Βλάβη στην επικοινωνία, παρακαλώ καλέστε αργότερα.

Η επικοινωνία χάσκει. Φαντάσου έναν άνθρωπο δεξιά, έναν αριστερά και στη μέση ένα ποτάμι που ρέει με απίστευτη δύναμη, πηδάνε σολωμοί, αρκούδες πάνε να τους πιάσουν, πέτρες λάμπουν στο φως του ήλιου και ένα ουράνιο τόξο βυθίζεται μέσα στο ποτάμι. Φασαρία, παφλασμοί, ροάρ η αρκούδα, πλατς πλουτς οι σολωμοί, πλίτσι πλίτσι τικ τακ οι πετρούλες, άντε επικοινώνησε εσύ με τον απέναντι. Καταρχήν πρέπει να αρχίσεις να γκαρίζεις. Αν αυτός δεν έχει αποχαυνωθεί από το θέαμα θα πρέπει να σε ακούσει. Αν δε σε ακούει, θα πρέπει να μπορεί να διαβάζει τα χείλη σου. Αυτό προϋποθέτει πως πρέπει και να βλέπει καλά γιατί έχετε και μια απόσταση, μιλάμε είναι ποταμάρα στη μέση δεν είναι κει καμία κλανιά ποταμάκι που κάνεις έτσι και το περνάς, όχι. Οπότε λες πολλές φορές αυτό που θες, ο άλλος δεν ακούει, δεν καταλαβαίνει, σου λέει άλλα, "ώρα;" "Όχι φόρα!" έχουν αρχίσει και σας σπάνε τα αρχίδια. Εσένα που γκαρίζεις και δεν καταλαβαίνει ο άλλος, και του αλλουνού που δεν τον αφήνεις να χαζέψει με την ησυχία του, μα τόσο σημαντικό είναι πια αυτό που θες;

Η επικοινωνία έχει πρόβλημα. Κι όσο μεγαλύτερο γίνεται το χάος που ζούμε, όσο περισσότερο μπαίνουμε μέσα στα προβλήματα, όσο δεν αντιδράμε, δεν πολεμάμε, τα αφήνουμε να μας κυκλώνουν με τον ύπουλο τρόπο που μόνο αυτά ξέρουν, τόσο θα μεγαλώνει το ποτάμι. Και καλά θα ήταν να ήταν ποτάμι με σολωμούς και ουράνια τόξα. Αλλά δεν είναι. Πια. Τώρα είναι κάπως έτσι μάλλον: δύο άνθρωποι, ο ένας κρυμμένος πίσω από μία γωνία τσιμεντένιας πολυκατοικίας, ο άλλος απέναντι πίσω από ένα καμμένο αυτοκίνητο και στη μέση περνάνε τανκ που πυροβολούν προς όλες τις κατευθύνσεις. Στην περίπτωση αυτή βέβαια, αναρωτιέσαι, αξίζει να επικοινωνήσω; 

Ώρες ώρες μου φαίνεται πολύ συμπαθητική η κόλαση. Προωθεί βιαίως προς την ωρίμανση κι αυτό ενοχλεί αλλά εκεί που ενοχλούμαι, μου αρέσει κιόλας. Σαν την οδοντοφλυφίδα στο δόντι κάπως. 

Ένα καλό αστείο είναι που νομίζεις ότι επικοινωνείς και πολλές φορές καταλαβαίνεις ξαφνικά ότι άλλα λέει η θειά μου κι άλλα ακούν τ' αυτιά μου. Χρυσή παροιμία, πολύ την αγαπώ. 

Δε θέλω να έχω ειρμό. Ίσως να μπορούσα αλλά νιώθω ότι δε θέλω. Αυτό το δε μπορώ και δε θέλω, ολόκληρη φιλοσοφία θα μπορούσε να γραφτεί πάνω τους. Έχουν γραφτεί εκεί πέντε παπάρες, τι πέντε δηλαδή, μία, δεν υπάρχει δε μπορώ, υπάρχει δε θέλω και τελείωσε. Όχι ρε φίλε, κάτσε, οι φιλόσοφοι δηλαδή ήταν μαλάκες που καθόντουσαν και γράφανε και κουράζονταν οι άνθρωποι να εξηγήσουν τα ανεξήγητα; Γιατί δηλαδή δεν πήγε ο Αριστοτέλης να πει ξέρω γω "η μέση οδός είναι η καλύτερη" και να τελειώνει; Όχι, έκατσε κει, χρησιμοποίησε παραδείγματα, έκανε κι έδειξε. Και τι έγινε θα μου πεις; Κατάλαβε κανείς τίποτα; Κοίτα δω τι γίνεται. Κοίτα μια χώρα υπέροχη, κοίτα σε μέρος του πλανήτη που μας έβαλε ο Θεός και κοίτα τι κάνουμε. Βλέπεις το βιντεάκι του Σαμαρά και μετά διαβάζεις σχόλιο από κάτω: "Προχώρα δυναμικά και αποφασιστικά Αρχηγέ , για την Αναγέννηση του τόπου. Ο απλός λαός, οι απλοί πολίτες σου έχουν απεριόριστη εμπιστοσύνη και μαζί σου όλοι οι Έλληνες ενωμένοι , θα δημιουργήσουμε μία καινούργια Ελλάδα, με σωστό ήθος και σωστές αξίες. Η πολιτική σου αρετή έχει να μας διδάξει πολλά και θα σταθούμε όλοι δίπλα σου , στο δύσκολο έργο σου της Σωτηρίας της Ελλάδας μας". Τι να πεις από κει και πέρα. Λες και από το κέντρο της Αθήνας βρέθηκα ξαφνικά σε μεξικάνικο σήριαλ. Επικοινωνία μηδέν ρε φίλε. Άλλα αντί άλλων. Δεν πιάνει το τηλέφωνο ρε παιδί μου, η κεραία είναι κομμένη, την έκλεψε κάποιος να ξύνει τη μύτη και το αυτί του ή να τη χρησιμοποιεί (γιατί είναι και μακριά η κεραία) για να είναι ξαπλωμένος και να αλλάζει τα κανάλια από μακριά -έχει χαλάσει το τηλεκοντρόλ από τα λάδια των πατατακίων, γαριδακίων και λοιπών πλαστικών λιχουδιών-.

