Ik ga Akkoord en wens door te gaan.

Με λίγα λόγια "κατανοώ κι επιθυμώ να συνεχίσω". Μου τα βγάζει όλα Ολλανδικά όταν πάω να μπω στο blog μου, έκσταση με πιάνει.

Γεια σας από την ηλιόλουστη Ολλανδία και το Μααστριχτ!! Ναι, αυτή τη στιγμή έχει ήλιο, κάτι πουλιά πετάνε στον ουρανό, η καμπάνα μόλις βάρεσε καμιά 12ριά χιλιάδες φορές και κάποιος σέρνει ένα καρότσι στο πλακόστρωτο και ακούγεται δυνατά.

Τι να πρωτοπώ. Ακόμα δεν ήρθα και έχω γουρλώσει τα μάτια τέρμα. Έχω πάθει σχάση τήξη και πυρηνικό όλεθρο. Χτες άλλαξα 3 χώρες σε μία μέρα και παραμένω καλά. Εντάξει, δεν άλλαξα τύπου Ελλάδα, Μπαγκλαντές, Αυστραλία γιατί δε θα προλάβαινα και να ήθελα αλλά κι αυτό που έκανα δεν ήταν κακό. Ευτυχώς είμαι ευπροσάρμοστη και δεν έχω τέτοια προβλήματα. Απλώς έγινα λίγο κώλος από κούραση και το βράδυ γύριζα σα σουβλάκι στον ύπνο αλλά δε γαμιέται. 

Λοιπόν, έχουμε και λέμε. Έφυγα από Ελλάδα, πιλότος θεός ανέβασε κατέβασε θεϊκά, καθόμουν και πάλι έξοδο κινδύνου αλλά μαλακίες δεν έκανα γιατί πρώτον ήταν πρωί και νύσταζα συν ότι είχε ταινία τους τρεις σωματοφύλακες -καλή μαλακία- και το είδα όλο κι ας νύσταζα, και καθόταν παραδίπλα μου ένας πολύ σοβαρός μεγάλος κύριος που μάλλον δε σήκωνε τις μαλακίες. Οπότε είδα την ταινία μου και μετά κοιμήθηκα για ένα τέταρτο. Φτάσαμε Βρυξέλλες.

Σήμερα διάβασα ότι ήταν και ο Παπαδήμος εκεί. Που να το'ξερα να πάω να του σφυρίξω δυο φωνήεντα που καθόμουν και τον έπαιζα στους δρόμους. Τις προάλλες που πήγαινα στην Κύπρο ταξίδευα μαζί με τον Λιανό, στην επιστροφή με τον Θεοφάνους, τώρα ο Παπαδήμος στις Βρυξέλλες, όχι δεν είμαι πράκτορας διασήμων και μη. Πάμε παρακάτω.

Βρυξέλλες όμορφη πόλη. Έχουν λίγο το κέντρο σαν βομβαρδισμένο, κάτι φτιάχνουν και είναι ένα μεγάλο εργοτάξιο με λάσπες -μιας και βρέχει- αλλά έχει μια πλατεία, τη Grand Place, δεν υπάρχει. Φτάνεις εκεί και μένεις τριμάλακας, όχι μαλάκας, λες και έχεις μπει ξαφνικά στον 15ο αιώνα αφού από τότε είναι εκεί. Δείτε σχετικό άρθρο με φωτό, θα σας δείξω και δικές μου όταν επιστρέψω. Σήμερα έχει μόνο βίντεο διαθέσιμα εδώ, δεν είν'κακό!

Ο καιρός ήταν καλός. Εγώ έβαλα τη βαλίτσα μου σε αποθηκευτικό χώρο στον κεντρικό σταθμό του τρένου και κίνησα να δω την πόλη. Άυπνη και κουρασμένη, δεν είχα και πολλές δυνάμεις αλλά το κρύο αεράκι έκανε τη δουλίτσα του. Χάρτη δεν έβρισκα πουθενά -αν είναι δυνατόν να μην έχουν χάρτες στον κεντρικό σταθμό, είπαμε- αλλά επειδή είμαι γάτα με πέταλα και όλα τα σχετικά, είχα εκτυπώσει έναν από το σπίτι, είχα δει στο google map (μεγάλη εφεύρεση) την πόλη, είχα ρωτήσει γλυκιά φίλη που ήξερε, είχα κρατήσει σημειώσεις και βγήκα χαλαρή. Αρχίδια. Ό,τι και να έχεις δει στον υπολογιστή, ό,τι χάρτη κι αν έχεις, σαν ούφο θα είσαι. Βέβαια, αν έχεις ένα σοβαρό χάρτη που μπορείς ωραιότατα να προμηθευτείς από ένα οποιοδήποτε ξενοδοχείο αφού τον ζητήσεις ευγενικά, ίσως να είναι καλύτερα, αλλά και πάλι, θα κάθεσαι να περνάς τη μέρα κοιτώντας κάτω; Σε παρακαλώ, βολτάρεις κι ας χαθείς. Κι αν χαθείς, τότε κοιτάς το χάρτη. Εγώ, το μόνο που είχα συγκρατήσει από την μελέτη μου στο google map, ήταν ότι αριστερά μου είναι αυτό, μπροστά μου είναι αυτό, δεξιά μου εκείνο, ήμουν προσανατολισμένη δηλαδή κι αυτό μου έφτανε. Δεν είχα σκοπό να γυρίσω και όλες τις Βρυξέλλες, δε με ένοιαζε, βόλτα ήθελα να πάω να δω λίγο την πόλη. Περπατούσα, όταν ένιωθα ότι πάω κάπου άσκοπα, κοιτούσα λίγο τις σημειώσεις μου και το χάρτη που σιγά σιγά άρχισα να κατανοώ, ρώτησα και κόσμο και βρήκα αυτά που ήθελα ωραιότατα. 

Δεν έβρεχε καθόλου. Άρχισα να πεινάω πολύ. Ήμουν στην Grande Place. "Εδώ θα κάτσεις", σκέφτηκα. Μπήκα σε τέλειο μαγαζί. Έκατσα σε τέλειο ξύλινο παλιό τραπέζι δίπλα στο τζάκι. Έβλεπα έξω την πλατεία και τον κόσμο. Άρχισε να ρίχνει χαλάζι. Άρχιζαν να κοκκινίζουν τα μάγουλά μου. Άρχισα να χαμογελάω. Πήρα λουκάνικα και μπύρα. Έγινα τύφλα γιατί ήμουν άυπνη και κουρασμένη. Άρχισα να χαμογελάω πιο πολύ. Σηκώθηκα. Πριν βρω, σταμάτησε το χαλάζι, έβγαλε ήλιο. Πήγα σε μαγαζί με σοκολάτες. Πήρα ένα σοκολατένιο άγαλμα που έχουν -το manneken pis-, ένα αγοράκι που κατουράει που δεν έκανα καν τον κόπο να κόψω ποδαρόδρομο για να δω αυτή τη μαλακία, δείτε τη εσείς όμως άμα θέλετε εδώ. Το αστείο μ' αυτό το αγαλματάκι είναι ότι το ντύνουν, του έχουν φορεσιές χαχα!

