Ανάδρομος.

Έχετε ακούσει για κείνες τις γαμομέρες που σου πάνε όλα στραβά; Τι; Έχετε ζήσει και σεις τέτοιες; Τι λέτε τώρα, αλήθεια;

Προφανώς έχετε ζήσει τέτοιες, εννοείται. Έχετε καταλάβει όμως ότι αποκλειστικά υπεύθυνοι είστε σεις για τις γαμομέρες σας; Όχι; Δεν πειράζει, και να το ξέρατε, πάλι δε θα μπορούσατε να κάνετε τίποτα. Γιατί άμα είσαι σε γρουσουζιά, σε έχει πιάσει η γκρίνια και η λύσσα, τότε όσο και να ξέρεις ότι πρέπει να χαμογελάσεις και να το πάρεις αλλιώς, δε μπορείς, η γκρίνια και η λύσσα έχουν νικήσει. Έστω προσωρινά, αλλά έχουν νικήσει.

Αυτές τις μέρες δε γουστάρω ρε παιδί μου πως το λένε. Δεν έχετε μόνο εσείς καράβια που πέφτουν έξω, έχω κι εγώ. Πήγα και για λέιζερ και πέρασα των παθών μου τον τάραχο, δεν αντέχεται αυτό το πράμα ρε πούστη μου τόσος πόνος, μα πραγματικά δηλαδή, με το καλό να μείνω άτριχη και θα κυκλοφορώ με το βρακί σε όλη την Αθήνα. Τότε θα δείτε όλοι ποια είμαι γιατί θα με μαζέψουν. "Στη φυλακή χαρούμενη γυναίκα χωρίς τρίχες. Δεν την νοιάζει που μπήκε φυλακή, αρκεί να μην την ντύσουν, ισχυρίζεται". 

Σήμερα μιλάμε είμαι τόσο ταλαιπωρημένη που δεν μπορώ άλλο. Πηγαίνω σκυφτή, τόσο πονάω. Έχω κολλήσει και με ένα τραγούδι και το βάζω, το ξαναβάζω, πόσο ωραίο είναι. 

Ξύπνησα νωρίς και ξεκίνησα να κάνω το σπίτι. (Εδώ έχουμε την πρώτη και βασική λάθος απόφαση. Όταν είσαι σκατά φίλε μου δεν κάνεις απολύτως τίποτα αν έχεις τη δυνατότητα. Αλλιώς, κάνεις τα απολύτως απαραίτητα. Το ξέρω εγώ αυτό; Βεβαίως! Και τι έκανα; Τα πάντα. Ενώ είχα τη δυνατότητα να μην κάνω απολύτως τίποτα).

Πολλά νεύρα. Αν ήμουν μπρούκλης θα έπαιρνα γυναίκα να κάνει το σπίτι. Τώρα παίρνω εμένα. Πάω στο κινητό, παίρνω στο σταθερό μου (ή ανάποδα), με ζητάω ευγενικά, με δίνω, μου μιλάω, μου κλείνω ραντεβού, έρχομαι και καθαρίζω. Κι όλα αυτά τσάμπα. Εκτός αν υπολογίσεις τη χρέωση από το ένα τηλέφωνο στο άλλο. Κατά τα άλλα τσάμπα.

Η γρουσουζιά και η γκρίνια είναι παντρεμένες λεσβίες αχώριστες. Όταν είσαι γκρινιάρης έρχεται η γρουσουζιά καπάκι και κατσικώνεται. Δε γίνεται το ένα χωρίς το άλλο. Αυτό έγινε και σήμερα. Αφού είμαι δω και δε σκοτώθηκα, καλά είναι. Έχω λίγες ώρες μέχρι το βράδυ βέβαια για να κάνω καμία μαλακία ακόμα αλλά ελπίζω πως όχι.

Ήθελα να μαζέψω τα χαλιά. Δε μπορώ να τα καθαρίζω όλη την ώρα και μετά ξανά μανά, θα τα μαζέψω λέω να πα να γαμηθεί. Έτσι ξεκίνησα να κάνω τις δουλειές μου με σειρά, ωραία, όμορφα αλλά πάντα με κακή διάθεση, μην ξεχνιόμαστε. 