Μιλάς σε κάποιον, του λες ότι σε ενοχλεί κάτι, δέχεσαι το μερίδιο ευθύνης σου και αυτός αμέσως παίζει το θύμα, το κακόμοιρο το κροκοδειλάκι. Δε θυμώνω, καθόλου. Απλώς λυπάμαι. Όχι σαν ανώτερη και καλά λυπάμαι το κακόμοιρο το πτωχό του σκουλικάκι που δεν καταλαβαίνει ενώ εγώ τα ξέρω όλα, όχι, λυπάμαι που δεν καταλαβαίνει και συνεχίζει να βασανίζει τον εαυτό του γιατί εμένα, τι είχαμε τι χάσαμε ψωλέο σε ξεχάσαμε. Εφάρα τραγουδάρα. Αυτός ο Καρβέλας ρε παιδί μου ώρες ώρες με συγκινεί. Από τη μία θέλω να του ξεράσω τη μούρη κι από την άλλη να του φιλήσω το χέρι. Φοβερό. Τέλος πάντων, είναι που δεν με νοιάζει να έχω ειρμό. Λες και είχα ποτέ. 

Μπορεί και να είχα. Να έχω. 

Κάτι ήθελα να πω. Πολλά. Και τα ξέχασα όλα. Θα βρέξει αύριο λέει. Και γιατί είναι από σήμερα έτσι; Αυτός ο Θεός που επιβλέπει τον Καιρό στην Ελλάδα ρε παιδί μου, είναι μεγάλη ψυχή, αλήθεια το λέω. Το τι μας λυπάται δε λέγεται. Πάει να βρέξει ρε συ και μας προετοιμάζει. Σου λέει "τα κακόμοιρα είναι έτοιμα να τεζάρουν, σα μαστουρωμένα από μπαηγκόν κατσαριδάκια τρέχουν δεξιά αριστερά, έχουν χάσει την μπάλα, δεν ξέρουν τι τους γίνεται, μην πάθουν και πευμονία, κάτσε να ρίξω κανά σύννεφο κι αύριο ρίχνω. Εντάξει, κράτησα το καλοκαίρι και μύριζαν τα νυχτολούλουδα και άνθιζαν οι τριανταφυλιές και οι μαργαρίτες μέχρι το Νοέμβρη, τι να κάνω, δεν μπορούσα άλλο, τώρα θα τους προετοιμάζω και ξαναφέρνω άμα είναι το καλοκαίρι κατά το Μάρτη, αρχές".

Έτσι. Σε μεγάλη εκτίμηση έχω τον καιρό φέτος. Τον ευχαριστώ εγώ προσωπικά για την καλοσύνη του. Και που βρήκα τα κλειδιά του αυτοκινήτου ευχαρίστησα. Τα είχα χάσει. Και ξέρετε που πήγα κυρίως και έψαχνα έτσι; Στην κουζίνα. Εκεί που -πραγματικά πια- πιστεύω πως υπάρχει χρονότρυπα που οδηγεί στην ΑΠΥΣΠΑ (Αλλούτερη Πόλη Υψηλής Συχνότητας με Πίεση Ατλαντίδας). Εκεί που συνέχεια μου πέφτουν πράγματα, μα όλη την ώρα. Εκεί νομίζω πως είναι το σωστό σημείο να μάθω την τέχνη του ζογκλέρ. Εκεί.

Την άλλη φορά περπατούσα στο πάρκο 4 το μεσημέρι κι ένας κύριος χάιδευε το πουλί του. Έκανα ότι πήρα την αστυνομία και προχώρησα μπροστά. Ένας άλλος πίσω μου έβηξε μια μέρα πολύ δυνατά και ενδεχομένως έφτυσε όλη μου την πλάτη. Δεν ξέρω αλλά σιχάθηκα ανυπέρβλητα. Μόλις θυμήθηκα ότι το συγκεκριμένο μπουφάν το έβαλα στην ντουλάπα. Λάθος λάθος λάθος. Τώρα αντί για ένα, πρέπει να πλύνω τρία. Όχι, δύο. Αυτό που ακουμπάει στην πλάτη. Όχι. Πρέπει να θυμηθώ. Όταν πήγα να το κρεμάσω με βόλευε το άγκιστρο της κρεμάστρας ή έβαλα το μπουφάν μέσα, έκρινα ότι δεν με βολεύει, το έβγαλα και το έβαλα αλλιώς; Αν το έκανα αυτό, πρέπει να πλύνω τρία. 

Να γιατί θέλουν οι γονείς να γίνουν τα παιδιά τους γιατροί. Άμα ήμουν γιατρός θα ήξερα πόσο ζούνε τα μικρόβια και δεν θα ασχολιόμουν με τέτοια. Άσε που δεν θα έπαιρνα την κολλητή μου τη γιατρό κάθε τρεις και πέντε να της λέω "πεθαίνω πονάει η καρδιά μου" κι αυτή να μου λέει "νευρόπονοι είναι άσε τις μαλακίες" και γω να της λέω "θα πεθάνω σκύλα, θα βρωμίσω και θα με φάνε τα σκουλίκια και θα΄χεις τύψεις" κι αυτή "πω πω μαλακίες". Με λίγα λόγια, αν ήμουν γιατρός θα ήμουν ψύχραιμη, θα ήξερα πόσο ζούνε τα μικρόβια και θα γλύτωνα και μερικά πλυντήρια. Τι μαλάκας. Που δεν έγινα γιατρός.

Μα δεν ήθελα να γίνω γιατρός. Ούτε η μάνα μου ήθελε. Η μάνα μου ήθελε να είμαι καλά. Ποτέ δεν μου είπε τι να γίνω. Τι να μην γίνω και τι να μην κάνω μου είπε. 

