Η "Φάτσα" σας εύχεται Καλή Χρονιά!

Λέγοντας φάτσα δεν εννοώ εμένα και καλά με αποκαλώ χαϊδευτικά έτσι. Πόσο για φάπες θα ήμουν πια; Είπαμε. "Φάτσα είναι το μουσείο κέρινων ομοιομάτων της Κύπρου. Αμέ, έχει και όνομα. Μαλακίες λέμε τώρα; Γιατί το ανέφερα; Γιατί πάω Κύπρο χρυσά μου να το γλεντήσω. Τρελά γλέντια. Η κουμπαρούλα είναι τίγκα στη μύξα και τα έχει πάρει κρανίο, έχουν έρθει γονείς -παππούδες δηλαδή- και μέσα σε ένα σπίτι θα είμαστε, μισό να μετρήσω, 8 άτομα εξαιρουμένων εκπλήξεων. Στο μουσείο δε θα πάμε, εκτός αν μας πιάσει κατάθλιψη μέρες που είναι, οπότε θα της πω να πάμε να δούμε αν έχουν λιώσει κι άλλο τα ομοιώματα και ο Τζορτζ Κλούνι μοιάζει πλέον με τον θείο τον Τάκη από το χωριό. Εγώ προσωπικά έχω όρεξη να βασανίσω με νέες μεθόδους τα παιδιά. Ε ρε θα τα διαβάζουν αυτά όταν μεγαλώσουν και θα λένε "κοίτα την κωλόγρια ρε πούστη" χαχαχα! Μιλάμε έχω πολλή όρεξη για βασανισμό. Να δούμε μετά αν θα λένε ότι έχουν την πιο καλή, την πιο αστεία και την πιο όμορφη νονά του κόσμου. Ναι, έτσι λένε, όχι παίζουμε (νάζι Βλαχοπούλου). Το μόνο κακό είναι ότι άμα κουρδίσεις τα πιτσιρίκια δε σταματάνε με τίποτα και υπάρχει φόβος να μας διώξουν οι μεγάλοι, αλλά θα δω τι θα κάνω. Υπάρχει επίσης φόβος να ξεκινήσω -ως συνήθως- εγώ τη φασαρία, αυτά να πάθουν κρίση, να μη σταματάνε και μετά να τα κυνηγάει η κουμπάρα μου να τα πλακώσει στο ξύλο και γω να την τραβάω από τη φόρμα έχοντας το μπαμπά της από πίσω - ο οποίος είναι θ-ε-ό-ς - να γελάει, να ρουφάει μια τζούρα τσικουδιά και να μας αφήνει να γίνουμε μαλλιοκούβαρα.

Με λίγα λόγια πάω να κάνω φασαρία. Η αλήθεια είναι ότι έχω αυτό το χάρισμα. Άμα έχω όρεξη, μπορώ να σας κάνω το σπίτι μπουρδέλο και σας τους ίδιους τούρμπο χωρίς να το καταλάβετε από που σας ήρθε. Βέβαια τώρα που κοντεύω να σαπίσω από τα γεράματα βαριέμαι λίγο και το παίζω κυρία και καλά, αλλά άμα είναι παιδιά στη μέση μου έρχεται αυτόματα η λύσσα. Οπότε πάω για φασαρία και θα τα λέμε από κει. Ελπίζω σε νέες διασκεδαστικές στιγμές, σε νέα τραπέζια με 12 χιλιάδες φαγητά και γλυκά, κατσαρίδες να τρέχουν και να τις πατάνε κυρίες με τακούνια γελώντας σαδιστικά, νέα ανέκδοτα, ελπίζω να μην έχει εκρήξεις, συναγερμούς, πόλεμο, φασαρίες γιατί το καλοκαίρι έχασα μερικά χρόνια από τη ζωή μου και δε γουστάρω ξανά τα ίδια, ελπίζω γενικά να είναι καλά.

Σκεφτόμουν να έκανα μία αναδρομή στο 2011 αλλά αλήθεια, θέλει κανένας να το θυμάται; Πολιτικοοικονομικά μιλώντας. Προσωπικά δε μπορεί για όλους να ήταν σίσκατα, δε γίνεται. Όλο και κάποιου θα του συνέβη κάτι όμορφο. Εμένα μου συνέβησαν πολύ όμορφα πράγματα και ευχαριστώ γι' αυτό. Το 2011 γενικά ήταν πάρα πολύ δύσκολο. Εντάξει. Θα μπορούσε να είναι και χειρότερο. Κοιτάξτε, πρέπει να βλέπουμε το ποτήρι μισογεμάτο γιατί έτσι είναι. Αν έχουμε ας πούμε ένα ποτήρι με νερό μέχρι τη μέση και διψάς δε χαίρεσαι που έχεις νερό να πιεις; Τι λες; Α, να ήταν γεμάτο να έπινα παραπάνω; Ε είσαι αχάριστος γιατί θα μπορούσε να είναι τελείως άδειο και να σε έπιανε κόρυζα φίλε μου γι' αυτό πίνε και σκάσε. Όπως, τώρα που το θυμήθηκα, ο θεός ο κολλητός γουστάρει να βάζει στο ψυγείο τα μπουκάλια άδεια το καλοκαίρι. Εμένα δε με νοιάζει, κάθε που πάω, τα γεμίζω και τελείωνει η ιστορία. Βέβαια εγώ είμαι στην άλλη άκρη γιατί τα γεμίζω συνέχεια με αποτέλεσμα το νερό να είναι μονίμως ζεστό και να με βρίζουν αλλά τέλος πάντων. Αλλά σχετικά με αυτό που λέμε μισογεμάτο-μισοάδειο, μια φορά ήμασταν σπίτι του και ήθελε νερό. Ανοίγω εγώ το ψυγείο να πιάσω το μπουκάλι και βλέπω ότι είχε μια σταγόνα. "Τι είναι αυτό ρε μαλάκα;" του λέω και γελάω. Το πιάνει αυτός, το γυρίζει στο στόμα, πίνει τη σταγόνα και λέει ευχαριστημένος "Ααααχ! Μια γουλίτσα ήθελα!" Είδατε; Είναι πως τα βλέπεις τα πράγματα. Γι' αυτό σας λέω, να είστε θετικοί. Να γίνεται της πουτάνας δίπλα σας κι εσείς να λέτε "ωραία, δε βαριόμαστε κιόλας". Έτσι σας θέλω. Με μπότες και καπέλο. Άσχετο. Από που μου ήρθε τώρα αυτό; Από τραγούδι νομίζω είναι. Τέλος πάντων, με κάτι τέτοια άσχετα φοβάμαι τη μαλάκυνση. 

Που λέτε, λίγο δύσκολο το 2011 αλλά μας έκανε καλύτερους, λιγότερο φλώρους, πιο δυναμικούς, πιο μυώδεις, πιο παιδαράδες, πιο Τσαρλς Μπρόνσον ρε παιδί μου. (Που τον θυμήθηκα πάλι αυτόν;! Σε λίγο θα θυμηθώ τον Τέρενς Χιλ! -Που τον θυμήθηκα;!-) Ας ελπίσουμε ότι θα ξεσφίξουν οι κώλοι το 2012, να ηρεμήσουμε. Γιατί εντάξει, να μη βαριόμαστε, μισογεμάτο το ποτήρι αλλά άντε γαμήσου κιόλας. 

Αυτά. Πάω Κύπρο, θα τα λέμε από κει, σας φιλώ, εύχομαι να έχετε μια πάρα πολύ καλή και δημιουργική χρόνια, φροντίστε να είστε καλοί με τον εαυτό σας, να σας αγαπάτε, να σας φροντίζετε, να σας δίνετε χαρά και γέλια και μετά θα είστε γεμάτοι ώστε να δώσετε και σ' όλους τους άλλους. Μην κρατάτε τίποτα για σας, δε θα τα πάρετε μαζί σας όσο βασιλιάδες και να είστε. Δώστε, αγαπήστε, χαμογελάστε! Καλή Χρονιά σε όλους!

Υ.γ. Συγνώμη, είδα με τον κολλητό μια ταινιάρα προχτές, ήμασταν με το στόμα ανοιχτό όλη την ώρα. Δεν το περιμέναμε βασικά ότι θα είναι έτσι. Αν έχετε δει το Kick Ass το οποίο εμένα μου άρεσε πάρα πολύ, τότε δείτε παρακαλώ το Scott Pilgrim vs. the World. Όπως είστε. Στο dvd club της γειτονιάς σας. Κανονικά και με το νόμο. Τέτοιες ωραίες σφαλιάρες σε στυλ βίντεο γκέιμ δεν έχω ξαναδεί. Και είναι και αστείο. Εύγε.

Χρόνια Πολλά και Καλά και πάλι, Αγαπημένα, Γελαστά για όλους! Γιατί αν ήταν όλοι ευτυχισμένοι, δε θα ήταν μπουρδέλο η γη. Οπότε κρατάτε τους εαυτούς σας ευχαριστημένους όσο μπορείτε. Τα φιλιά μου.

Η Αντζελίνα Τζολί σας εύχεται Καλά Χριστούγεννα!

Εγώ είμαι η Αντζελίνα. Σώπα ρε συ, τόσο όμορφη είσαι;! Εσύ έκανες κασκαντέρ στο Λάρα Κροφτ; Ναι, εκεί που κρεμιέται από τον πολυέλαιο, άμα κάνετε pause θα δείτε μια ελιά στην παλάμη, το δικό μου χέρι είναι, αυτή δεν έχει ελιά εκεί, γιατί κατά τα άλλα είμαστε ίδιες. 

Όχι ρε σεις, έκανα μια μαλακία και πήρα για λίγα λεπτά ένα χαρακτηριστικό της. Να μην σας κρατάω σε αγωνία, δεν είναι πρέπον χρονιάρες μέρες συν ότι η υπομονή του κόσμου είναι μειωμένη αυτό το διάστημα. Που λέτε. Πήγα για λέιζερ. Έτσι ένα επαναληπτικό γιατί μου έλειψε λίγο η ηλεκτροπληξία και είπα να πάω να δω τι γίνεται, είχα ηρεμήσει ελαφρώς και ήθελα να μπω λίγο στην πρίζα. Όπως καταλαβαίνετε πήγαινα σαν πρόβατο στη σφαγή. Ή σαν το σκυλάκι μας όταν του λες να έρθει να το κάνεις μπάνιο. Σκύβει το κεφάλι και έρχεται μέσα στην πίκρα προς τα σένα γιατί ξέρει ότι δεν θα το αποφύγει όπου και να πάει, θα το αρπάξεις στις χερούκλες σου και θα το χώσεις στη μπανιέρα, οπότε έρχεται αλλά παίζει τη Μήδεια, την Ηλέκτρα, την Κλυταιμνήστρα και άλλες δραματικές παρουσίες με περίσσιο ταλέντο. Έτσι κι εγώ. Μάνα της σκύλας είμαι, από που θα έπαιρνε το παιδί; Από τη μάνα του.

Που λέτε. Πάω εκεί μία ώρα νωρίτερα να βάλω τις κρέμες μου μπας και δράσουν που την άλλη φορά περπάτησα όλη την Αθήνα με σελοφάν και ίδρωνα και έχασα 20 πόντους σώμα, με ύφος Εκάβης και λίγα λέω. Με υποδέχεται η γλυκύτατη κοπέλα που με είχε εγχειρήσει την άλλη φορά και μου λέει "δε θα πονέσεις". "Ναι καλά, εντάξει" της λέω. "Δε θα πονέσεις είπα!" μου ξαναλέει και γω φοβήθηκα γιατί είχε αρχίσει να παίρνει το αυστηρό της μιας και είχε καταλάβει με τι είχε να κάνει, σου λέει αυτή, εδώ θα γεράσει, δε θα προλάβουμε να έχουμε άλλο πελάτη, 3 ώρες κάθε φορά, κάτσε να της τρίξω τα δόντια, και αυτό έκανε. "Μάλιστα φράου" της είπα εγώ, χαμογέλασα με λυπημένο βλέμμα και πήγα προς τα μέσα με χαμηλωμένο κεφάλι και αργά βήματα. 

Δεν είχαμε πολλά γλέντια αυτή τη φορά, τύπου ουρλιαχτά, φωνές, τραγούδια κλπ γιατί δεν είχαμε πολλές τρίχες. Την επόμενη όμως που θα έχουμε, σας υπόσχομαι μεγαλεία. Μαζί θα το περάσουμε αυτό. Μην ανησυχείτε για τίποτα. 

Με βάζει σε ένα δωμάτιο να βάλω τις κρέμες μου και μου λέει να κλειδώσω γιατί είναι ένας γιατρός μέσα, μην μπουκάρει καταλάθος ο άνθρωπος και δει μια ημίγυμνη να διαβάζει το Τσάο. ... Παιδιά αυτό με τα περιοδικά στα ιατρεία τι ωραίο που είναι, μιλάμε, ο παράδεισός μου. Δεν αγοράζω ποτέ αυτά τα περιοδικά, οπότε όπως καταλαβαίνετε όταν πηγαίνω σε ιατρείο απολαμβάνω και το τελευταίο κουτσομπολιό της πούτσας, διαβάζω μέχρι και το πρόγραμμα της τηλεόρασης ένα μήνα πριν, γουστάρω τρελά. Λένε τόσες μαλακίες, είναι τόσο εκτός αλλού και γεια σας που είναι μαγευτικά. Είχα πάρει λοιπόν 5 περιοδικά λες και θα καθόμουν 8 ώρες εκεί μέσα, τα έβαλα σε μια γωνίτσα και άρχιζα να βάζω κρέμα. Φλάπα φλούπα την έκανα τη μαλακία. Έβαλα πολύ κρέμα σε κάποια σημεία με αποτέλεσμα να μην φτάσει για άλλα. Μπράβο ηλίθια, σκέφτηκα. Τώρα θα πονέσεις. Φρίκη, σοκ και δέος. Τι να κάνω; Να βγω έξω ημιξεβράκωτη με τα χέρια σίσκατα από κρέμα και να αρχίζω να φωνάζω φέρε κρέμα φέρε κρέμα; Δε γινόταν, άσε που η κρέμα είναι δική μου υπόθεση. Οπότε το μπούκωσα, και κατάπια ένα δάκρυ γι' αυτό που θα ερχόταν. Και έπιασα να φάω μια μπανάνα που είχα μαζί. ...Δε με προσέχετε όταν μιλάω. Τι είπα μόλις τώρα; Έπιασα να φάω. Τι είχα όμως στα χέρια μου όταν έπιασα τη μπανάνα; Αναισθητική κρέμα...

Φυσικά την είχα σκουπίσει, είχα κοντέψει να βγάλω τα δάχτυλά μου αλλά ήθελε νερό και σαπούνι φίλοι μου, χωρίς νερό και σαπούνι τι να σου κάνουν 4 δέντρα, δηλαδή 200 χαρτομάντιλα; Κι όπως καταλαβαίνετε και όπως ξαναείπαμε, δεν μπορούσα να βγω από το γαμοδωμάτιο να πλύνω τα χέρια μου. Και όσο την καθάριζα το σκέφτηκα, τα χέρια σου, έχεις κρέμα. Την έφαγα. Και μούδιασαν τα χείλη μου. Εδώ κολλάει η Αντζελίνα. Αισθανόμουν τα χείλη μου σαν να έχω κάνει μπότοξ, πλαστική, νόμιζα ότι τα βλέπω να προεξέχουν. Να σου γαμήσω, σκέφτομαι, λες να δηλητηριαστώ, είμαι και κλειδωμένη εδώ μέσα, πως θα με βγάλουν; Και μισοξεβράκωτη και πασαλειμμένη, πω πω αίσχος, η ντροπή του έθνους. Άρχισε το δράμα όπως καταλαβαίνετε. Να σου γαμήσω, ξανασκέφτομαι, τόσα κιλά πάνω μου και δεν παίρνω χαμπάρι από ανασθησία και στα χείλη μια ιδέα και αμέσως κουλάθηκαν; Ε ναι, τα χείλη είναι ευαίσθητα. Ε να φάμε σκατά λοιπόν. Και τότε χτυπάει η πόρτα. Ήταν η κοπέλα που ερχόταν για την εγχείρηση. 

-Εγώ: Ος είναι; (ποιος είναι; > δεν μπορούσα να κουνήσω καλά τα χείλη εξού και τα χαλασμένα σύμφωνα).

-Αυτή: Εγώ είμαι.

-Εγώ: Εν ανοίω σε ανώστους ( δεν ανοίγω σε αγνώστους > άρχισα τις μαλακίες).

-Αυτή: Άνοιξε.

Άνοιξα. Μπήκε μέσα, της κοίταξα.

