Ήρθαν και τα Όσκαρ, πέρασαν, τι λες τώρα, βαθιά η συγκίνηση. Καλά, τις προάλλες μιλούσα με μια αγαπημένη φίλη και μου θύμισε ότι τέτοια μέρα ήταν πέρισυ, τριήμερο Καθαράς Δευτέρας και ήταν τα Όσκαρ, και γω στο Ρέθυμνο, μετά το καρναβάλι, τόσο μεθυσμένη, με τέτοιο χανγκ όβερ, βασικά με τέτοια δηλητηρίαση με τόσα που μας πότισαν, που ήμουν ξαπλωμένη στον καναπέ να μην ενοχλώ τη φίλη μου που βογγούσα και τι να κάνω η δικιά σου, έβλεπα στο ίντερνετ (στο κινητό), τα Όσκαρ. Κι έκλαιγα. Χαχαχαχαχα ήμουν τόσο χάλια, που έβλεπα τα Όσκαρ και έκλαιγα. Αχ πήρε το Όσκαρ η Λούση Κλανόν μπουχουυου τι συγκίνηση.. Αχ αχ πήρε το Όσκαρ και ο Ρουτ Πλαμ μπουουουχουουου! Τι σου κάνει το μεθύσι, α πα πα. (Δε θυμάμαι ποιοι πήραν τα Όσκαρ, τι ονόματα θέλατε να γράψω;)
Και περνάμε στο τώρα και τα δικά μας. Ταινίες. Η συνηθισμένη ασχολία μου όταν βρίσκομαι σπίτι και πλέκω. Το λοιπόν, είδα πολύ πράμα, δε θα κάτσω να τις αναφέρω όλες. Άσε που δεν τις θυμάμαι κιόλας όλες. Μερικές είναι τόσο όσο αδιάφορες ή πίπα που δεν αξίζει να αναφερθούν και άλλες δεν τις είδα ακόμα και γι' αυτό δεν αναφέρονται. Πάμε λοιπόν!
Taken 3.
Φυσικά και είναι υπέρτατη πίπα. Ναι, βέβαια, τις περίπου πίπες δεν αναφέρουμε εδώ, τις σούπερ πίπες τις αναφέρουμε και με πολλές λεπτομέρειες. Όπως ας πούμε το γνωστό διάλογο που παίζει μεταξύ πρωταγωνιστή και σκηνοθέτη. Στην περίπτωση του Taken 3, έχουμε τον Liam Neeson και τον Λυκ Μπεσόν.
Ο Λίαμ κάθεται στην ξαπλώστρα έξω στον κήπο και απολαμβάνει μια γκαζόζα. Χτυπάει το τηλέφωνο.
-Σούζι το πιάνεις;
-Είμαι στο γκραφείο κύριος, ξεσκονίζει, το τηλέφωνο είναι ντίπλα σας.
-Α.. ναι.. ευχαριστώ! (το σηκώνει) Ναι;
-Έλα!
-Ποιος;
-Λυκ!
-Λυκ;
-Μπεσόν!
-Λυκ; Μπεσόν; Λυκ! Πλάκα κάνεις! Λυκ εσύ; Τι κάνεις ρε ψυχή; Μου είχαν πει ότι έπαθες εγκεφαλικό ρε συ! Αλλά για να σ' ακούω μαλακίες έλεγαν!
-Όχι αγόρι μου, έπαθα εγκεφαλικό, τώρα αναρρώνω και θέλω να κάνουμε το Taken 3!
-...
Κοινώς, μόνο μετά από εγκεφαλικό, θα έκανε ο Λυκ αυτήν την ταινία. Γιατί αν την είχε κάνει άλλος, θα μπορούσα να δικαιολογήσω την ανυπαρξία του σκηνοθέτη, αλλά όταν διαβάζω στους τίτλους τέλους (φυσικά το είδα ολόκληρο, δεν καταλαβαίνω τι εννοείς) σκηνοθεσία Λυκ Μπεσόν μετά από αυτό που έχω δει, συγνώμη, αλλά μόνο έτσι δικαιολογείται.
..Γιατί; Γιατί παίζουν για τον πούτσο. Κι όταν βλέπεις να παίζει κάποιος για τον πούτσο, δύο λόγοι υπάρχουν. Ένα: γιατί είναι άχρηστος, Δύο: γιατί είναι άχρηστος ο σκηνοθέτης. Κι ένας τρίτος λόγος υπάρχει αλλά αυτός αφορά τις καλτ ταινίες: γιατί είναι άχρηστοι και οι δύο. Ε ναι, συνήθως από δύο αχρηστίες βγαίνουν αριστουργήματα, αλλό αυτό δεν είναι της ώρας. Όταν βλέπεις λοιπόν μια ταινία που όλοι παίζουν για τον πούτσο, γνωστοί άγνωστοι, τότε σταθερά: ή ο σκηνοθέτης είναι άχρηστος ή έχει πάθει εγκεφαλικό ή στεγνά μέσα στη μούρη μας φωνάζει ΚΑΝΩ ΑΡΠΑΧΤΗ, αν ξέρεις ότι οι ηθοποιοί ή κάποιοι από τους ηθοποιούς που χρησιμοποιεί είναι καλοί.
...Καλά, δεν λέω ότι ο Λίαμ Νίσον είναι κανένας θεός αλλά θα ήθελα να θυμηθούμε το Σίντλερ'ς Λιστ παρακαλώ. Τέλος πάντων, υπάρχουν κάποιοι σκηνοθέτες που ξεζουμίζουν. Βγάζουν ό,τι έχει μέσα του ο άλλος. Βλέπε τον ανώμαλο τον Λαρς (τον γνωστό Φον Τρίερ) με την Bjork στο Χορεύοντας στο Σκοτάδι. Τι της έκανε της κοπέλας.. Ααααλλάαα.. ταινιάρα. Έτσι λοιπόν είναι οι καλοί σκηνοθέτες. Βγάζουν το καλύτερο από τους ηθοποιούς τους. Δεν τους λένε, ''παίξε συ, η κάμερα τραβάει, εγώ μιλάω στο τηλέφωνο λίγο, μην πτοείσαι, συνέχισε, βέρι γκουντ, βέρι γκουντ!''
Το Taken 3 είναι ωραίο να είσαι με φίλους να τρως πίτσα, να λες μαλακίες, να βάζεις τον ήχο τέρμα στους πυροβολισμούς, να χάνεις το μισό έργο και μετά να μη θυμάσαι τίποτα.
Και μιας που είπα για καλό σκηνοθέτη. Είδα το
Birdman.
Αυτό μάλιστα. Πολύ μου άρεσε. Όχι να πάρει Όσκαρ. Σόρι. Δεν ξέρω τι παίζει με τα Όσκαρ και γιατί τα παίρνει όποιος το παίρνει αλλά αυτό, όχι. Όσκαρ Σκηνοθεσίας ναι βεβαίως να πάρει καθώς ο Ιναρίτου γάμησε. Καλύτερης ταινίας έπρεπε να πάρει το Grand Budapest Hotel, συγνώμη, συγνώμη, συγνώμη, αλλά αυτό έπρεπε να το πάρει. Ενιγούεη, πάμε παρακάτω.
Το θέμα του Birdman, είναι στα παπάρια ολονών μας. Εμένα προσωπικά στα παπάρια μου τι ζόρι τραβάει ένας ψιλοξεπεσμένος ηθοποιός. Αλλά. Έπαιζε ο ένας καλύτερα από τον άλλο. Δε πα να χε ρολάκι, τίποτα, έπαιζε γαμάτα. Κάστινγκ σούπερ. Έβλεπα κάτι φατσούλες που έχω δει σε σήριαλ -γιατί κι αυτά τα έχω ρημάξει- και έλεγα κοίτα τον πούστη, ακόμα και για το ρόλο πίσω από την πόρτα, έχει βάλει τη γαμάτη! Ντάξει, δεν είναι μόνο ότι έβαλε γαμάτους, δεν έβαλε τίποτα σπουδαίους υπεργιγάντιους ηθοποιούς, είναι ότι έκανε χρυσή δουλειά ο άνθρωπος. Ο σκηνοθέτης λοιπόν, σε αυτήν την ταινία, είναι παρών σε όλες τις φάσεις, δεν έχει αφήσει να πέσει κάτω τίποτα απολύτως. Εύγε Alejandro Gonzalez Inarritu και συγχαρητήρια. Αν και ξαναλέω, έπρεπε να σαρώσει το Grand Budapest Hotel, αλλά τέλος πάντων, δεν καταλαβαίνω γιατί κάνουν ότι κάνουν στα Όσκαρ. Ενδεχομένως να έχουν για να δείχνουν τα κοστούμια και τα φουστάνια, ποιος τα έφτιαξε με ποιον και αν είναι αγαπημένοι οι ήδη παντρεμένοι.
