Τίποτα, τίποτα, τίποτα, τίποτα, τίποτα, τίποτα, που έλεγε και η θεά η Κοκκίδου στην παράσταση Η γυναίκα της Πάτρας. Για άλλο βέβαια το έλεγε αυτή, για άλλο εγώ αλλά δεν πειράζει. Τίποτα, τίποτα, τίποτα, τίποτα, τίποτα, τίποτα. Όλα είναι μια μαλακία. Δεν έχω καμία όρεξη. Ναι, φταίει η πανσέληνος και εκείνες οι δύσκολες μέρες του μήνα αλλά αναρωτιέμαι, στις γυναίκες φταίει η πανσέληνος και οι δύσκολες μέρες του μήνα. Στους άντρες τι φταίει και είναι τόσο μαλάκες; Δεν μπορώ να καταλάβω. Όχι, δεν με πείραξε κάποιος, απλώς ψάχνω να βρω την αιτία του ανικανοποίητου. Του δικού μου την ξέρω, για τους άλλους ψάχνω. Αλλά τι με νοιάζει; Όπως στρώνει κανείς κοιμάται. Ξεβολεύει ενδεχομένως κι άλλους αλλά δεν πειράζει, ας πρόσεχαν, έβλεπαν που πήγαιναν. Άσε με δεν είμαι καλά. Δεν γουστάρω τίποτα, τίποτα, τίποτα, τίποτα, τίποτα, τίποτα, τίποτα. Θεά η Κοκκίδου, να πάτε να τη δείτε. Σε τέσσερις μέρες θα δω τρεις παραστάσεις. Κουλτούρα όχι μαλακίες. Τις δύο τις έχω ήδη δει. Τη γυναίκα της Πάτρας τη Δευτέρα και χτες στο Εθνικό, το Λεόντιος και Λένα του Μπύχνερ. Ωραιότατο, πάρα πολύ ωραία σκηνοθετική άποψη, πολύ φρέσκια, μου άρεσε πολύ. Σήμερα έχει Χρυσές Δουλειές, νομίζω ότι θα μου αρέσει, έχω ακούσει τα καλύτερα. Δεν πληρώνω στα θέατρα, μη φρικάρετε. Είμαι σταρ. Με βλέπουν και ανοίγουν τις πόρτες πριν μιλήσω. Περνώντας τους χαμογελάω με το λαμπρό μου χαμόγελο γεμάτο σοκολάτες ή άλλες τροφές και καταπίνοντας, τους χαιρετάω κουνώντας τα δαχτυλάκια μου χαριτωμένα και τους λέω, τίποτα, τίποτα, τίποτα, τίποτα, τίποτα, τίποτα, τίποτα, απαντώντας στα ευχαριστώ τους επειδή πήγα. Ναι, βέβαια, έτσι γίνεται.
Προχτές για κάποιο λόγο πήρα το αυτοκίνητο και στην επιστροφή δεν έβρισκα να το βάλω ούτε στον κώλο μου. Είχαν παρκάρει άλλοι. Είπα λοιπόν να το πάω στη γιάφκα. Πάω εκεί, βλέπω 800 θέσεις ελεύθερες και γύρω γύρω κορδόνι. Δεν πάτε καλά, σκέφτομαι, εδώ είναι γκέτο, δεν κάνουμε μαλακίες με το πάρκινγκ. Και ωραιότατα, με μια όμορφη όπισθεν χώνω τον όμορφο κώλο του αυτοκινήτου μου κάτω από την κορδέλα και παρκάρω σε μια ωραιότατη γωνία. Ούουου! (η σειρήνα). Τον κινέζο εγώ. Παρκάρω. Βγαίνω από το αυτοκίνητο, κλείνω και τους καθρέφτες, πάω να φύγω. Ούουου! (η σειρήνα). Προχωράω, σκέφτομαι να φύγω αλλά λέω άσε. Γυρίζω προς το περιπολικό, τους κοιτάω και κουνάω το χέρι με την κίνηση, τι έγινε; Τι τρέχει; Βγαίνει ο οδηγός και μου λέει "την κορδέλα δεν τη βλέπετε κυρία μου;" "Ε και;". "Δεν πρέπει να παρκάρετε εδώ" μου λέει. "Γιατί;" του λέω. "Υπάρχει λόγος!" μου λέει. "Δεν τον καταλαβαίνω το λόγο καθόλου!" του λέω με τσαντίλα και συνεχίζω "Τώρα πρέπει να πάρω το αμάξι μου;" Μου κουνάει το κεφάλι. Μπαίνω μέσα συγχυσμένη, καλαταβαίνετε. Με πιάνει φανάρι και κει που είμαι μέσα στα νεύρα, ακούω δίπλα μου "έχει ζέστη σήμερα μωρό μου ε;" και αμέσως με κυρίευσε ο αντίχριστος. Έπιασε τους μοχλούς, κοκκίνησε τα μάτια μου, γύρισε το κεφάλι μου τρεις στροφές και με έκανε να γυρίσω προς το παράθυρο και να πω δυνατά "ΒΡΕ ΔΕ ΓΑΜΙΕΣΑΙ!" και να φύγω συνεχίζοντας να βρίζω μέχρι που ξαναβρήκα να παρκάρω παρακάτω. Βασικά μου την έδωσε με τους αστυνομικούς που δεν είχανε κουνήσει μέσα από το περιπολικό και με άφησαν να παρκάρω. Τέτοια σπαρίλα. Τέλος πάντων, δεν παίζει να κλείνουν 4 δρόμους και να μην αφήνουν τα αυτοκίνητα να παρκάρουν, απλώς δεν παίζει. Βρε τίποτα, τίποτα, τίποτα, τίποτα, τίποτα, τίποτα, τίποτα, απολύτως τίποτα. Ένα γαμημένο τεράστιο χοντρό, άσχημο τίποτα. Άσε με τις σειρήνες μας έχουν σπάσει τ' αρχίδια, λες και ζω στη Νέα Υόρκη. Άσε το σπίτι που βρωμίζει όλη την ώρα. Καθαρίζω, ξανά μπίχλα. Και όλη την ώρα δουλειές, δουλειές, δουλειές, τίποτα, τίποτα, τίποτα, τίποτα, τίποτα, τίποτα, τίποτα!
Πέμπτη 29 Απριλίου 2010
Παρασκευή 23 Απριλίου 2010
Στα γρήγορα...
...θα σας τα πω γιατί παίζουν και σήριαλ και καταλαβαίνετε πως είναι η ώρα του brain dead κι αυτό δεν το χάνω με τίποτα.
1) Επέστρεψα το Κόνεξ Τι Βι (γιέαα!!!) αλλά μου έχουν ζαλίσει τα αρχίδια με το να μην ξέρουν στο 134 τι πληρώνω τελικά. 44 ευρώ μου λέει ο ένας, 50 ο άλλος, 36 ο τρίτος, 53 ο δεύτερος, καταλαβαίνετε τι λογαριασμό θα πληρώσω σε ένα δίμηνο. Θα το μάθετε. Θ' ακούσετε τα ουρλιαχτά σ' όποιο μέρος του πλανήτη κι αν βρίσκεστε.