Γενικά, επειδή ήταν Κυριακή ήταν τα μαγαζιά κλειστά, ευτυχώς Παναγία μου γιατί μπορεί να ήρθα ταξίδι χωρίς βρακί να βάλω στον κώλο μου -ελεύθερη μετάφραση του "άφραγκη"- αλλά όταν βλέπεις δερμάτινες μπότες 29 ευρώ και είσαι γυναίκα, προτιμάς να λιποθυμήσεις από πείνα και να τις πάρεις, παρά να φας. Οχι σαν την Ελλάδα που έχει κάτι εκπτώσεις για τον πούτσο. Χώρα σου λέει με οικονομική κρίση, τι να πω ρε παιδί μου, αυτός ο σουρεαλισμός της Ελλάδας είναι ανυπέρβλητος. Τέλος πάντων, πάμε παρακάτω. Και τους άστεγούς της είχε σαν πόλη, και τους ζητιάνους της, και τη μιζέρια της, κομπλέ ήταν. Μόνο που μύριζε σοκολάτα, είχε πάμφθηνες μπύρες -όχι εκεί που πήγα εγώ μιας και ήταν το άκρως άωτον του τουριστίκ-, είχε φοβερά ψωμιά, τέλος πάντων μύριζε ωραία, ήμουν και κουρασμένη και ήθελα να φάω τα πάντα όλα. Τι άλλο; Καλά, ξέρω γω, δεν τα είδα και όλα. Όμορφη πόλη πάντως. Πήγα και στο μουσείο κόμικς, σιγά που ανέβηκα, έτσι λίγο είδα, ωραίο ήταν κι αυτό. Έχουν καταπληκτικά κτήρια στις Βρυξέλλες, κάτι art nouveau, αφήστε, όχι σαν κι εμάς, μην αρχίσω τώρα με τα νεοκλασσικά, δε θα τελειώσω ποτέ. Ήταν και κάτι έλληνες στο κατάστημα με τα κόμικς και τις μινιατούρες με τους ήρωες και είχαν λυσσάξει, τους άρεσαν πολύ. Έκανα το μόκο, δεν είπα ότι τους καταλάβαινα, γιατί και τι θα γινόταν, αχ ναι γεια σας, ναι, ελληνίδα χαχα και χέστηκε η Φατμέ στο Γενί τζαμί. Έφυγα από κει γιατί συγχύστηκα που όλα ήταν στα γαλλικά, γέλασα που είχαν φτιάξει κόμικ με τις περιπέτειες του Σαρκοζί, -αλήθεια, η δικιά μας χούντα θα μας επέτρεπε να φτιάξουμε κόμικ με τις περιπέτειες του Παπαδήμου, ή του Βενιζέλου ή κάποιου απ' αυτούς;- γενικά φαίνεται να έχουν χιούμορ οι άνθρωποι. Τι άλλο; Α ναι. Βρε δε πα να'ναι πρωί, βρε δε πα να'ναι μεσημέρι, βρε δε πα να'ναι απόγευμα; Μπονζούρ (καλημέρα) σου λένε. Πολλά μποζνούρ πήρα, άλλα τόσα έδωσα, μερσί μποκού και σιλ βου πλε και γεια σας, τρένο για Μάαστριχτ, τα ξαναλέμε την επόμενη φορά.

Στο τρένο δεν κοιμήθηκα, πέθανα. Ε με τόσο που είχα φάει σα βόας και άυπνη, τι να σου κάνω το καημένο; Ευτυχώς ξύπνησα στο τσακ για να αλλάξω αμαξοστοιχία στη Λιέγη. Εκεί που πέταξε χειροβομβίδες ο άλλος τις προάλλες στην κεντρική πλατεία.. ε εκεί. Πάω να βρω το τρένο για Maastricht και είναι ένα τρένο μεγάλο για playmobil όχι για ανθρώπους. Το είχα ξαναπάρει αλλά το είχα ξεχάσει. Πιο μεγάλη ήμουν εγώ με τη βαλίτσα μου παρά το τρένο. Δε γαμιέται, τι να κάνουμε. Μπαίνω μέσα, κάθομαι, γλιστρούσε ο κώλος μου στο κάθισμα γιατί ήταν και καλά δερμάτινο, εγώ φορούσα από κείνα τα παπλωματοειδή τα αδιάβροχα και πήγαινα τσουλίθρα αλλά τελικά βρήκα τον τρόπο, στριμώχτηκα και τέλος το τσούλιμα. Ξεκινάει. Κάνει μία στάση, οκ. Στη δεύτερη, αρχίζω να γελάω. Ανοίγουν οι πόρτες και αρχίζουν να μπαίνουν τίγρεις, μωρά, νοσοκόμες, υδραυλικοί, η Χιονάτη, κάτι άσχετα με λαμπάκια στο κεφάλι... ναι, ναι, έχει καρναβάλι στο Μααστριχτ και πήγαιναν εκεί. "Ωραία, της πουτάνας", σκέφτομαι, χαμογελάω και περιμένω να φτάσουμε. 

Το πιο ωραίο στο καρναβάλι εδώ είναι ότι ντύνονται όλοι. Κι όταν λέμε όλοι, εννοούμε όλοι. Και δεν είναι μίζερο καθόλου, λυσσάνε. Είναι στους δρόμους και χορεύουν, φτιάχνουν ανά ομάδες αυτοσχέδιες καρότσες με ηχεία, ενισχυτές και -χάλια είναι η αλήθεια- μουσική, πίνουν τόνους μπύρες -ενδεχομένως και ναρκωτικά- και χορεύουν σαν τρελοί. Βεβαίως η πόλη γίνεται στάβλος που τί στάβλος, στο στάβλο μόνο άχυρο έχει, εδώ έπρεπε να σας έχω. Όταν λέμε βρώμα, δεν φαντάζεστε. Δε, χτες το βράδυ, πήγαμε μια βόλτα με τον κολλητό που χρυσό τον έκανα να ντυθούμε, έστω να φορέσω εγώ τα ρούχα του κι αυτός τα δικά μου αλλά δε θέλει το βλαμμένο και μέσα σ' όλα, περάσαμε έξω από τα μακ ντόναλτς. Παιδιά, δε φαντάζεστε. Τόνοι σκουπίδια έξω αλλά και μέσα!! Λες και είχε φυσήξει άνεμος και είχε φέρει όλα τα σκουπίδια του κόσμου ανάκατα! Δεν προλάβαιναν να μαζέψουν και σου λέει δε γαμιέται, κι αύριο μέρα είναι. Και καθόταν όλοι οι καρνάβαλοι τα λιώματα και έτρωγαν μέσα στα σκουπίδια χαχαχαχαχα, το τι γέλιο έριξα δε λέγεται. Δεν είχα πάρει και τη φωτογραφική μαζί ο μαλάκας αλλά και σήμερα μέρα είναι -τρίτη μέρα του καρναβαλιού που θα ρίξουν και τον καρνάβαλο που τον έχουν κρεμάσει στην κεντρική πλατεία-. 