Ο Ιναρίτου γενικώς είναι πολύ καλός, έχει κάνει πολύ ωραίες ταινίες. Τι να συζητήσουμε; Το Amores Perros ας πούμε. Με γεια τα εγκεφαλικά κύτταρα που έκαψες. Γιατί να σου πω κάτι, άμα θες να κάψεις τον άλλο, κάψε τον, μην τον έχεις στο τσίρι τσίρι ίσα να.
Και δω, θα περάσω στο Still Alice και τη θεότητα την Τζουλιάν Μουρ. Που όχι, δεν έπρεπε να πάρει το Όσκαρ φυσικά!
Κοίτα να δεις, μην προτρέχεις. Τρεις είναι οι θεές του Χόλιγουντ. Ντάξει, είναι κι άλλες, αλλά αυτές είναι σαν τις τρεις νεράιδες των παραμυθιών, δεν τις επισκιάζει τίποτα.
1) Μέριλ Στριπ
2) Κέιτ Μπλάνσετ
3) Τζουλιάν Μουρ
Τέλος. Δε θα συζητήσουμε περαιτέρω για τις θεές αυτές. Όταν λέω λοιπόν ότι η αγαπημένη μου κοκκινομάλλα, η λατρευτή αυτή κούκλα, η υπέρτατη αυτή θεά δεν έπρεπε να πάρει το Όσκαρ, είναι γιατί έκρινα, καταρχήν ότι έχει παίξει σε άλλες ταινίες καλύτερα και σιγά τη δυσκολία σε αυτό που έκανε και γιατί αφού δεν πήρε το Όσκαρ, πέρισυ πότε ήταν η Κέιτ Μπλάνσετ για το Blue Jasmine, εμείς ας συζητήσουμε για τυρόπιτες και μπουγάτσες. Εσάς, πως σας αρέσει η μπουγάτσα σας;
Το έχετε δει το Blue Jasmine; Αν όχι, δείτε το και μετά μπορούμε να συζητήσουμε ό,τι θέλετε.
...Ακόμα και η Τζούλια Ρόμπερτς στον Αύγουστο (August:Osage County) -άλλη ταινιάρα από κει, τι να πεις για τη Μέριλ Στριπ. Ακόμα λοιπόν και η Τζούλια ήταν καλύτερη από την Τζούλιαν Μουρ στο Still Alice. Έχετε δει άλλες ταινίες της Τζουλιάν; Εγώ παίζει να τις έχω δει και όλες. Την αγάπησα από το Safe νομίζω, του Τον Χέινς, άλλη ταινιάρα από κει. Τέλος πάντων, την αγαπώ, τη λατρεύω, μάλλον της χρωστούσαν το Όσκαρ αλλά ντάξει.
Το Still Alice, μου την έσπασε λίγο. Είναι αυτό το λίγο κωλομελογλυφάτο που θέλει το Χόλιγουντ, να στενοχωρήσουμε το φλώρο που το βλέπει αλλά να μην του τη χαλάσουμε κιόλας. Δεν έχει αυτό το άγριο της Ευρώπης που παίρνει μια τάβλα και στη χτυπάει στη μούρη. Ιναρίτου που λέγαμε πριν, με το Αμόρες Πέρος, ή το Ιστορίες για Αγρίους (Wild Stories), το Αργεντίνικο Αριστούργημα, που πρέπει να το δείτε Ο-Λ-Ο-Ι κι άμα δεν σας αρέσει, στείλτε μου μήνυμα και γω θα κάτσω να με χέσετε. Όχι δε θα κάτσω αλλά καταλαβαίνετε τι εννοώ, δεν νομίζω ότι υπήρξε άνθρωπος που το είδε και δεν ευχαριστήθηκε το είναι του. Τα γαμάει όλα όμως. Δεν είναι σον σον και καλά μη μου άπτου. Η ζωή είναι χειρότερη από τις ταινίες. Άμα λοιπόν θες να μου δείξεις κάτι στα πλαίσια του αληθινού, δείξε το σωστά. Αν θες να με στενοχωρήσεις, γάμησέ με, μη μου βάζεις σταγόνες φυσιολογικού ορού για δάκρυα.
Τι θυμήθηκα τώρα. Επειδή μίλησα για αληθινές ερμηνείες. Κλούνι. Descendants (Οι απόγονοι). Αλεξάντερ Πέην. Ταινιάρα. Άλλος γαμάτος σκηνοθέτης. Ούτε να δείξει γοητεία Κλούνι ούτε καν να το σκεφτείς. Κλούνι στενοχωρημένος τρέχει με παντόφλα και συ δεν μπορείς να πάρεις τα μάτια από το συναίσθημα. ΕΤΣΙ!
Έρχονται μίνι σπόιλερ. Δε λέω και τίποτα αλλά μπορεί εσύ να μη θες, εγώ ειδοποιώ. Αν δε θες, μη διαβάσεις την επόμενη παράγραφο.
Still Alice λοιπόν. Δε μπορείς λοιπόν εσύ κύριε Χόλιγουντ να θες από τη μία να μου δείξεις πως είναι να παθαίνει κάποιος Αλτσχάιμερ και να βάζεις την πιο σπάνια περίπτωση που υπάρχει, να κάνεις ΟΣΟΥΣ το βλέπουν να σκέφτονται ότι παίζει να το πάθουν, και την (θεά) πρωταγωνίστρια να είναι πανέξυπνη, πανέμορφη, με λεφτά και φανταστική οικογένεια που δε θα την αφήσει ποτέ. Για να μη συζητήσω κάτι ΓΚΑΟ εντελώς πράγματα μέσα στο σενάριο. Τύπου μαθαίνει η κόρη της, την ώρα που παλεύει να μείνει έγκυος, ότι έχει το γονίδιο και κατά μεγάλη πιθανότητα θα αρρωστήσει. Και τι κάνει; ΜΕΝΕΙ ΕΓΚΥΟΣ ΔΙΔΥΜΑ!!!!!!!!! Ορε πάτε καλά; Τόσα παιδάκια ορφανά και πάει το βούρλο και μένει έγκυος δίδυμα; Τι δεν έπιασα; Τι δεν κατάλαβα; Ποιο είναι το νόημα που δεν κατάλαβα; Ότι ελπίζει στο Θεό να μην αρρωστήσει ούτε τα ΔΥΟ παιδιά της; Κι ο άντρας της, ούτε καυγά ούτε τίποτα, α ναι, τι ωραία, λα λα λα, μια ευτυχία όλοι. Πλάκα μου κάνετε έτσι; Άσε μας κουκλίτσε μου Χόλιγουντ. Άκου να σου πω εγώ πως είναι η πραγματική ζωή. Είσαι μόνος, έρημος, όσο μεγαλώνεις σε κλάνουν, παθαίνεις αλτσχάιμερ, σε τρώνε οι γάτες, τέλος. Χωρίς μουσική υπόκρουση σπαρακτικό ουγγρικό βιολάκι που σ' αρέσει να βάζεις στις δραματικές σκηνές γιατί παίζει να μην έχεις και να πληρώσεις το ρεύμα. Ή να έχεις κάνει τόσο μαλακίες επιλογές στη ζωή σου που κλαις αλλά δε θυμάσαι πια γιατί κλαις μέχρι μια μέρα που δε θυμάσαι τίποτα πια. Τα ντουλάπια ανοιχτά, το κινητό στο ψυγείο, κυκλοφορείς με το βρακί, ξεχνάς να φας και είσαι μόνος. Ή έχεις οικογένεια και σε κλείνουν σε ίδρυμα. Αυτή περίπου είναι η αλήθεια. Εκτός ναι, το 10% των περιπτώσεων που έχει λεφτά είναι πανέμορφο πανέξυπνο το αγαπούν και το προσέχουν όλοι. Μπράβο.