Χάλια η επικοινωνία. Καλούνται όσοι άνθρωποι έχουν τα λογικά τους να δείξουν συμπόνοια σε όσους είναι ταραγμένοι, δεν τους καταλαβαίνουν, γκρινιάζουν και λένε μαλακίες.

Αμήν.

6 χρόνια Κωλόγρια.

Σήμερα κλείνει το blog μου 6 χρόνια ζωής. Το είχα ανοίξει αυτή τη σημαδιακή ημερομηνία με επαναστατική διάθεση, καταπιεζόμουν πολύ από πολλές μεριές. Το σκεφτόμουν εκεί κοντά, 17 Νοέμβρη, λέω, θα το κάνεις, ωραία είναι. Που να ήξερα ότι θα περνούσαν τα χρόνια, θα είχαν γίνει τόσα πράγματα και θα ερχόμουν εδώ, σήμερα, σε αυτή τη θέση να κάθομαι και να γράφω ζώντας τη νέα Χούντα.

Τότε δεν πήγαινες να πάρεις το τρένο και άκουγες "Λόγω απόπειρας αυτοκτονίας η συγκοινωνία διεξάγεται Θησείο Κηφισιά, Κηφισιά Θησείο". Αυτά μόνο στο Λονδίνο και αλλού, όχι εδώ. Τότε ο κόσμος ήταν εντελώς μουρόχαβλος. Τότε δεν αντιδρούσε κανείς για τίποτα και όλοι ασχολιόταν με τα της μέρας. Τότε έπαιρνες τα λεφτά σου και πήγαινες ένα ταξίδι ή τα έτρωγες σε ποτά και δώρα για τους φίλους σου. Τότε τα σκυλάδικα ήταν ανοιχτά όλη τη βδομάδα εκτός μίας δύο ημερών και όλοι λυσσούσαν συνέχεια. Βρισκόσουν νύχτα στην Ιερά Οδό και νόμιζες ότι είσαι στο Κάιρο, το ένα αυτοκίνητο πάνω στο άλλο, κόρνες τέρμα και ο τροχονόμος στη μέση να μην ξέρει τι να κάνει. Τότε ήταν κάπως αλλιώς και κανείς δεν περίμενε ότι θα γινόταν αυτό τώρα. Γιατί είχαμε ρωτήσει. Όλοι είχαμε ρωτήσει όταν είχε σκάσει η κρίση στην Αμερική "Κινδυνεύει η Ελλάδα; Όχι ρε, μαλάκας είσαι;" Μόνο που είχαμε ρωτήσει ο ένας τον άλλο.

Και συνεχίσαμε, σίγουροι πια, να κάνουμε αυτό που ξέραμε να κάνουμε. Άλλοι να είναι κάπως κι άλλοι αλλιώς. Το θέμα είναι ότι δεν είχαμε αντιληφθεί, γιατί το είχαμε συνηθίσει, και η συνήθεια είναι μεγάλη βρώμα, ότι (σαν χώρα) ήμασταν ένα μάτσο λαμόγια που μέναμε πάνω από αστυνομικό τμήμα με εξίσου λαμόγια μπάτσους (το κράτος). Με ποια λογική λοιπόν πιστέψαμε ότι χρόνια και χρόνια επειδή κλέβουμε, φέρνουμε πουτάνες και πουλάμε ναρκωτικά και δεν αντιδράει ο μπάτσος από κάτω, το κάνει γιατί είναι χαζός κι όχι για να μας έχει στο χέρι και κάποια μέρα όλα αυτά που κάνουμε δε θα τα χρησιμοποιήσει εναντίον μας. Δεν ξέρω με ποια λογική. Εμάς μας βόλευε, αυτούς τους βόλευε αλλά εμείς είμαστε τελικά οι βλάκες, γιατί όλο αυτό κατέρρευσε κι αυτοί εξαρχής είχανε τα όπλα. Έτσι, άρχισαν την κακοποίηση και μαζί με όσους έφταιγαν, πήρανε σβάρνα και τους άλλους. 

Αγαπώ τις παρομοιώσεις. Πάντα τις αγαπούσα και πάντα τις αγαπώ. Νιώθω σαν πατημένη κουράδα. Είμαι σαν άγαλμα. Πώς είναι έτσι ρε μαλάκα; Σα ντολμάς. 

Τι μαλακισμένη εποχή. Ευτυχώς άργησε το κρύο. Ελπίζω να μην αργήσει και η επανάσταση. Ή το λάθος που θα κάνουν αυτοί. Γιατί πάντα αυτό συμβαίνει, το άλλο, ή ένα τρίτο. Ή που χύνεται αίμα, ή που κάνουν λάθος από τη λύσσα τους για εξουσία και την πατάνε μόνοι τους, ή που χύνεται αίμα και την πατάνε ταυτόχρονα. Με φοβερές απώλειες από τους φτωχούς και αδυνάτους, πάντα, εννοείται. Παρόλα αυτά, η ζωή δεν σταματάει, δεν τελειώνει, δεν χάνεται τίποτα. Νιώθω τυχερή που είμαι γεμάτη αγάπη, νιώθω τυχερή που έχω τα χέρια τα πόδια και το μυαλό μου, που ζω σε μία χώρα που αν χέσω σε πλακάκι θα φυτρώσει χορταράκι. Οφείλω να πολεμήσω, να παλέψω, να μη σταματάω να αγαπώ. Θέλουν δε θέλουν.

Και δεν έχω χάσει το χιούμορ μου. Καθόλου. Ναι, είμαι πιο σοβαρή, πώς να μην είμαι, αλλά η μαλακία μαλακία. Δεν είμαι στο πικ της τρέλας, αλλά δεν έχω πέσει να πεθάνω, κάθε άλλο, προσπαθώ πολύ. Γελάω και πάνω απ'όλα αγαπώ σε κάθε ευκαιρία που μου δίνεται. Κι αν είναι αραιά δεν πειράζει. Φτάνει που υπάρχει.

