Τα νέα της ημέρας.

Το Σάββατο πήγα σε ξενάγηση στη Βουλή κι έχω να πω το εξής: γιατί φωνάζουν αυτοί οι μαλάκες εκεί μέσα; Είναι παγκοσμίως γνωστό πως η φωνή όταν γίνεται γκαρίλα είναι γιατί νιώθεις λίγος μισός ανασφαλής δεν είσαι σίγουρος και λοιπά μειωτικά συναισθήματα και γκαρίζεις μπας και δικαιωθείς. Το λέω γιατί η αίθουσα που πάνε τα υποκείμενα που ψηφίζουμε είναι μικρή. Φαίνεται τεράστια ίσως επειδή οι κάμερες τους παίρνουν από πάνω αλλά στην πραγματικότητα είναι σαν ένας κινηματογράφος 300 θέσεων. Και στενών θέσεων. Εγώ, η μινιατούρα, το μπιμπελό, το κόσμημα, δεν χωρούσα σταυροπόδι. Τα μοσχάρια, κάτι χοντροί που έχουμε ονόματα δε λέμε, πως χωράνε; Εμ γι'αυτό δεν πάνε κυρά μου, δεν χωράνε στις καρέκλες! Δε θα πω για κάτι καθίσματα που είναι πίσω από τις κολόνες.. Τι τις βάλανε εκεί; Η χαρά του ύπνου. Θα έπρεπε να έχουν ταμπελάκια με ονοματα: ΓΑΠ, Κωστάκης κλπ.

Μετά από τη Βουλή, πήγα στο Harlem Shake στο Θησείο. Τι κλαπαρχιδιά ήταν αυτή. Θα μου πεις, τι δουλειά έχεις γριά γυναίκα και πήγες; Δίκιο, δίκιο, χίλια δίκια έχετε, καμία δουλειά δεν είχα να σπρώχνομαι με 3 χιλιάδες βρέφη. Καμία συνεννόηση, καμία οργάνωση, καμία μουσική, μόνο τέρμα καυλωμένα πιτσιρίκια να ανεβαίνουν πάνω στη στέγη του σταθμού έτοιμα να πέσουν στις ράγες και κανείς να μην τα μαζεύει. Τι να πω. Ας μην πήγαινα.

Κατά τα άλλα έχω σχιζοφρενιάσει. Μία η διάθεση καλά μία κακά. Πότισε και το ταβάνι υγρασία, του διπλανού έπεσε η οροφή, σηκώθηκε το πάτωμα, στάζει στην αποκάτω.. έχετε δει κάτι ταινίες παλιές, κωμωδίες, που πέφτουν οι μπανιέρες από τον ένα όροφο στον άλλο; Ε, έτσι θα γίνει δίπλα. Τη μέρα του ΜΠΑΜ περιμένω.

Δε μπορώ. Ο καθένας το μακρύ και το κοντό του. Μπαίνω στο youtube να γαμοδώ κάτι, τσουπ να μου πετάγεται ανακοίνωση "βάλτε το κανονικό σας όνομα". Ρε πούστη μου, για πόσο καθυστερημένους μας έχουν; Δηλαδή, λες ρε φίλε να ήθελα να βάλω το κανονικό μου και κάποιος πίσω από την καρέκλα, το φάντασμα της οικογένειας ας πούμε μου είπε με την κρύα, σαν τζάμι παγωμένη, φωνή του: μηηη.... όοοοχιιιι...."  Άει σιχτίρ από κει χάμω όλη την ώρα που και σεις και οι άλλοι στο facebook και άλλοι πολλοί ακόμα δεν έχετε ένα mail επικοινωνίας, δεν έχουν ρε μαλάκα, αλήθεια, πρέπει να τους στείλεις γράμμα άμα θες κάτι ή να μπεις σε δυο χιλιάδες σελίδες μέχρι να σπάσουν τα νεύρα σου και να τα παρατήσεις. Βρε άντε γαμήσου.

Ξέρεις γιατί γίνονται όλα αυτά; Για να βρούμε κουράγιο να τα παρατήσουμε όλα και να ανεβούμε στα δέντρα.

Τι άλλα νέα; Πρώτη φορά, είδα εγώ τουλάχιστον φωτογραφία και στοιχεία παιδεραστή και λέω ΜΠΡΑΒΟ και ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ που μόνο από πιτσιρικάδες ξέρουν να δίνουν στοιχεία. Έτσι, δώστε αυτούς που πρέπει και σιγά-σιγα, άντε φυλακή ένας ένας γιατί βρωμίσαμε. Ο Γαβαλάς λέει σκοτώνει με τις γόβες τις κατσαρίδες στη φυλακή, έτσι είπε. Και αναρωτιόμασταν χτες κάτι φίλοι. Αυτόν τον χώσανε. Τους άλλους γιατί τους αφήνουν; Επιλεκτικά λειτουργούν όλα στην Ελλάδα. Γράφουν εμένα για παρκάρισμα, αφήνουν να καβαλάνε τους τοίχους τα πεζοδρόμια τους πεζόδρομους τις γριές τις πόρτες και τους κάδους άλλοι 3μιση χιλιάδες. Έτσι πάει, αφού το ξέρουμε, γιατί αναρωτιόμαστε;

Θεέ μου δεν είμαι καλά, υποφέρω, βοήθησέ με. 

Τι άλλα διάβασα; Ο Σφακιανάκης είπε ότι είμαστε εξωγήινοι. Μη ρωτάτε τι και πως, μόνο τίτλους διαβάζω και μόνο αν είμαι στην απόλυτη σαπίλα ή μου κινήσει το ενδιαφέρον πάω παραμέσα. Κι έχω να πω για τον κύριο Σφακιανάκη να μας κάνει τη χάρη και να πάει στην Ανδρομέδα να δει αν ερχόμαστε και να κάτσει εκεί να περιμένει. Μπορεί και να τραγουδάει άμα θέλει να κάνει παρέα στους άλλους μύκητες που θα είναι σίγουρα εκεί.

Διάβασα ότι η κυρία Σκορδά δεν έχει κάνει δίαιτα ποτέ. Στ' αρχίδια μας κυρία μου, αλήθεια σας το λέμε. Το πόσο στ' αρχίδια μας δεν μπορείτε να φανταστείτε. Και μου τη δίνει όταν ακούω τέτοιες μαλακίες, το ίδιο νιώθω άμα ακούω και κάτι άλλα. Δίνω παραδείγματα για να γίνω κατανοητή όχι ότι κάποιος διαβάζει τώρα αλλά λέμε, σε περίπτωση που.