Όχι Όσκαρ σε αυτήν την ταινία. Σ΄αγαπώ Τζουλιάν, δεν έχει να κάνει με σένα, όπου και να παίζεις θα σε βλέπω.
Πολύ κουλτούρα ε; Κάτσε να σε χαλαρώσω.
Wild Card.
Τι θες τώρα; Δεν έχουμε πει ότι ό,τι παίζει ο Λίαμ Νίσον και ο Τζέισον Στέιθαμ το βλέπουμε; Ε, αυτό κάνουμε, δεν καταλαβαίνω την έκρηξή σου.
Αυτή η ταινία δεν βλέπεται εκτός αν:
1) Είσαι ερωτευμένος/η με τον Jason Statham.
2) Είναι ξάδερφός σου, θείος σου, παιδί σου, γκόμενος σου, συγγενής ή φίλος σου τέλος πάντων, είναι ο Joey και είσαι κάποιος από τα υπόλοιπα Φιλαράκια.
3) Αν βλέπεις πάντα τις ταινίες του γιατί έτσι.
Εγώ δεν την είδα ολόκληρη, τώρα το θυμήθηκα. Ε ναι, ντάξει. Λες και αυτές που βάζω ολόκληρες, τέτοιου τύπου, τις θυμάμαι. Εδώ δυσκολεύομαι να θυμηθώ τα αριστουργήματα. Αλλά άμα είναι να κάνω χώρο στον εγκέφαλό μου για κάτι, εννοείται ότι θα κάνω για κάτι πολύ ωραίο και όχι για μια μαλακία.
Πώς ξέρω ότι έχω δει μια μαλακία ταινία και δεν κινδυνεύω να την ξαναβάλω κάποια στιγμή; Α.. ποτέ δεν βλέπω παλιές μαλακίες. Επειδή ακριβώς υπάρχει περίπτωση να την έχω δει. Μισή ή ολόκληρη. Οπότε, μόνο καινούριες. Απλό.
Ο Τζέισον Στέιθαμ είναι γιγαντοτεράστιος γκόμενος και παίζει φανταστικές φάπες. Και είναι ο μόνος που μπορώ να δω να τρέχει με αυτοκίνητα και να γουστάρω. Επιπλέον έχει μαγικούς διαλόγους στις ταινίες του. Διαβάστε παρακαλώ:
Καταρχήν παίζει μαζί του ο τύπος που έπαιζε το δικηγόρο στο Πρίτι Γούμαν, το φίλο του Ρίτσαρντ Γκιρ που την έπεσε στη Τζούλια Ρόμπερτς και όλοι αντιπαθήσαμε και χαρήκαμε πάρα πολύ όταν τον μπουκέτωσε ο Ρίτσαρντ. Νομίζω πάλι το δικηγόρο κάνει. Αλλά δε θυμάμαι καλά. Δεν έχει σημασία. Διαβάστε διάλογο μεταξύ ενός τύπου (όχι του δικηγόρου στο Πρίτι Γούμαν, αυτόν τον ανέφερα για να έχουμε λίγο εικόνα στο ποιοι έπαιζαν) και του Τζέισον. Ο πρώτος, πάει να προσλάβει τον Τζέισον, δεν ξέρω γιατί, είναι ασαφές, είναι αρχή της ταινίας. Έχει κάτι ανατροπές του κώλου στην αρχή αλλά ποιος δίνει σημασία; Και συζητάνε. Ναι, αφού τον είδα τον διάλογο και χειροκρότησα, έκανα pause για να το ξαναδώ γραμμή γραμμή και να το αντιγράψω. ..Βέβαια, μόλις το σκέφτηκα, δε μπορούσα το βούρλο να πάω αργότερα στο αρχείο με τους υπότιτλους και να το αντιγράψω; ...είμαι τόσο ξανθιά ώρες ώρες... Δεν πειράζει όμως, ήταν και ο μόνος κόπος που έκανα. Μετά δε βλεπόταν, το έκλεισα και πήγα για ύπνο.
Πάμε.
-Φούφουτος με φάτσα ηλίθιου: Τι έχεις κάνει;
-Τζέισον με απαξιωτικό και κουλ ύφος: Με έχουν χτυπήσει, ανατινάξει, μου έχουν πει ψέμματα, μαλακίες, με έχουν πυροβολήσει. Τίποτα δε με εκπλήσσει πια εκτός από τα πράγματα που κάνουν οι άνθρωποι ο ένας στον άλλο. Είμαι αδειούχος πιλότος, έμαθα καράτε στο Τόκυο, διδάχτηκα οικονομικά στο Yale, μπορώ ν' απομνημονεύσω τα πρωτοσέλιδα της ΝΥΤ σε 5' και να τα επαναλάβω σε 5 βδομάδες. Πήρα τα Χρυσά Γάντια για 3 χρόνια στη σειρά. Μιλάω άπταιστα 4 γλώσσες και μπορώ να συνεννοηθεί σε 5 ακόμα..
-Έκπληκτος φούφουτος που έχει μείνει μαλάκας: Ιησού!
-Τζέισον απότομα: Με με διακοπτεις, έχει κι άλλα!
-Φούφουτος, σκεπτόμενος να του πάρει πίπα: Κι άλλα;
-Τζέισον με ύφος γάμησα και σήμερα: Ναι. Λέω πολλά ψέμματα.
Τίποτα. Αριστούργημα. Χέρια ψηλά και παλαμάκια. Την κλείνεις, πας για ύπνο. Ολοκληρώθηκες.
The Imitation Game.
Έριξα το κλάμα της αρκούδας. Γιατί θα μου πεις τώρα. Όχι, δεν είναι συγκινητικό. Βασικά είναι όπως το δει κανείς. Όλα είναι όπως τα δει κανείς. Εγώ έκλαψα για πάρτη του Άλαν Τούρινγκ. Αυτός ο έξτρα αντιπαθητικός Βενέδικτος (Benedict Cumberbatch) παίζει φανταστικά ο πούστης. Δε μπορώ ρε πούστη τη φάτσα του με τίποτα. Είναι για μένα σα νύχι σε πίνακα για άλλους. Σα δάγκωμα μήλου σε κάποιους άλλους. Σα να ξεμαλιάζεις μπαμπάκι για άλλους. Σαν δεν ξέρω, καταλάβατε. Δε μπορώ τη φάτσα του. Έκανα προσπάθεια να δω το Σέρλοκ αλλά ένιωθα ότι ένας εξωγήινος εισβάλλει μέσω της τηλεόρασής μου και θέλει να μου ρουφήξει το μυαλό και μετά να το φτύσει στο σύμπαν, όχι, όχι, δεν τον μπορώ. Αλλά αυτό δε σημαίνει ότι δεν θα έβλεπα το Immitation Game. Καταρχήν γουστάρω αληθινές ιστορίες. Με ενδιέφερε ρε παιδί μου το θέμα, δε με νοιάζει ποιος παίζει, τέλος. ..Όχι, με νοιάζει. Με ιντρίγκαρε κιόλας. Καλές κριτικές, για να δούμε, λέω.
Κλάμα. Τι κλάμα ήταν αυτό. Τόση αδικία υπάρχει. Γιατί πρέπει τα φωτεινά μυαλά κι αυτοί που κάνουν τη διαφορά να υποφέρουν τόσο; Έπρεπε δηλαδή αυτός ο άνθρωπος να υποφέρει τόσο; Γιατί; Γιατί να μην είναι στη γωνίτσα του απλώς να κάνει τη δουλίτσα του που τόσο καλά ήξερε; Όχι! Εκεί, στο μαρτύριο. Πολύ έκλαψα. Γλυκούλι μου Άλαν, σ' ευχαριστούμε για όλα.
