Τσιν Τσιν, εδώ δεν χαζεύουμε, πίνουμε.

Κωωω...λόοο..γρια... Πουου...ρόοο..γριααα... τα πράσινά σου φύλλα
Αχ πως πίιι...νεις και δε μεθάαας...
Κωωω..λόοο...γρια... Πουου...ρόοο..γριααα... Θα καταντήσεις τζάνκιιι...

Βασικά για τις χτεσινές πομπές θέλω να γράψω αλλά θα ξεκινήσω απ' αλλού γιατί ως γνωστόν τρελαίνομαι να πηγαίνω μέσω Λαμίας. Τις τελευταίες μέρες που λέτε, πιάνω πουλιά στον αέρα. Όχι από εξυπνάδα, σας παρακαλώ, με προσβάλλετε, από νεύρα. Κι όχι μόνο εγώ απ' ότι έχω δει, γενικώς παίζει ένας εκνευρισμός, αλλά τέλος πάντων. Που λέτε λέω. Εκεί που είμαι καλά και όμορφα, σε μια καταστολή άλφα ρε παιδί μου, κάτι μπορεί να δω, μάλλον κάτι μπορεί να μου πεις, εσύ ο αθώος άνθρωπος απέναντί μου και τότε ξαφνικά, θα σηκωθεί το δεξί μου και θα κλείσει γερά γύρω από το λαιμό σου. Το χαμόγελό μου θα είναι παγωμένο και τα μάτια μου θα έχουν εισβάλλει στα έγκατα της ψυχής σου μέσα από τα δικά σου μάτια. Τρόμαξες; Γι' αυτό σου λέω, μη με εκνευρίζεις. Που λέτε ξανά. Έχω ένα εκνευρισμό. Αλλά δεν πειράζει. Το ξέρω, τον έχω εντοπίσει και τον πιάνω έγκαιρα. Όχι που θα με κορόιδευε εμένα το πουστράκι. Παρόλα αυτά, για μερικά δευτερόλεπτα, μέχρι να τον πιάσω, την πατάω. Είναι εκείνα τα δευτερόλεπτα που μάλλον θα σε έχω πνίξει αγαπητέ αθώε άνθρωπε.

Παράδειγμα. Έχω ένα φίλο που του μιλάω πάρα πολύ άσχημα. Αλλά το θέλει, το ζητάει και του αρέσει αρχίζω να πιστεύω πλέον. Δηλαδή, εγώ είμαι πάρα πολύ καλή μαζί του, αλλά, ειδικά τέτοιες μέρες που υπάρχει ένας περιρρέων εκνευρισμός, με φτιάχνει και τον αρχίζω σε κάτι μπινελίκια που δεν υπάρχουν. Αλλά τα θέλει ο κώλος του, την ψάχνει, το ξαναλέω. Να τώρα π.χ. θα διαβάσει το ποστ και θα με πάρει τηλέφωνο να με βρίσει. Ε δεν την ψάχνει; Που λέτε. ...Όχι, τα λέω αυτά για να δείτε ότι ναι μεν υπάρχει ο εκνευρισμός, αλλά πρέπει να βρεθεί και ο λόγος για να βγει προς τα έξω. Παίρνω που λέτε το φίλο αυτό τηλέφωνο χτες να του πω ότι έχω φαΐ και γλυκό διαθέσιμο άμα γουστάρει να έρθει να μασαμπουκιάσει. Με χαμόγελο έπαιρνα, αλήθεια το λέω. Και το σηκώνει. "ΕΕΕΕΛΑΑΑΑΑΑ!!!" ούρλιαξε σα βλάχος στη ραχούλα που καλεί τα πρόβατα. Αυτό ήταν. Το κουμπί που έχω στο κούτελο με τίτλο "εκνευρισμός" άρχισε να αναβοσβήνει. Παρόλα αυτά. Με περισσή γλυκύτητα του λέω, χωρίς να φωνάζω: "Τι φωνάζεις βρε μαλάκα; Μη φωνάζεις". Και τι λέει; "ΕΕΕΕΕΕΛΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!!" πιο δυνατά. Όπως καταλαβαίνετε η επόμενη απάντησή μου ήταν "ΑΝΤΕ ΓΑΜΗΣΟΥ ΡΕ ΜΑΛΑΚΙΣΜΕΝΟ ΣΚΑΣΕ ΣΚΑΣΕ ΣΚΑΣΕ ΜΗ ΦΩΝΑΖΕΙΣ ΚΩΛΟΒΛΑΧΕ ΤΣΟΜΠΑΝΗ ΤΑΓΑΡΙ" κι αυτός από πάνω επειδή γούσταρε που με είχε τσαντίσει, γελούσε και φώναζε "ΕΛΑΑΑΑ ΕΛΑΑΑΑ ΕΛΑΑΑΑ ΕΛΑΑΑ", καταλαβαίνετε, πουτάνα όλα. Κι εκείνη τη στιγμή που φωνάζαμε, χτυπάει το κινητό. Κόπηκαν οι φωνές μαχαίρι και του λέω με γλύκα "έλα, σκάσε, σε κλείνω και σε ξαναπαίρνω", σηκώνω κινητό, από τον ΟΤΕ. Μέσα στην ευγένεια με τον ΟΤΕ, την δουλειά μου ήθελανα κάνω, όχι ότι έγινε, λέμε τώρα, κλείνω το κινητό. Ξαναπαίρνω το φίλο. Δε φώναξε αυτή τη φορά, το σήκωσε κανονικά, είχα ξεχάσει το πριν εγώ και μιλούσαμε ανθρώπινα, τι κάνεις, τι γίνεται κλπ. Αφού λέμε τα πριν και τα προσεχώς, του λέω "έχεις φάει σήμερα;" Και τι μου απαντάει αν έχετε το Θεό σας. "Τι εννοείς;" Λοιπόν, αυτή η ερώτηση σε ερώτηση που πιο σαφής δε γίνεται, μπορεί να με στείλει στην κόλαση, πραγματικά όμως. Και μου την κάνει συνέχεια. Τον ρωτάω τέτοια πράγματα, απόλυτα απλά και με ρωτάει πίσω τι εννοώ. Εννοείται φυσικά ότι η απάντησή μου 99% έχει να κάνει με πούτσους και κώλους. Όπως χτες. Με το που ακούω το "τι εννοείς;" στο "έχεις φάει σήμερα;" απάντησα: "ΤΙ ΕΝΝΟΩ! ΤΙ ΝΑ ΕΝΝΟΩ ΓΑΜΩ ΤΗΝ ΠΟΥΤΑΝΑ ΜΟΥ! ΕΧΕΙΣ ΦΑΕΙ ΠΟΥΤΣΟ ΤΩΡΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ;" Ναι, γίνομαι απαίσια το ξέρω αλλά μόνο με αυτούς που μπορώ και διασκεδάζουμε μαζί, ουδέποτε θα έκανα έτσι με άλλους που δεν είναι στην ίδια φάση. Εγώ μ' αυτό το φίλο μου δεν έχουμε πρόβλημα, με εκνευρίζει αφάνταστα, δε λέω, αλλά μάλλον το κάνει επίτηδες για να βλέπει αντιδράσεις και να γελάει. Φυσικά με την απάντηση γέλασε και μου είπε ότι δεν έχει φάει, του είπα να έρθει να φάει άμα θέλει και τι μου είπε; Α ΣΤΟ ΔΙΑΟΛΟ ΜΩΡΗ. Τον γαμάς; Όχι πείτε μου, φταίω εγώ μετά να τονε βάλω κάτω και να τον πατήσω στο λάρυγγα; Όχι πείτε μου. Πείτε μου σας παρακαλώ δηλαδή. ΤΩΡΑ ΜΟΥ ΤΟ ΛΕΣ;; συνεχίζει. Εκεί άρχισε να ξεφεύγει το πράγμα. Θα έβαζα το χέρι μέσα στο ακουστικό και θα τον έβγαζα από το σπίτι του στο σαλόνι μου. Αλλά τελικά εντάξει όλα κομπλέ. (Τον απείλησα ευγενικά με χαμηλή φωνή, φοβήθηκε και ντάξει).

Τώρα εγώ γιατί τα έγραψα όλα αυτά;... Α! Για τον εκνευρισμό. Ναι... και τι σχέση έχει ο εκνευρισμός με τις χτεσινές πομπές; ...Δεν ξέρω, κάποια σχέση θα έχει, θα δούμε. Που λέτε.

Τι έλεγα ότι κοιμάμαι 800 ώρες αυτές τις μέρες; Ε, πάνε αυτά, περάσανε φίλοι μου. Δυο μέρες κράτησε το πάρτυ του ύπνου. 3 ώρες έχω κοιμηθεί σήμερα. Και ούτε. 3:30, 4 παρά χτες και σήμερα ξύπνησα στις 6. Δηλαδή τα ξημερώματα όλα αυτά, όχι τύπου χτες το μεσημέρι έπεσα σε κώμα και ξύπνησα σήμερα στις 6, όχι, καμία σχέση. Σήμερα στις 3 και σήμερα στις 6. Το πάλεψα μιάμιση ώρα μετά μπας και κοιμηθώ αλλά δε μπορούσα. Και όχι, δεν είχα κανένα εκνευρισμό, μια χαρά ήμουν, απλώς τα γαμόξυδα τα κάνουν αυτά. Τι τα πίνεις τα γαμημένα, θα μου πείτε, αφού βλέπεις τα χάλια σου γριά γυναίκα. Μωρέ να σας πω κάτι; Μου έφταιγε και το τασάκι στο κεφάλι μου. Τέτοια μπόχα δεν την αντέχω. Το τι απορροφούν τα μαλλιά από τσιγαρίλα δε λέγεται. Αηδία. Και μου έρχονται στο πρόσωπο και τρελαίνομαι. Οπότε καταλαβαίνετε, δε γινόταν. Και έκανα την αηδία δύο μέρες σερί. (Εξού και η παραλλαγή του "Έλατου" στην αρχή αυτού του ποστ) Προχτές έπινα από τις 5 έως τις 11 (αλλά μετά κοιμήθηκα κούκλα 850 ώρες) και χτες πάλι τα ίδια από τις 10 έως τις 2:30. Αλλά μάλλον κάτι το απανωτό, δύο μέρες αποτσίγαρα στο κεφάλι μου (όχι δε λούστηκα ΚΑΙ χτες, έχουμε και δουλειές, είχα λουστεί προχτές, ολόκληρη βελέντζα έχω στο κεφάλι μου, ήξερα ότι θα βγω πάλι, τι νόημα είχε να αρωματίζομαι δεν καταλαβαίνω, είναι σα να σηκωθείς από τα σκατά και είναι να ξαναπέσεις. Γιατί να πλυθείς; Άλλο το μπάνιο. Για το λούσιμο λέω. Εντάξει, είμαι βρωμιάρα, μη με κάνετε παρέα, χέστηκα. ...Μαλάκες... μέρα παρά μέρα λούζομαι, ήμαρτον. Άσε που φταίνε τα κωλοχημικά αφροί και τέτοια. Σταμάτησε το Μπόντι Σοπ να βγάζει τον αφρό και αναγκάζομαι να χρησιμοποιώ μαλακίες χημικές που είναι σαν κόλλα για μύγες τα γαμημένα, ουστ κωλοχημείες, θα βρω φυτικό πράμα πάλι, δε βρωμάει έτσι το μαλλί λέμε. ..Γιατί, δεν έβγαινα παλιότερα; Χτες ξεκίνησα; Δεν ξέρω; Αυτά φταίνε, τα χημικά τα κωλοπροϊόντα, μακριά!) Τι έλεγα; Ξέχασα. Α ναι. Για τον λίγο ύπνο. Ε τα γνωστά πάλι. Τώρα που έχω δουλειές σήμερα, ραντεβού, μαλακίες, να πλέξω γιατί πρέπει να παραδώσω μια παραγγελία, θα βαράω ντάγκλες από τις 11 το πρωί, στάνταρ. Αλλά δε γινόταν, τι να κάνω; Να πιω ναρκωτικά; Σηκώθηκα, άναψα θερμοσίφωνα, μπανιαρίστηκα και έκατσα να γράψω εδώ την ιστορία της ζωής μου μπας και νυστάξω και πέσω να κοιμηθώ τύπου 10-12. Που λέτε. Χτες.

Ήρθαμε και στο χτες. Καταρχήν πήγαμε και είδαμε ένα πάρα πολύ ωραίο έργο. Το "Ο θαυματοποιός". Άχου, πολύ ωραίο. Είναι κινούμενα σχέδια και είναι του ίδιου που έφτιαξε το "Τρίο της Μπελβίλ". Νομίζω πως δεν είναι ωραίο όσο το Μπελβίλ αλλά είναι ακριβώς το ίδιο καταθλιπτικό. Για να καταλάβετε, κάποια στιγμή κατά τη διάρκεια της ταινίας που έβλεπα μια μίζερη φιγούρα να σέρνεται χωρίς κανένα νόημα σ' αυτή τη ζωή, σκέφτηκα πως τώρα θέλω ενάμιση κιλό σοκολάτα και 3 μπουκάλια αλκοόλ. Ακριβώς μετά από τη σκέψη μου, ο ήρωας έβαλε θηλιά στο λαιμό του και ένα τελευταίο ποτήρι ουίσκι. Το τι αναστεναγμό άκουγες μέσα στο σινεμά δε λέγεται. Αναστέναζα εγώ, αναστέναζαν οι φίλες μου, αναστέναζαν οι μπροστινοί, οι δίπλα, γάμα τα. Αλλά είναι πολύ ωραία φτιαγμένο. Γενικά μιλώντας πάντως, αν θέλετε να αυτοκτονήσετε, καλύτερα μην πάτε να το δείτε. Αν έχετε έτσι μια γλυκιά διάθεση και γουστάρετε να δείτε κάτι πολύ όμορφο, πάτε, είναι πολύ ωραίο. Κι αφού δεν κρεμάστηκα εγώ μετά απ' αυτό, ντάξει είμαστε, κομπλέ.

Μετά που λέτε από το έργο, πήγαμε να πιούμε. Και να μη θέλαμε δηλαδή, έτσι όπως μας έκανε, πάλι θα πηγαίναμε. Στην αρχή ήμασταν ολίγον κηδείες. Σιγά σιγά όμως αρχίσαμε να γινόμαστε και πάλι άνθρωποι. Μόνο που έκανε πολύ ζέστη εκεί μέσα ρε παιδί μου. Τέλος πάντων. Άλλο ήταν το θέμα.

Φανταστείτε ότι σκοπός του ποστ ήταν να είναι γραμμένο τύπου Σεξ εντ δε Σίτι, πως γράφει η Κάρι τα άρθρα της, έτσι, να έγραφα κάτι σαν ΤΕΛΙΚΑ ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΕΙΝΑΙ ΤΡΕΛΕΣ ή ΟΙ ΑΝΤΡΕΣ ΜΑΛΑΚΕΣ; ή ξερωγώ.. ΤΟ ΝΑ ΠΙΣΤΕΥΕΙΣ ΟΤΙ ΣΤΗΝ ΠΕΦΤΟΥΝ ΟΛΟΙ ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΑΝΟΙΑ ή ΤΑΣΗ ΠΡΟΣ ΦΛΕΡΤ; και διάφορες τέτοιες μαλακίες αλλά το γάμησα και τώρα μέχρι και γω έχω κουραστεί, άσε που είναι μαύρο χάραμα, έχω αρχίσει να πεινάω και με βαραίνει και η πετσέτα στο κεφάλι (...λούσιμο; Χελόου, πλύθηκα; Καθαρή; Μυρίζω ωραία κι έτσι; Α μπράβο. Μέχρι και μαξιλαροθήκες άλλαξα, όχι για να μη με λέτε βρωμίλω). Που λέτε. Τελειώνω, εντάξει. Αν κι έχει πολύ ψωμί η φάση αλλά θα το κάνω ψωμάκι, μπουκίτσα.

Το λοιπόν. Καθόμαστε εκεί, πίναμε και να ο σερβιτόρος μας φέρνει σφηνάκια. Κι αρχίζουν οι άλλες "και πως σε κοιτάει! σε γουστάρει! αχ για σένα τα έφερε" και τέτοια. Τις κοιτάω, κοιτάω και γύρω μου και διαπιστώνω πολύ σωστά πως στ' αρχίδια του μ' έχει γραμμένη εμένα και πως έχει πάει σφηνάκια σε όλο το μαγαζί. Τους το λέω. "Ναι καλά, σε γουστάρει σου λέω, αφού εσένα μιλάει όταν έρχεται". "Μου μιλάει γιατί είμαι πιο κοντά του ρε μαλάκες, πάτε καλά;" "Όχι, μην είσαι τέτοια, κρίμα το παιδάκι", "τι κρίμα το παιδάκι ρε παιδιά, τι είμαι γω, άσυλο για καταφρονεμένους;" και κάπως έτσι πήγε η κουβέντα και βασικά είχαμε πέσει κάτω και γελάγαμε από τις μαλακίες που λέγαμε. Αργότερα, όχι τίποτα, αλλά είχαμε διαφωνία, σε γουστάρει, όχι δε με γουστάρει, χέστηκα, παράτα με, ώχου, κλπ, αποφάσισα να κάνω το ίδιο σ' αυτές με άλλους εκεί μέσα. Έπιανα λοιπόν με το βλέμμα μου κάτι τελειωμένους τους καημένους, άσχημους, χάλια, σκουντούσα την κολλητή μου, της έκλεινα το μάτι και της έλεγα "κοίτα, σε γουστάρει, έλα μωρέ τον καημένο, κρίμα" και γελούσαμε και στο καπάκι της έκοβα το γέλιο λέγοντάς της πως δεν ήταν σωστό που γελάμε γιατί και μας μπορεί να μας έδειχναν κάποιοι και να έλεγαν ''μ' αυτές; εμείς ποτέ, κοίτα πως είναι" και μετά γελούσαμε πάλι γιατί λέγαμε αποκλείεται με τέτοια ομορφιά και κάπως έτσι γίναμε τύφλα. Το καλύτερο είναι ότι όταν φεύγαμε και πληρώναμε, το αγοράκι σερβιτόρος φίλησε στο μάγουλο την άλλη φίλη και ντάξει, τα έσπασα, βρήκα πάτημα και λύσσαξα, νααααα, που εμένα ήθελε, εσένα ήθελε τελικά, ναααααα!!! και φύγαμε παραπατώντας. Βέβαια το καημένο ήθελε να μας φιλήσει και τις τρεις με τόσα που είχαμε πιει και του λέγαμε βλακείες και είχαμε γίνει "φίλοι" και καλά, αλλά έτσι όπως τον κοίταξα εγώ, δεν υπήρχε να με πλησιάσει, είμαι λίγο τρομακτική όταν θέλω.