Είναι η Σκορδά και η κάθε Σκορδά που μαγειρεύει δεν μαγειρεύει, μπορεί να έχει δικά της όποια βιολογικά πανάκριβα γκουρμέ να τρώει το καλύτερο υγιεινό φαγητό. Παράλληλα, έχει δεν έχει, μπορεί να έχει προσωπικό γυμναστή. Παράλληλα δεν έχει νεύρα γιατί όλα είναι καλά στη ζωή της, είναι πολύ νέα και όμορφη γιατί έχει καλό dna, μπράβο και συγχαρητήρια. Εμάς τι το λέει, και πιο πολύ σε κάτι δυστυχισμένους που ζούνε μέσα στην υγρασία και στα μικρόβια και στα ακάρεα και στους μύκητες και διαλύεται το αναπνευστικό τους, το δέρμα τους και σκεβρώνουν χωρίς ήλιο και δεν μπορούν να κάνουν τίποτα γιατί δεν έχουν μία; Τι μας το λέει; Κάνε την εκπομπή σου και μπούκωτο. Κανονικά όλοι αυτοί οι λαμπεροί και όμορφοι δεν θα έπρεπε να μιλάνε ποτέ πέραν των εκπομπών τους. Ποτέ. Κι αν ήθελαν να μιλήσουν, θα μπορούσαν να το κάνουν μέσω φιλανθρωπιών. Άιντε. 
Επίσης μου τη δίνει όταν μου δίνουν συμβουλές κάτι ευτυχισμένοι σε κάτι χωριά, α είναι πολύ ωραία η ζωή. Που ρε μαλάκα; Εδώ; Εκεί που μένεις ναι, εδώ όχι. Μετακόμισε, θα μου πει βέβαια, και δίκιο θα έχει. Εξίσου μου τη δίνει που προσπαθούμε με νύχια και με δόντια να ξεπεράσουμε τα πόσα όσα κάφρικα συμβαίνουν και παραδειγματιζόμαστε από τους αρχαίους έλληνες ή άλλους σοφούς. Μα είσαι τελείως μαλάκας άνθρωπέ μου; Αυτός ο Χ, ο τάδε στην Αρχαία Ελλάδα είχε δάσκαλο το Σωκράτη, τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη, έκανε γυμναστική, ακολουθούσε τις συμβουλές του Ιπποκράτη όταν αρρώσταινε και ζούσε μέσα στα λιβάδεια και στα ποταμάκια. Παράλληλα, έπινε έτρωγε γαμούσε και γαμιόταν όλη μέρα -όταν δεν πολεμούσε βεβαίως βεβαίως- και έβλεπε θέατρο 7 φορές το χρόνο. ΠΑΣ ΚΑΛΑ; Εγώ πήγα σχολείο, μάλλον φυλακή, για 12 χρόνια, είχα κάτι καθυστερημένους -ως επί το πλείστον- για δασκάλους και καθηγητές που έβγαζαν τα κακάδια από τη μύτη τους, δεν ήξεραν να μετράνε αυτοί που ήξεραν να γράφουν και δεν ήξεραν να γράφουν αυτοί που ήξεραν να μετράνε, οι καλοί προσπαθούσαν με αίμα να καταφέρουν να μας ξεστραβώσουν αλλά τι να σώσουν, ανέπνεα και αναπνέω το καυσαέριο όλου του κόσμου, ποταμάκια και τέτοια είναι μπαζωμένα τα περισσότερα, να διαβάσω δε μου είπε κανείς μόνη ότι έκανα, επαγγελματικό προσανατολισμό κανείς δε μου έδωσε. Επιπλέον με μεγάλωσε μια γενιά που γάμησε όλη τη χώρα και εγώ τώρα απολαμβάνω τα αποτελέσματα και στο καπάκι είμαι υποχρεωμένη να πολεμήσω άμα θέλω να επιβιώσω. ΓΙΑ ΠΟΙΑ ΣΥΓΚΡΙΣΗ ΜΙΛΑΜΕ; Σε παρακαλώ κάνε μας τη χάρη και άσε με να πλέξω στην ησυχία μου κάτι ωραία σχεδιάκια που είναι και δύσκολα και δε με αφήνουν να σκέφτομαι.

Τι άλλο διάβασα; Καλα, θα αφήσω ασχολίαστο αυτό με τους Χρυσαυγίτες. Με τα πιτσιρίκια ντε. Καθόμαστε και λέμε για τα παιδιά. Ρε οι γονείς τους τα πήγανε στην τοπική οργάνωση. Και δεν είναι κει το θέμα. ΑΥΤΟΙ οι γονείς τα μεγαλώνουν. Που σημαίνει τα πηγαίναν δεν τα πηγαίναν στην τοπική οργάνωση, φανταστείτε πως τα μεγαλώνουν και τι τους λένε. Δυστυχία τρισμέγιστη με πιάνει.

Σκέφτονται στην Ιταλία τον Μπερλουσκόνι; Είναι δεύτερος; Δεν έχω καταλάβει καλά. Αρνούμαι να διαβάσω, υποφέρω από τις ριπές μαλακίες στη χώρα μου και δυσκολεύομαι να περάσω και σε άλλες. Μα μιλάμε σοβαρά; Είναι σαφές και σίγουρο πλέον. Το ανθρώπινο είδος είναι για τον πούτσο και ούτε, προσβάλουμε τα ανδρικά μόρια. Ο Μπερλουσκόνι όταν πεθάνει, ούτε ο διάολος δεν θα τον θέλει. (Δεν μιλάω βέβαια για τον δικό μας δράκουλα Μτστκη- δεν το λέω ολόκληρο γιατί φοβάμαι μην μας καούν όλα- σκόρδα σκόρδα σκόρδα- αυτός δεν θα πεθάνει ποτέ, κι όταν και άμα πεθάνει ποτέ και τον θάψουν, μαλακία θα κάνουν, κανονικά θα πρέπει να τον κάψουν και να τον πετάξουν στο διάστημα, γιατί άμα τον θάψουν, θα σηκωθούν όλοι οι πεθαμένοι από τους τάφους και θα τρέχουν, ελπίζω να ζούμε να το δούμε, πολύ γέλιο).

Μαζέψανε λέει και τον πρώην δήμαρχο Θεσσαλονίκης. Καλά του κάνανε. Έκλαιγε λέει η γυναίκα του όταν του είπαν για ισόβια. Τι λες ρε, κάτσε να σφουγγίσω τα δάκρυά μου. Τόσος κόσμος που αυτοκτονεί, υποφέρει και τρελαίνεται είναι ωραία; Αλλά, να ρωτήσω τώρα εγώ, θα γίνει αυτό; Όντως θα παραμείνει μέσα; Κι αν ναι, για πόση ώρα; Για να δούμε. Γιατί όσο είναι αγκαλίτσα Νόμος και Κράτος, δε βλέπω να μπαίνει φως στη χώρα. Τη μέρα που θα διαχωριστούν, έχουμε να φάμε πολλά κιλά ποπ κορν βλέποντας τις ανακοινώσεις της αστυνομίας. Κανείς δε θα μείνει έξω, θα ψάχνουν κόσμο για τη Βουλή. Που'σαι Μπάμπη, εσύ ρε, που'χεις το περίπτερο απέναντι, δεν μπαίνεις μέσα (στη Βουλή) να περάσεις κανένα νόμο; Αδειασε το μπουρδέλο, όλοι στη φάκα είναι. Άγια μέρα, να ζήσω να τη δω. (By the way δείτε όσοι έχετε χρόνο και γουστάρετε το Boss, είναι ένα σήριαλ δύο κύκλων που αφηγείται τη ζωή του δημάρχου του Σικάγο στην Αμερική. Μαλάκα τέτοια βρώμα, μα τέτοια βρώμα! Αφού λέει τσαντίστηκαν πολλοί στην Αμερική μ'αυτή τη σειρά. Μήπως γιατί λέει αλήθειες; Σώωωπα!)