Αυτά προς το παρόν, απολαύστε το βίντεο που πήρα μπαίνοντας στην πόλη και προσπαθούσα με τη βαλίτσα να περάσω για να φτάσω στο σπίτι. Δείτε πως με καταπίνει το πλήθος. Εδώ θέλω να σημειώσω πως προκάλεσα αίσθηση στο πλατύ κοινό καθώς με έβλεπαν να σέρνω τη βαλίτσα και γελούσαν. Μπορεί να νόμιζαν ότι είμαι ντυμένη ταξιδιώτης, ξέρω γω χαχαχαχαχα! Μα είχε πολύ πλάκα. Περπατούσα, γελούσα, έσερνα τη βαλίτσα, ήμουν η μόνη ντυμένη κανονικά και με έδειχναν και γελούσαν! Πάντως ήταν πάρα πολύ ωραίο καλωσόρισμα. Κόσμος χαρούμενος, κάποιος με μισό μουστάκι να κρέμεται στο πρόσωπο και ντυμένος άγιος βασίλης νομίζω, που κρατούσε ταμπελάκι free hugs -τσάμπα αγκαλιές- μου το έδειξε και τον αγκάλιασα με μεγάλη χαρά, γενικά σε τραβάνε να χορέψεις, γελάνε, είναι φιλικοί, δεν μεθάνε όπως οι Άγγλοι και παίζουν φάπες, όχι, γελάνε και χαίρονται. Θα μου πεις γιατί να μη χαίρονται, αφού δεν έχουν προβλήματα. Το σκέφτηκα αυτό και πως είναι αδικία κάπου αλλού να πεθαίνουν και κάπου αλλού να είναι έτσι αλλά αυτή είναι η ζωή και γι' αυτό σου δίνει αυτές τις εικόνες που είναι τροφή για σκέψη. 

Και το παρακάτω βίντεο είναι αφιερωμένο σε όλους τους άνδρες.

Cheers. Τα ξαναλέμε. (Είδα τις ειδήσεις για τη διαδήλωση και τα σχετικά. Βαστάτε, έρχομαι και γω σε λίγες μέρες. Τα καθίκια μπορεί να κλείσουν όλους τους σταθμούς του μετρό και να μας πετάνε χημικά αλλά εμείς ΕΚΕΙ!) Να προσέχετε :) 

Επανάκαμψη.

Κοιτάξτε να δείτε αγαπητοί φίλοι. Αυτή τη βδομάδα που πέρασε, εγώ, παρόλα τα δακρυγόνα που έφαγα και την όλη τσαντίλα που πέρασα, ήμουν καλά. Και ήμουν καλά όχι γιατί είμαι τρελή, παράφρων και χρίζω ψυχιατρικής παρακολούθησης, αλλά γιατί έκανα κάτι για τη χώρα -πήγα στην πορεία και από δω και πέρα δε θα ξαναλείψω εκτός αν υπάρχει σοβαρός λόγος που δε θα είναι η βαρεμάρα- και γιατί κάνω πράγματα για τον εαυτό μου. Δεν είναι καθόλου ψέμα το «άμα είσαι συ καλά θα είναι και όλα τα άλλα» αλλά η πάσα αλήθεια φίλοι μου. Το διαπιστώνω από τον εαυτό μου καθημερινά. Όταν έχω νεύρα θέλω να σκοτώσω και προκαλώ καυγάδες, έχω νεύρα, περνάω άσχημα. Όταν όμως είμαι καλά, τους γράφω στ’ αρχίδια μου τους μαλάκες και χαμογελάω.

Αυτές τις μέρες που πέρασαν μετά τα επεισόδια κι αφού έγραψα το προηγούμενο ποστ μέσα σε όλη την τσαντίλα που μου δημιούργησαν τα χημικά που με πότισε το αγαπημένο μας κράτος, διάβασα, άκουσα και είδα πολλά. Το συμπέρασμα που έβγαλα δεν ήταν και πολύ διαφορετικό δυστυχώς απ’ αυτό που έχω βγάλει γενικότερα για τη χώρα μας. Ότι είμαστε για φάπες δηλαδή. Απλώς εκεί που ήμουν πεπεισμένη ότι τις καταστροφές τις προκαλούν μόνο οι προβοκάτορες, τώρα έμαθα ότι δεν ήταν (μόνο) αυτοί, αλλά και καθυστερημένοι συνάνθρωποί μας. Στο σημείο αυτό ζητώ ενός λεπτού σιγή να τιμήσω τον υπέρτατο βαθμό μαλακίας της χώρας μας. Να τιμήσω τη μαλακία που δέρνει αυτά τα άτομα που νομίζουν, όχι, δε νομίζουν, είναι σίγουρα, ότι κάνουν επανάσταση. Να τιμήσω τον κάλο που έχουν στον εγκέφαλο και τη στιγμή που σκέφτηκαν αυτή την καταπληκτική ιδέα: -«Μαλάκα πάμε να κάψουμε την Αθήνα;» -«Ναι μαλάκα πάμε!» Αυτό διαβάστε το με ύφος Beavis and Butthead και βάλτε και κανένα dude ή bitch στη μέση και έχετε το ακριβές πλάνο, σκηνοθέτα πάμε! Μα, θα μου πείτε, δε γίνεται επανάσταση με ειρηνικούς τρόπους. Όποια επανάσταση κι αν κοιτάξεις ιστορικά, φωτιές έχει μέσα. Αυτή είναι η δικαιολογία σας; Η επανάσταση; Ποια επανάσταση ρε καθυστερημένα μπάζα; Βλέπετε εσείς καμία επανάσταση; Κάτσε να βγω στο μπαλκόνι να δω γιατί με τόση κλεισούρα μπορεί να έχω χάσει επεισόδια. Μισό λεπτό. ...Μπα, τα τρόλεϊ κυκλοφορούν κανονικά βλέπω, κυρίες στο δρόμο, κάτι μετανάστες... που είναι η επανάσταση; Στο κενό του μυαλού σας; Μόνο εκεί θα είναι. Γιατί δεν είναι επανάσταση να καις μερικά κτήρια, να κάνεις πλιάτσικο και μετά οι άνθρωποι αυτοί να πληρώνουν από την τσέπη τους τις ζημιές γιατί φυσικά κανένα κράτος δεν τους πληρώνει και όπως έλεγε ένας άνθρωπος που είχε μαγαζί και του το ξανακατέστρεψαν στο θάνατο του πιτσιρικά, τον φορολόγησε το κράτος για τα λεφτά που πήρε από την ασφάλεια! Αυτή είναι η επανάστασή σας; Ότι παίζετε το παιχνίδι του κράτους δεν το βλέπετε; Ότι διώχνει τον κόσμο με χημικά γιατί περιμένει εσάς ακριβώς για να κάνετε όλες αυτές τις μαλακίες που κάνετε; Για σκεφτείτε το ενδεχόμενο να μην είχατε κάνει τόσες μαλακίες. Για σκεφτείτε το ενδεχόμενο να έδιωχναν τον κόσμο και να μην καιγόταν απολύτως τίποτα. Που θα ήταν στραμμένη η γαμοπροσοχή τους;

Αλλά που. Εγκέφαλος καμένος, κατεστραμμένος, διαλυμένος. Αμόρφωτους να τους πω, δεν μπορώ, θα προσβάλω τους αμόρφωτους που συχνά είναι πιο μορφωμένοι από τους διδάκτορες. Δεν με ενδιαφέρει να τους αποκαλέσω κάτι άλλο πέραν από καθυστερημένους που κι αυτό όταν το λέω ντρέπομαι γιατί έχω απέραντο σεβασμό στα παιδάκια και τους ανθρώπους με ειδικές δυνατότητες. Δεν ξέρω τι να πω, κουνάω το κεφάλι και απορώ πόση μαλακία έχει πια ο εγκέφαλος του κόσμου, μα πόση δηλαδή. Να γίνουν πρώτα όλες οι απαραίτητες κινήσεις, το πρώτο, σημαντικότερο και δυσκολότερο βήμα που είναι η συμφωνία μεταξύ μας, μετά απέραντες διαδηλώσεις και καθολικές απεργίες και αν και τότε δε γίνει τίποτα, ναι ρε παιδιά, να πάμε να κάψουμε αυτά που πρέπει, όχι την εθνική βιβλιοθήκη και το μαγαζί του άλλου για να βγω με 20 ζευγάρια γυαλιά ηλίου, συγνώμη! Τότε όμως να ξέρετε πως θα πέσουν νεκροί, η επανάσταση χωρίς νεκρούς δεν υπάρχει. Εδώ χορεύουμε ζεϊμπέκικο -μπρος πίσω ώπα ώπα ώπα- με τους μπάτσους και καίμε μαγαζιά, κινήσεις χωρίς νόημα.