Παραπατώντας και παραπαίοντας λοιπόν, περάσαμε και από το διπλανό μπαρ, ήπιαμε ένα καραφάκι (σφηνάκια) και γυρίσαμε σπίτια μας. Κι εγώ ακμαιότατη. Τι αλκοολική έχω γίνει δεν ξέρω. Καλά, δεν πίνω και τίποτα βαριά πράγματα αλλά μαζί με σφηνάκια θα έπρεπε να είχα ένα θέμα. Μπα.. μια ελαφριά ζαλάδα, γλυκιά διάθεση, έτσι.. με αγάπη, δε θύμωνα ρε παιδί μου. Θα μου πεις τι να θυμώσεις ρε κακομοίρα, άμα θύμωνες και κείνη την ώρα, θα είχες μεγάλο θέμα. Σωστό κι αυτό. Άσε που πήρα ταρίφα και άρχισε την κουβέντα για τις φωτιές που μπήκαν πριν 2-3 χρόνια πότε ήταν στη Πελοπόννησο, Πάρνηθα κλπ. Τι θυμήθηκε ο άνθρωπος. Και γω, μια χαρά, φωνάζαμε εκεί μέσα, λέγαμε πόσο κάφροι είμαστε οι Έλληνες και πόσο ξύλο θέλουμε και χάρηκε ο άνθρωπος, έβγαινα από το ταξί και μου μιλούσε. Άσε σου λέω, κομπλέ όλα. Άλφα Άλφα. (Ανώνυμοι Αλκοολικοί δηλαδή).

Πολύ ωραία περάσαμε, να το ξανακάνουμε σε 7-8 βδομάδες γιατί δεν παίζει, μου άρεσε που κοιμόμουν τόσες ώρες, ζε σέλω άλλο αλκοόλ.

Καλημέρα σας. Και εις άλλα με υγεία. ...Και μη βαράς την πόρτα γείτονα μη βγω και σε γαμήσω πρωνιάτικο.

Των υπό του Ηρώδου αναιρεθ. 14.000 νηπίων.

Δεν είχα τι τίτλο να βάλω και έβαλα αυτό που γράφει το ημερολόγιο. Μα 14.000 νήπια; Κακός άνθρωπος.

Που λέτε. Ωραίες αυτές οι γιορτές. Πανσέληνοι, εκλείψεις μετά από 268267187391 χρόνια, γλέντια τρελά, φαΐ μέχρι να σκάσεις, για όποιον έχει δηλαδή, γιατί παίζει και το φαινόμενο πια να μην έχουν κάποιοι να φάνε, ποτά, ύπνος, πόσος ύπνος Θεέ μου, μιλάμε κοιμάμαι μέχρι του Αγίου ανήμερα. Φλερτ με την κατάθλιψη; Κούραση; Διαθέσιμος χρόνος; Δεν ξέρω. Πάντως τις τελευταίες μέρες νομίζω πως έχω πεθάνει, δεν κοιμάμαι απλώς. Βέβαια όταν σηκώνομαι, φτιάχνω μερικά ταψιά με γλυκά για να έχω καβάτζα, λίγο φαγητό και κάτι αλκοολούχα, όπως Λιμοντσέλο. Ε τι να κάνω. Πήγα στον κολλητό και αποψίλωσα την υπέροχη λεμονιά τους και τα κανόνισα εγώ τα λεμονάκια στο σπίτι. Αποτέλεσμα βέβαια της αποψίλωσης ήταν να έχω μια κουζίνα γεμάτη λεμόνια χωρίς φλούδα τα οποία δεν έχω τι να τα κάνω αλλά μάλλον προς λεμονάδα θα πάνε, τι άλλο;

Τα Χριστούγεννα τι έπαθα... Πήγα σε ένα φιλικό σπίτι που έπαιζαν φίλοι διάφοροι της εκεί οικογένειας, μαμάδες, μπαμπάδες κλπ. Ε, είχε μια φίλη το βιβλίο μου και επειδή είναι περήφανη για μένα, το έδωσε στη μαμά της να το διαβάσει. Έφαγε μερικές μούντζες, όχι τίποτα αλλά γιατί η μαμά της με ξέρει από πιτσιρίκι και σίγουρα η γυναίκα αποκλείεται να υποπτευόταν ότι ο συγγραφέας του βιβλίου και γω, είμαστε το ίδιο πρόσωπο. Παρόλα αυτά, το διάβασε η γυναίκα, της άρεσε και όταν με είδε στο χριστουγεννιάτικο τραπέζι, με γλυκοφίλησε και άρχισε να μου λέει δυνατά ΠΟΛΥ ΩΡΑΙΟ, ΠΟΥ ΤΑ ΣΚΕΦΤΗΚΕΣ ΑΥΤΑ ΒΡΕ ΚΟΡΙΤΣΑΚΙ ΜΟΥ και γω εντωμεταξύ να φρικάρω και να λέω δυνατά άλλες λέξεις άσχετες να την καλύπτω να μην ακούσουν οι άλλοι κλπ. Αλλά το άκουσαν και άρχισαν: "Έγραψες βιβλίο;" "Όχι" να τους λέω μέσα στην ψυχραιμία πίνοντας κρασί, να κοιτάει η μαμά, να απορούν οι άλλοι και να σκέφτονται γιατί κάποιος που έχει γράψει βιβλίο το κρύβει, να το ακούει άλλος να μπαίνει στην κουβέντα: "Τι; έγραψε βιβλίο η ....; Έγραψες βιβλίο;!", "Ναι, ναι!" να λέει η περήφανη φίλη, "Όχι, όχι, μαλακίες λέει" να λέω εγώ, να πίνω κρασί και να δείχνω τη φίλη, να μας κοιτάνε οι άλλοι και προφανώς να σκέφτονται τι μαλάκες είμαστε. Τελικά, η φίλη μου που δεν μπορούσε να καταλάβει ότι δεν το κάνω από μετριοφροσύνη αλλά απλώς θέλω να προστατέψω την ανωνυμία μου, σηκώθηκε, έφερε το βιβλίο και άρχισε να το δείχνει: "Να'το! Και στο εξώφυλλο είναι η ίδια! Κοιτάξτε!" Τσιμπούκι εγώ. Μου ήρθε να της δαγκώσω το χέρι, μα πραγματικά. Τελικά το έμαθαν όλοι, με επιβεβαίωσαν ότι θα το διαβάσουν και γω ήπια μισό μπουκάλι κρασί και χαμογελούσα σκεπτόμενη τι σοκ θα πάθουν που γνώρισαν μία γλυκύτατη γερόντισσα και γύρευε τι θα περιμένουν που ουδέποτε έχουν δει το μπλογκ μου και θ' ανοίξουν το βιβλίο και θα πέσουν πάνω σε ανυπέρβλητη βία, άπειρο μπινελίκι, σεξ και πάθη. Τι να πω. Δεν πειράζει, όλα καλά, ζωή να' χουμε να φτιάχνουμε πράγματα και να δημιουργούμε, δε γαμιέται. Μ' αρέσει που είναι περήφανοι οι φίλοι μου. Και μου αρέσει που αρέσει το βιβλίο μου, είναι συγκινητικό. Ξέρετε πόσες φορές την ημέρα με κάνει να χαμογελάω αυτό; Πολλές. Και ευχαριστώ όλους αυτούς (εσάς) που μου έδωσαν (δίνετε) αυτή τη χαρά:)

Τι άλλο; Που λέτε. Έχει κουνούπια. Με έχουν δαγκώσει και στα δύο πόδια, στις γάμπες. Εντάξει φίλοι μου, δεν παίζει, δεν είναι δυνατόν, Χριστούγεννα έχουμε, ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ! Άντε γαμίδια. Επίσης στο σπίτι μου κάνει κρύο. Πολύ κρύο. Πάρα πολύ κρύο. Όταν έχει κρύο, όχι τώρα. Και το έστρωσα. Μέσα στο χαλί και τη φλοκάτη είναι. Και εννοείται ότι απαγορεύεται δια ροπάλου να πατήσει άνθρωπος με παπούτσια εδώ μέσα. Έχω παντόφλες στην είσοδο και ξηγιούνται όσοι είναι, δεν παίζει να καθαρίζω να μου πέφτει το νεφρί, ξεχάστε το μάγκες. Εκτός αν έκανα πάρτυ. Εκεί θα γινόταν το σπίτι μπουρδέλο αλλά δε με νοιάζει, πάρτυ θα ήταν. Ενώ τώρα, γιατί τσάμπα γαμίσι; Όχι, συγνώμη. Που λέτε. Σας φιλώ. Πολύ. Όλους. Καλή Χρονιά. Πιο καλή απ' αυτή.

Μοναξιά-γιορτές, σημειώσατε τι;

Πρώτα απ' όλα θέλω να σας ευχηθώ χρόνια πολλά επειδή συνηθίζεται αυτές τις μέρες. Να σας ευχηθώ να περάσετε καλά, να γελάσετε και να είστε ευχαριστημένοι με ό,τι και αν κάνετε.

...Σας βγαίνει μια μίνι μιζέρια στην ευχή μου; Και μένα. Γιατί άλλα θέλω να πω. Θέλω να μιλήσω για τη μοναξιά. Για όσους και σε όσους θα είναι μόνοι τους αυτές τις γιορτές, (αλλά και σε άλλες στο παρελθόν).

Αγαπητοί μου μοναχικοί φίλοι, γεια σας. Δεν ξέρετε πόσο σας σκέφτομαι. Και δεν σας σκέφτομαι μόνο τις γιορτές, σας σκέφτομαι όλο το χρόνο. Γιατί δε θεωρώ τίποτα σημαντικότερο από την αγάπη και το να τη μοιράζεσαι με αγαπημένα σου πρόσωπα. Έλα όμως που κάποιες φορές οι επιλογές μας θες, η "τύχη" (που κατά εμέ δεν υπάρχει αλλά αυτό είναι άλλο κεφάλαιο), η "μοίρα" (που επίσης διαφωνώ με το θέμα αλλά άλλο κεφάλαιο και αυτό), τα γεγονότα, οι επιλογές άλλων, το ό,τι τέλος πάντων, μας οδηγεί κάποια στιγμή στο να είμαστε μόνοι μας. Κάποιοι από μας είναι μόνοι συνέχεια. Άλλοι περιστασιακά. Άλλοι ποτέ. Μόνο το μέσον θεωρώ υγιές. Κάποιος που βγαίνει συνέχεια και κάποιος που είναι συνεχώς μόνος, πιστεύω ότι έχει πρόβλημα. Δε γίνεται να μη θες να κάτσεις λίγο με τα νώτα σου, ούτε να κάθεσαι συνέχεια μ' αυτά, αν με καταλαβαίνετε. Αλλά δε θα μιλήσουμε ούτε γι' αυτό. Θέλω να σας αγκαλιάσω όλους όσους είστε μόνοι και να σας φιλήσω. Έτσι, γιατί γουστάρω.

Αγαπητοί μου φίλοι. Αν τις γιορτές θέλετε να αποκεφαλίσετε όλους αυτούς που γελάνε, χοροπηδάνε, ανάβουν λαμπάκια και φιλιούνται κάτω από γκι, ξεπεράστε το γιατί έτσι γουστάρουν και κάπου πρέπει κι αυτοί να βγάλουν την έντασή τους, κάπως πρέπει κι αυτοί να το ευχαριστηθούν και ω, παραδεχτείτε το επιτέλους, θα θέλατε κι εσείς να γελάσετε και να διασκεδάσετε λίγο, έλα τώρα. Ναι, ναι, ξέρω πολύ καλά τι θα μου πείτε, και οι μαλάκες που βγαίνουν και κάνουν έτσι, και του Αγίου Βαλεντίνου τα ίδια, η παγκοσμιοποίηση, η κοινωνία, ανεργία, δόσεις, σε τι κόσμο να φέρω τα παιδιά, σιγά μην κάνω, τι τη θέλω τη γκόμενα/το γκόμενο να μου σπάει τ' αρχίδια, ναι, ναι, ΟΚ, πρώτη εγώ τα λέω αυτά εκτός του ότι τα έχω ακούσει πολλές πολλές φορές γιατί τυγχάνει οι φίλοι μου να είναι ολίγον τι μυστήριοι.

Αλλά. Εδώ αγαπητοί μου μιλάμε για το συναίσθημα. Αυτό που σου ζεσταίνει την καρδιά και σου μαλακώνει το πρόσωπο. Αυτό που σε κάνει να χαμογελάς, αυτό που σε κάνει να κάθεσαι πιο χαλαρά και να απλώνεσαι στον καναπέ, δεν ξέρω αν ξέρετε τι εννοώ. Πάντως αν δεν ξέρετε τι εννοώ, έχουμε πρόβλημα. Σημαίνει πως έχετε πολύ καιρό να το νιώσετε και αυτό δεν είναι πολύ καλό σημάδι γιατί όλοι μας, μα όλοι μας, όσο και να το παίζουμε γαμάτοι και δεν μας νοιάζει και ντάξει, κομπλέ, θέλουμε αγάπη. Όταν δεν την έχουμε, μας πιάνει λύσσα και κακία και αντίδραση και ο κακός μας ο φλάρος.

Παρόλα αυτά. Δε γίνεται να έχουμε αγάπη επειδή απλώς το ζητήσαμε. Άμα ήταν έτσι, όλοι θα ήμασταν λες και έχουμε πέσει στο καζάνι του Οβελίξ. Οπότε. Τι κάνουμε. Καταρχάς ψάχνουμε λίγη αγάπη μέσα μας (γιατί εκεί είναι έτσι κι αλλιώς) για πάρτη μας. Μιζέρια, θα αυτοκτονήσω, θα μου πει κάποιος, και τι να κάνω, να αγκαλιάσω τον εαυτό μου, να του ευχηθώ χρόνια πολλά και να χαζέψω το δεντράκι ενώ ζεσταίνω το μοναχικό μου γεύμα και πάω να καθήσω στην τηλεόραση; Όχι, να μην αγκαλιάσεις τον εαυτό σου, χάρισέ του ένα χαμόγελο όπως περνάς από τον καθρέφτη, φάε το φαγητό σου, βάλε μια ωραία μουσική και διάβασε ένα βιβλίο ή παίξε wii. Κι αν δεν είσαι ελεεινός εγωιστής, ακόμα κι αν χτυπάει η καρδιά σου μέχρι να σπάσει, σήκω το κουλό σου και πάρε τηλέφωνο αυτόν, αυτή ή αυτούς που σκέφτεσαι. Ο εγωισμός σου σκέφτεται πως θα είναι χειρότερα αν σε κλάσουν ή σε αποπάρουν ή σου μιλήσουν απότομα ή, ή, ή, ή. ΟΚ, κάτσε μόνος σου λοιπόν και απόλαυσέ το. Τώρα αν δεν έχεις κανένα να πάρεις τηλέφωνο, ούτε σκέφτεσαι κανέναν ιδιαίτερα, αλλά θα ήθελες, τότε φίλε μου, πίστεψέ με, έχεις εκατοντάδες ευκαιρίες να γνωρίσεις κόσμο. Αρκεί να μην κάθεσαι κλειδαμπαρωμένος μέσα και περιμένεις να πιάσεις φιλίες με τον ντελιβερά που βιάζεται ο άνθρωπος. Μα, θα μου πεις, εσωστρεφείς άνθρωποι σαν κι εμάς, δεν πιάνουν εύκολα φιλίες. Δε με ακούς φίλε μου. Δε με ακούς. Είπα πριν, "θα ήθελες". Να θες πρέπει, τίποτα άλλο. Άμα δε θες και δυσκολεύεσαι, δεν πρόκειται. Και στο σημείο αυτό, μπορώ να σου μιλήσω για μένα. Που μπορώ να πιάσω κουβέντα και με το χορτάρι. Είναι φορές φίλε μου, που δε μου μιλάει άνθρωπος. Εκείνες τις φορές όμως είμαι γρουσούζα και το ξέρω. Το έχω δει το έργο ρε παιδί μου. Ξέρω όταν είμαι γρουσούζα δεν υπάρχει καμία δυνατότητα επικοινωνίας, ούτε προσέγγισης, ούτε τίποτα. Κανείς δε θέλει τη μιζέρια φίλε μου, ούτε συ ο ίδιος. Γι' αυτό πέταξέ τη από πάνω σου, έτσι απλά, ναι, είναι πανεύκολο άμα θες και μαλάκωσε το πρόσωπό σου, άρχισε να έχεις λίγο το χαμογελάκι της Τζοκόντα. Εγώ όταν είμαι ευχαριστημένη, έχω το χαμόγελο της Τζοκόντα και δεν ξέρεις πόσο γοητευτικό είναι, αμέ, εγώ στο λέω. Και δεν είναι μαλάκες όλοι αυτοί τόσα χρόνια που πάνε και τη χαζεύουν στο Λούβρο, έλα τώρα.

Ξέφυγα νομίζω, δίνω οδηγίες, λέω πράγματα που ξέρετε, απορώ αν διαβάζει ακόμα κανείς αυτό το ποστ. Κάτσε να δω: όποιος διαβάζει ακόμα αυτό το ποστ, είναι πουστράκι κραγμένο και μόλις κέρδισε ένα αυτοκίνητο, το δικό μου, με έξι βόλτες δωρεάν μαζί μου που θα φοράω σέξι καυτά εσώρουχα (θα έχω πλύνει τα σέξι καλύμματα εννοείται) και θα έχουμε μικρόφωνο και κάμερα. Σεξ και οποιαδήποτε άλλη επαφή δεν περιλαμβάνεται στο πρότζεκτ, ισχύει μάλιστα ο κανονισμός "απόσταση ασφαλείας 40 εκατοστά τουλάχιστον", καθώς έχω ορκιστεί αιώνια πίστη σε ένα δέντρο στα βάθη του Αμαζονίου που ενδεχομένως να έχει κοπεί τώρα και άρα δεν μπορώ να το βρω να πάρω πίσω τους όρκους μου, λυπάμαι.

Και συνεχίζω μοναχικοί μου φίλοι. Συγνώμη για το παραπάνω, ήταν για τους άλλους, αλλά ελπίζω να γελάσατε λίγο. Θέλω να γελάτε. Θέλω όλοι να γελάτε. Και γω θέλω να γελάω. Μου αρέσει πολύ να γελάω. Ένδειξη ευτυχίας και χαράς είναι το γαμίδι, γιατί να μη θέλω; Γι' αυτό γελάτε σας παρακαλώ. Εδώ ολόκληρο βιβλίο έγραψα με πρόθεση να γελάσετε κι εσείς ακόμα αρνείστε; (ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ: ΠΑΡΤΕ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ, ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΔΩΡΟ ΓΙΑ ΤΙΣ ΓΙΟΡΤΕΣ, ΦΤΗΝΟ ΚΑΙ ΚΑΛΟ, ΘΑ ΔΕΙΤΕ ΠΟΥ ΘΑ ΘΕΛΟΥΝ ΚΙ ΑΛΛΟ - ΠΡΟΣΟΧΗ - ΜΗΝ ΤΟ ΑΓΟΡΑΖΕΤΕ ΣΕ ΠΟΥΡΙΤΑΝΟΥΣ - ΣΕ ΚΡΥΦΟΠΟΥΡΙΤΑΝΟΥΣ ΠΑΡΤΕ ΤΟ - ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ) Μα δεν αρνούμαι, θα μου πείτε, απλώς δεν κάθεται. Και με τι να γελάσω; Με αυτό, εκείνο, το άλλο (πολλοί δικαιολογημένοι λόγοι για να μην είμαστε χαρούμενοι). Προκάλεσέ το φίλε μου, κάνε κάτι, δεν ξέρω, μόνο άρχισε να γελάς. Υπάρχει άσκηση διαλογισμού με γέλιο, το ξέρεις; Στέκεσαι όρθιος, αρχίζεις να χοροπηδάς και να γελάς. Σε λίγα λεπτά, πίστεψέ με, μπορεί να έχεις κατουρηθεί ή να έχεις ξεσπάσει σε κλάματα. Κανένα πρόβλημα, πρέπει να ξεσπάσεις. Για να μη σου βγει σε αρρώστια στο λέω, όχι τίποτα άλλο. Ειδικά αν είστε δύο και κάνετε αυτό το διαλογισμό, θα πεθάνετε παίδες, θα λυθούν τα γόνατά σας, μιλάμε κατουριέσαι. ...Και ξέρετε γιατί είναι διαλογισμός το γέλιο; Γιατί όταν γελάς δε σκέφτεσαι φίλε μου, χελόου!! Γι' αυτό σου λέω, άκου με και δε θα χάσεις.

