Μύξα.

Με έχει πνίξει. Δεν ανασαίνω. Ξυπνάω τη νύχτα. Δεν ξέρω πως με λένε. Κάθε μέρα που περνάει η μύξα μεγαλώνει, γιγαντώνεται, θεριεύει. Σε λίγο θα βγάλει πόδια και θα με φάει. Θα περπατάει αφήνοντας πράσινα και κίτρινα ίχνη στο πάτωμα και θα με πιάσει στον ύπνο. Αλλά και ξύπνια να είμαι, πάλι θα με νικήσει γιατί θα σιχαθώ τόσο πολύ με το θέαμα που δε θα μπορώ να αντιδράσω. Χάπια δε θα πάρω. Θα σταθώ απέναντί της με τη στολή του Σούπερμαν, του Μπάτμαν και της Γουόντερ Γούμαν μαζί και σε κάθε χτύπημα θα αποκαλύπτεται και άλλη στολή. Μόλις μου τις σκίσει όλες, θα αρχίσω να τρέχω. Πουτάνα μύξα, που έχεις το εργοστάσιο μωρή μαλακισμένη να στο κάψω; Που; Μέσα στο κεφάλι μου; Ω ρε πούστη.

Γυμναστική.

Πριν γραφτώ και για φέτος στο κολυμβητήριο στο δάσος, αποφάσισα να γυμναστώ ώστε να είμαι έτοιμη. Μην πάω εκεί και με το που μπω, σταματήσει η καρδιά μου, πάω στον πάτο και πέσει να με σώσει καμιά γριά εφτακοσίων ετών με το πλαστικό το καπελάκι με τα λουλούδια γιατί θα ξεφτιλιστώ. Οπότε άρχισα να κάνω γυμναστική. Ή μάλλον, το σύμπαν αποφάσισε πως πρέπει να κάνω γυμναστική. Και αποφάσισε να γυμνάσω συγκεκριμένα σημεία, όπως τους κοιλιακούς, τους πλευρικούς, τη μύτη και το στομάχι. Αν τα γυμνάσεις όλα αυτά, σκέφτηκε το σύμπαν, θα είσαι μια κορμάρα ολκής και στο κολυμβητήριο θα κάνεις τους διαδρόμους για πλάκα. Όλοι θα σε θαυμάζουν.

Και τώρα ήρθε η ώρα να σας πω τι γυμναστική είναι αυτή. Είναι μια γυμναστική πολύ επώδυνη και κουραστική. Δεν αποφασίζεις εσύ πότε θα την κάνεις, αλλά αυτή. Π.χ. μπορεί να της καυλώσει να την κάνεις στις 5 η ώρα το πρωί. Εσύ δεν μπορείς να πεις όχι. Θα την κάνεις θες δε θες. Αυτό είναι το μόνο πρόβλημα. Α, όχι. Έχει ακόμα ένα πρόβλημα. Με αυτή τη γυμναστική κάνεις νεύρα και νευριάζεις και τους άλλους. Αλλά μετά έχεις μια κορμάρα, αεροδυναμική.

Η γυμναστική αυτή λέγεται αλλεργία και της γαμώ το σπίτι. Φταρνίζομαι γύρω στις 12μιση χιλιάδες φορές την ημέρα, αλλά κυρίως πρωί, για την ακρίβεια ξημερώματα και τη νύχτα, για την ακρίβεια, τη μαύρη νύχτα. Αποτέλεσμα; Κοιμάμαι ελάχιστα και είμαι όλη μέρα σαν τον μαστούρη. Ένα μήνα τώρα μου έχει γαμήσει το ταμ τιριρίμ η πουτάνα. Πονάνε τα πλευρά μου, οι κοιλιακοί μου μπρος πίσω με το φύσημα, αυτό πες ντάξει, καλό είναι, η πλάτη μου με γαμάει, το ένα ρουθούνι έχει γίνει σαν πλαστικό και κρέμονται κρόσσια αν και φροντίζω να τα ξηλώνω, δεν αντέχω κόκκινες ξηλωμένες μύτες, δε μπορώ άλλο. Όσο για το στομάχι που είπα ότι γυμνάζεται κι αυτό μαζί με τα υπόλοιπα, είναι γιατί εκεί που κοιμάμαι, αρχίζει τρέχει το ένα ρουθούνι πάνω στο στόμα μου και γω αυτομάτως ξυπνάω και θέλω να ξεράσω. Για να καταλάβετε μαρτύριο, χτες ξύπνησα στις 5 παρά τέταρτο το πρωί και φταρνιζόμουν μέχρι τις 8 και μισή. Γαμάτα; Μη σας πω πόσο λυπάμαι τον καημένο τον καλό μου που ακούει συνέχεια ένα τρένο (φύσημα μύτης).

