Πιάσε μία όρια στο 5.

Τι μ’ έχει πιάσει και θέλω να γράφω όλη την ώρα.. βασικά να μιλάω θέλω. Και να βάζω φωτογραφίες να σχολιάζω να λέω.. Τόσα πολλά πια έχω να πω; Μήπως φταίει το χώμα που πίνω; (Φυτικός -τύπου- καφές με γκουαράνα - ποτέ μην σνομπάρετε τη φύση ή τη γκουαράνα, σε κάνει τούρμπο). Μήπως μια γενικότερη ανησυχία; Για τί πράγμα; Τι έχουμε να χωρίσουμε; Τι έχουμε να μοιράσουμε; Τι έχουμε να δώσουμε ή να πάρουμε; Ποιος ξέρει. Αμπελοφιλοσοφίες πρωί-πρωί. Μου έχουν πει αρκετοί ότι γράφω πολύ μεγάλα ποστ και κουράζονται να τα διαβάζουν και επειδή γράφω λέει πολύ ωραία να τα κάνω μικρότερα για να είναι πιο εύκολα στο διάβασμα. Εντάξει. Όταν το κάνω επαγγελματικά θα ακολουθήσω αυτή ακριβώς τη συμβουλή. Που περιέχει τάξη, μέτρημα, όρια. Μέχρι τότε όμως, θα μου επιτρέψετε να κάνω ό,τι θέλω. Να αφήνω τις σκέψεις να ρέουν χωρίς να τις ζυγίζω μετράω οριοθετώ. Γι’ αυτό το άνοιξα. Δεν έχω πάντα κάποιον να μιλάω μαζί του. Ούτε και θα είχα το δικαίωμα να το κάνω, ακόμα και να είχα. Γιατί, τους ρώτησες τους άλλους άμα γουστάρουν να σε ακούνε την ώρα που σου ήρθε; Η γραφή είναι το καλύτερο πράγμα. Τα λες εσύ κι όποιος θέλει τα διαβάζει. Τα κόβει σε τεύχη, τα γράφει στα αρχίδια του, τα εκτυπώνει και σκουπίζει τον κώλο του σε περίπτωση που του τελείωσε το κωλόχαρτο. Απλά κι ωραία.

Σκέφτεστε να είχε ζητήσει κανείς από τον Όμηρο να κάνει μικρότερη την Ιλιάδα γιατί πλατειάζει στις μάχες;

Συγκρίνεις τον εαυτό σου με τον Όμηρο και την εποχή του που καθόντουσαν και έπιναν κρασί φτιαγμένο από τα χεράκια τους γύρω από μια φωτιά τραγουδώντας τα έπη με την τωρινή εποχή της απίστευτης ταχύτητας;

Όχι. Δεν τα συγκρίνω βέβαια. Απλώς λέω ότι καλό είναι να κάνει ο καθένας ό,τι θέλει όταν δεν ενοχλεί τους άλλους.

Και βέβαια θέλω να με διαβάζουν, δεν είναι ότι είναι στα παπάρια μου και δε με νοιάζει και μου έχουν κάνει παράπονα και γω αγνοώ τα παράπονα και κάνω ό,τι μου κατέβει και άμα συνεχίσω έτσι μια μέρα θα μείνω μόνη μου να τρώω τις μύξες μου. Δεν παίζει κάτι τέτοιο. Μου αρέσει να μένουν μαζί μου ή να με διαβάζουν, αυτοί που αντέχουν, μπορούν και βασικά, θέλουν να το κάνουν. Δεν προκαλώ, ούτε τσιγκλάω, ούτε φτάνω στα όρια κανένα. Απλώς αυτή είμαι. Να δείξω κάτι άλλο και μετά να είμαι κάτι άλλο; Είμαι και γκαφατζού. Άσχετο, αλλά είμαι. Τύπου, αυτό που λέγαμε με φίλες και γελούσαμε, βγαίνεις από τη θάλασσα με ύφος νεράιδας, γοργόνας με τις σταγόνες να λάμπουν στον ήλιο φάση, πατάς πέτρες και ξαφνικά η γοργόνα μεταμορφώνεται σε γριά που γεμίζει ρυτίδες γιατί παίρνει τρομοκρατημένο ύφος, καμπουριάζει, σχεδόν πέφτει, απλώνει χέρια να κρατηθεί, μπερδεύει τα πόδια της  και βασικά χρειάζεται δώδεκα μπαστούνια και τρία πι για να προχωρήσει. Πάει η γοητεία, τον πούλο. Ή το άλλο, που λικνίζεσαι και καλά είμαι σέξι και τρως σαβούρδα, κλάσικ. Άσ’ το γάμησέ το σου λέω, να είσαι ο εαυτός σου. Περπατάς σαν παλαιστής; Περπάτα σαν παλαιστής. Τέλος πάντων, στο θέμα του μπλα μπλα πάντως, γιατί αυτό λέγαμε και ξέφυγα πάλι, ή λέω πολλά ή δε μιλάω καθόλου.

..Α, ναι, αυτό είναι ωραίο. Έχω βρεθεί σε παρέα και μου είπε κάποιος: «Δε μιλάς πολύ εσύ έτσι;» Τι να πεις τώρα. Μιλάω όταν θέλω, άμα μου ’ρθει, μιλάτε όλοι οι υπόλοιποι γιατί να μιλήσω και ‘γω, μ’ αρέσει να ακούω; Δεν είπα τίποτα, χαμογέλασα.