Τι άλλα νέα; Αυτά. Σαπίλα. Όλεθρος. Άντε να πέσει το πάτωμα δίπλα να διασκεδάσω λίγο. Μαλάκα κανείς δεν ενδιαφέρεται για τίποτα. Βλέπεις να καταστρέφεται η περιουσία του άλλου και είναι στ' αρχίδια του. Χάνεται ο ντουνιάς, χέστηκε. Καταστρέφεται το σύμπαν, σκασίλα του. Μα πραγματικά ότι αξίζεις παίρνεις σ' αυτή τη ζωή. Και κάτι παραπάνω.

Σύνδεση.

Γενικώς έχω εκνευρισμό και συνεχώς προσπαθώ να μην θυμώνω αλλά δεν αντέχω ώρες ώρες, πραγματικά πρέπει να είσαι Βούδας για να ανταπεξέλθεις σε αυτή τη χώρα. Νομίζω πως δεν ήρθαμε τυχαία σαν κάτοικοι στην Ελλάδα. Είμαστε τα ζωντανά παραδείγματα που ζουν σε ένα παράδεισο, τον έχουν μετατρέψει σε κόλαση μόνοι τους και καλούνται να επανορθώσουν. Ξέρετε, αυτό συνήθως λέγεται εξέλιξη, αλλά εδώ δεν ισχύει. Απέδειξε κάποια στιγμή πριν πολλές χιλιάδες χρόνια η χώρα πως άμα θέλει μπορεί και μετά τα παράτησε. Σαν τον καλλιτέχνη που έκανε αυτόν τον ωραίο πίνακα και μετά τέλος, του'φυγε η έμπνευση, από κει και πέρα έκανε όλο μαλακίες. Μόνο τελικά που εδώ δεν είναι το ίδιο. Γιατί εμείς είχαμε την κούκλα χώρα. Με τα ποτάμια της, τις λίμνες της, τις θάλασσες, τα βουνά, ένα φυσικό τοπίο ονειρεμένο, έναν καιρό απίθανο, έναν ουρανό παραδεισένιο, μια γη αγαπημένη, χέζεις και βγαίνει φρούτο, νερά καθαρά να πίνεις, να τρως, αν αποκλειόμασταν από τον πλανήτη, μαγικά, και μέναμε μόνοι μας στο σύμπαν, πραγματικά αν ήμασταν σοβαροί, δεν θα είχαμε ανάγκη κανέναν και τίποτα. Θα μπορούσε η Ελλάδα να είναι ο Παράδεισος. Αλλά δεν είναι. Ούτε καν πλησιάζει. Πόσες φορές έχω πει, μου δημιουργείται θλίψη, γι'αυτό, για τους Ολλανδούς. Δεν μπορώ να το καταπιώ αυτό που έκαναν. Πήγαν, μπάζωσαν τη θάλασσα και έφτιαξαν χώρα. Και τι χώρα! Πόσο όμορφη! Αν κάνει κρύο εκεί; Αν βρέχει; Ρωτήστε τους να σας πουν. Της πουτάνας γίνεται. Αλλά δεν βουλιάζουν. Που ζουν ΜΕΣΑ στη θάλασσα.

Είναι θέμα αισθητικής τελικά και μεις είμαστε απλώς κακόγουστοι; Όλοι παραπονιούνται. Και πόσο μου τη δίνουν! Πόσοι απ' αυτούς κάνουν κάτι; Πήγα πριν καιρό επίσκεψη σε μια φίλη στην Κηφισιά. Από το τρένο περπάτησα περίπου 40 λεπτά με τα πόδια μέσα μέσα στην Κηφισιά, που αν δεν έχετε πάει, μάλλον φαντάζεστε πως είναι τα σπίτια έτσι; Αυτά που δε θα μπείτε να ζήσετε μέσα ίσως ποτέ. Ε, σε πόσα στενά είχε μπάζα απ'εξω και ο δρόμος ήταν σκατά, ξέρετε; Σε πολλά. Και δίπλα κάτι βίλες γάμησέ τα, εκατομμυρίων. Αυτός, ο όποιος λοιπόν, κωλόβλαχος τσομπάνης που δεν ξέρω που τα βρήκε και τα διέθεσε να χτίσει αυτή τη μαλακια που έχτισε (γιατί πλούτος δε σημαίνει και καλό γούστο, το γνωρίζετε), δεν είχε 100 ευρώ να δώσει σε ένα εργάτη να μαζέψει τα σκουπίδια έξω από το σπίτι του; Κάθε μέρα που μπαίνει και βγαίνει δεν τον ενοχλούν που τα βλέπει; Επίσης δεν είχε μερικά λεφτά ακόμα να φτιάξει το δρόμο; Γιατί, δική του δουλειά είναι; Κάτσε ρε φίλε, όχι, στην πραγματικότητα δεν είναι δική του δουλειά, αλλά όταν το κράτος που είναι δική του δουλειά να τον φτιάξει, επέτρεπε στον αμφιβόλου ηθικής τύπο να κόψει παράνομα τα δέντρα, να ονομάσει την περιοχή "οικόπεδα" και να τα πουλήσει σε πλουσίους, ας μην περιμένει ο κύριος πλούσιος από το κράτος να του κάνει κι άλλη χάρη, ας φτιάξει το δρόμο μόνος του γιατί στο κάτω κάτω αυτός τον πατάει, αυτός περνάει από κει. 

Αρχίδια. Τα ξέρετε; Είναι κάτι στρογγυλά μπαλάκια που περιέχουν μέσα τις νέες γενιές. Και ώρες ώρες αναρωτιέμαι αν πραγματικά επιβιώνει το δυνατότερο και όχι το πιο μαλακισμένο. Ειδικά στην Ελλάδα.

Έβρεξε. Παπάδες, μπρίκια και καλαπόδια. Και τι έγινε εδώ; Της πουτάνας το κάγκελο. Επιπλέον και σιγά-σιγά, έρχεται και η σκόνη από την Αφρική να συμπληρώσει τη λάσπη. Και μεις ξέρετε τι θα πούμε; "Κωλόκαιρος!" και "Γαμημένη Αφρική, α σιχτίρ με την κωλόσκονη". Ούτε κουβέντα που όποια ώρα και στιγμή βρούμε πετάμε σκουπίδια, μπαζώνουμε, χτίζουμε εκεί που δεν πρέπει. Κόβεις ας πούμε δέντρα σε μια πλαγιά, χτίζεις το μπουρδέλο σου και άμα έρθει το νερό και πάρει το μπουρδέλο, φταίει το νερό το βουνό κι η μοίρα σου η μαύρη κλαψομούνη μοιρολάτρη έλληνα που το μόνο που σου έμεινε στο dna από την αρχαιότητα είναι το δράμα και η παγαποντιά. Όλα φταίνε εκτός από σένα το μαλάκα που δεν σκέφτηκες γιατι είσαι αγράμματος και απαίδευτος και σε τέτοιους αναφέρθηκες για να σου χτίσουν το μπουρδέλο, ότι τα δέντρα βρίσκονται εκεί για να σταματάνε το νερό, οπότε άμα τα κόψεις δεν θα σταματάει το νερό τίποτα και το νερό, νερό είναι και προχωράει. Υπάρχει λόγος λοιπόν που είναι φτιαγμένη έτσι η γη και φτιάχνεται αιώνες κύριε μαλάκα, από σεισμούς, καταποντισμούς και άλλα φυσικά φαινόμενα και αν την αφήσεις ήσυχη, όλα θα ρέουν καλώς. Έχεις ξεχάσει μαλάκα άνθρωπε ότι η φύση είναι πολύ δυνατότερη από σένα. Και όχι μόνο δεν τη σέβεσαι αλλά τη βρίζεις κι από πάνω όταν εσύ έχεις κάνει μαλακία πρώτος. Αλλά κύριε μαλάκα, η φύση δεν θυμώνει, γιατί είναι ανώτερη, δεν παίζει κανένα παιχνίδι ανταγωνισμού με σένα, απλώς προσπαθεί να ρέει. Κάτι που δε θες να καταλάβεις. Και στην περίπτωσή μας, την ελληνική, που σου έχει δοθεί ένας μίνι παράδεισος και συ τον έχεις κάνει χειρότερο από βούρκο, σίγουρα δε σου φταίει κανείς, ούτε Η Φύση, ούτε Ο Θεός. Βλάκα. Που το παίζεις έξυπνος. Που πάντα πας να κάνεις έκπτωση εκεί που δεν πρέπει. Που προτιμάς να συνεργαστείς με τον άχρηστο μαλάκα επαγγελματία του κώλου, να φτιάξεις ένα σπίτι χωρίς μόνωση ας πούμε, για να πας μετά και να διαθέσεις τα λεφτά σου στο καζίνο, σε ρούχα, σε μαλακίες και άχρηστα πράγματα. Και πάντα φταίει ο άλλος. Πάντα μα πάντα. Όχι εσύ που θα έπρεπε να πας σε σοβαρό επαγγελματία. Γιατί υπάρχουν. Και υποφέρουν από την κατάσταση εδώ. Όλη μέρα, κάθε μέρα.