Όχι, φάρμακα εγώ δεν παίρνω ξεχάστε το. Άμα εμφανιστεί και του χρόνου η καριόλα θα πάω σε ομοιοπαθητικό να μου δώσει ένα κουβά γύρη να χώσω μέσα τη μούρη μου να μου περάσει α σιχτίρ!

Ναι, ναι, το Πάσχα πέρασα φανταστικά, άδεια η Αθήνα, ησυχάσαμε λίγο, φαί, καφέ, βόλτες, έκανα ΤΣΟΥΡΕΚΙΑ, ναι, έκανα ΤΣΟΥΡΕΚΙΑ, ναι ρε, τσουρέκια, όχι τσουρέκι, ένα, πολλά έκανα και γάμησα φίλοι μου! Έκανα και γαμώ τα τσουρέκια. Με έχει πιάσει κρίση, όλο γλυκά κάνω και τα πετυχαίνω γαμάτα!!! ... Όχι, δεν στάζουν μύξες μέσα, μην ακούω αηδίες!

Θα τα πούμε, φεύγω τώρα, βιάζομαι, μου έρχεται και φτάρνισμα, απομακρύνομαι... φοβάμαι μη χτυπήσω στο πληκτρολόγιο αααααα....ψού!!! Το στανιό μου!

Παιδιά = Μέλλον.

«Στο χαοτικό κόσμο του διαδικτύου που διατηρούσε ιστοσελίδα ο δράστης, είχαν γίνει φανερά τα σκοτεινά μονοπάτια του μυαλού του» ή κάπως έτσι σχολίασε προχτές η παρουσιάστρια στις ειδήσεις τον πιτσιρικά που πυροβόλησε με όπλο τους συμμαθητές στο στον ΟΑΕΔ του Ρέντη. Τι αηδίες λένε. Όλο τέτοια ξέρουν να λένε κι όλο να απορούν πως συνέβη αυτό και πως συνέβη αυτό. το που βρίσκουν τα όπλα πιτσιρίκια πράμα, γιατί δεν μας λέει κανείς;