Το blog έκλεισε 6 χρόνια. Και έγιναν πολλά από τότε. Δούλεψα, τα παράτησα, τελείωσα το πανεπιστήμιο ενώ δούλευα, μετακόμισα κανά δύο φορές, γνώρισα, κράτησα, άφησα ανθρώπους, με κράτησαν, με άφησαν, γέλασα, έκλαψα, πάρα πολύ και τα δύο, έκανα ταξίδια, έγραψα βιβλίο!, είδα, έμαθα, άλλαξα. Και μου αρέσει. 

Ευχαριστώ όλους αυτούς τους ανθρώπους που πέρασαν από δω, που περνάνε, που έχουμε αγαπηθεί, είμαστε φίλοι, γνωστοί ή απλές συμπάθειες. Ευχαριστώ όλους αυτούς που έχει τύχει να καθόμαστε σε μια παρέα, με διαβάζουν και όταν μάθουν ότι είμαι εγώ, αλλάζει τόσο το βλέμμα τους και με κοιτάνε με θαυμασμό και χαμόγελο, γιατί επιβεβαιώνεται ότι οι άνθρωποι εκτιμάνε τελικά την ουσία κι όχι την εμφάνιση σκέτο. Ευχαριστώ γενικά. Θα ήθελα να πάνε όλα καλά γιατί παραμένω ρομαντική. Θα ήθελα να είμαστε όλοι γεμάτοι αγάπη και να καταλάβουμε πως η ζωή είναι μικρή και είναι βλακεία να χαζολογούμε, δεν υπάρχει τίποτα καλύτερο από την αγάπη. Και τις αγκαλιές. Ζείτε, ευτυχείτε, να κάνετε ό,τι σας αρέσει και σας κάνει να αισθάνεστε ευτυχισμένοι, μην λυγίζετε, αγαπάτε τον εαυτό σας πολύ, αλλά σκεφτείτε συλλογικά. Και να περνάτε από δω όποτε θέλετε. Σας ευχαριστώ πολύ.

Υπέρ της άνωθεν ειρήνης και της σωτηρίας των ψυχών ημών του Κυρίου δεηθώμεν.

Η Δευτέρα Παρουσία. Έρχεται. Ανοίγουν τα σύννεφα με μουσική υπόκρουση το γνωστό σε όλους Αλληλούια. Φυσάει ελαφρύ αεράκι. Ο Χριστός κατεβαίνει -μην ξεχνάτε την μουσική υπόκρουση η οποία δυναμώνει σιγά σιγά- με τα χέρια ανεβασμένα ελαφρά προς τα πάνω, το ένα πόδι ελαφρά λυγισμένο προς το άλλο, ξυπόλητος, λευκό μανδύα με γαλάζια εσάνς από τα σύννεφα, μαλλάκι αερίζεται, κοιτάει πάνω με απαλό χαμόγελο. Φώτα σε λευκό και γαλάζιο εναλλάσσονται Οι άνθρωποι κοιτάνε προς τα πάνω άφωνοι. Είναι δυνατά η μουσική, γι' αυτό, όχι ότι κοιτάει κανείς προς τα πάνω γενικά. Ο Χριστός αργά αργά συνεχίζει να κατεβαίνει. Κάποιοι που κρατάνε όπλα τα στρέφουν προς Αυτόν και πυροβολούν. Νομίζουν ότι είναι κάποιο παραδείσιο πουλί που ξέφυγε και του ρίχνουν μπας και πέσει να το φάνε, τρελή η πείνα βλέπεις. Ο Χριστός φυσικά ούτε πτοείται, ούτε πεθαίνει, το φως και η μουσική δυναμώνουν. Πανέμορφα αγγελάκια εμφανίζονται στα σύννεφα, στο σημείο που χωρίστηκαν για να κατέβει ο Χριστός, πεταρίζουν με τα μικρά φτερά τους γύρω γύρω και γελούν. Οι άνθρωποι παραμένουν άφωνοι, δεν ξέρουν τι να πιστέψουν. Αυτοί που πυροβόλησαν, κοιτάνε τα όπλα τους απορημένοι και ξαναγυρίζουν το κεφάλι προς τα πάνω. Το φως είναι πολύ λαμπερό, δυναμώνει όμως κι άλλο. Ο Χριστός συνεχίζει να κατεβαίνει. Λίγο πριν ακουμπήσουν τα πόδια του στη γη, στρέφει το κεφάλι προς του ανθρώπους, τους κοιτάζει, χαμογελάει και μετα χέρια του στέλνει φως επάνω τους. Τότε όλοι, ακόμα κι αυτοί που δεν τον είδαν, αυτοί που δεν κοίταξε, αυτοί που δεν ήταν εκεί κι αυτοί που δεν ήξεραν, όλοι, σώθηκαν. Τα πάντα έγιναν Παράδεισος και Ομορφιά. Τίποτα άλλο.

Τέλος. Πέφτουν τίτλοι.

Αυτή βλέπω ως μόνη λύση φίλοι μου. Γιατί εγώ τώρα κάθομαι και γράφω αυτό το ποστ έχοντας δει τα κανάλι της Βουλής και την παράστασή τους ''Κοίτα κάτι μαλάκες". Έχοντας πάει στο Σύνταγμα. Έχοντας πιει τα δακρυγόνα μου. Και μετά απ' αυτά τι συμπέρασμα θες να βγάλω; Ένα συμπέρασμα βγαίνει. Ο Χριστός με τη Δεύτερη Παρουσία του θα σώσει αυτή τη χώρα. Γιατί αυτοί οι πολίτες και αυτοί οι πολιτικοί, ειδικά αυτοί, δεν υπάρχει ουδεμία καμία πουθενά τίποτα καθόλου αποκλείεται να υπάρχει κάτι σε περίπτωση να μας σώσουν. Όχι. Μόνο θαύμα θα μας σώσει, πια το ξέρω. Το κατάλαβα. Εκτός του Χριστού, υπάρχουν κι άλλα θαύματα που θα μπορούσαν να γίνουν, λιγότερο πιθανά αλλά ας τα παραθέσουμε κι αυτά:

1) Να μας λυπηθεί ο Θεός και να μπερδευτεί η στραβοασχημούνα Μέρκελ πηγαίνοντας στο μπάνιο, να πέσει, να πάθει αμνησία, να νομίζει ότι είναι βιζιτού στριπτιτζού στην εθνική οδό Αθηνών Λαμίας και να μην επανέλθει ποτέ.

