Τίποτα / Όλα / Ξανά.

Είναι κάποιες φορές που δεν έχεις να πεις τίποτα. Και κάθεσαι και γράφεις; Ναι, ξέρω γω, έλα ντε. Έτσι για να μη μεγαλώσει το κενό. Είναι καλή φάση να μην έχεις να πεις τίποτα. Γιατί πρέπει συνέχεια να έχεις να πεις κάτι; Είναι επιθυμία, και πολύ δύσκολη αποστολή, να κάνω σιωπή σε ήχο και σκέψη, για μεγάλο διάστημα. Γίνεται αλήθεια; Θα δείξει.
Δεν έχεις να πεις τίποτα απολύτως. Δεν σου έρχεται τίποτα έξυπνο. Απολαμβάνεις τα έξυπνα των άλλων, καλή φάση. Είσαι ελεύθερος να κάνεις πίσω και να απολαύσεις χωρίς να ψάξεις για κάτι. 
Και μετά κάθεσαι και γράφεις ένα κείμενο. Δεν είναι απολύτως ειλικρινές το ότι απολαμβάνεις. Αφού κάτι κάνεις πάλι. Το έχει πει ο κολλητός. Καταραμένοι σε αιώνια εγρήγορση. Δεν είναι κακό. Αν το εντοπίσεις και το ξέρεις, ας είσαι σε αιώνια εγρήγορση. Από το να είσαι σε αιώνιο ύπνο, καλύτερα. Θα μου πεις πρέπει να είσαι σε αιώνιο κάτι; Όχι αλλά και πάλι, δεν υπάρχει πρόβλημα. Γιατί μόλις το εντοπίσεις, μπορεί και να το αλλάξεις. Όχι εύκολα, το σώμα αργεί να πάρει το μήνυμα της απόφασης που το μυαλό σου πήρε σε μισό δευτερόλεπτο. Και κει είναι η μαγκιά. Να μην τα παρατήσεις. Γιατί η άθλια ποταπή βαρετή πραγματικότητα δε θέλει να αλλάζει και κάνει το παν να σε κρατήσει εκεί που είσαι. Το μυαλό σου το σκέφτηκε, η καρδιά σου στο είπε και το σώμα ή η πραγματικότητα δε θέλει. Επιμένεις. Και τα καταφέρνεις. Εσύ είσαι το αφεντικό.
Κάτι ήθελα να πω τώρα και το ξέχασα. Δεν πειράζει. 
Έρχεται και καλοκαίρι. Ήρθε δηλαδή. Η επαφή της θάλασσας με το σώμα, ο ορίζοντας.. πάντα ήμουν άνθρωπος της θάλασσας. Αγαπώ το βουνό, θέλω να ξαπλώνω μέσα του και να το μυρίζω μα η θαλάσσα ακόμα κι αν με φοβίζει μου αρέσει περισσότερο. Βεβαίως δεν ξεπερνάει ποτέ την αγάπη του ουρανού. Του μοναδικού αυτού στοιχείου που τι δε θα'δινα να μπω μέσα στα σύννεφά του.

Το ανθρωπάκι κάτω κάτω στη σελίδα του Blogspot χαμογελάει πλατιά. Πόσο μ' αρέσει. 

Σου περισσεύει πίτσα;

Συγνώμη, αλλά εντυπωσιάστηκα. 

Αληθινή Σειρά.

Το λοιπόν μάγκες και μόρτες. Εδώ, στο κείμενο αυτό, συμπεριλαμβάνεται, εκτός άλλων που μπορεί να μου σκάσουν, το εγκώμιο του True Detective. Μου έχει ζητηθεί πολλάκις (από τα δύο άτομα που διαβάζουν τις κριτικές μου) να γράφω κριτικές για ταινίες και άλλα κουλτουριάρικα ώστε να γλιτώνουν τη μανούρα του ψάχνειν. Τεμπέλαροι. Αστειεύομαι. Λες και δε θέλω.

True Detective.