-Εγώ: Έαα ιη κρέα η αακω (έφαγα λίγη κρέμα η μαλάκω).

Με κοιτάει. Δεν είπε τίποτα. Ηλίθιο είναι αυτό, θα σκεφτόταν.

Αρχίζει το μαρτύριο. Αχ, ουχ, όχι, μη εγώ μουγκή, κουλή, με αναισθησία, ξέχασα και τα χείλη, τα άφησα όλα πίσω και άρχισα τη γκρίνια και το βρίσιμο. Και λέει η κοπέλα: πω πω κωλόγρια τελείως θα γίνεις! Παύση. Κι εδώ έπαιξαν τα εξής:

-Εγώ (από μέσα μου): Ωχ, με διαβάζει και το πάει λάου λάου, τσιμπούκι γίναμε.

-Αυτή (από μέσα της): Ωχ, μαλακία είπα στην κοπέλα.

-Εγώ (απ'εξω μου): Χαχα!

-Αυτή (απ'εξω της): Χαχα!

-Εγώ (από μέσα μου): εντάξει, δε με διαβάζει, έτσι το είπε, μπορώ να βγάλω παράρτημα.

-Αυτή (από μέσα της): ουφ, εντάξει, δεν παρεξηγήθηκε, δε θα κάνει παράπονα στη διεύθυνση.

Αυτά τα συναρπαστικά έγιναν, φυσικά πόνεσα, αρχίδια έκανε η κρέμα, μόνο τα χείλη μου πρίστηκαν για λίγη ώρα αει σιχτίρ λες και είχα πάει στον οδοντίατρο, άσχετο τελείως. Να πας για λέιζερ στο δερματολόγο και να έχουν παραλύσει τα χείλια σου, ό,τι να'ναι.

Που λέτε. Έρχονται γιορτές και δεν έχω πάρει χαμπάρι τίποτα. Τίποτα όμως. Έξω ο κόσμος έχει σαλτάρει, πάλι είναι έτοιμος για καυγά, τους βλέπω εγώ, το συζητούσαμε και με ένα φίλο, ότι είναι έτοιμοι για μάπες αλλά εντάξει, το καταλαβαίνω, το κλίμα των Χριστουγέννων προστάζει ευτυχία, χαρά, αγάπη και μεις είμαστε γεμάτοι σκατά από πάνω μέχρι κάτω, που να μην έχεις νεύρα, δε γίνεται. Τέλος πάντων, εγώ εδώ θα είμαι, την Πρωτοχρονιά θα πάω μία Κύπρο να μου βρίσκεται, βρήκα κάτι πάμφθηνα εισιτήρια και λέω να πάω να πλακώσω λίγο τα πιτσιρίκια γιατί μου έλειψαν. Θα τα πούμε μέχρι τότε, εύχομαι να περάσετε πολύ όμορφα και να μην έχετε νεύρα όσο γίνεται σας παρακαλώ γιατί θα παίξω τίποτα φάπες στο δρόμο με κανένα και δε θέλω να είναι κάποιος από σας, εντάξει; 

Χρόνια Πολλά, Καλά, Ευτυχισμένα, με Αγάπη, πολλή Αγάπη παρακαλώ και όποιος μπορεί να δώσει και σ' αυτούς που δεν έχουν, να το κάνει, υπάρχουν πάρα πολλοί άνθρωποι που υποφέρουν. Συν ότι αισθάνεσαι υπέροχα όταν προσφέρεις, δοκιμάστε το. Πήγα κάτι ρούχα στην Κλίμακα (κέντρο αστέγων) και ήταν τόσο καλοί, τόσο ευγενικοί, γλυκύτατοι, ένιωσα τόσο όμορφα.. Ήμουν μαζί με άστεγους και αισθανόμουν υπέροχα, με έβαλαν "σπίτι" τους και ένιωσα θαυμάσια προσφέροντάς τους αυτό που μου περίσσευε. Εγώ θα το ξανακάνω, κάντε κάτι και σεις, δεν είναι τίποτα, όλο και κάτι θα σας περισσεύει. Υπάρχουν ορφανοτροφεία, οργανώσεις, ένα σωρό σύλλογοι, κέντρα, οργανισμοί, εταιρίες, χωριά, γηροκομεία και κόσμος, οι γείτονές σας ίσως που μπορεί να χρειάζονται κάτι. Βοηθήστε όσο μπορείτε. Νιώστε λίγο Άγιοι Βασίληδες, είναι ωραία!

Σας φιλώ και σας εύχομαι Καλά Χριστούγεννα, να είστε όλοι καλά, αγαπημένοι και να γελάτε πάντα!

Τα ξαναλέμε! Χο χο χοοο!!

Φανταστικά.

Φανταστικός καιρός, φανταστικά πλυντήρια, φανταστικό άπλωμα, φανταστική διάθεση. Αλήθεια, γιατί άμα βάλεις ένα πουπουλένιο μαξιλάρι στο πλυντήριο μυρίζει σαν αδέσποτος σκύλος που έχει βραχεί; Δεν έπρεπε να μυρίζει φανταστικά;

Η εκδίκηση του παππού (Να καούν τα κάρβουνα).

Λοιπόν, είμαι σκατά οδηγός. Το παραδέχομαι. Πέρασαν πόσα χρόνια οδήγησης για να αποδεχτώ επιτέλους πως είμαι σκατά οδηγός. Σαν κι αυτούς που βρίζω ανελέητα. Κάνω ακριβώς τα ίδια. Σώωωωπα θα μου πουν τώρα κάποιοι που έχουν μπει στο αμάξι μου. Γενικά ο κόσμος φοβάται όταν μπαίνει στο αμάξι μου. Γιατό οδηγώ σαν δαιμονισμένη, σαν να μπαίνει ο αντίχριστος μέσα μου κάνω ρε παιδί μου. Σαφώς και είμαι καλύτερη από παλιά, καλύτερος άνθρωπος εννοώ, αλλά αυτό οφείλεται στο ότι παίρνω το αυτοκίνητο κάθε μία ή δύο εβδομάδες και για λίγο. Αλλά κι αυτό είναι αρκετό για μένα. Χτες ας πούμε έκανα δύο διαδρομές. Κοιτούσα πως πηγαίναμε όλοι και έλεγα μαλάκα δεν υπάρχει, πόσο σκατά οδηγούμε όλοι; Πρώτα απ'όλα συγκρίνουμε ποιος την έχει μεγαλύτερη. Καθόμαστε στο φανάρι και μαρσάρουμε ποιος θα φύγει πρώτος λες και δεν θα κολλήσεις παρακάτω. Μετά σε πιάνει τσαντίλα όταν έχεις κάνει 87 μαλακίες για να προσπεράσεις ένα παππού πριν τον τάφο που οδηγεί ένα μπρίκι και παρότι έχεις κάνει τα πάντα όλα, καταλήγεις στο επόμενο φανάρι πάλι δίπλα του για να μη σου πω στη χειρότερη πίσω του. ...Όχι, όχι, αυτό δε γίνεται, άλλο γίνεται: Καταλήγεις δίπλα στον παππού και πίσω από σκουπιδιάρικο, τρόλεϊ, λεωφορείο, μαλάκα που αποφάσισε να σταματήσει κλπ. Και ο παππούς προσπερνάει πηγαίνοντας στην αριστερή λωρίδα φυσικά και καθυστερώντας 200 αυτοκίνητα πίσω του τα οποία κολλάνε πάνω του και συ όντας πίσω από τον όποιο μαλάκα ακίνητος, έχεις βγάλει φλας να μπεις αλλά κανείς δε σε αφήνει αφού όλοι έχουν σιφιλιάσει που ένας παππούς τους πάει καρότσι κι έτσι όχι μόνο δεν είχε νόημα τόση ώρα που έκανες όλους τους επικίνδυνους ελιγμούς που έχεις δει σε όλα τα fast and furious συν οτιδήποτε άλλο στα top gear αλλά ο παππούς έχει φτάσει στον προορισμό του και συ έχεις αργήσει. Αυτή είναι και η εκδίκηση του παππού. Γιατί έτσι γίνεται. Γιατί η ζωή είναι άδικη και πουτάνα. Γιατί ο Μέρφυ είναι αδερφή κραγμένη με καμία αξιοπρέπεια και ήθος και γιατί οι Έλληνες οδηγούμε σκατά. Γι' αυτό.

Τιμωρήθηκα όμως. Α βέβαια τιμωρήθηκα. Πρώτον εγώ τιμωρούμαι άμεσα. Δεν είμαι ορίτζιναλ αρχίδι οπότε όταν κάνω μαλακίες τιμωρούμαι επί τόπου. Π.χ. παλιά, σε ένα δρόμο που οι πάντες πήγαιναν ανάποδα και γω σπάνια, μία φορά που πήγα, ήταν στη γωνία μπατσικό. Που από κει δε περνούσε ούτε γάτα με σήμα, όχι μπάτσος. Το καλύτερο είναι ότι άμα με πιάσουν βγάζω γλώσσα και τους λέω αυτούς γιατί δεν τους γράφετε και αρχίζω και δείχνω παράνομα παρκαρισμένους και τέτοια, τέλος πάντων, σπάζομαι γιατί εγώ έπρεπε να κάνω ό,τι θέλω και να μην ενοχλούμαι ποτέ και όλοι οι άλλοι να τιμωρούνται παραδειγματικώς στο Σύνταγμα. (Αυτό ονομάζεται δημοκρατία). Τιμωρήθηκα λέγαμε. Πώς τιμωρήθηκα και γιατί; Τιμωρήθηκα που όποιος μπαίνει στο αμάξι μου αναστενάζει γιατί πρέπει να φοράει κράνος και να κρατάει χάρτη, αλλιώς διαδρομή δε νοείται. Αν δε φτάσω δηλαδή στον προορισμό μου στον χρόνο που εγώ θέλω, θα έχουμε πρόβλημα. Θα μείνω στο αυτοκίνητο περισσότερη ώρα απ' αυτή που αντέχει ο οργανισμός μου και τότε θα γίνω κολοκύθα, καρπούζι και πύραυλος και θα εκτοξευτώ στο διάστημα. Γι' αυτό ποτέ εγώ δεν υπάρχει περίπτωση να οδηγήσω να πάμε ταξίδι στην Ελλάδα. Στη Γαλλία, στην Ιταλία, στη Γερμανία, όπου αλλού θέλετε ναι, σ' αυτό το πράμα εκεί έξω όχι, με όλους αυτούς που παίζουν συγκρουόμενα και που και γω βγάζω τον χειρότερο εαυτό μου, γίνομαι ένα δηλαδή με τα ελεεινά αυτά υπανθρωπίδια -ορκίστηκα να μην ξαναπώ τους ανθρώπους "ζώα" μιας και οι άνθρωποι είναι πολύ κατώτεροι αυτών, μιας κι έχουν μυαλό και επιλέγουν να το χρησιμοποιούν έτσι-. Τιμωρήθηκα όμως. Γιατί μόνο για μένα ισχύει το κάρμα, η δικαιοσύνη και τα αρχίδια μάντολες. Όλα αυτά τα αρχίδια που τα βλέπω να καβαλάνε πεζοδρόμια, τοίχους, πόρτες, μάντρες, γριές και μπαλκόνια όχι, εγώ όμως ναι και βεβαίως. 

Ε μα τι έγινε επιτέλους; Τίποτα. Μπήκα σε ένα αυτοκίνητο, οικογενειακό, με οικογενειάρχες, να με πάνε κάπου και μιλάμε, τι ήταν αυτό το πράμα; Χτυπούσα από το ένα τζάμι στο άλλο, μελάνιασα. Φορούσα και αδιάβροχο μπουφάν, τύπου γυαλιστερό που είναι και γλιστερό, δερμάτινα τα καθίσματα, γλιστερά κι αυτά και μιλάμε αυτές δεν ήτα στροφές που έπαιρνε ο άνθρωπος, το ταψί στο Λούνα Παρκ ήταν, μαρτύρησα. Και το ήξερα, το σκέφτηκα με το που άρχισε το μαρτύριο. Τιμωρείσαι. Για όσο τρόμο έχεις προκαλέσει σε φίλους και γνωστούς, τιμωρείσαι. Κι έτσι έκατσα να τιμωρηθώ και δεν είπα τίποτα. Δεν του είπα π.χ. "ρε άνθρωπε, ήμαρτον, με σακούλες δεμένες στο λαιμό πρέπει να βάζεις τους ανθρώπους εδώ μέσα" ή "έτσι όπως οδηγείς θα ξεκινήσω να ξερνάω από τη μία κι ο εμετός θα πηγαίνει από την άλλη", όχι, δεν είπα τίποτα. Αλλά μιλάμε ο άνθρωπος είχε σπάσει το φράγμα του ήχου. Δεν προλάβαινες να κάτσεις σε ένα σημείο, μόνο χτυπούσες δεξιά αριστερά συνέχεια, θρίλερ. Και δεν είπα τίποτα. Απλώς όταν κατέβηκα ήμουν πτώμα. Πτώμα μιλάμε. Δεν είχα χερια και πόδια γιατί από την προσπάθεια να κρατηθώ κάπου είχαν μουδιάσει λες και έκανα γυμναστική με βάρη τύπου 12 ώρες συν την ένταση, χάλια, χάλια. Πρώτη φορά ευχήθηκα να καθόμασταν πίσω 6 άτομα, όχι 3, να είμαστε πίτα στριμωγμένοι να μη γίνεται να κουνηθούμε. Αλλά εκεί σίγουρα θα ξερνούσαμε όλοι μαζί. Γιατί και το άλλο χειρότερο ήταν ότι δεν άνοιγαν και τα παράθυρα. Παναγία μου το σκέφτομαι και ανατριχιάζω. Να χτυπάς δεξιά αριστερά και να μην έχεις και αέρα φρέσκο. Για να μην πω ότι καπνίζανε κιόλας. Και άνοιγαν τον εξαερισμό. Λοιπόν έχουμε: χτύπημα παντού, όχι αέρα, καπνό, εξαερισμό. Κόλαση έτσι; Στην επιστροφή να δείτε. Πόσο θα νόμιζαν ότι μου άρεσε το μέρος που ήμασταν, ουουου.. δεν ήθελα να μπω στο αμάξι να γυρίσω, που να θέλω, μαλάκας είμαι; Αλλά γυρίσαμε κι έτσι είχαμε κι άλλη μία δόση από τα ίδια. Το πιο ωραίο δε εδώ είναι ότι με ρώτησαν αν ήθελα να κάνουμε μεγαλύτερη διαδρομή για να δω κι ένα άλλο μέρος. Φανταστικό. Όχι, όχι, μπααα, όχι, όχι, ευχαριστώ δεν πειράζει, άλλη μέρα, δεν πειράζει, όχι, όχι... Θρίλερ. Τι να δω; Και μόνο που άνοιγα την πόρτα να μπω μέσα ήταν σα να ανοιγα οικειοθελώς την πόρτα της αίθουσας βασανιστηρίων. Πω πω. Από τότε αποφάσισα πως όποτε έχω άλλον στο αυτοκίνητο θα πηγαίνω σαν κότα. Με το ένα πόδι εξω να τσουλάω το αυτοκίνητο με το παπούτσι. Κι όταν είμαι μόνη, Βιν Ντίζελ Φαστ εν Φιούριους, δικό μου θέμα. Αν και δε γουστάρω. Αλλά και μόνο που βγαίνεις σε αυτό το πράμα εκεί έξω, σε καλεί να οδηγήσεις σα μαλάκας. 

Τόση ώρα που γράφω, πόσο σκεφτομαι πόσοι από σας θα λέτε "δεν είναι έτσι, μπορείς να οδηγήσεις καλά" κλπ. Εντάξει τα ξέρω αυτά και σίγουρα μπορείς. Αλλά. Είναι οι συνθήκες εδώ έτσι που κάποια στιγμή σπάζεσαι τόσο πολύ που θα την κάνεις τη μαλακία. Είναι όπως κάποιοι ηλίθιοι από εμάς είμαστε νόμιμοι. Και βλέπουμε τους άλλους μέσα στη μούρη μας να κλέβουν, να κλέβουν,να κλέβουν και να κλέβουν... ε κάποια στιγμή δε μπορεί, ίσως όχι όλοι, αλλά κάποιοι από μας που θα τους δοθεί η ευκαιρία να τσιμπήσουν κάτι χωρίς απόδειξη ας πούμε, θα το κάνουν. Η χώρα μας προκαλεί να γίνουμε μαλάκες. Και ποιοι είναι η χώρα; Εμείς. Άρα; Εμείς είμαστε μαλάκες και καλά θα κάνουμε να αλλάξουμε. ΑΙΣΧΟΣ!