Δεν είναι όλες οι ώρες οι ίδιες και μα την Παναγία και το Χριστό άλλα είχα στο νου μου όταν μπήκα να γράψω αυτό εδώ το ποστ. Ούτε που θυμάμαι πια. Αλλά κατέβαιναν ωραία στο κεφάλι μου. Βασικά κοιτούσα φωτογραφίες στο tumblr το οποίο αγαπώ, και έτσι μου γεννήθηκαν σκέψεις λέξεις σύγγραμμα. Κι η βάρκα γέρνει. Όχι, η εικόνα είναι πολύ σημαντική για μένα, έχω σκεφτεί δεκάδες φορές ότι ίσως να μπορούσα να ζήσω με διάφορες αναπηρίες αλλά χωρίς το φως μου ποτέ. Τι σκέφτομαι ε; Τι να σου πω. Κι εγώ αναρωτιέμαι για το μυαλό που έχω. Με στενοχωρεί πολύ συχνά. Προσπαθώ, διαβάζω πάω σε διαλογισμούς, κάνω το ένα, το άλλο και μετά πρακτικά τα σκατώνει το κεφάλι μου. Αποδέξου λέει και μην αντιδράς. Περίμενε. Κάνε υπομονή. Η υπομονή και το ένα βήμα πίσω δεν είναι παραίτηση. Τα ξέρω τα λέω τα κάνω και μετά από ένα λεπτό αρχίζω να τρέχω. Γαμημένη συνήθεια. Τρέχεις να πας που; Έλα ντε. Νομίζω ότι άμα τρέξω θα τελειώσει το μαρτύριο πιο γρήγορα μάλλον. Αλλά παπάρια. Κανένα μαρτύριο δεν τελειώνει γρήγορα και καμία ευτυχία δε συναντάς μετά το μαρτύριο. Όλα λειτουργούν παράλληλα και σχετιζόμενα με όλους και όλα αφού όλοι και όλα είναι ενέργεια μπλα μπλα μπλα.

Απογοήτευση. Τι;

Ώρες-ώρες με πιάνουν κάτι κλάμματα γάμησέ τα. Στα ξαφνικά. Γίνονται τόσο γρήγορα οι συνειρμοί που απλώς ξεσπάει το συναίσθημα. Άλλες φορές από συγκίνηση. Όταν κάνουν κάτι καλό ή όμορφο για μένα κλαίω. Ηλίθιο είσαι θα μου πεις; Όχι, απλώς η καλοσύνη/ ένδειξη αγάπης είναι πεντάμορφη και μου φέρνει συγκίνηση.

Άλλος λόγος είναι η απογοήτευση. Όταν κάνεις κάτι, απλό, μη φαντάζεσαι, βάζεις ξέρω γω μια φωτογραφία στο fb και λες μια εξυπνάδα που σου φαίνεται ωραία και έρχεται μετά ένας/ μία, και γράφει μια μαλακία γιατί έχει άγνοια όπως λένε οι σοφοί ή είναι καθυστερημένος όπως λέει ο απλός λαός, και σου γαμάει το πλάνο τελείως. Σα να έχεις μόλις βάψει τον εξωτερικό τοίχο του σπιτιού σου, είσαι με το πινέλο στο χέρι, ιδρωμένος πτώμα κάθεσαι και τον θαυμάζεις και κείνη ακριβώς την ώρα, περάσει ένας άστεγος, ακουμπήσει τα βρώμικα χέρια του στον τοίχο σου κι αρχίζει να βήχει/ βγάζει τα πνευμόνια του πάνω του. Κατάλαβες; Ξενέρωμα. Προφανώς θα γινόταν, εξωτερικό τοίχο έβαψες. Συν ότι δε φταίει ο καημένος ο άστεγος, η καριόλα η κοινωνία φταίει. Και συ βρίσκεσαι κει να θες να κλάψεις να βρίσεις και να νιώθεις κι άσχημα από πάνω.

Απογοητεύεσαι και κλαις για το fb; Όχι. Έλεος. Κάτι για γρήγορους συνειρμούς είπα. Μην αρχίσω να εξηγώ/ παραληρώ γιατί θα φτάσει τα 80 χλμ και θα έχουμε πάλι τα ίδια. Που είχα πάει να μεθύσω, επί τούτου, είχα τις μαύρες μου, μου είχαν πει κάτι φίλοι ότι θα είναι σε ένα ταβερνείο, πάω, σχεδόν δε χαιρέτησα, όχι σχεδόν, δε χαιρέτησα, μπήκα σα να ήμουν ήδη εκεί είχα πάει τουαλέτα και γύρισα, έκατσα, άρχισα να πίνω και κει που ήμουν ημιτύφλα, άρχισε ο ένας φίλος, που γράφεις τι ωραία αλλά είναι τεράστια, χέσε με ρε μαλάκα να του λέω, όχι, μα γράφεις τι ωραία, γκάριζε εντωμεταξύ, εγώ τύφλα, κάποιοι άλλοι από την παρέα να μην με ξέρουν ούτε αν γράφω τι γράφω γιατί γράφω ποια είμαι, καμία δεν είμαι, αφήστε με να πιω τι ζητάω, σκάσε ρε μαλάκα να του λέω, θα κάνω ό,τι θέλω, στ’ αρχίδια μου σε γράφω, κι όσο να του λέω έτσι, τόσο να επιμένει. Και να γελάει από πάνω. Τελικά, μάλλον Ο Θεός με φώτισε, ξεφύσηξα και του είπα ήρεμα: «εντάξει, σε ακούω, σε ευχαριστώ που έκανες τον κόπο να διαβάσεις ένα και μοναδικό ποστ που έτυχε να είναι το μεγαλύτερο που έχω γράψει ποτέ και να παίρνεις μπάλα όλα τα υπόλοιπα, σε άκουσα όμως και θα σκεφτώ αυτά που μου είπες» και τότε είπε «αυτό ήθελα να ακούσω». Τότε είπα «χέσε μας ρε μαλάκα» στο φίλο και «φέρνετε άλλο ένα» στον σερβιτόρο σηκώνοντας το καραφάκι με τη ρακί και μετά θυμάμαι άρχισαν να γελάνε οι κολλητές και με ζουλούσαν ενώ κρατούσα το καραφάκι στον αέρα ακόμα και πήγαινε πέρα δώθε και γω δεν κατάλαβα γιατί και ρώτησα και μου είπαν συνεχίζοντας να γελάνε και να με σφίγγουν ότι το είπα λέει πολύ χαλαρά κι ωραία και με ύφος και με μιμούνταν «φέρνετε άλλο ένα» και γω ήμουν τόσο τύφλα να καταλάβω αν με κοροϊδεύουν ή ήμουν σούπερ γλυκιά/ αστεία/ γουατέβερ ξέρω γω όπως το είπα. Τι με νοιάζει, τύφλα έγινα, στόχος επετεύχθη.