2) Η γιάφκα είναι δίπλα στο σπίτι μου. Και γαμώ. Η μόνη μαλακία είναι ότι δεν μένω στην ίδια πολυκατοικία να με πάνε και μένα ρε πούστη σε ένα ξενοδοχείο να γουστάρω γαμώ την πουτάνα μου. Θεϊκό να μάθετε πως ανακάλυψα την όλη ιστορία καθώς είναι γνωστό πως ΑΡΝΟΥΜΑΙ να δω ειδήσεις. Το Σάββατο που πέρασε ήταν; Ούτε που θυμάμαι. Δευτέρα ήταν; Ήταν τελοσπάντων, εκείνη η μέρα που ανακάλυψαν τη γιάφκα. Εγώ είμαι στον υπολογιστή και κάνω δουλειά. Και χτυπάει το τηλέφωνο. Η μαμά μου (θεά). "Παιαιαιαιαιαιδίιιιι μουουουουου!!!!!" μου λέει και απομακρύνω το τηλέφωνο γιατί σπάσανε κάτι αγγεία από το volume. "Τι έγινε;" της λέω μισοζαλισμένη από τον υπολογιστή. "Τι γίνεται εκεί παιαιαιαιαιαιαιδίιιιι μουουουου!!!;;;!!!" Τι γίνεται;" της λέω. "Αστυνομία, ασθενοφόρα, περιπολικά, πυροβολισμοί, όπλα!!!!" μου λέει. Παύση. Που είμαι ρε πούστη, στο Μπρονξ; Στο Μπρούκλυν; Στο Μπρίξτον; "Μην βγεις έξω παιδί μουουουουου!!!" συνεχίζει η θεά. "Γιατί, θα με πυροβολήσουν άμα βγω στο μπαλκόνι;" της λέω και βγαίνω στο μπαλκόνι στο καπάκι με το τηλέφωνο κολλημένο στο αυτί. Νέκρα από κάτω. Ούτε ρουκέτες, ούτε τανκς, ούτε αίματα, ούτε τίποτα. Νέκρα. "Μαμά..." της λέω. "Ναι παιδί μουουουου!!!" μου λέει. "Κλείσε την τηλεόραση τώρα και τράβα να πλέξεις κανένα πουλόβερ!" "Ωραία θα ήταν να πλέκω παιδί μου, ε;"
3)Φανταστικός διάλογος, το ξέρω. Ακόμα γελάω.
4) Πήγαμε χτες σε ένα γκέι μπαρ που έπαιζε ελληνική μουσική η οποία ήταν τόσο γάμα τα που όταν γυρίσαμε σπίτι, βάλαμε Sheep on Drugs (ρίξτε μια ματιά εδώ αν δεν τους ξέρετε). Ακούγαμε τις διαταραχές και τρώγαμε κάτι σάντουιτς με τυρί, ντομάτα που χυνόταν απ'έξω και πιπεριές τόσο μακριές που περίσσευαν. Όλο αυτό, κουνώντας το κεφάλι πάνω κάτω. Πώς δεν βγάλαμε κανένα μάτι με τις πιπεριές δεν ξέρω.
5) Στο μπαρ πήγαμε αφού είχα κάνει 2μιση ώρες γυμναστική, ένα σωρό δουλειές, περπάτησα μία ώρα, προσπάθησα να κοιμηθώ αλλά απέτυχα. Μετά τα σάντουιτς με τις πιπεριές που προεξείχαν, έπλυνα και τα πιάτα.
5) Κομμάτια είμαι ρε πούστη μου. Το βράδυ έχει το SAFE (1995) του Τοντ Χέινς στην ΕΤ1. Όποιος δεν το έχει δει και το χάσει, θα κάνει ΜΕΓΑΛΗ ΜΑΛΑΚΙΑ!
Υ.Γ. Τον Hard Ton τον ξέρετε; ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ. Δείτε!
1) Επέστρεψα το Κόνεξ Τι Βι (γιέαα!!!) αλλά μου έχουν ζαλίσει τα αρχίδια με το να μην ξέρουν στο 134 τι πληρώνω τελικά. 44 ευρώ μου λέει ο ένας, 50 ο άλλος, 36 ο τρίτος, 53 ο δεύτερος, καταλαβαίνετε τι λογαριασμό θα πληρώσω σε ένα δίμηνο. Θα το μάθετε. Θ' ακούσετε τα ουρλιαχτά σ' όποιο μέρος του πλανήτη κι αν βρίσκεστε.
2) Η γιάφκα είναι δίπλα στο σπίτι μου. Και γαμώ. Η μόνη μαλακία είναι ότι δεν μένω στην ίδια πολυκατοικία να με πάνε και μένα ρε πούστη σε ένα ξενοδοχείο να γουστάρω γαμώ την πουτάνα μου. Θεϊκό να μάθετε πως ανακάλυψα την όλη ιστορία καθώς είναι γνωστό πως ΑΡΝΟΥΜΑΙ να δω ειδήσεις. Το Σάββατο που πέρασε ήταν; Ούτε που θυμάμαι. Δευτέρα ήταν; Ήταν τελοσπάντων, εκείνη η μέρα που ανακάλυψαν τη γιάφκα. Εγώ είμαι στον υπολογιστή και κάνω δουλειά. Και χτυπάει το τηλέφωνο. Η μαμά μου (θεά). "Παιαιαιαιαιαιδίιιιι μουουουουου!!!!!" μου λέει και απομακρύνω το τηλέφωνο γιατί σπάσανε κάτι αγγεία από το volume. "Τι έγινε;" της λέω μισοζαλισμένη από τον υπολογιστή. "Τι γίνεται εκεί παιαιαιαιαιαιαιδίιιιι μουουουου!!!;;;!!!" Τι γίνεται;" της λέω. "Αστυνομία, ασθενοφόρα, περιπολικά, πυροβολισμοί, όπλα!!!!" μου λέει. Παύση. Που είμαι ρε πούστη, στο Μπρονξ; Στο Μπρούκλυν; Στο Μπρίξτον; "Μην βγεις έξω παιδί μουουουουου!!!" συνεχίζει η θεά. "Γιατί, θα με πυροβολήσουν άμα βγω στο μπαλκόνι;" της λέω και βγαίνω στο μπαλκόνι στο καπάκι με το τηλέφωνο κολλημένο στο αυτί. Νέκρα από κάτω. Ούτε ρουκέτες, ούτε τανκς, ούτε αίματα, ούτε τίποτα. Νέκρα. "Μαμά..." της λέω. "Ναι παιδί μουουουου!!!" μου λέει. "Κλείσε την τηλεόραση τώρα και τράβα να πλέξεις κανένα πουλόβερ!" "Ωραία θα ήταν να πλέκω παιδί μου, ε;"
3)Φανταστικός διάλογος, το ξέρω. Ακόμα γελάω.