2) Να μας λυπηθεί ο Θεός και να πέσει ένας κομήτης στη Βουλή όταν θα είναι όλοι μαζεμένοι και θα παίζουν με τα ipad, θα μιλάνε στα iphone και θα διαβάζουν εφημερίδες λύνοντας σταυρόλεξα.

3) Να αφήσουμε το Θεό στην ησυχία του και να βρούμε άλλους τρόπους αντιμετώπισης και αντίδρασης γιατί η λογική "κατεβαίνω σύνταγμα να πιω δακρυγόνα κι αυτοί οι μαλάκες μέσα ψηφίζουν χωρίς να τους νοιάζει τίποτα γιατί είναι εξασφαλισμένοι" δεν νομίζω ότι έχει νόημα πλέον.

Αυτά. Βαρέθηκα. Πραγματικά όμως. Νομίζω πως έφτασα στο σημείο που δεν περιμένω τίποτα και δεν ελπίζω τίποτα. Αλλά όχι με την καλή έννοια. Καθόλου. Ναι, κατέβηκε πάρα πολύς κόσμος στο Σύνταγμα και είναι το πιο απλό να κάνει κάποιος, βάζει ρούχα και παπούτσια, ξέρει να το κάνει, μπαίνει σε ένα μέσο κάτι, κι αυτό ξέρει να το κάνει, και κατεβαίνει Σύνταγμα. Κάθεται και μετά φεύγει. Αυτό το τόσο απλό πράγμα δεν μπορούσε -και δεν μπορεί ακόμα- να το κάνει όλη η Ελλάδα κάθε μέρα. Χτες κάπως μπόρεσε ο κόσμος και κατέβηκε. Ίσως βοήθησαν τα άστρα, το φεγγάρι και οι πλανήτες, δεν ξέρω. Ο καιρός δε βοήθησε, αλλά οι Έλληνες είναι αγωνιστές πάνω απ'όλα και δεν μασάνε, όταν ξύσουν για εκατοντάδες μέρες και ώρες τα παπάρια τους και τελικά αποφασίσουν να κατεβούν, κάθονται δε πα να βρέχει να χιονίζει, μια φορά κατέβηκαν, που να φεύγουν. Δεν με πείραξε λοιπόν αυτό, ούτε που πολλοί απ' αυτούς, πετούσαν κάτω σκουπίδια, δεν έκαναν άκρη να περάσεις, δεν ζητούσαν συγνώμη όταν σε έσπρωχναν, ο κλασικός κωλοεγωισμός, φτάνει που κατέβηκαν, εδώ μας έχει κρεμαστεί η επιγλωττίδα να φωνάζουμε. Μέσα στη Βουλή, το τσίρκο. Οι υπάλληλοι, μόλις τους είπαν ότι θα τους κόψουν λεφτά, τα έκαναν πουτάνα και οι κύριοι πολιτικοί επανόρθωσαν. Τόσα εκατομμύρια Έλληνες που τα έχουν παίξει, δεν πειράζει. Αλλά αφού αυτά τα εκατομμύρια τους ψηφίζουν ή δεν πάνε καν στις εκλογές τι συμπέρασμα να βγάλουν αυτοί οι κύριοι πολιτικοί μας; Αφού ο λαός δεν κάνει απεργία διαρκείας, αφού δεν αντιδράει παρά είναι τίγκα συνέχεια οι καφετέριες, τι να σκεφτούν αυτοί; Τι να πω εγώ για τους υπαλλήλους της βουλής; Ότι αναγνωρίζω για μία ακόμη φορά τον κλασικό Έλληνα; Που δεν τον νοιάζει άμα καίγεται το σπίτι του γείτονα και μόλις πιάσει φωτιά το δικό του αντιδράει; Τα ξέρουμε αυτά. Τι να πω; Που αυτοί οι υπάλληλοι εκεί μέσα θα μπορούσαν να σταματήσουν τη δουλειά για λίγο χτες, να δημιουργηθεί μπάχαλο, γιατί αν ο πρακτικογράφος, ο γραμματέας, ο ένας και ο άλλος υπάλληλος της Βουλής σταματούσε, δε θα μπορούσε να γίνει η ψήφιση των μέτρων; Ναι, προσωρινά, αλλά για μία φορά, θα δείχναμε όλοι μαζί πως δεν αντέχουμε άλλο, δεν θέλουμε άλλο. Αλλά που, είπαμε, η "αλληλεγγύη" είναι άγνωστη λέξη στη χώρα μας.

 Δεν ενδιαφέρονται αυτοί οι κύριοι υπάλληλοι για τους άλλους, ούτε όσοι κύριοι έχουν δουλειά, δεν τους νοιάζει, έχουν λεφτά, κάνουν τα ψώνια τους, πάνε τις βόλτες τους, δεν νοιάζονται για την άσχημη εικόνα γύρω τους. Αν νοιαζόταν ο κόσμος γενικά, για τα χάλια γύρω μας, δεν θα ζούσαμε σε τόσο άσχημη πόλη, τόσο βρώμικη, με τέτοια εξαθλίωση. Θα διορθώναμε πολλά. Αλλά οι περισσότεροι δεν νοιάζονται. Όταν νοιάζονται, γίνονται θαύματα. Αλλά θα μου πεις, εδώ δεν νοιάζονται οι άστεγοι, οι άνεργοι, δεν κατεβαίνουν σε πορείες, να νοιαστούν οι άλλοι; Και ποιοι; Οι υπάλληλοι της Βουλής; Ας γελάσω.