Εμείς δεν φταίμε ποτέ. Μία φορά ρε να κάνω ένα παράπονο και να μου πουν συγνώμη! Δεν έχει τύχει! Κάνει φασαρία ο άλλος το μεσημέρι γιατί έτσι του καύλωσε, του το λες, δε λέει συγνώμη, "ε ντάξει, σιγά, τελειώνω". Δεν αναγνωρίζουμε τα λάθη μας ποτέ και πάντα έχουμε δίκιο. Τι σόι έθνος είμαστε; Τι σκατά; 

Απατεώνες και βρωμιάρηδες. Εγώ η ίδια έχω δει μανάβη να βγαίνει από το κωλομάγαζο και να πετάει σάπια φρούτα στην αποχέτευση του δρόμου. Πόσες φορές, συνέχεια, αφήνουν τις σακούλες με τα σκουπίδια έξω από τον κάδο, μην χαλάσουν το μανικιούρ όλες οι παστρικιές και οι παστρικοί; Πόσους ξέρετε που έχουν κάνει παρανομίες στο σπίτι τους; Εγώ πάρα πολλούς. Νομίζω πως σχεδόν όλοι σε αυτή τη χώρα, έχουν τουλάχιστον ένα αν όχι πολύ περισσότερους στην οικογένειά τους που έχουν διαπράξει κάποια παρανομία. Σε οτιδήποτε. Στο ελάχιστο. Θες έχουν βγάλει το μπαλκόνι 3 εκατοστά πιο έξω όταν χτίζανε; Θες έκοψαν ένα δεντράκι παραπάνω ε και τι έγινε σιγά; Θες έκαναν χειρότερες χοντράδες που δεν έχει νόημα τώρα να καταγράψω; Και ξέρετε πόση μεγάλη ντροπή είναι αυτό; Να είμαστε μια χώρα παρανόμων, που ουσιαστικά γι' αυτό βγάζουμε τέτοιους στη Βουλή, ίδιους με μας, για να μας αφήνουν να κάνουμε τις παρανομίες μας, αφού βολεύονται κι αυτοί, κι όχι μόνο βολεύονται, αποθρασύνθηκαν εντελώς πια και πλέον μπορούν να σε χρεώσουν, να σε χτυπήσουν και να σε μαζέψουν αν χρειαστεί, για όλα αυτά που αυτοί σου επέτρεπαν να κάνεις σαν χάρη επειδή εσύ τους εξέλεξες (ο παραλογισμός είναι σαφής;)

Όταν ακούω εντωμεταξύ την λέξη "ανάπλαση" μου'ρχεται να τραβήξω τα μαλλιά μου, πραγματικά.  Άκου τώρα. Είχες μια πόλη, (ας μιλήσουμε για την Αττική που μενω), που πιο όμορφη δε γινόταν. Με τα ποτάμια, τις λίμνες, βουνά, θάλασσες, αργότερα σπίτια απίστευτης αρχιτεκτονικής αξίας και ομορφιάς. Τι κάνεις; Μαζί, κράτος και πολίτες. Όλα μπουρδέλο, που να στο ζητούσαν συγκεκριμένα τόσο χάλια δεν θα το έκανες, και μετά, το κράτος, μιλάς για ανάπλαση, μου ζητάς λεφτά εμένα της φτωχής μαλακισμένης να κάνεις ανάπλαση και καλά. Και γω, τόσο μαλακισμένη, στα δίνω. Αφού τελικά πάντα συνεργάτης σου ήμουν. Και συ τι κάνεις; Ή δεν κάνεις καν ανάπλαση και πας για σούσι σε πανάκριβο εστιατόριο ή την κάνεις την ανάπλαση τόσο αίσχος που πάλι μαλακισμένη αισθάνομαι. Βλέπε πλατεία Ομόνοιας. Η κεντρικότερη πλατεία της χώρας. Μου βγαίνει γέλιο που τη σκέφτομαι. Είμαστε τόσο απατεώνες που ούτε τα προφανή δε μας νοιάζουν. Έχουμε σκουπίδια, πρεζάκια, πόρνες, κλέφτες, εμπόρους όπλων και ναρκωτικών στην κεντρικότερη πλατεία της χώρας, πανέμορφα κτήρια παρατημένα, air condition να κρέμονται από παράθυρα, μια ελληνική σημαία τεράστια στο Χόντο να καμαρώνουμε και ούτε καν πλατεία αλλά μια τετράγωνη μαλακία που πρέπει να χώνεσαι σε στενά μαζί με άλλα πόσα αυτοκίνητα που δε χωράει ούτε ένα αυτοκίνητο κανονικά, για να βγεις στη διπλανή γωνία. Δε θα μιλήσω για το έκτρωμα-έργο τέχνης. Σε όλη την Ευρώπη αγάλματα κοσμούν τις πλατείες. Εμείς, μαλακίες. Παντού μαλακίες και μόνο μαλακίες.

Μην είσαι τόσο κάθετη και υπερβολική. Η Διονυσίου Αεροπαγίτου; Ο πεζόδρομος που οδηγεί από το Θησείο στο Γκάζι; Ναι, φυσικά είναι πανέμορφοι πεζόδρομοι αν εξαιρέσεις τους παλιομαλάκες με τα μηχανάκια και τα αυτοκίνητα σε φάσεις (συμπεριλαμβανομένων και πρώτων-πρώτων των μπάτσων -δημοτικών και μη που προφανώς δείχνουν το καλό παράδειγμα-), αλλά αν ήξερες πόσα πλήρωσες γι' αυτούς τους πεζόδρομους, σε βλέπω με κανένα κομπρεσέρ να σηκώνεις τα πλακάκια και να τα πηγαίνεις σπίτι σου. 