Βασικά το θέμα είναι η προσδοκία. Αυτό είναι το πρόβλημα. Αν και δεν ξέρω αν είναι προσδοκία το να πιστεύεις ότι κάτι θα πάει καλά και έχεις κάνει τόση υπερπροσπάθεια που στο τέλος πάει στραβά. Βασικά αυτό το gifάκι με τη Minnie είναι αυτό ακριβώς που εννοώ χωρίς να χρειαστεί να πω πολλά περισσότερα.

Να ρε παιδί μου, όπως αυτή, αρωματίζεσαι τέρμα, πας στο γκόμενο ας πούμε και τραβάς πουλιά, κάμπιες, μέλισσες, ο γκόμενος είναι αλλεργικός στα αρώματα ξέρω γω και τέτοια, γάμησέ τα. Τα πιο απλά που νομίζεις ότι θα λειτουργήσουν μπορεί να φέρουν το χάος σου λέω. Γι’ αυτό πρέπει να είσαι χαλαρός και να κάνεις ό,τι σου ‘ρθει. Αυτό θα είναι το σωστό σε κάθε περίπτωση.

Τέλος πάντων, αυτά. Νομίζω τελείωσε η έμπνευση.

Υ.Γ.1. Μπορεί να φταίει που δεν έχω όρια τελικά. Δεν έχω όρια σε πολλά πράγματα. Πρέπει να έχεις όρια. Ίσως να ακούγεται άσχημο αυτό αλλά δεν εννοούνται τα πάντα μέσα στο ‘δεν έχει όρια’. Βασικά σίγουρα δεν έχω όρια στο δε μπορώ να σταματήσω το κεφάλι μου να πηδάει από τη μία σκέψη στην άλλη, όταν γράφω ας πούμε, δεν έχω πρόβλημα να αλλάξω θέμα τρεις φορές στο ίδιο ποστ. Αν είχα όρια σε αυτό, θα έλεγα για το Α στο ένα ποστ και το Β στο άλλο ποστ.

Ώχου, άσε με, άσε με.

Υ.Γ.2. Βέβαια, τώρα που το σκέφτομαι, όσο μόνος του κι ελεύθερος είναι ένας άνθρωπος και κάνει ό,τι του αρέσει, αυτόματα γίνεται όλο και δυσκολότερο να συνυπάρξει/ αντέξει πολλά-πολλά. Έχει τίμημα η ελευθερία. Δε μπορείς ας πούμε να γυρίζεις τον κόσμο και να έχεις μόνιμη σχέση στην Καρδίτσα ξέρω γω. Ή μπορείς κιόλας. Μια φίλη μου ζει μόνιμα Αγγλία και ο φίλος της Ελλάδα. Και τα έχουν 9 χρόνια. Και σκέφτονται να κάνουν παιδί. Σούπερ επιτυχημένοι και οι δύο, με τεράστιες καριέρες, βρίσκονται σίγουρα μια δυο φορές το μήνα σε ταξίδια δω κι εκεί στον κόσμο που τα κανονίζουν επί τούτου και γουστάρουν. Προφανώς γι’ αυτούς κάθε φορά είναι σαν πρώτη φορά. Δεν το λες κακό. Από την άλλη αντέχεις; Γιατί ακούω τα «α πα πα» της σκέψης σας. Γιατί, άμα τον έχεις τον άλλο και τον τρως στη μάπα κάθε μέρα για 20 χρόνια, έλα να μου πεις αν θέλει δουλειά να κρατήσεις ζωντανή και με χαμόγελα αυτή τη σχέση και πόσες σχέσεις είναι ζωντανές και με χαμόγελα μετά από 20 χρόνια; Βασικά όλα γίνονται αρκεί να θες. Άμα δε θες χέσε ψηλά κι αγνάντευε.

Υ.Γ.3. Κάτι άλλο μου ήρθε πιο πάνω την ώρα που έγραφα αλλά το ξέχασα. Με το θέμα των ορίων. Γαμώτο. (..Φυσικά και χρειάζονται όρια. Αλλά αυτά τα μαθαίνει κανείς μικρός. Μετά, χέσε ψηλά κι αγνάντευε και συ).

Υ.Γ.4. Καλά είμαι γιατρέ μου, μην ανησυχείς, απλώς αναρωτιέμαι καμιά φορά. Την αντέχεις την ευτυχία; Μπορείς να τη διαχειριστείς; Ή τη ζητάς και τη ζητάς και μόλις την αποκτήσεις τη διώχνεις/ ή τα γαμάς όλα από φόβο μην τη χάσεις; Η απάντηση νομίζω είναι, άσ' το. Μη σκέφτεσαι και πολύ. Κάνε τι κάνεις μέρα-μέρα. Βήμα-βήμα. Δε θα ζήσεις για πάντα. Και θα έρθουν κι άσχημες στιγμές όσο ευτυχισμένος και να είσαι οπότε μη φοβάσαι, θα έχεις και το μερίδιο της δυστυχίας που συνήθισες να έχεις. Αλλά να χαίρεσαι που θα είναι μερίδιο πια κι όχι διώροφη τούρτα.