Ο Άλαν Τούρινγκ ήταν ο πρώτος χάκερ. Έσπασε τον γερμανικό στρατιωτικό κώδικα της κρυπτογραφικής συσκευής Ενίγκμα, βρήκε τρόπο κοινώς να παρακολουθεί τους Ναζί στον πόλεμο. Έτσι, βοήθησε να τελειώσει ο πόλεμος τουλάχιστον ένα χρόνο νωρίτερα κι έσωσε πάνω απο 14 εκατομμύρια ζωές. Φτάνει αυτό για να τον αγαπάς; Θεωρείται ο πατέρας των ηλεκτρονικών υπολογιστών. Περισσότερες πληροφορίες στη Βικιπαίδεια.
Πόσο μεγάλο βάρος να είναι κανείς τόσο έξυπνος. Μια τόσο δύσκολη εποχή. Και γκέι μαζί. Γάμησέ τα. Απαγορευόταν ρε μαλάκα να είναι γκέι κάποιος. Έριξα πολύ κλάμα. Έτσι, γιατί συγκινούμαι με τέτοιες προσωπικότητες.
Βεβαίως κι έχει κάτι κωλομελογλυφάτα η ταινία, τα κλασικά που λέγαμε παραπάνω με το βιολάκι και τα σχετικά, δυναμώνουμε τη μουσική όταν είναι να γίνει κάτι, ξενερωτικά αυτά, αλλά τέλος πάντων, τα παρέβλεψα, παρακολουθούσα το χαρακτήρα του, το ατυχές και το ευτυχές, να βρίσκεται ένας τέτοιος άνθρωπος, με τέτοιο ιδιαίτερο χαρακτήρα, εκείνη την εποχή εκεί. Πολύ ενδιαφέρουσα ταινία. Μπράβο εξωγήινε Βενέδικτε. Και μπράβο φυσικά στο σκηνοθέτη που τον πρόσεξε (Morten Tyldum).
Και τελειώνουμε το σημερινό αφιέρωμα με το Whiplash.
Τι να πω τώρα. Καλά πέρασα. Δεν μπορώ να πιστέψω την κωλοφαρδία του Παπακαλιάτη να πάρει ένα ξένο ηθοποιό για να κάνει μια επόμενη αντιγραμμένη πίπα και αυτός ο ξένος να πάρει Όσκαρ. Άμα έχει τύχη ο άνθρωπος παιδί μου.. μην το συζητάς. Τέλος πάντων, μπράβο στον Χριστόφορο, εγώ έτσι κι αλλιώς τα βλέπω όλα όσα κάνει γιατί κι εγώ κρύβω μια ανωμαλία, δεν καταλαβαίνω τι εννοείς, περνάω πολύ ωραία και κλαίω και γελάω και τέτοια. Τέλος πάντων. Ο τύπος που πήρε το Όσκαρ και παίζει τον καθηγητή παίζει φανταστικά. Ο πιτσιρικάς μου θύμιζε ένα αρχίδι γείτονα που είχα και σ' όλη την ταινία υπέφερα και προσπαθούσα να τον συμπαθήσω αλλά αν ξεπεράσω το προσωπικό δράμα, ο πιτσιρικάς επίσης έπαιζε φανταστικά. Με το θέμα είχα ένα πρόβλημα. Θεωρώ ότι σε οδηγεί σε λάθος συμπέρασμα. Ότι μια πίεση θα σε οδηγήσει μπροστά. Δε συμφωνώ. Πόσο μάλλον μια τέτοιου είδους πίεση που ακουμπάει τα όρια του μαρτυρίου. Όχι, δεν τα ακουμπάει, είναι μαρτύριο. Εγώ, όποτε προχώρησα στη ζωή μου ήταν γιατί μου είπαν μπράβο. Όχι γιατί μου έσπασαν τον πούτσο και τον έκαναν κομφετί. Η συμπεριφορά αυτή απέναντι σε ένα παιδί, θεωρώ ότι κάνει μόνο κακό, αλλοιώνει το χαρακτήρα προς το χειρότερο και γενικώς δε βοηθάει, ούτε σε καμία περίπτωση σε πάει μπροστά. Οπότε τι μου δείχνεις ακριβώς; Πάλι Χόλιγουντ έπιασες μια αλήθεια και την έκανες ό,τι να'ναι; Γιατί δεν τους βάζεις να φοράνε στολές μάγων, πριγκήπων, να καβαλάνε μονόκερους και τέτοια; Θα δεχόμουν καλύτερα κάποιους χαρακτήρες.
Τέλος πάντων, προσωπικές είναι οι απόψεις. Η ταινία είναι ωραία, με εκνεύρισε η συμπεριφορά του καθηγητή, αυτό σημαίνει ότι ο τύπος παίζει φανταστικά, και τα ντραμς είναι ωραία. Αλλά διαφωνώ με τη διάρκεια που τα έπαιζαν. Δεν είμαι o John Bonham ούτε ο Dave Grohl ούτε κανένας άλλος ντράμερ να έχω τόση καύλα να βλέπω 5 λεπτά να βαράτε ντραμς. Τέλος πάντων, είπαμε, περί ορέξεως..
Τέλος, ήθελα να πω για την ταινία σχετικά με τη ζωή του Στίβεν Χόκινγκ. Δεν την είδα και είχα λόγο. Άκου τι έπαθα με αυτήν την ταινία. Καταρχήν στα παπάρια μου το θέμα. Όχι, σέβομαι και πέφτω κάτω να παίρνω κάμψεις για πάρτη του υπέροχου αυτού μυαλού αλλά η ταινία είναι το κωλομελογλύψιμο το ίδιο. Ήμαρτον. Αφού δεν την είδες θα μου πεις. Ναι, σωστά, έχει γίνει μια κόμπλα. Πριν καιρό, πριν κανά χρόνο νομίζω, έψαχνα μανιωδώς να κατεβάσω -από το γνωστό ράφι εκεί ψηλά- καμιά ταινία γιατί τα είχα δει όλα (εκτός από κάτι ζόμπι σε αεροπλάνα, κάτι ινδικές, κάτι άλλες μαλακίες και πάει λέγοντας) και έπεσε στα χέρια μου η ταινία για τη ζωή του Στίβεν Χόκινγκ που την είχαν κάνει για την αγγλική τηλεόραση νομίζω. Το κατέβασα -από το ράφι-, το είδα και στα αρχίδια μου. Έχω δει άλλες καλύτερες με ιδιοφυείς προσωπικότητες. Παρατήρησα ότι ο ηθοποιός που έπαιζε το Στίβεν Χόκινγκ έπαιζε εξαιρετικά και τον έκανε ΙΔΙΟ. Κι όταν λέμε ΙΔΙΟ, εννοούμε ΙΔΙΟ. Πέρασε ο καιρός, βγήκε η ταινία και λέω α, η ίδια είναι, γιατί τη βγάζουν τώρα, εγώ πως την είδα ένα χρόνο πριν; Μου φαινόταν ίδιοι οι ηθοποιοί, ίδια η φωτογραφία, ίδια τα χρώματα, οι λήψεις.. Είδα όμως το τρέιλερ και τότε κατάλαβα ότι δεν είχα δει αυτή ακριβώς την ταινία. Εκτός αν είχα δει την ίδια παραγωγή πρώτα για τηλεόραση. Ποτέ δε θα μάθω. Το ίδιο είχα πάθει και με το πρώτο επεισόδιο του Σέρλοκ με τον Βενέδικτο. Είχα κατεβάσει τρία επεισόδια. Βλέπω το ένα, 45 λεπτά, τελειώνει, ωραία. Βάζω το δεύτερο, 1μιση ωρα. Κι αρχίζει, και είναι το ίδιο που είδα αλλά σε μεγαλύτερη βέρσιον. ΓΟΥΑΤ ΔΕ ΦΑΚ; Λεφτά για πέταμα έχουν; Ποτέ δεν κατάλαβα, ποτέ δεν έμαθα, δεν ξέρω γιατί το έκαναν αυτό, αν το κάνουν γενικώς και τι παίζει.