Εδώ έχω τιπ καθαριστικό: καταρχήν γνώρισα κάτι παιδιά, ένα ζευγάρι, που είναι φανταστικά παιδιά, ζουν σε ένα πολύ ωραίο σπίτι που έχουν φτιάξει σαν κουκλί και χτες με τάισαν ένα φοβερό μεξικάνικο που δε με έκανε να κλάνω καθόλου. Αυτά τα παιδιά λοιπόν μου είπαν ότι υπάρχει ένα πανί με μικροΐνες στο σούπερ μάρκετ για τα τζάμια, το παίρνεις, γεμίζεις ένα μπολάκι με χλιαρό νερό και λίγο λευκό οινόπνευμα, βουτάς το πανάκι σου και κάνεις τα τζάμια σου. Το αλλάζεις το νερό  σε φάσεις εννοείται. Καλά, δεν υπάρχει. Αυτό που αποκαλύφθηκε μπροστά μου ήταν θαύμα!! Αφού να φανταστείτε πως αυτό το πανάκι με το συγκεκριμένο τρόπο καθαρισμού ήταν ο λόγος να μου φτιάξει η διάθεση. Μετά βεβαίως έκανα κι άλλη μαλακία αλλά αυτά παρακάτω. Τώρα μιλάμε για τα τζάμια. Κάντε το και θα με θυμηθείτε. ΘΑΥΜΑ! Άσε που μυρίζει ωραία! Γρήγορα τσάκα τσάκα μιλάμε που εγώ δεν κάνω τζάμια που να γίνουν μαυροπίνακες και να γραφεις με κιμωλία. Αρνούμαι. Αλλά επειδή είναι καινούρια αυτά και μου είπαν και τα παιδιά πόσο εύκολο είναι κι αφού με έπιασε η προκοπή σήμερα λέω δε γαμιέται ας δοκιμασω κι αυτό ήταν. Νομίζω πως από δω και μπρος θα έχω τα καθαρότερα τζάμια στο γκέτο. Ευχαριστώ ζουζούνια μου!!

Πάμε παρακάτω. Οι μαλακίες που μου συνέβησαν. Τι να σας πω. Αίσχος.

Πρώτα απ'όλα έπεσα από τη σκάλα. Μετά μπήκε στο νύχι μου ένα σίδερο. Μετά έπεσε στο νύχι μου οινόπνευμα. Μετά έπεσε ο κουβάς με τα βρωμόνερα μέσα στο σαλόνι. Μετά κατέστρεψα το πάτωμα του σαλονιού. Και τελικά, αντί το σπίτι μου να μυρίζει λουλούδια και καθαριότητα, μύριζε νέφτι.

Αναλυτικά; Βεβαίως.

1. Γιατί έπεσες από τη σκάλα;

Γιατί είμαι ηλίθια γι' αυτό. Γιατί αντί να ζητήσω βοήθεια από κάποιον, πήγα ΜΟΝΗ μου σιγά τον Κουταλιανό μισή μερίδα άνθρωπος, να σηκώσω ένα χαλί στον ώμο, να ανέβω την ημιπαράλυτη σκάλα και να το βάλω στο πατάρι.

Είσαι με τα καλά σου;

Όχι, γι' αυτό έπεσα. Έφυγε το χαλί, έφυγε η σκάλα, έφυγα εγώ, έπεσα σε μια καρέκλα με ροδάκια, τσούλισε η καρέκλα, είχαν ανοίξει τα πόδια μου σε σπαγκάτ, έπεσα στον τοίχο, έκλεισε η σκάλα, έπεσε το χαλί στο άλλο μου πόδι, έπεσα πάνω στη σκάλα και σταμάτησα μεταξύ τοίχου και καρέκλας με ροδάκια έχοντας χτυπήσει δυνατά όλη τη δεξιά μου πλευρά. Δεν είπα κουβέντα. Στάθηκα όρθια, πήγα σαλόνι, ξάπλωσα στον καναπέ λαχανιασμένη και σε δύο λεπτά άρχισα να κλαίω γοερά. Όταν τελείωσα, σηκώθηκα, πήγα στον καθρέφτη να δω πόσες μελανιές έχω (καμία παραδόξως για να μη με πιστεύει κανείς, να είναι ο πόνος όλος δικός μου χωρίς αποδείξεις, έτσι), φύσηξα τη μύτη μου και συνέχισα τις δουλειές.