Είσαι λοιπόν μόνος στο σπίτι, όλοι έχουν κάτι να κάνουν, εσύ απλώς δε θες, δε μπορείς, δε γουστάρεις, δε σου λέει κάτι όλο αυτό και λες πως δε σε νοιάζει και καθόλου μιας και είναι ακόμα μία μέρα όπως όλες οι άλλες. ...Έλα τώρα που δεν αισθάνεσαι την ενέργεια γύρω σου. Κάθεσαι και μου τσαμπουνάς για εκλείψεις και πανσελήνους και το μουνί της Χάιδως και κατά τα άλλα δεν χαμπαριάζεις τίποτα; Να σε πληροφορήσω φίλε μου πως τα πάντα σ' αυτόν τον πλανήτη, κι εμείς, όλοι, όλα είναι ενέργεια, οπότε χέσε με σε παρακαλώ που δεν χαμπαριάζεις. Έχεις κλείσει τις αισθήσεις σου, απλώς. ΟΚ. Και να σου πω και κάτι; Όντως, μια ακόμα μέρα είναι. Σε κάποια άλλα μέρη του πλανήτη ολόκληρου, αυτήν την ίδια μέρα, γεννιούνται άνθρωποι, πεθαίνουν, δολοφονούνται, βιάζονται, κλέβονται, τραυματίζονται, κάνουν έρωτα, πλουτίζουν, φτωχαίνουν, κοιμούνται, ξυπνάνε, διαβάζουν, γαμοσταυρίζουν, χαζεύουν τη θέα από το παράθυρο, ζωγραφίζουν, ράβουν, πλέκουν, κεντάνε, αυτοκτονούν, χτυπάνε το κεφάλι τους στον τοίχο, παίρνουν χάπια, πλένουν, μαγειρεύουν, ψαρεύουν και χιλιάδες άλλα πράγματα. Όπως κάθε άλλη γαμημένη μέρα του χρόνου που δεν υπάρχει καν και μεις οι ίδιοι τον έχουμε βάλει να μας μετράει. Τόσο βλάκες.

Είσαι μόνος. Είμαι μόνη. Είναι μόνοι. Ε και; Μόνο να χαμογελάσουμε στον εαυτό μας πρέπει αυτές τις μέρες, να του προσφέρουμε αγάπη και να είμαστε ήρεμοι. Τα πάντα είναι επιλογή μας. Εμείς είμαστε οι άρχοντες και κύριοι του εαυτού μας. Κι εμείς μπορούμε να κάνουμε ό,τι θέλουμε σ' αυτόν. Να τον κρατάμε δυστυχισμένο, μίζερο, άρρωστο, αδιάφορο, εγωιστή, μαλάκα, καλό, κακό, ευτυχισμένο, χαρούμενο, λυπημένο κλπ. Φυσικά και θα υπάρχουν διακυμάνσεις, τι είμαστε, ο Βούδας; Ή ο Χριστός (για να είμαστε και στο πνεύμα των ημερών). Όχι. Και κάποιοι από μας είναι περισσότερο γκρινιάριδες, γρουσούζηδες, εγωιστές κλπ. ΟΚ. Το θέμα είναι πόσο τη βρίσκεις μ' αυτό. Ή μάλλον πόσο το έχεις συνηθίσει, πόσο σε έχει καβαλήσει και δεν το έχεις πάρει χαμπάρι.

Σ' αγαπώ μοναχικέ μου φίλε. Και ξέρω πολύ καλά ποιος είσαι.
(Όλα τα άλλα τα λαμόγια που θα ξεσκιστείτε στο χαβαλέ, σας φιλάω στη μούρη, γουστάρω, χοροπηδάω στην πλάτη σας και γελάω μέχρι δακρύων. Σας αγαπώ:)

Να περάσετε όλοι καλά. Όσο γίνεται, όσο μπορείτε, όσο θέλετε. Και δώστε μια υπόσχεση στον εαυτό σας: Τον καινουριο χρόνο να γαμηθεί ο κωλοεγωισμός μας. Αμήν. Φιλιά πολλά σε όλους σας.

Γκρίνια.

Γκρίνια.

Μια βροχή, μερικά τραγούδια, τα κουζινικά μου και δυο μανίκια.

Το σύννεφ’ έφερε βρακί κι έχουμε μείνει μοναχοί. Έγιν’ η βροχή κουράδι, δεν πειράδει, δεν πειράδει. Το βρακάκι του στον ώμο για το δρόμο για το δρόμοΟοοοΟΟοοΟΟΟοο... μ’ αυτό ξύπνησα. Ή για την ακρίβεια, με το «έγιν’ η βροχή κουράδι, δεν πειράδει, δεν πειράδει». Καμιά φορά ξυπνάω και τραγουδάω κι εγώ, τι να κάνω. Αλλά το συνηθέστερο είναι να τραγουδάω ψευδά, να χορεύω ταυτόχρονα κλακέτες τύπου (αν ταιριάζει στο κομμάτι φυσικά και όλο αυτό μέχρι την τουαλέτα για κατούρημα), ή να σταυρώνω τα χέρια στο στήθος και να πετάω άριες (του κώλου, παράφωνες ενννοείται) και να σέρνω τα πόδια μου στο ρυθμό γέρνοντας από τη μία πλευρά μέχρι επίσης να πάω στην τουαλέτα, (θυμηθείτε κίνηση και φάτσα Τομ στους Τομ και Τζέρυ) αλί σε όποιον είναι μαζί μου εκείνη την ώρα πρωινιάτικο (αν και συνήθως γελάνε, πάλι καλά). Φυσικά, επειδή έχω αμνησία σε συνδυασμό με μαλάκυνση, εννοείται ότι ποτέ μα ποτέ μα ποτέ, ποτέ, ποτέ, ποτέ, ποτέ δε θυμάμαι ολόκληρο τραγούδι. Ποτέ όμως. ...Να, τώρα που σκέφτομαι, δε μου έρχεται κανένα ολόκληρο. Ούτε καν αυτά της Βουγιουκλάκη. Ούτε το shut the fucka uncla fucka που το λέω τόσες φορές και τόσο συχνά... Τι ντροπή. Τέλος πάντων. Επειδή λοιπόν δε θυμάμαι κανένα τραγούδι ολόκληρο ή για να είμαστε ακριβείς και ειλικρινείς, το μόνο που θυμάμαι συνήθως είναι ένας στίχος, άντε δύο το πολύ, άπαξ και πιάσω μια μελωδία, λέω τον ίδιο στίχο γύρω στις 80 φορές. Εδώ θέλεις γερό στομάχι άμα με κάνεις παρέα. Βέβαια, λόγω της ερμηνείας που συνοδεύεται από το τραγούδι, σε ξεγελάω και ενδεχομένως δε θα με χτυπήσεις φίλτατε συγκάτοικε, εσύ που αργότερα θα θες να με φιλοξενήσεις στην όμορφη βίλα σου με τις 4 πισίνες και τους 6 κήπους στην όμορφη Ουαλία. Άλλωστε, που θα με ακούς σε τέτοιο σπίτι; Ούτε που θα με βλέπεις είναι η αλήθεια. Να με καλέσεις σε παρακαλώ, ευχαριστώ.

Το «έγιν’ η βροχή χαλάζι δεν πειράζει δεν πειράζει» μου έχει μείνει εδώ και χρόνια γιατί έπαιξε σε πολύ κατάλληλο σκηνικό. Ήταν Αγγλία θυμάμαι, πριν πολλά, πολλά έτη πίσω. Ο κολλητός φιλοξενούσε μια ομάδα μπάσκετ με τους φίλους τους (εμάς δηλαδή) και όπως καταλαβαίνετε, για να πάνε να κατουρήσουν, να χέσουν, να μπανιαριστούν όλοι αυτοί συν τους ήδη υπάρχοντες συγκατοίκους του σπιτιού, το πρωί ήταν ένα θέμα να φύγουμε όλοι μαζί ταυτόχρονα. Υπήρχαν φορές που σκεφτόμασταν να χέσουμε ο ένας πάνω στον άλλο κεντραρισμένοι μπας και γλιτώσουμε χρόνο. Καλά το κάνω μπάνιο, πλένεις δόντια κι ο άλλος χέζει, ...όχι δεν το κάναμε, αμέσως εσείς. Οι ιδιωτικές μας στιγμές, παραμένουν πάντα ιδιωτικές, σας παρακαλώ. Που λέτε. Είναι ένα πρωί λοιπόν που ετοιμαζόμαστε και κει που έχουμε βάλει τις στολές για το κρύο και ανοίγουμε την πόρτα, βλέπουμε να έρχεται το λεωφορείο. Εντωμεταξύ ρίχνει έπιπλα, όχι βροχή. Και αρχίζουμε να τρέχουμε να το προλάβουμε. Και εκείνη τη στιγμή βρίσκει ο κολλητός να τραγουδήσει δυνατά «ΕΓΙΝ’ Η ΒΡΟΧΗ ΧΑΛΑΖΙΙΙ ΔΕΝ ΠΕΙΡΑΖΕΙΕΙΕΙ, ΔΕΝ ΠΕΙΡΑΖΕΙΕΙΕΙΕΙΕΙ» με τρεμάμενη φωνή κιόλας επειδή έτρεχε. Κόντεψα να πέσω κάτω, να κατουρηθώ κλπ. Πρώτον γιατί έριχνε γάτες, όχι βροχή και χαλάζι, και δεύτερον για την ώρα που διάλεξε να το πει. Ακόμα το θυμάμαι. Όπως θυμάμαι και το άλλο, το γαμάτο τραγούδι που του είχαμε γαμήσει τα πρέκια αλλά δε λέω με ποιον και που και τι, γιατί θα με κόψει η λογοκρισία. Το «μου λείπεις εσύ και μοιάζω να είμαι σα κλαμένο μουνί», το ξέρετε. Ή το άλλο, το «όλο το νησί, ένα βότσαλο στον κώλο σου, όλο το νησί...», το ξέρετε, το μισώ παρεμπιπτόντως, με χαιρεκακία το χαλάω κάθε φορά. Γενικά λατρεύω να χαλάω τα τραγούδια αλλά μου αρέσει να τα λέω και κανονικά. Καλά, μην πιάσω τραγούδι στο μπάνιο. Εκεί να δεις. Παλιότερα, μου έλεγε ο καλός μου ότι ακουγόμουν στον διάδρομο της πολυκατοικίας. Εγώ φυσικά δεν τον πίστεψα και τον έβαλα να βγει έξω να ακούσει. Δε θυμάμαι τι έγινε, αλλά ότι και να έγινε, αφού το σκέφτηκα, το βρήκα γελοίο να ακούγομαι μέχρι εκεί, και συνέχισα να τραγουδάω. Άσε με κάτω. Τι θες δηλαδή, να είμαι γρουσούζα; Είναι πιο καλά; Να είμαι γραβατωμένη με το κουστούμι, με το σεις και με το σας; Σόρι, μη με κάνεις παρέα, είμαι τσίρκο. Όλα έχουν τα όριά τους θα μου πεις. Συμφωνώ. Κι επαυξάνω. Και συμφωνώ κι επαυξάνω γιατί εγώ η ίδια δεν έχω και πολύ μεγάλα όρια, υπομονή, ψυχραιμία κλπ. Κι αν προσθέσεις πως δεν θέλω να κάνω όσα δεν μου αρέσει να μου κάνουν, τότε βγαίνει το συμπέρασμα ότι άμα δω ότι ενοχλώ, το βουλώνω, το μπουκώνω και το ράβω και όταν φύγεις και μείνω μόνη, τα σπάω και τα πίνω όλα, ουίσκι χάπια και κόκα κόλα άμα λάχει, ευχαριστώ.

Τώρα εγώ σε κάποιον μιλάω τόση ώρα αλλά ειλικρινά δεν ξέρω σε ποιον. Αλήθεια τώρα. ...Αυτά παθαίνουν οι μοναχικές γριές μαλάκες. Αρχίζουν να παραμιλάνε στην αρχή, μετά να τα λένε και στους άλλους σα να είναι φυσιολογικά και μια ωραία μέρα τις βρίσκουν φαγωμένες από τις γάτες τους. Πω πω, ευτυχώς που δεν μου αρέσουν οι γάτες και προτιμώ τους σκύλους. Τουλάχιστον ο σκύλος θα γαβγίζει μέχρι να έρθει κάποιος, δε θα με φάει. Παναγία μου, τι λέω; Αλλάζω θέμα.

Λοιπόν, όταν πλένω τα πιάτα, ένα πράγμα μου τη δίνει στο κρανίο. Πολλά μου τη δίνουν δηλαδή, αλλά αυτό είναι από τα βασικά. Το οποίο φυσικά παίζει μόνο τις κρύες μέρες του χρόνου. Αυτές που φοράς μπλούζα με μακριά ΜΑΝΙΚΙΑ. Τα γαμημένα, τα κωλογαμημένα για μανίκια, λες και είναι δυο νεραϊδάκια κωλόπαιδα πάνω από κάθε μανίκι και μου τα κατεβάζουν επίτηδες την ώρα που πλένω τα πιάτα. Κι αν σταθεροποιηθεί το ένα, θα πέφτει το άλλο. Κι αν στρώσεις αυτό που έπεφτε, θ’ αρχίσει να χαλαρώνει αυτό που ήταν ντάξει και πάει λέγοντας. Και δώσε συ να κάνεις μπαλέτο με το σαγόνι, με το αυτί, με τη μύτη, με τον κώλο, με το στόμα να τα ανεβάσεις και σε λίγα δευτερόλεπτα, μόλις ακριβώς το ξεχάσεις, τσουπ, αρχίζουν να ξαναπέφτουν. Ρίχνεις μερικά γαμοστολίδια, σκουπίζεις τα χέρια σου, παίρνεις ένα μπλακεντέκερ, βάζεις ούπα στα χέρια και τα βιδώνεις και μετά από λίγο, μόλις ξεχαστείς, αρχίζουν να γλιστράνε. Να με δει κανείς από το απέναντι μπαλκόνι, αλλά σε καρέ, όχι συνεχόμενα. Στην αρχή, ήρεμη πάνω από το νεροχύτη. Cut. Λίγο εκνευρισμένη πάνω από το νεροχύτη με το ένα χέρι με το σφουγγάρι ψηλά. Cut. Περισσότερο εκνευρισμένη με το ένα χέρι κάτω από το σαγόνι και το άλλο με το σφουγγάρι ψηλά από την απέναντι πλευρά. Cut. Βρίζω φανερά εκνευρισμένη, έχει σαπούνια στα παράθυρα και σ’ όλα τα ντουλάπια και σκουπίζω τα χέρια μου στην πετσέτα. Cut. Ήρεμη πάνω από το νεροχύτη, cut κι όλα από την αρχή. ...Νομίζω παίδες πως τα μανίκια είναι ο λόγος που εφευρέθηκαν οι γυμνές γκόμενες που φοράνε μόνο μια ποδιά και κάνουν λάντζα και όχι γιατί θέλουν να το γλεντήσουν, συγνώμη που σας το χαλάω.

Ένα άλλο που μου ταράζει το νευρικό σύστημα στην κουζίνα, είναι η μπίχλα που μαζεύεται στο σουρωτηράκι του νεροχύτη που καλείσαι να το σηκώσεις και να πετάξεις τη μάκα του στον τενεκέ. Καλά μέχρι εδώ. Σιχαίνεσαι ξεσιχαίνεσαι πρέπει να το κάνεις. Το χειρότερο όμως είναι, με τα μανίκια να πέφτουν, μην ξεχνιόμαστε, που το κρατάς και γρήγορα γυρίζεις προς τον κάδο για να μη στάξουν νερά, πατάς το καυλί που τον ανοίγει και πετάς τη μπίχλα... μόνο που ο κάδος δεν άνοιξε καλά και έριξες όλη τη βρώμα στο καπάκι, στα πλακάκια και στο πάτωμα. Α βέβαια, στάνταρ. Όταν βιάζεσαι και θες να μη λερώσεις, θα λερώσεις και θα κάνεις διπλή δουλειά: Μέρφι κυρίες και κύριοι. Δεν πρέπει να θες τίποτα, ούτε να βιάζεσαι. Αυτόν τον απλό νόμο του σύμπαντος μας διδάσκει τόσα χρόνια ο Μέρφι, τίποτα εμείς, εκεί. Ε σκούπιζε.

Το άλλο που μου τη δίνει, και μου έχει συμβεί πάμπολλες φορές γιατί εγώ κι αν είμαι ανεπίδεκτη μαθήσεως όσον αφορά αυτόν τον τόσο απλό νόμο του Μέρφυ, συνήθως βιάζομαι. Αποτέλεσμα; Να κρατάω ποτήρι, κούπα, πιάτο, με κάτι μέσα τίγκα, να στουκάρω στη γωνία του τοίχου, μόνη μου, ναι, και να τινάζονται σταγόνες, λάδια, σοκολάτες, ό,τι έχει μέσα. Και να πεινάς τώρα έτσι; Και να μην έχει και επαρκή φωτισμό και να πρέπει να σκουπίσεις, καθαρίσεις κλπ. Άσε με, το σκέφτομαι και συγχύζομαι. Ή το άλλο, πάλι με μανίκια. Να είσαι στο γραφείο. Και να θες να πιάσεις το ποντίκι. Το ποντίκι ρε φίλε, τι είπα να πιάσω, τ’ αρχίδια σου; Όχι, θα πιαστεί το μανίκι στη γωνία του γραφείου και θα τιναχτείς γιατί θα εκνευριστείς εκεί που είσαι συγκεντρωμένος και γράφεις επειδή σε αποσυντονίζει κάτι, με αποτέλεσμα να κουνηθεί το γραφείο και να πέσουν πράγματα ή με το τίναγμα να ρίξεις σφαλιάρα στον υπολογιστή. Ή και να σκίσεις το μανίκι. Εγώ προχτές εκεί που έπλεκα, παλούκωσα το πουλόβερ μου, δίπλα στα πλευρά μου κι έκανα μία τρύπα να, μην το γελάτε καθόλου. Καλά που δεν τρύπησα τη σπλήνα μου δε λέτε.

Στο σημείο αυτό μπορεί να αναρωτηθείτε αν φοράω κελεμπία στο σπίτι ή μανδύα κι έχω τέτοιο πρόβλημα με τα μανίκια μου. Κάτι φαρδιά φοράω ρε άνθρωποι, όχι κελεμπίες, απλώς κάτι φαρδιά, τι να φοράω, τη στολή της catwoman; Σπίτι είμαι, μόνη μου, συγνώμη κιόλας. Άμα έρθει γκόμενος, πρώτα απ’ όλα δε θα πλύνω τα πιάτα, θα έχω άλλες δουλειές να κάνω. Αλλά ακόμα κι αν τα πλύνω, θα έχω κανονιστεί από πριν με τα μανίκια μου. Αν υπάρχουν, με καταλαβαίνετε, δε συνεχίζω.