Αλλαγή θέματος. Στο καμμένο δάσος. Α, αυτό δε θα το ξεπεράσω ποτέ. Ή ίσως κάποτε, δεν ξέρω. Θυμήθηκα -και ήθελα να το μοιραστώ που είναι τόσο μα τόσο σημαντικό- που βαρούσα χαστούκια στα πόδια μου να μου πονάνε να μην νιώθω τον πόνο του λέιζερ και είχε φρικάρει η κοπέλα και μου έλεγε "Μη μη! Σημαδεύεσαι, πρώτη φορά το βλέπω αυτό να το κάνουν, α πα πααα!" Εγώ φυσικά ήθελα αν μπορούσα να βγάλω τα πόδια μου και να τις τα δώσω, όχι που τα βαρούσα, αυτό και λίγο ήταν. Με τα χαστούκια, της εξήγησα, έτσουζε ελαφρά το δέρμα και έτσι σε μπέρδευε λίγο μέχρι να ξανανιώσεις τον πόνο του λέιζερ να καίει το δέρμα σου και, της πρότεινα, να το κάνει και στις άλλες κυρίες. Τι κρέμες και παπάρια, χαστούκια κυρίες και κύριοι. Βέβαια ενδέχεται να φάει καμία μπουνιά από καμία αλλά άλλο αυτό, το κάθε πράγμα έχει τα ρίσκα του στο κάτω κάτω.

Αλλαγή θέματος. Αυτό που βλέπω συνέχεια συνέλαβαν τον ένα και τον άλλο, τον τάδε επιχειρηματία, τον Γαβαλά, τον άλλο του Άλτερ και αρχίδια καπαμά τι μας το λένε; Να τους πιστέψουμε; Να συγκινηθούμε; Να δακρύσουμε; Να κλάσουμε δυνατά να μας φύγουν τα αέρια; πραγματικά δεν καταλαβαίνω. Αφού θα κάνουν ένα διακανονισμό τύπου 50 ευρώ το μήνα, δε θα τα δώσουν παλι, εντωμεταξύ θα βγάλουν έξω και τα υπόλοιπα που τα είχαν ξεχάσει εδώ, μετά θα δηλώσουν πτώχευση ή δεν ξέρω τι άλλο και τέλος. Αφού αυτοί πάντα τη γλιτώνουν, τι μας το λένε; Κάτι μαλάκες της ΔΕΗ λέει παίρνουν 9000 το μήνα και δεν είχαν περικοπές. Οι άλλοι, αυτοί που μας διαφημίζουν ότι πιάνουν τα λαμόγια, οι βουλευτές ντε, αυτοί γιατί δεν πιάνουν τον εαυτό τους και να χωθούν βαθιά βαθιά σε μια φυλακή να ησυχάσουμε; Μα δε μπορώ αυτό το πράμα κάθε μέρα -στο ίντερνετ που διαβάζω, γιατί η τηλεόραση ανοίγει μόνο για μαλακίες ή ταινίες, ποτέ για ειδήσεις- έπιασαν αυτόν κι εκείνον. Ε και; Ε ΚΑΙ; Α γαμήσου! Είναι τόσο σάπιο το σύστημα που δεν ξέρω αν θα εξυγιανθεί ποτέ. Εγώ προσωπικά ξέρω ιστορία φρίκη: μαγαζάτορας δεν πλήρωνε ΔΕΗ. Του την έκοψαν, πήραν και το ρολόι. Έκλεψε ρεύμα από κάτι καλώδια. Τον κάρφωσαν. Ήρθε υπάλληλος της ΔΕΗ. Αντί να κάνουν διακανονισμό να πληρώνει με δόσεις τη ΔΕΗ να βάλει ρολόι να είναι κομπλέ, τι κάνει; Πληρώνει τον υπάλληλο της ΔΕΗ που τα τσεπώνει και κάνει γαργάρα για το κλεμμένο ρεύμα. Αυτός εντωμεταξύ -ο μαγαζάτορας- δίνει λεφτά έτσι κι αλλιώς. Γιατί να μην τα έδινε με νόμιμο τρόπο στη ΔΕΗ κανονικά να ξεχρεώσει και να έχει ωραία ωραία τα ρεύμα του; Τώρα και πληρώνει, και κάποιος πούστης τα παίρνει μαύρα και πάλι χρωστάει. Η ΧΩΡΑ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΣΑΠΙΑ. ΣΑΠΙΑ, ΣΑΠΙΑ, ΣΑΠΙΑ, ΣΑΠΙΑ. Απορώ πως στηρίζονται τα αρχαία μας ειλικρινά. Δεν έχουν μυαλό γι' αυτό κάθονται εκεί. Αν είχαν θα είχαν βγάλει πόδια και θα είχαν φύγει. Δεν ειμαστε άξιοι για τίποτα και πολύ καλά να πάθουμε ό,τι πάθουμε γιατί τέτοιοι είμαστε. Και όσοι θέλουν να κάνουν το αυτονόητο, να είναι νόμιμοι, κύριοι, αξιοπρεπείς, όχι, δεν μπορούνε, απαγορεύεται. 

Ήρθε μια φίλη μου, που είχε φύγει να βρει την τύχη της έξω. Δεν την βρήκε, είχε δουλειά εδώ, καλά λεφτάκια, σου λέει, ΟΚ, γυρίζω, έχει και ήλιο η Ελλάδα. Μιζέρια έξω, σκατά είναι, μη νομίζετε. Έρχεται λοιπόν. Έλειπε 7 μήνες από δω. Ξέρετε τι έπαθε όταν αντίκρυσε και πάλι την Αθήνα; Αρχικά έβαλε τα κλάματα και χτες έπαθε κρίση πανικού. Γάμησέ τα φίλε μου, χαμός γίνεται και συ μου λες μετά έπιασαν αυτόν, οδηγεί ο παππούς κι εκδικείται, αποτριχώνεται η κωλόγρια και υποφέρει, χέσε με.

Και χέσε με πατόκορφα και σκασίλα μας μεγάλε, θα επιβιώσουμε τελικά. (Και στο σημείο αυτό ο φυσιολογικός αναγνώστης διαπιστώνει μια ημι-σχιζοφρενική αντιμετώπιση της πραγματικότητος από τη συγγραφέα αυτού του πονήματος, αλλά όχι, πρέπει να είμαστε αισιόδοξοι γιατί έτσι είναι ωραία, αλλιώς τι; Να πεθάνουμε; Θα πεθάνουμε, αυτό είναι το μόνο σίγουρο. Άσε λοιπόν το μόνο σίγουρο και απόλαυσε όλα τα υπόλοιπα. Όπως είναι. Μαλάκες δεν πρέπει να είμαστε, όχι αισιόδοξοι. Ναι στην αισιοδοξία!)

Και κλείνοντας θα αφιερώσω να γουστάρουμε και να εμπεδώσουμε την αισιόδοξη πλευρά της ζωής. Τι έγινε; Πήγαμε για φαΐ προχτές με κολλητό και κολλητούς γενικά και λέγαμε η κρίση μπλα μπλα μπλα θα φαλιρίσει η εταιρία μπλα μπλα μπλα δε με πληρώνουν μπλα μπλα μπλα οι άστεγοι μπλα μπλα μπλα από το κακό στο χειρότερο μπλα μπλα μπλα και τότε κυρίες και κύριοι πιάνω το τραγούδι και λέω:

Όχι θα κάτσω να σκάσω Όχι θα κάτσω να σκάσω

Τι λες καλέ Τι λες καλέ που θα πεθάνω.

Πεθάναμε στο γέλιο εννοείται αλλά έτσι φύγαμε από το μαγαζί. Τραγουδούσαμε και οι 4 γκαρίζοντας Όχι θα κάτσω να σκάσω. Αφιερωμένο σε όλους σας. Να καούν τα κάρβουνα.

Μερικές σκέψεις ενός καμμένου δάσους.

Εγώ είμαι το καμμένο δάσος. Τελικά είμαι ο πιο λάθος άνθρωπος να πάρει πληροφορίες κάποιος. Ρίχνω τόση γκρίνια που νομίζει κανείς ότι θα περάσει τους άθλους του Ηρακλή, τα πάθη του Οδυσσέα και τα μαρτύρια του Τάνταλου. Βέβαια από την άλλη, είναι καλό αυτό γιατί λέω λέω λέω λέω και λέω, πάτε εσείς εκεί που βασανίστηκα εγώ, περιμένετε ναζιστές με όπλα στα χέρια και βρίσκετε ας πούμε μια κυρία 50 ετών χαμογελαστή να σας λέει περάστε παρακαλώ καλημέρα σας. Μετά κάθεστε, κάνετε τα δικά μου μαρτύρια αλλά επειδή έχετε φτιάξει με τη φαντασια σας τα τέρατα, ξαφνικά δεν είναι όλα τόσο τραγικά. Τελικά καλό κάνω. Άρα καλά κάνω. Όχι που δε μου είπε κανείς εμένα για το θρίλερ που πέρασα. Δε μου είπε καμία θα βάλεις σελοφάν και θα περπατάς σα χεσμένη. Και ξέρετε γιατί; Γιατί μου βάλανε σελοφάν, μπήκαν στο αυτοκίνητο και φτάσανε κυρίες. Έτσι χαίρω πολύ κυρία μου. Εγώ τυλίχτηκα σαν ψάρι έτοιμο για κατάψυξη και βγήκα έξω με αποτέλεσμα φτάνοντας να έχω χάσει 2μιση κιλά συν ότι είχα ιδρώσει και η κρέμα είχε πάει περίπατο. ΆΡΑ. Δεν είναι σημαντικό που πλακώνομαι στη λεπτομέρεια; Βάλτε κρέμα ναι, αλλά να πάτε να τη βάλετε στο ιατρείο, κέντρο που θα πάτε για μαλλιοτράβηγμα. Όχι να ξεκινήσετε από Ρώμη με λεωφορείο με τρεις στάσεις, μία Περούτζια, μία Βενετία, βάλε και το ταξίδι με το πλοίο, μετά στάση Πάτρα και φτάσατε. Όχι, μην το κάνετε. 

Όχι δεν θα ξαναρχίσω την ιστορία με τις τρίχες, πάντως πέρασα μετατραυματικό σοκ, είμαι σχεδόν σίγουρη πια. Δεν το περίμενα με τίποτα αυτό που με βρήκε και στρεσαρίστηκα φοβερά. Αφού είχα 2 μέρες πονοκέφαλο μετά. Θα φταίει βέβαια και το μισό μπουκάλι κρασί που ήπια εκείνο το βράδυ. Αφού δε βγήκα μία Ομόνοια να ψωνίσω πάλι καλά. Α πα πα. Κι έχω να πω πως είμαι ακόμα σα καμμένο δάσος. Τι να πω ρε πούστη. Ολονών φεύγουν δε βγαίνουν δεν πονάνε, αρχίζω και πιστεύω πως ζω στο They Live του Κάρπεντερ. Τι ταινιάρα. Τα ίδια νιώθω και με τους αεροψεκασμούς. Τόσο καιρό νόμιζα ότι το λέμε έτσι για να γελάσουμε, ότι μας ψεκάζουν με χημικά για να είμαστε πειθήνιοι κι έτσι. Έλα όμως που είναι αλήθεια λέει και δεν είναι μόνο εδώ, είναι γενικά στον κόσμο. Τώρα αυτά τα βίντεο που είδα είναι μαλακίες, δεν ξέρω, πάντως, γιατί άλλο είναι το θέμα, πες ότι μας ψεκάζουν. Πάλι εγώ δεν ψεκάστηκα; Εγώ πονάω στο λέιζερ, εγώ δεν ψεκάζομαι, εγώ βλέπω έτσι τα πράγματα, τι μαρτύριο είναι αυτό Παναγία μου; Ώρες ώρες ζηλεύω που δεν είμαι φυτό. Δεν το λέω αυτό για τις φίλες μου με το λέιζερ, όχι, αυτές είχαν τεράστια ψυχική δύναμη και μετέτρεψαν τον πόνο σε απελεύθερωση από τις τρίχες, άρα αυτόματα δεν ήταν πόνος. Το λέω γι' αυτούς όλους τους σκατομαλάκες που κυκλοφορούν εκεί έξω.

Γενικά έχω νεύρα. Ήμουν τι καλά το προηγούμενο διάστημα και τώρα είμαι τούρμπο. Όλα μου τη σπάνε. Και όλοι. Δύσκολο να μη μου τη σπάσει καποιος. Α να βρήκα! Ο κολλητός μου. Αυτός δε μου τη σπάει καθόλου. Αντιθέτως. Ήρθε το παλικάρι μου και με τράβηξε και στην Μπιενάλε που η καράβλαχα το μπάζο δε θα πήγαινα. Πήγαμε στη Διπλάρειο Σχολή, πλατεία Θεάτρου, πίσω από την Αθηνάς, εκεί που είναι η Βαρβάκειος αγορά (κρέατα, ψάρια), ε, απέναντι που είναι η αγορά με τα φρούτα, ακριβώς από πίσω είναι η Διπλάρειος. Καράκεντρο και εύκολο να πας. Μιλάμε τι ήταν αυτό! Και πόσο βλάχα είμαι! Όταν μας είπε η κοπέλα στην είσοδο 10 ευρώ μου ήρθε να πω του κολλητού, άντε γεια, καλά να περάσεις. Αλλά είμαι κυρία, έκανα το μόκο και τα έδωσα. Δεν κρύβω όμως ότι σκεφτομουν ότι θα έπαιρνα μια ωραιότατη μπλουζίτσα που είδα με αυτα τα λεφτά. Ακόμα δεν είχαμε μπει δηλαδή και είχα αρχίσει να τα κλαίω (το αρχι-μπάζο). Προχωρήσαμε, είδα κάτι μαλακίες κατά τη γνώμη μου και άρχισα να τα κλαίω περισσότερο. Πλας να γκρινιάζω στον κολλητό. Λίγο, όχι πολύ. Γελούσαμε βασικά. Και προχωράμε. Προχωράμε και προχωράμε. Και στο τέλος της έκθεσης, όχι μόνο δεν έκλαιγα τα λεφτά, όχι αισθάνθηκα τούβλο με τρύπες κομπλέ, είχα πάθει πλάκα, ευχαρίστησα τον κολλητό που με πήγε και θα ξαναπάω όπως είμαι γιατί δεν ξέραμε ότι είναι 4 όροφοι και είχαμε ραντεβού και δεν την είδαμε όπως θα θέλαμε. Έχει τόσα γαμάτα βίντεο να δεις, τόσα ωραία πράγματα, να κοιτάξεις έξω από τα παράθυρά του κτηρίου αυτού που δεν υπάρχει, να κοιτάξεις μέσα, τα περιστέρια σε αποσύνθεση στη γυάλα σε διάφορα σημεία, ναι, είναι φοβερή έκθεση σε ένα φανταστικό χώρο. Μονόδρομος λέγεται και ναι, εκεί βρισκόμαστε ως χώρα, πηγαίνετε να δείτε πως το εκφράζουν κάποιοι καλλιτέχνες. Ο συνδυασμός κτηρίου, έκθεσης, περιοχής που βρίσκεται το κτήριο, μίζερης εποχής, απαγορευμένο βίντεο του Γιώργου Ζώη, συνθέτουν κάτι που δεν πρέπει να χάσετε. Εμείς πάθαμε εγκεφαλικά με το συνδυασμό. Το κτήριο ανυπέρβλητο. Σε πολλές φάσεις κοιταζόμασταν με το στόμα ανοιχτό, απίστευτη η αίσθηση. Μπράβο στην ιδέα να γίνει εκεί η Μπιενάλε. Μιλάμε για ένα κτήριο που αν έβλεπαν οι ξένοι φίλοι μας, στ' αλήθεια λέω, οι ξένοι φίλοι μας, οι συμφοιτητές, οι φίλοι από τα παλιά, θα έσκιζαν ό,τι ρούχο, μαλλί και φωνητική χορδή θα είχαν πάνω τους. Μιλάμε αυτό το κτήριο θα μπορούσε να γίνει ένα art school από τα ομορφότερα στην Ευρώπη. Και είναι και στη μέση του Λιβάνου, του Μπαγκλαντές, στη μέση μιας πόλης η οποία μεταλλάσσεται καθημερινά, στο κέντρο της Αθήνας. Τα θερμά μου συγχαρητήρια. Να πάτε όπως είστε. Τρίτη-Παρασκευή 12-9, Σάββατο-Κυριακή 10-9 μέχρι 11/12. Είσοδος 10 €, δύο χώροι, με το εισιτήριό σας πάτε όσες φορές θέλετε. Όσο για τον άλλο χώρο -Πάρκο Ελευθερίας, Μέγαρο Μουσικής- πήγα κι εκεί. Με το που μπεις, μια φοβερή κοπέλα αρχίζει την ξενάγηση και είναι όλα τα λεφτά! Εκεί η Βiennale έχει "καταλάβει" ένα μικρό μέρος το οποίο είναι ενταγμένο στην είδη υπάρχουσα έκθεση του μουσείου (γιατί σε μουσείο γίνεται εκεί). Ωραιότατα. Είμαι ενθουσιασμένη.

