Που να ‘ξερα πριν δέκα χρόνια, όταν τόλμησα να σε δημιουργήσω μόνο και μόνο για να εκτονωθώ, τι θα γινόταν. Που και μόνο η ιδέα να γράψω κάτι και να το διαβάσουν άγνωστοι με έκανε να νιώθω σα να βγαίνω γυμνή στο Σύνταγμα και να λέω στο βιαστικό πλήθος «Ναι, ακούστε με παρακαλώ, έχω να σας πω κάτι για το άγχος μου, ή ό,τι έκλασα χτες ή ότι αγάπησα αυτό ή το άλλο».. Κι όμως. Αγαπήθηκες μπλογκάκι μου και κάναμε πολλά και γω ανακάλυψα κάτι που υπεραγαπώ. Το γράψιμο.
Ούτε μία μέρα χωρίς μία γραμμή. Φράση που αποδίδεται στον Απελλή, αρχαίο ζωγράφο της ελληνιστικής περιόδου. Αλλά και ο Άκης από τα Σούρμενα να το είπε, δε με νοιάζει, είναι η πάσα αλήθεια. Μπορεί να γράφω κάτι, μια συνταγή, ή ένα σημείωμα στον εαυτό μου ή στο κάδρο-πίνακα που έχω στην είσοδο ή στον υπολογιστή ή δεν έχει σημασία, πάντως δεν υπάρχει περίπτωση να μην γράψω τη γραμμή μου. Και σ’ ευχαριστώ. Με ευχαριστώ. Που μου έδωσα την ευκαιρία και δεν κώλωσα. Κι ας μην είμαι ο Μπέκετ. Αλλά ποιος ξέρει. Μέχρι να πεθάνω μπορεί και να γίνω.
Που να ‘ξερα πριν δέκα χρόνια πόσους ανθρώπους θα γνώριζα. Και πόσους θ’ αγαπούσα. Και αγαπώ ακόμα. Μεγάλο δώρο μου έδωσες. Μου έδωσα. Δεν κώλωσα, τόλμησα γιατί πνιγόμουν κι έσκαγα, το έκανα και κέρδισα. Μόνο κέρδισα. Ποτέ δεν έχασα. Θύμωσα, ξενέρωσα, σπάστηκα ναι. Ε, όταν δεν είσαι μέσα σε μια σπηλιά χωμένος και έχεις να κάνεις με ανθρώπους πληγώνεσαι. Και πληγώνεις.
Πόσο γέλασα. Πόσο πολύ γέλασα. Και γελάω ακόμα.
Ήταν ωραία. Και είναι ωραία. Μπορεί να μη γράφω εδώ πολύ πια αλλά πάντα θυμάμαι πόσο σε αγάπησα και καθόλου δεν έχει αλλάξει αυτό. Καθόλου. Απλά για τους λόγους μου κάνω κάτι άλλο. Εσύ όμως είσαι στην καρδιά μου. Σε αγαπώ και σε ευχαριστώ γιατί ήσουν για μένα καταφύγιο. Και μέσα στο μυαλό μου πάντα θα είσαι ό,τι και να κάνω.
Σ ευχαριστώ.
Υ.Γ. Ήθελα να βάλω καρδούλα δίπλα στο Ευχαριστώ και δε μ αφήνει ο γαμομπλόγκερ ο γαμημένος κι έριξα κάτι μπινελίκια πρωί πρωί.. επετειακά..