2. Γιατί μπήκε στο νύχι σου σίδερο;

Γιατί γαμιέται ο Δίας με κάτι κατσίκες γι' αυτό. Γιατί είπαμε, όταν είσαι μέσα στη γκρίνια, έρχεται η γρουσουζιά. Πάω να πιάσω ένα σφουγγαράκι να καθαρίσω και στο άσχετο μου χώθηκε ένα σιδεράκι από το επιπλάκι που έχω στο μπάνιο. 12 χιλιάδες φορές έχω πιάσει το σφουγγαράκι από κει, σήμερα έπρεπε να γίνει. Ήταν η ώρα των τζαμιών σε λίγο. Και τι έγινε;

3. Μπήκε στο νύχι μου οινόπνευμα. Εδώ, επειδή ήδη είχα κλάψει, άρχισα να βρίζω. Όταν τελείωσα, πήγα να κάνω τα τζάμια.

4. Τι εννοείς έπεσε ο κουβάς με τα βρωμόνερα στο σαλόνι;

Όταν ήρθε η ώρα για το σφουγγάρισμα, έγινε και τελείωσε, είπα να σφουγγαρίσω και το διάδρομο έξω γιατί δεν τον κάνει κανείς και δε γουστάρω. Πάω λοιπόν και αρχίζω να σφουγγαρίζω. Καταλαβαίνετε υποθέτω πως είχε γίνει το νερό. Για διάδρομο πολυκατοικίας μιλάμε. Και φυσικά, μα φυσικά και εννοείται, όταν ήμουν έξω από τη δική μου πόρτα, κάνει ένα έτσι ο κουβάς και χύνεται όλο το νερό μπροστά στην πόρτα μου, ναι, αυτό το σιχαμένο μαύρο νερό με τα σκατά του διαδρόμου και μπαίνει κάτω από την πόρτα μου στο σπίτι μου και στο φρεσκοσφουγγαρισμένο σαλόνι μου. 

Δεν έκλαψα, δεν έβρισα. Είχα τελειώσει μ' αυτά. Μόνο αναστέναξα. Μάζεψα τα νερά στο διάδρομο. Μπήκα μέσα, μπουρδέλο. Βάζω καθαρό νερό και απολυμαντικό, μαζεύω τα βρωμόνερα, ξανασφουγγαριζω. Ταλαιπώρια. Λαβωμένη, κουρασμένη, πήγα να κάνω καλό, σκατά. Και γιατί; Γιατί είχα μίρλα, το ήξερα και γι' αυτό δε θα έπρεπε σήμερα να κάνω απολύτως τίποτα.

5. Πώς κατέστρεψες το πάτωμα του σαλονιού;

Α, αυτό είναι το καλύτερο όλων. Μάζεψα τα χαλιά τα οποία κατάφερα τελικά να τα βάλω στο πατάρι -αφού στη δεύτερη προσπάθεια πάτησα τη φόρμα μου η οποία κατέβηκε αφήνοντας το μισό κωλομέρι έξω, έπεσε το χαλί ξανά αλλά το απέφυγα κλπ- και τα τακτοποίησα τελοσπάντων. Έλα όμως που είχα βάλει ταινία διπλής όψης στο πάτωμα για να μη γυρίζουν οι άκρες τους. Κι επειδή εδώ μένουν ελέφαντες και γκοτζίλες, είχαν πατηθεί καλά και δεν ξεκόλλαγαν με τίποτα από το πάτωμα. Είχα πέσει κάτω και έξυνα έξυνα έξυνα, αρχίδια. Βάζω ζιπέλαιο. Βγάζει τα αυτοκόλλητα, γιατί να μη βγάλει κι αυτό; Αρχίδια. Έλιωνε το πάνω μέρος και γινόταν σα μύξα και το άλλο έμενε κολλημένο στο πάτωμα να περνάς, να κολλάει η παντόφλα και να μένεις με την κάλτσα. Τι να κάνω, τι να κάνω, άμα είσαι σε γρουσουζιά, μαλακία θα σκεφτείς. Μπαίνω ίντερνετ, ψάχνω. Κάτι θα λέει, δε μπορεί. Ο ένας έγραφε καθαριστικό παίρνεις λέει ειδικό και το καθαρίζεις με υπομονή. Ο άλλος, πιστολάκι για τα μαλλιά λέει παίρνεις, ζεσταίνεις την ταινία και με μια παλιά τηλεκάρτα βοηθάς κι αυτή ξετυλίγεται σιγά σιγά. Με υπομονή κι αυτό. Πολλή υπομονή είχε το ζήτημα κι εγώ ήμουν ήδη συγχυσμένη. Και γι' αυτό, έκανα τα δικά μου. Ποια είναι τα δικά μου; Να σας πω. Πήρα οινόπνευμα και σφουγγαράκι σκληρό που τρίβουν την πολύχρονη μάκα από τις κατσαρόλες στα σκοτεινά σοκάκια της Ανατολικής Βομβάης και πήγα κι άρχισα να τρίβω το μάρμαρο. Ναι, φυσικά έφυγε η ταινία και η κόλλα. Έφυγε και η λάμψη του μάρμαρου όμως μαζί και τώρα έχει μείνει μια φαρδιά θαμπή γραμμή να τη βλέπω να χαίρομαι.