Τι άλλο; Τίποτα, μαλακίες. Ευτυχώς που παίζει και καμιά έκθεση να ξεστραβωνόμαστε. Παίζει δηλαδή απλώς εμείς είμαστε ηλίθιοι και δεν πάμε. Δεν είδατε εγώ που υποτίθεται πως είμαι και παιδί της τέχνης, μου αρέσουν αυτά κι έτσι τι αντίδραση είχα αρχικά; Τι να περιμένεις από τους άλλους; Πάτε όμως, αλήθεια αξίζει. Και αν δεν σας αρέσει, σας βγάλει μια ανυπέρβλητη μιζέρια που θα σας κάνει να αντιδράσετε, σκεφτείτε πως ίσως αυτό ακριβώς είναι η αλήθεια, αυτό που συχνά αρνούμαστε να δούμε και γι' αυτό δεν αντιδράμε. Μήπως ήρθε η ώρα να αγνοήσουμε τους αεροψεκασμούς και να κάνουμε κάτι; Ή τουλάχιστον να δίνουμε αυτά τα 10 γαμοευρώ σε καλλιτέχνες που πάνε να πουν κάτι. Άκου σκέφτηκα πως θα έπαιρνα μπλούζα. Πόσο μαλάκω! Φτου!

Δεν είναι καλές οι μέρες που διανύουμε και μη μου πείτε σώωωωωωπα! Το ξέρω ότι το ξέρετε, απλώς το λέω επειδή εγώ ήμουν καλά και τώρα κάτι χάλασε πάλι. Σκατά. Ελπίζω να ξαναφτιάξει. Α! Γαμώ τον ανάδρομο Ερμή. Να του το πείτε αν τον συναντήσετε.

Αχα! Να! Είπα και γω δε θα βρίσω σήμερα, τι λες καλέ. Μου ήρθε να πληρώσω μια κλήση για μία μαλακία που είχα κάνει πριν δύο χρόνια, 200 ευρώ. Τόσο έκανε η παράβαση, δεν είχε προσαυξήσεις. Τη μαλακία την έκανα, ναι, απλώς συγχύστηκα για δυο πράγματα. Ένα, έγινε μαλακία τότε, όχι δική μου, και δεν πληρώθηκε στην ώρα της όπου μάλλον θα πληρώναμε τα μισά και δεύτερον μου τη δίνει που εγώ παίρνω το αυτοκίνητο μία φορά κάθε Πάσχα και Χριστούγεννα και όταν κάνω μαλακίες, κάποιες φορές οκ, κάποιες άλλες την πατάω. Αναλογικά όμως, αυτό που βλέπω καθημερινά να γίνεται, μηχανάκια -που τα μισώ, το δηλώνω ευθέως- να καβαλάνε πεζοδρόμια και πεζόδρομους και να πίνω εγώ το καυσαέριό τους ή αρχίδια παρκαρισμένα όπου να'ναι και να μην γαμάει και στους μεν και στους δε τον κώλο ένας μπάτσος από το πρωί έως το βράδυ, συγχύζομαι. Αναλογικά δηλαδή, αν εγώ οδηγώ 10 φορές και παίρνω 2 κλήσεις, αυτοί που οδηγούν και μαλακίζονται 63454783989 φορές, πόσες κλήσεις θα έπρεπε να έχουν πάρει; Αλλά όχι, δεν έχουν πάρει γιατί αν είχαν δε θα έκαναν αυτές τις μαλακίες. Και που το ξέρεις; Μπορεί να παίρνουν. Δεν θέλω να το πιστέψω αυτό και ξέρετε γιατί; Γιατί αν ισχύει αυτό, τότε είναι πάαααααααααααααααααρα πολλοί οι μαλάκες!! 

Και ναι, είναι πάρα πολλοί οι μαλάκες.

Ανάσες. Βαρύ το κλίμα.

Ο Κινγκ Κονγκ κατηγορεί τις γυναίκες.

Δεν υπάρχει αυτό που έζησα, όχι δεν υπάρχει. Τρέχοντας ήρθα σπίτι να τα καταγράψω. Κι ας γίνω τσιμπούκι, δε με ενδιαφέρει. Σάμπως με ξέρετε; Κι όσοι με ξέρετε, αυτή τη στιγμή σας έχω τόσο χεσμένους, μιας και είμαι τέρμα φρικαρισμένη, που δε λέγεται. Πρέπει να καταγραφούν αυτά, να τα διαβάζω να μην τα ξεχάσω ποτέ, ποτέ, ποτέ των ποτών, ω ποτέ. 

Πρώτα απ'όλα όμως να ευχαριστήσω τον καλό Θεό που μου έδωσε την έμπνευση να ανοίξω αυτό το μπλογκ γιατί που θα τα κατέγραφα αυτά αν δεν το είχα; Θα έπαιρνα όλους μου τους φίλους τηλέφωνο να τους τα πω, αυτό θα έκανα, ήδη με πήρε μία κολλητή μου και τσίριζα μέσα στο δρόμο και έβριζα και δε με ένοιαζε που με άκουγαν, ενώ εγώ δεν κάνω τέτοια. Αν κάτι απεχθάνομαι -μέσα στα πολλά- είναι να γκαρίζουν στο δρόμο, δεν το μπορώ. Κι έφτασα σε σημείο να γκαρίζω, μάλιστα.

Μη φρικάρετε, δεν συνέβη κάτι κακό, απλώς εγώ είμαι πάρα πολύ συγχυσμένη.

Θα βρίσω. Θα βρίσω πολύ άσχημα και ζητώ συγνώμη εκ των προτέρων αλλά αν δεν βρίσω θα αρχίσω να κλαίω και να τσιρίζω και θα πάω στη λαϊκή να πάρω 20 κιλά πορτοκάλια και μετά στο γυμναστήριο να κρατάω τις σακούλες και να τρέχω στο διάδρομο να μου φύγει η φρίκη. Πω πω Παναγιά μου τι ήταν αυτό το πράμα.

Έκανα λέιζερ.

Τι; Άκουσα να λέει κανείς ε και; Ή μάλλον να πω άκουσα καμία; Ε ναι, με τις γυναίκες τα έχω. Πάτε καλά ρε; Τι δεν πονάει; Πρέζα πίνετε και πάτε και βαράτε λέιζερ και μετά λέτε στον κοσμάκη ότι δεν πονάει; Ή τρίβετε κανένα κοκτέιλ ναρκωτικών πάνω σας, το υπόλοιπο το πίνετε και μετά κάνετε λέιζερ; Πάτε καλά γαμώ το σπίτι μου, γαμώ τις τρίχες μου, γαμώ το μουνί της Χάιδως της πουτάνας, γαμώ τις γυναίκες τις ψυχανώμαλες γαμώ μέσα! Τι πόνος ήταν αυτός Παναγία μου!! ΤΙ ΠΟΝΟΣ! Τι δεν πονάει ρε γαμώ το σπίτι μου που κάθομαι και σας ακούω που ΠΕΘΑΝΑ στον πόνο, ΠΕΘΑΝΑ γαμώ το σόι μου το μπουρδέλο γαμώ, τα είδα όλα, τι "δεν πονάει, δεν πονάει, θα βάλεις την κρεμούλα μία ώρα πριν και μετά θα είσαι ντάξει!" Ποια κρεμούλα και μαλακίες μη γαμήσω ό,τι κινείται γαμώ τα πάντα όλα, αρχίδια μάντολες είναι η κρεμούλα και όλο της το σόι! Στρέμματα κρεμούλας έβαλα πάνω μου, άλλη τόση μου έβαλαν εκεί και πέθανα! Τι δεν πονάει!! ΠΑΤΕ ΚΑΛΑ;;;;

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Από το μεγάλο Μπινγκ Μπανγκ πως το λένε το γαμημένο κι αυτό γαμώ. Το όνομά μου είναι Κινγκ Κονγκ και είμαι άντρας. Δεν εξηγείται αλλιώς το γιατί πόνεσα τόσο μα τόσο πολύ τη στιγμή που έχω ρωτήσει 5 γυναίκες τουλάχιστον διαφορετικής ηλικίας παιδείας και θρησκευμάτων και ΟΛΕΣ μου έχουν πει, όχι δεν πονάει. Αυτό σημαίνει ότι ή όλες οι γυναίκες που ξέρω εγώ είναι ανώμαλες ή οι γυναίκες γενικώς αντέχουν απεριόριστα τον πόνο και άρα εγώ είμαι άντρας γιατί αντέχω τον πόνο αλλά αυτό το πράμα ήταν άλλης φύσεως, τα τα τα τα ριπές λέιζερ πάνω μου με μίσος, όχι, να με συγχωρείτε, είμαι άντρας και με λένε Κίνγκ Κονγκ γιατί αυτές που ξέρω δεν είναι ανώμαλες. Θα ήθελα τώρα βέβαια να τους ρίξω μία μέσα στη μούρη έτσι, επειδή μου είπαν ότι δεν πονάει αλλά ανώμαλες δεν είναι. Οπότε είμαι άντρας. Έτσι εξηγείται και η απεριόριστη τρίχα που έχω. Χαιρετάω κι αντί να κουνιέται το μπράτσο, κουνιούνται σαν κρόσια δερμάτινου μπουφάν γοέστερν, οι τρίχες. Υπερβάλλω ναι, και θα υπερβάλλω όσο μου γουστάρει τώρα γιατί 3 ΩΡΕΣ ήμουν εκεί και μου γαμούσανε τη μάνα και τον πατέρα και το σόι ολόκληρο και δεν με ενδιαφέρει για το σόι γιατί δεν το συμπαθώ αλλά για τη μάνα και τον πατέρα παρεξηγήθηκα. Και για όλα αυτά ποιος φταίει; ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ! Τι δεν πονάει ρε κοπελιά; Κάνε μας τη χάρη. Γανωμένο είναι το δέρμα σου;

Ακούστε να δείτε φίλες μου. Το λέιζερ πονάει. Και η αναισθητική κρέμα που σας λένε να βάλετε πριν για να μην πονάτε, είναι ένα αρχίδι και μισό. Πάρτε καλύτερα ένα αληθινό αρχίδι άμα σας βρίσκετε και τρίφτε το πάνω σας. Κι αυτό αν κάνετε θα πονάτε μετά αλλά τουλάχιστον θα έχετε μια ωραία, αστεία ανάμνηση και δεν θα αισθάνεστε μαλάκας, ότι βάλατε κρέμα, τυλιχτήκατε σαν μούμια με σελοφάν και τώρα την ακούτε στερεοφωνικά από τον πόνο. Αν δεν έχετε πρόχειρο αρχίδι, τριφτείτε με κάτι αστείο, με τυρί, ξέρω γω, με σκατά, πάντως η κρέμα είναι μια πίπα, ίσα να τσεπώνουν οι φαρμακευτικές. Βέβαια, άμα έχετε εκεί 7μιση τρίχες και πουλάτε παραμύθι τύπου "αχ έχω τρίχες μωρέ, πάω να κάνω λέιζερ" άντε και γαμηθείτε εκ μέρους μου και άει σιχτίρ που ανοίγουμε και κουβέντα. Εδώ μιλάμε άμα είσαι άντρας ρε. Βαμβακούλας. Τομ Σέλεκ. Πείτε κανένα τριχωτό. Αυτόν. Όποιον θέλετε. Άμα είστε έτσι, τότε ΤΟ ΛΕΙΖΕΡ ΠΟΝΑΕΙ. Άμα τώρα είστε καμία με τρίχες αλλά έχετε γεννήσει 8 φορές στα χωράφια και μετά συνεχίσατε το τσάπισμα ε όχι, δεν πονάει το λέιζερ, μπορείτε να συνεχίσετε, περάστε.

Και τώρα, μπορούμε να πάρουμε την ιστορία -επιτέλους- από την αρχή αφού συστηθήκαμε. Είμαι λοιπόν ο Κινγκ Κονγκ και αποφασίζω, μετά από πολλά χρόνια ακατάπαυστης αποτρίχωσης πως θα έπρεπε κάποια στιγμή να κάνω ένα γαμολέιζερ να τελειώνω. Τόσες το κάνουν. (Να που πιάστηκα κορόιδο. Και τι έγινε που το κάνουν τόσες; Τι σχέση έχεις εσύ μ' αυτές; Καμία. Νόμιζες ότι είχες. Κορόιδο). Αρχίζω λοιπόν να ρωτάω. Να κάνω έρευνα ρε παιδί μου. Τι γίνεται, πως είναι, τι κάνεις, πόσο κοστίζει κλπ. Φυσικά ενδιαφέρθηκα μόνο για τις περιπτώσεις που έχουμε να κάνουμε με δερματολόγο. Επουδενί δεν θα έμπλεκα με κέντρα ομορφιάς. Θα τις είχα πλακώσει στις μπουνιές, εδώ τώρα τα έκανα όλα πουτάνα, μη βιάζεστε, θα δείτε παρακάτω. Ρώτησα λοιπόν φίλες και γνωστές που πήγαν και όλες μου έλεγαν τα ίδια. Τι σκατά, συνεννοημένες ήταν; Δε γίνεται. Απ' αλλού η μία, απ' αλλού η άλλη, μέχρι τις κόρες μιας φίλης της μάνας μου ρώτησα που δεν τις έχω δει ποτέ. Όλες, δεν πονάει καθόλου, δεν κατάλαβα τίποτα. Τι σκατά, ψεύτικο είναι το σώμα σας; Χαρακώνεστε για διασκέδαση κι έχετε συνηθίσει τον πόνο; ΤΙ ΣΚΑΤΑ ΑΣ ΜΟΥ ΠΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ!! Αλλά ξέρω τι γίνεται. Αυτό που είπα παραπάνω. Έχουν 2 τρίχες, μία στην Ανατολή και μία στη Δύση και που να καταλάβουν. Κάνουν εκεί 2 τσ τσ και τέλος. Ενώ εγώ τα τα τα τα τα τα τα τα τα τα τα τα τα τα τα τα και το μουνί της μάνας του. Βάζεις, μου έλεγαν, μια αναισθητική κρέμα μία ώρα πριν, τυλίγεσαι με σελοφάν στις περιοχές που την έβαλες, πας στο ραντεβού, σε αποψιλώνουν και ντάξει. Πήγαν και δύο κολλητές μου, τα ίδια. Πολύ ωραία, δεν πονάει, δεν κατάλαβα, κανένα πρόβλημα. Ειδικά τη μία, ανάκριση κανονική της έκανα, κάθε μήνα που πήγαινε τη ρωτούσα. Τι έγινε; Είδες τρίχες; Πώς πάει; Όλα καλά, αυτή. Έτσι λοιπόν, αφού ήταν κάτι τόσο απλό, πήγα, έκλεισα ραντεβού σε μία γαμάτη δερματολόγο που έχει ένα ωραίο κέντρο και σήμερα ήταν η ώρα για την αποψίλωση του δασίτριχου Κινγκ Κονγκ. Και ξημέρωσε η σημερινή μέρα.

Ξυπνάω. Αρχίζω να βάζω κρέμα. Υποσημείωση: θα έκανα -και έκανα- αποψίλωση σε πάρα πολλά σημεία πάνω μου, δεν έχει σημασία που, πάντως ήταν πολλά. Μετά λοιπόν, ήρθε η ώρα του σελοφάν. Να βάλω σελοφάν στη μούρη και να βγω έξω καταλαβαίνετε πως δε γινόταν. Βγήκα σα να έχω γιαούρτι στη μάπα αλλά αυτό πες δε γαμιέται, να πα να γαμηθούν όσοι με είδαν, αδιαφορώ. Στα απόκρυφα όμως μπορούσες να βάλεις σελοφάν ε; Αρχίζω λοιπόν να τυλίγομαι με σελοφάν από τη μέση γιατί που να το στηρίξω και το πάω όλο σερί με αποτέλεσμα να υπερβάλλω γιατί ήθελα να το κάνω καλά και κατέληξα να είμαι μιουμοποιημένη από τη μέση και κάτω. Βάζω κι ένα βρακί πάνω από το σελοφάν γιατί μου κακοφαινόταν να βγω χωρίς βρακί μόνο με το σελοφάν. Βάζω από πάνω μια φούστα μακριά, μπότες, παλτουδάκι κι έφυγα. ...Και μπλούζα έβαλα απλώς δεν το έγραψα. Λέτε να έβγαινα με γιαούρτι στη μούρη, σελοφάν στον κώλο, βρακί από πάνω και χωρίς μπλούζα; Ε τότε δε θα έγραφα ποστ, ανοίξτε την τηλεόραση θα σας έλεγα. 