Προσέξτε τώρα περιγραφές που ανέφεραν γνωστοί και γείτονές του για το άτομό του και αναρωτηθείτε μαζί μου για ποιο λόγο δεν καταλαβαίνουν γιατί το έκανε. Απ’ αυτά που άκουσα εγώ, αμέσως σκέφτηκα πως πρόκειται για σοβαρά προβληματικό άτομο. Δείτε: δεν είχε φίλους, δε μιλούσε με τους γείτονες, δεν είχε σχέσεις με κανένα, ανεβοκατέβαινε στον ΟΑΕΔ για το μάθημά του χωρίς να λέει ποτέ ούτε καλημέρα, παλιότερα είχε πιάσει ένα παιδί από το λαιμό γιατί του πέταξε κάτι χαρτάκια και τον έδιωξαν από το σχολείο του, είχε σελίδα στο ίντερνετ και δήλωνε πως «θα πεθάνετε όλοι» και τελικά έγραψε ένα γράμμα που έλεγε πως δεν θέλει να ζει και πως είναι τόσο εγωιστής που θα τους πάρει όλους μαζί του, βγήκε έξω κι άρχισε να γαζώνει. ΟΚ? Κάποια χαρακτηριστικά από τα παραπάνω μεμονωμένα ίσως τα έχουμε κάποιοι ή και όλοι και σιγά τα προβλήματα θα μου πείτε. Το παιδάκι αυτό που είχε σιχαθεί τους πάντες στα 19 του, δεν έπαιρνε το ασανσέρ. Όποιος όμως δεν παίρνει το ασανσέρ δεν σημαίνει ότι είναι δολοφόνος, είναι σαφές νομίζω. Ούτε το να είσαι μοναχικός σημαίνει πως ταυτόχρονα είσαι και δολοφόνος. Εγώ απλώς αναρωτιέμαι με ποια λογική λένε «ήταν καλό παιδί και δεν καταλαβαίνω γιατί το έκανε» για κάποιον που δεν ξέρουν καθόλου, δεν μίλησαν ποτέ μαζί του, δεν τους λέει ούτε καλημέρα και είναι συνέχεια σκυφτός. Εγώ πάντως δε θα ονόμαζα αυτό το παιδί «καλό», ούτε «κακό». Θα έλεγα «δεν τον ήξερα». Βαρέθηκα πια μ’ αυτές τις μαλακίες, όλοι κάνουν τους αθώους, όλοι δεν κατάλαβαν, δεν ήξεραν, δεν το σκέφτηκαν και ένα σωρό δικαιολογίες του κώλου που πρώτα απ’ όλα σκεπάζουν την αδιαφορία και το σταρχιδισμό μας. Νοιάστηκε κανείς γι’ αυτό το παιδί; Δεν μπορεί ο χαρακτηρισμός «τρελός» να δικαιολογεί και να καλύπτει τα πάντα. 19 ετών άνθρωπος να θέλει να σκοτωθεί και να σκοτώσει; 19 ετών; Αυτό το θέλω εγώ που είμαι 1589 ετών. Δεν ήθελα να σκοτώσω κανέναν στην εφηβεία μου. Να σκοτωθώ ίσως να είχε περάσει από το μυαλό μου σε κάποια ερωτική απογοήτευση ή σε ένα βαρβάτο καυγά με τους γονείς όπως ίσως οι περισσότεροι έφηβοι στον κόσμο. Αλλά ενδιαφέρονταν για μένα άνθρωποι, με αγαπούσαν, ευτυχώς είχα και λίγο μυαλό και όλα πήγαν καλά.

Αυτό που θέλω να πω είναι πως όλοι οι άνθρωποι μπορούν να ξεφύγουν, το να στροφάρεις δεν είναι και πολύ δύσκολο, κοιτάξτε γύρω σας. Το θέμα είναι πόσο ενδιαφέρονται οι άλλοι για μας στα πρώτα χρόνια της ζωής μας αν και φυσικά έχει τεράστια σημασία το μυαλό, η δύναμη, οι αντοχές, η υπομονή και όλα αυτά τα οποία μπορεί να διαθέτουμε ως χαρακτήρες. Και που τα αναπτύσσουμε σιγά-σιγά εννοείται. Οι γονείς αυτού του παιδιού που ήταν; Απόντες. Οι συγγενείς; Κάποιος δάσκαλος; Ο δάσκαλος υποτίθεται πως είναι ο δεύτερος γονιός ενός παιδιού αφού του μαθαίνει πράγματα και του δίνει εφόδια για τη ζωή του. Αρχίδια για να σας το πω με απλά ελληνικά που καταλαβαίνουμε όλοι. Γιατί μόνο τα αρχίδια καταλαβαίνουμε φίλοι μου. Κάτι άλλο όχι. Είπαμε, είμαστε ανήξεροι, ανίδεοι και βασικά δεν έχουμε ευθύνη για τίποτα. Αν για παράδειγμα ακούμε κάθε τρεις και λίγο το γείτονα να χτυπάει τη γυναίκα του ή το παιδί του, θα το κάνουμε γαργάρα, αν δούμε στο δρόμο κανένα πεθαμένο, θα κοιτάξουμε γύρω-γύρω και αν δεν είναι κανείς, θα τρέξουμε όπως δεν τρέξαμε ποτέ, άντε να πάρουμε και καμιά αστυνομία από καρτοτηλέφωνο μη και μας βρουν. Φυσικά δεν λέω να γίνουμε όλοι δοσίλογοι και μαλάκες. Παντού και για όλα υπάρχουν όρια. Απλά ρε παιδί μου, αναρωτιέμαι, αυτοί για παράδειγμα που είδαν στην ιστοσελίδα του φωτογραφίες του εαυτού του με όπλα και τα λόγια του που έλεγαν «θα σας σκοτώσω όλους» τι έκαναν; Τίποτα; Είπαν «άλλος ένας μαλάκας» και βγήκαν αέρα; Θα μου πείτε, τι ήθελες να κάνουν; Τον ήρωα, να παίρνουν αστυνομίες, πυροσβεστικές, τη WWF και μετά να έχουν κάνει λάθος και να βγουν κι από κάτω; Δε γαμιούνται όλοι!