6. Και γιατί το σπίτι σου μύριζε νέφτι;

Μετά από το βατερλό του μάρμαρου ήμουν κατεστραμμένη. Αφού είχα βρει τις λύσεις ωραιότατα στο πρόβλημά μου, επέλεξα κάτι τελείως λάθος λόγω της κακής μου διάθεσης, δε σκεφτόμουν καθαρά ρε παιδί μου. Κι αυτό με έκανε να νιώθω ακόμα χειρότερα. Κοίταζα και το πάτωμα και κατέβαιναν τα μάτια μου. Το ξανακοίταζα και κατέβαιναν κι άλλο. Γινόμουν σιγά σιγά πίνακας που λιώνει. Πριν διαλυθώ και γεμίσω με τα χρώματά μου το σαλόνι, πήρα ακόμα μία λάθος απόφαση. Αντί να πάρω το πιστολάκι για τα μαλλιά και να δοκιμάσω αυτή τη λύση, έβαλα παπούτσια, βγήκα έξω ημιανάπηρη και βρώμικη όπως ήμουν και πήρα σε ένα χρωματοπωλείο όπου μια μαλακισμένη καριόλα μου έδωσε ένα διαλυτικό. Ήρθα σπίτι, έριξα το διαλυτικό, δεν έφυγε καμία ταινία αλλά όλο μου το σπίτι μύρισε νέφτι κι άρχισα να μαστουρώνω γκράντε. 

Έτσι, μ' αυτά και μ' αυτά, τελείωσε αυτή η μαλακισμένη μέρα με μια τραυματισμένη κυρία, μια θολή γραμμή σε ένα γυαλιστερό πάτωμα, δύο άλλες γραμμές με κόλλα και ένα σπίτι που μυρίζει νέφτι. 

Όχι. Για να είμαι τίμια και γιατί πρέπει να τα λέμε όλα, ο καλός Θεός λυπάται τα θύματα και τους στέλνει ένα δώρο. Έτσι και μένα, μετά από μία τέτοια μαλακισμένη μέρα, μου έστειλε ένα γλυκό φίλο επίσκεψη. Και για να είναι ωραία, άναψα στικάκι και αρωματικό έλαιο. Έτσι, αυτή η μέρα έκλεισε με μια τραυματισμένη κυρία που κάθεται με ένα φίλο σε ένα σπίτι που μυρίζει σαν μπογιατζίδικο - μπουρδέλο - σταντ ασιάτη στην πατησίων.

Παρέλαση στο διάστημα.

Άναψα και κόρωσα τώρα με τις μαλακίες τους και πρέπει να βρίσω λίγο να ξεφουντώσω. Έχωσα λίγο στο facebook αλλά δε χόρτασα, τι το έχω το blog ρε μαλάκα, σκέφτηκα πηγαίνοντας προς την κουζίνα να φτιάξω πανκέικς, κι έτσι, έκανα όπισθεν τρενάροντας την πείνα και γύρισα στον υπολογιστή να χώσω να γουστάρω να φάω με μεγαλύτερη όρεξη μετά.