Περιττό να πω φυσικά ότι πήγαινα σα συγκαμένη. Πρέπει να έτριζα και λίγο. Πήγαινα λοιπόν έτσι κι επειδή δεν μπορούσα να περπατήσω με τα πλαστικά από τη μέση και κάτω, πήρα 4 λεωφορεία, 3 μετρό και 7 τρόλεϊ για να φτάσω στον προορισμό μου, εκεί που θα έφτανα μόνο με ένα τρένο αλλά δε γινόταν γαμώ τις κρέμες του κώλου, είπαμε. Ολόκληρο θέμα εντωμεταξύ να ανέβω το σκαλί του λεωφορείου, σα γριά με 8 εγχειρήσεις στα ισχία. Και είμαι στο δρόμο. Και με πιάνει χέσιμο. Όχι ρε πούστη. Όχι. Όχι αυτό. Όχι. 

Και δω έχουμε ακόμα ένα στοιχείο για τους γορίλες που πρόκειται να πάνε για λέιζερ. Να μην κλείσετε ραντεβού το πρωί. Γιατί ακόμα κι αν έχετε χέσει, μπορεί να σας ξαναπιάσει. Πάμε παρακάτω. Με πιάνει χέσιμο λοιπόν αλλά εγώ -εννοείται και επιβάλλεται- κάνω ότι δεν καταλαβαίνω. Εξηγούμαι στον κώλο μου και του λέω "ακου να δεις φίλε, δε θα χέσεις τώρα, πάρ'το απόφαση. Ούτε θα κλάσεις, ούτε τίποτα. Ούτε συ κει μπροστά θα κατουρήσεις. Δε θα κουνηθείτε μέχρι να τελειώσουμε, το καταλάβατε;" και ήταν σα να τους είπα "τρεχάτε ποδαράκια μου" αφού με το που έφτασα στο ιατρείο με έπιασε και κατούρημα. Το αγνόησα, δεν υπήρχε περίπτωση καμία. Τι να έκανα; Να έβγαζα τα σελοφάν και τα αρχίδια μου γαμώ το σπίτι του λέιζερ για να πάω τουαλέτα; Όχι. 

Φτάνω λοιπόν, αγνοώ τις φυσικές μου ανάγκες και με μπάζουν μέσα. Και κει άρχισε το μαρτύριο. Στην αρχή έβαλα τα κλάματα. Μετά άρχισα να βρίζω ευγενικά. Και λίγο αργότερα, άνοιξε το στόμα μου. Εννοείται πως γελούσαν, πως έγινα φίλη με την κοπέλα που με αποψίλωνε αλλά το τι είπε το στόμα μου αυτές ξέρουν. Μιλάμε, ξεκινάει η κοπέλα απαλά, με όλη της την αγάπη και την ευγένεια και γω αφού αναστενάζω, λέω μερικά πα πα πα, της λέω μισό λεπτάκι κι αυτή κάνει υπομονή, αρχίζω να κλαίω. Όχι τύπου ουουουάαα, απλώς έτρεχαν τα μάτια μου. Τι καλή με είπε, τι όμορφη με είπε, τι ωραία μαλλιά μου είπε ότι έχω, τι την κουβέντα μου άνοιγε, τίποτα εγώ. Άκουγα τις κουβέντες της με τον πόνο να με κατακλύζει. Ήταν σα να άκουγα δηλαδή: "Σήμερα -πόνος- θα -πόνος πόνος- κάνω -πολύς πόνος γαμώ το ξεσταύρι μου- κάνω -γαμώ τον πόνο μου- χορτόσουπα -γαμιέται ο Δίας ο πούστης ο ξεδοντιάρης. Εσύ;" Γενικά έχω πρόβλημα όταν με στριμώχνουν σε χώρους που θυμίζουν -ή είναι- ιατρεία και έχω να κάνω με βελόνους και θορύβους τύπου τζτ τζτζτ τζτζτζτ. Άμα πονάω κιόλας, καταλαβαίνετε. Θέλω να αρπάξω το ταβάνι με τα χέρια μου σαν άλλος Χουλκ και να το λιώσω. Αλλά επειδή δε μπορώ, ή κλαίω ή γκρινιάζω ασύστολα. Κι έτσι έκανα κι εκεί. Αλλά είχε την τύχη η κοπέλα να είμαι γω, που είμαι τόσο εύστοχη στα βρισίδια μου και τόσο εφευρετική. Να με συγχωρείτε, μπορώ να είμαι λίγο μαλακισμένο ψώνιο τώρα, έχω πονέσει πάρα πολύ σήμερα, είμαι με το καλσόν τώρα, δεν τολμάω να το βγάλω να δω τι έχουν πάθει τα ποδαράκια μου, καλά για τη φάτσα μου ούτε που την κοιτάω, δεν πρόκειται. Θέλω αγάπη, πολύ αγάπη, πρέπει κανονικά να μου στείλετε όλοι λουλούδια, αρκουδάκια και λοιπές τέτοιες μαλακίες, πόνεσα πάρα πολύ αλήθεια το λέω με τις τρελές όλες δεν πονάει και δεν πονάει. Τρελές γυναίκες, τρελές για τα σίδερα είστε ρε!!

Αρχίζω τα κλάματα λοιπόν, με λυπάται η κοπέλα. Έρχεται και η γιατρός. Μου κάνει λίγο λέιζερ κι αυτή, με βλέπει με τη φάτσα του παρατημένου στην ξενιτιά κουταβιού, εγώ εντωμεταξύ να κατουριέμαι κι από πάνω. Το χέσιμο καλά, είχε φύγει προ πολλού. Βασικά ήμουν σε τέτοιο στρες που σκεφτόμουν ότι άμα βγω από κει μέσα κι ένας, ένας να με ακουμπήσει, θα παίξω ξύλο στο δρόμο. Αλλά δεν έγινε έτσι. Όταν έφυγα και μέχρι να έρθω σπίτι μου ήμουν τόσο εξουθενωμένη λες και έπαιζα ξύλο ώρες ατελείωτες. Αχ Παναγία μου τι ήταν αυτό το πράμα, Θεούλη μου. 

Σίγουρα θα με πέρασαν για διαταραγμένη προσωπικότητα αλλά τουλάχιστον διασκέδασαν. Μόλις σταμάτησα να κλαίω, άρχισα το βρίσιμο όπως είπα. Ελαφρύ στην αρχή. Τύπου γαμώ το κέρατό μου. Σε λίγο όμως, κι αφού πια η κοπέλα με είχε ημίγυμνη μέσα στα μούτρα της και άρα είχαμε γνωριστεί καλά άρχισα σχεδόν όπως τα διαβάζετε, σερί: "αρχίδια κάνει η πουτάνα η κρέμα, μια μαλακία είναι, παπάρια μάντολες κάνει, έχω πεθάνει γαμώ τα λέιζερ, γαμώ τις τρίχες μου γαμώ, κοίτα ρε, κοίτα, γυναίκα είμαι γω ρε όχι κοίτα γαμώ την πουτάνα μου γαμώ, τι πόνος είναι αυτός Παναγία μου, πω πω πω σταμάτα σταμάτα σταμάτα, μισό, δε μπορώ, πω πω πω γαμώ το κέρατό μου το δίφορο... (ανοίγει η πόρτα, εμφανίζεται η γιατρός: Όλα καλά; κάτι φωνούλες ακούω, Όλα καλά, απάντηση από την κοπέλα, Εδώ, της τα'χω σπάσει, εγώ). Κι αφού έχω βρίσει αρκετά, αρχίζω να τραγουδάω με βρισίδια. Λίγα λουλούδια αν θέλεις στείλε μου και πάλι φίλε μου απόψε, γαμώ το κέρατό μου, όπα όπα (εδώ της έσπρωχνα το χέρι μακριά), τι σου΄χω κάνει και με διώχνεις σα ζητιάνο θέλεις να πεθάνω, γαμώ την πουτάνα μου πονάει, γενικά ό,τι πήγαινε να πει η κοπέλα, έπιανα εγώ την πρώτη λέξη και την κόλλαγα σε τραγούδι που δε θυμάμαι και στίχους αλλά έλεγα κει μαλακίες ίσα για να σπάσει ο πόνος ο πούστης αλλά κυρίως για να γυρίσω να της ερμηνεύσω και να σταματήσει για λίγο να με πονάει το κωλολέιζερ. Συν το βρίσιμο το οποίο δεν σταμάταγε, δε γινόταν σας λέω, δε γινόταν.

Βασανίστηκα. Όταν τελείωσε το υπέρτατο αυτό βασανιστικό βασανιστήριο- μαρτύριο- κόλαση και φρίκη, εννοείται πως φίλησα την κοπέλα, φίλησα τη γιατρό, πλήρωσα κι έφυγα. Κι αν τυχόν διαβάζει καμία απ' αυτές Κωλόγρια, παρακαλώ μην με κάνετε τσιμπούκι, θα τα πούμε από κοντά την άλλη φορά. Παναγία μου, φοβάμαι να πάω στο μπάνιο, δεν ξέρω τι θα δω μπροστά μου. Άσε, πάω λαϊκή καλύτερα, να μου πουν καμία μαλακία οι φίλοι μου οι μανάβηδες να ξεχαστώ, την άλλη φορά μου φώναζε ο αυγουλάς "έλα να δοκιμάσεις αυγό, μη φεύγεις!" και είχα πεθάνει. Πα πα, όχι μπάνιο, λαϊκή, λαϊκή.

Γεια σας. Και εύχομαι να μην πονάτε ποτέ. Α πα πα.

Υ.Γ. Αυτά που συμβαίνουν σήμερα δεν υπάρχουν. Πήγα λαϊκή και μία φώναζε χασίσι χασίσι και μετά φώναζε ένας άλλος που είναι το χασίσι που είναι το χασίσι. Μετά γύρισα σπίτι κι έκανα μπάνιο και όταν βγήκα αντί να μυρίζω αφροντούς, μύριζα καμμένο (καθόλη τη διάρκεια της εγχείρησης μυρίζεις καμμένο είναι πολύ ωραία) και πήγα σοκαρισμένη να βάλω λίγο αλόε βέρα τη θαυματουργή και πήρα τη μαλακτική ο μαλάκας. Αλλά δεν είχα τρίχα πια να λούσω! ΧΑ! Μόνο καμμένο λιβάδι. Ε ρε τι τράβηξα σήμερα το κακόμοιρο, α πα πα.

Όσο έχω δάχτυλα.

Ήξερα -περίπου- τι ήθελα να γράψω, αλλά δεν ήξερα τι τίτλο να βάλω. Με βοήθησε λοιπόν η φίλη Βίσση με το τρέιλερ -έχω τηλεόραση ανοιχτή, ο καθείς έχει την ανωμαλία του, μη με κατηγορείτε- του Όσο έχω φωνή. Όσο έχει φωνή αυτή λοιπόν θα λαλάει και γω όσο έχω δάχτυλα θα γράφω. Ο καθένας και το βίτσιο του. Μισό τώρα να βάλω λίγο χαλβαδάκι να φάω και θα σας πω. ..Μιλάμε έχω ξεσκιστεί να φτιάχνω γλυκά και φαγητά. Ξεσκιστεί.. υπερβολές. Φτιάχνω για να έχω να μασαμπουκιάζω, απλό. Απλώς φτιάχνω για όλα τα γούστα. Τα δικά μου. Έχω πολλά γούστα. Γλυκό ας πούμε. Μπορεί ρε παιδί μου να με πιάσει να φάω κάτι κρεμώδες. Τι θα φάω; Χαλβά; Όχι, δε γίνεται. Δεν είναι κρεμώδες. Οπότε έκανα κι ένα τσιζ κέικ κι έτσι έχω και κρεμώδες και πιο στοκάτο. Να τώρα θέλω στοκάτο. Μισό να πάω να βάλω.

Τι ψωλόκρυο είναι αυτό εκεί μέσα Παναγία μου, λες κι αντί για πόρτες έχω κουρτίνες με κρόσια.. ήμαρτον. Πω πω σένιο το χαλβαδάκι. Άμα δείτε πως το τρώω θα με λυπηθείτε, λες κι έχω να φάω από τα βαφτίσια μου. Αφού κάνει ψωλόκρυο εδώ μέσα σας λέω, πρέπει να τρώω ζάχαρη να τονώνομαι ο άνθρωπος, τι να κάνω.

Καλά χτες τι έκανα το μπάζο δεν υπάρχει. Το τι γέλιο έριξα δε λέγεται. Απόγευμα προς βράδυ. Είμαι σπίτι. Αποφασίζω πως σε δύο ώρες θα πάω γυμναστήριο. Ωραία. Πεινάω. Ξανά ωραία. Έχω δύο ώρες να χωνέψω. Μέχρι να κάνω αυτές τις σκέψεις και να αποφασίσω να σηκωθώ, να βγάλω το φαγητό από το ψυγείο, να το ζεστάνω, να μου το σερβίρω και να βάλω την πρώτη μπουκιά στο στόμα μου, πέρασε μισή ώρα. Άρα; Είχα μιάμιση ώρα να χωνέψω. Το σκέφτηκα. Δεν πειράζει, απάντησα στον εαυτό μου, θα κλάνω και θα ρεύομαι το πολύ πολύ είπα, χαμογέλασα και συνέχισα τη μασαμπούκα. Έλα όμως που όσο σκεφτόμουν μαλακίες έτρωγα κι έτρωγα κι έτρωγα κι έτρωγα, με αποτέλεσμα να φάω ένα πιάτο τούρλα φακόρυζο και μισή ρέγγα καπνιστή. Όταν πλέον άρχισε να πονάει η κοιλιά μου από το πολύ φαΐ σκέφτηκα πως την πούτσισα στο γυμναστήριο και για ολίγα δευτερόλεπτα, στάθηκα στη μέση του σπιτιού με την κοιλιά τούρλα και το δίσκο στο χέρι σκεπτόμενη μήπως τελικά να μην πάω και γίνει καμιά μαλακία του τύπου να ξερνάω και να χέζω όλο το γυμναστήριο. Έλα όμως που ο δίσκος αν και με άδεια πιάτα πια, μου φαινόταν βαρύς συν ότι ο εγκέφαλος είχε αρχίσει να θολώνει από το πολύ φαΐ κι έτσι απλώς τα πήγα στην κουζίνα, πάτησα ένα καλό ρέψιμο, γέλασα μόνη μου και επανήλθα στον υπολογιστή όπου έβαλα νομίζω στο facebook τη φανταστική διαφήμιση με την παντόφλα βεντούζα που σου τρίβει τη φτέρνα όταν κάνεις μπάνιο. 

Κάτσε να πιω νερό, μισό. Ωραίο το χαλβαδάκι αλλά θέλει και νεράκι να κατέβει το σιμιγδαλάκι με την κανελίτσα. ...Αααα, ωραίο πράμα το νερό. Άργησα και λίγο παραπάνω γιατί άνοιξα και το θερμοσίφωνο. Θα πάω γυμναστήριο πάλι, ε βέβαια, τα χάνουν αυτά; Τόσο γέλιο χτες, εννοείται θα πάω, να έχει νεράκι να πλύνω το θεϊκό αυτό αριστούργημα που μου χάρισε Ο Θεός και λέγεται κορμί.