4) Πήγαμε χτες σε ένα γκέι μπαρ που έπαιζε ελληνική μουσική η οποία ήταν τόσο γάμα τα που όταν γυρίσαμε σπίτι, βάλαμε Sheep on Drugs (ρίξτε μια ματιά εδώ αν δεν τους ξέρετε). Ακούγαμε τις διαταραχές και τρώγαμε κάτι σάντουιτς με τυρί, ντομάτα που χυνόταν απ'έξω και πιπεριές τόσο μακριές που περίσσευαν. Όλο αυτό, κουνώντας το κεφάλι πάνω κάτω. Πώς δεν βγάλαμε κανένα μάτι με τις πιπεριές δεν ξέρω.
5) Στο μπαρ πήγαμε αφού είχα κάνει 2μιση ώρες γυμναστική, ένα σωρό δουλειές, περπάτησα μία ώρα, προσπάθησα να κοιμηθώ αλλά απέτυχα. Μετά τα σάντουιτς με τις πιπεριές που προεξείχαν, έπλυνα και τα πιάτα.
5) Κομμάτια είμαι ρε πούστη μου. Το βράδυ έχει το SAFE (1995) του Τοντ Χέινς στην ΕΤ1. Όποιος δεν το έχει δει και το χάσει, θα κάνει ΜΕΓΑΛΗ ΜΑΛΑΚΙΑ!
Υ.Γ. Τον Hard Ton τον ξέρετε; ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ. Δείτε!
Παρασκευή 16 Απριλίου 2010
Πόσο καθυστερημένη;
Για μένα λέω. Πόσο καθυστερημένος μπορεί να είναι ένας άνθρωπος; Όχι πείτε μου. Τι είδους κάψιμο μπορεί να έχει και κάνει τέτοιες μαλακίες ανυπέρβλητου μεγέθους; Μιλάμε για κάλο. Αισθάνομαι σαν τα καρτούν ή κάτι παιδάκια σε παιδικές ταινίες που πιάνονταν κότσο και φορούσαν ένα καπέλο που έλεγε sucker (κορόιδο) και κάθονταν σε μια γωνία και κοιτούσαν τον τοίχο ενώ οι άλλοι τους πετούσαν πράγματα. Από αύριο, παρακαλώ όποιον με γνωρίζει, να με μουτζώνει, να με φτύνει και αν προχωράμε μαζί, να μου δίνει μια φάπα στο σβέρκο κάθε 5 λεπτά συνοδευόμενη από τις λέξεις: βλάχα, μαλάκω, κορόιδο, μπάζο, καθυστερημένη και ηλίθια εναλλάξ. Όταν κοκκινήσει το σβέρκο μου, θα σταματήσει και θα συνεχίσει με μούντζες.
Μα τι έκανα και αξίζω τέτοια αντιμετώπιση; Χα! Μαλακίες! Όλο μαλακίες!
Κάποια στιγμή στη ζωή μου, πήρα ένα στρώμα 1500 € παρακαλώ που δεν μπορούσε να κοιμηθεί κανείς γιατί έβγαζες την ιλαρά εκεί πάνω απο τη ζέστη. Αυτή είναι μια μαλακία που έχω κάνει παλιότερα. Πέταξα τόσα λεφτά που ΔΕΝ έχω γιατί μια ωραία μέρα με τύφλωσε η μαλακία και πήγα κι έβαλα δόσεις να πληρώνω γαμισιάτικα για κάτι εντελώς ηλίθιο.
Μετά από αυτή τη μαλακία είπα να προσέχω, να μην πετάω λεφτά για πίπες. Στο κάτω-κάτω, πόσο ηλίθια είμαι; Κάθομαι δουλεύω σαν το μαλάκα να παίρνω τρεις κι εξήντα και μετά πάω και τα πετάω σε μαλακίες; Κάνω το σκατό μου παξιμάδι, προσέχω μη το ένα, μη το άλλο και μετά πάω και κάνω μια τέτοια χοντράδα και πληρώνω για όλα όσα πρόσεχα. Τι μαλάκω!
Μα τι έκανα τώρα; Πήγα και έβαλα connex tv ρε μαλάκες! Αυτό έκανα! Ναι και; Τι ναι και ρε; Ακούστε και θα καταλάβετε να ξέρετε τι σημαίνει βλακεία, μαλακία και κάψιμο εγκεφάλου μαζί.
Στο σπίτι δεν έχω κεραία. Τηλεόρασης. Ένας οικογενειακός φίλος μου έφερε ένα δορυφορικό πιάτο και το μόνο που έπρεπε να κάνω ήταν να δώσω κει 50€ να πάρω έναν αποκωδικοποιητή, να τα ενώσω και να ξεστραβώνομαι με την ησυχία μου. Εγώ εντωμεταξύ ήταν να βάλω και ίντερνετ. Ωραία; Ωραία. Ε, πήγα στον ΟΤΕ και λέω αφού θα βάλω που θα βάλω ίντερνετ και θα πληρώνω περίπου 50€ το μήνα, δε βάζω όλο το πακέτο μαζί με το connex tv που είναι τα ίδια λεφτά, θα έχω τον αποκωδικοποιητή και δε θα χρειαστώ κεραία, ούτε αυτό το οικτρό τεράστιο δορυφορικό πιάτο; Το βρήκα σωστό και το έκανα. Και πήρα τα αρχίδια μου στο χέρι να έχω να τα βλέπω. Και να είχα αρχίδια καλά θα ήταν. Αλλά έλα τώρα που κρατάω αρχίδια και δεν τα θέλω κιόλας! Γιατί, τι έγινε; Τι έγινε; Το connex tv φίλοι μου, πιάνει Αλ Τζαζίρα και Ντόιτζε Βέλε, άπειρα αθλητικά και τσόντες αλλά δεν έχει το μέγκα, τον αντένα, τον άλφα και τη βουλή γιατί δεν είναι συμβεβλημένα. Αποτέλεσμα; Πρέπει να βάλω κεραία να τα πιάνω από την τηλεόρασή μου και να τα βλέπω όταν κλείνω τον αποκωδικοποιητή!!!!!!!! Πόσο βλάχα; Πόσο τρόμπα; Και δεν είναι μόνο αυτό. Έχει κι άλλο το μενού της μαλακίας.