Ρε ξεφτίλες που δεν έχετε τσίπα, στολή σε χρώμα δέρματος φοράτε κι από μέσα κόκκαλα, τσίπα, δέρμα, γιοκ, νο, νάδα, τίποτα δεν έχετε να σας συγκρατήσει, άμα σας ανοίξουν το φερμουάρ της στολής θα ξεχυθούν σκουλίκια όπως στο Χριστουγεννιάτικο εφιάλτη, το έχετε δει ρε; Θα σας το βάλω βίντεο να το δείτε. Εκτός εποχής αλλά στ' αρχίδια μας, θα δείτε πως είναι το μέσα σας.  Στο 2:25 θα δείτε ποιοι είστε αν βαριέστε να το δείτε όλο μιας και έχετε δουλειές να καγκελώνετε το κέντρο της πόλης ΜΑΣ (του λόγου το αληθές στη φωτό, θενκς Λωράκι) και να μαζεύετε τα νεράτζια ξεφτίλες. Όπου Τζακ εμείς κι όπου Μπαμπούλας εσείς ξεφτίλες. Από μια κλωστή κρατιέστε μαλακισμένοι.

Έχουν κλείσει το κέντρο της Αθήνας ρε μαλάκα, όλο, το έχουν καγκελώσει, έχουν βάλει ελεύθερους σκοπευτές ρε μαλάκα, που τι σημαίνει αυτό δηλαδή; Άμα βάλω εγώ το χέρι μου στο μπουφάν να πιάσω το γλειφιτζούρι μου θα με πυροβολήσουν;; Πες μου ρε μαλάκα να ξέρω! Ούτε στη χούντα δεν τα έκαναν αυτά, τα έκαναν; Πετάνε ελικόπτερα έξω, προσκλήσεις λέει πρέπει να έχουν όσοι θα κάθονται απέναντι από τους -Θου Κύριε- επισήμους, έβαλαν το Δήμο να μαζέψει όλα τα νεράτζια εκεί γύρω... ΠΑΤΕ ΚΑΛΑ; ΠΑΤΕ ΚΑΘΟΛΟΥ ΚΑΛΑ; Καταρχήν, και να θέλει να έρθει κανένας μαλάκας εκεί, ΠΩΣ θα έρθει ρε παλιομαλάκες αφού πάλι έχετε κλείσει όλα τα γύρω μετρό; Και γιατί να έρθει άμα κινδυνεύει να τον πυροβολήσουν επειδή έσκυψε να πιάσει από την τσάντα του ένα χαρτομάντηλο κι ο ελέυθερος σκοπευτής δεν είδε καλά γιατί ένα πουλάκι του'χεσε το μάτι αλλά δε φταίει αυτός που πυροβόλησε, φταίνε οι κουκουλοφόροι ανώνυμοι άφαντοι τσάκι τσαν καράτε κιντ σαολίν μάστερ οβ δε γιούνιβερς που έσπασαν κάτι μάρματα στο άλσος της Νέας Ιωνίας. 

ΠΑΤΕ ΚΑΛΑ ΡΕ ΜΑΛΑΚΕΣ ΓΑΜΗΜΕΝΟΙ; Αφού στην πραγματικότητα για πάρτη σας κάνετε την παρέλαση, γιατί δεν την παίρνετε μαζί με τις σκατόφατσές σας να πάτε σε κανένα χωράφι εκτός Αττικής να την κάνετε; Να πάτε στο Ελληνικό που θα το μπαζώσετε οσονούπω οπότε τωρα έχει χώρο και είναι ωραία; Να πάτε στο διάστημα να μολύνετε κανένα άλλο πλανήτη; Να πάτε στον αγύριστο; Να πάτε εξορία; Να πάτε και να μην ξαναγυρίσετε γενικώς; 

Με ποια λογική ρε βρωμερά υποκείμενα κλείνετε το δικό ΜΟΥ κέντρο, της πόλης ΜΟΥ; Σας ανήκει; ΟΧΙ! Είναι δικό ΜΟΥ γιατί ΕΓΩ το πληρώνω, το έχετε καταλάβει; Κι άμα θέλω τελικά να έρθω να πετάξω νεράτζια, δεν μπορείτε να με εμποδίσετε και να σας πω την αλήθεια με τις μαλακίες που κάνετε, ενώ δεν είχα πρόθεση, τώρα το σκέφτομαι.