Έρχομαι σπίτι, ανοίγω κανάλι Βουλής. Χίλιες φορές Σεφερλής, χίλιες. Αυτός δε με εκνευρίζει. Αυτοί εκεί μέσα με έκαναν να σκέφτομαι να ντυθώ να πάω να βρω πρέζα να πιω μπας και αντέξω να τους βλέπω. Καταρχήν ήταν όλοι σαν βαριεστημένοι χασικλήδες ταβερνιάρηδες που τα ξύνουν χρόνια και βαριούνται να μιλήσουν. Κατά δεύτερον, ανέβαινε κάποιος να μιλήσει, (ο ένας πιο μαλάκας από τον άλλο), κι από κάτω άκουγες ψου ψου ψου και ψου ψου ψου. Μιλούσανε συνέχεια, κουνιόντουσαν, στα παπάρια τους όλα, τι σχολική τάξη και καμία σοβαρότητα, χειρότερα. Και συ μου λες να κατεβαίνω κάτω να πίνω δακρυγόνα. Γιατί ρε φίλε; Δεν έχει νόημα, άλλα πράγματα πρέπει να σκεφτούμε. Το να στήνουν αυτή τη φάκα στο Σύνταγμα και μεις να πηγαίνουμε κάθε φορά να μπαίνουμε μέσα, και σήμερα να έχει αρρωστήσει η μισή Αθήνα, δεν καταλαβαίνω τι νόημα έχει, εκτός αν παίζουμε και μεις, το διασκεδάζουμε κι έτσι. 

Τα έχουμε ξαναπεί, θέλουμε να δείξουμε την απογοήτευσή μας; Απεργία διαρκείας. Όχι μία σήμερα, μία μεθαύριο, μία τον άλλο μήνα. Κάθε μέρα για ένα μήνα. Νεκρά όλα. Να φοράμε όλοι μαύρα κάθε μέρα, μια χώρα να κινείται με μαύρα ρούχα παντού. Μας σκοτώνουν, έχουμε πένθος. Δεν είναι σαφές; Κι αυτό δεν μπορεί να αρνηθεί να το κάνει κανείς, καμία θεία, θείος, γέρος που έχει δικαιολογία ''που να τρέχω παιδάκι μου να με σκοτώσουν;''. Κάμερες μας βλέπουν, ελικόπτερα πετάνε όλη την ώρα, θα μας δούνε έλληνες και ξένοι. Να μην ψωνίζουμε τίποτα, τίποτα για μέρες μαζικά. Να στέλνουμε συνεχώς μηνύματα σε ξένους, άλλων χωρών, φίλους γνωστούς αγνώστους "μας εξοντώνουν, βοηθήστε", να κάνουμε κάτι, δεν ξέρω. Ναι, μεμονωμένα γίνονται πράγματα. Πολλά. Αλλά δεν είναι αρκετά. Δεν το καταλαβαίνουμε; Δεν είναι αρκετά. 

Χτες, πήγαινα στην πορεία και έβλεπα νέα παιδιά να πηγαίνουν προς την αντίθετη κατεύθυνση, σπίτι τους ή κάπου αλλού, και ήθελα να τους ρίξω μία καλή στο κούτελο και να τους πω ''δεν σε αφορά εσένα;'' Αλλά τι να πεις; Δεν μπορείς να βάλεις σε κανένα την πληροφορία στον εγκέφαλο. Αν δεν καταλαβαίνει κάποιος με όλα αυτά που γίνονται ότι πρέπει να ξυπνήσει, εσύ ο μαλάκας τι να πεις; Γι' αυτά όλα λοιπόν αλλά και γι' άλλα, εγώ πλέον ελπίζω στη Δευτέρα Παρουσία και ξεκινάω τις προσευχές. 

Σήμερον τῆς σωτηρίας ἡμῶν τὸ κεφάλαιον, καὶ τοῦ ἀπ' αἰῶνος μυστηρίου ἡ φανέρωσις· ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, Υἱὸς τῆς Παρθένου γίνεται, καὶ Γαβριὴλ τὴν χάριν εὐαγγελίζεται. Διὸ καὶ ἡμεῖς σὺν αὐτῷ, τῇ Θεοτόκῳ βοήσωμεν· Χαῖρε Κεχαριτωμένη, ὁ Κύριος μετὰ σοῦ... 

Τώρα.

Αγριεύουν τα πράγματα, το αντιλαμβανόμαστε να υποθέσω. Όχι μόνο πολιτικά αλλά και προσωπικά. Οι περισσότεροι άνθρωποι που γνωρίζω έχουν απομονωθεί, είναι σκεπτικοί, δεν χαμογελούν πολύ συχνά και αναγκάζονται να ωριμάσουν γρηγορότερα. Λες και βιάζεται κανείς να τους πουλήσει στη λαϊκή. Τελικά, τίποτα μεταφυσικό ή παράξενο δεν υπάρχει. Η εποχή καλεί να γίνει αυτό, τα κάναμε όπως τα κάναμε, ο δρόμος του ανθρώπου είναι ένας: να γίνεται καλύτερος εδώ που ήρθε, όχι να μόνο να περάσει καλά, μπορεί να περνάει γαμάτα όντας καλός, ήρθε λοιπόν και κούμπωσε γιατί το είχαμε γαμήσει. Δε συμφωνεί καθόλου μια κολλητή μου όταν της λέω πως όπως στρώνουμε κοιμόμαστε. Εγώ επιμένω σ' αυτό όμως, το θεωρώ μεγάλη αλήθεια. Σαφώς καμιά φορά παίρνει η μπάλα κι άλλους αλλά αν το σκεφτείτε, ο καθένας απολαμβάνει το μερίδιό του. Με τη λογική αυτή κάποιοι πλούσιοι δεν θα έπρεπε να τιμωρούνται για το δόλιο τρόπο που έκαναν λεφτά; θα ρωτούσε κάποιος. Βεβαίως τιμωρούνται. Με εμφράγματα, εγκεφαλικά, πανικούς, κρίσεις, άγχος. Δεν τους λες και ευτυχείς να προσπαθούν συνεχώς να κρατήσουν τα λεφτά λες και θα τα πάρουν στο λάκκο τους. Πολύ πιο ευτυχείς έχω δει κάτι ξεδοντιάρηδες παππούδες στην Ασία να αράζουν κοιτώντας τα γεράκια να πετάνε από πάνω τους παρά τους δυτικούς μαλάκες που τρέχουν όλη την ώρα για τα λεφτά και μετά τα τρώνε στους γιατρούς. Έχουν αυξηθεί οι καρκίνοι, τα εγκεφαλικά, τα εμφράγματα και κάτι κουλές ασθένειες σε ηλικίες γύρω στα 30. Τυχαίο; Μπα. Γνωρίζουμε όλοι ότι οι ταχύτητες που κινούμαστε δεν τις αντέχουμε, δεν είναι ο άνθρωπος φτιαγμένος για τέτοιες ταχύτητες, θέλει πιο αργά, με μεγαλύτερη ηρεμία τα πράγματα. 