Που λέτε. Ακόμα κάτι που με εκνευρίζει και κλείνω, πλάτιασα πάλι. Αλλά σάμπως έχετε και τίποτα να κάνετε; Σας παρακαλώ τώρα, όλοι με το άγχος, χαλαρώστε, απολαύστε λίγο διάβασμα, ήμαρτον δηλαδή. Πόσες φορές την ημέρα σας δίνεται η ευκαιρία να χαρίσετε λίγες στιγμές στον εαυτό σας; Ε, χαρίστε του τις γαμημένες!

Έλα ντάξει, κλείνω. Μόνο κάτι ακόμα. Μου τη δίνει απίστευτα όταν πετάς κάτι κάπου και πέφτει μονίμως αλλού. Πετάς ένα χαρτομάντιλο στον κάδο που βρίσκεται 12 πόντους από το χέρι σου; Θα πέσει έξω και θα πρέπει να σκύψεις. Πετάς ένα τετράδιο στο γραφείο; Θα γλιστρήσει, θα σαρώσει ό,τι υπάρχει στο γραφείο και θα πέσει κάτω μαζί με ό,τι σάρωσε. Θα πετάξεις ένα πουλόβερ στον καναπέ; Θα πέσει εκεί που είναι η περισσότερη μπίχλα, π.χ. πίσω από τον καναπέ. Θα πετάξεις πέτρα στη θάλασσα; Θα σου φύγει και θα πέσει πίσω σου. Δε γίνεται ρε παιδί μου, δεν πρέπει να θες τίποτα, πρέπει απλά να κάνεις ό,τι είναι και τέλος. Χωρίς σκέψη. Χαλαρά. Απλά. Τσακ και γεια σου. Κι αυτό έχει αποδειχτεί πάντα, μη μου λέτε όχι εμένα και τα πάρω, γιατί εκεί που όλα τα πετάς ενώ κεντράρεις μια ώρα και πάνε στο γάμο του καραγκιόζη, πας μια ωραία μέρα σε ένα μπιλιαρδάδικο κι ενώ δεν έχεις παίξει ποτέ, ζητάς να ρίξεις μια στεκιά και ξαφνικά μπαίνουν οι μισές μπάλες στις τρύπες. Συνεχίζεις, βάζεις και τις υπόλοιπες, άντε αφήνεις και μία, χαμογελάς και οι άλλοι σε μισούν. Εσύ αναρωτιέσαι ποιος έπαιζε στη θέση σου. Ή είσαι σε άλλο μέρος που παίζουν βελάκια. Και λες «να παίξω μία»; Ε, ακόμα παίζεις. Το ένα πάνω στο άλλο, όλα κέντρο. Ή περνάς δίπλα από το γήπεδο του γκολφ. Και σου φεύγει το μυξομάντηλο από τα χέρια. Και το πάει ο αέρας στην τρύπα του παίχτη, λίγο πριν το μπαλάκι του, που παίζει 66 χρόνια σερί κάθε απόγευμα ο άνθρωπος. Κατάλαβες; Αυτά γίνονται στον κόσμο. Ορίστε, κλείνω, λύσσαξες.

Υ.Γ. Τώρα μόλις μου ήρθε ένα τραγούδι που θυμάμαι ολόκληρο. Αυτό που λένε τα στρουμφάκια! Δευτέρα κάτι έχω, την Τρίτη δεν αντέχω, Τετάρτη πως βαριέμαι, την Πέμπτη δεν κρατιέμαι, Παρασκευή πρωί λαλαλαλαλα, απ’ όλες τις ημέρες η Κυριακή μ’ αρέσει!

...Μόλις έψαξα και είδα ότι ούτε αυτό το ξέρω ολόκληρο... το ρεφρέν ξέρω... να, δείτε και μόνοι σας...

Υ.Γ. Ξέρετε τι συνέβη μόλις τώρα. Το άκουσα, κόλλησα και το λέω δυνατά φωνάζοντας σα να έχω καταπιεί ήλιον. Α ρε κατακαημένοι γείτονες. (Το πιο ωραίο είναι ότι από πίσω παίζει κλασική μουσική...)

Προεόρτια.

Καλώς ήρθατε στην εξωτική Γουατεμαλακία. Αγαπητοί μου φίλοι σήμερα θα σας ξεναγήσουμε στον εξωτικό αυτό τόπο, όπου προχτές καθόμασταν με μακρυμάνικο μακό, έξω, και πίναμε καταπαγωμένες μπύρες και χτες χιόνισε. Όπου κάθε μέρα πρέπει να γαμιόμαστε για να πάμε στις δουλειές μας λόγω απεργιών και διαμαρτυριών και γαμοσταυρίζουμε ό,τι και όποιον κινείται, ενώ ταυτόχρονα αγαπάμε τους πάντες και παίρνουμε δώρα, κάνουμε καμάκι και γουστάρουμε καυτά γκομενάκια και αμέσως μετά συνεχίζουμε τις χριστοπαναγίες να έρθουμε στα ίσα μας γιατί πολύ ώρα κράτησε η γλύκα και θα χαλάσουν τα δόντια μας.

Καλώς ήρθατε αγαπητοί φίλοι και συμπολίτες στην όμορφη αυτή χώρα όπου σκουπίδια είναι παντού και ομορφαίνουν τα άσχημα πεζοδρόμιά μας και ταυτόχρονα έχει γεμίσει λαμπάκια το σύμπαν όπου είναι πιθανό, αλλά πολύ χαριτωμένο, να πάθει κανείς επιληψία σε ανύποπτο χρόνο. Ελάτε όλοι μαζί να θαυμάσουμε το όμορφο κέντρο μας, πάνω απ' όλα, ένα κέντρο μιας πόλης γεμάτης ζωή αλλά και θάνατο. Εκατοντάδες πρεζάκια πέφτουν τέζα κάτω από τα όμορφα φωτάκια στο κέντρο της πόλης μας καθημερινά. Όλοι μπορείτε να πάρετε τις μηχανές σας και να τους φωτογραφίσετε. Να προσέχετε μόνο μην σας σπάσουν στο ξύλο άλλοι φτωχοί και σας κλέψουν. Εντυπωσιαστείτε από τις τόσο διαφορετικές εικόνες, τα τόσο διαφορετικά πρόσωπα αυτής της πόλης και των κατοίκων της. Μια πόλη Τζέκυλ-Χάιντ με κατοίκους Τζέκυλ-Χάιντ. Καταπληκτικό!

Ελάτε φίλοι μου, όλοι μαζί, να γιορτάσουμε την αντίστροφη μέτρηση προς τις γιορτές και την έλευση του νέου έτους με μια χαρούμενη ατμόσφαιρα όπου ανθρώπινου μεγέθους Άη Βασίληδες που μοιάζουν σα να έχουν βαριά αναπηρία στα κόκκαλα, κρέμονται από τα μπαλκόνια ενώ δίπλα κρέμεται μια ωραία μπουγάδα με ξεχειλωμένα σώβρακα που έχουν ξεβάψει. Ας διασκεδάσουμε μαζί με τους χαριτωμένους άστεγους και ας γλεντήσουμε τη φτώχεια που πηγαίνει τους πάντες πίπα κώλο εμπλοκή ενώ ταυτόχρονα χιλιάδες κόσμος επισκέπτεται τα mall και τα golden hall με αποτέλεσμα να κλείνουν τα μικρότερα μαγαζιά. Αλλά ας πρόσεχαν, τι να κάνουμε, εξέλιξη είναι αυτή. Είναι γιορτές αγάπης, μην το ξεχνάτε! Γι' αυτό θαυμάστε αγαπητοί μου φίλοι τον κόσμο που ετοιμάζεται να συμπτιχθεί σε μαγαζιά αγάπης πληρώνοντας τον κώλο και τις κιλότες τους πίνοντας μπόμπες, μόνο και μόνο για να μην πουν ότι δεν έκαναν τίποτα τις γιορτές. Σεβαστείτε αγαπημένοι φίλοι όλους αυτούς που θα πάνε στην πλατεία Συντάγματος την Πρωτοχρονιά. Χειροκροτήστε αγαπημένοι μου όλους αυτούς που θα κάνουν πλούσιες για μία ακόμη φορά τις εταιρίες κινητής τηλεφωνίας τα Χριστούγεννα και την Πρωτοχρονιά με την ελπίδα ότι τα λεφτά τους θα πάνε σε φτωχούς και απόρους. Προσκυνήστε όλους αυτούς που θα κάτσουν για ώρες μέσα στα αυτοκίνητά τους την ίδια ώρα την παραμονή των μεγάλων μας γιορτών, ντυμένοι στην τρίχα με κίνδυνο να σπάσει η φούσκα τους και να γεμίσει κάτουρα το ακριβό τους ρουχαλάκι. Στείλτε φιλιά στα εξαιρετικά προγράμματα τηλεόρασης που παίζουν μέσα στις γιορτές και μπορούν να απολαύσουν όσοι άνθρωποι δεν μπορούν ή δεν θέλουν ή δεν έχουν την ευκαιρία να βγουν. Ίσως θα έπρεπε να μοιράζουν σ' αυτούς και μερικά όπλα, αλλά ίσως δεν το έχουν σκεφτεί ακόμα. Αλλά δεν πειράζει! Με την τηλεόραση έχουν νεκρωθεί πια, ούτε να αυτοκτονήσουν δε θέλουν.

Αγαπήστε φίλοι μου αυτήν την πόλη, αγαπήστε αυτή τη χώρα! Περπατήστε στο δρόμο, πετάξτε σκουπίδια παντού, πετάξτε τα λεφτά σας, πετάξτε τα ρούχα σας, ουρλιάξτε ξεβράκωτοι στο δρόμο να το φχαριστηθείτε! Έτσι κι αλλιώς σε λίγο, όλοι μας θα το κάνουμε αυτό. Να είστε όλοι καλά!!

(Επεξήγηση για όσους αναρωτιούνται πόσο μίζερη, γρουσούζα και παλιοσκατένια είμαι. Φυσικά και βρίσκω ομορφιά σε πολλά πράγματα. Για να πω την αλήθεια, σε πολλά περισσότερα απ' όσα μπορεί να νομίζει κανείς. Και ναι, ενδεχομένως να κάνω αρκετές από τις βλακείες που γράφω παραπάνω. Δε γίνεται διαφορετικά. Μπορώ όμως να παρατηρώ και τα υπόλοιπα έτσι; Δεν μπορώ να κοιτάω μόνο τα λαμπάκια και τον υπέροχο ουρανό, θα πονέσει ο αυχένας μου. Ευχαριστώ).

Οι τιγρέ μύγες.

Χτες κατέβηκα για δουλειές στο κέντρο και εν συνεχεία πήγα στο μάθημα. Αλλά δεν προέβλεψα ο μαλάκας ότι ΠΑΛΙ θα είχαν πορεία και θα το έκοβα με τα πόδια φορτωμένη σαν γαϊδούρι. Αυτό το πράμα να έχουν πορεία κάθε τρεις και πέντε και να κόβουν τους δρόμους ό,τι ώρα τους καβλώσει, όποιοι θέλουν για οτιδήποτε, πολύ μου τη δίνει. Και δεν εννοώ μόνο τις πορείες που πες τώρα, μιλάει ο κόσμος για τα δικαιώματά του (αρχίδια, αφού μετά πάει και τους ψηφίζει). Εννοώ γενικά αυτό το μαύρο χάλι που ό,τι ώρα μας καυλώσει, κλείνουμε το δρόμο. Περπατάω πάλι τις προάλλες σαν το μούλο και βλέπω 10 κατεστραμμένους με ένα μαλάκα στη μέση να κάθονται στην Ομόνοια και γι' αυτό να έχει κλείσει το σύμπαν. Είναι δυνατόν; Ποιος είσαι ρε και κλείνεις την κεντρική πλατεία της πρωτεύουσας; Που όποιος κι αν είσαι σε γράφω στ' αρχίδια μου και έρχομαι να σε γαμήσω κιόλας άμα γουστάρεις. (Αυτά δεν τα λέω εγώ, τα λέει θυμωμένος άντρακλας με πριαπισμό). Αλλά δε φταις εσύ ρε μαλάκα, φταίνε αυτοί που σε αφήνουν. Μετά θα μου πεις όμως άμα δε σε αφήσουν, θα βγεις και θα μιλάς για χούντα, φασισμό κλπ. ...Για να μη σχολιάσω όλους εμάς τους μαλάκες που έχουμε κάρτες απεριορίστων και τις πληρώνουμε και μονίμως δεν έχει ΜΜΜ. Από που να πάω να ζητήσω τα λεφτά που αντιστοιχούν στα εισιτήρια που χάνω κάθε φορά και στα υλικά για ποδόλουτρα; Α σιχτίρ και βγάλε άκρη γαμώ το σπίτι μας εδώ μέσα.

Ήρθε χτες ο Κέβιν Κόστνερ, ο Λέβι Στρος, ο Χάνεκε, ο Νιλς Χόλγκερσον πως τον λένε αυτόν το μαλάκα που ήρθε, πορεία πάλι. Θα έρθει αύριο ο πάπας της Ρώμης (παράδειγμα φέρνω, δεν θα έρθει, μην ετοιμάζεσαι κυρία Λουκά) θα κλείσουν όλους τους δρόμους να περάσουν οι αμαξάρες και θα μείνουμε εμείς να ξεροσταλιάζουμε και να φτιάχνουμε γάμπες στους δρόμους. Δε γαμιέστε; Δε γαμιέστε γιατί άμα πάτε και γαμηθείτε, μπορεί να αρχίσει να κυλάει λίγο αίμα στις φλέβες σας αναίσθητες κουράδες όλοι σας; Γιατί και καλά εγώ. Να πάω να πεθάνω εγώ. Αυτοί όλοι οι μαλάκες που δουλεύουν κάθε μέρα, τους σκέφτηκε κανείς; Που κάθονται και στριμώχνονται, και περπατάνε και ιδρώνουν και κουράζονται για να πάνε στη δουλειά τους και να γυρίσουν απ' αυτή; Στ' αρχίιιιιιδια μας. Καύλωσα; Κλείνω το κέντρο. Τέλος.

Τέλος πάντων, δε συνεχίζω γιατί θα κοπανίσω το λαπτοπ και δε μου φταίει. Άσε που μόλις έκαψα τη γλώσσα μου με το τσάι.

Χτες που λέτε, έκανα ψώνια πριν εκνευριστώ με την πορεία που ΔΕΝ ήξερα ότι θα λάμβανε χώρα εις το κέντρο της πόλης και θα με έκανε να περπατάω στο κέντρο της Σταδίου στις 6:30 το απόγευμα με περίσσια χαρά φορτωμένη σα ντάτσουν και μετά θα έστριβα στην Πατησίων και θα συναντούσα τη φωλιά των πρεζάκηδων στο Μουσείο, ναι, φυσικά, δίπλα στο Αρχαιολογικό Μουσείο της πρωτεύουσάς μας βρίσκεται ένα από τα εμπόρια της πρέζας, τα πρεζάκια και μπόλικη μυρωδιά κάτουρου. (Άλλο μέρος για αγορά πρέζας είναι φυσικά η κεντρική πλατεία της πρωτεύουσάς μας, η Ομόνοια. Τους εμπόρους, μπορείτε να τους βρείτε ως εξής: θα δείτε γύρω γύρω μπάτσους και στη μέση ο πρεζέμπορας. Εύκολο). Λίγο πιο πίσω στην περιοχή του Μουσείου θα βρείτε τις γνωστές κλούβες να κάθονται και τα μπατσάκια να στέλνουν μηνύματα ο ένας στον άλλο γιατί βαριούνται θανάσιμα. Ταυτόχρονα, οι στάσεις των λεωφορείων και των τρόλεϊ να είναι τίγκα στον κόσμο γιατί ΦΥΣΙΚΑ και ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ, πως κανείς δεν κάνει τον κόπο να ενημερώσει τους πάντες με κάθε τρόπο για τις πορείες κι έτσι κάποιοι άνθρωποι κάθονται και περιμένουν να περάσει ΜΜΜ μέχρι τη Δευτέρα Παρουσία. Χτες νομίζω πως θα με ευχαρίστησαν νοητικά αρκετοί άνθρωποι γιατί από το Σύνταγμα μέχρι την Πατησίων που περπάτησα, σε κάθε στάση που δεν είχε οπτική ή καλή ακουστική να ακούς τις φωνές, έλεγα δυνατά "έχει πορεία στο κέντρο" με τα υπόλοιπα να εννοούνται.

Πριν, που λέτε, γίνουν όλα αυτά, πέρασα καλά. Α δε λέω, στα μαγαζιά εγώ, πάντα περνάω καλά. Και μαρούλια στη λαϊκή να πάω να αγοράσω, πάλι περνάω καλά. Γουστάρω ρε παιδί μου. Και τίποτα να μην αγοράσω, πάλι γουστάρω, δεν είναι στον καταναλωτισμό το ζήτημα, είναι στο ψάξε, βρες, κοίτα τους άλλους κλπ. Με τη λογική χτες του "οφθαλμόλουτρου" λοιπόν, γιατί λεφτά δεν παίζουν, μπήκα σε ένα μαγαζί και άρχισα να δοκιμάζω παπούτσια. Εννοείται πως δεν ζητούσα από την υπάλληλο να μου φέρει νούμερο γιατί θα ήμουν πολύ μαλάκω αφού δεν είχα σκοπό να αγοράσω. Έτσι κι αλλιώς μου άρεσαν πολλά, οπότε φορούσα αυτά που ήταν στο νούμερό μου. Κάποια φάση, εκεί που δοκίμαζα, μπήκαν δυο κοπέλες. Ζήτησε η μία κάτι, δοκίμασε, εγώ δεν πολυέδινα σημασία γιατί κούτσαινα με το ένα πόδι με τακούνι και το άλλο με αθλητικό να πηγαίνω στον καθρέφτη, αν σηκώνω το παντελόνι με την τρίχα κάγκελο και να καμαρώνομαι. Γαμάτη φάση. Ήρθε και η πωλήτρια σε μια φάση και μου έλεγε πόσο μου πάει. Και δεν άντεξα και της είπα "και η τριχούλα σετάκι ε;" "Εεε.. ντάξει.. δεν είναι.. εεε.." κι έφυγε. Ε άσε μας κυρά μου να κάνουμε κει τα κουμάντα μας. Όχι ντάξει, γλυκύτατη ήταν.
Πάμε παρακάτω.

Είναι ακόμα εκεί εκείνη η άλλη που δοκίμαζε παπούτσια με τη φίλη της και λέει το επικό στην πωλήτρια:" Συγνώμη, μήπως μπορείτε να μου φέρετε το 37 γιατί το 39 είναι πολύ μεγάλο;" και στο σημείο αυτό μου δημιουργήθηκε μια απορία που διψούσα να την εκφράσω. Με το ζόρι κρατήθηκα να μην τη ρωτήσω "με συγχωρείτε κυρία μου, πούτσο έχετε αντί για πόδι;" Όχι, γιατί από το 37 στο 39 είναι απόσταση και δικαιολογείται μόνο αν το πόδι αυξομειώνεται, συγνώμη κιόλας. Αφού γέλασα μόνη μου και χαιρέτησα νοητικώς την κυρία με τα πόδια-πούτσους, έφυγα και πήγα στο μάθημα, μετά οι πορείες και τέλος η χτεσινή μέρα.