Τι θες τώρα, θα μου πεις; Τίποτα δε σου αρέσει; Πώς; Εμένα; Αγαπώ τη χώρα μου πολύ, γι' αυτό ωρύομαι. Κάνω ό,τι μπορώ. Γιατί και γω έκανα λάθη και τα αναγνωρίζω. Και πραγματικά προσπαθώ. Και γεμίζω ελπίδα που βλέπω κι άλλους να προσπαθούν. Γιατί οι γενιές που τα έκαναν όλα αυτά ευτυχώς πεθαίνουν και γερνάνε. Επιτέλους. Θα μου πεις είναι και οι γονείς σου μέσα. Ναι, είναι και οι γονείς μου μέσα, τι να κάνω; Δεν φταίνε όλοι οι άνθρωποι, ούτε όλοι είναι κακοί αλλά κάποιοι απ' αυτούς μπορεί να είναι και οι γονείς μας, έτσι είναι. Δε μπορεί μονίμως να φταίει άλλος. Κάποια στιγμή αυτός ο άλλος είναι η μάνα, ο πατέρας, ο αδερφός και μεις οι ίδιοι. 

Για να συμβαδίσεις με τη φύση, πρέπει να προσέχεις και να παλεύεις συνέχεια. Αν είχες αφεθεί και είχες μεγαλώσει ειρηνικά μαζί της δεν θα χρειαζόταν προσπάθεια, αλλά τώρα που όλα έχουν ευνουχιστεί, βιαστεί και κακοποιηθεί βάναυσα, χρειάζεται μεγάλος αγώνας και προσπάθεια. Και είναι καλό αυτό τελικά. Γιατί αν έχεις κανει μεγάλη προσπάθεια για να καταφέρεις κάτι, το σέβεσαι και δεν το γαμάς εύκολα φίλε μου.

Θα μπορούσαμε να ζούμε σε μια παραδεισένια χώρα. Όχι ονειρικά. Την έχουμε. Εδώ είναι. Και είναι ακόμα παραδεισένια. Αν της επιτρέψουμε να δείξει τις ομορφιές της και να τις αξιοποιήσουμε, θα μας ανταμείψει με το παραπάνω. Γιατί αυτό που μας αξίζει παίρνουμε. Ας το κατανοήσουμε αυτό κι ας κάνουμε καλύτερες πράξεις στο μέλλον όλοι μας. 

Υ.Γ. Δεν θα πω ότι για όλα, μα για όλα, υπεύθυνη είναι η παιδεία και μόνο. Αν είχαμε γνώση δεν θα κάναμε όλα αυτά τα απαράδεκτα πράγματα. Αλλά εντάξει, παιδεία δεν υπάρχει. Ούτε αντίληψη; Σεβασμός; Σύνδεση με την ίδια μας τη φύση; Αφού όταν μυρίζεις λουλούδια και δέντρα χαμογελάς. Γιατί να πας μετά να τα κόψεις για να βάλεις στη θέση του τσιμέντο για να παρκάρεις; Χρειαζόμαστε άμεσα λύσεις και απαντήσεις. Και το καλύτερο είναι ότι πλέον τις έχουμε.

Αντίθετα. Δύσκολο.

Νιώθω κάπως περίεργα. Χαίρω πολύ θα μου πεις, τι πρωτότυπο. Συμβαίνουν όμως κι όμορφα πράγματα, που σε κάνουν να χαμογελάς, αρκεί να είσαι σε θέση να τα δεις. Κι αυτά πρέπει να θυμάσαι κι ας είναι τα άλλα ισχυρότερα. Το ανθρωπάκι που πετάγεται κάτω κάτω στη σελίδα μου, για παράδειγμα, γύρευε γιατί το ζωγράφισε ο καλλιτέχνης, μοιάζει τοσο αταίριαστο και είναι τόσο δύσκολο να το ξεχωρίσεις, κι όμως, ίσως γι'αυτό το έβαλε, για να κατεβαίνεις κάτω-κάτω, να το βλέπεις και να χαμογελάς. Ναι, αλλά δεν κατεβαίνει κανείς εκεί κάτω, όλοι κοιτάμε την πρώτη ανάρτηση, όλα συμβαίνουν πάνω-πάνω, έξω-έξω. Κι αυτή ακριβώς είναι η μαγεία. Τα όμορφα πράγματα πρέπει να τα ψάξεις, να τα βρεις τυχαία. Και το αστείο είναι ότι παντού κάτι όμορφο, χαριτωμένο και αστείο, είναι κρυμμένο. Κάποιος με χιούμορ έκρυψε κάτι και θα το βρουν άνθρωποι που ψάχνουν. Οι υπόλοιποι, που στέκονται στην επιφάνεια, μπορούν να ειπωθούν και ως κουράδες, δεν θα βρουν κάτι και μόνο θα γκρινιάζουν. Τι άσχημο αυτό, τι στραβό εκείνο, τι κουλό το άλλο. Μήπως γιατί εσύ είσαι στραβός κουλός και άσχημος; 

Δυστυχώς άρχισα πάλι να γέρνω προς την άποψη ότι ο Έλληνας είναι τόσο βαθιά μαλάκας. Σώωπα, θα μου πεις. Όχι, κάτσε, κάνω μεγάλη προσπάθεια να μας αγαπήσω, στάσου, και γω μία από μας είμαι και σίγουρα ώρες ώρες ΠΟΛΥ μαλάκω. Το διαπιστώνω πολύ τελευταία, έχω γίνει περισσότερο παρατηρητική. Συγχύστηκα τις προάλλες που κάποιος μίλησε στο θέατρο, γνωστός, του έκανα παρατήρηση και πήρε ένα ύφος τέρμα τσαντισμένο. Μετά από μερικές μέρες, πήγα στο hertz festival με τον κολλητό και άλλα παιδάκια. Με είχε κόψει πείνα και έβγαλα σακουλάκι με ξηρούς καρπούς να φάω. Περίμενα να αρχίσει για να το κάνω αλλά έλα που αυτό που άρχισε δεν είχε πριόνια και κομπρεσέρ αλλά ήταν ήπιο και μελαγχολικό με αποτέλεσμα να ακούγεται το σακουλάκι μου.. Μου είπε λοιπόν ο κολλητός ότι ακούγεται, πολύ ευγενικά, και γω κατάλαβα πως πήρα το ύφος του τύπου που του την είχα πει στο θέατρο. Τέρμα τσαντισμένη. Μπήκα σε άμυνα και η άμυνα είναι η καλύτερη επίθεση και αυτό κάνουμε όλοι προφανώς όταν κάνουμε μαλακία, αντί να πούμε συγνώμη τσαντιζόμαστε και από πάνω. Κάπως λογικό σαν αντίδραση γιατί το ανθρώπινο είδος έρχεται ηλίθιο στη ζωή και πρέπει να δουλέψει για να αποηλιθιοποιηθεί. Μετά δικαιολογήθηκα στον εαυτό μου, γιατί θυμήθηκα επιτόπου τον άλλο στο θέατρο, και είπα ότι πεινούσα, νόμιζα ότι η μουσική θα ήταν πολύ δυνατά και δεν θα ενοχλούσα κανένα κλπ. Κοινώς πάλι με έβγαλα λάδι και πως αυτός στο θέατρο δεν είχε καμία δικαιολογία. Δεν είναι έτσι. Ή μπορεί και να είναι. Το θέμα είναι ότι δεν έχουμε δικαίωμα να κρίνουμε γιατί κι εμείς κάνουμε λάθη. Κι όταν κάνουμε λάθη, καλό είναι να ζητάμε συγνώμη. Καλό είναι να είμαστε παρατηρητικοί με τις αντιδράσεις μας, δεν είμαστε ζώα, υποτίθεται, κι έχουμε αντίληψη, υποτίθεται, θα έπρεπε να ξέρουμε και να βλέπουμε τι κάνουμε. Υποτίθεται.