Εγώ έχω dvd αντιγραφικό, μπορώ ρε παιδί μου να γράφω ό,τι θέλω από την τηλεόραση και να τα βλέπω ό,τι ώρα μου γουστάρει. Μπορώ; Μπορούσα θέλω να πω. Γιατί τώρα με τη μαλακία που έκανα, δε μπορώ να γράφω μέσω του αποκωδικοποιητή, συν ότι αυτός ο αποκωδικοποιητής, μάρκας Pirelli παρακαλώ, δεν έχει σκληρό δίσκο, οπότε πάει άχρηστη κι αυτή η χρήση του dvd και σίγουρα πρέπει να βάλω κεραία! Πόσο καθυστερημένη; Πόσο;! Και δε σταματάει εδώ η μαλακία. Έχει κι άλλο.
Το συμβόλαιο αυτό που έκανα έχει 3 ώρες ομιλία το μήνα στο τηλέφωνο. Εγώ μιλάω 3 ώρες την ημέρα με 2 φίλες μου. Αν βάλω και τους υπόλοιπους φίλους μου συν τις δουλειές κλπ μιλάμε για καμιά 60ριά ώρες το μήνα. Αυτό σημαίνει ότι θα πληρώνω τον κώλο μου το δίμηνο με λεφτά που δεν έχω. Πόσο κορόιδο; Πόσο ηλίθια; Φτύστε με σας παρακαλώ, χτυπήστε με, χαστουκίστε με μπας και ξυπνήσω και σταματήσω τις μαλακίες κάποτε! Και δε σταματάμε εδώ. Έχει κι άλλο.
Εγώ όλα αυτά πλην του τηλεφώνου και του ίντερνετ δεν τα χρειάζομαι γιατί ΕΙΜΑΙ ΟΛΗ ΜΕΡΑ ΕΞΩ! Επίσης, ΔΕΝ ΒΛΕΠΩ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ εκτός από τα βράδια εφόσον είμαι σπίτι!! Μουτζώνομαι μαλάκες μόνη μου μουτζώνομαι σας λέω! Είναι καλοκαίρι, όλη μέρα είμαι έξω κι όταν είμαι σπίτι, ακούω μουσική, μιλάω στο τηλέφωνο και άμα θέλω να δω κανένα σήριαλ, το βλέπω στο ίντερνετ! Κι αν ήθελα να δω καμία ταινία, την έγραφα στο dvd αλλά τώρα δε μπορώ! Καταλάβατε; Μιλάμε για γαμώ τα άτομα. Για φάπες, φτύσιμο και μούντζες. Και το συμβόλαιο είναι για 1 χρόνο. Για ένα ολόκληρο χρόνο. Και θα βάλω και την γκουμούτσα στο μπαλκόνι ή κεραία ή ένα δονητή στον κώλο μου να πονάω να μάθω να μην κάνω μαλακίες! Έλεος, δε με λυπάται ο Θεός να με πάρει να ησυχάσω από τη μαλακία μου;
Άσε το άλλο. Που τόσες μέρες που παραπονιόμουν ότι δεν έχω ίντερνετ και αργούν να μου το βάλουν... είχα! Είχα ρε μαλάκες αλλά δεν είχα συνδέσει σωστά τα καλώδια. ΒΛΑΧΑ! ΤΑΓΑΡΙ! ΓΚΛΙΤΣΑ!!!!
Τώρα, θα πάω τη Δευτέρα στον ΟΤΕ, άντε πάλι, απ'έξω με έχουν μάθει, μόλις πλησιάζω πατάνε στον υπολογιστή το τηλέφωνό μου, με καλημερίζουν και περιμένουν να πλησιάσω να τους πω τι θέλω πάλι το ταγάρι που πήγαινα με τα χέρια στη μέση και τους έλεγα ότι δεν έχω ίντερνετ τόσες μέρες και δεν πρόκειται να πληρώσω το λογαριασμό ολόκληρο και άλλα πολλά που δεν είναι της ώρας. Κατάλαβαν οι άνθρωποι ότι έχουν να κάνουν με γίδι και χαμογελούσαν και μου εξηγούσαν ότι έχω ίντερνετ και γω σκεφτόμουν ότι είναι ηλίθιοι. Αυτοί είναι ηλίθιοι μωρή μπατανόβουρτσα ή εσύ; Ου μωρή ου!
Θα πάω τη Δευτέρα λοιπόν και θα τους πω ότι δε θέλω αυτήν την παπάρα το συμβόλαιο και θα ρωτήσω ποια είναι η ρήτρα αν το σπάσω. Αν δεν με συμφέρει, θα το πιω, θα πληρώνω τα μαλλιά μου, που για παραδειγματική τιμωρία θα ξυρίσω, θα βλέπω ποδόσφαιρο, τσόντες και θα πίνω μπύρες. Γαμώ ρε φιλάρα γαμώ.
Τι συμβαίνει αυτή τη στιγμή στο σπίτι μου: Έχω ένα μικρό σύνθετο που έχω βάλει όλα τα ηλεκτρονικά τεκνόλοτζι φρικ μάη ας μπλιμπλίκια, τα έχω κλειστά και έχω μια τηλεορασούλα 5 ιντσών σε ένα σκαμπό με εσωτερική κεραία και βλέπω όστιν πάουερς με κόκκο. Μουντζώστε.
Μα τι έκανα και αξίζω τέτοια αντιμετώπιση; Χα! Μαλακίες! Όλο μαλακίες!
Κάποια στιγμή στη ζωή μου, πήρα ένα στρώμα 1500 € παρακαλώ που δεν μπορούσε να κοιμηθεί κανείς γιατί έβγαζες την ιλαρά εκεί πάνω απο τη ζέστη. Αυτή είναι μια μαλακία που έχω κάνει παλιότερα. Πέταξα τόσα λεφτά που ΔΕΝ έχω γιατί μια ωραία μέρα με τύφλωσε η μαλακία και πήγα κι έβαλα δόσεις να πληρώνω γαμισιάτικα για κάτι εντελώς ηλίθιο.
Μετά από αυτή τη μαλακία είπα να προσέχω, να μην πετάω λεφτά για πίπες. Στο κάτω-κάτω, πόσο ηλίθια είμαι; Κάθομαι δουλεύω σαν το μαλάκα να παίρνω τρεις κι εξήντα και μετά πάω και τα πετάω σε μαλακίες; Κάνω το σκατό μου παξιμάδι, προσέχω μη το ένα, μη το άλλο και μετά πάω και κάνω μια τέτοια χοντράδα και πληρώνω για όλα όσα πρόσεχα. Τι μαλάκω!
Μα τι έκανα τώρα; Πήγα και έβαλα connex tv ρε μαλάκες! Αυτό έκανα! Ναι και; Τι ναι και ρε; Ακούστε και θα καταλάβετε να ξέρετε τι σημαίνει βλακεία, μαλακία και κάψιμο εγκεφάλου μαζί.