Τέλος πάντων. Άσχετο σχετικό, αλλά πολύ μου αρέσει που διαδηλώνει σήμερα όλος ο υπόλοιπος κόσμος για μας, για την Ελλάδα εννοώ. Ξέρετε πόσοι και πόσο αγαπάνε την Ελλάδα εκεί έξω; Όποιος έχει ταξιδέψει κι έχει γνωρίσει ξένους, ξέρει πολύ καλά τη χαρά που κάνουν οι περισσότεροι όταν τους λες ότι είσαι από την Ελλάδα. Άσε που μας ξέρουν στα πέρατα του κόσμου κι ας είμαστε μια κλανιά. Εκτιμούν την ιστορία μας, λατρεύουν την χώρα μας που είναι όντως πεντάμορφη, τα φαγητά μας, τον ήλιο, τον αέρα, τη θάλασσα, εκτιμάνε αυτά που εμείς ως τελείως αχάριστοι δεν εκτιμάμε καθόλου και δεν υπολογίζουμε μία. Γι’ αυτό λοιπόν, χαίρομαι που αυτοί που μας αγαπούν θα βγουν και θα φωνάξουν αλλά χαίρομαι και γιατί κάπως σα να φαίνεται στην άκρη του τούνελ πως πάει να ενωθεί η ανθρωπότητα, σα να βαρέθηκε να γίνεται της πουτάνας... για να δούμε... (..πάντα ελπίζω ως ρομαντική που είμαι..)

Ό,τι και να γίνεται όμως, εδώ έχουμε ένα πόλεμο. Και στον πόλεμο, πάντα χρειάζεται ένα διάλειμμα και μετά ξανά προς τη δόξα τραβάνε όσοι πολεμάνε. Έτσι κι εγώ, στα μισά του προσωπικού μου πολέμου, θα πάω μία Ολλανδία να πάρω κουράγια και θα γυρίσω δριμύτερη να συνεχίσουμε από κει που το αφήσαμε. Τώρα, θα μου πείτε, τι κουράγια να πάρεις στην Ολλανδία με τους μαλάκες; Εντάξει τώρα, τι να κάνω, το έχω κλείσει καιρό, θα δω τι θα κάνω, μπορεί να κρυώσω την κοιλίτσα μου και να αερίζομαι σε κλειστούς χώρους, να πετάω σκουπίδια κάτω όταν δε θα με βλέπουν, θα δω αν και δε θέλω καθόλου να κάνω τίποτα κακό γιατί δε μου φταίει σε τίποτα ο κάθε πολίτης καμίας χώρας. Πέρα απ’ αυτό όμως. Επειδή για μένα είναι διακοπές, σας προσκαλώ κι εσάς να τις μοιραστείτε μαζί μου, παρευρισκόμενοι στο blog μου διαβάζοντας τα προσεχή ποστ τα οποία θα βρίθουν καταιγιστικών γεγονότων -υποθέτω- και ουδεμία σχέση θα έχουν -υποθέτω- με τα τεκταινόμενα της Ελλάδος μας, ώστε να ξεσκάσετε λίγο.

Μέχρι να επιστρέψω, αν επιστρέψω γιατί ποτέ δεν ξέρεις, (τα αεροπλάνα που λέγαμε σε παλιότερο ποστ, σεισμοί, καταποντισμοί, θύελλες κλπ), εύχομαι να είστε όλοι καλά, να προσέχετε, να έχετε θετική σκέψη, να χαμογελάτε και να μην ξεχνάτε πως αυτοί μας θέλουν τέζα τέρμα λυπημένους ακριβώς για να μην μπορούμε να αντιδράσουμε. Να είστε όλοι καλά, σας χαιρετώ. Θα τα ξαναπούμε σύντομα. Stay tuned!

Υ.Γ. Κι επειδή θα βρεθώ λίγο στο Βέλγιο, εννοείται θα τρέξω να ζητήσω αυτόγραφο από τον ένα και μοναδικό ήρωα που βλέπετε στη φωτογραφία. Δείτε και το άρθρο με τον καλύτερο τίτλο έβερ «Ποιος σταρ του Χόλιγουντ αντιγράφει τον Κόκοτα».

Μεγάλα Γλέντια.

Πόσο γαμημένοι είστε ρε; Πόσο πρέπει να πεθάνετε, πόσο πρέπει να φύγετε, να εξαφανιστείτε, να χαθείτε από προσώπου γης να πάτε εξορία να φύγετε πούστηδες και βρίζω και τους πούστηδες που ένας πούστης μόνος του και εγχειρισμένος είναι 200 φορές πιο άντρας από όλους σας μαζί ρε γαμημένοι ξεφτιλισμένοι άνανδροι, άψυχοι, βρωμεροί και τρισάθλιοι υπάνθρωποι; Επίτηδες έχω την τηλεόραση ανοιχτή και τρέμω ρε, με έχετε βγάλει από τα ρούχα μου, και αναρωτιέμαι ρε βρωμερά όντα ΔΕΝ ΝΤΡΕΠΕΣΤΕ; Όταν βλέπω αυτά που λέτε ανεβαίνει το χέρι μου αυτόματα προς το στόμα μου, χαμηλώνουν τα μάτια μου, χωρίς να το θέλω ντρέπομαι για λογαριασμό σας, ντρέπομαι για την εικόνα που θέλετε να δείχνετε πως είναι ο λαός αυτής της χώρας, ντρέπομαι κι αισχύνομαι και σεις τρώτε σαν –δε θέλω να πω γουρούνια, κι αυτά κάποια στιγμή χορταίνουν- τρώτε σαν δεν ξέρω τι, σαν καταβόθρες, σαν μαύρες τρύπες, σαν το τρίγωνο των Βερμούδων, τρώτε τρώτε και εξαφανίζετε τα πάντα και μετά χέζετε ό,τι καλό υπάρχει μέσα σας, το ήθος, τη ντροπή, την ευθιξία, τίποτα δεν σας μένει ρε ξεφτιλισμένοι ΦΤΟΥ ΣΑΣ ΡΕ ΦΤΟΥ!!! Ναι οι Έλληνες είναι μαλάκες και απατεώνες και για σφαλιάρες. Αλλά εσείς ξεφύγατε. Ναι σας έβγαλαν, ναι σας δέχτηκαν, ναι σας τάισαν. ΤΣΑΚΙΔΙΑ ΤΩΡΑ, ΤΕΛΟΣ!! 800 ΓΕΝΙΕΣ ΕΧΕΤΕ ΝΑ ΤΑΪΖΕΤΕ ΔΕΝ ΦΤΑΝΕΙ; ΤΟΝ ΠΟΥΛΟ!!! ΠΟΥΛΟΟΟΟΟΟΟΟΟ!!!! ΦΥΓΕΤΕΕΕΕΕΕ!!!! Μακριά ρε, πάρτε καράβια αεροπλάνα βαπόρια τρένα αυτοκίνητα και φύγετε, πηγαίνετε σε λαγούμια σε σπηλιές χαθείτε εξαφανιστείτε φύγετε! Αλλά είστε κακά σπυριά δε φεύγετε, περνιέστε για έξυπνοι. Αμ δε, είπαμε, έχουμε χαζέψει ως λαός, μας δέρνει η μαλακία αλλά πόσο πια; Είμαστε και πανέξυπνοι από την άλλη, μαλάκες, μαλάκες αλλά και πανέξυπνοι. Μέχρι και η μάνα μου που δεν έχει κατέβει ποτέ σε πορεία θα κατέβει. Ξέρετε τι σημαίνει αυτό; Να κατέβει η μάνα μου σε πορεία; Μαλάκες έχετε τελειώσει αλήθεια σας το λέω.