Υ.Γ.5. ...Μας αξίζει να είμαστε ευτυχισμένοι. Αυτή είναι μια καλή αρχική σκέψη.

Υ.Γ.6. Αγαπώ πολύ τις γραφημηχανές. Πάντα ήθελα μία. Φυσικά και θα μου έσπαγαν τα νεύρα που θα έπρεπε να προσέχω πολύ να μην κάνω λάθος  γιατί εκεί δεν έχει back και delete, αλλά θα μου έβαζε όρια, θα φρέναρε λίγο την ταχύτητα, δεν πας πουθενά με τόση ταχύτητα. Κι αυτό το τακ τακ τακ, πόσο το αγαπώ. Μπροστά από ένα παράθυρο να βλέπεις δάσος, ένα ελάφι να χάνεται και συ, τακ τακ τακ, δεν πειράζει, ας γράφεις κάθε μέρα μια πρόταση, ίσα να παίρνεις τη χαρά της γραφομηχανής, απέκτησα μία, έχω ένα υπέροχο παράθυρο, μια πανέμορφη θέα, είμαι καλά. Και να γράφεις κάθε μέρα Ευχαριστώ ή Σ'αγαπώ, έτσι για χάρην του θετικού.  

Υ.Γ. 7. Δεν είναι κακό να κάνεις όνειρα. Αντιθέτως. Ζω σε ένα σημείο που αυτή τη στιγμή έχει τρυπάνια. Μα το ορκίζομαι. Την ώρα που έγραφα για το παράθυρο και το ελάφι, δεν έβλεπα παρά τη θέα και δεν άκουγα τίποτα παρά το θρόισμα των φύλλων στο δάσος.  

Υ.Γ.8.

 ..Αλήθεια, έψαξα αφού είπα για τη γραφομηχανή και τη θέα του ελαφιού και μετά βρήκα τη φωτό. Απόδειξη πως κι άλλοι έχουν ίδια όνειρα με τα δικά σου. Οπότε μη στενοχωριέσαι σε καμία περίπτωση :)

Απαγορευμένη Εκπαίδευση.

Άνοιξαν τα σχολεία, μιλήσαμε για βιβλία, σόρι, να μη βάλουμε κι ένα εξαίρετο ντοκιμαντέρ; Για βρείτε λίγο χρόνο και δείτε το, ειδικά αν έχετε παιδιά.

Αντιγράφω και περιγραφή να πάρετε μια ιδέα.

Η Απαγορευμένη Εκπαίδευση (La Educacion Prohibida) είναι ένα ανεξάρτητο ντοκιμαντέρ που κυκλοφόρησε το 2012. Περιγράφει ποικίλες εναλλακτικές πρακτικές εκπαίδευσης και αντισυμβατικά σχολεία στη Λατινική Αμερική και την Ισπανία, και περιλαμβάνει εκπαιδευτικές προσεγγίσεις όπως η λαϊκή επιμόρφωση, το σύστημα Μοντεσσόρι, η προοδευτική εκπαίδευση, η εκπαίδευση Βάλντορφ, η κατ οίκον διδασκαλία. Το ντοκιμαντέρ χωρίζεται σε 10 θεματικά επεισόδια, που το καθένα παρουσιάζει μια διαφορετική πτυχή της εκπαίδευσης στο πλαίσιο του σχολείου και έξω από αυτό. Τα θέματα περιλαμβάνουν την ιστορία του σχολικού συστήματος, την εξουσία και δύναμη στα σχολεία, την αξιολόγηση και το διαχωρισμό των μαθητών, την κοινωνική λειτουργία των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων, καθώς και το ρόλο των εκπαιδευτικών και των οικογενειών. Η ταινία περιέχει σχεδόν 30 λεπτά κινουμένων σχεδίων και μια φανταστική δραματοποιημένη ιστορία που συνδέει τα επεισόδια. Είναι η πρώτη Ισπανική ταινία που χρηματοδοτήθηκε μέσω της μεθόδου πληθοχρηματοδότησης και προβλήθηκε ταυτόχρονα σε 130 πόλεις, σε 13 χώρες, με συνολικό αριθμό 18.000 θεατών μέσα σε μια μέρα.



Το βίντεο βρίσκεται εδώ.

Βιβλία.

Αυτό κανονικά δε θα ήταν ποστ, δεν είχα σκοπό να γράψω κάτι τέτοιο εδώ αλλά άρχισα να γράφω στο fb κι όταν έφτασα μισό χιλιόμετρο λέω χμ, δεν πας blog; Κι έτσι ήρθα. Παίζει ένα παιχνίδι εκεί, που σε καλούν να γράψεις δέκα βιβλία που σου σκάνε στο μυαλό χωρίς πολλή σκέψη και μετά καλείς δέκα άλλους και πάει λέγοντας. Εμένα μέχρι χτες δε με είχαν καλέσει και έλεγα ουφ ευτυχώς μαλάκα, γιατί αρχικά μου φαινόταν μαλακία. Και καλά τι; Μετά το ξανασκέφτηκα και κατάλαβα ότι μπορεί να ενδιαφερθεί κάποιος για κάποιο βιβλίο, όπως εγώ όταν διάβαζα τις λίστες των άλλων.