Δεν ήταν μόνο αυτή η φορά που παρατήρησα κάτι που θύμωσα και μετά έκανα το ίδιο. 

Όταν περπατάω στο δρόμο, θυμώνω που πέφτουν πάνω μου ή όταν τους αφήνω να περάσουν και δε χαρίζουν ένα χαμόγελο ή δεν λένε ένα ευχαριστώ ή συγνώμη. Γενικά ο Έλληνας νομίζει ότι του χρωστάς. Το ότι χρωστάει αυτός παντού δεν το βλέπει. Τέλος πάντων. Δε χρωστάει κανείς σε κανένα τίποτα και πάω παρακάτω. Περπατούσα λοιπόν μια μέρα, είχα τα νεύρα μου έτσι κι αλλιώς και στάθηκα να περάσει μία επειδή υπήρχε εμπόδιο στο πεζοδρόμιο. Είχε το κεφάλι ψηλά και περνώντας κοιτούσε και πάνω. Τα περιστέρια και τα βρώμικα ξεφλουδισμένα μπαλκόνια, δεν ξέρω, πάντως να χαμογελάσει ή να πει ευχαριστώ, μπα. Και μόλις πέρασε της είπα δυνατά "παρακαλώ!" συν ότι για κανά δυο τρία μέτρα έλεγα καριόλα, μαλάκες όλοι κλπ. Φαντάσου τώρα, τι έγινε και ένιωσα έτσι. Τίποτα. Σιγά. Κι όμως. Γιατί ΕΓΩ δεν ήμουν καλά. Μια άλλη μέρα, περπατούσα και σκεφτόμουν κάτι. Και σταματάει ένας κύριος να περάσω γιατί υπήρχε εμπόδιο στο πεζοδρόμιο. Και δε λέω ευχαριστώ. Αυτουνού στ'αρχίδια του αλλά εγώ δεν είπα. Χαμογέλασα όμως γιατί πάντα τους χαμογελάω. Αλλά δε με είδε γιατί στ'αρχίδια του, απλώς ακολουθεί αυτό που νιώθει, να κάνει πέρα να περνάνε οι κυρίες. Δεν έχει σημασία, εγώ το παρατήρησα, δεν είπα ευχαριστώ. Έκανα το ίδιο. Περίπου. Αλλά το ίδιο.

Πάω να δικαιολογήσω, το χάνω, ξαναπάω. Όταν δεν οδηγώ το αυτοκίνητο, το έχω κουκουλωμένο. Όταν πάω λοιπόν να το κουκουλώσω, φαίνεται ότι παλεύω με τα σίδερα. Εγώ έχω βρει τρόπο και μαζεύω και ανοίγω την κουκούλα με το ένα χέρι για πλάκα, αλλά αν με δεις από μακριά, φαίνεται ότι βασανίζομαι, ότι ένα μικρό πλάσμα παλεύει με ένα υφασμάτινο βρώμικο τέρας που έχει ακουμπήσει σε μεταλλικό βράχο. Κατά τη διάρκεια των 3 αυτών τελευταίων ετών που ζω στο γκέτο, 3 άνθρωποι με έχουν ρωτήσει ευγενικά αν θέλω βοήθεια. Και οι 3 μαύροι. Ούτε ένας μαλάκας λευκός Έλληνας. Ούτε ένας. Προχτές το συνειδητοποίησα, το βράδυ, που το κουκούλωνα για μία ακόμη φορά. Πέρασαν από δίπλα μου δύο νέα αγόρια, με είδαν, δεν το σκέφτηκαν. Μιλούσαν, ίσως γι' αυτό. Πέρασαν δύο μαυρούληδες. Μιλούσαν. Ο ένας διέκοψε τον άλλο και προσπαθώντας, σε άπταιστα, σπαστά ελληνικά μου λέει: μπορώ να σε βοηθήσω; Όχι ευχαριστώ, είπα. Δεν κάνει τίποτα, είπε και προχώρησε. Και τότε μου έσκασε. Ποτέ δεν με έχει βοηθήσει έλληνας όταν φαίνεται ότι δε μπορώ να κάνω μια δουλειά ή να κουβαλήσω κάτι. Απ' όσο θυμάμαι. Γιατί μπορεί να έχει συμβεί μία φορά στη ζωή μου ολόκληρη και να μην το θυμάμαι. Απ' όσο θυμάμαι λοιπόν. Και αναφέρομαι μόνο σε αυτό το κομμάτι. Του είσαι στο δρόμο, προσπαθείς να σύρεις ένα καράβι γιατί είσαι ηλίθια και νόμιζες ότι θα τα καταφέρεις και κανείς μα κανείς δε σε βοηθάει. Δεν αναφέρομαι σε άλλες φάσεις που μπορεί κάποιος να σε βοηθήσει, πχ να σε ακούσει κάποιος που θα του μιλήσεις κλπ. Γενικά ο έλληνας θα σε βοηθήσει όταν είναι κάτι ξεκούραστο. Παλιότερα, είχα πάει στο ΙΚΕΑ το μπουρδέλο και είχα πάρει κάτι μαλακίες. Βαριές. Μόνη μου. Βασανίστηκα να τις βγάλω από το αμάξι, βασανίστηκα να τις σέρνω στο δρόμο. Μέρα μεσημέρι. Κανείς. Μα κανείς, ένας, μισός, οποιοσδήποτε δεν είπε να βοηθήσει. Μόνο όταν είχα φτάσει πια στο ασανσέρ με τη γλώσσα κολλάρο, με ρώτησε κάποιος. Ένα κοριτσάκι που μόλις είχε μπει στην πολυκατοικία, 18 χρονών, 45 κιλά. Ταυτόχρονα συγκινήθηκα και τσαντίστηκα. Που ένα κοριτσάκι μισή μερίδα χωρίς να το σκεφτεί με ρώτησε και κανείς άλλος.

Αυτή την αντιμετώπιση τη συναντάς περισσότερο σε ανθρώπους που δεν έχουν παιδεία, έχουν πολλά κόμπλεξ και θολούρα. Ο αμόρφωτος έλληνας, το μεγαλύτερο ποσοστό του λαού δηλαδή, είναι εγωιστής και φοβάται μην του πέσει η υπόληψη βοηθώντας κάποιον. Ή απλούστερα, έχει το γνωστό ωχαδερφισμό. Όπου κι αυτός από κάπου έρχεται. Γιατί όλα όσα συμβαίνουν έχουν αιτίες. Όλα. Ο ωχαδερφισμός πηγάζει από την πολλή σκέψη. Που έγινε κάποτε. Όχι οτι κάθε φορά κάποιος κάνει 80 σκέψεις πριν κάνει μια πράξη. Αυτά έγιναν, οι αναμνήσεις στο σώμα υπάρχουν, από ένα σημείο και μετά, λειτουργεί κατευθείαν. Να βοηθήσω; Κι αν νομίζει ότι πάω να την κλέψω; Αν νομίζει ότι πάω να κάνω καμάκι; Αν νομίζει ότι κάτι θέλω απ' αυτή; Αν είναι τρελή και θέλει κάτι αυτή που μένα; Ωχ αδερφέ, γάμα το, ας μην κουβάλαγε. Αυτές είναι οι σκέψεις που ενδεχομένως έχει φυτέψει η ελληνική κοινωνία στο κεφάλι του έλληνα. Τον τρόμο τον ίδιο χωρισμένο σε κομμάτια. 

