Νοιάζομαι.

Αγαπώ πολύ τα φυτά. Κ πάντα ήθελα να έχω πολλά. Είμαι αυτή που τα κοιτάει το πρωί κ τους χαμογελάει. Αν βγω στη βεράντα κ τυχόν μου τραβήξει την προσοχή κάποιο γιατί έβγαλε λουλούδι ή μεγάλωσε απότομα κ αυθόρμητα του πω ενθουσιασμένη Ω αγάπη μου κ του φιλήσω τα φύλλα, τότε αμέσως σκέφτομαι πως θα στενοχωρηθούν τ άλλα κ θ αρχίσω σ ένα ένα κ θα λέω και σένα σ αγαπώ κ σένα κ σένα κ σένα μέχρι να το πω σ όλα. Κάπου κει σκέφτομαι ότι μπορεί να με ακούσει κανείς αν κ το λέω σιγά αλλά πιο πολύ με νοιάζουν τα φυτά μου.

Πρόσφατα πήρα δύο φυτά για μέσα. Πάντα ήθελα. Δεν είχα όμως ποτέ. Κ τώρα πρώτη φορά πήρα. Δε μπορεί να φανταστεί κανείς πως τα κοιτάω. Αν κ το ένα έχω ερωτευτεί. Το ομολογώ. Κάθε βράδυ κλείνει τα φύλλα κ κοιμάται κ κάθε πρωί τ ανοίγει να βλέπει το φως. Κ επειδή είναι πιο φλύαρο, μου δείχνει ότι ζει, μεγαλώνει μπροστά μου κ κουνιέται, γι αυτό το έχω αγαπήσει κ συχνά μου φεύγει κ του λέω αγάπη μου εσύ ανοίγοντας τις παλάμες όπως κάνουμε όταν θέλουμε ν αρπάξουμε κ να μασουλήσουμε κάποιον. Κ αμέσως γυρίζω στο άλλο, που είναι ήσυχο κ δεν μιλάει κ δεν κουνιέται, είναι ένα μίνι δεντράκι που απλά ζει κ του λέω το ίδιο αμέσως Αγάπη μου εσύ μα ανησυχώ λίγο, φοβάμαι ότι καταλαβαίνει πως νιώθω κ πως είναι δύσκολο φυτό γιατί δε δείχνει τι θέλει κ αν του αρέσει εκεί που το έβαλα κ πως απλά μια ωραία μέρα θ αρρωστήσει κ δε θα ξέρω γιατί. Κ σκέφτομαι πως αυτό θέλει τελικά μεγαλύτερη προσοχή, είναι όπως οι άνθρωποι, οι φλύαροι, αυτοί που εκφράζονται κ μιλούν είναι πιο πιθανό να τη γλιτώσουν. Οι ήσυχοι όμως, αυτοί που δε μιλούν κ δεν λένε, αυτοί θέλουν ακόμα μεγαλύτερη προσοχή κ αγάπη γιατί καλά τους έχεις συνηθίσει εκεί στη γωνιά τους αμίλητους μα άμα φύγουν θα σου λείπουν.
 

Νοιάζομαι πολύ. Γι' αυτό ίσως την πατάω.