Το μόνο κακό εδώ είναι ότι δε μπορώ να περιοριστώ εύκολα. Δε γινόταν να γράψω δέκα βιβλία σκέτο, να καλέσω δέκα άλλους και τέλος. Τα βιβλία είναι αγάπη, έχω γράψει ένα, πάω γι’ άλλα, γράφω κάθε μέρα, αγαπώ τους συγγραφείς, πως μου λες να γράψω μια λίστα, δε γίνεται. Προτιμώ να μην κάνω τίποτα από το να φύγει έτσι σκέτα μια λίστα χωρίς σχόλια ιστορίες και δεν ξέρω και γω τι άλλο. Αλλά το κορίτσι που με κάλεσε είναι πολύ γλυκό, οπότε δε γινόταν να μην κάνω τίποτα. Οπότε, ξεκίνησα, με διάθεση περιορισμού, να γράφω στο fb μπας και κόψω και δε βγει ένα χιλιόμετρο αλλά μπα... κι έτσι είμαστε εδώ. Με μια λίστα βιβλίων, σχόλια, φωτογραφίες από αστείους τίτλους γιατί..

..πεθαίνω για αστείους τίτλους βιβλίων. Με ένα αγαπημένο φίλο ειδικά, καθόμαστε και λέμε τίτλους με ονόματα συγγραφέων και εκδοτικούς βγαλμένα όλα από το μυαλό μας και κλαίμε όμως, κλαίμε, με κανονικά δάκρυα, μας κοιτάει το παιδί του τόση φασαρία που κάνουμε. Εννοείται πως όνειρό μου, και όχι πολύ μακρινό, πιστέψτε με, να γράψω ένα τέτοιο βιβλίο και να χεστώ στο τάλιρο. Τύπου: Η Ιδρωμένη Μασχάλη, Φένια Παρτόλη, εκδόσεις Φατούρου, Τα Γλυκά Σκαμπίλια (Τα Γλυκά Πουτσοσκάμπιλα είχαμε πει αλλά που να βγει αυτό στον Παπασωτηρίου), Σωκράτης Απόστολος Σθένος, εκδόσεις Φύσα, Το Γλυκόπικρο Τσάι της Ζωής, Ρένα Δανάη Βούναση, εκδόσεις Χαμογέλα και άλλα τέτοια.

 Φτάνει. Ξεκινάμε. Όσο απολαμβάνετε φωτό, γράφω εγώ. Άπειρα τα βιβλία που κυκλοφορούν, για όλα τα γούστα. Σαφώς δεν είναι όλα καλά αλλά ποιοι είμαστε εμείς να τα κατηγορήσουμε; Άλλωστε αν δεν έχεις διαβάσει έστω ένα Άρλεκιν (Νόρα, κλπ) στη ζωή σου, δε νομίζω πως μπορείς να λέγεσαι άνθρωπος.. Παρόλα αυτά, στη λίστα μας.

Τίτλους δεν θα αναφέρω, εκτός αν θυμάμαι κανένα που με εντυπωσίασε. 

Συγγραφείς θα πω κυρίως. Δεν είναι με σειρά, τύπου 1 το καλύτερο, 2 δεύτερο κλπ. Είναι όπως μου έρχεται. Πρόσκληση δε θα στείλω σε δέκα άτομα, δε μου έρχεται και είναι άσχετο από δω να καλώ εκεί. Άλλωστε λίγο πολύ όλοι θα καλεστούν κάπως :) 

1. Έρμαν Έσσε. Γενικώς, αλλά το Σιντάρτα.. ντάξει.

2. Ζοζέ Σαραμάγκου. Αγαπώ πάρα πολύ, ειδικά το Όλα τα Ονόματα -που πεθαίνω για σπόιλερ -που σιγά το σπόιλερ- δεν υπήρχε. Όλα δηλαδή αλλά αυτό το διαβάζεις και κάπου στα μισά παρατηρείς κάτι σχετικά με το βιβλίο, το θέμα, τι διαβάζεις, το αφήνεις κάτω, αρχίζεις το χειροκρότημα και το ξαναπιάνεις. Μόλις έχει αποκαλυφθεί μπροστά σου τι σημαίνει ταλέντο και εξυπνάδα στη γραφή. Χωρίς να λέει και τίποτα ιδιαίτερο.

3. Αμελί Νοτόμπ. Παίζει να είναι η αγαπημένη μου συγγραφέας. Την αγαπώ από τα βάθη της καρδιάς μου. Γαμώ την ελληνική οικονομία την πουτάνα και τα γαλλικά που μου έμαθε η μάνα μου και γω τα έκλασα και τώρα δεν μεταφράζουν τα καινούρια της (αυτό πάει στην ελληνική οικονομία) και δε μπορώ να πάρω τα βιβλία της να τα διαβάσω (αυτό πάει στα γαλλικά που ξέχασα). Γιατί αυτή η γαλλίδα, γράφει ένα βιβλίο κάθε Φθινόπωρο. Στα ελληνικά έχουν μεταφραστεί πόσα, 6;7; Τα έχω όλα. Πεθαίνω γιατί είναι όλα διαφορετικά και όλα γαμάτα. Ένα προς ένα. Σα να διαβάζεις κάθε φορά άλλο συγγραφέα. Μικρά χορταστικά ωραία, τελειώνεις και λες μαλάκα, τι γαμάτο! Την αγαπώ. Κάθε που βγάζει βιβλίο, γίνεται μαδομούνι, εκδίδεται, γίνεται θεατρικό, ταινία, της παίρνουν πίπες στη Γαλλία και καλά της κάνουν οι ξενέρωτοι οι Γάλλοι.

4. Τομ Ρόμπινς, Τρυποκάρυδος. Σαφώς και άλλα του, αλλά δεν θα ξεχάσω ποτέ την ωραιότερη ιστορία αγάπης μετά το Ρωμαίο και Ιουλιέτα. (Μπορεί να λέω και μαλακίες αλλά πριν 80 χρόνια που το διάβασα έτσι ένιωσα και τέλος).