Άντε και γαμηθείτε. Δεν μπορείτε να με κλείσετε στο σπίτι μου και να με φοβήσετε. Έξω είναι Άνοιξη, είναι Σάββατο και γω θα πάω βόλτα. Δε πα να βάλετε ρουκέτες στο δρόμο; ΣΤΑ ΑΡΧΙΔΙΑ ΜΑΣ. Εσείς φοβάστε, εμείς όχι.

Ονόματα δε λέμε, οικογένειες δε θίγουμε. Σα να μπαίνει η Άνοιξη θα 'ναι.

Ο ένας λέει ότι δε μπορούσε να χορέψει ζεϊμπέκικο και να κάνει γυμναστική που ούτε ποδήλατο δεν μπορεί να κάνει γιατί πέφτει. Ο άλλος, μοναδικός υποψήφιος, είχε την τιμή να βρει 200.000 καθυστερημένους που πήγαν και πλήρωσαν παρακαλώ, αν έχετε το θεό σας, για να βγει να φάει κι άλλα. Που θα έβγαινε έτσι κι αλλιώς αφού ήταν ο μοναδικός υποψήφιος. Ο άλλος ζώστηκε όπλα μπόμπες και ρουκέτες και πήγε στην Εφορία. Οι δικηγόροι, οι λιμενικοί και άλλοι απεργούν. Οι ταρίφες λέει θα πάνε Αυστραλία. Θα καλοπεράσουν οι Αυστραλοί. Φανταστείτε τον γνωστό έλληνα ταρίφα στους δρόμους της Μελβούρνης, σταματημένο μέσα στη μέση χωρίς αλάρμ, να έχει σκύψει να κοιτάει το λάστιχο με τη χαραμάδα του κώλου του να κοιτάει το κοινό. Το σκέφτομαι και διασκεδάζω τόσο πολύ που μου έρχεται να μαζέψω -από τ’ ανύπαρκτα- λεφτά να βγάλω εισιτήριο μέχρι εκεί να πάω να δω να έχω εικόνα.

Δε θα συζητήσω τι θανατικό έχει πέσει μέσα στο 2012 ακόμα δεν ήρθε. Από γνωστούς λέω. Ηθοποιοί, καλλιτέχνες, συγγενείς καλλιτεχνών κλπ. Γιατί εμείς και να ψοφήσουμε χεσμένους μας έχουν, κανείς δε θα ασχοληθεί. Άντε το πολύ-πολύ άμα πάμε στου Ζωγράφου να φτύσουν κανένα κόρφο οι περίοικοι που κι αυτοί συνηθισμένοι θα’ ναι. Καλά, μιας που τ' αναφέραμε, όποτε πάω στου Ζωγράφου, έχουμε κόσμο κει μην το ψάχνετε, τις πολυκατοικίες κοιτάω. Μα είναι θέα ρε άνθρωπε που πήγες κι αγόρασες αυτό το σπίτι, όχι πες μου, είναι θέα οι τάφοι; Ξέρεις τι ησυχία έχει εκεί; θα μου πει. Αμέ, νεκρική. Άσε με ρε φίλε, δε θέλω.

Διαβάζω και διαβάζω ειδήσεις, όλο μαλακίες. Όλο βρίσκουν απατεωνιές, δολοπλοκίες, ίντριγκες και αρχίδια μάντολες. Θέλουν ν’ αποδείξουν ότι τι; Είμαστε λαμόγια και εμείς και οι καλοί πολιτικοί πάνε να μας σώσουν; Πλάκα μας κάνετε; Όχι, καθόλου πλάκα, γιατί κοίτα, να, υπάρχουν καθυστερημένοι που πάνε και πληρώνουν ρε φίλε για να ψηφίσουν ένα παχύδερμο μοναδικό υποψήφιο! Φανταστικό! Που να το πεις να σε πιστέψουν. Αυτά προτείνω να μην τα λέμε παραέξω γιατί θα μας δείχνουν σε λίγο και θα γελάνε. Καλά τα πάμε μέχρι τώρα. Οι μισοί είναι θυμωμένοι μαζί μας και οι υπόλοιποι μας λυπούνται κι αυτό είναι ΟΚ. Αλλά όχι να μας κοροϊδεύουν. Είναι μαλάκας ο Έλληνας ωρέ;!