Και αυτό είναι το point φίλοι μου. Ότι δεν είμαστε τόσο μα τόσο σταρχιδιστές, ακόμα και γω το πιστεύω αυτό που δεν μας χωνεύω μία. Απλά και να κάνουμε κάτι, θα βρούμε το μπελά μας αφού ούτε νόμοι υπάρχουν, ούτε δικαιοσύνη, ούτε παιδεία, ούτε τίποτα. Να κάτσουμε να ασχοληθούμε, γιατί; Θα γίνει κάτι; Όχι. Άρα; Γάμα το. Να πα να γαμηθούν όλα. Μόνο αν κάποιος από μας είναι άρρωστος, επίμονος, ανώμαλος και την έχει δει να βρει το δίκιο του, έχει λεφτά και δεν έχει δουλειά να κάνει, τότε μπορεί να φτάσει μέχρι τα ευρωπαϊκά δικαστήρια και να κερδίσει. Όλοι οι υπόλοιποι απλά δεν ασχολούμαστε. Είναι όμως πολύ κρίμα. Το να ενδιαφερθούμε λίγο για τους ανθρώπους που μας περιβάλλουν, απέχει μακράν από το να γίνεις κουτσομπόλης και προδότης. Αλλά εμείς είμαστε των άκρων. Κι έχουμε αφεθεί και κυλάμε στα σκατά όλοι μαζί, εμείς, μια βαθιά προβληματική κοινωνία και περνάει ο χρόνος και τα παιδιά που θα μπορούσαν να μας βγάλουν από τη σκατίλα ή άντε να καταφέρουν να ζήσουν τα ίδια μια καλύτερη ζωή, θέλουν να σκοτωθούν και να πάρουν και κάμποσους μαζί τους. Γαμάτα.