Που λέτε. Πάω γυμναστήριο. Έλα όμως που διψούσα. Ε βέβαια. Με τόση ρέγγα τι ήθελα; Ντάξει παιδιά, δεν υπήρχε. Νομίζω πως είμαι η αγαπημένη της γυμνάστριας εκεί μέσα που παρεμπιπτόντως είναι η συμπάθειά μου. Τι κορμάρα έχει η γυναίκα; Αφού μου έρχεται να πάω να την ακουμπήσω, πως θέλουν να κάνουν τα πιτσιρίκια στο Σάκη, ξέρω γω; Κάπως έτσι. Γαμώ τις γυμνασμένες είναι η τύπισσα, και καλό άτομο φαίνεται, πολύ τη συμπαθώ, κάθε φορά μου έρχεται να πάω να τη φιλήσω, μα την Παναγία σας λέω, αλλά δεν το κάνω γιατί θα με περάσει για εντελώς καθυστερημένη. Γελάω καθόλη τη διάρκεια του μαθήματος λέμε. Έχω ένα πλατύ χαμόγελο που δεν περιγράφεται. Κι αυτή χαίρεται που βλέπει έναν άνθρωπο να γελάει γιατί οι περισσότεροι είναι σοβαροί κι έτσι, άσε μας κάτω ρε φίλε πας καλά; δε βλέπεις τι γίνεται εδώ μέσα; Μιλάμε χτες, ο πισινός μου, όχι ο κώλος μου, ο πισινός μου, ο άνθρωπος που βρισκόταν πίσω μου, τι έβλεπε... Γελούσε κι αυτός όμως. Γυρνούσα, γελούσα ξεκαρδιστικά, χτυπούσα και παλαμιές στον τοίχο γιατί πραγματικά διασκέδαζα κι αυτός με κοιτούσε και γελούσε, τι να κάνει ο άνθρωπος..  Μα ρε παιδιά, αυτό το πράμα δεν υπάρχει. Κομπρεσέρ με ρίχτερ.

Κι έρχεται ο αντίποδας. Δημοτικό γυμναστήριο. Πώς πας στο άλλο και βγαίνεις τρικλίζοντας σίχριστος άχρηστος ανάπηρος και γελώντας; Ε, τελείως η άλλη πλευρά. Πέρασε και δεν ακούμπησε. Πώς είναι ένας ξενέρωτος και ένας γαμάτος γκόμενος; Που είσαι με τον ένα και σκέφτεσαι την πιτυρίδα σου και τις τριχόμπαλες της γάτας του γείτονα και με τον άλλο κοιτάζεστε και γελάτε, μιλάτε, πίνετε, διασκεδάζετε; Κάπως έτσι. Τώρα που το σκέφτομαι.. πολύ σωστή παρομοίωση. Ακριβώς έτσι είναι: Αυτές οι δύο γυμναστριες είναι ο γαμάτος και ο ξενέρωτος γκόμενος αντίστοιχα. Είναι ο ένας με την όρεξη, το χαμόγελο, τη χαρά και είναι ο άλλος με τις κάλτσες, και τις παντόφλες που ξύνει τον κώλο του. Η άλλη, του δημοτικού γυμναστηρίου. ...Καταρχήν, για να συνεννοηθούμε, πήγα και χτες το πρωί γυμναστική. Έτυχε, μη νομίζετε ότι είμαι κανένα φρικιό της γυμναστικής, φουσκωτή που πίνω αυγά σε ποτήρι το πρωί, καμία σχέση. Ρωτήστε τον καναπέ και τους φίλους μου, αυτοί ξέρουν. Τέλος πάντων, πάμε παρακάτω. Μπήκε λοιπόν η γυμνάστρια του δημοτικού μέσα στην αίθουσα με πουλόβερ. Ένδειξη: δεν θα ιδρώσουμε κορίτσια. Για να μην σας πω ότι θα κρυολογήσουμε και λίγο. Αν θέλετε φορέστε κανένα παλτουδάκι, μπάζει εδώ μέσα. Γιατί πας σ' αυτή; θα μου πείτε. Γιατί έχει τα περισσότερα πρωινά προγράμματα γαμώ το κέρατό μου! Είναι αυτή που μιλάει σαν τον Μαμαλάκη. Το γονατάκι, το ποδαράκι, η πατουσίτσα και γυρίζεις δίπλα και βλέπεις τη βάβω 90 χρονών και σου' ρχεται να πέσεις κάτω.. τι λέω, κάτω είσαι, δε σηκώθηκες ποτέ. Η γυμνάστρια Μαμαλάκης τα έχει με τους κοιλιακούς σου και τους εκδικείται θανατηφόρα. Δε λέω, μ' αυτήν, αν συνεχίσω, θα είμαι χαβούζα και λαπάς σε ολόκληρο το σώμα αλλά κοιλιακούς θα τους διαβάζεις. Θα τους κάνω τοίχο, πέτρα και ατσάλι να ανεβαίνετε άμα δεν έχει σκαλοπάτια το μονοπάτι για την παραλία το καλοκαίρι. Άλλη γυμναστική δεν ξέρει. Ό,τι και να λέει το πρόγραμμα, τα ίδια κάνει. Μαρία λέει, Καρέκλα λέει, Ανθρωπότητα λέει, αυτή κοιλιακούς θα κάνει. Εντάξει. Μόνο που είναι βαρετό. Αλλά τώρα, το κατάλαβα. Άμα είναι να πηγαίνω πρωί εκεί, δε θα κοιτάω το πρόγραμμα, θα λέω πάω να κάνω κοιλιακούς. Και μόνο τους πάνω, όχι τους κάτω, αυτούς που είναι οι δυσκολότεροι, οι σαμπρέλες καλή ώρα, όχι. Οπότε να θυμηθείτε, το καλοκαίρι που θα πάμε παραλία, να ανεβαίνετε ΜΟΝΟ στο στομάχι μου, μην πατήσετε αλλού, γλιστρήσετε και σας ψάχνουν σε κανένα χαντάκι, κανονίστε. 

Και πας στο άλλο γυμναστήριο φίλε μου, και είναι λες και από τα ΚΑΠΗ πήγες στο ΒΟΟΜ ΒΟΟΜ. Τι να πω, αυτά τα πολιτισμικό σοκ καθημερινά μία από δω, μία από κει, πραγματικά δεν ξέρω τι βλάβες θα προξενήσουν στον ήδη επιβαρυμένο εγκέφαλό μου, αλλά δεν πειράζει, θα δείξει, μαζί, χεράκι-χεράκι θα το ξεπεράσουμε φίλοι μου, μην ανησυχείτε.

Αλλά εγώ από τη ρέγγα ξεκίνησα και έφτασα στη γυμνάστρια με το πουλόβερ. Ναι, η ρέγγα. Τίποτα μωρέ, διψούσα, ήπια όλο το νεράκι μου και μετά χοροπηδούσα και κοράκιασα. Και μετά βαρούσα παλαμιές στον τοίχο και γελούσα. Α, μια στιγμή μου ανέβηκε και το φαΐ πάνω. Αλλά δεν ξέρασα, κατέβασα απλώς κι άλλο τους ρυθμούς μου. Κι επειδή με βλέπει η φανταστική γυμνάστρια που γελάω συνέχεια και μάλλον με συμπαθεί γι' αυτό ή της αρέσει που γελάω, μου έκανε νόημα "έλα, τι είναι αυτά, πάμε πάμε!" και γω δεν της χαλούσα χατίρι, συνέχιζα με το φαΐ στη μύτη και γελώντας χοροπηδούσα. Τι καλή. Αυτή.

Όχι, δεν είναι μόνο αυτά η ζωή μου αυτές τις μέρες. Κάνω κι άλλα. Πλέκω, διαβάζω, πάω στις δουλίτσες μου... Έχω και το Ρούλη να μου στέλνει μέηλ με τη μορφή έπους και μετά τον Κούλη να πιάνει το ουγγρικό βιολί και να παραπονιέται κι αμέσως μετά να χώνει ό,τι βρει όπου βρει, εγώ στάνταρ ξαπλωμένη πάνω στο λάπτοπ να γελάω βαρώντας το γραφείο και πάει λέγοντας...

....Α πα πα τι θα ξεχνούσα... Φανταστικό. Είμαι στο κέντρο τις προάλλες κι επιστρέφω σπίτι μου. Μουσική στα αυτιά, δεν ακούω απ'εξω τι γίνεται, έτσι πάει όταν έχεις μουσική στ' αυτιά. Και κει που πηγαίνω, στο ίδιο πεζοδρόμιο είναι δύο ασιάτες, αγοράκι-κοριτσάκι, με σταματάει το κοριτσάκι κι αρχίζει να μου μιλάει. Την κοιτάω, σκέφτομαι θα θέλει κάτι να ρωτήσει, τουρίστρια κι έτσι. Ξεταπώνω τα αυτιά μου. Αυτή εντωμεταξύ μέχρι να σκεφτώ, να βγάλω τα χέρια από την τσέπη και να ξεταπώσω τα αυτιά μου δεν εχει σταματήσει. Βλέπω το στόμα της λέει λέει λέει, κανονικά. Εγώ είμαι χαμογελαστή. Ξεταπώνω λοιπόν κι ακούω, ω θεοί, τα παρακάτω σε άπταιστα ελληνικά με σπαστή προφορά: "Είμαστε Κορεάτες φοιτητές της θεολογικής σχολής και κοινωνούμε το μήνυμα του Θεού. Οι θεότητες ήταν δύο, δεν είναι ένας, ο Θεός δεν είπε 'θα φτιάξω τον κόσμο', είπε 'θα φτιάξουμε τον κόσμο', άρα ήταν δύο". Εγώ μετά την πρώτη έκπληξη που εκεί που περίμενα να με ρωτήσουν στα αγγλικά που είναι η σταδίου και να τους πω εκεί, άκουγα μια κοπέλα να έχει βάλει κασέτα στην κοιλιά, να έχει πατήσει play και να λέει χωρίς σταματημό, άρχισα να χαμογελάω όλο και περισσότερο. Δεν πίστευα αυτό που άκουγα κι έβλεπα μπροστά μου. Αυτή εντωμεταξύ έλεγε κι έλεγε αλλά δεν μπορούσα να την προσέξω, θαύμαζα την τυχερή αυτή στιγμή που το καλό σύμπαν μου είχε στείλει για να διασκεδάσω. Κάποια στιγμή, λίγο πριν βαρεθώ γιατί πόσο να κάτσεις, έτσι και καθόμουν ακόμα εκεί θα ήμουν, είπα να ρωτήσω, να πιάσω συζήτηση τύπου, οπότε στη φάση που μου λέει για τέταρτη φορά ότι οι θεότητες είναι δύο και γω αναρωτιέμαι αν αυτά τους μαθαίνουν στη θεολογική σχολή, πολύ προχώ, και μπράβο, τη ρωτάω "γιατί, ήσασταν εκεί;" και μπλόκαρε η κούκλα. Είχε την κασέτα και δεν ήταν προγραμματισμένη μάλλον να απαντήσει σε κάτι και μπλόκαρε και με κοίταξε. Αμέσως μετά συνέχισε και μου έδειχνε και με τα δάχτυλα των αριθμό δύο, δύο! μου έκανε μέσα στο πρόσωπο, οι θεότητες ήταν δύο!. Εγώ, γελώντας πλέον κανονικά, αμάσητη, ξαναρωτάω: "Αφού δεν ήσασταν εκεί. Ήσασταν; Ακούσατε το Θεό να το λέει;" κι αυτή μου ξανάλεγε δύο ήταν οι θεότητες, οπότε φοβήθηκα μην της καεί καμιά τσιμούχα, της χτύπησα φιλικά τον ώμο και της είπα "εντάξει τώρα, γεια σας". Έλεγε για λίγο ακόμα μέχρι να ξαναταπώσω τα αυτιά μου αλλά μετά γύρισε σαν καλοκουρδισμένο ρομπότ κι έφυγε μαζί με τον άλλο που τόση ώρα περίμενε στωικά πίσω της με ένα μόνιμο και συγκεκριμένο χαμόγελο. Ήταν στο pause αυτός μάλλον. Φανταστική στιγμή. Γελούσα μέχρι που έφτασα κοντά στο σπίτι μου. 

Και η επόμενη μέρα. Είμαι πάλι έξω. Και πάλι επιστρέφω σπίτι μου. Και που μένω εγώ; Στο γκέτο. Τι έχουμε στο γκέτο; Απ' όλα. Ναι, απ' όλα έχουμε γιατί είμαστε κέντρο, έχουμε τα ζόμπι στο Πολυτεχνείο, είμαστε ψαγμένοι και πολύ μπροστά, αλλά τι άλλο έχουμε; Όλες  τις φυλές του κόσμου. Πολύ ωραία. Σημείωση: οι ως άνω μέρες που περιγράφουμε, ήταν απ' αυτές τις προηγούμενες με το ψωλόκρυο. Προχωράω λοιπόν πάλι με μουσικές και τα σχετικά και σε ένα στενό, όχι και πολύ στενό και δίπλα σε κεντρικότατο δρόμο, είναι δύο μαυρούληδες, πολύ χαλαροί και μιλάνε. Ε και τι; θα μου πείτε. Μισό, δεν τελείωσα. Έχω γουρλώσει τα μάτια και έχω πεθάνει στο γέλιο. Παρακάτω, να μη με δούνε, αφού ήταν τόσο χαλαροί, μην τους το χαλάσω. Ο ένας φορούσε μπουφάν, κασκόλ, κομπλέ όλο και ο άλλος; Μαντέψτε. Όχι μαντέψτε. Άντε καλά. Φορούσε μια πετσέτα. ΜΟΝΟ. ΤΙΠΟΤΑ ΑΛΛΟ. ΟΥΤΕ ΠΑΝΤΟΦΛΕΣ. Ήταν κυρίες και κύριοι, ξυπόλητος, με μία πετσέτα στη μέση, τίποτα άλλο, στεκόταν κύριος με τον άλλο δίπλα κομπλέ ντυμένο και μιλούσαν με ψωλόκρυο τέρμα. Μιλάμε, γελούσα πάλι μέχρι να πάω σπίτι, μα δεν υπήρχε το θέαμα. Και καλά ρε σεις, οι μαυρούληδες δεν υποτίθεται ότι έρχονται από πιο ζεστά κλίματα; Ο συγκεκριμένος έκρυβε έναν Σουηδό μέσα του; Γύρευε τι άλλο έχουμε να δούμε. Μια χαρά!

Ο Ρούλης και ο Κούλης επικοινωνούν.

Ντάξει παιδιά δε γίνεται. Είπα στην αρχή να το κάνω, μετά λέω άσε αυτή τη δουλειά θα κάνουμε;, αλλά δε γίνεται, έχω ρίξει τόσο γέλιο που απλώς δε γίνεται. Θα είναι όμως η τελευταία φορά γιατί έτσι όπως το πάνε αυτοί θα γεράσουμε κι ακόμα μέηλ θα στέλνουμε. Ναι, μάλιστα, για τον Ρούλη και τον Κούλη λέω. Τους δύο φίλους που βγήκαμε για μπύρες τις προάλλες και είπα στο Ρούλη ότι θέλω και γω να μου κάνει κοινοποίηση τις μαλακίες που στέλνει στον Κούλη και που να το'ξερα ότι εκείνη τη στιγμή ξεδίπλωνα ένα τεράστιο ταλέντο. Ο άνθρωπος έχει πιάσει 4 μπάσα, 2 κιθάρες, ένα αρμόνιο, δύο βιολιά και μία φυσαρμόνικα και σολάρει. Και μετά, έρχεται και ο Ρούλης που τα παίρνει στο κρανίο με τα τεράστια μέηλ του Ρούλη και απαντάει αναλόγως με αποτέλεσμα να μην μένουν άντερα μέσα μου. 

Ξαναλέω πως θα σταματήσω εδώ την αναδημοσίευση των δύο αυτών τεράστιων ταλέντων που με κάνουν να ακούγομαι κάθε μέρα μέχρι τα Μέγαρα εκτός αν στο τέλος τους ανοίξω ένα μπλογκ που θα λέγεται Οι περιπέτειες του Ρούλη και του Κούλη, το οποίο δεν είναι καθόλου κακή ιδέα.

Enjoy!

Μέηλ πρώτο: Ρούλης. Χτες, πρωί.

Χρειάστηκε μια εβδομάδα μελαγχολικού playlist, και μόνο ένα DM στο tweeter για να ανέβει η διάθεσή μου κατακόρυφα και να διασκεδάσω απίστευτα απόψε την εκπομπή. Ακούς Κούλη; :)

:)

Ελπίζω να είσαι καλά Κούλη. Κι εσύ, και η cc φίλη μας. Θα την φωνάζουμε Σίσυ. Τι Σούλα και μαλακίες. Σίσυ από το cc.

....

Σήμερα γαμήθηκα στη δουλειά. Δούλεψα το πρωί, δούλεψα το μεσημέρι, δούλεψα το απόγευμα. Κατά τις 7 πήγα στην Πόπη να δοκιμάσω μια νέα συνταγή για πορτοκαλόπιτα που έφτιαξε, να της πω τη γνώμη μου αν αξίζει να την έχει για κέρασμα στο μαγαζί. Καλή ήταν, ίσως ήθελε λίγο λιγότερο σιρόπι. 