Αυτό που θέλω να πω τελικά είναι ότι εγώ είδα μια ταινία που ο πρωταγωνιστής ή ήταν ο ίδιος που κέρδισε το Όσκαρ ή ήταν ένας άλλος ίδιος που έπαιζε εξίσου καλά όσο αυτός που πήρε το Όσκαρ άρα μήπως είναι αδικία να το πάρει άμα είναι να παίζουν τόσο καλά κι άλλοι τον Στίβεν Χόκινγκ;
Σας μπέρδεψα; Κι εγώ μπερδεμένη είμαι. Με γεια και καλοφόρετη. Η μπερδεψούρα :)
Και περνάμε στο τώρα και τα δικά μας. Ταινίες. Η συνηθισμένη ασχολία μου όταν βρίσκομαι σπίτι και πλέκω. Το λοιπόν, είδα πολύ πράμα, δε θα κάτσω να τις αναφέρω όλες. Άσε που δεν τις θυμάμαι κιόλας όλες. Μερικές είναι τόσο όσο αδιάφορες ή πίπα που δεν αξίζει να αναφερθούν και άλλες δεν τις είδα ακόμα και γι' αυτό δεν αναφέρονται. Πάμε λοιπόν!
Taken 3.
Φυσικά και είναι υπέρτατη πίπα. Ναι, βέβαια, τις περίπου πίπες δεν αναφέρουμε εδώ, τις σούπερ πίπες τις αναφέρουμε και με πολλές λεπτομέρειες. Όπως ας πούμε το γνωστό διάλογο που παίζει μεταξύ πρωταγωνιστή και σκηνοθέτη. Στην περίπτωση του Taken 3, έχουμε τον Liam Neeson και τον Λυκ Μπεσόν.
Ο Λίαμ κάθεται στην ξαπλώστρα έξω στον κήπο και απολαμβάνει μια γκαζόζα. Χτυπάει το τηλέφωνο.
-Σούζι το πιάνεις;
-Είμαι στο γκραφείο κύριος, ξεσκονίζει, το τηλέφωνο είναι ντίπλα σας.
-Α.. ναι.. ευχαριστώ! (το σηκώνει) Ναι;
-Έλα!
-Ποιος;
-Λυκ!
-Λυκ;
-Μπεσόν!
-Λυκ; Μπεσόν; Λυκ! Πλάκα κάνεις! Λυκ εσύ; Τι κάνεις ρε ψυχή; Μου είχαν πει ότι έπαθες εγκεφαλικό ρε συ! Αλλά για να σ' ακούω μαλακίες έλεγαν!
-Όχι αγόρι μου, έπαθα εγκεφαλικό, τώρα αναρρώνω και θέλω να κάνουμε το Taken 3!
-...
Κοινώς, μόνο μετά από εγκεφαλικό, θα έκανε ο Λυκ αυτήν την ταινία. Γιατί αν την είχε κάνει άλλος, θα μπορούσα να δικαιολογήσω την ανυπαρξία του σκηνοθέτη, αλλά όταν διαβάζω στους τίτλους τέλους (φυσικά το είδα ολόκληρο, δεν καταλαβαίνω τι εννοείς) σκηνοθεσία Λυκ Μπεσόν μετά από αυτό που έχω δει, συγνώμη, αλλά μόνο έτσι δικαιολογείται.
..Γιατί; Γιατί παίζουν για τον πούτσο. Κι όταν βλέπεις να παίζει κάποιος για τον πούτσο, δύο λόγοι υπάρχουν. Ένα: γιατί είναι άχρηστος, Δύο: γιατί είναι άχρηστος ο σκηνοθέτης. Κι ένας τρίτος λόγος υπάρχει αλλά αυτός αφορά τις καλτ ταινίες: γιατί είναι άχρηστοι και οι δύο. Ε ναι, συνήθως από δύο αχρηστίες βγαίνουν αριστουργήματα, αλλό αυτό δεν είναι της ώρας. Όταν βλέπεις λοιπόν μια ταινία που όλοι παίζουν για τον πούτσο, γνωστοί άγνωστοι, τότε σταθερά: ή ο σκηνοθέτης είναι άχρηστος ή έχει πάθει εγκεφαλικό ή στεγνά μέσα στη μούρη μας φωνάζει ΚΑΝΩ ΑΡΠΑΧΤΗ, αν ξέρεις ότι οι ηθοποιοί ή κάποιοι από τους ηθοποιούς που χρησιμοποιεί είναι καλοί.
...Καλά, δεν λέω ότι ο Λίαμ Νίσον είναι κανένας θεός αλλά θα ήθελα να θυμηθούμε το Σίντλερ'ς Λιστ παρακαλώ. Τέλος πάντων, υπάρχουν κάποιοι σκηνοθέτες που ξεζουμίζουν. Βγάζουν ό,τι έχει μέσα του ο άλλος. Βλέπε τον ανώμαλο τον Λαρς (τον γνωστό Φον Τρίερ) με την Bjork στο Χορεύοντας στο Σκοτάδι. Τι της έκανε της κοπέλας.. Ααααλλάαα.. ταινιάρα. Έτσι λοιπόν είναι οι καλοί σκηνοθέτες. Βγάζουν το καλύτερο από τους ηθοποιούς τους. Δεν τους λένε, ''παίξε συ, η κάμερα τραβάει, εγώ μιλάω στο τηλέφωνο λίγο, μην πτοείσαι, συνέχισε, βέρι γκουντ, βέρι γκουντ!''
Το Taken 3 είναι ωραίο να είσαι με φίλους να τρως πίτσα, να λες μαλακίες, να βάζεις τον ήχο τέρμα στους πυροβολισμούς, να χάνεις το μισό έργο και μετά να μη θυμάσαι τίποτα.
Και μιας που είπα για καλό σκηνοθέτη. Είδα το
Birdman.
Αυτό μάλιστα. Πολύ μου άρεσε. Όχι να πάρει Όσκαρ. Σόρι. Δεν ξέρω τι παίζει με τα Όσκαρ και γιατί τα παίρνει όποιος το παίρνει αλλά αυτό, όχι. Όσκαρ Σκηνοθεσίας ναι βεβαίως να πάρει καθώς ο Ιναρίτου γάμησε. Καλύτερης ταινίας έπρεπε να πάρει το Grand Budapest Hotel, συγνώμη, συγνώμη, συγνώμη, αλλά αυτό έπρεπε να το πάρει. Ενιγούεη, πάμε παρακάτω.
Το θέμα του Birdman, είναι στα παπάρια ολονών μας. Εμένα προσωπικά στα παπάρια μου τι ζόρι τραβάει ένας ψιλοξεπεσμένος ηθοποιός. Αλλά. Έπαιζε ο ένας καλύτερα από τον άλλο. Δε πα να χε ρολάκι, τίποτα, έπαιζε γαμάτα. Κάστινγκ σούπερ. Έβλεπα κάτι φατσούλες που έχω δει σε σήριαλ -γιατί κι αυτά τα έχω ρημάξει- και έλεγα κοίτα τον πούστη, ακόμα και για το ρόλο πίσω από την πόρτα, έχει βάλει τη γαμάτη! Ντάξει, δεν είναι μόνο ότι έβαλε γαμάτους, δεν έβαλε τίποτα σπουδαίους υπεργιγάντιους ηθοποιούς, είναι ότι έκανε χρυσή δουλειά ο άνθρωπος. Ο σκηνοθέτης λοιπόν, σε αυτήν την ταινία, είναι παρών σε όλες τις φάσεις, δεν έχει αφήσει να πέσει κάτω τίποτα απολύτως. Εύγε Alejandro Gonzalez Inarritu και συγχαρητήρια. Αν και ξαναλέω, έπρεπε να σαρώσει το Grand Budapest Hotel, αλλά τέλος πάντων, δεν καταλαβαίνω γιατί κάνουν ότι κάνουν στα Όσκαρ. Ενδεχομένως να έχουν για να δείχνουν τα κοστούμια και τα φουστάνια, ποιος τα έφτιαξε με ποιον και αν είναι αγαπημένοι οι ήδη παντρεμένοι.