Κι ερχόμαστε στο σήμερα που σηκώνομαι το πρωί να πάω στην Εφορία να πάρω το σήμα του αυτοκινήτου. Εφορία, λέω, μαλάκα, βάλε χαμόγελο, κάνε το σταυρό σου και πήγαινε. Έτσι κι έκανα. Πρόβες χαμόγελων στο δρόμο, πρόβες στη σκάλα, πρόβες έξω από την πόρτα και μπαίνω σε ένα γραφείο να ρωτήσω. Και είναι κάτι τελειωμένοι. (Τι άλλο θα ήταν;) Ρωτάω με όλη μου την ευγένεια και ένα λαμπερό χαμόγελο και κει αρχίζει το καμάκι. "Τι θέλει το κοριτσάκι;" και δως του το κοριτσάκι, και δως του να κοιτάνε, ειδικά ένας γλοιώδης αρχίδης, από πάνω μέχρι κάτω και γω μη φανταστείτε ότι έβαλα το χαμηλοκάβαλο λευκό κολάν με τις τρύπες στο πλάι, στρινγκ να προεξέχει στον κώλο, κοντό μπλουζάκι με αλυσιδίτσα στον αφαλό που να λέει "ΠΗΔΑ ΜΕ ΑΝΤΡΑΚΛΑ ΠΑΙΔΑΡΑ ΕΦΟΡΙΑΚΕ" και να έχω βαφτεί σαν μπουρδελού με κόκκινο κραγιόν από τη μύτη μέχρι το σαγόνι με τακούνια 36 πόντων με στρας, όχι, πιο νορμάλ δε γινόταν να είμαι. Αλλά άμα είναι μαλάκας ο άνθρωπος τι περιμένεις; Και γω εντωμεταξύ να θέλω να τους πιάσω από το λαιμό και ν' αρχίσω να τους ταρακουνάω αλλά έπρεπε να κάνω τη δουλειά μου. Κι έτσι, συνέχισα να χαμογελάω, να κάνω χιούμορ και να λέω "ελάτε τώρα, πείτε μου, που να πάω για τα σήματα;" και να λέει ο ένας, "πάρ'τον από το χεράκι, αυτός εκεί είναι... έλα ρε, πήγαινε με το κοριτσάκι" και ο άλλος να λέει "ντρέπομαι, ανέβα συ κι έρχομαι, στον τρίτο είναι". Τι ανέβα κι έρχομαι ρε μονόσκυλο κωλομπαρά αρχίδι γαμώ το μουνί της μάνας σας εδώ μέσα γαμιόληδες ξεπατωμένοι πουσταράδες, ήθελα να πω, αλλά δεν είπα τίποτα απ' έξω παρά μόνο από μέσα μου κι ανέβηκα στον τρίτο. Εκεί υπήρχε μία (μόνο μία σε όλον τον όροφο) που Δόξα να'χει ο Παντοδύναμος δεν είχε κόσμο και με εξυπηρέτησε. Περιττό να πω ότι ο άλλος ανέβηκε μετά από 20 λεπτά και, το αρχίδι.

Αυτά. Επίσης, για να κολλήσει και ο τίτλος, έχω ή μάλλον είχα στην κουζίνα μου κάτι τιγρέ μύγες. Ήταν μικρές σε μέγεθος, αλλά μύγες, με τιγρέ φτερά. Μαστουρωμένες, κολλημένες στο ταβάνι που το πρωί κατέβαιναν στο τζάμι και κει τις καθάριζα. Ήταν πέντε κι έχει μείνει μία. Θα της ξηγηθώ αύριο αυτηνής. Το μόνο που σκέφτομαι μόνο είναι αν είναι σπάνιες κι αν θα έπρεπε να τις κρατήσω σε κανένα βάζο, να κάνω καμιά έκθεση, ξέρω γω;

Δύσκολες μέρες με μαλλί.

Ενώ πλέκω, βλέπω τηλεόραση (δυστυχώς) ...όταν είμαι σπίτι βεβαίως βεβαίως. Γιατί όταν είμαι σε άλλο σπίτι και πλέκω, προφανώς μιλάω με τον όποιον μένει εκεί. Που λέτε, τι γίνεται εκεί έξω; Καταρχάς αρκετές φορές με παίρνουν τα κλάματα. Σκότωσαν τον ένα, είπαν έτσι στον άλλο, έπαθε καρδιά ο τρίτος γιατί τρόμαξε, ένα μωρό 2 μηνών κοιμάται με τους γονείς του στο δρόμο και η Πάνια έτρεξε να κάνει κάτι (αν είναι δυνατόν, μιλάμε για ΤΟ μπουρδέλο), ένας στους πέντε Έλληνες ζει κάτω από το όριο της φτώχειας και σε κάποια χρόνια θα έχει λυθεί αυτό μας λένε... ε βέβαια ρε μαλάκες θα έχει λυθεί, αφού θα έχουν πεθάνει από την πείνα!

Δε λέει η τηλεόραση α πα πα. Κι έχω ένα κολλητό ο οποίος ούτε έχει τηλεόραση, ούτε ασχολείται μαζί της και πολλές φορές που δεν ξέρει πρόσωπα που υποτίθεται πως είναι γνωστά, τον κοροϊδεύω και γελάω αλλά ΠΟΣΟ ΚΑΛΑ ΚΑΝΕΙ!

Τώρα το γύρισα γιατί δεν αντέχεται αυτό το πράμα και βάζω ταινίες να παίζουν. Μόνο που δεν μπορώ ακόμα να πλέκω και να κοιτάω και την τηλεόραση και γι' αυτό είχα και έπαιζε ελληνικές εκπομπές και μαλακίες για να ακούω τίποτα. Αλλά δε γίνεται σας λέω, δεν παλεύεται, θα πέσω σε κατάθλιψη. Θα έχω είκοσι κασκόλ και τριάντα μπλούζες αλλά θα παίρνω αντικαταθλιπτικά και δε λέει. Οπότε το γύρισα και γω σε ταινίες και ραδιόφωνο όταν πια κοντεύω να πάθω επιληψία από το βλέμμα μία στο πλεκτό μία στην ταινία για να καταλάβω τι γίνεται, κι έτσι ησύχασα. Α γαμήσου!

Και κάτι άσχετο. Τι είναι αυτό πάλι σήμερα με το κέντρο που το έκλεισαν μέχρι αύριο το πρωί; Τι μαλακίες είναι αυτές; Άντε, με το καλό, να μας απογορεύουν να είμαστε και πάνω από τρεις να μιλάμε. Μένω κέντρο και έχω βαρεθεί λέμε να το κόβω ποδαράτο κάθε φορά που θέλω να πάω κάπου. Εκτός του ότι πίνω όλο το καυσαέριο της Αθήνας, είναι μαστουρωμένοι οι περισσότεροι στο δρόμο με αποτέλεσμα να πρέπει να κάνω ένα σωρό ζικ ζακ αντί να πάω ευθεία, Χριστέ μου δηλαδή, λες και περπατάω σε πόλη χωρίς νόμους που κατοικούν ζόμπι!

Γι' αυτό, τώρα που ο κολλητός θα πάει ένα χρόνο Ολλανδία για διδακτορικό, το λέω να το ξέρετε, θα μετακομίσω και γω μαζί του. Στις λιμνούλες, στα πάρκα, στα τεράστια πεζοδρόμια, με τα δώδεκα μπουφάν και τα δεκατρία κασκόλ, χέστηκα, θα μυρίζω πράσινο και θα γράφω στο λαπτοπάκι μου. Α γαμήσου ξανά!

Χαρά.

Βγαίνεις από "πόλεμο", σχεδόν γυμνός, με μώλωπες, γρατζουνιές, κοψίματα, κρυώνεις, φοβάσαι, δεν ξέρεις που πατάς. Προχωράς αργά, δε σε βαστάνε τα πόδια σου. Ανοίγεις την πόρτα και εκεί έξω σε περιμένουν πολλοί που άλλος σου δίνει ένα χάδι, άλλος ένα πουλόβερ, άλλος ένα κομμάτι κέικ, άλλος ένα ζευγάρι παπούτσια, άλλος σου χτενίζει τα μαλλιά, άλλος σου λέει σιγά στο αυτί ότι σε αγαπάει, άλλος σε σκεπάζει με μια κουβέρτα να κρύψει προσωρινά τη γύμνια σου, άλλος σε βοηθάει να προχωρήσεις, άλλος σου δίνει ένα ποτήρι νερό, άλλος σου ανοίγει την επόμενη πόρτα. Έτσι νιώθω κάποιες φορές. Πολύ τυχερή.

Τίποτα, μόνο κάτι.

Δεν έχω να σας πω τίποτα απολύτως. Μόνο ότι κοντεύω να πλέξω ένα σπίτι ολόκληρο. Κι ότι μιλούσα με ένα υπέροχο ατομάκι που συζητούσαμε από θρησκεία πολιτική και ποίηση μέχρι πάρτυ και ξύδια και μέσα σ' όλα αυτά, έπαιξε και η ειλικρίνεια. Και σκεφτόμουν για την ειλικρίνεια και το πόσο ειλικρινείς είμαστε με τον εαυτό μας, τους ρόλους που παίζουμε, πότε είμαστε αληθινοί κι όταν είμαστε, γιατί στο τέλος -κάποιες φορές- αισθανόμαστε προδομένοι και δεν αποδεχόμαστε ότι μπορεί να συμβεί κι αυτό; Γιατί είμαστε βλάκες, πεισματάρηδες και εγωιστές. Να γιατί.
Καλημέρα σας. Και καλή εβδομάδα.

Τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα.

Ένα πράγμα μόνο έχω να πω στον Πρόβατο. Ή μάλλον να του αφιερώσω δύο τραγούδια μέσα από την καρδιά μου που τα λένε όλα.

Αυτό:



Και αυτό:



Και στο Χόλυγουντ θα έρθεις μαζί μου. Αλλά μέχρι τότε, πάρε ψωμί κι έλα σπίτι γιατί θα κρυώσει το φαΐ. Άιντε.

Όμορφοι άγνωστοι, άσχημη τηλεόραση.

Μερικές μέρες πριν...

Στον έρωτά μας διαρκώς ήσουνα ψεύτης και κακός... Αυτή τη μαλακία παίζει η τηλεόραση και το έχει πει ίσα με 60 φορές μη σηκωθώ και τη σπάσω τη γαμιόλα για τηλεόραση, αλλά έχει χάρη που βαριέμαι να σηκωθώ γιατί γράφω.
Άλλα ήθελα να πω, περιμένω κι ένα καυτό αγόρι γεμάτο πάθος να έρθει όπου να'ναι στον οντά μου να του δείξω πως κουνιούνται οι βάρκες (αρχίστε τις μαλακίες τώρα, σας δίνω ψωμάκι), αλλά με αποσυντονίζει η τηλεόραση που συνεχίζει τις μαλακίες γιατί έχει λάθος κανάλι και δεν ξέρω γιατί την άνοιξα και βλέπω με το καυτό αγόρι να μαζεύουμε βίδες και καλώδια από το μπουκέτο που θα έχει φάει η καριόλα.

Τέλος πάντων, θα προσπαθήσω να συντονιστώ και να γράψω όσα ήθελα και να μη δίνω σημασία στις αρχιδιές γιατί επιμένω να μη σηκώνομαι να την κλείσω (καθαρός μαζοχισμός με μικρές δόσεις σαδισμού).

Το τι αγαπώ να μιλάω με αγνώστους στο δρόμο, δε λέγεται. Και το αγαπώ γιατί για κάποιο λόγο, αυτοί που θα μιλήσω μαζί τους, θα είναι γλυκύτατοι και συμπαθέστατοι. Σήμερα μίλησα με 2. Εντάξει, ο ένας ήταν υπάλληλος στον ΟΤΕ αλλά ήταν τόσο καλός που μου έφτιαξε τη διάθεση ο άνθρωπος, να είναι καλά. Εννοείται φυσικά πως λόγω του νόμου του Μέρφυ, είναι αδύνατο να μιλήσεις με καλούς ανθρώπους και να μη μιλήσεις και με ένα αρχίδι, έτσι να σπάσει η μονοτονία και να μη νομίζεις ότι όλα είναι καλά κι ωραία.

Το λοιπόν, πάω το πρωί στον ΟΤΕ να ρωτήσω κάτι πραγματάκια. Με εξυπηρέτησε κύριος που για κάποιο λόγο με συμπάθησε (αρχίστε τις μαλακίες, ψωμάκι) και εκτός του ότι με εξυπηρέτησε φανταστικά, με βοήθησε και για κινητά, σταθερά και όλα τα κομφόρ συν ότι μου είπε ότι αν βρω αυτόν την επόμενη φορά που θα πάω, θα μου κουλαντρίσει μια υπόθεση που δεν κουλαντρίζεται εύκολα. Τον αγάπησα, έφυγα χαμογελώντας και μπήκα στο τρόλεϊ. Εκεί, μίλησα με τον οδηγό. Άλλος γλυκύτατος άνθρωπος. Επειδή γινόταν το μαδομούνι εκεί μέσα, έτυχε να κάτσω δίπλα του. Έτσι, μιας που είχα φτάσει στα 12 εκατοστά από το τιμόνι, του είπα χαμογελαστή: ''Θα οδηγήσουμε μαζί;", αυτός χαμογέλασε και πιάσαμε την κουβέντα. Όχι τίποτα φοβερά, μη νομίζετε (γιατί θα αρχίσετε τις μαλακίες, ψωμάκι), αλλά ήταν συμπαθέστατος άνθρωπος, μιλούσε ωραιότατα και ήταν πολύ ευγενικός. Καλημεριστήκαμε όταν κατέβηκα και ευχηθήκαμε ο ένας στον άλλο καλή συνέχεια. Τι ωραία! Μετά, συνάντησα την καριόλα για να σπάσει η μονοτονία. Πήγα σε μια δουλειά και ήταν μία καριόλα με κλιμακτήριο και περίοδο που είχε φάει πολύ ξύλο, είχε χάσει τα λεφτά της στο μπαρμπούτι και μόλις της είχαν πει ότι απολύθηκε. (Μόνο με όλα αυτά και τίποτα λιγότερο, θα μπορούσα να δικαιολογήσω τη συμπεριφορά της). Εγώ φυσικά ήμουν κυρία και χαμογελαστή και με κατανόηση αλλά έχω και μια έμφυτη κακία και σκέφτομαι μήπως ακολουθήσω τη συμβουλή της να παραπονεθώ στη διεύθυνση αλλά από την άλλη, υπερισχύει η καλοσύνη μου και το σκέφτομαι. ...Τώρα θυμήθηκα και θα αναφέρω, τις προάλλες, που περπατούσα στο δρόμο, ήθελα να κάνω ένα τσιγαράκι και κει που το σκεφτόμουν και πήγαινα, είδα μια κυρία να κάθεται σε κάτι σκαλάκια. Μόλις έφτασα κοντά της, με ρωτάει: ''Αναπτήρα έχετε;'' "Ναι", της λέω, "κι αν μου επιτρέψετε να κάτσω εδώ δίπλα σας να κάνω ένα τσιγαράκι κι εγώ". "Φυσικά!" μου λέει κι έτσι έκατσα και πιάσαμε την κουβέντα. Γλυκύτατη γυναίκα, να είναι καλά, από την Κρήτη ήταν, είχε πάρει και κάτι φανταστικές ψηστιέρες και τις χαζεύαμε, τι γλυκιά...

Επιστρέφουμε στο τώρα μετά την καριόλα με την κλιμακτήριο και την περίοδο όπου πήγα στο μάθημα και η δασκάλα μου, ατομάκι φοβερό, μου χάρισε κάτι πραγματάκια στο άσχετο και μετά είδα και την άλλη μου δασκάλα, που την αγαπώ, η οποία με βοήθησε επίσης και την πλάκωσα στα φιλιά και τη ρήμαξα στα γλυκόλογα. Είμαι μεγάλο γλιφτρόνι άμα συμπαθήσω κάποιον, δεν το συζητώ. Αυτά. Τι ωραία.

Και το βράδυ, ξεκούραση. Δεν είχε έκτροπα. (Εκτός από το καυτό αγόρι που ήρθε. Και κει που καθόμασταν, πήρε άλλο καυτό αγόρι τηλέφωνο και με απείλησε με σκληρή τιμωρία αν δεν κάνω μια δουλειά στο τηλέφωνο και γω τρόμαξα και αναγκάστηκα να την κάνω και πήρα τη φωνή 090 για να πετύχω το σκοπό μου και τον πέτυχα, δεν μου έκλειναν το τηλέφωνο, με αποτέλεσμα να παραμελώ το καυτό αγόρι νούμερο ένα που στο τέλος έπιασε το κινητό του αλλά τουλάχιστον δεν τιμωρήθηκα από το καυτό αγόρι νούμερο δύο κι έτσι κι αλλιώς το καυτό αγόρι νούμερο ένα έπρεπε να φύγει. Αρχίστε, ψωμάκι). Έβαλα τηλεόραση λοιπόν μετά τα καυτά αγόρια γιατί ήθελα λίγο να δροσιστώ από την τόση κάψα (και να πλέξω) και τι ήταν αυτό μάτια μου!!