5. Κρισναμούρτι. Στα πόδια του Διδασκάλου. Δεν υπάρχει πια αλλά εντάξει, Κρισναμούρτι. Γενικά είναι τεράστια κουβέντα το θέμα Φωτισμένος Άνθρωπος και πόσο τεράστιο γιγαντιαίο πόνο έχει αυτό μέχρι να φτάσεις εκεί. Όσο κούραση και πόνο έχει να είσαι μαλάκας, άλλο τόσο έχει να είσαι καλός. Η μόνη διαφορά τους είναι ότι άμα καταφέρεις και φωτιστείς, θα είσαι μόνιμα καλά ενώ αν καταφέρεις να υπερβείς τα όρια της μαλακίας, θα είσαι μόνιμα σκατά.

6. Πλάτωνας ρε. Ποια ωραιότερη ιστορία αγάπης Τρυποκάρυδος και Ρωμαίος και Ιουλιέτα;; Συμπόσιο ρε μαλάκα, Συμπόσιο. Που κάθονται ο Πλάτωνας ο Σωκράτης και άλλα γκομενάκια, ξύνουν τα παπάρια τους τρώγοντας σταφύλια και λένε για τον άνθρωπο που ήταν ένα, με δύο κεφάλια, τέσσερα πόδια χέρια και χωρίστηκαν και από τότε ψάχνει το ένα μισό το άλλο.. ανατριχιάζω στη σκέψη. Συμπόσιο για να μάθεις την αλήθεια για τον Έρωτα.

...Ελληνική Φιλοσοφία γενικότερα, τεράστιο, γιγαντιαίο, τρισμέγιστο ξεστράβωμα, ξετύφλωση, ξεμπούκωμα, ξεχάνισμα. Και νεότερη, δυτική Φιλοσοφία, μην φτύνουμε Σοπενάουερ, Κίρκεργκορ και λοιπούς, είναι πολύ πιο δύσκολη από την αρχαία ελληνική κατά τη γνώμη μου, δεν κάθονταν αυτοί -μάλλον- να τρώνε σταφύλια και να λένε χαλαρά ιστορίες, αλλά τους αξίζει προσπάθεια μετά το ξεστράβωμα ξεμπούκωμα και λοιπά από τους έλληνες.

7. Ναγκίμπ Μαχφούζ. Μέρες και Νύχτες της Αραβίας. Τι ωραίο βιβλίο!

8. Μάτεσις. Τον αγαπώ.
9. Λένος Χρηστίδης. Αγάπη.
10. Ρόαλντ Νταλ. Θεός.
 

 Δεν είπαμε ότι δε μένω σχεδόν ποτέ σε αυτό που μου λένε; Άκου δέκα τίτλους! :)

11. Ρέιμοντ Κενώ. Τεράστιος γίγαντας τρισμέγιστος υπέροχος θεός.

12. Ηλίας Πετρόπουλος, Καλιαρντά. Ατελείωτες ώρες απόλαυσης.

13. Στίβεν Κίνγκ. Ναι ρε μαλάκα, διάβασε το Μίζερι (τα παλιά του γενικώς) και τα λέμε.

14. Χόρχε Μπουκάι. Πολλές αλήθειες, απλά γραμμένες, μπας και πάρει χαμπάρι κανείς.

...Συνήθως, κάτι τέτοια βιβλία, τα διαβάζουμε, δακρύζουμε, κουνάμε το κεφάλι γεμάτοι κατανόηση και μετά κάνουμε ένα κάρο μαλακίες. Ε ναι, η συνήθεια είναι μεγάλη πουτάνα, θέλει τεράστια προσπάθεια και συνεχόμενη εγρήγορση για να την καταλάβεις. Τα ίδια που γράφω για τον Μπουκάι, ισχύουν για όλα τα φιλοσοφικά, εναλλακτικά, ψαχτικά και λοιπά βιβλία και συγγραφείς. Μπορείς να διαβάζεις χρόνια άπειρα τέτοια βιβλία και να μην αλλάζεις μία σπιθαμή. Μπορείς να πηγαίνεις χρόοοοονια στον ψυχίατρο και να είσαι παραλλαγή του μαλάκα που πρωτοπήγες με μόνη εξέλιξη τις ατάκες που έχεις μάθει από το γιατρό σου. Γιατί η λύση δεν είναι να τα διαβάσω / να τα πω, ξαλαφρώνω και μετά συνεχίζω τις μαλακίες. Είναι τα διαβάζω / τα λέω / τα θυμάμαι / τα ακούω και είμαι σε συνεχόμενη εγρήγορση ώστε να πιάνω επ’ αυτοφώρω το μαλάκα τον εαυτό μου. Ναι, πολύ κούραση. Αλλά είπαμε. Τι θες; Να γίνεις καλύτερος και να είσαι μόνιμα καλά ή να είσαι μαλάκας και μόνιμα σκατά; Διαλέγεις και παίρνεις.

15. Όσσο. Συνομοταξία ψαχτικών, έχω διαβάσει πολλά δικά του, είναι καλός και δίνει καλή ώθηση στην αισιοδοξία που θα έπρεπε να νιώθουμε. Ένα πάρα πολύ ωραίο βιβλίο του είναι η Υγεία. Ξεστράβωμα.

...Όλα τα λεφτά ένας από τους διαλογισμούς που μάλλον έχει στο τέλος του βιβλίου με γέλιο αλλά κι αν δεν είναι από αυτό το βιβλίο, δεν πειράζει, εγώ θα τον γράψω τώρα γιατί είναι απλώς φανταστικός.