Χτες έβλεπα μία που είχε κλείσει το παιδί της μέσα στο αυτοκίνητο και τα έλεγε με μια φίλη της απ’ έξω. Οι πόρτες και τα τζάμια του αυτοκινήτου ήταν κλειστά. Το παιδάκι μέσα άρχισε να βαριέται. Και τι έκανε; Άρχισε να πηδάει μέσα στο αυτοκίνητο δεξιά αριστερά. Αυτή τίποτα. Το παιδάκι άρχισε να βαράει την κόρνα. Αυτή τίποτα. Μιλούσε με τη φίλη της. Το παιδάκι βαρούσε τη κόρνα. Σε κάποια φάση, του χτύπησε το τζάμι με το δαχτυλίδι της. Ούτε που γύρισε να το κοιτάξει όμως. Κοιτούσε με αφοσίωση τη φίλη της. Το παιδάκι βαρούσε την κόρνα. Γυρίζει προς το μέρος του με το δάχτυλο σηκωμένο και του λέει «σταμάτα!» και ξαναγυρίζει σε dt στη φίλη της μη χάσει κανένα τόνο, κανένα θαυμαστικό, μη φύγει κανένα φωνήεν, καταλαβαίνετε. Το παιδί συνέχισε να βαράει την κόρνα και μαζί να μας διαλύει τα νεύρα καθότι ήταν 3 το μεσημέρι. Το παιδάκι, όσο βαρούσε την κόρνα και η μάνα του απλά του έκανε σουτ και σουτ, δηλαδή συνέχιζε να μην του δίνει καμία σημασία, του την έδινε όλο και πιο πολύ και σε λίγο το αυτοκίνητο πήγαινε πέρα δώθε με λύσσα. Το παιδάκι είχε τρελαθεί εκεί μέσα. σε κάποια φάση, πήγε αυτή να ανοίξει την πόρτα και το πιτσιρίκι είχε κλείσει τις κλειδαριές. Το αυτοκίνητο ήταν παρκαρισμένο σε ελαφριά ανηφορίτσα. Πίσω από το αυτοκίνητο, στέκονταν οι ηλίθιες. Όχι, ευτυχώς δεν έγινε κάτι κακό αλλά το σκέφτηκα. Το πιτσιρίκι ήταν μέσα κλειδωμένο. Εύκολα θα μπορούσε να λύσει το χειρόφρενο και να τις πατήσει. Σας φαίνεται μαλακία αυτό που λέω; Ίσως. Το ότι πολλοί γονείς αγνοούν τα παιδιά τους είναι επίσης μαλακία; Δεν ξέρω τι λέτε, ίσως οι δικαιολογίες είναι πολλές, «άμα δουλεύεις όλη μέρα, τι να κάνεις;», «άμα δεν έχεις χρόνο τι να κάνεις;» και πολλά τέτοια, όμως εγώ δυστυχώς έχω μία και μόνη απάντηση σε όλες αυτές τις ερωτήσεις. Να μην τα κάνετε άμα δεν μπορείτε να τα μεγαλώσετε. Δεν σας έχει μιλήσει κανείς για την αντισύλληψη; Ολονών πια σας έτυχε; Και σε ποιους πέτυχε; Μα σε τόσο λίγους! Θα μου πείτε, τίποτα δεν είναι απόλυτο, τίποτα δεν γίνεται όπως το υπολογίζουμε, ναι, το ξέρω, μπορεί να είσαι μια χαρά και να γίνει ένας σεισμός και να βρεθείς μετανάστης. Ναι, το ξέρω, η εξαθλίωση μπορεί να σου ξυπνήσει όλα τα ζωώδη ένστικτα και να ξεχάσεις όλα όσα ήξερες. Αυτό δεν το πιστεύω 100% αλλά πες ότι είναι πιθανό. Σ’ εκείνη τη φάση λοιπόν, χρειάζονται οι άλλοι. Οι συνάνθρωποι που λέγαμε παλιά. Ο δάσκαλος, η φίλη, ο θείος, ο κάποιος που μπορεί να ενδιαφέρεται. Αλλά τώρα πια, κανείς δεν ενδιαφέρεται για τον άλλο. Ούτε οι γονείς για τα παιδιά τους, ούτε οι συνάνθρωποι για τους συνανθρώπους. Είναι φυσικό. Μεγαλώνεις χωρίς να σε έχει νοιαστεί κανείς. Πώς θα νοιαστείς εσύ για άλλους; Μόνο όσοι έχουν νιώσει αγάπη ή είχαν τα μάτια και μπόρεσαν να δουν την αγάπη, μπορούν και να τη δώσουν. Αλλά ρε πούστη μου, είναι αμαρτία, μόνο τα παιδιά έχουμε να υπολογίζουμε. Κι αυτά είναι πάρα πολύ απογοητευμένα. Μα πάρα πολύ. Υπάρχει κάποιος εκεί έξω που ενδιαφέρεται γι’ αυτά;

...Μελοδραματικές μαλακίες λέει η γριά; Μπορεί.

Καλό Πάσχα παίδες. Να είστε καλά και να αγαπάτε. Όποιον θέλετε. Αλλά να αγαπάτε κάποιον. Όσο μελοδραματική μαλακία και να σας φαίνεται.