Για το κακό γαμίσι έχετε ακούσει; Αυτό που έχεις προσδοκίες και μετά εορτής λες πω ρε πούστη πως φεύγουν τώρα; Αν δε απ’ αυτό το κακό γαμίσι προκύψει και παιδί τότε πραγματικά είσαι όχι γκαντέμης, αλλά νιώθεις και πολύ μεγάλος μαλάκας. Γιατί είναι σχεδόν σίγουρο ότι το παιδί που θα κάνεις θα είναι ένας από τους 300. Είμαι σχεδόν σίγουρη ότι αυτοί οι υπάνθρωποι που ψηφίζουν για πάρτη μας είναι προϊόντα κακών γαμισιών.

Τι σχετίζεις τώρα τα γαμίσια με τους τελευταίους αυτούς αλλούτερους εξωγήινους κακούς οργανισμούς, θα μου πείτε. Αυτοί με εμπνέουν, δε σηκώθηκα ξαφνικά και άρχισα να βρίζω. Αυτοί δεν είναι άνθρωποι, ούτε ζώα. Δεν είναι άνθρωποι αυτοί που πετάνε μέσα στον κόσμο χωρίς να κάνει απολύτως ΤΙΠΟΤΑ χημικά και μετά σπάνε την Αθήνα κατηγορώντας τον ίδιο αυτό κόσμο που δεν έχει κάνει απολύτως ΤΙΠΟΤΑ.

Γιατί ήμουν εκεί φίλοι μου. Μέσα στη μούρη μας πετάγανε τα χημικά ενώ καθόμασταν ήρεμοι και δεν κάναμε ΤΙΠΟΤΑ. Ερχόταν προς το μέρος μας και πετούσαν δακρυγόνα. Είμαστε κουκουλοφόροι; Όχι ρε γαμημένοι πούστηδες είμαστε προϊόντα έρωτα, είμαστε άνθρωποι, είμαστε ζώα. Δεν είμαστε εσείς.

Να ακούς μπαμ μπουμ απανωτά ρε λες και είναι Πάσχα και είσαι στο Λουμπαρδιάρη και να βλέπεις από πάνω ένα γκρι σύννεφο και να μην είναι του ουρανού αλλά από τα χημικά ρε γαμημένοι ξεφτιλισμένοι που δεν έχετε τσίπα. Τα βράδια ρε πως κοιμάστε; Πώς πάτε σπίτι σας και γέρνετε στο κρεβατάκι σας ρε χαμένοι; Πώς; Γι’ αυτό δεν είστε άνθρωποι και πρέπει να φύγετε για να μην πω να πεθάνετε, να φύγετε. Να φύγετε μακριά και να μην ξανάρθετε ποτέ. Και σ’ αυτό μόνο εμείς θα βοηθήσουμε. Που πρέπει ΟΛΟΙ να αγοράσουμε μάσκες, αυτές του χημικού πολέμου, όχι ιατρικές χάρτινες και μαλακίες, πόσο κάνουν, 30 ευρώ; 40; 50; Σιγά, εδώ θέλουν να μας εξοντώσουν. Οδός Αθηνάς, Μοναστηράκι, ΟΛΟΙ με μάσκες να δω τότε, που δε θα φεύγει κανείς, τι θα κάνετε ρε βρωμιάρηδες σκατόψυχοι μύκητες; Θα μας πυροβολήσετε ή θα βάλετε τους κουκουλοφόρους ΣΑΣ να μας κάψουν ζωντανούς; Τι θα δείχνετε τότε στην τηλεόραση; Χιλιάδες ανθρώπους ακίνητους και αλήτες ΔΙΚΟΥΣ ΣΑΣ να τους την πέφτουν και να καταστρέφουν ξένες περιουσίες; Σαν ταινία δράσης με άσχημο τέλος θα είναι αλλά καλή ποιοτικά γιατί θα έχει χιλιάδες ήρωες -εμάς-. Ενώ τώρα, αυτό που κάνατε χτες στην Αθήνα και που συνηθίζετε να κάνετε γενικώς παλιοξεφτιλισμένοι, -δεν εννοώ τις καταστροφές- είναι σαν τις ταινίες του Τσάκι Τσαν. Ψεύτικα όλα. Δεκάδες μπάτσοι που δεν μπορούν να πιάσουν και καλά 100 μαλάκες λες και είναι οι σούπερ μάστερ καράτε κουνγκ φου Σαολίν αόρατοι άνθρωποι, να παίζετε θα σου δώσω κλωτσιά αχ δε με πέτυχες, να θα έρθω εγώ λίγο πιο κοντά, αχ δε με πέτυχες, χα χα, τι πλάκα, αηδία είστε και θέλω να ξεράσω. Είστε τρομακτικοί και αδίστακτοι και πάλι μου φέρνετε αναγούλα. Δεν μπορείτε να τους πιάσετε, όχι. Δεν έχετε τρόπο να πάτε να κλείσετε πέντε δρόμους να τους περικυκλώσετε, όχι. Και ξέρετε γιατί δεν μπορείτε; ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΟΙ ΣΑΣ ΠΑΛΙΟΓΑΜΗΜΕΝΟΙ!!! Γιατί ήμουν εκεί μαζί με πολλές χιλιάδες κόσμο και το είδα ΨΕΥΤΕΣ! Άνθρωποι σε μεγάλη ηλικία οι περισσότεροι, νέα παιδιά, κανείς δεν κουβαλούσε όπλα, κανείς δεν είχε πρόθεση για πόλεμο. Ψεύτες, κλέφτες, απατεώνες και κακοί ηθοποιοί. Βγαίνετε στην τηλεόραση κι αντί να σκύψετε το κεφάλι και να μην βγάλετε κιχ, τολμάτε, μιλάτε και έχετε και νεύρα. Που και αθώοι να ήσασταν -Θου Κύριε- και μόνο που δεν έχετε κόψει σεντ από το μισθό σας, θα έπρεπε να το βουλώνετε στη χειρότερη. Γιατί στην καλύτερη κι αν είχατε τσίπα πάνω σας, αν ήσασταν άνθρωποι ρε, θα έπρεπε να βγείτε στην τηλεόραση με ένα μπουκάλι πετρέλαιο κι έναν αναπτήρα και να αυτοπυρποληθείτε.