Το γέλιο είναι διαλογισμός. Όταν γελάμε δε σκεφτόμαστε. Όταν γελάμε νιώθουμε χαρά. Ξεχνιόμαστε. Γι’ αυτό και όλοι αγαπάμε το γέλιο. Σκέψου άνθρωπο που δεν αγαπάει να γελάει. Εγώ ας πούμε τρελαίνομαι να γελάω. Ε, με τόσο που σκέφτομαι, αν δε γελάσω και λίγο θα καώ, θα τρελαθώ, θα χαθώ. Δε γίνεται. Οπότε. Έχουμε και λέμε.

Είσαι με έναν, δύο ακόμα, και μόνος σου γίνεται. Εγώ το

έκανα παλιά με ένα φίλο μου, μιλάμε πεθαίναμε. Σούπερ αναζωογονητικό. Αρχίζεις να χοροπηδάς. Στο άσχετο. Χωρίς μουσική. Και αρχίζεις να γελάς. Αν είσαι με έναν ακόμα, πίστεψέ με, σε ελάχιστο χρόνο, θα κοντεύετε να κατουρηθείτε. Κι αυτό που θα κάνετε στον εαυτό σας, θα είναι ένα υπέροχο δώρο. Κάντε το με τα παιδιά σας. Καθίστε όρθιοι στο μέσο του σαλονιού, αρχίσετε να χοροπηδάτε πάνω κάτω και να γελάτε χωρίς λόγο. Μετά αγκαλιαστείτε, νιώστε την αγάπη, φιληθείτε. Κι αν βάλετε τα κλάματα δεν πειράζει, πρέπει να βγάζουμε ό,τι έχουμε μέσα μας.

 

Πάμε παρακάτω. Μου έρχεται κανείς άλλος;

16. Ο Επίκουρος μου ήρθε αλλά πάει μαζί με τους άλλους φιλόσοφους, μην αρχίσω τώρα έναν έναν. Γενικά είμαι περισσότερο λάτρης του κυνισμού, σαρκασμού, μηδενισμού, στωικισμού, σκεπτικισμού κλπ αλλά δε θα αρνηθώ και όλα τα υπόλοιπα. Δεν είναι καλό να είσαι μονόπαντος, θα γέρνεις.

17. Ω Θεέ μου, τι θα ξεχνούσα! Κλασσικά Εικονογραφημένα!!! Αγαπημένη Αγάπη! Όλα τα κλασικά βιβλία τα έχω διαβάσει εικονογραφημένα από την υπέροχη αυτή σειρά των εκδόσεων Πεχλιβανίδη. Τότε οι εκδόσεις ήταν στην πλατεία Κλαυθμώνος, γωνία με Πανεπιστημίου, σε κείνο το παλιό ωραίο κτήριο. Είχε τζαμαρίες, έμπαινα με τη μαμά μου μέσα και αυτομάτως ήμουν στον παράδεισο. Τα λάτρευα. Εννοείται έχω όλη τη σειρά των μικρών κλασικών (παραμυθιών) εκτός από τα Τρία Γουρουνάκια που τα είχα αλλά τα ξέσκισα, τα ζωγράφισα, τα μάδησα, χάθηκαν και τώρα δεν τα βρίσκω να τα αγοράσω γαμώτη μου. Έτσι, έχω τα 99 από τα 100 μικρά κλασικά και πάνω από 200 κλασικά εικονογραφημένα. Τα αγαπώ.

18. Μπήκα στα κόμικς και άνοιξα άλλη πύλη. Ε ρε πούστη. Τη Βαβούρα. Τέλος.

Άντε, όχι τέλος. Κόμικς. Έντικα, Ρεζέ, Βιλμάν, Βαβέλ ρε, το ξεστράβωμα.

Άσε με, κλείνω, δε μπορώ. Υγιαίνετε κι Ευτυχείτε. 

The Flower of the Heaven *

Οι ζωές μας είναι γεμάτες απώλειες. Σα να αγκαλιάζεις κάκτο.

Και τι μπορείς να κάνεις αλήθεια; Όταν τσιμπιέσαι από κάκτο. Άλλοι θυμώνουν βρίζουν και φωνάζουν, άλλοι εκπλήσσονται από τον πόνο και βάζουν τα κλάματα.

Οι περισσότεροι σταματούν να προσπαθούν να ξαναπλησιάσουν κάκτο.

Εκείνος έχει λουλούδια, ο άλλος είναι τόσο όμορφος, αυτός ανθίζει μία φορά το χρόνο, να, δες πως πλησιάζουν ένα κάκτο.. όχι, δεν ξαναπλησιάζω κάκτο. Πόνεσε πάρα πολύ. Οκ, δεκτό, μπορείς να ζήσεις κι έτσι. Είναι κι ο άλλος ο τύπος όμως, που πέφτει πάνω σε κάκτο, πονάει τσούζει, του κάνει καιρό να περάσει, και πολύ καιρό μάλιστα, και μετά όταν ξαναδεί κάκτο ξαναπάει κοντά. Αφού έχει δεχτεί ότι του αρέσουν.

Τότε γιατί απογοητεύεται όταν ο κάκτος τον ξανατσιμπήσει;

Γιατί πάντα ελπίζει. Αλλά καμιά φορά είναι απρόσεχτος. Δεν μπορεί να τα προλάβει κι όλα όμως.

Το ξέρεις, ότι όταν πλησιάζεις κάτι που τσιμπάει, θα τσιμπηθείς. Δε γίνεται αλλιώς. Ακόμα κι αν έχεις φορέσει εκείνα τα πολύ χοντρά γάντια ειδικά για αγκάθια. Όσο κι αν προσέξεις, κάποιο θα διαπεράσει και θα τσιμπηθείς. Μέσα στο πρόγραμμα είναι. Εσύ όμως απογοητεύεσαι.