Στο σπίτι δεν έχω κεραία. Τηλεόρασης. Ένας οικογενειακός φίλος μου έφερε ένα δορυφορικό πιάτο και το μόνο που έπρεπε να κάνω ήταν να δώσω κει 50€ να πάρω έναν αποκωδικοποιητή, να τα ενώσω και να ξεστραβώνομαι με την ησυχία μου. Εγώ εντωμεταξύ ήταν να βάλω και ίντερνετ. Ωραία; Ωραία. Ε, πήγα στον ΟΤΕ και λέω αφού θα βάλω που θα βάλω ίντερνετ και θα πληρώνω περίπου 50€ το μήνα, δε βάζω όλο το πακέτο μαζί με το connex tv που είναι τα ίδια λεφτά, θα έχω τον αποκωδικοποιητή και δε θα χρειαστώ κεραία, ούτε αυτό το οικτρό τεράστιο δορυφορικό πιάτο; Το βρήκα σωστό και το έκανα. Και πήρα τα αρχίδια μου στο χέρι να έχω να τα βλέπω. Και να είχα αρχίδια καλά θα ήταν. Αλλά έλα τώρα που κρατάω αρχίδια και δεν τα θέλω κιόλας! Γιατί, τι έγινε; Τι έγινε; Το connex tv φίλοι μου, πιάνει Αλ Τζαζίρα και Ντόιτζε Βέλε, άπειρα αθλητικά και τσόντες αλλά δεν έχει το μέγκα, τον αντένα, τον άλφα και τη βουλή γιατί δεν είναι συμβεβλημένα. Αποτέλεσμα; Πρέπει να βάλω κεραία να τα πιάνω από την τηλεόρασή μου και να τα βλέπω όταν κλείνω τον αποκωδικοποιητή!!!!!!!! Πόσο βλάχα; Πόσο τρόμπα; Και δεν είναι μόνο αυτό. Έχει κι άλλο το μενού της μαλακίας.
Εγώ έχω dvd αντιγραφικό, μπορώ ρε παιδί μου να γράφω ό,τι θέλω από την τηλεόραση και να τα βλέπω ό,τι ώρα μου γουστάρει. Μπορώ; Μπορούσα θέλω να πω. Γιατί τώρα με τη μαλακία που έκανα, δε μπορώ να γράφω μέσω του αποκωδικοποιητή, συν ότι αυτός ο αποκωδικοποιητής, μάρκας Pirelli παρακαλώ, δεν έχει σκληρό δίσκο, οπότε πάει άχρηστη κι αυτή η χρήση του dvd και σίγουρα πρέπει να βάλω κεραία! Πόσο καθυστερημένη; Πόσο;! Και δε σταματάει εδώ η μαλακία. Έχει κι άλλο.
Το συμβόλαιο αυτό που έκανα έχει 3 ώρες ομιλία το μήνα στο τηλέφωνο. Εγώ μιλάω 3 ώρες την ημέρα με 2 φίλες μου. Αν βάλω και τους υπόλοιπους φίλους μου συν τις δουλειές κλπ μιλάμε για καμιά 60ριά ώρες το μήνα. Αυτό σημαίνει ότι θα πληρώνω τον κώλο μου το δίμηνο με λεφτά που δεν έχω. Πόσο κορόιδο; Πόσο ηλίθια; Φτύστε με σας παρακαλώ, χτυπήστε με, χαστουκίστε με μπας και ξυπνήσω και σταματήσω τις μαλακίες κάποτε! Και δε σταματάμε εδώ. Έχει κι άλλο.
Εγώ όλα αυτά πλην του τηλεφώνου και του ίντερνετ δεν τα χρειάζομαι γιατί ΕΙΜΑΙ ΟΛΗ ΜΕΡΑ ΕΞΩ! Επίσης, ΔΕΝ ΒΛΕΠΩ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ εκτός από τα βράδια εφόσον είμαι σπίτι!! Μουτζώνομαι μαλάκες μόνη μου μουτζώνομαι σας λέω! Είναι καλοκαίρι, όλη μέρα είμαι έξω κι όταν είμαι σπίτι, ακούω μουσική, μιλάω στο τηλέφωνο και άμα θέλω να δω κανένα σήριαλ, το βλέπω στο ίντερνετ! Κι αν ήθελα να δω καμία ταινία, την έγραφα στο dvd αλλά τώρα δε μπορώ! Καταλάβατε; Μιλάμε για γαμώ τα άτομα. Για φάπες, φτύσιμο και μούντζες. Και το συμβόλαιο είναι για 1 χρόνο. Για ένα ολόκληρο χρόνο. Και θα βάλω και την γκουμούτσα στο μπαλκόνι ή κεραία ή ένα δονητή στον κώλο μου να πονάω να μάθω να μην κάνω μαλακίες! Έλεος, δε με λυπάται ο Θεός να με πάρει να ησυχάσω από τη μαλακία μου;
Άσε το άλλο. Που τόσες μέρες που παραπονιόμουν ότι δεν έχω ίντερνετ και αργούν να μου το βάλουν... είχα! Είχα ρε μαλάκες αλλά δεν είχα συνδέσει σωστά τα καλώδια. ΒΛΑΧΑ! ΤΑΓΑΡΙ! ΓΚΛΙΤΣΑ!!!!
Τώρα, θα πάω τη Δευτέρα στον ΟΤΕ, άντε πάλι, απ'έξω με έχουν μάθει, μόλις πλησιάζω πατάνε στον υπολογιστή το τηλέφωνό μου, με καλημερίζουν και περιμένουν να πλησιάσω να τους πω τι θέλω πάλι το ταγάρι που πήγαινα με τα χέρια στη μέση και τους έλεγα ότι δεν έχω ίντερνετ τόσες μέρες και δεν πρόκειται να πληρώσω το λογαριασμό ολόκληρο και άλλα πολλά που δεν είναι της ώρας. Κατάλαβαν οι άνθρωποι ότι έχουν να κάνουν με γίδι και χαμογελούσαν και μου εξηγούσαν ότι έχω ίντερνετ και γω σκεφτόμουν ότι είναι ηλίθιοι. Αυτοί είναι ηλίθιοι μωρή μπατανόβουρτσα ή εσύ; Ου μωρή ου!
Θα πάω τη Δευτέρα λοιπόν και θα τους πω ότι δε θέλω αυτήν την παπάρα το συμβόλαιο και θα ρωτήσω ποια είναι η ρήτρα αν το σπάσω. Αν δεν με συμφέρει, θα το πιω, θα πληρώνω τα μαλλιά μου, που για παραδειγματική τιμωρία θα ξυρίσω, θα βλέπω ποδόσφαιρο, τσόντες και θα πίνω μπύρες. Γαμώ ρε φιλάρα γαμώ.
Τι συμβαίνει αυτή τη στιγμή στο σπίτι μου: Έχω ένα μικρό σύνθετο που έχω βάλει όλα τα ηλεκτρονικά τεκνόλοτζι φρικ μάη ας μπλιμπλίκια, τα έχω κλειστά και έχω μια τηλεορασούλα 5 ιντσών σε ένα σκαμπό με εσωτερική κεραία και βλέπω όστιν πάουερς με κόκκο. Μουντζώστε.