Μια άλλη λύση μπας και σας ξεφορτωθούμε, μιας και δεν είναι δουλειά να κατεβαίνουμε στο κέντρο με μάσκες και σεις να μας βαράτε ενώ ταυτόχρονα ψηφίζετε μνημόνια με μέτρα που μας καταστρέφουν και ΔΕΝ ΑΚΟΥΜΠΑΝΕ ΕΣΑΣ: Απεργία. Απεργία όλοι σε όλα παντού στην Ελλάδα. Να παραλύσουν όλα τα πάντα να μην έχουμε νερό να πιούμε. Και οι άρρωστοι; Οι ανάπηροι; Δεν ξέρω παιδιά, να οργανωθούμε. Να μαζέψουμε νερό, να βοηθήσουμε ο ένας τον άλλο, εδώ έχουμε πόλεμο, δεν ξέρω αν το έχετε αντιληφθεί. Κάτι πρέπει να γίνει, να αλλάξει κάτι, μόνο έτσι, δεν υπάρχει ουσιαστικά άλλος τρόπος. Κάτι πρέπει να γίνει. Έχουμε χάσει τους ρόλους μας. Αυτοί έπρεπε να μας προστατεύουν και μεις να γουστάρουμε και έχει καταντήσει αυτοί να απολαμβάνουν ενώ πουλάνε τη χώρα στους μαλάκες τους ξένους αφού την κάνουν γιαπί πρώτα χρεώνοντάς μας ταυτόχρονα και μεις να πολλαπλασιαζόμαστε ως άστεγοι. Ε όχι. Καιρός να κάνουμε κάτι. Τώρα.

Αυτό που είδαν τα μάτια μου δεν υπήρχε. Καταρχήν τις τηλεοράσεις κάντε τις ενυδρεία ή αφήστε τις για καμιά ταινία στο dvd ή κανένα παιχνίδι. Κατά τα άλλα, Ο,ΤΙ μα Ο,ΤΙ λένε είναι ψέματα. Ήρθα σπίτι έβαλα τηλεόραση να δω τι πίπες λένε και τσίριζα μαλάκες τσίριζα. Μου ήρθε να τη σπάσω. Καταρχήν τσίριζα γιατί σπάνε την Αθήνα και χρεώνουν εμάς. Καίνε ιστορικά κτήρια που όπως είπε αγαπητός φίλος στο facebook πολύ σωστά "το πλήγμα πέραν της υλικής επίπτωσης, έχει τεράστιο συμβολισμό'' και "οι στόχοι αποσκοπούσαν στο συμβολικό και υλικό ξήλωμα της αστικής και πνευματικής ζωής".Υπάρχει σχέδιο φίλοι μου πολύ οργανωμένο και πρέπει να τους σταματήσουμε. Γιατί τους έχουμε πάρει χαμπάρι και είναι πάρα πολύ τρομακτικό να τους αφήνουμε να συνεχίζουν. Αυτό που έκαναν χτες είναι σαν κάτι ταινίες που βλέπεις τον ήρωα να τον χρεώνουν για κάτι που δεν έκανε και σε πιάνει τρέλα. Τέτοια με έπιασε. Τι είδους άνθρωποι είναι αυτοί που χρεώνουν τον ίδιο τους το λαό για τις καταστροφές αυτές; Κατέβηκε δηλαδή η κυριούλα που ήταν δίπλα μου και έκαψε το Κόστα Μπόντα και το Αττικόν; Γιατί; Της τη σπάνε τα βάζα και οι κινηματογραφικές ταινίες; Πόσο αλήτες είστε, πόσο ξεφτιλισμένοι; Ήταν χρόνια πίσω που ακόμα και γω πίστευα στην ύπαρξη αυτών των κακών ανθρώπων που χωρίς λόγο μπαίνουν στις πορείες και κάνουν μαλακίες. Με έπειθαν οι πληροφορίες γύρω μου. Δεν κατέβαινα ούτε στις πορείες γι’ αυτό. Είχαν πετύχει δηλαδή το σκοπό τους. Με τα χρόνια μεγάλωσα, είχα περιέργεια, πες στρόφαρα και λίγο παραπάνω όσο μεγάλωνα, πήγα να δω. Κάτσε ρε φίλε, δε γίνεται, σκέφτηκα. Μία, δύο, πέντε, δέκα, τώρα το ξέρει και η κουτσή Μαρία ότι ΔΕΝ ΤΑ ΚΑΝΕΙ Ο ΛΑΟΣ ΑΥΤΑ ΑΛΛΑ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ! Καταρχήν, μιας και ήμουν εκεί, ο περισσότερος κόσμος και πιστέψτε με συνάντησα πολλούς μιας και μετακινιόμουν συνέχεια λόγω πολέμου, ήταν άνθρωποι μεγάλοι σε ηλικία. Και θέλουν να με πείσουν τώρα ότι μέσα σε τόσο κόσμο μια χαρά ανθρώπους ήταν και οι εγκληματίες κακοί σαολίν ζίου ζίτσου καράτε εξ μεν που πέρασαν πετώντας από πάνω μας και άρχισαν να καίνε το σταρμπακς. Ή φορούσαν μάσκες γερόντων μιας που είναι και απόκριες, τις έβγαλαν, έστριψαν μέσα από το χημικό πόλεμο, ανέβηκαν πάλι πάνω κι άρχισαν να καταστρέφουν. Κοινώς θέλετε δηλαδή να με πείσετε ότι είμαστε τόσο καθυστερημένοι και πιστεύουμε τις πίπες που μας λέτε. Που τους προσβάλλω τους καθυστερημένους. Γιατί αυτοί έχουν ένα μικρό ή μεγάλο πρόβλημα στο κεφαλάκι τους αλλά δεν ντροπιάζουν κανένα, ούτε προσπαθούν να κάνουν κακό. Εσείς κύριοι και κυρίες είστε αδίστακτοι εγκληματίες και λέτε τεράστια γιγαντιαία ψέματα. Γιατί ακόμα κι αν υπάρχουν αυτοί οι φανταστικοί κακοί που έχουν έρθει κατευθείαν από το Χόλιγουντ μόνο για την Ελλάδα ρε γαμώτο και σεις δεν μπορείτε να τους πιάσετε που αν σας τη σπάσω εγώ για πλάκα με έχετε βρει έχετε μπουκάρει σπίτι μου και με έχετε μαζέψει, ακόμα κι έτσι να είναι, δεν είχατε κανένα γαμημένο λόγο να μας πετάτε χημικά ΠΡΙΝ ΚΑΝ ΑΡΧΙΣΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ ΚΙ ΕΝΩ ΟΛΑ ΗΤΑΝ ΕΙΡΗΝΙΚΑ.