Στα γράφω αυτά Κούλη με κίνδυνο να παρεξηγηθώ για φλώρος. Ειδικά η Σίσυ που δεν με ξέρει πολύ καλά, θα νομίζει ότι είμαι καμιά ξενερουά αδερφοπνίχτρα φλωρούμπα που ασχολείται με συνταγές ζώδια και πεντικιούρ. Κι εδώ έρχομαι να δηλώσω ευθαρσώς φίλε Κούλη, ότι πεντικιούρ δεν έχω κάνει ποτέ! jjjjjjjjjjjj

.....

Μετά την χθεσινή έξοδό μας με τη Σίσυ, σκεφτόμουν αν αρμόζει να την ξαναπάρουμε μαζί μας. Είναι ξεφτίλα για δύο άντρες σαν εμάς να ξέρει το γκομενάκι όλους τους μπάρμεν αθηνών, μοναστηρακίου και περιχώρων και εξαιτίας της να μας κερνάνε σφηνάκια, με γαρνίρισμα ολόφρεσκου αργίτικου πορτοκαλιού. Και εντάξει, μπορεί το γκομενάκιον Σίσυ να είναι περήφανο γι' αυτό, όμως εμείς, άντρες δυο μέτρα, να ακολουθούμε αυτό το δρόμο? Κρίμα το μπόι μας καλέ!!!!

.....

Δεν θα σου γράψω πολλά απόψε. Είναι μιάμιση η ώρα και είμαι κουρασμένος.

....

Βέβαια δεν θα έλεγα όχι αν κι αυτή τη στιγμή Κούλη έπαιρνες τηλέφωνο να πάμε για ένα ποτάκι. Όχι όμως εκεί που μένεις, όχι, ά παπαπα, εκεί έχει λύκους. Μερικές φορές μου βγαίνει ένας , πως να το πω ρε  Κούλη, ένας "φοιτητικός παλιμπαιδισμός". Θυμάμαι συζητήσεις ατέλειωτες σε νύχτες αξημέρωτες, για κάθε είδους μαλακία. Με ρώτησε η μάνα μου κάποτε, είναι όμορφη η Θεσσαλονίκη γιόκα μου? και της απάντησα: μανούλα μου, δεν ξέρω, δεν την έχω δει μέρα, όλο νύχτα έχει. Η μάνα μου από τότε άρχισε να ανησυχεί και μου έλεγε πρώτα οι σπουδές και μετά οι γκόμενες. Έχω βέβαια κι αυτήν την τάση όποιαν πηδάω να την αποκαθιστώ μετά. Τι βίτσιο κι αυτό! Ευτυχώς μεγαλώνοντας το ξεπέρασα σε ένα μέρος του. Αποκαθιστώ πλέον μόνο Μαρίες.

.....

Αν ποτέ βαρεθείς την επιχείρησή σου και θέλεις να την κλείσεις σκέψου σοβαρά να βάλουμε "κουκλίνια μωρουλίνια σκατοκλανουλίνια" (βλέπε χθεσινό μέιλ). Πιστεύω ότι θα έχουμε το μονοπώλιο στην αγορά, άσε που η Σίσυ θα υπογράφει αφιερώσεις στα βυζιά τους και θα γίνονται συλλεκτικά κομμάτια με διπλάσια τιμή. 

.....

Πάντως πρέπει να παραδεχτείς ότι η Σίσυ σε γουστάρει. Είδες πως έκανε σαν λυσσασμένο όταν βγήκαμε από το μαγαζί να σε πάρει μαζί της? Την έκοψα εγώ, φαντασιωνόταν να το κάνετε στο επόμενο ανήλιαγο (τι ανήλιαγο, νύχτα ήταν, τεσπα), στο επόμενο σκοτεινό σοκάκι. Να την ακουμπάς στον τοίχο και να γκρινιάζει ότι πάγωσε ο κώλος της, μετά να την ακουμπάς στον κάδο να γκρινιάζει ότι μυρίζει καμένο, μετά να την ακουμπάς στο παγκάκι να ουρλιάζει ότι έχει κουτσουλήσει το γαμοπερίστερο, το ποντίκι με φτερά, το οποίο με περισσή μανία θα κυνηγούσε να το διώξει νυχτιάτικα αφήνοντας τα άλλα πουλιά άναυδα.

.....

Κούλη, ελπίζω να μη σε κουράζει αυτή η διαδικασία υποχρεωτικής ανάγνωσης του μέιλ μου. Θα τελειώσω σύντομα.

.....

Η μαλακία είναι ότι όσο γράφω, τόσο περισσότερο μου έρχονται μαλακίες να γράψω. Άσε που κάτι έχει πάθει μετά το πι σι και πατάω αποστολή και το μέιλ δεν είναι σίγουρο ότι έχει φύγει. Προχθές μάλιστα νύσταζα κι όλας, κι αντί να πατήσω αποστολή, έγραψα κατά λάθος "αποστολή" στο πεδίο του παραλήπτη, και το μέιλ πήγε και σε έναν άσχετο φίλο μου αποστόλη που έχω να τον δω χρόνια. jjjjjj

.....

JJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJjjjjjjjjjjjjjjjJJJJJJJJJJJJJJ

......

Ελπίζω Κούλη μου να είσαι καλά. Σε αγαπάω πολύ όπως σου είπα και χθες, και σε αγαπάω περισσότερο όσο βλέπω τη Σίσυ να σκάει που το διαβάζει. Ναι ρε, σ' αγαπάω σ αγαπάω σ αγαπάω! (Μ! Σίσυ! Φάε σκατά!).

..............

Δεν θέλω να νευριάσεις με τίποτα. Εντάξει, όλοι έχουν προβλήματα. Όταν λέω όλοι, δεν εννοώ εμένα και τους περισσότερους, οι άλλοι. Μην μου συγχίζεσαι και πάρεις κανά ποδήλατο και αρχίσεις να κατηφορίζεις μέχρι καλαμάτα για να ξεδώσεις. Όχι τίποτα άλλο, άντε μετά να ανεβαίνεις τον ανήφορο της επιστροφής με φορτωμένο το ποδήλατο με 2 ντενεκέδες λάδι που θα σου παραγγείλω.

......

Θεέ μου της νύχτας, τι μαλακίες γράφω!!!!! Γιατί θεέ μου με αφήνεις να το κάνω αυτό στους φίλους μου?  Ε? Δεν σε φτάνουν τα προβλήματά τους? Η μία έχει απούλητο το σπίτι και πληρωμένη δεή, κι ο άλλος (ο Κούλης) έχει πουλημένο το σπίτι και απλήρωτη τη δεη!!! Καταλαβαίνεις μπέρδεμα θεέ μου? Αν παντρευτούν αυτοί το μόνο που θα τους μένει να κάνουν αντί για σεξ, θα είναι να συμψηφίσουν τις ΔεΗ τους. Δεηση θα σου κάνω, πλήρωσε τη ΔΕΗ του κούλη.

.....

Και τώρα ας μπούμε στο κύριο θέμα.

.....

:Ρρρρρρρρ

Πρέπει να βρούμε ένα σύμβολο, πως είναι το J για το :), να βρούμε κάτι ανάλογο για τη γλώσσα. Προτείνω το γράμμα Q που είναι σαν τρύπα με ένα καυλί στο κέντρο.

.....

Κούλη μου, την Σίσυ την ακολουθεί στο τουίτερ ένας με νικ @tokavli. Δεν είναι δυνατόν. Δεν μπορεί να συμβαίνουν αυτά. Κούλη, νομίζω πρέπει να βγούμε ξανά για ποτό Κούλη μου, να το συζητήσουμε Κούλη, το θέμα της Κουλής Σίσυς με τον @tokavli.

........

Κούλη, μας έκανε και ρόμπα στο μπλογκ. Εμένα με είπε ρούλη, κι από κείνη την ώρα όλοι το κατάλαβαν, έχει σπάσει το τηλέφωνό μου αν είμαι εγώ. "Ναι" απαντάω, "εγώ είμαι". Αισθάνομαι σαν την άλλη στο μια βραδιά στο νότινγκ χιλ που άνοιξε την πόρτα και ήταν οι δημοσιογράφοι απ' όξω. Για την ακρίβεια αισθάνομαι σαν τον χίπι συγκάτοικο που βγήκε με το βρακί και έκανε μπρατσάκια για να τον φωτογραφίζουν.

...........

Άσχετο. Το κεμπάπ στο Σάββα ωραίο ήταν. Πεινάω τώρα που σου γράφω. Άσε που δεν ξέρω πόση ώρα θα γράφω ακόμα. Αν το ξημέρωμα πάντως με βρει στο μέιλ πάνω, θα πάρω πρωινό ένα τοστάκι, ένα καπουτσινάκι, και μια πίτα με σπανάκι. QQQQQQQQQQQQQ

JJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJ

...............

Πρέπει να πάμε το roadtrip που έλεγες. Θα σου φορτωθώ Κούλη. Θα είμαι ήσυχος και δεν θα σου βάλω χέρι. Αλήθεια. Αρκεί να μην πίνουμε. Όταν πίνω με πιάνουν περίεργα πάθη. :Ρρρρρρρρ

.............

Αυτά θα δει η Σίσυ και θα σου έρθει τύφλα. (χικ). και θα σου λέει: Με τον Ρούλη (χικ) το κάνατε (χικ) Κούλη, με μένα (χικ) γιατί; Δεν μεθάω καλά εγώ? (μπερπ!). Δεν ρεύομαι και κλάνω σαν φαντάρος; (χικ) (πρρρρρ). Τι έχει ο Ρούλης Κούλη που δεν το έχω εγώ; (χικ) (ξαναμπερπ!). 

Τότε εσύ κούλη θα βγάλεις την μπλούζα σου. Η σίσυ θα αρχίσει να ξερογλύφεται. Θα βγάλεις και τα παπούτσια. και τα σοσόνια που θα φοράς Κούλη. Η σίσυ θα είναι έτοιμη για όλα. Τότε Κούλη εσύ θα λύσεις τη ζώνη, θα την τυλίξεις στο μπράτσο σου και θα κατεβάσεις το παντελόνι σου, μένοντας μόνο με το μεταξωτό σου βρακί. Η σίσυ θα είναι στα πρόθυμα αυτοκτονικού οργασμού. Τότε Κούλη εσύ θα πεις: Σόρρυ σίσυ, πάω για χέσιμο στην τούρκικη. Και παρέα με τη ζώνη και το iphone θα μπεις στην τουαλέτα αφήνοντας την Σίσυ με γεμάτη κύστη από την αγωνία...

....

Αχ ρε Κούλη! Αχ ρε Κούλη!!!

.....

Εντάξει, τελειώνω τη μαλακία εδώ.

......

Τέλειωσα!!!! 

...... 

JJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjj

.....

Καλό βράδυ παιδιά, φιλιά σε όλους!!! 

Και να θυμάστε: 

Το καλύτερο latex είναι το ελληνικό.

(άσχετο).

Σμούκια! :)

Ρούλης.

Υ.Γ. Αχ ρε Κούλη! Αχ ρε Κούλη!!!

JJJJJJJJJJJ

Μέηλ δεύτερο. Απάντηση Κούλη. Χτες πρωί. 

Δεν έχω δάχτυλα να πληκτρολογήσω. Πρωτον γιατί έχει πουτσοκρυο. δευτερον γιατί κουράστηκα από το ροδάκι του μάους να τσουλάω όλο και πιο κάτω. Τρίτον γιατί αναγκάζομαι να ερχομαι στον Κωτσόβολο να βλέπω τα μεηλ σου.

Σου προτείνω να κόψεις την πρέζα. Είναι η μόνη λύση. δεν μπορώ να έχω ένα καθλιπτικό φλωροφίλο πρεζόνι που αντί το βράδυ να γαμήσει παίρνει αμπάριζα τα μέηλ.
Καταλαβαίνεις? Τώρα είσαι νηφαλιος καταλαβαίνεις. Το βράδυ που την πίνεις είσαι σκατά όμως.
Εφτασε εννιάμιση πάω για ένα τρελό χέσιμο.

Σας φιλώ και τους 2.

Μέηλ τρίτο, κι αφού έχουν περάσει αρκετές ώρες, Κούλης προς Ρούλη, μεσημέρι. 

Μετά την πολύωρη διακοπή συνεχίζω το παραλλήρημα.

Θα σου μιλήσω για την Πόπη. Σε γουστάρει είναι δεδομένο. Με αυτή τη φωνή νταλικιέρη και αυτά τα τεράστια βυζιά εγώ το ψυχικό θα το έκανα. Ναι ρε μαλάκα. J μου αρέσουν τα βυζιά. J. πειράζει? Εσύ είσαι πρεζόνι του κερατά και εχεις αντίρρηση? Ουτε αυτό πειράζει.

Όχι. Πειράζει. Γιατί σε κανα 2 βδομάδες θα μου στείλει προειδοποιητικό mail το yahoo ότι κάνουμε spam ο ένας στον άλλον με τόσα μεηλ. Κι εγώ δεν είμαι τακτικός σαν εσάς. Εγώ έναν κωδικό βάζω παντού που τον ξεχνάω. Κάποτε έβαζα την ημερομηνία γέννησής μου. Το ξέρω, πρωτότυπο πολύ. Είναι J. Γιατί θα μπορούσα να βάζω το όνομά μου J. Αυτό το κάνω τώρα που καίγομαι. Γιαυτό υπάρχει η ταυτότητα. Για τις δύσκολες στιγμές. Οχι για τους μπάτσους. J

Ουφ να σας πω για το χέσιμο? βασιλικό. J Χτες έφαγα μια κρέπα της μάνα μου που με πήγε αίμα. Μετά για να ανεβάσω αιματοκρίτη εφαγα μια πίτσα καμμένη. Το πρωί η Σίσσυ ξέρει, χέζω σταθερά 9.25-9.30. σήμερα εγινε χαμός μπήκα 9.20 και παίζει να έκατσα κανα 40λεπτο. Ξαναδιάβασα την Athens Voice από χτες. Την έχω μάθει απέξω. Ξέρω και τις διαφημίσεις πίσω με τα bar. Ξέρω και τα ονόματα συντακτών, μοντέρ, γραφιστών, νιώθω σαν να είμαστε όλοι φίλοι. Πιάστηκαν τα πόδια μου μετά δεν μπορούσα να περπατήσω. Λες και με γάμησαν όλοι οι φίλοι μου  της athens voice.

Kι εγώ θέλω ένα ποτάκι. J Οχι ένα. Κανα βαρέλι. J Να μεθύσουμε καλά. Να μην βλέπω τίποτα. Να με φωνάζετε στο δρομο και να νομιζω οτι φωνάζετε άλλον. Σαν τη Σίσσυ που οταν μεθάει γελάει συνέχεια χωρίς να της μιλήσεις. Αρκεί να την κοιτάξεις. Γιατί αν μιλήσεις δεν γελάει. ξερνάει απο τα γέλια. Τα ίδια κάνει οταν πίνει στάχτη.  J Γελάει συνέχεια και μετά γυρνάει μες στο σπίτι και βαράει κομπρεσέρ. Πιστεύω μέχρι το καλοκαίρι θα έχει πέσει ο όροφος από το πολύ μπρρρρρρρρρρρρρρρρρρρ μπρρρρρρρρρρρρρρρρ μπρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρ.

Τώρα που το σκέφτομαι ρε μουνί με βάζεις να αγοράσω διαλυμένο σπίτι για να μου φάτε τα λεφτά? Θα σας γαμήσω το παρεάκι.

Με κοιτάει ο Σταύρος από το απέναντι γραφείο που γελάω μονος μου και νομίζει οτι ειμαι μαλακας. Τι ποιος ειναι ο Σταύρος ρε ασχετε πρεζάκια? Τι σε νοιάζει? J

Να δω τι θα πει αν τον στειλω σπιτι του και ποιος θα ειναι ο μαλακας που γελάει μονος του. Τελος παντων.

Πρέπει να κάνω καμμιά δουλειά να βγάλουμε το μεροκάματο. Κατάντια γαμω΄τ ην πουτανα μου. J. Δουλεύω σα σκυλί τόσα χρόνια και θα φτάσω να χάσω τη δουλειά μου κατάλαβες? Γιατί ρε μαλάκα μου λές? Οχι μην πεις. Γιατί εχω δουλειά είπαμε και δεν μπορώ να τρέχω πάλι στον Κωτσόβολο. Κατάλαβες? Πουτάνα ανέχεια. Παλιά θα τις αγόραζα τις τηλεοράσεις για παρτη σου. Να βλέπω τα μεηλ. Ναι ρε εχω αρχιδατο φιλο και θέλω 4 τηλεορασεις να βλεπω τα μεηλ του. Η κρίση επηρεάζει τη φιλία . Φαντάζεσαι τον πωλητή που θα με ρώταγε για High definition κτλ κι εγώ θα του έλεγα ότι τις θέλω για να δω κάτι mail. Κι αυτός στην πρέζα θα το εριχνε. Οπότε να τη η δουλειά Πρέζα για όλους. Θα σου έρχεται κι εσένα φθηνά κι απο φίλο θα σε κάνω και πελάτη.