Ο Ιναρίτου γενικώς είναι πολύ καλός, έχει κάνει πολύ ωραίες ταινίες. Τι να συζητήσουμε; Το Amores Perros ας πούμε. Με γεια τα εγκεφαλικά κύτταρα που έκαψες. Γιατί να σου πω κάτι, άμα θες να κάψεις τον άλλο, κάψε τον, μην τον έχεις στο τσίρι τσίρι ίσα να.
Και δω, θα περάσω στο Still Alice και τη θεότητα την Τζουλιάν Μουρ. Που όχι, δεν έπρεπε να πάρει το Όσκαρ φυσικά!
Κοίτα να δεις, μην προτρέχεις. Τρεις είναι οι θεές του Χόλιγουντ. Ντάξει, είναι κι άλλες, αλλά αυτές είναι σαν τις τρεις νεράιδες των παραμυθιών, δεν τις επισκιάζει τίποτα.
1) Μέριλ Στριπ
2) Κέιτ Μπλάνσετ
3) Τζουλιάν Μουρ
Τέλος. Δε θα συζητήσουμε περαιτέρω για τις θεές αυτές. Όταν λέω λοιπόν ότι η αγαπημένη μου κοκκινομάλλα, η λατρευτή αυτή κούκλα, η υπέρτατη αυτή θεά δεν έπρεπε να πάρει το Όσκαρ, είναι γιατί έκρινα, καταρχήν ότι έχει παίξει σε άλλες ταινίες καλύτερα και σιγά τη δυσκολία σε αυτό που έκανε και γιατί αφού δεν πήρε το Όσκαρ, πέρισυ πότε ήταν η Κέιτ Μπλάνσετ για το Blue Jasmine, εμείς ας συζητήσουμε για τυρόπιτες και μπουγάτσες. Εσάς, πως σας αρέσει η μπουγάτσα σας;
Το έχετε δει το Blue Jasmine; Αν όχι, δείτε το και μετά μπορούμε να συζητήσουμε ό,τι θέλετε.
...Ακόμα και η Τζούλια Ρόμπερτς στον Αύγουστο (August:Osage County) -άλλη ταινιάρα από κει, τι να πεις για τη Μέριλ Στριπ. Ακόμα λοιπόν και η Τζούλια ήταν καλύτερη από την Τζούλιαν Μουρ στο Still Alice. Έχετε δει άλλες ταινίες της Τζουλιάν; Εγώ παίζει να τις έχω δει και όλες. Την αγάπησα από το Safe νομίζω, του Τον Χέινς, άλλη ταινιάρα από κει. Τέλος πάντων, την αγαπώ, τη λατρεύω, μάλλον της χρωστούσαν το Όσκαρ αλλά ντάξει.
Το Still Alice, μου την έσπασε λίγο. Είναι αυτό το λίγο κωλομελογλυφάτο που θέλει το Χόλιγουντ, να στενοχωρήσουμε το φλώρο που το βλέπει αλλά να μην του τη χαλάσουμε κιόλας. Δεν έχει αυτό το άγριο της Ευρώπης που παίρνει μια τάβλα και στη χτυπάει στη μούρη. Ιναρίτου που λέγαμε πριν, με το Αμόρες Πέρος, ή το Ιστορίες για Αγρίους (Wild Stories), το Αργεντίνικο Αριστούργημα, που πρέπει να το δείτε Ο-Λ-Ο-Ι κι άμα δεν σας αρέσει, στείλτε μου μήνυμα και γω θα κάτσω να με χέσετε. Όχι δε θα κάτσω αλλά καταλαβαίνετε τι εννοώ, δεν νομίζω ότι υπήρξε άνθρωπος που το είδε και δεν ευχαριστήθηκε το είναι του. Τα γαμάει όλα όμως. Δεν είναι σον σον και καλά μη μου άπτου. Η ζωή είναι χειρότερη από τις ταινίες. Άμα λοιπόν θες να μου δείξεις κάτι στα πλαίσια του αληθινού, δείξε το σωστά. Αν θες να με στενοχωρήσεις, γάμησέ με, μη μου βάζεις σταγόνες φυσιολογικού ορού για δάκρυα.
Τι θυμήθηκα τώρα. Επειδή μίλησα για αληθινές ερμηνείες. Κλούνι. Descendants (Οι απόγονοι). Αλεξάντερ Πέην. Ταινιάρα. Άλλος γαμάτος σκηνοθέτης. Ούτε να δείξει γοητεία Κλούνι ούτε καν να το σκεφτείς. Κλούνι στενοχωρημένος τρέχει με παντόφλα και συ δεν μπορείς να πάρεις τα μάτια από το συναίσθημα. ΕΤΣΙ!
Έρχονται μίνι σπόιλερ. Δε λέω και τίποτα αλλά μπορεί εσύ να μη θες, εγώ ειδοποιώ. Αν δε θες, μη διαβάσεις την επόμενη παράγραφο.
Still Alice λοιπόν. Δε μπορείς λοιπόν εσύ κύριε Χόλιγουντ να θες από τη μία να μου δείξεις πως είναι να παθαίνει κάποιος Αλτσχάιμερ και να βάζεις την πιο σπάνια περίπτωση που υπάρχει, να κάνεις ΟΣΟΥΣ το βλέπουν να σκέφτονται ότι παίζει να το πάθουν, και την (θεά) πρωταγωνίστρια να είναι πανέξυπνη, πανέμορφη, με λεφτά και φανταστική οικογένεια που δε θα την αφήσει ποτέ. Για να μη συζητήσω κάτι ΓΚΑΟ εντελώς πράγματα μέσα στο σενάριο. Τύπου μαθαίνει η κόρη της, την ώρα που παλεύει να μείνει έγκυος, ότι έχει το γονίδιο και κατά μεγάλη πιθανότητα θα αρρωστήσει. Και τι κάνει; ΜΕΝΕΙ ΕΓΚΥΟΣ ΔΙΔΥΜΑ!!!!!!!!! Ορε πάτε καλά; Τόσα παιδάκια ορφανά και πάει το βούρλο και μένει έγκυος δίδυμα; Τι δεν έπιασα; Τι δεν κατάλαβα; Ποιο είναι το νόημα που δεν κατάλαβα; Ότι ελπίζει στο Θεό να μην αρρωστήσει ούτε τα ΔΥΟ παιδιά της; Κι ο άντρας της, ούτε καυγά ούτε τίποτα, α ναι, τι ωραία, λα λα λα, μια ευτυχία όλοι. Πλάκα μου κάνετε έτσι; Άσε μας κουκλίτσε μου Χόλιγουντ. Άκου να σου πω εγώ πως είναι η πραγματική ζωή. Είσαι μόνος, έρημος, όσο μεγαλώνεις σε κλάνουν, παθαίνεις αλτσχάιμερ, σε τρώνε οι γάτες, τέλος. Χωρίς μουσική υπόκρουση σπαρακτικό ουγγρικό βιολάκι που σ' αρέσει να βάζεις στις δραματικές σκηνές γιατί παίζει να μην έχεις και να πληρώσεις το ρεύμα. Ή να έχεις κάνει τόσο μαλακίες επιλογές στη ζωή σου που κλαις αλλά δε θυμάσαι πια γιατί κλαις μέχρι μια μέρα που δε θυμάσαι τίποτα πια. Τα ντουλάπια ανοιχτά, το κινητό στο ψυγείο, κυκλοφορείς με το βρακί, ξεχνάς να φας και είσαι μόνος. Ή έχεις οικογένεια και σε κλείνουν σε ίδρυμα. Αυτή περίπου είναι η αλήθεια. Εκτός ναι, το 10% των περιπτώσεων που έχει λεφτά είναι πανέμορφο πανέξυπνο το αγαπούν και το προσέχουν όλοι. Μπράβο.
Όχι Όσκαρ σε αυτήν την ταινία. Σ΄αγαπώ Τζουλιάν, δεν έχει να κάνει με σένα, όπου και να παίζεις θα σε βλέπω.