Καλά μην πιάσω τώρα Συρίες, Ιράκ και τα ρέστα, μιλώντας για νέα και ειδήσεις, γιατί αρκετά ματωμένη είναι η καρδούλα μας. Δεν είναι να διαβάζεις ειδήσεις α πα πα. Εγώ τις αποφεύγω αλλά μου σκάνε και στα μούτρα χωρίς να το θέλω και ψιλοτσιμπάω. Καλά, τηλεόραση δεν υπάρχει να παίξει ειδήσεις, με τίποτα. Έτσι και γίνει κανένα λάθος του τύπου είναι απασχολημένα τα χέρια μου και αρχίζουν ειδήσεις, γίνεται πανικός εδώ. Με τριπλό άξελ πηδάω στο τηλεκοντρόλ δε πα να’ χω χώματα από τις γλάστρες, σάλτσες από μακαρόνια, μαλλιά πλεξίματος και γλυκό του κουταλιού στα χέρια, βρίσκω δάχτυλα και το κανάλι αλλάζει. Καταρχήν, δεν ξέρω αν το μάθατε, αλλά από το Δεκέμβρη υπάρχει κανάλι με γιόγκα, πιλάτες, διαλογισμό, γιόγκα για εγκύους και μητέρες, χορό, ένα σωρό ωραίες εκπομπές με συμβουλές συνταγές κλπ και όλα στα ελληνικά. Τώρα πριν λίγο καιρό το έμαθα και γω και έχω χεστεί από χαρά. Δεν πειράζει αν δεν το πιάνετε γιατί έχει και web tv! Λέγεται Body in Balance και είναι όλο δικό σας. Ειδήσεις και μαλακίες. Ζεν ρε.

Και να σου πω και κάτι τελευταίο αλλά σημαντικότατο; ΕΦΤΙΑΞΕ Ο ΚΑΙΡΟΣ ΡΕ ΜΑΛΑΚΑ, αλήθεια στο λέω. Έφτιαξε ο καιρός, το καταλαβαίνεις; Σήμερα -επισήμως- είναι η πρώτη μέρα της Άνοιξης! 

Το προηγούμενο Σαββατοκύριακο που ουσιαστικά ήταν η πρώτη υπεργαμάτη καλοκαιρία, ήταν όλη η Αθήνα έξω. Αλήθεια. Πήγα Μοναστηράκι το Σάββατο και ήταν λες και είχε διαδήλωση. Πραγματικά σκέφτομαι πως ο κόσμος είναι τόσο πιεσμένος, μας γάμησε και ο κωλόκαιρος, κρύο-κρύο τώρα βρήκε που δεν είχαμε λεφτά να ζεσταθούμε, που αυτό το καλοκαίρι όχι θα λυσσάξουν όλοι, κομπρεσέρ θ’ αγοράσουν και θα σκάψουν τα νησιά να βρουν τη Χαμένη Ατλαντίδα. Πέρσι που είχαμε κρίση αλλά δεν ήταν τόσο τραγικά ακόμα, όλοι στις παραλίες ήταν. Φέτος που στραβώσανε τα κόκαλά μας από το κρύο και το μυαλό μας από τη μαλακία; Καλά. Εδώ είμαστε. Κοιτάτε τι θα γίνει. Λεφτά δεν υπάρχουν, τι διακοπές μας λες ρε κοπελιά, θα μου πείτε. Ποια λεφτά; Ζεις στην Ελλάδα και θες λεφτά; Δε θες λεφτά εδώ ρε. Παραλία θες με άμμο να κυλιέσαι σαν το σκύλο. Κι όταν πεινάσεις θα πέσεις στη θάλασσα σαν τη γοργόνα ρε και θα πιάσεις μια ψαρούκλα και θα τη φας (ή καμιά πεταλίδα από το βράχο, μην το κάνουμε θέμα τώρα, το κείμενο είναι απλώς ανεβαστικό). Όχι σαν τους φλώρους τους γειτόνους κει πάνω που πάνε σε κείνες τις δυστυχισμένες παραλίες με το γκρι νερό, τον γκρι ήλιο, τους ξέξασπρους κώλους και τις τσούχτρες, σε παρακαλώ, έλα τώρα, άσε με να λιαστώ, κάνε άκρη μου κρύβεις τον ήλιο. Και τελείωνε με τη ρακέτα μη στη βάλω στον κώλο. Άντε.