Εντάξει. Νομίζω ότι επίσημα είναι ό,τι ωραιότερο έχω δει ποτέ. Ολοκληρωμένο ρε παιδί μου. Σα να πήρε την εμπειρία όλων των υπέροχων σειρών που έχουν υπάρξει, έβαλε την τεχνολογία, υπέροχους ηθοποιούς και όσα μέσα μπορούν να σου δώσουν ένα τέλειο αποτέλεσμα και βγήκε αυτό. Υπέροχο. Και δεν το λέω έτσι μιας κι έχω δει τον κώλο μου. Ούτε παίρνω την δόξα σε καμία περίπτωση από το Six Feet Under ως η καλύτερη σειρά του κόσμου, ή το Sopranos για τους πραγματικά φανταστικούς χτισμένα χαρακτήρες ή το Boss ως την καλύτερη πολιτική σειρά που γυρίστηκε και της παίρνει μια πίπα κάθε πρωί το House of Cards. Όχι. Απλώς φαίνονται πιο παλιά πια, κάποια απ' αυτά, και άλλα λίγο πιο "μικρά". Χωρίς να σημαίνει ότι δεν είναι πανέμορφα.

Δεν είναι γαμάτο το Boardwalk Empire; Που στην αρχή έκανα τη δύσκολη κι έλεγα άσε με ρε βαριέμαι ποτοαπαγόρευση και τέτοια αλλά λίγο ο θεός που τον αγαπώ για πάντα, Στιβ Μπουσέμι, λίγο το πόσο γαμάτο είναι, κόλλησα και το είδα όλο. Βέβαια, τώρα, μετά την 4^η σεζόν εγώ τουλάχιστον δεν ψιλοθέλω να το ξαναδώ γιατί έγινε κάτι που με πείραξε πολύ και σπάστηκα (σχετικά με την πλοκή, δεν παρεξηγήθηκα με τον Σκορτσέζε, προς Θεού, φίλοι είμαστε ακόμα).  Ή το αριστουργηματικό Green Wing ως την καλύτερη κωμωδία που υπήρξε ποτέ, ή το Episodes που κλαίω γιατί είναι σούπερ ή στην τελική τα Φιλαράκια που ΑΚΟΜΑ τα βλέπω και πάνε στην κατηγορία Endless Fun. Και υπάρχουν κι άλλες σειρές φοβερές, το Top of the Lake της Τζέιν Κάμπιον, καλά, πόσο γαμάτη είναι αυτή, θα μας πει κανείς; Το Breaking bad. Το τι παλαμάκι έχω ρίξει για το Breaking Bad, ξαπλωμένη στον καναπέ με τα χέρια ψηλά, αυτό ξέρει. Ααα! Το 24. ΕΝΤΑΞΕΙ. Περιμένω τον επόμενο κύκλο τύπου ντυμένη με μπλούζα παντελόνι φουλάρι καπέλο 24, ροκάνες στο χέρι και τα σχετικά. Γιατί δε με νοιάζει αν γίνονται ΟΛΕΣ οι μαλακίες του κόσμου, με νοιάζει ο Τζακ Μπάουερ. Τον πονάω ρε παιδί μου, τρώω ξύλο μαζί του και σώζω την γκόμενά του παρέα. Δακρύζω για την κόρη του, μην συνεχίσω, καταλάβαμε.