Πολύ κουλτούρα ε; Κάτσε να σε χαλαρώσω.
Wild Card.
Τι θες τώρα; Δεν έχουμε πει ότι ό,τι παίζει ο Λίαμ Νίσον και ο Τζέισον Στέιθαμ το βλέπουμε; Ε, αυτό κάνουμε, δεν καταλαβαίνω την έκρηξή σου.
Αυτή η ταινία δεν βλέπεται εκτός αν:
1) Είσαι ερωτευμένος/η με τον Jason Statham.
2) Είναι ξάδερφός σου, θείος σου, παιδί σου, γκόμενος σου, συγγενής ή φίλος σου τέλος πάντων, είναι ο Joey και είσαι κάποιος από τα υπόλοιπα Φιλαράκια.
3) Αν βλέπεις πάντα τις ταινίες του γιατί έτσι.
Εγώ δεν την είδα ολόκληρη, τώρα το θυμήθηκα. Ε ναι, ντάξει. Λες και αυτές που βάζω ολόκληρες, τέτοιου τύπου, τις θυμάμαι. Εδώ δυσκολεύομαι να θυμηθώ τα αριστουργήματα. Αλλά άμα είναι να κάνω χώρο στον εγκέφαλό μου για κάτι, εννοείται ότι θα κάνω για κάτι πολύ ωραίο και όχι για μια μαλακία.
Πώς ξέρω ότι έχω δει μια μαλακία ταινία και δεν κινδυνεύω να την ξαναβάλω κάποια στιγμή; Α.. ποτέ δεν βλέπω παλιές μαλακίες. Επειδή ακριβώς υπάρχει περίπτωση να την έχω δει. Μισή ή ολόκληρη. Οπότε, μόνο καινούριες. Απλό.
Ο Τζέισον Στέιθαμ είναι γιγαντοτεράστιος γκόμενος και παίζει φανταστικές φάπες. Και είναι ο μόνος που μπορώ να δω να τρέχει με αυτοκίνητα και να γουστάρω. Επιπλέον έχει μαγικούς διαλόγους στις ταινίες του. Διαβάστε παρακαλώ:
Καταρχήν παίζει μαζί του ο τύπος που έπαιζε το δικηγόρο στο Πρίτι Γούμαν, το φίλο του Ρίτσαρντ Γκιρ που την έπεσε στη Τζούλια Ρόμπερτς και όλοι αντιπαθήσαμε και χαρήκαμε πάρα πολύ όταν τον μπουκέτωσε ο Ρίτσαρντ. Νομίζω πάλι το δικηγόρο κάνει. Αλλά δε θυμάμαι καλά. Δεν έχει σημασία. Διαβάστε διάλογο μεταξύ ενός τύπου (όχι του δικηγόρου στο Πρίτι Γούμαν, αυτόν τον ανέφερα για να έχουμε λίγο εικόνα στο ποιοι έπαιζαν) και του Τζέισον. Ο πρώτος, πάει να προσλάβει τον Τζέισον, δεν ξέρω γιατί, είναι ασαφές, είναι αρχή της ταινίας. Έχει κάτι ανατροπές του κώλου στην αρχή αλλά ποιος δίνει σημασία; Και συζητάνε. Ναι, αφού τον είδα τον διάλογο και χειροκρότησα, έκανα pause για να το ξαναδώ γραμμή γραμμή και να το αντιγράψω. ..Βέβαια, μόλις το σκέφτηκα, δε μπορούσα το βούρλο να πάω αργότερα στο αρχείο με τους υπότιτλους και να το αντιγράψω; ...είμαι τόσο ξανθιά ώρες ώρες... Δεν πειράζει όμως, ήταν και ο μόνος κόπος που έκανα. Μετά δε βλεπόταν, το έκλεισα και πήγα για ύπνο.
Πάμε.
-Φούφουτος με φάτσα ηλίθιου: Τι έχεις κάνει;
-Τζέισον με απαξιωτικό και κουλ ύφος: Με έχουν χτυπήσει, ανατινάξει, μου έχουν πει ψέμματα, μαλακίες, με έχουν πυροβολήσει. Τίποτα δε με εκπλήσσει πια εκτός από τα πράγματα που κάνουν οι άνθρωποι ο ένας στον άλλο. Είμαι αδειούχος πιλότος, έμαθα καράτε στο Τόκυο, διδάχτηκα οικονομικά στο Yale, μπορώ ν' απομνημονεύσω τα πρωτοσέλιδα της ΝΥΤ σε 5' και να τα επαναλάβω σε 5 βδομάδες. Πήρα τα Χρυσά Γάντια για 3 χρόνια στη σειρά. Μιλάω άπταιστα 4 γλώσσες και μπορώ να συνεννοηθεί σε 5 ακόμα..
-Έκπληκτος φούφουτος που έχει μείνει μαλάκας: Ιησού!
-Τζέισον απότομα: Με με διακοπτεις, έχει κι άλλα!
-Φούφουτος, σκεπτόμενος να του πάρει πίπα: Κι άλλα;
-Τζέισον με ύφος γάμησα και σήμερα: Ναι. Λέω πολλά ψέμματα.
Τίποτα. Αριστούργημα. Χέρια ψηλά και παλαμάκια. Την κλείνεις, πας για ύπνο. Ολοκληρώθηκες.
The Imitation Game.
Έριξα το κλάμα της αρκούδας. Γιατί θα μου πεις τώρα. Όχι, δεν είναι συγκινητικό. Βασικά είναι όπως το δει κανείς. Όλα είναι όπως τα δει κανείς. Εγώ έκλαψα για πάρτη του Άλαν Τούρινγκ. Αυτός ο έξτρα αντιπαθητικός Βενέδικτος (Benedict Cumberbatch) παίζει φανταστικά ο πούστης. Δε μπορώ ρε πούστη τη φάτσα του με τίποτα. Είναι για μένα σα νύχι σε πίνακα για άλλους. Σα δάγκωμα μήλου σε κάποιους άλλους. Σα να ξεμαλιάζεις μπαμπάκι για άλλους. Σαν δεν ξέρω, καταλάβατε. Δε μπορώ τη φάτσα του. Έκανα προσπάθεια να δω το Σέρλοκ αλλά ένιωθα ότι ένας εξωγήινος εισβάλλει μέσω της τηλεόρασής μου και θέλει να μου ρουφήξει το μυαλό και μετά να το φτύσει στο σύμπαν, όχι, όχι, δεν τον μπορώ. Αλλά αυτό δε σημαίνει ότι δεν θα έβλεπα το Immitation Game. Καταρχήν γουστάρω αληθινές ιστορίες. Με ενδιέφερε ρε παιδί μου το θέμα, δε με νοιάζει ποιος παίζει, τέλος. ..Όχι, με νοιάζει. Με ιντρίγκαρε κιόλας. Καλές κριτικές, για να δούμε, λέω.
Κλάμα. Τι κλάμα ήταν αυτό. Τόση αδικία υπάρχει. Γιατί πρέπει τα φωτεινά μυαλά κι αυτοί που κάνουν τη διαφορά να υποφέρουν τόσο; Έπρεπε δηλαδή αυτός ο άνθρωπος να υποφέρει τόσο; Γιατί; Γιατί να μην είναι στη γωνίτσα του απλώς να κάνει τη δουλίτσα του που τόσο καλά ήξερε; Όχι! Εκεί, στο μαρτύριο. Πολύ έκλαψα. Γλυκούλι μου Άλαν, σ' ευχαριστούμε για όλα.
Ο Άλαν Τούρινγκ ήταν ο πρώτος χάκερ. Έσπασε τον γερμανικό στρατιωτικό κώδικα της κρυπτογραφικής συσκευής Ενίγκμα, βρήκε τρόπο κοινώς να παρακολουθεί τους Ναζί στον πόλεμο. Έτσι, βοήθησε να τελειώσει ο πόλεμος τουλάχιστον ένα χρόνο νωρίτερα κι έσωσε πάνω απο 14 εκατομμύρια ζωές. Φτάνει αυτό για να τον αγαπάς; Θεωρείται ο πατέρας των ηλεκτρονικών υπολογιστών. Περισσότερες πληροφορίες στη Βικιπαίδεια.