Κυριακή 11 Απριλίου 2010
Hard Rock Punk Heavy Metal Thrash My Ass.
Έτσι ζω τον τελευταίο καιρό, έτσι βαράνε οι καμπάνες, έτσι κουράζομαι, έτσι σκέφτομαι. Όπως ο τίτλος. Αυτό το γαμόΠασχα με γάμησε γαμώ την κωλογιορτή τους μέσα. Δε φτάνει που τον βασανίσανε τον θεάνθρωπο, ψήνουν και αρνιά να το γιορτάσουνε. Μαλάκες. Κι αυτές οι καμπάνες; Τι φασισμός είναι αυτός; Μία στις 7 παρά δέκα, μία στις 7 και είκοσι και μία στις 8 παρά δέκα. Πάνε καλά; Και βαράνε άσχημα. Τίγκα στους μετανάστες και να βαράνε έτσι που να πετάγεσαι και να τρέχεις γύρω γύρω στο σπίτι μη γνωρίζοντας από που να ξεφύγεις; Αίσχος! Έχω βρεθεί σε χωριό στην Ολλανδία, που είχε 2 δρόμους, 1500 κατοίκους και 17 εκκλησίες. Σας πληροφορώ ότι όταν χτυπούσαν οι καμπάνες, όχι μόνο δε θύμωνες, ούτε καν ταραζόσουν. Ήταν σαν να σε έπιαναν τα χερουβείμ στην αγκαλιά τους και σε πήγαιναν στον ουρανό να χορέψετε στα σύννεφα. Και μη μου πει κανείς ότι ήμουν πίτα από τσιγάρα και τις άκουγα έτσι, δεν ήμουν. Μιλάμε για μελωδία. Όχι αυτό το πράμα εδώ ντάγκα ντούγκα το ηλεκτρονικό το αίσχος. Κάθε που τις ακούω, θέλω να βγω στο μπαλκόνι και να κάνω headbanging παίζοντας air guitar με τους μαλάκες. Τρελός φασισμός. Επίτηδες το κάνουν επειδή είναι γκέτο. ...Α ναι, μετακόμισα, ήρθα στο παλιό μου το σπίτι. Ναι βέβαια, ήθελα πάρα πολύ να πάω στο κέντρο, το έκανα, μόνο που αυτό το κέντρο έχει γίνει γκέτο. Την πρώτη μέρα που ήρθα, πήγαν να μου διαρρήξουν το αυτοκίνητο. Μετά, πετάχτηκα τη νύχτα πανικόβλητη απο μηχανάκια που γκάζωναν και μαλακοκάβλια που τσίριζαν πάνω στα μηχανάκια. Μετά, άρχισαν οι καμπάνες. Γκάπα γκούπα, μου γάμησαν το ταμ τιριρίμ. Να σας πω κάτι. Και στο Θεό πιστεύω και κεράκι άναψα. Αλλά αυτό το πράμα ούτε έχει καμία σχέση με το Θεό, τον κακό Θεό που τιμωρεί και που στο όνομά του έσφαζαν και σφάζουν ακόμα και είναι για φωτιά. Και δεν είναι μόνο η εκκλησία απέναντί μου, το φασισμό προτίμησαν κι άλλες εκκλησίες στην περιοχή. Το σπίτι της μαμάς μου δεν είχε, ούτε έχει κοντά εκκλησία. Η κοντινότερη ήταν στα 700 μέτρα με ανηφοροκατηφόρες ενδιάμεσα και πολυκατοικίες που όσο να΄ναι καταπίνουν τον ήχο. Ε, πήγα στη μαμά μου τις μέρες του Πάσχα και οι καμπάνες ακούγονταν μέσα στο σπίτι. "Πήραν καινούριες, πιο δυνατές" μου είπε και έφριξα. Για ποιο λόγο παρακαλώ; Για να φτύσει αίμα όποιος έχει μείνει Αθήνα; Αίσχος! Φωτιά κι ας με αφορήσουν, χέστηκα.
Το σπίτι μου είναι ωραίο αλλά έχω φτύσει αίμα με το ίντερνετ. Μου έβαλαν το τηλέφωνο που όταν παίρνω κάνει ένα χχχχχχχχχχχφφφφφφφφ και θυμάσαι την εποχή των αναλογικών τηλεφώνων και χαίρεσαι, θες να πιάσεις και μια πέτρα να τη σπάσεις, έτσι, για τους Νεάντερταλ ρε γαμώτο, και το ίντερνετ ακόμα. 4-5 μέρες θέλει λέει. Είσαι μαλάκας άνθρωπέ μου; Hello, είμαι στο γκέτο..εε.. στο κέντρο! Κέντρο! 2 μέτρα από τους πυλώνες σας, hello, hello, hello, λαμβάνει κανείς; Παπάρια. Χχχχχχχχχχχχφφφφφφφ, ένα, ένα, ένα, μ'ακούτε; Παπάρια. Και περιμένω να βάλω ίντερνετ. Καλά, μόλις βάλω, θα κάτσω άπειρες ώρες. Άπειρες. Μιλάμε για τρελό στερητικό, μα να μην ξέρω τι γίνεται, συν τις άπειρες δουλειές, τα μέηλ μου, αααααααα!! Να πας σε ένα ίντερνετ καφέ, θα μου πείτε. Σε παρακαλώ, στο γκέτο είπα ότι μένω, ποιος σας είπε ότι έχει ίντερνετ καφέ; Κάτι βλαχομπαρόκ τσουλέ μπουρδελοτσατσάδικα να κάνεις πασαρέλα έχει, ντάξει υπερβάλλω, άμα θες να πετάξεις τα βυζιά σου έξω, να φορέσεις μίνι και να βάλεις κραγιόν από τη μύτη μέχρι το σαγόνι και να αλλάζεις πόδι με το τσιτσί σου ξυρισμένο σε σχήμα καρδούλας, είναι ότι πρέπει αυτές οι καφετέριες. Είμαι σκύλα τώρα, το ξέρω, γιατί δεν είναι έτσι τραγικά, αλλά εγώ είμαι πιο πολύ παιδί των Εξαρχείων και του