Ξέρετε, υπάρχει ένα πρόβλημα μ’ αυτούς, όπως εγώ, που έχουν δει πάρα πολλά πράγματα. Δε θα μιλήσω για το γούστο, αυτό είναι υποκειμενικό τελείως. Αν και από ένα σημείο και πέρα, αν είσαι ανοιχτός φυσικά και βλέπεις σχεδόν όλα τα είδη, τότε αναμφισβήτητα ξεκινάει και υπάρχει μια ποιότητα στην οπτική σου αν και πάλι, σχετικά είναι όλα, το τι στυλ θα σου αρέσει περισσότερο δηλαδή. Να εγώ, ας πούμε, δε μπορώ να δω ιταλικό κινηματογράφο. Υποφέρω. Δε μπορώ, βαριέμαι, θέλω να βγω στη μέση της ταινίας και να φωνάξω Α ΓΑΜΗΘΕΙΤΕΕΕ τη στιγμή που δεκάδες χιλιάδες κόσμου δακρύζει με περίσσια συγκίνηση. Είναι ρε παιδί μου όπως πειράζουν τα σκυλιά οι ψηλές νότες. Ενώ για γαλλικό κινηματογράφο ψοφάω. Ακόμα και τις ψιλοπίπες βρίσκω χαριτωμένες. Εντάξει, είδα μία πέρσι με τον κούκλο που έπαιζε στο υπέροχο The Artist, τον Jean Dujardin, που ήταν ΑΙΣΧΟΣ, μια κουράδα τελειωμένη και δεν την αναφέρω γιατί ούτε την θυμάμαι ούτε θέλω να την ψάξω. Αλλά ήταν μία γαλλική πίπα στις 10 που έχω δει τελευταία ας πούμε. Ντάξει και η Ζωή της Αντέλ δεν μου άρεσε αλλά άλλο αυτό, εκεί αντιλαμβάνομαι τις ποιότητες. Ο ισπανικός κινηματογράφος επίσης. Μ’ αρέσει. Εντάξει, δε λέω για τον Αλμοδοβάρ που τον αγαπώ, μιλάω γενικά. Καλά και ο αργεντίνικος. Τελευταία τι έχει κάνει ρε; ΠΑΡΑ πολύ ωραίες ταινίες.

Ναι, άλλα κάτι άλλο έλεγα...Α ναι! Το πρόβλημα που υπάρχει με αυτούς που βλέπουν πάρα πολλά πράγματα. Ε, το πρόβλημα είναι ότι για να εκτιμήσουν μια σειρά ή μια ταινία και να φτάσουν ας πούμε να την απολαύσουν ή να βαρέσουν παλαμάκια, πρέπει να μην καταλάβουν από το πρώτο δευτερόλεπτο τι θα γίνει, να μην έχει χιλιοπαιγμένα κλισέ δηλαδή, να είναι ενδιαφέρουσα, να σου τραβάει την προσοχή με κάποιο τρόπο κι ακόμα κι αν έχει κλισέ και έχει πέσει σε υπομονετικό έμπειρο θεατή, να σου κάνει το twist, το γύρισμα δηλαδή, την ανατροπή σε άπταιστα αγγλικά, ώστε να σηκώσεις τα χέρια και να πεις ΜΠΡΑΒΟ! Αυτό το έκανε το Following, η σειρά με τον Κεβιν Μπέικον. Που χεσμένο τον έχω γενικώς αλλά εκείνη την περίοδο έψαχνα σειρές να δω γιατί, τα έχουμε πει, η τηλεόραση έχει κοπεί μαχαίρι, δε μπορώ να δω αυτό το πράμα. Οπότε βρήκα το Following, άρχισα να το βλέπω και όταν ξεκίνησε γελούσα γιατί σκεφτόμουν ότι ο/οι σεναριογράφος/οι, έψαξαν πραγματικά πολύ ώστε να βρουν ΟΛΑ τα κλισέ που έχουν υπάρξει ποτέ και να τα βάλουν ΟΛΑ σε μια σειρά. Όταν τελείωσε, βρήκα τον εαυτό μου να είναι με το στόμα ανοιχτό και να υποφέρει. Αυτό σημαίνει ότι είχα υπομονή και στο τέλος, ας πούμε, κάπως με κέρδισε. Αν και δεν είναι σόι τώρα να δεις 10 επεισόδια για να πεις στο τέλος μπράβο. Παρόλα αυτά, τώρα βλέπω τον 2^ο κύκλο. Πολύ αίμα και πόνος ρε παιδί μου, εντάξει. Και δεν παίζουν και καλά όλοι. Τέλος πάντων, τι να κάνεις.