Πόσο μεγάλο βάρος να είναι κανείς τόσο έξυπνος. Μια τόσο δύσκολη εποχή. Και γκέι μαζί. Γάμησέ τα. Απαγορευόταν ρε μαλάκα να είναι γκέι κάποιος. Έριξα πολύ κλάμα. Έτσι, γιατί συγκινούμαι με τέτοιες προσωπικότητες.
Βεβαίως κι έχει κάτι κωλομελογλυφάτα η ταινία, τα κλασικά που λέγαμε παραπάνω με το βιολάκι και τα σχετικά, δυναμώνουμε τη μουσική όταν είναι να γίνει κάτι, ξενερωτικά αυτά, αλλά τέλος πάντων, τα παρέβλεψα, παρακολουθούσα το χαρακτήρα του, το ατυχές και το ευτυχές, να βρίσκεται ένας τέτοιος άνθρωπος, με τέτοιο ιδιαίτερο χαρακτήρα, εκείνη την εποχή εκεί. Πολύ ενδιαφέρουσα ταινία. Μπράβο εξωγήινε Βενέδικτε. Και μπράβο φυσικά στο σκηνοθέτη που τον πρόσεξε (Morten Tyldum).
Και τελειώνουμε το σημερινό αφιέρωμα με το Whiplash.
Τι να πω τώρα. Καλά πέρασα. Δεν μπορώ να πιστέψω την κωλοφαρδία του Παπακαλιάτη να πάρει ένα ξένο ηθοποιό για να κάνει μια επόμενη αντιγραμμένη πίπα και αυτός ο ξένος να πάρει Όσκαρ. Άμα έχει τύχη ο άνθρωπος παιδί μου.. μην το συζητάς. Τέλος πάντων, μπράβο στον Χριστόφορο, εγώ έτσι κι αλλιώς τα βλέπω όλα όσα κάνει γιατί κι εγώ κρύβω μια ανωμαλία, δεν καταλαβαίνω τι εννοείς, περνάω πολύ ωραία και κλαίω και γελάω και τέτοια. Τέλος πάντων. Ο τύπος που πήρε το Όσκαρ και παίζει τον καθηγητή παίζει φανταστικά. Ο πιτσιρικάς μου θύμιζε ένα αρχίδι γείτονα που είχα και σ' όλη την ταινία υπέφερα και προσπαθούσα να τον συμπαθήσω αλλά αν ξεπεράσω το προσωπικό δράμα, ο πιτσιρικάς επίσης έπαιζε φανταστικά. Με το θέμα είχα ένα πρόβλημα. Θεωρώ ότι σε οδηγεί σε λάθος συμπέρασμα. Ότι μια πίεση θα σε οδηγήσει μπροστά. Δε συμφωνώ. Πόσο μάλλον μια τέτοιου είδους πίεση που ακουμπάει τα όρια του μαρτυρίου. Όχι, δεν τα ακουμπάει, είναι μαρτύριο. Εγώ, όποτε προχώρησα στη ζωή μου ήταν γιατί μου είπαν μπράβο. Όχι γιατί μου έσπασαν τον πούτσο και τον έκαναν κομφετί. Η συμπεριφορά αυτή απέναντι σε ένα παιδί, θεωρώ ότι κάνει μόνο κακό, αλλοιώνει το χαρακτήρα προς το χειρότερο και γενικώς δε βοηθάει, ούτε σε καμία περίπτωση σε πάει μπροστά. Οπότε τι μου δείχνεις ακριβώς; Πάλι Χόλιγουντ έπιασες μια αλήθεια και την έκανες ό,τι να'ναι; Γιατί δεν τους βάζεις να φοράνε στολές μάγων, πριγκήπων, να καβαλάνε μονόκερους και τέτοια; Θα δεχόμουν καλύτερα κάποιους χαρακτήρες.
Τέλος πάντων, προσωπικές είναι οι απόψεις. Η ταινία είναι ωραία, με εκνεύρισε η συμπεριφορά του καθηγητή, αυτό σημαίνει ότι ο τύπος παίζει φανταστικά, και τα ντραμς είναι ωραία. Αλλά διαφωνώ με τη διάρκεια που τα έπαιζαν. Δεν είμαι o John Bonham ούτε ο Dave Grohl ούτε κανένας άλλος ντράμερ να έχω τόση καύλα να βλέπω 5 λεπτά να βαράτε ντραμς. Τέλος πάντων, είπαμε, περί ορέξεως..
Τέλος, ήθελα να πω για την ταινία σχετικά με τη ζωή του Στίβεν Χόκινγκ. Δεν την είδα και είχα λόγο. Άκου τι έπαθα με αυτήν την ταινία. Καταρχήν στα παπάρια μου το θέμα. Όχι, σέβομαι και πέφτω κάτω να παίρνω κάμψεις για πάρτη του υπέροχου αυτού μυαλού αλλά η ταινία είναι το κωλομελογλύψιμο το ίδιο. Ήμαρτον. Αφού δεν την είδες θα μου πεις. Ναι, σωστά, έχει γίνει μια κόμπλα. Πριν καιρό, πριν κανά χρόνο νομίζω, έψαχνα μανιωδώς να κατεβάσω -από το γνωστό ράφι εκεί ψηλά- καμιά ταινία γιατί τα είχα δει όλα (εκτός από κάτι ζόμπι σε αεροπλάνα, κάτι ινδικές, κάτι άλλες μαλακίες και πάει λέγοντας) και έπεσε στα χέρια μου η ταινία για τη ζωή του Στίβεν Χόκινγκ που την είχαν κάνει για την αγγλική τηλεόραση νομίζω. Το κατέβασα -από το ράφι-, το είδα και στα αρχίδια μου. Έχω δει άλλες καλύτερες με ιδιοφυείς προσωπικότητες. Παρατήρησα ότι ο ηθοποιός που έπαιζε το Στίβεν Χόκινγκ έπαιζε εξαιρετικά και τον έκανε ΙΔΙΟ. Κι όταν λέμε ΙΔΙΟ, εννοούμε ΙΔΙΟ. Πέρασε ο καιρός, βγήκε η ταινία και λέω α, η ίδια είναι, γιατί τη βγάζουν τώρα, εγώ πως την είδα ένα χρόνο πριν; Μου φαινόταν ίδιοι οι ηθοποιοί, ίδια η φωτογραφία, ίδια τα χρώματα, οι λήψεις.. Είδα όμως το τρέιλερ και τότε κατάλαβα ότι δεν είχα δει αυτή ακριβώς την ταινία. Εκτός αν είχα δει την ίδια παραγωγή πρώτα για τηλεόραση. Ποτέ δε θα μάθω. Το ίδιο είχα πάθει και με το πρώτο επεισόδιο του Σέρλοκ με τον Βενέδικτο. Είχα κατεβάσει τρία επεισόδια. Βλέπω το ένα, 45 λεπτά, τελειώνει, ωραία. Βάζω το δεύτερο, 1μιση ωρα. Κι αρχίζει, και είναι το ίδιο που είδα αλλά σε μεγαλύτερη βέρσιον. ΓΟΥΑΤ ΔΕ ΦΑΚ; Λεφτά για πέταμα έχουν; Ποτέ δεν κατάλαβα, ποτέ δεν έμαθα, δεν ξέρω γιατί το έκαναν αυτό, αν το κάνουν γενικώς και τι παίζει.
Αυτό που θέλω να πω τελικά είναι ότι εγώ είδα μια ταινία που ο πρωταγωνιστής ή ήταν ο ίδιος που κέρδισε το Όσκαρ ή ήταν ένας άλλος ίδιος που έπαιζε εξίσου καλά όσο αυτός που πήρε το Όσκαρ άρα μήπως είναι αδικία να το πάρει άμα είναι να παίζουν τόσο καλά κι άλλοι τον Στίβεν Χόκινγκ;
Σας μπέρδεψα; Κι εγώ μπερδεμένη είμαι. Με γεια και καλοφόρετη. Η μπερδεψούρα :)