Είναι τόσο τραγικά ψέματα αυτά που δείχνουν στην τηλεόραση! Τόσο τραγικά! Αν δεν είχαμε σοβαρό πρόβλημα θα γελούσα. Αλλά δε μπορώ. Μας περνάνε για ηλίθιους, καταστρέφουν τη χώρα για να μας πιάσει χειρότερη κατάθλιψη και να μην μπορούμε να αντιδράσουμε και με πιάνει φρίκη, αυτοί είναι αδίστακτοι. Κατηγορούν αυτούς που τους ψήφισαν ότι καταστρέφουν την πόλη, τους βάζουν σε κίνδυνο, μετά τους βάζουν να πληρώνουν τις καταστροφές, τους κόβουν τα λεφτά γενικώς και αν πάνε να διαδηλώσουν τους πετάνε χημικά!!!! Μόνο τέρατα θα τα έκαναν αυτά. Όχι άνθρωποι, όχι ζώα. Απατεώνες και ψεύτες που πρέπει να φύγουν ΤΩΡΑ. Οι αλήτες οι αδίστακτοι καταστρέφουν την Αθήνα ΜΟΥ, την Αθήνα ΜΑΣ, ιστορικά κτήρια, βάζουν τους πυροσβέστες σε κίνδυνο, δημιουργούν αναπνευστικά προβλήματα σε τόσες χιλιάδες κόσμο που μένει και κυκλοφορεί στο κέντρο, δημιουργούν νεύρα και κατάθλιψη, είναι το απόλυτο κακό. Όσο τους βλέπω να βγαίνουν και να μιλάνε δεν μπορώ να το πιστέψω πια. Δυσκολεύεστε και σεις να πιστέψετε πως είναι αυτοί οι ίδιοι; Ναι, είναι απόλυτα τρομακτικό. Είναι όμως αλήθεια. Σκεφτείτε τους εγκληματίες, τους δολοφόνους, τους παιδεραστές. Που σχεδόν πάντα είναι αυτός που δεν περίμενες ποτέ να είναι. Ο πιο συμπαθητικός. Αυτός που δε φανταζόσουν να είναι. Αυτό ακριβώς συμβαίνει. Τόσο τρομακτικό. Δεν μπορώ να το βολέψω στο μυαλό μου, μου έρχονται γέλια από την τσαντίλα. Τόσο συντονισμένα όλα, μπράβο ρε, μα μπράβο δηλαδή. Αλλά ήταν χιλιάδες κόσμου κάτω, ξέρουν πάρα πολλοί την αλήθεια και δεν μπορείτε πια να πείσετε καθίκια, απλά μας τσαντίζετε. Ποιον να πείσετε, που ήμασταν εκεί και βλέπαμε, που παλεύαμε να φύγουμε από τα δηλητήρια που μας πετάγατε και θέλετε να με πείσετε ότι τι; Γυρίσαμε πίσω, βγάλαμε τον εφοδιασμό από τον πάτο μας, τον φορέσαμε κι αρχίσαμε να καίμε; Οι δικοί σας ήταν ήδη πάνω, όπου τελοσπάντων είχατε οργανώσει να καταστρέψετε ξεφτιλισμένοι. ΝΤΡΟΠΗ!!!!!  Ντρέπομαι. Ήρθα σπίτι και πήρα τη μάνα μου και ούρλιαζα. «Άμα τους ξαναψηφίσεις θα σου κόψω τα χέρια από τη ρίζα!» «Όχι παιδί μου, δεν πάω, θα σου δώσω την ταυτότητά μου να είσαι σίγουρη!» Φοβήθηκε η μάνα, με άκουγε να τρέμω. Έκλαιγα. Τα μάτια μου. Και γιατί; Επειδή κατέβηκα χωρίς όπλα, χωρίς βαζελίνες, χωρίς μάσκες, χωρίς τέσσερα μέτρα ατσαλένιο δονητή για τον κώλο τους. Μαλακία μου.

Ξεκίνησαν να πετάνε δακρυγόνα ΠΡΙΝ ξεκινήσει η διαμαρτυρία. Σημειώστε το και καταλάβετέ το. Εμ κάνουν μαλακίες, εμ είναι και ηλίθιοι. Μας δουλεύουν μέσα στη μούρη μας. 5 ξεκινούσε η διαμαρτυρία, 5 και κάτι ανέβαινα μαζί με άλλους την Ερμού από Μοναστηράκι. Είμαι στα μισά της Ερμού, με παίρνει κολλητή, πρόσεχε μαλάκα πετάνε δακρυγόνα! Τι πετάνε; τι λες ρε μαλάκα; Άσε, μαλακίες, ανεβαίνω. Πάμε λίγο πιο πάνω, κάπου στο Φωκά, στο πρώτο Ζάρα μας έρχεται ο μπουχός. Τι γίνεται ρε μαλάκα; Γιατί; Τι έγινε; Κοιτάω δεξιά αριστερά φάτσες με απορία. Γιατί; Κυριούλες κυριούληδες ανέβαιναν ήρεμοι, μεγάλοι άνθρωποι και αναρωτιόταν, γιατί; ΓΙΑ ΝΑ ΜΗ ΜΑΖΕΥΤΟΥΜΕ! Ποιοι κουκουλοφόροι; Ποιες φασαρίες; Οι κουκουλοφόροι ανέβαιναν οργανωμένοι και χαλαροί, συνεννοημένοι και κουλάτοι αργότερα -τους είδε φίλος- και έλεγαν «χα χα μαλάκα της πουτάνας θα γίνει σήμερα!» με περίσσια χαρά. Αλλά πρέπει όταν ακούμε τέτοιους αυτόματα να τους πλακώνουμε στις κλωτσιές. Αλλά -πέρα από το γλέντι που είχαν ετοιμάσει γι’ αργότερα- όταν ξεκίνησαν αυτοί οι αλήτες να πετάνε δακρυγόνα δεν είχε ξεκινήσει τίποτα από πουθενά. Πετούσαν δακρυγόνα για να μη μαζευτούμε απλώς. Πετούσαν χημικά από όλες τις πλευρές για να μην έρθουν από κέντρο, να μην έρθουν από Παγκράτι, να μην έρθουν από πουθενά. ΠΡΙΝ ΚΑΝ ΑΡΧΙΣΕΙ Η ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ. Με έπαιρνε η φίλη τηλέφωνο κατά διαστήματα να με ενημερώνει, περπατούσαμε εμείς εντωμεταξύ στην Κολοκοτρώνη. Όχι δε θα φεύγαμε, θα πηγαίναμε απ' αλλού. Φτάνουμε στο Άττικα. Ήρεμοι, γαλήνιοι, πολύς κόσμος, γιαγιάδες, παππούδες, κυρίες, κύριοι, νέοι, μόνο συνθήματα φωνάζαμε σε φάσεις. Καμία εχθρότητα, καμία φασαρία. Και ρίχνουν δακρυγόνα!!! ΓΙΑΤΙ;;; Κάναμε κάτι; Πήγαμε παρακάτω, έρχονται και ξαναρίχνουν! ΓΙΑΤΙ ΡΕ ΓΑΜΗΜΕΝΟΙ;;;; Πάμε παρακάτω, ρίχνανε και από τους πάνω δρόμους και από τους κάτω!!!!!!!  Δεν ξέραμε πια που να πάμε. Όχι χούντα, κάτι χειρότερο. Να σε καταστέλλει πριν μιλήσεις, φοβερό. Να σε ρίχνει πριν διαδηλώσεις. Τέλειο! Δικαιώματα; Ποια δικαιώματα; Αυτοί θέλανε να μας εξοντώσουν! Να ρίχνουν ΧΩΡΙΣ ΛΟΓΟ δακρυγόνα πάνω κάτω στους δρόμους, πάνε καλά; Χωρίς λόγο! Και μετά ξαφνικά εμφανίστηκαν οι "κουκουλοφόροι". Αρχίδια μάντολες. Τίποτα, πρέπει να γίνει της πουτάνας. Είπαμε. Σε πρώτη φάση όλοι μάσκες χημικού πολέμου ώστε να μας κλάνουν τα αρχίδια τα δακρυγόνα τους και δεύτερον απεργία ΟΛΟΙ. ΠΑΝΤΟΥ.