Δεν διασκεδάζει ο κόσμος, δεν αγαπάει, δεν κάνει έρωτα, κι αν τα κάνει τα κάνει νευρικά με στρες. Κυρίως όμως, φοβάται. Όλο φοβάται. Όλο ζει στο παρελθόν και στο μέλλον. Εγώ που έκανα αυτά, μου αξίζει να πάθω αυτό; Τώρα φίλε μου, τι κάνεις; Τώρα. Αυτή τη στιγμή. Για παράδειγμα, τώρα κάθεσαι, διαβάζεις αυτό που έγραψα και σου αρέσει ή όχι. Αυτό μόνο υπάρχει αυτή τη στιγμή και τίποτα άλλο. Ούτε η επόμενη αράδα υπάρχει γιατί είναι στο μέλλον και δεν ξέρεις αν θα τη διαβάσεις ποτέ. Μπορεί να χτυπήσει το κουδούνι, να σε διακόψει, να σηκωθείς, να το ξεχάσεις και να μη γυρίσεις ποτέ εδώ. Σωστά; Λοιπόν, για τι πράγμα ακριβώς σκοτωνόμαστε; Να ελέγξουμε και να προλάβουμε τι ακριβώς; Και συνήθως, αφήνουμε το παρόν στο γάμο του καραγκιόζη κι έτσι, έχουμε ένα ηλίθιο παρελθόν κι ένα μαλακισμένο μέλλον. Σκεφτείτε το. Αν τώρα κάθεσαι και μιζερώνεις, αύριο θα είσαι σκατά γιατί χτες μιζέρωνες. Το παρελθόν τελείωσε, δεν μπορείς να κάνεις εντελώς παντελώς τίποτα, το μέλλον δεν το γνωρίζεις, οπότε κοίτα τι κάνεις τώρα. Ζήσε τώρα. Πέρνα καλά τώρα. Δες τον ήλιο, τα λουλούδια, το παιδί σου, την κοπέλα ή το αγόρι που σου αρέσει, τώρα. Κάνε όνειρα, όσα θες, αλλά μη ζεις στα όνειρα. Κάνε τα πραγματικότητα, τώρα. Θέλω να ζωγραφίσω, να ταξιδέψω, να δω το φίλο μου που έχω να τον δω τόσο καιρό... Και τι περιμένεις ακριβώς; Να γίνει τι; Κάνε αυτό που θες τώρα. Δώσε ένα φιλί στη γιαγιά σου τώρα. Πιες το κρασί που σου αρέσει τώρα. Ζήσε σα να μην υπάρχει αύριο. Τώρα.

Πήγα στο γιατρό τις προάλλες και μου λέει ''βλέπω κάτι''. Τι είναι; του λέω. ''Ή τίποτα ή καρκίνος'', μου λέει. Στρέητ ο γιατρός, σοκ εγώ. Αμέσως μου ήρθε να ξεράσω και τελικά βγήκε σε λύπη. ''Στενοχωρήθηκα'' του λέω. Το κατάλαβε, ''δεν έχεις τίποτα'' μου λέει, μου'κανε κι έκπτωση. Αυτό που ήταν να ακούσω όμως το άκουσα. Έκλαψα, ναι, γιατί είμαι άνθρωπος και παρασύρθηκα και ξέχασα προς στιγμή αυτά που ξέρω. Αλλά μετά τα θυμήθηκα. Κάτσε ρε μαλάκα, λέω, θα κάνεις εξετάσεις και θα δεις, σιγά. Μασάνε ωρέ τα παλικάρια; Δεν έχεις τίποτα, είσαι σούπερ υγιής για να έχεις κάτι αλλά παρόλα αυτά, θα στενοχωριέσαι τώρα για κάτι τέτοιο; Σε παρακαλώ! Κι αν έχω καρκίνο; Σιγά μην έχεις και ψείρες. Αν έχεις οτιδήποτε θα το δούμε εκείνη την ώρα. Τόσο απλά. Δράματα, πανικοί και μαλακίες δεν με ενδιαφέρουν, με αρκετό δράμα έζησα τη ζωή μου, δεν γουστάρω άλλο. Το μόνο που θα ήθελα να κάνω, σκέφτηκα, είναι το βιβλίο. Ναι, γράφω κι άλλο αλλά με πιο αργούς ρυθμούς μιας και φτιάχνω πραγματάκια να πουλάω, κάνω διάφορα. Κι εκεί έσκασε το φλας. Αν το βιβλίο είναι προτεραιότητα, τι περιμένεις; Να ακούσεις ότι σε τάδε διάστημα την κάνεις και μέχρι τότε να βάλεις πρόγραμμα τις δουλειές σου; Τι μαλακία! Τώρα κάνε ό,τι είναι. Και αποφάσισα τελικα ότι αυτή είμαι, έχω τους δικούς μου ρυθμούς και θα συνεχίσω να κάνω ό,τι κάνω και τώρα, γιατί μου αρέσει και γουστάρω. Τέλος οι ενοχές. Δεν χωράνε πουθενά. Είμαι έτσι, δεν έκανα αυτό, πω πω πρέπει να κάνω εκείνο. Πάρε απόφαση. Κάνεις έτσι γιατί έτσι θες να κάνεις, απλά!