Μοναστηρακίου. Ταιριάζω πιο καλά με το κέντρο, με θαμώνες ψαγμένους, κουλτουριάρηδες και τέτοια, καταλαβαίνετε. Δε μπορώ να βλέπω τη φάλαινα με το μίνι και τα τακούνια που τα πατάει στραβά μέρα μεσημέρι, δε μπορώ. Ε, μ' αυτά και μ' αυτά, σηκώθηκα πρωί-πρωί και πήγα να βρω ίντερνετ καφέ, αρχίδια βρήκα. Με πήραν μάτι όλοι οι κωλόγεροι και γλύφτηκαν, σιχτίρ γαμώ το σπίτι τους και τελικά έφτασα Εξάρχεια με τα πόδια και τώρα επιτέλους σας γράφω. Αφού τα δάχτυλά μου με τόση αγραψία είχαν θυμώσει και μου την έλεγαν. "Γράψε μωρή που μας έχεις γαμήσει, όλη μέρα κάνεις δουλειές, έχουμε γίνει λες και ανήκουμε σε γκαραζιέρη υδραυλικό μπετατζή!" Καλά, το τι δουλειά έχω ρίξει με τη μετακόμιση δε λέγεται. Και γράφτηκα και στο γυμναστήριο. Μιλάμε, πήγα την πρώτη μέρα και με έβαλε να κάνω διάδρομο να μην κουραστώ. Καλά, μόνο τη λίμα να κάνω τα νύχια μου δεν έβγαλα. Τι να κουραστώ ρε μεγάλε, έχω γαμηθεί λέμε, τα κάνω όλα και συμφέρω, είσαι καλά; Και μου έβαλε μεγαλύτερη ταχύτητα και στα 20 λεπτά αισθάνθηκα τον κώλο μου να ανεβαίνει στο σβέρκο. Έτσι, μάλιστα. Α ναι. Άσχετο αλλά τώρα το θυμήθηκα. Προχτές, περπατούσα από τα Εξάρχεια προς το γκέτο. Και φυσικά κάποιος τον έπαιζε μέσα στο Πεδίον του Άρεως δίπλα από τον Πανελλήνιο. "Την ψωλάρα μου ωωω την ψωλάρα μου ωωω" έλεγε και κάπως μου ήρθε να μπω μέσα να του την ξεριζώσω την ψωλάρα και να του τη χώσω στον κώλο αλλά μου είχαν τελειώσει τα αντιβακτηριδιακά μαντηλάκια και έτσι συνέχισα. Καλά να πάθω. Με πείραζαν οι παλιατζήδες και τώρα έχω ψωλάρες ωωω ψωλάρες. Τουλάχιστον δεν οδηγώ δε λες, είμαι δίπλα παντού και στο κάτω-κάτω, τίποτα δεν είναι μόνιμο. Όποτε γουστάρω, τα ξαναμαζεύω και πάω όπου να'ναι. Έτσι που λέτε. Επανέρχομαι στο θέμα της γυμναστικής.
Έχω πεθάνει να κάνω δουλειές. Έχω πεθάνει λέμε. Προχτές, ανοίγω μια συρταριέρα από το ΙΚΕΑ και μόλις βλέπω τα 63782992839202 κομματάκια, έβαλα τα κλάματα. Σε λίγα δευτερόλεπτα, σφούγγισα τα δάκρυά μου και την έφτιαξα. Τι να κάνω το καημένο το κωλογριουλίνι άχου το. Άμα τα λέω αυτά στους φίλους μου, γελάνε τα μαλακισμένα.
Που λέτε, χτες και προχτές λύσσαξα. Λύσσαξα όμως. Μιλάμε θα κάνω γαμώ τις κορμάρες. Αφού ξεκωλόθηκα να κάνω δουλειές, πήγα γιόγκα. Στη γιόγκα ήταν μία τσατσά που την έπεφτε στο γυμναστή και του έλεγε πως κάπου στην Αμερική ή δεν ξέρω που, κάνουν γιόγκα γυμνοί. Κοιταχτήκαμε όλοι μεταξύ μας και συνεχίσαμε. Ήταν όμως τόσο δύσκολη η γιόγκα που σε κάποια φάση είχα όραμα ότι πάω και τραβάω μια σφαλιάρα στο γυμναστή. Μετά άρχισα να γελάω. Όχι με θόρυβο αλλά γελούσα. Σκεφτόμουν κάτι ταινίες, αμερικάνικες κωμωδίες, που πάνε να κάνουν γυμναστική και τρώνε σαβούρες και τέτοια και γελούσα. Και γελούσα τόσο που με πήρε γραμμή ο γυμναστής και γελούσε κι αυτός. Θα σκέφτηκε πόσο ευτυχισμένες κάνει τις γυναίκες με τη γιόγκα. Ναι αμέ, τι να σου πω. Μετά τη γιόγκα, ήρθε ένας φίλος μου σπίτι και περπατήσαμε μαζί από κει μέχρι το Γκάζι, μία ώρα δρόμος. Σήμερα δεν μπορώ να κουνήσω, περιττό να σας πω. Ενονείται ότι το πρωί βαρούσαν οι heavymetalάδες την καμπάνα και υπέφερα. Μετά σύρθηκα μέχρι το μπάνιο, μετά ντύθηκα και μετά με έπιασε αμόκ για ίντερνετ. Πήγα στις καφετέριες, πήρα τα αρχίδια μου και περπάτησα μέχρι τα Εξάρχεια. Άλλη μια φορά να περπατήσω σήμερα να πάω κάπου, νομίζω πως θα σβήσω από το χάρτη. Τι λέω ο μαλάκας. Έχω την επιστροφή. Ωραία. Άλλη μία διαδρομή να κάνω μετά την επιστροφή, θα σβήσω! Κι αύριο πάλι γυμναστική, πάλι δουλειές, άντε μέχρι να τελειώσουν, έχω και την έκπληξη που δεν σας έχω πει ακόμα και μετά καλοκαίρι! Καλοκαίρι! Καλοκαίρι! Τι θα κάνω; Τίποτα. Θα ακούω "ψωλάρα ωωω ψωλάρα" αλλά τουλάχιστον θα έχω ίντερνετ.