Ρε σεις, το Big Brother πόσο γάμα τα είναι; Έκλαιγαν αυτά τα απροσάρμοστα εκεί μέσα, κόντευα να κατουρηθώ εγώ από το γέλιο. Για σατανικό γέλιο όμως. Αφού έτρεχαν τα μάτια μου δάκρυα από το γέλιο και είχα το μυαλό μου μη βγάλω κανένα μάτι με τις βελόνες πλεξίματος, άσε σου λέω. Δεν πίστευα αυτά που έβλεπα. Είναι τελείως γάμα τα εκεί μέσα τα άτομα, μιλάμε για χοντρή διαταραχή έτσι; Από που ν' αρχίσω δεν ξέρω. Η μία είναι μια βουβάλα με μια κωλάρα μισό στρέμμα που περπατάει βάρκα γυαλό γιατί τόση κωλάρα που να τη σηκώσεις σε τακούνια και δε φτάνει αυτό, επιμένει να φοράει σορτσάκια και να το παίζει και τσαμπουκάς. Καλά, είναι προφανές ότι δεν ξέρει ότι η τηλεόραση παχαίνει και μόλις βγει και δει πως ήταν, θα έχουμε την πρώτη αυτοκτονία. Και της την πέφτει και κάποιος. Εκεί φαίνεται πόσο καθυστερημένοι είναι οι άντρες. Και οι γυναίκες σε φάσεις. Πάνε κάτι όμορφοι σχετικά ή όμορφες, και τα φτιάχνουν με κάτι χαλάσματα για κλωτσές, με κωλοχαρακτήρα γιατί αν είσαι σκατά στη φάτσα και άγγελος κατά τα άλλα, είναι υπέροχο, αλλά εμείς μιλάμε για σκατοσακούλες. Σακούλα έξω, σκατά μέσα, καταλάβατε. Ε, άμα τα φτιάξει με όμορφο ή όμορφη η σκατοσακούλα μετά δεν παίρνει θάρρος; Παίρνει και σηκώνει μπαϊράκι. Αλλά έτσι είναι η ζωή, ό,τι να 'ναι. Και της μιλούσε αυτός ο μαλάκας που τη γουστάρει (ήμαρτον κύριε) κι αυτή σήκωνε τη φωνή. Εκείνη την ώρα ήθελε μία μέσα στη μούρη, και γαμώ θα ήταν, θα έπεφτα κάτω, θα προσκυνούσα, θα ψήφιζα κάθε μέρα, έτσι γιατί με ευχαρίστησαν. Αλλά τίποτα. Έκατσε ο μαλάκας και πάλευε να της μιλήσει κι αυτή φώναζε και χτυπούσε το χέρι της στο τραπέζι. Μου κάνεις πλάκα! Γύρνα της ρε μία μέσα στη μούρη να γουστάρουμε! Τίποτα. Αμ η άλλη; Μια πατσαβούρα τσόκαρο τελειωμένο που πήγε 5-10 χρόνια (ούτε) στο εξωτερικό και δε θυμάται ελληνικά; Μωρή λάικα, άνθρωποι ζουν, σπουδάζουν, διδάσκουν όλη τους τη ζωή στο εξωτερικό και μιλάνε άπταιστα ελληνικά και συ πήγες κει 5 μέρες και τα ξέχασες; Α μωρή! Α μωρή!! Και τσαμπουκαλευόταν κι αυτή που της είπε μια άλλη κάτι, πα πα πα, ένα φλογοβόλο θέλουν εκεί μέσα, αίσχος. Ήταν κι ένας άλλος που έφυγε που δεν του καθόμουν που να την έκανε πρόγραμμα του τσίρκο Μεντράνο δεν του καθόμουνα. Να μη σώσω καλύτερα, γεροντοκόρη, εκεί να σαπίσω και να πεθάνω, σκασίλα μου, απ' το να έχω τη λουλού να της βγάζω τα φρύδια και να της βάφω τα μαλλιά ενώ γυμνάζεται. Και να με τρέχει κιόλας. Όχι χρυσή μου, όχι. Να είναι κάποιος άντρας σωστός, ωραίος κει, παιδαράς, να μας τρέξει, όχι το απολειφάδι με τους μύες. Αλλά βρίσκουν και τα κάνουν χρυσή μου. Κι αυτός άφησε πτώμα, μια μελαμψή χαζή, μπερκέτι. Όπου η μελαμψή αυτή, έκλαιγε για τη λουλού και μετά, έκλαιγε μαζί με ένα καθυστερημένο επειδή τους άλλαξε δωμάτιο ο Big Brother!! Αχαχαχαχαχαχαχαχαχα θα πεθάνω!!! Εκεί, πραγματικά, όσο τις έβλεπα να κλαίνε που θα άλλαζαν δωμάτιο, κόντεψα να πάθω αναρρόφηση από το γέλιο. Συγνώμη, όλο το 24ωρο μαζί δεν είναι; Ποιος φυσιολογικός άνθρωπος μπορεί να είναι όλο το 24ωρο με κάποιον άλλο και να βάλει τα κλάματα επειδή την ώρα που θα κοιμάται, θα είναι σε άλλο δωμάτιο; Καταπιέζονται τα καημένα; Κάνε μου τη χάρη ρε φίλε! Μόνα τους μπήκανε εκεί μέσα. Δεν είναι πολιτικοί κρατούμενοι από τη χούντα της Μιανμάρ, σε παρακαλώ πολύ! Η ηγέτιδα της αντιπολίτευσης που την είχαν σε κατ'οίκον περιορισμό να κλαίει, αλλά δεν είναι ρόμπα, στο γραφείο της πήγε μόλις απελευθερώθηκε, δεν έτρεξε να πάει για ψώνια, κάνε μου τη χάρη σε παρακαλώωωωωωω!!! Και κλαίνε, κλαίνε άμα ακούσουν τη μάνα τους, σιγά ρε μωρή διαταραχή, δύο μήνες έχεις να της μιλήσεις, που είσαι, τι έγινε; Να ξεκατινιάζεσαι δεν έχεις πρόβλημα, ξεχνιέσαι. Ουουουουστ! ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ! Και το χειρότερο είναι ότι το κανάλι βάζει όλες αυτές τις μαλακίες με μουσική ασανσέρ για να μας συγκινήσει. Κατουρηθήκαμε από το γέλιο ρεεεεεε! Κανονικά εκεί μέσα, πρέπει να τους πιάσει κρίση και να τα σπάσουν όλα. Τότε θα είναι μια πραγματικά καλή εκπομπή. Γάμα τα και ΑΙΣΧΟΣ!!! ΑΙΣΧΟΣ!! Με τα χέρια ψηλά, στη λαϊκή, σαν τους γέρους, φωνάζω ΑΙΣΧΟΣ!!! Το έκλεισα το μπουρδέλο (αφού είδα λίγο Νησί... συγνώμη, αυτό πόσο αργά πάει; Σε 5 χρόνια θα τελειώσει ή ξαφνικά στο επόμενο επεισόδιο θα είναι όλοι νεκροί και η Φιλαρέτη Κομνηνού θα είναι το μελαχρινό κοριτσάκι;) και ησύχασα.

Το βράδυ είχα προβλήματα με αυτά που βλέπω στον ξύπνιο μου, το καταλαβαίνετε. Πόνοι στην πλάτη, κράμπα στο πόδι και περίμενα τη θρόμβωση να πεθάνω κι ένας συναγερμός να βαράει όλη νύχτα που μόλις σηκώθηκα σταμάτησε. Χολέρα θάνατος σκοτάδι και κατάρα!, που είπε κι ο βασιλιάς Ληρ στο ρόλο του Νικήτα Τσακίρογλου (θεός ο τύπος. Μεγάλος άνθρωπος, βαστάει 3 ώρες στη σκηνή και τα σπάει, εύγε του, μπράβο του και συγχαρητήρια!)

Αυτά. Καλημέρα σας.

Σήμερα...

Ναι, συχνά γράφω ποστ που δεν τα δημοσιεύω και μετά τα αμολάω σε ανύποπτο χρόνο με αποτέλεσμα να πέφτουμε σε χρονικό ασυνεχές και σε μαύρες τρύπες σε μια διατάξη που ούτε γω η ίδια μπορώ να βάλω σε μια σειρά βρε αδερφέ και το μόνο που σκέφτομαι είναι σύννεφα που δημιουργούν μορφές. Τι κάνετε; Καλά, ευχαριστώ, εσείς; Ναι, μια χαρά το πόδι μου, ευχαριστώ και σεις, πάντα να υγειαίνετε, καλημέρα σας, γεια σας:)

Παράφρον Κρέας, που και πως.

Αγαπητοί μου φίλοι γεια σας. Τελευταία φορά που σας ζαλίζω τ' αρχίδια μ' αυτό το θέμα και ζητώ συγνώμη εκ των προτέρων σε όσους δεν ενδιαφέρονται καθόλου και θα το δουν σε ποστ, σε μέηλ και στο fecebook, αλλά είναι αδύνατον να ξέρω ή να θυμάμαι ποιος ενδιαφέρεται και ποιος όχι. Γι' αυτό το λόγο, θα το λουστείτε ομαδικώς επειδή είναι αρκετοί οι φίλοι που ρωτάνε που υπάρχει το βιβλίο, πως θα το προμηθευτούν σε επαρχία κι εξωτερικό και γω οφείλω να ενημερώσω, όχι;

Λοιπόν, ξαναζητώ συγνώμη σε όσους δεν έχουν κοντά πόδια σε τραπέζια και ευχαριστώ όλους εσάς που ανταποκρίνεστε θετικά στο πόνημά μου και θέλετε να το αγοράσετε για να το βάλετε κάτω από τα κοντά πόδια των τραπεζιών σας. Παρακάτω θα δείτε που πωλείται και ποιοι χονδρέμποροι το εμπορεύονται ώστε να μπορείτε να το ζητήσετε πιο συγκεκριμένα εάν μένετε επαρχία, ή σε περίπτωση που πάτε να το ζητήσετε και πάρετε αρνητική απάντηση.

Όμως, για όσους δεν γνωρίζουν τι είναι πια αυτό το βιβλίο, τι γράφει ρε παιδί μου, μπορούν να ενημερωθούν εδώ.

Λοιπόν, μπορείτε να το προμηθευτείτε με αντικαταβολή από το ΚΨΜ, όπως και από τα site των μεγάλων βιβλιοπωλείων που το πουλάνε.
Αν τώρα κατοικείτε στο εξωτερικό και το θέλετε, μπορείτε να το παραγγείλετε από την Πολιτεία που είδα ότι στέλνει στο εξωτερικό, αλλά αν για κάποιο λόγο δεν τα καταφέρετε ή ό,τι, δεν έχετε παρά να μου αφήσετε ένα σχόλιο εδώ ή στο facebook και να δούμε πως μπορούμε να το λύσουμε το θέμα.

Σας ευχαριστώ πάρα πολύ για όλα:)

Βιβλιοπωλεία:

-Πολιτεία (Ασκληπιού 1, Αθήνα-κέντρο - στέλνει βιβλία και στο εξωτερικό)
-Πρωτοπορία (Γραβιάς 3-5, Αθήνα-κέντρο, Θεσσαλονίκη και Πάτρα)
-Πατάκης (Ακαδημίας 65, Αθήνα-κέντρο)
-Παπασωτηρίου (σε πολλές πόλεις σε όλη την Ελλάδα)
-Ιανός (Σταδίου 24, Αθήνα-κέντρo και Θεσσαλονίκη)
-Metropolis (Πανεπιστημίου 54, Αθήνα-κέντρο και Ηρώων Πολυτεχνείου 30, Πειραιάς.
-Χριστάκης (Ιπποκράτους 10-12, Αθήνα-κέντρο)
-Παρ' ημίν-Τζανακάκης (Χαρ. τρικούή 11α, Αθήνα-κέντρο)
-Κέντρο Βιβλίου (Λασσάνη 3 Θεσσαλονίκη -Αγ. Σοφία, κέντρο)

Επίσης, τα βιβλιοπωλεία μπορούν να προμηθευτούν τα βιβλία από τους εξής χονδρέμπορους- πρακτορεία διανομής βιβλίων για όλη την Ελλάδα:

-Τζεβελέκου (Ζαλόγγου 6, Αθήνα, τηλ. 210. 3844588)
-Μαρίνης (Σόλωνος 76, Αθήνα, τηλ. 210.3648170)
-Χριστάκης (Ιπποκράτους 10-12, τηλ. 210.3639336
-Τζανακάκης (Χαρ. τρικούπη 11, Αθήνα, τηλ. 210.3811201
-Σίμος (Μαυροκορδάτου 9, Αθήνα, τηλ. 3830491
-Κανάκης (Ζωοδ. Πηγής 2-4, Αθήνα, τηλ. 210.3823113

Για Βόρεια Ελλάδα-Θεσσαλονίκη:
-Πουλουκτσή (Λασσάνη 3, Αγ. Σοφία, Θεσσαλονίκη, τηλ. 2310.237515
-Προμηθευτική (Προξένων 7, Θεσσαλονίκη, τηλ. 2310.235364

Υ.Γ. Ο Πιτσιρίκος γράφει για μένα εδώ, ο Πρόβατος εδώ και η Littlewind εδώ. ΠΟΣΟ ΠΟΛΥ ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!!!!

Σας ευχαριστώ πάρα πολύ!!! Με τιμάτε ιδιαιτέρως και πάνω απ' όλα με κάνετε πολύ χαρούμενη! Σα να έχω κάνει μπότοξ είμαι από τα χαμόγελα! ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!!

4 χρόνια ταξίδι.

Αγαπητοί μου φίλοι γεια σας και αέρα στα πανιά σας. Φυσικά και επέλεξα να ανοίξω το blog μου, πριν 4 ολόκληρα έτη μια ημέρα που να είναι είναι κάτι, κάτι ρε παιδί μου, κάτι να γίνεται. Τότε, θυμήθηκα τη 17η ημέρα του μήνα που είχα την επαναστατική ιδέα να ανοίξω blog και αυτό έκανα.

Τότε ήμουν μια αθώα παιδούλα. Ένα αθώο γλυκό κοριτσάκι που έτρεχε στα λιβάδια κρατώντας ένα λουλουδάκι στο ένα χέρι και μια πολύχρωμη ομπρέλλα στο άλλο και τραγουδούσε. Αυτά φυσικά όταν δε θύμωνε με τα πάντα και έβριζε ό,τι κινιόταν και υπήρχε στο οπτικό της πεδίο και μη. Το blog λοιπόν γι' αυτήν την αθώα, θυμωμένη, παιδούλα ήταν μια επανάσταση. Γι' αυτήν, το να αρχίσει να γράφει κάπου όπου όποιος θέλει μπορεί να διαβάσει, ήταν σα να κατέβει στη στάση του Μετρό ΣΥΝΤΑΓΜΑ, να ανέβει τις σκάλες με ηρεμία και μόλις βγει στην πλατεία, να βγάλει τα ρουχαλάκια της και να αρχίσει να τραγουδάει άριες.

Αλλά τελικά δεν ήταν τόσο τραγικά τα πράγματα. Είδε ότι πολλές αθώες ψυχούλες (και μη), έκαναν το ίδιο και δεν υπήρχε κανένα πρόβλημα. Έτσι, η αθώα παιδούλα μας εκτροχιάστηκε μέχρι που πέρασαν τα χρόνια και έφτασε να βγάλει και βιβλίο. Που να το ήξερε τότε η αθώα αυτή γλυκιά μορφή. Αν της έλεγες τι επρόκειτο να γίνει με αυτή την επαναστατική κίνηση γι' αυτήν, θα γελούσε βάζοντας το χέρι στο στόμα από ντροπή ενώ θα σου έριχνε μια μούντζα ΝΑ.

Έτσι, φτάσαμε στο σήμερα και χαμογελάω και είμαι πολύ ευχαριστημένη, (ε ναι, ας μιλήσω στο πρώτο πρόσωπο τώρα, ήμαρτον), όχι μόνο για το βιβλίο, αυτό είναι το λιμάνι στο τέλος του ταξιδιού κατά μία έννοια, αλλά για το τι συνέβη μέχρι εδώ (το λεγόμενο ταξίδι). Γνώρισα πολύ ωραίο κόσμο. Άκουσα πολύ όμορφα λόγια. Διάβασα πολύ ωραία κείμενα. Έγραψα βιβλίο! Ποιος να μου το έλεγε! Και είμαι πολύ χαρούμενη. Μαλακίες, ξεμαλακίες όλα αυτά, εντάξει, μπορεί να είναι, αλλά είμαι πολύ ευχαριστημένη γιατί για μένα είναι σημαντικό, όσο μαλακία και να είναι για τους άλλους. Αλλά χαίρομαι τόσο με όλους εσάς. Αποδείχτηκε πόσο καλός κόσμος υπάρχει. Πόσες άλλες αθώες γλυκές ψυχές (άντε πάλι κωλομελογλύψιμο) υπάρχουν που θέλουν να εκφραστούν, να μιλήσουν, να πουν καμιά μαλακία να περάσει η ώρα ρε παιδί μου συν ότι έχουν όλη την καλή διάθεση να πουν μια καλή κουβέντα σε έναν άγνωστο. Άγνωστο! Υπέροχοι άνθρωποι. Έχω ρίξει γέλιο εδώ μέσα, μέχρι δακρύων. Έχω πέσει από καρέκλες, έχω χτυπήσει, έχω φτύσει τον υπολογιστή, έχω διασκεδάσει τρελά. Κι έχω κλάψει. Αμέ. Όχι ότι η αληθινή ζωή αντικαθίσταται από το internet, προς Θεού, το internet είναι για πολύ συγκεκριμένη χρήση και τέλος. Κι αν γνωρίσεις κανένα ή καμία που σου φαίνεται καλό άτομο και αλληλοσυμπαθιέστε, να πας και να τον/την συναντήσεις εκεί έξω. Γνώρισα πολλούς φίλους εδώ μέσα. Που κάνουμε παρέα χρόνια πια. Φυσικά και μου την έσπασαν και κάποιοι που μπήκαν εδώ ακριβώς για να μου τη σπάσουν αλλά δεν πειράζει, κι αυτό στο πρόγραμμα είναι. Άλλωστε η γλώσσα που χρησιμοποιώ και η αναζήτηση που θα κάνει ενδεχομένως κάποιος στο google (τύπου ''γαμώ τα πάντα όλα''), έρχονται σε επαφή και συναντιόμαστε αλλά και πάλι, αυτοί ήταν λίγοι και τους ευχαριστώ που δεν μου έκαναν χαλάστρα. Κατάλαβαν προφανώς ότι ξεσκάμε και κάνουμε πλάκα εδώ, δεν μιλάμε πάντα σοβαρά. Μιλάμε καμιά φορά (πολλές) αλλά δεν είμαστε για χοντρά πράγματα, για να γελάμε είμαστε εδώ. Τα χοντρά εκεί έξω είναι ήδη πολλά κι έχουμε μπουκώσει.

Αυτά. Σας ευχαριστώ πάρα πολύ για όλα. Αν δεν ήσασταν όλοι εσείς, δε θα είχε γίνει τίποτα. Με τιμάτε, με συγκινείτε, με κάνετε χαρούμενη πολύ συχνά και σας ευχαριστώ θερμά γι' αυτό. Ειλικρινά.

Α! Και το ταξίδι μέχρι εδώ μπορεί να τελείωσε αλλά ξεκίνησε άλλο. Δεν σταματάμε! Ποτέ! Πάντα ταξιδεύουμε, σωστά; Κι εγώ έφτασα στο πρώτο λιμάνι που είναι το βιβλίο μου αλλά έχω μπαρκάρει ήδη φίλοι μου. Θα τα λέμε λοιπόν μέσα στο καράβι και όπου μας βγάλει. Φιλιά σας γλυκά, ευχαριστώ πολύ:)

Υ.Γ. Και ναι, ξέρω τι μέρα είναι σήμερα και δεν το ξεχνάω. Απλώς καμιά φορά είμαστε ο καθείς κι ο πόνος του. Παρόλα αυτά, κάποιοι γεννήθηκαν, έζησαν, αγωνίστηκαν και πέθαναν, σε διάφορες φάσεις της παγκόσμιας ιστορίας, για να είμαστε εμείς εδώ και να μαλακιζόμαστε. Ας μην το ξεχνάμε τουλάχιστον αυτό και να μην λέμε μόνο πως μας κατέστρεψαν οι προηγούμενες γενιές γιατί μας έσωσαν κιόλας, ε;
Εδώ πληροφορίες για τη Χούντα των Συνταγματαρχών για όποιον θέλει να ξέρει περισσότερα. Καλημέρα σας:)

Περί Έρωτος...

Μυστήρια διάθεση σήμερα. Είδα στον ύπνο μου ένα φίλο, ρωτούσα αν θα βρέξει, εμφανίστηκε αστυνομία και ανέφερε ότι σκοτώθηκαν δύο και ήμουν μία από τους υπόπτους μέσα σε ένα σύνολο δολοφονιών που είχαν γίνει και υπήρχαν κάποιοι άνθρωποι που ήταν πάντα παρόντες όπως εγώ... Ένας πονοκέφαλος άρχισε να χτυπάει αριστεροδεξιά, ένας βήχας να μου τραντάζει το στέρνο, ένας μουσικός παραγωγός να μιλάει στο τρίτο πρόγραμμα για τον Τσαϊκόφκσι και γω πιάνω τον εαυτό μου να σκέφτομαι την αγάπη και το Συμπόσιο του Πλάτωνα. Την πιο όμορφη ιστορία που γράφτηκε για τον έρωτα...

Στο Συμπόσιό του, ο Πλάτωνας, βάζει τον Αριστοφάνη (που τόσο μα τόσο μα τόσο τον αγαπώ) να μας πει την ιστορία αυτή... Οι άνθρωποι, μας λέει, δεν έχουν καταλάβει καθόλου τη δύναμη του Έρωτα, γιατί αν την είχαν καταλάβει, θα έφτιαχναν για χάρη του τους μεγαλύτερους βωμούς και ιερά, θα έκαναν τα περισσότερα γι' αυτόν παρά για τους άλλους θεούς, γιατί αυτός ο θεός αγαπάει τους ανθρώπους περισσότερο απ' όλους τους άλλους. Είναι βοηθός και γιατρός εκείνων που αν γιατρεύονταν, θα υπήρχε η μεγαλύτερη ευτυχία στο ανθρώπινο γένος.