Αποκάλυψη.

Παιδιά θα σας πω ένα τεράστιο μυστικό. Κι εγώ τώρα το ανακάλυψα. Είχα κάτι υποψίες αλλά δεν ήμουν και σίγουρη. Και μερικές φορές που υπερέβαλλα, έλεγα πως φταίει η υπερβολή και η μαλακία μου. Αλλά έλα που είχα δίκιο. Έλα που δεν ήμουν τρελή αλλά λογικότατη όταν τα σκεφτόμουν αυτά!

Παιδιά... θέλουν να μας εξοντώσουν! Κοιτάξτε πίσω από την πλάτη σας, μπορεί κάποιος να παρακολουθεί τον υπολογιστή σας! Τώρα καλέ! Να είστε προσεχτικοί! Θέλουν να μας εξοντώσουν και έχω την απόδειξη! Παιδιά; Θέλουν μας εξοντώσουν!

Άπλωνα το πλυντήριο. Στο σαλόνι. Φυσικά. Και είχα βάλει την τηλεόραση να λέει ειδήσεις. Για το σεισμό ήθελα να ακούσω και τι μαλακίες θα πουν. Που κλάνω μαλλί εντωμεταξύ εγώ με τους σεισμούς μετά από κείνο τον μεγάλο στην Αθήνα που με βρήκε ξεβράκωτη στην μπανιέρα και με ανάγκασε να κάνω σερφ, αλλά αυτή είναι μια άλλη ιστορία. Και κει που έλεγε για το σεισμό, το άλλαξε η πουτάνα, έτσι όπως κάνει πάντα, ύπουλα το αλλάζει το θέμα και μάλιστα προσέχει πότε θα έχεις απασχολημένα τα χέρια σου για να μην μπορείς να αλλάξεις κανάλι. Μιλάμε η τηλεόραση είναι μεγάλη καριόλα. Πολύ πονηρή. Εκεί λοιπόν που άπλωνα και είχα πάνω μου 2500 κάλτσες και 2 μπλούζες, αλλάζει θέμα και τι λέει; Τι λέει; Όχι, τι λέει; Ε! Τι λέει;! Λέει ότι φτηναίνουν τα αυτοκίνητα και ακριβαίνουν τα ταξί! Θέλουν να μας εξοντώσουν! Έτσι φώναξα και σταμάτησα να απλώνω, σταμάτησα να ακούω, σταμάτησα να ζω εδώ, σ’ αυτό το μπουρδέλο, που είναι τόσο μπουρδέλο, που μεγαλύτερο μπουρδέλο δεν έχει και το αστείο είναι ότι η προσομοίωση με μπουρδέλο είναι ατυχέστατη! ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΜΑΣ ΕΞΟΝΤΩΣΟΥΝ ΛΕΜΕ!!