Το σπίτι μου είναι ωραίο αλλά έχω φτύσει αίμα με το ίντερνετ. Μου έβαλαν το τηλέφωνο που όταν παίρνω κάνει ένα χχχχχχχχχχχφφφφφφφφ και θυμάσαι την εποχή των αναλογικών τηλεφώνων και χαίρεσαι, θες να πιάσεις και μια πέτρα να τη σπάσεις, έτσι, για τους Νεάντερταλ ρε γαμώτο, και το ίντερνετ ακόμα. 4-5 μέρες θέλει λέει. Είσαι μαλάκας άνθρωπέ μου; Hello, είμαι στο γκέτο..εε.. στο κέντρο! Κέντρο! 2 μέτρα από τους πυλώνες σας, hello, hello, hello, λαμβάνει κανείς; Παπάρια. Χχχχχχχχχχχχφφφφφφφ, ένα, ένα, ένα, μ'ακούτε; Παπάρια. Και περιμένω να βάλω ίντερνετ. Καλά, μόλις βάλω, θα κάτσω άπειρες ώρες. Άπειρες. Μιλάμε για τρελό στερητικό, μα να μην ξέρω τι γίνεται, συν τις άπειρες δουλειές, τα μέηλ μου, αααααααα!! Να πας σε ένα ίντερνετ καφέ, θα μου πείτε. Σε παρακαλώ, στο γκέτο είπα ότι μένω, ποιος σας είπε ότι έχει ίντερνετ καφέ; Κάτι βλαχομπαρόκ τσουλέ μπουρδελοτσατσάδικα να κάνεις πασαρέλα έχει, ντάξει υπερβάλλω, άμα θες να πετάξεις τα βυζιά σου έξω, να φορέσεις μίνι και να βάλεις κραγιόν από τη μύτη μέχρι το σαγόνι και να αλλάζεις πόδι με το τσιτσί σου ξυρισμένο σε σχήμα καρδούλας, είναι ότι πρέπει αυτές οι καφετέριες. Είμαι σκύλα τώρα, το ξέρω, γιατί δεν είναι έτσι τραγικά, αλλά εγώ είμαι πιο πολύ παιδί των Εξαρχείων και του Μοναστηρακίου. Ταιριάζω πιο καλά με το κέντρο, με θαμώνες ψαγμένους, κουλτουριάρηδες και τέτοια, καταλαβαίνετε. Δε μπορώ να βλέπω τη φάλαινα με το μίνι και τα τακούνια που τα πατάει στραβά μέρα μεσημέρι, δε μπορώ. Ε, μ' αυτά και μ' αυτά, σηκώθηκα πρωί-πρωί και πήγα να βρω ίντερνετ καφέ, αρχίδια βρήκα. Με πήραν μάτι όλοι οι κωλόγεροι και γλύφτηκαν, σιχτίρ γαμώ το σπίτι τους και τελικά έφτασα Εξάρχεια με τα πόδια και τώρα επιτέλους σας γράφω. Αφού τα δάχτυλά μου με τόση αγραψία είχαν θυμώσει και μου την έλεγαν. "Γράψε μωρή που μας έχεις γαμήσει, όλη μέρα κάνεις δουλειές, έχουμε γίνει λες και ανήκουμε σε γκαραζιέρη υδραυλικό μπετατζή!" Καλά, το τι δουλειά έχω ρίξει με τη μετακόμιση δε λέγεται. Και γράφτηκα και στο γυμναστήριο. Μιλάμε, πήγα την πρώτη μέρα και με έβαλε να κάνω διάδρομο να μην κουραστώ. Καλά, μόνο τη λίμα να κάνω τα νύχια μου δεν έβγαλα. Τι να κουραστώ ρε μεγάλε, έχω γαμηθεί λέμε, τα κάνω όλα και συμφέρω, είσαι καλά; Και μου έβαλε μεγαλύτερη ταχύτητα και στα 20 λεπτά αισθάνθηκα τον κώλο μου να ανεβαίνει στο σβέρκο. Έτσι, μάλιστα. Α ναι. Άσχετο αλλά τώρα το θυμήθηκα. Προχτές, περπατούσα από τα Εξάρχεια προς το γκέτο. Και φυσικά κάποιος τον έπαιζε μέσα στο Πεδίον του Άρεως δίπλα από τον Πανελλήνιο. "Την ψωλάρα μου ωωω την ψωλάρα μου ωωω" έλεγε και κάπως μου ήρθε να μπω μέσα να του την ξεριζώσω την ψωλάρα και να του τη χώσω στον κώλο αλλά μου είχαν τελειώσει τα αντιβακτηριδιακά μαντηλάκια και έτσι συνέχισα. Καλά να πάθω. Με πείραζαν οι παλιατζήδες και τώρα έχω ψωλάρες ωωω ψωλάρες. Τουλάχιστον δεν οδηγώ δε λες, είμαι δίπλα παντού και στο κάτω-κάτω, τίποτα δεν είναι μόνιμο. Όποτε γουστάρω, τα ξαναμαζεύω και πάω όπου να'ναι. Έτσι που λέτε. Επανέρχομαι στο θέμα της γυμναστικής.
Έχω πεθάνει να κάνω δουλειές. Έχω πεθάνει λέμε. Προχτές, ανοίγω μια συρταριέρα από το ΙΚΕΑ και μόλις βλέπω τα 63782992839202 κομματάκια, έβαλα τα κλάματα. Σε λίγα δευτερόλεπτα, σφούγγισα τα δάκρυά μου και την έφτιαξα. Τι να κάνω το καημένο το κωλογριουλίνι άχου το. Άμα τα λέω αυτά στους φίλους μου, γελάνε τα μαλακισμένα.
Που λέτε, χτες και προχτές λύσσαξα. Λύσσαξα όμως. Μιλάμε θα κάνω γαμώ τις κορμάρες. Αφού ξεκωλόθηκα να κάνω δουλειές, πήγα γιόγκα. Στη γιόγκα ήταν μία τσατσά που την έπεφτε στο γυμναστή και του έλεγε πως κάπου στην Αμερική ή δεν ξέρω που, κάνουν γιόγκα γυμνοί. Κοιταχτήκαμε όλοι μεταξύ μας και συνεχίσαμε. Ήταν όμως τόσο δύσκολη η γιόγκα που σε κάποια φάση είχα όραμα ότι πάω και τραβάω μια σφαλιάρα στο γυμναστή. Μετά άρχισα να γελάω. Όχι με θόρυβο αλλά γελούσα. Σκεφτόμουν κάτι ταινίες, αμερικάνικες κωμωδίες, που πάνε να κάνουν γυμναστική και τρώνε σαβούρες και τέτοια και γελούσα. Και γελούσα τόσο που με πήρε γραμμή ο γυμναστής και γελούσε κι αυτός. Θα σκέφτηκε πόσο ευτυχισμένες κάνει τις γυναίκες με τη γιόγκα. Ναι αμέ, τι να σου πω. Μετά τη γιόγκα, ήρθε ένας φίλος μου σπίτι και περπατήσαμε μαζί από κει μέχρι το Γκάζι, μία ώρα δρόμος. Σήμερα δεν μπορώ να κουνήσω, περιττό να σας πω. Ενονείται ότι το πρωί βαρούσαν οι heavymetalάδες την καμπάνα και υπέφερα. Μετά σύρθηκα μέχρι το μπάνιο, μετά ντύθηκα και μετά με έπιασε αμόκ για ίντερνετ. Πήγα στις καφετέριες, πήρα τα αρχίδια μου και περπάτησα μέχρι τα Εξάρχεια. Άλλη μια φορά να περπατήσω σήμερα να πάω κάπου, νομίζω πως θα σβήσω από το χάρτη. Τι λέω ο μαλάκας. Έχω την επιστροφή. Ωραία. Άλλη μία διαδρομή να κάνω μετά την επιστροφή, θα σβήσω! Κι αύριο πάλι γυμναστική, πάλι δουλειές, άντε μέχρι να τελειώσουν, έχω και την έκπληξη που δεν σας έχω πει ακόμα και μετά καλοκαίρι! Καλοκαίρι! Καλοκαίρι! Τι θα κάνω; Τίποτα. Θα ακούω "ψωλάρα ωωω ψωλάρα" αλλά τουλάχιστον θα έχω ίντερνετ.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)