Παλιά, συνεχίζει ο Αριστοφάνης, η φύση μας δεν ήταν αυτή που είναι τώρα. Υπήρχαν τρία γένη ανθρώπων και ολόκληρο το σώμα κάθε ανθρώπου ήταν στρογγυλό έχοντας ολόγυρα τη ράχη και τα πλευρά. Είχε τέσσερα χέρια, τέσσερα πόδια και δύο πρόσωπα πάνω από τον κυκλικό αυχένα, ολόιδια μεταξύ τους που κοίταζαν το ένα το άλλο. Είχαν διπλά αυτιά και μάτια, διπλά γεννητικά όργανα. Προχωρούσε όρθιο και πήγαινε όπου ήθελε και έκανε ό,τι ήθελε.

Τα τρία γένη των ανθρώπων ήταν το αρσενικό που γεννήθηκε από τον ήλιο, το θηλυκό που γεννήθηκε από τη γη κι εκείνο που ήταν ανάμεσα στο δύο, από τη σελήνη. Αυτοί οι άνθρωποι είχαν μεγάλη δύναμη και έπαρση και προσπάθησαν να τα βάλουν με τους θεούς. Οι θεοί σκέφτονταν τι να κάνουν, γιατί αν τους σκότωναν θα έχαναν τις θυσίες, και ο Δίας το βρήκε.

"Θα τους κόψω στη μέση. Έτσι, και ασθενέστεροι θα είναι και πολυπληθέστεροι. Κι αν συνεχίσουν να παρεκτρέπονται, θα τους κόψω ξανά στη μέση να περπατάνε στο ένα πόδι". Το είπε και το'κανε. Κι όποιον έκοβε, έβαζε τον Απόλλωνα να του γυρίζει το πρόσωπο και το μισό λαιμο προς την τομή, ώστε βλέποντάς τη να γίνει φρονιμότερος. Κι αφού του γύριζε το πρόσωπο και τραβούσε από παντού το δέρμα προς αυτό που τώρα λέμε κοιλιά, το έδενε στη μέση της κοιλιάς αφήνοντας ένα στόμιο, αυτό που λέμε αφαλό, για ν' αποτελεί ανάμνηση. Τα υπόλοιπα τα γιάτρευε, τα διόρθωνε και τα λείαινε.

Επειδή η φύση διχοτομήθηκε, ποθώντας το καθένα το μισό του, πήγαινε μαζί του. Και τύλιγαν τα χέρια γύρω ο ένας από τον άλλο, και αγκαλιάζονταν και πέθαιναν από την πείνα και την απραξία γιατί δεν ήθελε να κάνει τίποτα ο ένας χωρίς τον άλλο. Κι όποτε πέθαινε το ένα από τα δύο μισά, το άλλο το αγκάλιαζε και έμενε μαζί του. Ο Δίας τους λυπήθηκε και μετέθεσε τα γεννητικά τους όργανα μπροστά γιατί πριν δεν ήταν εκεί και η γονιμοποίηση γινόταν στη γη όπως στα τζιτζίκια, κι έτσι πια θα μπορούσαν οι άνθρωποι να ενώνονται.

Ο καθένας λοιπόν από μας, συνεχίζει ο Αριστοφάνης, είναι κομμάτι ανθρώπου κι αναζητεί πάντοτε το κομμάτι του. Είτε άνδρας αναζητάει γυναίκα, είτε γυναίκα αναζητάει άνδρα, είτε άνδρας άνδρα, είτε γυναίκα γυναίκα. Όποιος είναι τυχερός να βρει το δικό του, τότε νιώθουν θαυμαστή φιλία και οικειότητα και έρωτα και δε θέλουν να χωριστούν ο ένας από τον άλλο. Κανένας δε θα πίστευε ότι είναι αυτό η ερωτική συνουσία, κι ότι γι' αυτό το λόγο χαίρεται τόσο πολύ να είναι ο ένας με τον άλλο. Αλλά αυτό συμβαίνει γιατί κάτι άλλο επιθυμεί η ψυχή του καθενός, που δε μπορεί να το πει, αλλά μαντεύει τι επιθυμεί και το υπαινίσσεται.

Του ολόκληρου λοιπόν η επιθυμία και η επιδίωξη ονομάζεται έρωτας. Κι ο έρωτας είναι όμορφος, νέος, απαλός, υγρός για να μπαίνει σε κάθε ψυχή και μοσχομυρίζει άνθη.

...Και συνεχίζεται η ελεγεία στον Έρωτα. Όποιος δεν το γνωρίζει ήδη, να το πάρει. Κι όποιος είναι ερωτευμένος ας πάει να αγαπήσει το ταίρι του κι όποιος δεν έχει, δεν πειράζει μωρέ, 6.5 δις είμαστε σ' αυτόν τον πλανήτη, όλο και κάπου θα είναι! Τα φιλιά μου:)

Κάτι άλλο.

Ας μιλήσουμε για κάτι άλλο. Κάτι ανώδυνο. Όχι για τη χτεσινή εκπομπή που θα σέρνεται γύρω μου για καιρό, πόσο ντράπηκα Θεέ μου! Και υποτίθεται ότι είμαι μεγάλη ρόμπα. Τι να πω, δεν ξέρω. Αλλά δε θα μιλήσουμε γι' αυτό. Τι άλλα; Τίποτα. Πάω να πιω ένα ωραίο ρόφημα και να φάω ένα ωραίο πρωινό και να τρέξω για δουλειές, επισκέψεις, πάνω-κάτω, χαίρεται, γεια σας, τα λέμε.

Ραδιορόμπα.

Παρασκευή 12 Νοέμβρη στον Φλας ρέιντιο (96 στα FM), στις 5 το απόγευμα, η Κωλόγρια ζωντανά καλεσμένη του Κωνσταντίνου Μπογδάνου. Με δική σας ευθύνη ό,τι ακούσετε. Βοήθα Παναγιά Παρθένα να μη γίνω ρόμπα και είναι και σοβαρή η εκπομπή...

Υ.Γ. Το χειρότερο είναι ότι άμα τη χάσετε, μπορείτε να τη βρείτε μετά στο ίντερνετ, αποθηκευμένη στο σάιτ του σταθμού... Ω Θεέ μου, γιατί να το κάνω αυτό; Με τιμάει αλλά έχω χέσει πάνω μου. Φρίκη, έλος, βούρκος. Θα κεκεδίζω.

Η καλή νοικοκυρά.

Να πα να γαμηθεί. Κι αυτή και όλο της το σόι. Τα έχω πάρει τρελά με το καθάρισμα. Δε γουστάρω ρε πούστη μου, δε γουστάρω! Γαμώ την πουτάνα μου με τη βρώμα δηλαδή, γιατί να μην είναι ωραία, αφού υπάρχει που υπάρχει η καριόλα, να την αφήνουμε να κάνει φωλιές στα σπίτια μας και να μη μας νοιάζει; Αλλά όχι, μας νοιάζει και τη βγάζουμε αλλά αυτή είναι επίμονη η κουφάλα και ξανάρχεται με απίστευτη ταχύτητα και κατσικώνεται για να μη σου πω ότι την ώρα που την καθαρίζεις, τρεχαλίζει γύρω σου και κει που νομίζεις ότι την έβγαλες, ξανακάθεται. Τη γαμιόλα. Πουτάνα. Καριόλα.

Μου τη δίνει να καθαρίζω. Μου τη δίνει τρελά. Και γιατί δεν παίρνεις μια κυρία να το κάνει για σένα; Α μπα, πολύ κυριλέ σας βρίσκω. Πρώτον δεν έχω λεφτά, δεύτερον και να είχα, πάλι δε θα το έκανα γιατί αισθάνομαι άσχημα να κάθομαι να βλέπω άλλη να μαζεύει τις μπίχλες μου και γω να τις δίνω οδηγίες ενώ ξύνομαι ενώ, το χειρότερο, λείπω από το σπίτι. Και στην τελική ο καθένας έχει το δικό του τρόπο να καθαρίζει. Ο δικός μου για παράδειγμα είναι για τον πούτσο. Άμα λοιπόν έρθει μια κυρία, λέμε τώρα, και καθαρίσει γαμάτα εγώ μετά δε θα έχω άγχος να πατήσω και θα πρέπει να κάνω διαλογισμό μέχρι να αιωρηθώ και άρα να μην πατάω; Ή άμα τα κάνει για τον πούτσο, γιατί την πλήρωσα; Έτσι τα κάνω και μόνη μου. Ή άμα τα κάνει χειρότερα από τον πούτσο, για τα πανηγύρια ας πούμε και τον πούτσο ταυτόχρονα, τότε θα πρέπει να την χτυπήσω και γω κόσμο δεν χτυπάω. Οπότε, αδιέξοδο, πρέπει να το κάνω μόνη μου και πόσο μου τη δίνει αυτόοοοοοοοο!!!

Το πιο ωραίο απ' όλα είναι ότι έχω κλασική μουσική τέρμα, τη σκούπα αναμμένη και βρίζω. Όποιος ακούει, πραγματικά θα έχει την επιθυμία να καλέσει ένα άσυλο να με πάρει. Το καταλαβαίνω. Αλλά τον γαμώ κι αυτόν στην προκειμένη φάση.

Από τα σπαστικότερα πράγματα είναι να καθαρίζεις, να σου πέφτει η μέση και κει που έχεις φτάσει εκείνη τη γαμημένη γωνία που είναι άκρη Θεού αρχές Αλλάχ, διαπιστώνεις ότι δε φτάνει το καλώδιο. Γαμώ την πουτάνα μου δηλαδή. Γιατί δεν κάνουν τα καλώδια 80-90 μέτρα; Όχι. Πρέπει να κλείσεις τη σκούπα, να πας να βγάλεις το καλώδιο και να πας να βρεις άλλη πρίζα. Κι αυτό θα γίνει πολλές φορές. Ω ναι, φυσικά. Μετά, πρέπει να μετακομίζεις τα έπιπλα για να καθαρίσεις. Ε όχι ρε φίλε. Είπαμε να καθαρίσω, όχι να γαμηθώ. Άμα ήθελα να γαμηθώ, ήξερα τον τρόπο. Δε γουστάρω να μετακινώ έπιπλα. Κι αυτό τι σημαίνει; Καθάρισμα για τον πούτσο, μην τα ξαναλέμε. Αλλά από την άλλη, άμα είναι να μετακομίζω κάθε φορά που καθαρίζω, αλήθεια σας λέω, προτιμώ να πετάξω τα πάντα από δω μέσα, να βάλω κει δυο χαλιά στο πάτωμα με 3 μαξιλάρια να τελειώνουμε.

Φυσικά όσο σκουπίζεις, θες δε θες, παίρνεις σβάρνα πράγματα, μπερδεύεται η σκούπα με το καλώδιο, πέφτει, πας τη σηκώνεις ρίχνοντας ότι ξέρεις και δεν ξέρεις από βρισιές, ξανά σκούπισμα, μετά μπερδεύεται το λάστιχο, αυτή η μαλακία που καταλήγει η ρουφήχτρα, πέφτει το ένα, γέρνει το άλλο και όταν πια τελειώσεις, διαπιστώνεις ότι έχεις ξεχάσει κάποιο εξάρτημα κάπου, ότι τα καλύματα των καναπέδων είναι λες και γλεντούσαν γάτες, τα κεριά έχουν πέσει από το τραπέζι, η κουρτίνα έχει τραβηχτεί, οι καρέκλες της τραπεζαρίας είναι στραβές, όλες όμως, τα πάντα θέλουν ίσιωμα. ΝΑ ΠΑ ΝΑ ΓΑΜΗΘΟΥΝ ΟΛΑ!

Άσε που με το καθάρισμα έχεις την πίκρα της ανακάλυψης. Λες άντε ρε πούστη, να καθαρίσω. Όταν πλησιάζεις λοιπόν σε κοντινή απόσταση τα πράγματα, διαπιστώνεις όλο και περισσότερη βρώμα. Ω ρε πούστη κι εδώ έχει σκόνη. Πω πω κι αυτή η γωνίτσα κει πίσω θέλει καθάρισμα. Να μωρέ, το κάνω που το κάνω, κάτσε να κάνω κι εκεί. Και βρίσκεσαι πάνω από τον καναπέ, κρεμασμένη ανάποδα, με το καλώδιο τεντωμένο και το λάστιχο μπερδεμένο, με θόρυβο και από πίσω κλασική μουσική, να παλεύεις να σκουπίσεις κάτω από το έπιπλο με τα βινύλια. Εκεί φυσικά υπάρχει φωτιστικό που θα μπερδευτεί το καλώδιό του με τη σκούπα, το έπιπλο θα αρχίσει να τρέμει και συ θα αρχίσεις να φρικάρεις γιατί βλέπεις τους δίσκους να θέλουν να πέσουν.

Εννοείται ότι ποτέ δεν πρόκειται να καθαρίσεις το σπίτι σωστά. Όχι βέβαια. Πρώτα απ' όλα, στα μισά του καθαρίσματος, θα αρχίσεις να πεινάς από την ταλαιπωρία. Εκεί αρχίζουν τα νεύρα. Σε κάποια φάση ενδεχομένως να σε πιάσει και χέσιμο. Άντε πάλι. Μετά θα διαπιστώσεις ότι πρέπει να καθαρίσεις και τη βεράντα γιατί τι νόημα είχε να καθαρίζεις το σπίτι τόση ώρα και μετά ό,τι σκατά έχει έξω να έρθουν μέσα; Άντε καθαρίζεις και τη βεράντα. Κι άμα είναι τεράστια όπως η δική μου, δεύτερος γύρος γαμοστολιδιών. Με την κλασική πιο τέρμα για να ακούγεται κι έξω, μην ξεχνιόμαστε. Μετά, θα διαπιστώσεις ότι κάτι φυτά σου έχουν θεματάκι και πρέπει να τα φροντίσεις γιατί τι νόημα έχει να καθαρίζεις τη βεράντα και μετά να πέσουν 73827930202 φύλλα τα οποία φυσικά και θα βρουν τον τρόπο, και μια χαραμάδα να έχεις αφήσει, να μπουν μέσα; Αφού το κάνεις κι αυτό, μετά μπαίνεις μέσα και πεινάς τόσο πολύ που θες να φας τις καρέκλες. Αλλά όχι χρυσή μου, δε γίνεται αυτό, άρα πρέπει να μαγειρέψεις. Άμα έχεις υλικά. Άμα δεν έχεις υλικά, πρέπει να πας σούπερ μάρκετ. Άμα έχεις λεφτά. Άμα δεν έχεις λεφτά, πρέπει να περάσεις και από την τράπεζα. Πας λοιπόν, σηκώνεις λεφτά, πας στο σούπερ μάρκετ, ψωνίζεις ό,τι μαλακία βρεθεί μπροστά σου επειδή πεινάς κι όταν πεινάς είναι μέγιστη μαλακία να πηγαίνεις σούπερ μάρκετ αλλά είχες ξεχάσει πόσο μεγάλη κουφάλα είναι το καθάρισμα και τι μπορεί να προκαλέσει, πας σπίτι σου, μαγειρεύεις, κάνεις την κουζίνα μπουρδέλο που πρέπει να την καθαρίσεις μετά και όταν φτάσει η ώρα να φας, κλαις πια. Και τρως. Κι άλλο πιάτο ή πιάτα για πλύσιμο. Συν τη μισητή κατσαρόλα ή το μισητό ταψί που πρέπει ή να κάνεις μπράτσα τρίβοντάς τα ή να τα βλέπεις να μουλιάζουν μέσα στη λίγδα για ώρες στον ωραίο, καθαρό νεροχύτη σου.

Είπατε κάτι; Είναι ωραία να καθαρίζεις το σπίτι σου; Μπαρδόν; Είστε με τα καλά σας; Για να μην πω ότι μετά απ' όλα αυτά, ε, θα βάλεις κι ένα πλυντήριο. Λαμπίκο τα έκανες όλα, να μην αλλάξεις σεντόνια, ρούχα κλπ; Θ' αλλάξεις. Βάλε πλυντήριο, βγάλε καθαρά, άπλωνε. Και μάζευε αργότερα.

Κι όλα αυτά γιατί φίλοι μου; Ε; Γιατί; Για να γίνει το σπίτι μπουρδέλο σε 3, άντε 5 μέρες, άντε μία εβδομάδα. Τόσο κράτησε η καθαριότητά σου.

ΤΟ ΚΑΘΑΡΙΣΜΑ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΜΑΛΑΚΙΑ.

Αλλά δε γίνεται να είσαι και λεχρίτης. Δε γίνεται. Το σπίτι είναι ωραίο, φρέσκο, λαμπερό όταν το καθαρίζεις, το φχαριστιέσαι κι ας έχεις ρίξει ένα εκατομμύριο βρισιές και χρειάζεσαι 6 ηρεμιστικά χάπια.

Πονάει η μέση μου, η πλάτη μου και μου τη δίνει. Γιατί καθάρισα για τον πούτσο. Έβαλα μόνο σκούπα, δεν σφουγγάρισα, ούτε καθάρισα τη βεράντα. Με μαθηματική ακρίβεια, σε 2μιση μέρες, το σπίτι μου θα είναι όπως ακριβώς πριν από αυτό το ποστ. Και να πεις ότι δεν προσέχω, προσέχω, προσέχω ακριβώς για να μην χρειάζεται να καθαρίζω όλη την ώρα. Δεν κυκλοφορώ με παπούτσια εδώ μέσα, προσέχω να μη μου πέφτουν πράγματα κάτω, μαζεύω τις τρίχες μου αλλά για κάποιο λόγο μπαλάκια σκόνης εμφανίζονται παντού. Ίσως επειδή μένω κέντρο. Αλλά και πάλι. Άλλοι που μένουν εξοχή έχουν χώμα.

Δεν ξέρω, χέσε με. Μεγάλη μαλακία το καθάρισμα. Κι έχω κι ένα σωρό άλλες δουλειές να κάνω. Και έχω και τύψεις που βαριέμαι να σφουγγαρίσω. Να πα να γαμηθεί!

Υ.Γ. Και μην ακούσω κανένα μαλάκα να λέει ότι η δουλειά της νοικοκυράς δεν είναι και τίποτα σπουδαίο γιατί θα τον δαγκώσω στο καρύδι και θα του το βγάλω με τα δόντια! Σεβασμός στις νοικοκυρές ανά τους αιώνες! Που καθάριζαν, ξεσκάτιζαν, μαγείρευαν, έκαναν τα πάντα όλα και μεγάλωναν και παιδιά. Και πολλές συνεχίζουν ακόμα συν τη δουλειά που έχουν έτσι κι αλλιώς! Ααααααααααα!!!!

Γεμάτες Μέρες.

Με σοκολάτα και καρύδια. Με πανικό και τρέξιμο. Και ροχάλες. Και μύξες. Μα ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

Το ποστ είναι μεγάλο. Αλλά δεν πειράζει. Πρέπει κάτι να κάνετε μέχρι να τελειώσει αυτό που περιμένετε. (Να σχολάσετε, να γίνει το φαγητό, να τελειώσει το πλυντήριο, να φτάσει το τρόλεϊ κλπ).