...Η ελληνική κοινωνία είναι οι έλληνες, άρα οι έλληνες οι ίδιοι είναι μαλάκες;

Όταν είχα πάει στην Ολλανδία στον κολλητό, κουβαλούσα μια βαλίτσα 800 κιλά στο φεύγα. 7 η ώρα το πρωί, μιλάμε δεν έχει χειρότερο. Τι δύναμη να έχεις εκείνη την ώρα, χάλια. Κάποια στιγμή, σε ένα σταθμό, γιατί άλλαζα και σταθμούς μέχρι να φτάσω στο αεροδρόμιο, δεν έβρισκα τις κυλιόμενες, δεν ήξερα αν είχε κλπ. και αναγκάστηκα επειδή βιαζόμουν, να ανέβω τις σκάλες. Μιλάμε ο όλεθρος. Να ανεβάζω ένα σκαλί να ξεφυσάω. Κάποια στιγμή ένιωσα τη βαλίτσα να αιωρείται. Γυρίζω και βλέπω ένα παλικάρι να την έχει πιάσει αγκαλιά χαμογελαστός και να μου την ανεβάζει πάνω. Του είπα χίλια ευχαριστώ και τον κοιτούσα που έφευγε. Δε νοιάστηκε αν ήταν λερωμένη κι αν τα ρούχα του ήταν καθαρά γιατί ήταν 7 το πρωί και μόλις τα είχε φορέσει, δε νοιάστηκε που ήταν αξημέρωτα και σιγά που είχε όρεξη να κουβαλάει, δε σκέφτηκε, δεν υπήρχε μνήμη καταπίεσης πάνω του, απλώς έκανε το καλό 3 δευτερόλεπτα, αντάλλαξε δύο χαμόγελα, ένα δικό του κι ένα δικό μου, και συνέχισε το δρόμο του. Τόσο απλό. Σε μία κοινωνία χωρίς κόμπλεξ όμως. Όχι ότι αυτοί είναι καλοί. Δεν είναι. Το ανθρώπινο είδος γενικά δεν είναι καλό. Γιατί θέλει μεγάλη προσπάθεια για να γίνεις. Και μπορείς να γίνεις τέλειος. Αλλά θέλει προσπάθεια. Σε όλη σου τη ζωή. Και σ' αυτή και στην επόμενη και στη μεθεπόμενη. Και δεν είναι τόσο κουραστικό όσο φαίνεται. Γιατί παίρνεις χαρά απ' αυτό. Νιώθεις καλύτερα. Το γομάρι, ο Ούνος, ο κάφρος, δεν είναι χαρούμενος. Είναι απόλυτα δυστυχισμένος. Ο μαλάκας, ο κομπλεξικός, ο βλάκας, ο κουτσομπόλης, ο υπερηλίθιος, δεν είναι ευτυχισμένος, ζει σε ένα χάος, μια θολούρα, ένα σκοτάδι, φοβάται και γι' αυτό αντιδράει έτσι. Ίσως θα έπρεπε να έχουμε κατανόηση. Πολύ δύσκολο. Το ξέρω, δεν το ξέρω; Κι εμείς, οι έλληνες, είμαστε πολύ καταπιεσμένοι. Πάρα πολύ. 

Όλη μέρα αυτές τις μέρες βρίζω. Έχω τα νεύρα μου και βρίζω. Συναντάω και τα δυστυχισμένα ζόμπι εκεί έξω και βρίζω χειρότερα. Δεν καταλαβαίνω βλέπεις ότι ο δικός μου εκνευρισμός μεγεθύνει τα πράγματα. Ότι αν σταματούσα λίγο τα νεύρα, αφού ξέρω, έχω τη γνώση, τότε θα είχα κατανόηση και θα έλεγα άσ'τον μωρέ, ας πάει στην ευχή. Δύσκολο. Έβλεπα και κατά λάθος προχτές ειδήσεις στην τηλεόραση, έπλεκα κάτι και δεν ήθελα να το αφήσω γιατί μετρούσα και άρχισαν οι ειδήσεις και είπα να κάνω κουράγιο 5 λεπτά. Τι ήταν αυτό το πράγμα; Ούτε μία καλή είδηση. Τώρα που είμαι εντελώς έξω από αυτό το πράμα, δε με ακουμπάει μία το παραμύθι τους, έβλεπα τι κάνουν και σκεφτόμουν πως τους αφήνουμε ΑΚΟΜΑ. Ούτε μία καλή είδηση. Αριθμητικά και με αλφαβητική σειρά, πόσοι πέθαναν σε κάθε χώρα από κάθε είδους έκρηξη, σεισμό, τρομοκρατική πράξη. Ούτε μία είδηση για το ότι έρχεται η άνοιξη. Ποια λουλούδια είναι καλό να φυτέψουμε. Πόσες επιτυχίες σημειώθηκαν στην επιστήμη. Τι καινούριες εφευρέσεις γεννήθηκαν. Τα επιτεύγματα στην ιατρική. Τι βιβλία κυκλοφόρησαν. Ποια φεστιβάλ παίζουν ανά τον κόσμο. Τίποτα. Μόνο θάνατοι και χρέη. Και υπάρχουν ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΟΙ άνθρωποι που βλέπουν αυτό το πράμα. Και μετά αναρωτιέμαι γιατί είναι έτσι. Και κολλάω. Και βρίζω. Και μετά πάω να δικαιολογήσω. Δεν έχουν όλοι οι άνθρωποι τον ίδιο βαθμό ωριμότητας, ευαισθησίας, αντίληψης, δύναμης. Κάποιοι είναι υπερβολικά ευαίσθητοι και λιγότερο δυνατοί και αυτοκτονούν. Άλλοι είναι πολύ δυνατοί και επιβιώνουν αλλά μόνοι γιατί η δύναμή τους τους έχει κάνει πολύ σκληρούς. Άλλοι το ένα, άλλοι το άλλο. Γαμώτο. Πόσο δυσκολεύομαι! Και όλο νιώθω τύψεις. Φέρομαι σκατά, για πάρτη μου, όχι σε κάποιον, βρίζω κόσμο και μετά το σκέφτομαι. Πόσο δυσκολεύομαι γαμώ τους καιρούς που ζούμε. Που κρύβουν την ευτυχία σε τόσο μικρές γωνίτσες και όλο πρέπει να ψάχνεις και να πονάνε τα ακροδάχτυλά σου και η πλάτη σου από το σκύψιμο αλλά φίλε μου, άπαξ και βρεις αυτές τις γωνίες, είναι τόσο ωραία! Αλλά μέχρι να τις βρεις τι γίνεται. Υπομένεις και χαμογελάς. Τι άλλο;