 Ξέρετε, μια πολύ ωραία τακτική για να δεις αν σου λείπει κάτι, ξέρετε ποια είναι; Να κάνεις μία και μόνη ερώτηση στον εαυτό σου: Αν πέθαινες αύριο, θα σε πείραζε; Αν είσαι ειλικρινής και σκεφτείς σοβαρά την απάντηση, θα δεις ότι άμα έχεις περάσει καλά, έχεις αγαπηθεί, έχεις αγαπήσει και έχεις κάνει ό,τι σου άρεσε, δεν θα σε πείραζε. Δεν εννοώ ότι θα καλοδεχόσουν κάτι τέτοιο αλλά αν ήταν αναγκαίο κακό, θα το αποδεχόσουν και δεν θα σε πείραζε γιατί ήδη νιώθεις καλά, ήδη έχεις κάνει ό,τι ήθελες και δεν περίμενες να το κάνεις αύριο. Θυμηθείτε λοιπόν πως κάθε μέρα υπάρχει η πιθανότητα να μην υπάρξει επόμενη και αυτό ισχύει για όλους μας. Λυπάμαι αν δεν είναι πολύ ευχάριστο και δεν περιέχει πορδές αλλά δεν είναι δική μου επιλογή, έτσι είναι φτιαγμένος ο κόσμος. Κοιτάξτε να το αποδεχτείτε και να είστε ευτυχισμένοι σήμερα, τίποτα άλλο δεν έχει σημασία.

Γι' αυτό σου λέω, ας ζήσουμε τώρα, αύριο ποιος ξέρει και δε γαμιέται κιόλας. Εμένα όλο μου αλλάζει το πρόγραμμα, συνέχεια. Χτες έλεγα πως σήμερα θα κάνω τούτο και κείνο. Και από το πρωί άλλαξε. Και γι' αύριο έχω πρόγραμμα αλλά μπορεί να αλλάξει κι αυτό. Και ξέρετε γιατί; Γιατί δεν ανατέλλει ο ήλιος από τον κώλο μου να μπορώ να τα ελέγχω όλα. Κι αφού δεν μπορώ να ελέγχω τα πάντα, ας ελέγξω εμένα που μπορώ. Να συνεχίσω να κάνω αυτά που κάνω και μου αρέσουν, να σκέφτομαι θετικά, να προσπαθώ να μην σιχαίνομαι τους ανθρώπους που με έχει πιάσει πάλι τώρα τελευταία γιατί δεν τους αντέχω που δεν αντιδράνε, που είναι τόσο μαλάκες, που, που, που. Αλλά γεμίζω δηλητήριο, όσο θυμώνω, τόσο φουντώνω, κι όσο φουντώνω, τόσο εκρύγνυμαι, κι όσο εκρύγνυμαι τόσο βρίσκομαι σε αδιέξοδο και θολώνω, δεν κρίνω σωστά. Πρέπει το κεφάλι σου να είναι ήρεμο για να πάρεις σωστή απόφαση. Αλλά είναι που δεν μπορώ να καταπιώ εύκολα τόση μαλακία. Τέλος πάντων, προσπαθώ. Κι αυτό μέσα στο παιχνίδι είναι.

Αν ζούμε στο τώρα, αυτό σημαίνει πως πρέπει να τα γράψουμε όλα στ'αρχίδια μας; Δεν είπαμε αυτό. Αν είναι π.χ. να αντιδράσεις για τα μέτρα που σε γαμάνε, αντέδρασε τώρα φίλε μου, όχι αύριο. Δεν υπαρχει διαθέσιμη απεργία να πας σήμερα; Ωραία, σήμερα, ψάξε τρόπους που μπορείς να οργανώσεις κάτι εσύ ή δες τι υπάρχει διαθέσιμο να κάνεις. Ίσως, σήμερα, μεταξύ βόλτας και δουλειάς, να πήγαινες τρόφιμα στον Άλλο Άνθρωπο; Σήμερα; Τώρα;

Μπάι δε γουέη είπα μέτρα που σε γαμάνε και θυμήθηκα τους συνταξιούχους. Μα δεν ξέρω ποιον να λυπηθώ περισσότερο. Το αίσθημα της λύπης προς τους νέους συναγωνίζεται το αίσθημα της λύπης για τους γέρους. Τους μεσαίους δεν τους λυπάμαι γιατί προλάβανε να ζήσουνε καλά και δεν είναι ραμολί ακόμα, μπορούν να πάρουν τη ζωή στα χέρια τους. Οι νέοι όμως, 15-20 χρονών, πόσο τους λυπάμαι, πόσο. Τι όνειρα να κάνουν αυτά τα παιδιά, αυτά κι αν απαγορεύεται να κοιτάνε στο μέλλον. Οι γέροι; Οι συνταξιούχοι. Που έζησαν χούντες πολέμους πίπες και να σου πάλι μαλακίες; Φαντάσου ξενέρωμα. Δεν ξέρω ποιον να λυπηθώ περισσότερο. Τέλος πάντων. Οι Δικαστικοί ανακοίνωσαν, ίσως είναι γνωστό αλλά οφείλω να το πω για όσους δεν το γνωρίζουν, ότι τα μέτρα σχετικά με τις περικοπές είναι αντισυνταγματικά και όσοι συνταξιούχοι αποφασίσουν να κάνουν αγωγές στο Ελεγκτικό Συνέδριο, θα τις κερδίσουν. Δείτε τα άρθρα εδώ και εδώ. Δείτε λίγο αν δεν ξέρετε ήδη και ενημερώστε τους συνταξιούχους που γνωρίζετε, αν το κάνουν πολλοί, κάτι θα αλλάξει. 

Δε γίνεται να μην κοιτάς στο παρελθόν και στο μέλλον. Στο παρελθόν κοιτάς γιατί αυτό σε έκανε αυτό που είσαι και στο μέλλον κοιτάς γιατί αυτό θα είσαι. Μην ξεχνάς όμως πως το παρόν υλοποιεί το μέλλον σου. Κάνε λοιπόν την εικόνα που θες να είσαι, πραγματικότητα, σήμερα. Σας φιλώ, ελπίζω να βρούμε το δρόμο μας όλοι.