Ένα δεν έχουν καταλάβει βέβαια τώρα που το σκέφτομαι. Πώς με τον τρόπο τους ακόμα και την ενενηντάχρονη γιαγιά που είναι πριν το λάκκο έχουν τσαντίσει. Γιατί κατέβηκε η μαύρη να εκφράσει την αντίδρασή της ειρηνικά και της επιτίθεστε. Άμα μετά σας βάλει τη μαγκούρα στον κώλο δε θα φταίει. Τσαντίζετε τον κόσμο ηλίθιοι και θα έπρεπε να το ξέρετε από τα σκυλιά. Δεν τα βάζουμε με αγέλες. Και αυτό πάμε να γίνουμε εμείς. Αγέλη που θα σας φάει. (...Ή, αν θέλετε, η γενιά που άλλαξε την Ελλάδα προς το καλύτερο. Επιτέλους).

Χιόνια στο καμπαναριό.

1η Φλεβάρη φίλες και φίλοι, χιονίζει στο κέντρο της Αθήνας όπως και σε πολλές άλλες πόλεις της Ελλάδας, καθώς και της Ευρώπης αν και αυτό το τελευταίο δεν μας κάνει εντύπωση γιατί είναι πολύ συχνό φαινόμενο. Αλλά στο κέντρο της Αθήνας είναι σπάνιο και φέτος βρήκε το γαμημένο που είμαστε να μας κλαίνε οι ρέγγες και οι σπάροι και δεν έχουμε πετρέλαιο και έχουμε γεμίσει άστεγους γαμώ το Μέρφι μέσα. Αλλά όχι, δε φταίει ο Μέρφι, να που μία φορά δε φταίει αυτός. Εμείς φταίμε φίλες και φίλοι, όλο το φταίξιμο είναι δικό μας και πρέπει να το πάρουμε πάνω μας. Όχι για να βγάλουμε το μαστίγιο με τις 9 ουρές και να βαράμε την πλάτη μας κλαίγοντας τη μοίρα μας, σαφώς όχι, αλλά για να κάνουμε κάτι. Εκτός αν μας ευχαριστεί το θέαμα του χιονισμένου άστεγου στο Σύνταγμα και την Ομόνοια. 

Πάμε παρακάτω κι ας αλλάξω τροπάρι γιατί η αλήθεια είναι πως για χαβαλέ είπα να γράψω και πως βρέθηκε να γράφω τέτοια δεν ξέρω. Βασικά βάφω τα μαλλιά μου τώρα και στην αναμονή, είπα να κάτσω να γράψω. Βέβαια δεν έχω δάχτυλα γιατί μέσα στο σπίτι μου έχω 12 βαθμούς αυτή τη στιγμή και μ' αρέσει πάρα πολύ που άλλαξα και παράθυρα πέρσυ, σκέψου να μην άλλαζα. 9 θα είχα. Ό,τι και να ανάψω, ό,τι και να κάνω δεν ανεβαίνει το μπουρδέλο. Το "ό,τι" βέβαια είναι σχετικό γιατί αρνούμαι να ανάψω τα ερκοντίσια επειδή θα μου έρθει η ΔΕΗ 7549327648299302 ευρώ και δεν έχω, οπότε ανάβω κάτι σόμπες-αερόθερμα τύπου που δεν καίνε πολύ αλλά μου κλάνουν τ' αρχίδια. Άσε που δε μπορώ να μην ανοίξω να αεριστεί το σπίτι για λίγο, οπότε όση ζέστη κι αν έχει καταφέρει να κάνει, φεύγει κι αυτή κουνώντας το μαντήλι. 

Αυτό ήταν ένα παράδειγμα για το "φταίμε εμείς για ό,τι περνάμε". Δεν ήξερα ας πούμε, σαν τη διπλανή, να μην ανοίγω ποτέ το σπίτι μου να αερίζεται και να περνάς έξω από την πόρτα και να μυρίζει ξινίλα; Θα μύριζε ξινίλα αλλά θα είχε και ζεστούλα. Ξινή ζεστούλα.

Κι επειδή θα κάνω εμετούλη, αλλάζω θέμα. Που λέτε. Όταν βάφω τα μαλλιά μου διασκεδάζω πάρα πολύ. Τώρα το συνειδητοποίησα. Όταν είναι να τα βάψω βαριέμαι του θανάτου, πω ρε πούστη λέω, γάμησέ με τώρα, ώχου κλπ, και γι'αυτό έχω επιλέξει ένα χρώμα που είναι κοντά στο δικό μου ούτως ώστε να μην ασχολούμαι και πολύ σαν κάτι γκόμενες με τη ρίζα τη μαύρη κι από κάτω κόκκινο, ξανθό, δεν ξέρω, α πα πα. Όταν όμως κάτσω τελικά να τα βάψω έχει πολύ πλάκα γιατί έχουμε παράσταση στον καθρέφτη. Σήμερα έκανα την Ελεωνόρα Ζουγανέλη και τραγουδούσα την Αττική Οδό που ούτε μ' αρέσει ούτε ξέρω πως πάει αλλά είχα πιάσει το πινέλο και έλεγα στην Αττική Οδό ω στην Αττική Οδό και γελούσα μόνη μου. Με ποιο τρόπο έκανα την Ελεωνόρα; Να σας πω. Είχα βάψει τη μία πλευρά του κεφαλιού, οπότε τα μαλλιά είχαν κολλήσει από τη μία και από την άλλη είχε την μπούκλα της πουτάνας, χαμός εννοώ. Οπότε ήταν σαν να είχα ξυρισμένη τη μία πλευρά και καλά, οπότε να η Ελεωνόρα. Μετά, έβαψα και την άλλη πλευρά και κατέληξα με μοϊκάνα οπότε τραγούδησα το Anarchy in UK. Μετά έκανα την Grace Jones, μετά το καθυστερημένο που έχει να πλυθεί πολύ καιρό κι έχουν κολλήσει τα μαλλιά στο κεφάλι του και μετά ήρθα εδώ. 

Που λέτε. Πολύ κρύο, ψιλοτρέμω. Και τώρα που είπα τρέμω, περιττό να πω ότι σηκώθηκα πρωί πρωί και πήγα γιόγκα. Δεν υπάρχω. Αυτά που κάνω άμα μου τα πει άλλος δε θα τονε πιστέψω. Τι να πω πια. Γιατί τη θυμήθηκα; Γιατί είμαι άχρηστη και έτρεμα από την ταλαιπώρια. Κι αυτή η κοπέλα ρε παιδί μου, ανοίξτε τα πόδια, σηκώστε τα πάνω, σηκώστε και τα χέρια, και με τι θα στηριζόμαστε ρε κοπελιά, συγνώμη κιόλας. Με τον κώλο. Γέρναμε και πέφταμε σαν τα μαραμένα γιούλια. Εμένα πόνεσε ο κώλος μου πάντως κι έτρεμε και η κοιλίτσα μου. 

Τι άλλο ήθελα να πω, δε θυμάμαι. Ωραίες μουσικές ο Εν Λευκώ. Εγώ πάντως σας αφιερώνω το Χιόνια στο Καμπαναριό λόγω καιρού και σας αφήνω να πάω να βάλω καμιά ζακέτα γιατί θα πέσω τ' ανάσκελα και θα λερώσω με βαφή τη λευκή φλοκάτη και δε γουστάρω. Καλό μήνα να έχετε και προσπαθήστε να μείνετε ζεστοί όσο μπορείτε. Καλή συνέχεια, τα ξαναλέμε.