Γιατί άργησα με το εγκώμιο του True Detective. Γιατί αν δεν ολοκληρωθεί μια σειρά εγώ δεν κάθομαι να βλέπω επεισόδιο-επεισόδιο, δεν υπάρχει αυτό το πράμα. Το έκανα στο παρελθόν που έβλεπα σειρές στην τηλεόραση και έπρεπε να θυμάμαι την τάδε μέρα μην το χάσω, μετά να το ψάχνω αν το έχασα, να ζω με την αγωνία και αρχίδια αγωνία, χέσε με. Μαζεύεται όλο το κυκλάκι και απολαμβάνω ολοκληρωμένα. Βέβαια, με αυτήν την τακτική πάω τοίχο-τοίχο γιατί είναι ΠΑΝΤΟΥ αυτοί με τα spoilers, που προδίδουν δηλαδή, βασικά στοιχεία τύπου ΠΕΘΑΝΕ Ο ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΗΣ ΣΤΟ ΤΕΤΑΡΤΟ ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ ΣΤΟ 32:14 και βάζουν και φωτογραφία της ώρας του θανάτου σε περίπτωση που δεν ξέρεις να διαβάζεις. Γιατί το κάνουν αυτό, δεν καταλαβαίνω. Μαζί το βλέπαμε και σου ζήτησα επανάληψη; Γιατί δεν πας να το πεις στον φίλο σου και το γράφεις στο facebook; Αφού ρέεουν οι πληροφορίες πως να μην το δω; Πας καλά; Με ποια λογική; Δεν καταλαβαίνω. Αλλά θα μου πεις τόσα δεν καταλαβαίνεις εκεί κόλλησες; Έλα ντε. Οπότε, τοίχο-τοίχο.

Τι ωραίο το True Detective.

Τέτοιοι χαρακτήρες, σαν των δύο χαρακτήρων του True Detective δεν υπάρχουν/ γράφονται εύκολα. Δεν ξέρω αν τον άγγιξε η θεία έμπνευση το σεναριογράφο και έκανε τέτοιο ποίημα ή αν γενικώς γράφει έτσι καθώς έμαθα ότι είναι συγγραφέας ο ίδιος, νοβελίστας κατά πως διάβασα, αλλά όπως και να ’χει μπράβο. Εύγε. Συγχαρητήρια.

Εννοείται πως ό,τι και να λένε άλλοι για μία σειρά που βγαίνει, ο έμπειρος θεατής (εγώ) το λαμβάνει υπόψην του αλλά ταυτόχρονα το γράφει και στα παπάρια του. Π.χ. εκθείαζαν, και συνεχίζουν να εκθειάζουν, αυτό το κλαπαρχίδι το Game of Thrones που εννοείται ότι το βλέπω και φυσικά με συνεπαίρνουν όοοοολες αυτές οι μαλακίες που γίνονται εκεί μέσα όταν φυσικά και αν, σταματήσω να ρίχνω μούντζες. Το Harry Potter, βιβλίο κι αυτό, ήταν καμιά 92782192872782919837278 φορές καλύτερο. Το Lord of the Rings επίσης. Αυτή η μαλακία ο Θρόνος γιατί αρέσει τόσο δε θα το καταλάβω ποτέ. Που τη μόνη ανατροπή που έχει βρει ο συγγραφέας είναι να σκοτώνει τους πρωταγωνιστές. Ευχαριστώ πολύ, καλημέρα σας. Χρησιμοποιεί το πιο συνηθισμένο κλισέ όλων των εποχών για να τη σπάσει στον αναγνώστη/ θεατή. Και οι μαζόχες γουστάρουν. 

Ό,τι ταινία και να βλέπεις, πόσες φορές έχεις επιθυμήσει το τέλος του πρωταγωνιστή; Όχι του κακού, του καλού. Πόσες; 3; 2; Καμία; Οπότε τι μας λέει ακριβώς το Παιχνίδι των Θρόνων; Ότι; Συνέχεια σκοτώνει ο ένας τον άλλο; Και; 

Όταν τριγυρνάνε πεινασμένα ζόμπι στο άσχετο και προσπερνάνε ένα μπουχέσα, ένα λουκούλλειο δηλαδή γεύμα, τι σημαίνει; Ότι είναι για τον πούτσο το σενάριο ή έχω αποχαυνωθεί τόσο που δε θα το προσέξω; Ποιος ξέρει. Δεν το συνεχίζω γιατί δε θα βγει άκρη, είναι ξεκάθαρα θέμα γούστου, οπτικής κλπ. Πάμε παρακάτω.