Χαμός αυτό το διάστημα. Κι όλα φλου. Μαγικά. Με άλλη οπτική. Θολή. Ζαλισμένη. ...Πάντα έλεγα ότι θα ήθελα μια κάμερα στο μάτι μου να καταγράφει αυτά που βλέπω και ει δυνατόν να υπήρχαν στην οθόνη και υπότιτλοι με αυτά που σκέφτομαι... νομίζω πως θα ήταν μαγευτικό το αποτέλεσμα. Ασυνάρτητες σκέψεις φεύγουν από τα δάχτυλά μου και γράφω, αλλά δε με νοιάζει, έτσι κι αλλιώς δεν είμαι εγώ, είναι τα χέρια μου και τα μάτια μου. Εγώ τον τελευταίο καιρό ζω στο σώμα μιας άλλης που δεν ξέρω τι κάνει το άτομο, πραγματικά, δεν υπάρχει νομίζω. Γιατί ρε, σιγά, τι έκανε δηλαδή, bungee jumping από το Σινικό Τοίχος; Όχι, γιατί αν το έκανε θα έσκαγε με τη μούρη στα χώματα και τόσο χαζή δεν είναι. Αλλά βρίσκεται σε ένα χάος το σώμα που σας λέω. Όχι ότι το πνεύμα είναι στα καλά του, όχι, όχι. Εγώ απλώς τώρα την είδα να περιγράψω μερικές στιγμές που έχει ζήσει το σώμα και έχει σκεφτεί το πνεύμα, δύο εντελώς ξεχωριστά πράγματα. Δύο Κωλόγριες, η Κωλόγρια Ένα και η Κωλόγρια Δύο.

Η Κωλόγρια στην ολότητά της είναι άρρωστη εδώ και δύο εβδομάδες, πράγμα σπάνιο, άσχετο και αδύνατο καθώς η Κωλόγρια δεν αρρωσταίνει ποτέ αφού ανήκει σε μια αθάνατη φυλή από άλλο πλανήτη που λέγεται Χαϊλάντερους Εξώτικους Γαμάτους Αθάνατους. Η Κωλόγρια Ένα βήχει, φτύνει, κλάνει, κάνει δέκατα αλλά η Κωλόγρια Δύο όλα αυτά τα γράφει στα αρχίδια της και βγαίνει έξω, γίνεται τύφλα, καπνίζει, χορεύει, πάει θέατρο, βλέπει 8378367292 άτομα την εβδομάδα, κάνει μαθήματα και μετά αναρωτιέται γιατί όλα της φαίνονται φλου αρτιστίκ. Εγώ που σας γράφω τώρα είμαι η Κωλόγρια Ένα, η άρρωστη αλλά σε φάσεις γίνομαι η Κωλόγρια Δύο, όπως Τζέκιλ και Χάιντ ένα πράγμα και τελικά δεν γνωρίζω ποια είμαι αλλά μη σας νοιάζει, δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα για σας. Εγώ έχω πρόβλημα αλλά δεν με νοιάζει ιδιαίτερα επειδή δεν καταλαβαίνω και πολλά.

Όλα ξεκίνησαν πριν δύο εβδομάδες περίπου με ένα μικρό γρατζούνισμα στο λαιμό. Μετά ήρθε η μύξα, μετά ο βήχας και μετά τα έφτιαξαν και εγκαταστάθηκαν μέσα μου. Εγώ πίστεψα με όλη τη δύναμη της ψυχής μου ότι αν καπνίζω, πίνω, ξενυχτάω και κάνω δουλειές, θα τσαντιστούν και θα φύγουν αλλά αυτά τα λαμόγια, βρήκαν σε μένα ένα ζεστό σπιτικό. Τα πνευμόνια μου και το ρινικό σύστημα.

Άσχετο αλλά χρήσιμο:

Τα αποτελέσματα που έχει ο βήχας και το βγάλσιμο μύξας είναι: να πλουτίσεις τα σούπερ μάρκετ από την αγορά χαρτομάντιλων, να αποψιλώσεις το μισό Αμαζόνιο και να κάνεις φανταστικούς κοιλιακούς. Επίσης να κάνεις να γελάει ή να ξερνάει πολύς κόσμος με τον απίστευτο θόρυβο που κάνεις όταν βήχεις και φυσάς τη μύτη σου. Για μένα μιλάω. Κανείς δεν μπορεί να διανοηθεί το θόρυβο που κάνω. Αναρωτιέμαι πως με κάνουν ακόμα παρέα όσοι με κάνουν και με ξέρουν χρόνια. Και με βάζουν σπίτι τους, με κοιμίζουν στα κρεβάτια τους ενώ εγώ δίπλα βγάζω τα σωθικά μου με καμία χάρη, με καμία ευγένεια, με κανένα τακτ γιατί πολύ απλά δε μπορώ, δεν είναι ότι δε θέλω, όχι, θέλω, αλλά δε μπορώ. Μέχρι ο σκύλος με κοιτούσε με κόκκινα μάτια και ύφος ‘θα το βουλώσεις επιτέλους να κοιμηθούμε;’ Εννοείται ότι του ζήτησα συγνώμη και συνέχισα. Κι αυτός αναστέναξε. Αλήθεια σας λέω.

Πριν δύο εβδομάδες ξεκίνησαν όλα και γω χάθηκα. Αυτό ήταν. Χάθηκα στη μετάφραση, χάθηκα στον κόσμο του Οζ, χάθηκα. Είχα τα νεύρα μου υποτίθεται αλλά δε μπορούσα να τα έχω και πολύ, ίσα κει που έλεγα ένα «άντε γαμήσου» άμα σκεφτόμουν κανένα που μου την έσπασε και τέλος. Χάθηκα μέσα στην αρρώστια, έκανα ό,τι ήταν να κάνω (συν δέκα πράγματα παραπάνω) και απλά τα ζούσα. Γι’ αυτό κάποιες στιγμές αναρωτήθηκα που είμαι, σε ποιο σώμα κατοικώ, δε θα έπρεπε να είμαι στο κρεβάτι και να πίνω τίλιο; Αντί αυτού εγώ, ήμουν έξω, έπινα τσάι με κονιάκ και κάπνιζα γιατί ταίριαζε. Ή έπαιζα ηλεκτρονικό στο i phone του κολλητού για 8 ολόκληρες ώρες πίνοντας όλα τα τσάγια, τα καυτά λεμόνια και ό,τι άλλο μπορεί να φανταστεί κανείς ότι κάνει καλό στο κρύωμα και κάπνιζα. Με το βλέμμα κολλημένο στην οθόνη του κινητού για τόσες ώρες, περιττό να σας πω ότι δεν έβλεπα πια τίποτα πέρα απ’ αυτό και έβγαλα γύρω στις 50 πίστες.

Πήγα σε γενέθλια αγαπημένων ανθρώπων σε μπαρ στο Κολωνάκι. Έβηχα με όλη μου τη δύναμη να το φχαριστηθώ και μου είπε άνθρωπος που με γνώρισε εκείνο το βράδυ ότι ακούγομαι. Πω ρε πούστη. Τίποτα άλλο δεν έχω να πω. Πω ρε πούστη. Ξεφτίλα. Αλλά συνέχισε να μου μιλάει, πάλι καλά. Όσοι και όσες με γνώρισαν εκείνο το βράδυ, προφανώς κατάλαβαν το ποιόν μου και μου έλεγαν επίμονα να πάω να κατουρήσω. «Δε θέλω ρε παιδιά» να λέω εγώ, «όχι, πήγαινε» να μου λένε αυτοί, «τι σκατά» να σκέφτομαι εγώ και πάω. Και τι ήταν στην τουαλέτα ρε παιδιά; Όχι, πείτε, τι ήταν; Συγνώμη, πρώτα θα πω το μέγεθος της τουαλέτας. Προθάλαμος ένα επί δύο βία, και 2 πόρτες προς τις δύο χέστρες που αν άνοιγαν, εγκλωβιζόταν το σύμπαν. Σε εκείνο λοιπόν τον προθάλαμο τι ήταν; Όχι πείτε, τι ήταν; ...Πακιστανός με μικρή παιδική κιθάρα και μικρό καπελάκι που έπαιζε στο γάμο του καραγκιόζη μαλακίες και σου έλεγε τραγουδιστά με σπαστά ελληνικά «καλωσήρθατεεεε»!!! Δεν υπάρχει μαλάκες, έπεσα κάτω. Μπήκα να κατουρήσω και υπέφερα να κεντράρω πρώτον γιατί γελούσα, ενώ γελούσα πνιγόμουν και έπρεπε να βήξω κι αν έβηχα θα κάλυπτα τον Πακιστανό οπότε κόντεψα να πνιγώ. Τελικά τράβηξα καζανάκι, έβαλα στη μάπα μου μισό κιλό χαρτί, έβηξα και γέλασα ταυτοχρόνως και μετά θυμήθηκα ότι είχα βαφτεί.

Αφού έγινα κωλοτρυπίδα, αποφάσισα να φύγω να πάω να ξεραθώ. Την επομένη είχα ένα τρομακτικό πονοκέφαλο, τόσο τρομακτικό που δεν μπορώ να σας τον περιγράψω, και ναι, δεν ήπια ούτε ένα χάπι μέχρι αργά το βράδυ γιατί πολύ απλά δεν μπορούσα να σκεφτώ και είχα μπόλικα δύσκολα ραντεβού να κουλαντρίσω και μάλλον τα κατάφερα. Δεν ξέρω, εγώ δεν ήμουν εκεί, πρέπει να τα έκανε η άλλη Κωλόγρια, δεν ξέρω ποια από τις δύο.

Κάπου κει μέσα στο περπάτημα στην πόλη εκείνη, την επόμενη μέρα, άκουσα το φανταστικό διάλογο από δύο γέρους σε καφενείο:

-Στα καράβια δούλεψες;

-Σ’ εβραίο.

-Στα καράβια δούλεψες;

-Σ’ εβραίο.

-Στα καράβια δούλεψες;

-Σ’ εβραίο.

-Ποιανού είναι τα καράβια, ξέρεις;

-Των εβραίων.

-Το ξέρω.

Εκεί νομίζω ότι άρχισα να γελάω δυνατά, κανονικά. Και μετά ίσως λιποθύμησα από τον πονοκέφαλο. Και μάλλον ήρθε ένας κούκλος και με πήρε αγκαλιά και με ακούμπησε σε ένα παγκάκι δίνοντάς μου νερό και το τηλέφωνό του. Δεν είμαι σίγουρη.

Είπα στη μαμά μου ότι βγήκε το βιβλίο. Διάλογος απ’ το τηλέφωνο:

-Μαμά, βγήκε το βιβλίο μου.

-Ααωωααωωωαα!!! Παιδί μου! Και γράφει το όνομά σου απ’ έξω;

-Όχι ρε μαμά, αφού σου έχω πει, έχω μία σελίδα στο ίντερνετ και υπογράφω με ψευδώνυμο. Αυτό το ψευδώνυμο γράφει το βιβλίο.

-Αααα... (απογοήτευσης). Και ποιο είναι το ψευδώνυμο;

-Κωλόγρια.

-.... Άντε από κει! ...Αλήθεια;

-Κωλόγρια. Αλήθεια.

-Κωλόγρια;! Μα εσύ είσαι κούκλα!

-Ναι, έχεις δίκιο, έπρεπε να υπογράφω ως Μουνάρα.

-Και τι είναι το βιβλίο σου; Παιδικό;

Και δω πρέπει να έπεσα κάτω από το γέλιο και ήρθε ένας κύριος και μου είπε ότι μου χαρίζει 7.000.000 ευρώ να τα κάνω ό,τι θέλω γιατί είμαι όμορφη και γράφω παιδικά βιβλία. Δεν είμαι σίγουρη.

Προχτές το πρωί γινόταν της καραπουτάνας από κάτω. Θόρυβος, γάμα τα. Βγαίνω έξω, τι γίνεται ρε πούστη, 7:30 το πρωί μη σας γαμήσω, είμαι κι άρρωστη γαμώ το σπίτι σας... ωωωωωω!!!!

Είχε πιάσει φωτιά ένα μαγαζί απέναντι από το σπίτι και ήταν η πυροσβεστική με ένα σωρό παίδαρους με στολές, κράνη, φιάλες οξυγόνου στην πλάτη και έκοβαν με αλυσοπρίονο τα κάγκελα που είχε η πόρτα και μετά έσπασαν το τζάμι με μία φιάλη ή κάτι άλλο μεγάλο μεταλλικό και μπούκαραν μέσα, καύλα σας λέω, σαν ταινία ήταν. Αφού μετά τη διάσωση (δεν ήταν κανείς μέσα, για έμφαση το είπα), πήγα και ξανακοιμήθηκα. Και γαμώ, η πυροσβεστική είναι γαμηστερή!

Είδα μία γαμάτη παράσταση. Πέρασε για πλάκα η ώρα, αστείο, με τρελό κέφι τα παιδιά, το συνιστώ αν θέλετε να περάσετε φίνα και να γελάσετε. Είναι το «Rejected» στο Αγγέλων Βήμα στη Σατωβριάνδου στη σκατοπεριοχή της Ομόνοιας, ένας πολύ ωραίος χώρος. Πάρτε τα όπλα και τα μαχαίρια σας και πηγαίνετε. Ντάξει μωρέ σκατόφλωροι όλοι σας, μη φοβάστε, 9 αρχίζει, 10 τελειώνει, κωλόφλωροι, προσέξτε μη σας φιλήσει κανένας και σας μαγαρίσει, άντε από κει.

Αυτές τις μέρες με έχει πιάσει λύσσα για γλυκό. Κι επειδή δε γίνεται να τρώω ένα κουβαδάκι γλυκό του κουταλιού για να μου κόψει τη λύσσα και μετά να χτυπάω μία σοκολάτα, σηκώθηκα τις προάλλες 9 το πρωί και έφτιαξα με τα χεράκια μου brownies. Με καρύδι σπιτικό, με σοκολάτα κουβερτούρα γαμάτη και τώρα έχω το γλυκάκι μου να πορεύομαι. Η επόμενη αποστολή είναι κέικ.

Και κάθε πρωί ακούω τέρμα κλασική μουσική τρώγοντας brownies.

Χτες περπάτησα από το σπίτι μου μέχρι το κέντρο γιατί είχε ομιλία το μουνί που τους πέταγε στο Πεδίο του Άρεως και είχαν κλείσει το σύμπαν που να τους γαμηθεί ο κώλος. Εκεί που περπατάω στην Πατησίων που λέτε και φτάνω κοντά στα μεγάφωνα ενώ μιλάω στο τηλέφωνο και προσπαθώ να συνεννοηθώ για την ώρα που θα φτάσω κάτω, με σταματάει παλικάρι ευγενέστατο και γίνεται ο εξής διάλογος:

-Δεν περνάει.(με χαμόγελο)

-ΟΧΙ ΡΕ ΠΟΥΣΤΗ!

-Είναι κλειστό το πεζοδρόμιο, πρέπει να πάτε από κάτω (με χαμόγελο)

-ΕΧΩ ΠΕΡΠΑΤΗΣΕΙ ΑΠΟ ΤΟΥ ΔΙΑΟΛΟΥ ΤΗ ΜΑΝΑ ΚΑΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΝΩ ΚΑΙ ΤΟ ΤΕΤΡΑΓΩΝΟ;;;

-Που πάτε; (με χαμόγελο)

-ΣΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ!

-Δυστυχώς δεν περνάει, πρέπει να πάτε από κάτω... (με χαμόγελο)

-ΟΧΙ ΡΕ ΠΟΥΣΤΗ ΜΟΥ ΓΑΜΩ ΤΗΝ ΠΟΥΤΑΝΑ ΜΟΥ, ΟΧΙ!

Και αναγκάστηκα να κάνω ΚΑΙ ένα τετράγωνο επιπλέον περπατώντας μέσω 3^ης Σεπτεμβρίου γιατί ΔΕΝ μπορούσαν να αφήσουν 30 εκατοστά πεζοδρόμιο να περνάνε οι ΜΑΛΑΚΕΣ που ΘΕΛΟΥΝ να τους ψηφίσουν.

Αγαπητά κόμματα, από μένα προσωπικά ΘΑ ΠΑΡΕΤΕ ΤΑ ΑΡΧΙΔΙΑ που δεν έχω και θα πάω να ψηφίσω ένα τελευταίο κόμμα που δεν πρόκειται να βγει ποτέ και αυτό συνιστώ να κάνουν όλοι. ΑΝΤΕ ΓΑΜΗΘΕΙΤΕ. Ευχαριστώ.

Μετά, στην επιστροφή, στο λεωφορείο, γινόταν της καραπουτάνας. Κι ένας τύπος, πλήρως καθυστερημένος άρχισε:

-Τι που θα πάω ρε μαλάκα; (παύση) μουνόπανο (μεγάλη παύση) αρχίδι (πιο μεγάλη παύση) γαμιέσαι (ακόμα πιο μεγάλη παύση) άκου να μου πεις που θα πάω, όπου θέλω θα πάω (παύση δική του κι ενδιάμεσα σχόλια τύπου τς τς τς τι στόμα είναι αυτό, σταμάτα, μη μιλάς έτσι μπροστά σε γυναίκες κλπ) δικό μου είναι το στόμα, εγώ το έφτιαξα (παύση) και τι σχέση έχουν οι γυναίκες (παύση) να πάρεις το 200 ρε μαλάκα (παύση) μουνόπανο (παύση) εδώ θα κατέβω ρε μαλάκα έλα να σου δείξω που θα μου πεις που να πάω (παύση).

Κοινώς εκεί που νομίζαμε ότι το βούλωνε λόγω της παύσης, ξανάρχιζε τις μαλακίες. Αποτέλεσμα:

Μόλις κατέβηκε, κατέβηκε κι αυτός που τον έβριζε τόση ώρα και δε μιλούσε, μαζί με 2-3 άλλους και τον έκαναν τόπι στο κλωτσίδι και το μπουνίδι. Και το λεωφορείο απομακρύνθηκε στις δύο ρόδες γιατί όλοι εμείς μέσα το είχαμε γείρει στο πλάι για να δούμε ξύλο. Όμορφες στιγμές στο γκέτο μας.

Αυτά. Το γάμησα πάλι στην πολυλογία. Γεια σας. Άντε να βγει το βιβλίο μου στα βιβλιοπωλεία να πηγαίνω να το βλέπω στα ράφια να φτιάχνομαι. Άμα δείτε μία να χαϊδεύει τα βυζιά της ενώ κοιτάζει βιβλία, εγώ θα είμαι, μιλήστε μου, δε θα ντραπώ, είμαι ακόμα άρρωστη και δεν καταλαβαίνω.

Υ.Γ. Αχά. Αμέ. Μόλις μου είπε η μανούλα ότι μου ήρθαν κάτι γαμησιάτικα 1800 ευρώ από το αγαπημένο κράτος, ότι της διέρηξαν το αυτοκινητάκι και του γάμησαν τις κλειδαριές και γω βγαίνοντας στο μπαλκόνι είδα ότι έχουν κλείσει το αυτοκίνητό μου με τέτοιο τρόπο που δεν μπορώ να το κουνήνω. Βασικά έχουν ανέβει πάνω στους προφυλακτήρες μπροστά και πίσω.

Με βλέπω να μαζεύω βαλίτσες φίλοι μου. Μέσα στο χάος μου, τις βλέπω τις βαλίτσες να έρχονται...