Σκεφτείτε λίγο. ....Όχι, σκεφτείτε λίγο. ...Σκεφτείτε λέμε. Φτηναίνουν τα αυτοκίνητα και ακριβαίνουν τα ταξί. ...Για σκεφτείτε. ...Καλά, θα σας δώσω ακόμα μία βοήθεια: όσο μεγαλύτερο αυτοκίνητο, όσα περισσότερα κυβικά, τόσο φτηνότερο. Και τα ταξί πιο ακριβά... Τώρα; Το βρήκατε; Όχι; Ακούστε ρε. Τα άτομα... αυτοί ρε... ΑΥΤΟΙ... εκείνοι... τα όντα ρε... τα εξωγήινα... που κανονίζουν τα πάντα για τις ζωές μας κι έχουν καταλάβει ότι είμαστε παντελώς ηλίθιοι, καταλάβατε τι έκαναν; Φτηναίνουν τα αυτοκίνητα και κυρίως τα μεγάλου κυβισμού ενώ ταυτόχρονα ακριβαίνουν τα ταξί. Τι σημαίνει αυτό; Να σας πω. Αυτό σημαίνει πως ΑΥΤΟΙ εμμέσως μας λένε: «Κυρίες και κύριοι. Παρακαλώ οδηγήστε όσο περισσότερο μπορείτε. Και μην σκεφτείτε να πάρετε ταξί! Είναι ακριβά! Αντ’ αυτού, αγοράστε ένα ωραίο 4x4, 7500 κυβικά και αμολήστε όλη τη χολέρα στα πνευμόνια των συμπολιτών σας! Κυρίες και κύριοι, μολύνετε κι άλλο την ατμόσφαιρα! Η Ελλάδα είναι τόσο όμορφη και ζηλεύουμε! Ζηλεύουμε φριχτά! Σας μισούμε άνθρωποι! Σας μισούμε! Θέλουμε να ψοφήσετε... αλλά μόνοι σας! Να κάνετε πράξεις που σας οδηγούν στο χαμό ενώ εμείς ταυτόχρονα να φαινόμαστε καλοί! Δοτικοί! Σωστοί! Πάρτε αυτοκίνητα! Κι άλλα! Κι άλλα! Οι δρόμοι είναι άδειοι! Πάρτε κι άλλα! Είναι πιο φτηνά! Περάστε! Περάστε άνθρωποι! Πάρτε! Και θα πάρετε, είναι σίγουρο αυτό, γιατί είστε καθυστερημένοι και το ξέρετε! Χωρίς καμία παιδεία, καμία μόρφωση, καμία οξυδέρκεια, θα πάρετε αυτοκίνητα και θα έχει τόση κίνηση που ούτε τα ΜΜΜ δε θα μπορούν να μετακινούνται, στα τρένα θα έχει τρομακτική κίνηση, ταξί δε θα παίρνει κανείς γιατί σιγά μην υπάρξει ταρίφας που θα έχει καθαρό και σουλουπωμένο ταξί βάσει κανόνων (καλά, άντε να υπάρξουν καμιά 100σταριά μέσα στους χιλιάδες) και σεις ηλίθιοι άνθρωποι θα αγοράζετε κι άλλα αμάξια, κι άλλα, κι άλλα, κι άλλα μέχρι να γεμίσουν οι δρόμοι και όσοι δεν έχουν ήδη πεθάνει από τη μόλυνση, θα σκοτωθούν στους δρόμους. Άλλος από μπουνιές, άλλος από κλωτσιές, άλλος από όπλο.

Εγώ παιδιά σας το είπα. Θέλουν να μας εξοντώσουν. ...Αν και το αποτέλεσμα, εξαρτάται από μας τους ίδιους.

(Έχω φρικάρει. Δεν αντέχω άλλο. Ήθελα να ήξερα, βλέπουν κι άλλοι αυτό το χάλι εκεί έξω ή εγώ έχω τρελαθεί; Πόσα θα δω πια και θα μένω με το στόμα ανοιχτό; Πόσα; Κάθε μέρα ακούω ή βλέπω κάτι και μένω με το στόμα ανοιχτό. Σε λίγο θα έχω καταπιεί τόσο πολύ αέρα που θα φουσκώσω και θα αρχίσω να πετάω! [...Μμμμ.. καθόλου κακό..!])

Καταγγελία.