Να πω τον πόνο μου λίγο σ’ αυτό το σημείο. Που κάθε φορά που ελέγχω τους υπότιτλους, ότι είναι σωστοί και στη θέση τους, πετυχαίνω πάντα μα ΠΑΝΤΑ το χειρότερο σημείο που θα μπορούσα να πετύχω. Όταν φυσικά δεν πέφτω μόνο στις στιγμές που δε μιλάνε. Εντάξει, αυτό το ξέρω, το παθαίνουν όλοι. Μπορείς να περάσεις ένα ολόκληρο επεισόδιο ή μια ολόκληρη ταινία και να μην πετύχεις ποτέ διάλογο. Αυτό έπαθα με την ταινιάρα που έπαιζε ο Ρόμπερντ Ρέντφορντ, το All is Lost (δείτε τη) και κόντεψα να φτάσω στη μέση. Μετά μου ’κοψε, γιατί σε αντίθεση με άλλους, ξέρω τι πάω να δω, και γύρισα στην αρχή που έλεγε ξέρω γω Αμερική 2012 και λέω ντάξει, καλά είσαι.

Ποιο είναι όμως το χειρότερο σημείο που μπορείς να πετύχεις ψάχνοντας τους υπότιτλους; Ποιο άλλο; Εκείνο που σου αποκαλύπτεται ότι ο πρωταγωνιστής πέθανε, η πρωταγωνίστρια είναι έγκυος ή λεσβία η οποία το κρύβει για 19 επεισόδια, εσύ δεν έχεις δει κανένα και το μαθαίνεις κοιτώντας τους υπότιτλους στο 19. Τι ωραία. Μονίμως όμως πέφτω σε τέτοια. Μονίμως. Ούτε να το διάλεγα.

Τέλος πάντων, αυτά. Το True Detective γάμησε, ο Μάθιου Μακ Κόναχι έπρεπε να πάρει το Όσκαρ γι αυτή τη σειρά και μόνο, παίρνω πίσω όσα έχω πει γι’ αυτόν, ότι είναι βλάχος και παίζει παντού βλάχικα κλπ. Δεν ξέρω αν του ταίριαζε αυτό που έκανε εκεί ή ήταν τόσο τέλεια η χημεία μεταξύ αυτού και του Γούντι Χάρελσον (που ήταν), πάντως ήταν φανταστικός. Λάτρεψα το υπέροχο χτίσιμο των χαρακτήρων, τη φωτογραφία, το φιλμ και όχι τη βιντεΐλα, ήταν σα να βλέπεις ταινία σε τεύχη. Η ιστορία υπέροχη, υπήρχε κάτι να γίνεται αλλά το θέμα ήταν κυρίως οι χαρακτήρες, πόσο ωραία σειρά. Και δε με νοιάζει κάποιοι που λένε/ έγραψαν για το τέλος ότι σου μου του μανταλάκια. Χέσε με. Αυτό είναι θέμα γνώμης του καθένα. Εγώ το λάτρεψα όλο. Αν και στην αρχή δε μου άρεσε, έκανα τη δύσκολη. Είδα τα δύο πρώτα επεισόδια, εκτίμησα το στυλ και την ερμηνεία αλλά για κάποιο λόγο στράβωνα, δε γούσταρα. Και μετά με πήρε και χάθηκα. Εντάξει. Είναι πλέον ένα από τ' αγαπημένα μου.

Εδώ δύο άρθρα, ένα και άλλο ένα, που γράφουν στοιχεία, χαρακτηριστικά και διάφορα σχετικά με το True Detective που μου φάνηκαν πολύ ενδιαφέροντα. Κάθε φορά άλλωστε που τελειώσει κάτι που μου φανεί πολύ καλό, πάντα ψάχνω να δω τι έχουν γράψει γι’ αυτό. 

Αυτά. Χαιρετώ. Και εις άλλα με υγεία.