Οντως πρέπει να πάω για δουλειά διώχτε με. Αλλά οχι άλλο μεηλ φίλε αλήθεια. Προτείνω 12ωρη ανακωχή. Θα σβήσουν τα αποτυπώματά μου από τα δάχτυλα και μετά στη γαδα δεν θα  με βρίσκουν. Ωραίο αυτό. Αν μου πάρουν αποτυπώματα θα εχω γράμματα από το πληκτρολογιο. θα αλλαξω ταυτότητα και μπροστά δίπλα στη φωτό θα έχει ένα :ΓΦΔΤΓΦΣΑΑΑ

φανταστικό. Θα αρχισω τις ληστειες μετά. πού να με βρουν? Εκτός αν μιλήσετε εσείς.  Και τότε θα σας φαω ζωντανούς. Και μετά θα σας χέσω. Με ζωνη και σλιπάκι. αυτή τη χεζοσυζήτηση πρέπει να την συνεχίσουμε.

Φεύγω τώρα πάω σε ένα πελάτη να μου κάνει τα παπάρια κεικ. J

σας φιλώ στη μούρη. J

Μέηλ τέταρτο, Ρούλης προς Κούλη, σήμερα το πρωί.

Μεθυσμένη πολιτεία, γαμώ την κοινωνία!

Αγαπημένε μου Κούλη,

ο τίτλος του μέιλ αυτουνού σίγουρα δεν εκφράζει το περιεχόμενο που θα ακολουθήσει. Ίσως είναι η πρώτη φορά που δοκιμάζω να το κάνω αυτό μεθυσμένος, να συντάξω δηλαδή μέιλ το οποίο να μην ξέρω που θα καταλήξει. Δίχως φόβο και πάθος λοιπόν σου λέω ότι ναι, ήρθε η ώρα να το επιχειρήσω. Το αποτέλεσμα μπορεί να είναι μάπα, αλλά σίγουρα θα αρέσει στη Σίσυ, η οποία θα κοπανιέται πάλι και θα λέει τα γνωστά της: Ευχαριστώ Ρούλη, υπεροξυγονώθηκα, πονάνε οι μασέλες μου, έφτιαξα κοιλιακούς, μου έφυγαν τσίσα στο χαλί, και έπεσα ανάσκελα στο πάτωμα.

Ειδικά δε για την τελευταία ανάσκελη πτώση, έχω να πω ότι εξηγείται επιστημονικά. Γιατί οι γυναίκες όταν γελάνε πολύ πέφτουν ανάσκελα ενώ οι άντρες σκύβουν και κρατούν την κοιλιά τους; Είναι απλό! Ο έντονος γέλωτας προκαλεί έκκριση προσταγλαδινών και LH ορμόνης, ειδικές για την προετοιμασία του σώματος προς αναπαραγωγή. Γι' αυτό ακριβώς το λόγο, υποσυνείδητα το σώμα παίρνει την ανάσκελη θέση, περιμένοντας το άρρεν να εισέλθει στο δωμάτιο, να εισέλθει στην καρδιά και τελικά να καραεισέλθει εις τον πάτον του θήλεος.

Είπες βέβαια Κούλη μου, αγόρι μου, πανέξυπνο καμάρι μου εσύ, ότι η Σίσυ όταν της  μιλήσεις και είναι πιωμένη αντί να γελάσει ξερνάει. Κι αυτό εξηγείται γλυκέ μου εξερευνητή της ζωής. Η Σίσυ είναι μια γυναίκα με ορμές, αποτέλεσμα του οποίου είναι να μπουκώνει με ορμόνες και να μην μπορεί να κάνει τίποτα άλλο παρά να αποβάλλει το περιεχόμενο του κορμιού της με βίαιο τρόπο προς όλες τις κατευθύνσεις. Ειδικά Κούλη μου, πασά μου, παλληκάρι μου κι ασίκη μου, ειδικά λέγω με σένα, όποτε σε βλέπει, και όπως σου έχω ξαναναλύσει, οι ορμόνες βαράνε κόκκινο, πάνε κι έρχονται πάνω κάτω, πάνω κάτω, κεφάλι πατούσες, αριστερό βυζί, δεξιό βυζί, και ξανά τούμπαλιν, με αποτέλεσμα να τρελαίνεται το κορίτσι. Δεν ξέρεις Κούλη μου, αγορίνα μου, αθληταρά μου και φίλε μου, τι βασανιστήριο είναι αυτό για μια γυναίκα. Ως αποτέλεσμα αφήνει όπου βρει την πίτσα, τα ποτά, την πάστα, και όλο γενικά το περιεχόμενο της κοιλιάς της, πριν το αφομοιώσει και το κάνει λιποκύτταρα στα μπούτια.

.....

Κούλη μου,

διάβασα το τελευταίο μέιλ σου με ιδιαίτερη προσοχή και προσήλωση, και τα έχω πραγματικά χάσει με τη ευστροφία σου, την ιδιοφυία σου και την τριχοφυία σου. Ειδικά το θέμα με τα δακτυλικά αποτυπώματα που έθεσες, και την αλλοίωσή τους λόγω έντονης πληκτρολόγησης, είναι ότι πιο σημαντικό έχει να επιδείξει ο υπό το ξανθό περίβλημα εγκέφαλός σου. Έμεινα άφωνος, αγέλαστος και ακούνητος. Είπα, να ρε ρούλη μαλάκα, να ρε αρχίδι, να ρε ξεκολιάρη γιατί τον έχεις φίλο! Γιατί πάνω απ' όλα σκέφτεται. Ναι Κούλη. Σκέφτεσαι. Κι επειδή κι εγώ σκέφτομαι ότι αν συνεχίσω τη σκέψη μου θα με πάρει ο διάολος, τη σταματάω εδώ! JJJJJJJJJJJJJJJJJJJJ

Αχ Κούλη!!! Αχ Σίσυ!!!!

Αχ Βάνα Μπάρμπα! (άσχετο, αλλά πάντα ήθελα να το πω).

.....

Σήμερα είναι Σάββατο και δουλεύω το πρωί εκτάκτως. Εκτάκτως θα έχουμε και απολύσεις μέσα στο επόμενο 15νθήμερο. Εκτάκτως στέλνω κι αυτό το μέιλ απόψε, αν και αργά, έτσι, για να τριτώσει.

Το τελειώνω έτσι απλά, να μη σας κουράσω άλλο.

Έτσι κι αλλιώς, κουράζεστε κι από μόνοι σας...

Καμιά φορά υπάρχουν περίεργοι τρόποι να ξεδώσεις και να βγάλεις από μέσα σου την πίεση. Ελπίζω να μην με παρεξηγήσατε που επέλεξα απόψε αυτή τη μέθοδο του μέιλ.

Πάω να κοιμηθώ.

θα τα πούμε.

Φιλιά.

Μέηλ πέμπτο, απάντηση Κούλη προς Ρούλη, σήμερα το πρωί.

Ξεχάσατε και οι δύο ότι εγώ Σάββατο δουλεύω.

ΑΡΑ ΒΛΕΠΩ ΜΕΗΛ><<<<>>><<<><< ΧΕΛΛΟΟΟΟΟΟΥΥΥΥΥ?????

Καταρχήν η παράννοια έχει πιάσει ταβάνι. Τι ταβάνι έχει κρεμαστεί από το κέντρο της σκεπής και και ξηλώνει τα κεραμίδια.

Πριν σας παραλάβω και ιδιαίτερα εσένα αγαπημένε φίλε μου Ρούλη να σας πω ένα φανταστικό βράδυ που πέρασα χτες. Αφού πήγα σε ένα μαλάκα, αρχι μαλάκα που προφανώς δεν είχε τι να κάνει Παρασκευή βράδυ και δεν είχε παρέα και λέει, δεν παίρνω σε εκείνη την εταιρία να ερθει κανας μαλάκας να μου κάνει παρέα που είμαι μόνος ? J

Ετσι κι πήγα. Έχει μια γραμματέα εκεί, μια που για να την πηδήξεις πρέπει να ανανεώσεις την άδεια αλιείας από το υπουργείο. Σα χάνος είναι. Τι χάνος, σαν ξεκολιασμένο κοκκινόψαρο. Τελος παντων πάω εκεί, καλησπέρα λέω, γεια μου λεει. Έχω ραντεβού με τον κο Αρχίδη λέω, αααααα δεν είναι εδώ μου λέει. Η ώρα 9.30 τώρα έτσι? είμαι από τις 8.30 το πρωί στη δουλειά και είναι 9.30 παρασκευή βράδυ.

Τι δεν είναι εδώ, της λέω., αφού έχουμε ραντεβού.

Για μισό λεπτό να δω, μου λέει. ΑΑαααα ναι με συγχωρείτε. Εδώ είναι. Περιμένετε λίγο.

Αυτό στις 9.30. Με δέχτηκε στις 9.50!!!!! ΤΙ ΕΚΑΝΕ ΡΕ ΜΑΛΑΚΑ ΤΟΣΗ ΩΡΑ ΜΟΥ ΛΕΣ????? ΚΑΙ ΝΑ ΓΑΜΟΥΣΕ ΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟΨΑΡΟ ΠΟΣΕΣ ΦΟΡΕΣ ΑΝΤΕΧΕ Ο ΜΑΛΑΚΑΣ????? ΑΦΟΥ ΑΠΕΞΩ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΛΛΟΣ ΜΑΛΑΚΑΣ ΠΟΥ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ ΓΑΜΩΤΗΜΑΝΑΣΟΥΜΕΣΑ.

Μπαίνω στις 9.50. Μου παραλαμβάνει τον ενικό με τη μία. Ελα κάτσε φίλε. Νταξει απέξω που περίμενα ήμουνα αεροπλάνο, επιβατικό. Και με τον ενικό γίνομαι F16. Από αυτά που διπλώνουν τα φτερά και μπαίνουν στα καράβια. Για να χωράω μέσα στο δωμάτιο και να του τα κάνω λίμπα όλα.

Να μην σας τα πολυλογώ με έκατσε εκεί 40 λεπτά να ακούω τις ιστορίες του για τη δουλειά, για τις γκόμενες, για το πόσο γαμάτος ήταν πριν 10 χρόνια και φυσικά για τη δουλειά μιλήσαμε 5 λεπτά περίπου όπου μου είπε τη φανταστική ατάκα πως δεν θέλει να αγοράσει απλά να έχουμε επαφή μήπως και δει κάτι που θέλει στο μέλλον. ΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΡΕ ΜΑΛΑΚΑ ΓΙΑ ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ ΕΠΑΦΗ? ΓΚΟΜΕΝΕΣ? ΚΟΥΜΠΑΡΟΙ? ΓΑΜΟΥΣΑΜΕ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΓΚΟΜΕΝΑ? ΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΡΕ ΑΡΧΙΔΙ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΒΡΑΔΥ? Εφυγα με τα ματια κατακόκκινα απο τα νευρα. Ηθελα να γυρίσω πίσω με το παπί, να σπάσω τη τζαμαρία με μια σούζα και να μπω μέσα να κάνω σούζες και να αφήνω ροδιές και λάδια πάνω στην λευκή μοκέτα που είχαν και φυσικά στη μούρη του. Να πάει στο σπίτι του και το κούτελό του να γράφει METZELER επάνω.

Αυτά για χτες. Ρούλη τώρα σειρά σου. Οπως νιώθεις είμαι ήδη γκαζωμένος. Παίζει να ήπια και μισό μπουκάλι τζιν σκέτο χτες για να ηρεμήσω αλλά τίποτα.Έχω έρθει εδώ και βαράω κομπρεσέρ κανονικά. Σαν τη Σίσσυ. Μόνο που εμείς είμαστε ισόγειο. Οπότε μέχρι το μεσημέρι παίζει  να έχω βρει πετρέλαιο. J

Καταρχήν η Σίσσυ πέφτει ανάσκελα για 2 λόγους.  J Πρώτον για να σου δείξει ότι τα βυζιά της στέκονται και φαίνονται ενώ είναι ανάσκελα. Δεν είναι αυτό το πλαδαρέ που είναι σαν ληγμένη φρουτόκρεμα σε πολυμπάγκ. Είναι εκεί. Το πιασες?Είναι γκομενάκι ρε μαλακα η φίλη μας.  J Και 2ον πέφτει ανάσκελα γιατί αν πέσει μπροστά θα πέσει πάνω σε καμμια πούτσα έτσι καυλιάρηδες που είμαστε. Φυλάγεται ρε τι νόμιζες? Επειδή το παίζει άνετη και δεν μασάω και δεν κατλαβαίνω και νταξει λίγο αντρουά και καφρέ. Αμα πέσει στο λάκκο με τα αγγούρια δεν γίνεται, με κάποιο θα δροσιστεί. Ετσι είναι η φίλη μας. Αξιοπρεπής και προσεκτική.  J Μην κοιτάς που μου έπιανε εμένα λίγο το μπούτι. Δεν μετράει, τον έχω πάντα αριστερά. Μαλακα μολις συνειδητοποίησα ότι ο πουτσος μου ειναι κομμουνιστής. φτου φτου φτου φτου θα τον πάω για εξορκισμό. J

Ρούλη μεθυσμένος μ'άρεσεις πολύ. Λύνεις αυτό το γραβατέ που εχεις πάνω σου και γίνεσαι άνθρωπος. J Πραγματικά ώρες ώρες όταν το παίζεις σοβαρός μου ρχεται να παραγγείλω ενα κιλό τζατζίκι και να στο τρίψω στη μούρη. Να πέφτει στο γκρι σακάκι σου και να βρωμάει σκορδίλα . J Να νιώσεις λίγο άνετα βρε αδερφέ. Ρούλη αλήθεια είσαι πολυ καλός φίλος πια. Διασκεδάζω τόσο πολύ μαζί σου. Εχεις  ένα τόσο εξυπνο και αληθινό χιούμορ που σε απολαμβάνω. Αυτά όταν ερχεσαι με τις φόρμες. όΤαν φοράς εκείνα τα γραβατέ το είπαμε. Θέλω να σου βάλω σάλτσα για μπουρίτος μέσα στα σκαρπίνια και να περπατάς και να ακούγεται πλαφ πλαφ και να στάζει κόκκινη σάλτσα παντού. J

Επίσης για τη δουλειά σου. Καταρχήν μην ανησυχείς καθόλου. Είσαι γαμάτος. Δεν παίζει να σε διώξουν. Αν το κάνουν να ξέρεις ότι θα πάμε με το παπί μέσα στα γραφεία και σου υπόσχομαι να κατεδαφίσω τον όροφο. Σιγά μην τους αφήσουμε τίποτα όρθιο. Αν σε ρωτάνε ποιος είναι αυτός πες τους δεν ξέρω. Χάλασε το αμάξι και προσφέρθηκε να με φέρει. Η εταιρεία σου είναι και πολυόρωφη ε? Φανταστικό. Ελπίζω να έχετε μεγάλο ασανσέρ για να ανέβω σε όλους τους ορόφους.Με το παπί J. Λίμπα. όλα J. Γραφεία, τσάντες, χαρτιά, κομπιούτερ. Θα κάνω σπινιές πάνω στα φωτοτυπικά, θα βγω με κανα νιπτήρα για κωλοφάναρο. Όμορφα πράγματα. Στο λέω φιλαράκι. κάντους προώθηση αυτό το mail να ξέρουν. Απλά μην έχει χαλάσει το ασανσέρ γιατί δεν μπορώ να το ανεβάζω από τις σκάλες ρε συ με πονάει η μέση μου τώρα τελευταία.. Αλλά για πάρτη σου δεν πειράζει. Μια βδομάδα ΛΕοντος θα φοράω. Κι ας μυρίζω εκείνη τη σάπια μυρωδιά που είναι λες και έχεις πεθάνει και σε ξεθάβουν να δουν μην έγινε κανα λάθος.

Σας αφήνω τώρα βλέπω εναν να παρκάρει απέξω κι ελπίζω να μπει να αγοράσει τίποτα γιατί αλλιώς βλέπω το τζατζίκι να το τρώει στη μούρη αυτός.

Μην ανησυχείς θα βρω και για σένα. Εχουμε ντελικατέσεν στα 200 μέτρα.

Φιλιά

Και αυτό λοιπόν κυρίες και κύριοι ήταν ένα μικρό δείγμα των φίλων που έχω. Να είστε όλοι καλά, τα ξαναλέμε, καλό ΣουΚου:)