Γιατί είσαι βλάκας. Και ξεχνάς κάτι. Ότι μαθαίνεις. Κάθε φορά μαθαίνεις. Από την ώρα που γεννιέσαι μέχρι την ώρα που χαιρετάς, μαθαίνεις. Κάνεις δεν κάνεις τον ξερόλα, αυτό συμβαίνει.

Την πρώτη φορά που πλησίασες κάκτο, για την ακρίβεια, δεν τον πλησίασες, έπεσες με τη μούρη πάνω του, είδες τι έγινε. Τη δεύτερη δεν ήθελες ν’ ακούσεις για κάκτους, τους έφτυνες από τα δέκα μέτρα και φυσικά εκεί που πήγαινες στο άσχετο, κάποιος σου τον πέταξε πάνω σου. Την τρίτη σε εντυπωσίασε ένας περίεργος στραβός με δυο κεφάλια και πλησίασες μόνος σου... και κάπως έτσι πήγε λέγοντας..

Τη ζωή δεν μπορείς να την ελέγξεις. Μπορείς να είσαι ορκισμένος λάτρης των κάκτων ή ορκισμένος εχθρός. Μπορεί να είσαι κουλ, να πλησιάσεις ένα κάκτο κι αυτός μετά από λίγο να μαραθεί και να πεθάνει. Και να πάθεις σοκ και να μην το ξεπεράσεις ποτέ. Ή να το ξεπεράσεις. Μπορεί να πλησιάσεις τον κάκτο που βγάζει ένα λουλούδι το χρόνο και να τον πέτυχες τη φάση που μόλις έχει μαραθεί το λουλούδι του και να πρέπει να περιμένεις άλλο ένα χρόνο..

..και κάπως έτσι πάει λέγοντας..

Ότι και να λέμε την πάτησες και απογοητεύτηκες. Και τώρα πως περνάς την απογοήτευση του τσιμπήματος ενός κάκτου; Καταρχήν προσπαθείς να μη θυμώνεις και να θυμάσαι ότι σ’ αρέσουν. Δεύτερον περιποιείσαι τις πληγές. Τρίτον σκέφτεσαι πόσα ωραία σου έδωσε αυτός ο κάκτος. Τέταρτον, αγνοείς κάθε παιχνίδι του μυαλού, που ίσως σου πει ‘κοίτα πόσα σημάδια έχεις από κάκτους’, χέστηκες, τα σημάδια σημαίνουν ότι ζεις. Πέμπτον, χαμογελάς γιατί έτσι. Ή προσπαθείς τουλάχιστον.

Για όλα τα παραπάνω.

Τι θυμήθηκα τώρα.. Μια ιστορία.

Ήταν μια φορά κι ένα καιρό μια γυναίκα την εποχή του Βούδα. Αυτή η γυναίκα δεν μπορούσε να κάνει παιδιά. Έλα που μια φορά όμως έμεινε έγκυος κι έκανε ένα παιδάκι. Και το λάτρευε. Έλα όμως που το παιδάκι πέθανε πολύ μικρό. Κι αυτή δεν μπορούσε να το δεχτεί. Έκλαιγε, το είχε στην αγκαλιά της και το νανούριζε. «Άσε το παιδί, είναι νεκρό» της έλεγαν, τίποτα αυτή, «Το παιδί μου δεν είναι νεκρό, κοιμάται!» απαντούσε. Όλοι όμως συνέχισαν να της λένε πως το παιδί της πέθανε. Κι αυτή, μια και δυο κλαίγοντας, κίνησε να βρει το Βούδα με το παιδί στην αγκαλιά. Όταν έφτασε, έπεσε στα πόδια του με αναφιλητά και άρχισε να τον παρακαλάει, «Βούδα μου, όλοι μου λένε το παιδί μου νεκρό, αυτό κοιμάται, σε παρακαλώ βοήθησέ το να ανοίξει τα μάτια του, να ζωντανέψει, σε παρακαλώ!» Ο Βούδας την κοίταξε και της είπε: «Θέλω να πας σε όλο το χωριό και να ψάξεις να μου βρεις σουσάμι από ένα σπίτι που δεν πέθανε ποτέ κανείς» της λέει. Αυτή ενθουσιασμένη, σίγουρη ότι ο Βούδας θα κάνει μαγικά και θα τη βοηθήσει με το παιδί, έφυγε βιαστικά να βρει σουσάμι από σπίτι που δεν πέθανε ποτέ κανείς. Άρχισε να πηγαίνει από πόρτα σε πόρτα και να ρωτάει «γεια σας, εσάς εδώ πέθανε ποτέ κανείς;» «Ναι, βέβαια, η αδερφή μου... η γιαγιά μου... ο πατέρας μου... η μάνα μου...» Κανένα σπίτι δεν υπήρχε που να μην έχει πεθάνει ποτέ κανείς. Και η γυναίκα κατάλαβε.

Όσο κι αν το αποφεύγουμε, θα μας βρει. Δεν υπάρχει κανείς που δεν πόνεσε, δεν υπέφερε, δεν έζησε και δεν πέθανε. Κανείς. Δε θα είναι κανείς η εξαίρεση και κανείς δε θα κάνει τίποτα διαφορετικό. Όλη η ιστορία είναι πως θα κάνουμε όμορφη αυτή τη ζωή που είναι γεμάτη πόνο και απώλειες. Το πώς θα το βρει ο καθένας μόνος του.

* Kadupul Flower ή Flower of the Moon ή Flower of theHeaven Queen of the Night.

Πρόκειται για ένα είδος κάκτου, ανεκτίμητης αξίας, το οποίο ανθίζει τη νύχτα και βγάζει ένα ελαφρύ, υπέροχο άρωμα. Τα άνθη του κρατούν μόλις μερικές ώρες και γι’ αυτό το λόγο δε μπορεί να πουληθεί.