμαστε ως χώρα, πηγαίνετε να δείτε πως το εκφράζουν κάποιοι καλλιτέχνες. Ο συνδυασμός κτηρίου, έκθεσης, περιοχής που βρίσκεται το κτήριο, μίζερης εποχής, απαγορευμένο βίντεο του Γιώργου Ζώη, συνθέτουν κάτι που δεν πρέπει να χάσετε. Εμείς πάθαμε εγκεφαλικά με το συνδυασμό. Το κτήριο ανυπέρβλητο. Σε πολλές φάσεις κοιταζόμασταν με το στόμα ανοιχτό, απίστευτη η αίσθηση. Μπράβο στην ιδέα να γίνει εκεί η Μπιενάλε. Μιλάμε για ένα κτήριο που αν έβλεπαν οι ξένοι φίλοι μας, στ' αλήθεια λέω, οι ξένοι φίλοι μας, οι συμφοιτητές, οι φίλοι από τα παλιά, θα έσκιζαν ό,τι ρούχο, μαλλί και φωνητική χορδή θα είχαν πάνω τους. Μιλάμε αυτό το κτήριο θα μπορούσε να γίνει ένα art school από τα ομορφότερα στην Ευρώπη. Και είναι και στη μέση του Λιβάνου, του Μπαγκλαντές, στη μέση μιας πόλης η οποία μεταλλάσσεται καθημερινά, στο κέντρο της Αθήνας. Τα θερμά μου συγχαρητήρια. Να πάτε όπως είστε. Τρίτη-Παρασκευή 12-9, Σάββατο-Κυριακή 10-9 μέχρι 11/12. Είσοδος 10 €, δύο χώροι, με το εισιτήριό σας πάτε όσες φορές θέλετε. Όσο για τον άλλο χώρο -Πάρκο Ελευθερίας, Μέγαρο Μουσικής- πήγα κι εκεί. Με το που μπεις, μια φοβερή κοπέλα αρχίζει την ξενάγηση και είναι όλα τα λεφτά! Εκεί η Βiennale έχει "καταλάβει" ένα μικρό μέρος το οποίο είναι ενταγμένο στην είδη υπάρχουσα έκθεση του μουσείου (γιατί σε μουσείο γίνεται εκεί). Ωραιότατα. Είμαι ενθουσιασμένη.

Τι άλλο; Τίποτα, μαλακίες. Ευτυχώς που παίζει και καμιά έκθεση να ξεστραβωνόμαστε. Παίζει δηλαδή απλώς εμείς είμαστε ηλίθιοι και δεν πάμε. Δεν είδατε εγώ που υποτίθεται πως είμαι και παιδί της τέχνης, μου αρέσουν αυτά κι έτσι τι αντίδραση είχα αρχικά; Τι να περιμένεις από τους άλλους; Πάτε όμως, αλήθεια αξίζει. Και αν δεν σας αρέσει, σας βγάλει μια ανυπέρβλητη μιζέρια που θα σας κάνει να αντιδράσετε, σκεφτείτε πως ίσως αυτό ακριβώς είναι η αλήθεια, αυτό που συχνά αρνούμαστε να δούμε και γι' αυτό δεν αντιδράμε. Μήπως ήρθε η ώρα να αγνοήσουμε τους αεροψεκασμούς και να κάνουμε κάτι; Ή τουλάχιστον να δίνουμε αυτά τα 10 γαμοευρώ σε καλλιτέχνες που πάνε να πουν κάτι. Άκου σκέφτηκα πως θα έπαιρνα μπλούζα. Πόσο μαλάκω! Φτου!

Δεν είναι καλές οι μέρες που διανύουμε και μη μου πείτε σώωωωωωπα! Το ξέρω ότι το ξέρετε, απλώς το λέω επειδή εγώ ήμουν καλά και τώρα κάτι χάλασε πάλι. Σκατά. Ελπίζω να ξαναφτιάξει. Α! Γαμώ τον ανάδρομο Ερμή. Να του το πείτε αν τον συναντήσετε.

Αχα! Να! Είπα και γω δε θα βρίσω σήμερα, τι λες καλέ. Μου ήρθε να πληρώσω μια κλήση για μία μαλακία που είχα κάνει πριν δύο χρόνια, 200 ευρώ. Τόσο έκανε η παράβαση, δεν είχε προσαυξήσεις. Τη μαλακία την έκανα, ναι, απλώς συγχύστηκα για δυο πράγματα. Ένα, έγινε μαλακία τότε, όχι δική μου, και δεν πληρώθηκε στην ώρα της όπου μάλλον θα πληρώναμε τα μισά και δεύτερον μου τη δίνει που εγώ παίρνω το αυτοκίνητο μία φορά κάθε Πάσχα και Χριστούγεννα και όταν κάνω μαλακίες, κάποιες φορές οκ, κάποιες άλλες την πατάω. Αναλογικά όμως, αυτό που βλέπω καθημερινά να γίνεται, μηχανάκια -που τα μισώ, το δηλώνω ευθέως- να καβαλάνε πεζοδρόμια και πεζόδρομους και να πίνω εγώ το καυσαέριό τους ή αρχίδια παρκαρισμένα όπου να'ναι και να μην γαμάει και στους μεν και στους δε τον κώλο ένας μπάτσος από το πρωί έως το βράδυ, συγχύζομαι. Αναλογικά δηλαδή, αν εγώ οδηγώ 10 φορές και παίρνω 2 κλήσεις, αυτοί που οδηγούν και μαλακίζονται 63454783989 φορές, πόσες κλήσεις θα έπρεπε να έχουν πάρει; Αλλά όχι, δεν έχουν πάρει γιατί αν είχαν δε θα έκαναν αυτές τις μαλακίες. Και που το ξέρεις; Μπορεί να παίρνουν. Δεν θέλω να το πιστέψω αυτό και ξέρετε γιατί; Γιατί αν ισχύει αυτό, τότε είναι πάαααααααααααααααααρα πολλοί οι μαλάκες!! 

Και ναι, είναι πάρα πολλοί οι μαλάκες.

Ανάσες. Βαρύ το κλίμα.