Καταγγέλλω εγώ η Κωλόγρια το γένος Δόγη και Δουκίσσης Γωνία, ότι σήμερα στις 6 η ώρα περίπου στο κέντρο της Αθήνας, μπροστά σε στάση λεωφορείου όντας όρθια και χαζογελώντας με την κολλητή μου φίλη Πριγκίπισσα Δούκισσα Ατομάρα, περιστέρι κουκουλοφόρος μου αμόλησε κουράδα πάνω στα λουσμένα καθαρά από κομμωτήριο μαλλιά και μετά εξαφανίστηκε. Για την ακρίβεια, ήταν τόσο καλά καλυμμένο που ούτε πρόλαβα να το δω. (Γιατί αν το έβλεπα σαν αίλουρος θα ανέβαινα στο δέντρο και θα το γαμούσα). Στην αρχή νόμιζα, είχα τον ευσεβή πόθο για την ακρίβεια, ότι στα μαλλιά μου έπεσε ένα φύλλο. Γιατί την ώρα που ένιωσα πως κάτι έπεσε στα όμορφα και πεντακάθαρα μαλλιά μου, γύρισα και κοίταξα γρήγορα επάνω και το μόνο που είδα ήταν φύλλα να πέφτουν. Ούτε περιστέρι, ούτε τίποτα. Αυτός είναι ακριβώς και ο λόγος που θέλω να καταγγείλω αυτό το περιστέρι και να προβώ σε μύνηση καθότι μου έσπασε τα αρχίδια και καθόμουν και μάζευα σκατά με το χέρι και εν συνεχεία με χαρτομάντιλο που ευτυχώς είχα μέσα στο περίπτερο (τσάντα μου).
Καταγγέλλω το περιστέρι που μου επιτέθηκε και ζητώ την θανάτωσή του. Αν δεν βρεθεί άμεσα, απαιτώ να εκτελούνται οι όμοιοί του σε όλη τη χώρα, μέχρι να παραδοθεί το ίδιο.

Ευχαριστώ πολύ,

η καταγγέλουσα,
Κωλόγρια το γένος Δόγη και Δουκίσσης Γωνία,
3/4/2009.

Υπογραφή
+

Τα νέα της ημέρας.

Μιλούσα λέει στην ύπνο μου χτες, ροχάλιζα, πεταγόμουν και ξυνόμουν, αλλά εγώ δε θυμάμαι τίποτα. Τελικά τα γεράματα είναι ύπουλο πράμα. Δε μου φτάνει που βλέπω τις κωλορυτίδες κάθε μέρα και φρικάρω, τώρα ξεφτιλίζομαι και στον ύπνο μου! Γαμώ την πουτάνα μου! Επίσης κάνει ζέστη και μ’ αυτή τη σκόνη του πουστόκαιρου φταρνίζομαι τόσο που τώρα στάζει το ένα μου ρουθούνι αλλά βαριέμαι να σηκωθώ να το μαζέψω. Χτες το βράδυ είδα στο dvd το Max Payne, το μισό δηλαδή γιατί περίμενα να πέφτει ξύλο και να γίνεται της καραπουτάνας κι αυτοί είχαν ανοίξει την κουβέντα και το συζητούσαν. Άσε μας ρε φίλε, άμα θέλω ανάλυση θα δω άλλη ταινία, εσένα σε πήρα να δω καμιά σφαλιάρα να χαλαρώσω. Προχτές όμως είδα παραστασάρα τον Κυνηγό στο θέατρο Πορεία, γαμούσε, γαμάτο, γαμηστερό, δείτε το και μη φοβηθείτε το θέμα του (παιδοφιλία), είναι πάρα πολύ ωραίο, αξίζει τρελά, παίζουν φοβερά! Αυτά, σας αφήνω, πρέπει να φύγω. Σας αγαπώ όλους, είμαι θολωμένη από τον ύπνο ακόμα.

Υ.Γ. Καλό Μήνα φίλοι μου!!! Όλα όσα είπα παραπάνω είναι αλήθεια και μόνο αλήθεια! Δεν παίρνω μέρος σ’ αυτή τη μαλακία με τα ψέματα για ένα και μοναδικό λόγο. Επειδή έχω μαλάκυνση και δε θυμάμαι τι είπα. Οπότε έτσι και πω ψέματα, μπορεί την άλλη στιγμή να με ρωτήσεις για το ψέμα μου, εγώ να μη θυμάμαι και να συζητάμε επί ώρες και άκρη να μην βγάλουμε.

Υ.Γ. Θα ήθελα να αποκαλύψω κάτι. Είμαι άντρας κι έχω τρία παιδιά. Κι ένα σπίτι με λίμνη. Και κάτι πάπιες. Και πέντε ποδήλατα. Και δε ζω στην Ελλάδα.