Υ.Γ. Φίλη στο facebook με ρώτησε για το Hertz Festival που πήγα, να πω τη γνώμη μου. Ήταν πολύ ωραία. Για όποιον ακούει ηλεκτρονική μουσική. Απόλυτα διαλογιστική κατάσταση. Ένα μάτσο άνθρωποι εκεί μέσα διαλογίζονταν χωρίς να το ξέρουν, μπορεί να το ήξεραν, δεν ξέρω, το θέμα είναι πως ένα κάρο παιδιά και μεγάλοι, αρκετά μεγάλοι, φρικιά, με τρύπες, τατουάζ, μούσια, μαλλιά, κανονικοί, κύριοι, με κοστούμια, φουστάνια, ό,τι να'ναι, είχαμε κάτσει, βλέπαμε θολές εικόνες χωρίς σημασία ακριβώς, ακούγαμε μουσική ίσως χωρίς μελωδία (και μελωδία υπήρχε και σημασία είχαν οι εικόνες) και ήμασταν προσηλωμένοι λες και ακούγαμε Μπαχ. Αφού σε φάσεις γυρίζαμε με τον κολλητό και κοιτούσαμε πίσω, γιατί καθόμασταν πρώτη σειρά εννοείται, και βλέπαμε με πόση σοβαρότητα παρακολουθούσαν όλοι τους καλλιτέχνες και γελούσαμε. Sold Out παρακαλώ και τις δύο μέρες. Μπράβο. Μπράβο και στο Μέγαρο που δεν ξέρω αν είχε υπόψην του ακριβώς τι φιλοξενούσε εκεί μέσα μιας και την Παρασκευή έπεφταν σοβάδες από το θόρυβο χαχαχα! Μπράβο όμως γιατί αυτή η αντίθεση -Μέγαρο/Ηλεκτρονική Μουσική, το ένα κλασικό το άλλο μοντέρνο, το ένα συνδέει φόρμες, το άλλο τις διαλύει- ήταν υπέροχη!

Υ.Γ. Είναι σαφές ότι νιώθω τύψεις επειδή τον τελευταίο καιρό δεν έχω πει τίποτα απολύτως για οτιδήποτε πολιτικό, κοινωνικό κάτι. Έχω διαλέξει τον ρόλο του διασκεδαστή μιας και αντιλήφθηκα ότι υπάρχει ανάγκη για λίγη πλάκα και πως, στην τελική, ό,τι πρέπει να ειπωθεί, λέγεται από πολύ όμορφες φωνές και καλύτερες από τη δική μου. Δεν παύει όμως να νιώθω τύψεις. Κι ας λυσσάω στην καθημερινότητά μου. Αλλά ας μη νιώθω έτσι. Δεν χρειάζεται. Αντίθεση και πάλη, με τον εαυτό μας μόνο και πάντα.

Αυτά. Μακάρι να έχουμε κουράγιο, υπομονή, να κλείσουμε την τηλεόραση και να κάνουμε επανάσταση καταρρίπτοντας τον ωχαδερφισμό μας. Μπορεί αυτό να ξεκινούσε τη στιγμή που θα δείχναμε κατανόηση μιας που κανείς δεν είναι τέλειος και ταυτόχρονα αν συγχωρούσαμε επιτέλους τον εαυτό μας. Αφού κατά βάθος είναι καλό παιδί.

Αχ.

Μπλογκάκι μου σε έχω παραμελήσει. Τι να κάνω, αφού ξέρεις τι γίνεται, είσαι τόσο εκτεθειμένο πια. Πλέον νιώθω σα να κάνω την παράστασή μου στο δρόμο και περνάει κόσμος και κάποιοι μένουν, χειροκροτούν, άλλοι προσπερνούν γιατί δεν τους νοιάζει και κάποιοι λίγοι φωνάζουν και φτύνουν. Να, αυτούς δε μπορώ. Έτσι κι εγώ, μαζεύομαι όλο και πιο μέσα και ξεδίνω με άλλους τρόπους. Ακολουθώ την εποχή χωρίς να το καταλαβαίνω. Στην αρχή ήταν όλα κλειστά, μετά όλα γίναν χύμα ανοιχτά και χωρίς μέτρο. Τώρα, ξανακλείνονται. Είναι αυτός ο κύκλος που γίνεται στη ζωή. Εγώ τώρα δημιουργώ, αναμετρούμαι με καινούρια πράγματα, φοβάμαι αρκετά κι έχω ανοίξει τα μάτια διάπλατα σε όλα αυτά που συμβαίνουν. Και δε θέλω πια να είμαι τόσο ανοιχτή. Ο κόσμος πάει να κρατηθεί απ' όπου να'ναι, με χαρά να βοηθήσω αλλά όχι να γίνω το πτώμα που θα πατήσει πάνω. Δεν παίρνω μέρος σε πολέμους και συγκρούσεις δεν με ενδιαφέρουν. Κι όμως καλούμαι συνέχεια μ'αυτά που κάνω να ανοίγομαι και να επικοινωνώ και με τρομάζει. Έζησα, ζω και θα ζήσω την εποχή που έδεναν τους σκύλους με τα λουκάνικα, που όλα κατέρρευσαν και το μέλλον είναι αμφίβολο. Που μετανάστες επειδή τους κυνηγάνε πέφτουν στο τρένο και σκοτώνονται, που συμπολίτες μας πέφτουν επίσης και σκοτώνονται, χωρίς να τους κυνηγάνε σωματικά αλλά ψυχολογικά, που όλοι ζουν έναν εφιάλτη και καλούνται να είναι θετικοί για να ανταπεξέλθουν. Εγώ λοιπόν θέλω να είμαι θετική μπλογκάκι μου και κάνω ό,τι μπορώ για να προστατευτώ. Δεν ενοχλώ και δεν πειράζω κανένα, συναγωνίζομαι μόνο τον εαυτό μου που είναι ο πιο στριφνός και δύσκολος κριτής όλων και σίγουρα δεν χρειάζομαι κανένα μαλάκα και καμία ίντριγκα να περιφέρεται στα πόδια μου. Γι'αυτό σε ψιλοαποφεύγω μπλογκάκι μου και δεν ανακοινώνω εδώ τα όμορφα νέα μου. Σε αφήνω για καμία αστεία ιστορία που θα της πρέπει μια καταγραφή, ή και για καμία λυπητερή που θα συναντήσω. Τα άλλα, τα δικά μου, θα τα λέω ελεγχόμενα, όσο αυτό μπορεί να γίνει γιατί τι ελεγχόμενο όταν αντί στην πλατεία, βγαίνεις στην ταράτσα; Ε, κάτι ελέγχεις, είναι κάποιος στην πόρτα και βλέπει ποιος ανεβαίνει. Έτσι που λες, να ξέρεις σ'αγαπώ και δεν σε ξεχνώ, μα πρέπει να συνεχίσω τη ζωή μου, τα πράγματα αλλάζουν, όποιος θέλει και πρέπει να μαθαίνει για μένα μπορεί να το κάνει, δε χρειάζεται ανακοίνωση εδώ. Εσύ εδώ είσαι, έχεις τόσες ιστορίες να πεις, μόνο τα κιτάπια σου να ψάξει κάποιος φτάνει. Πρέπει να συνεχίσω, να πάω πιο κάτω να δω τι γίνεται, φοβάμαι αλλά θα προσπαθήσω. Σε φιλώ, θα τα ξαναπούμε.