Καλό καλοκαίρι παίδες. Επιτέλους.

Απολίτιστοι, Ελεύθεροι κι Ωραίοι.

Ευτυχώς που θα έγραφα πολύ, πολλά και πόσα. Αλλά είναι κλασικό πια. Μόλις πεις κάτι, θα κάνω αυτό, εννοείται πως θα κάνεις το ακριβώς αντίθετο όσο κι αν έχεις τις καλύτερες προθέσεις. Τέλος πάντων, δεν έχει καμία σημασία.

Οι άνθρωποι έχουν μπαστούνι στον κώλο τους. Οι αποπάνω. Οι ευρωπαίοι του ρετιρέ ρε παιδί μου, οι αποπάνω γειτόνοι. Εμείς εδώ κάτω, είμαστε πολύ γαμάτα, αλήθεια σας το λέω. Γι' αυτό έχουν φάει τα λυσσακά τους να μας πηδήξουν. Δεν μπορείτε να φανταστείτε πως ζουν και δε μιλάω για όλους, δεν μπορώ να το ξέρω αυτό, μιλάω για το μέρος του πληθυσμού που ζει σε μια μεγαλούπολη όπως οι περισσότεροι από μας. Σε κάτι σπιτάκια μίζερα, μικρά, που άμα κλάσεις εσύ το ακούνε 4 σπίτια πιο κει για να μη σου πω ότι τρίζουν τα πατώματά του. Όταν τα βλέπεις μια φορά που θα πας, αχ τι ωραία λες, πόσο ωραία, τι όμορφα, κάτσε μεγάλε να σου βγει ο πόντικας μέσα στη μούρη και θα τα πούμε. Τις προάλλες στο Μααστριχτ εμφανίστηκαν 4 ποντίκια μέσα στο υπέροχο αυτό βιβλιοπωλείο, την παλιά γοτθική εκκλησία που σερβίρει και φαγητό. Όταν το ανεφεραν, η απάντηση ήταν ότι δεν πειράζει, βγαίνουν επειδή είναι αργά και γενικώς το βράδυ κόβουν βόλτες. Ωραίο; Θα μου πεις παλιά πόλη, ποντικάκια έχει. Ναι, οκ.

Δεν λέω ότι είναι χειρότερα εκεί ή όπου αλλού στην Ευρώπη. Λέω, κατόπιν πολλών προσωπικών ταξιδιών και συζητήσεων με φίλους που έχουν ταξιδέψει, πως το φαίνεσθαι είναι μεγάλη δουλειά γι' αυτούς. Λέω πως η κάθε χώρα έχει τη μαυρίλα της τη μαύρη την κατάμαυρη και καλά θα κάνουμε να πάψουμε να λέμε αχ πόσο ωραία και πόσο ωραία όταν μιλάμε για τους έξω (αν κι έχουμε καταλάβει νομίζω τώρα πια). Να πας βόλτα να σε φιλοξενούν να τα ξύνεις και να αγοράζεις ρούχα ναι είναι γαμηστερά. Να είσαι πλούσιος ή με κάποιο τρόπο να ζεις στην επαρχία εκεί έξω ώστε κάπως να μπορείς να έχεις ένα μεγάλο σπίτι, που εμείς εδώ τα έχουμε δικά μας για πλάκα, και ένα και δύο σπιτια.., κι όταν λέω μεγάλο εννοώ 60 τετραγωνικά. Εκεί έξω, κάτι σπίτια σάπια από τα έγκατα, 40 τετραγωνικών, κοστίζουν 700-900 ευρώ ενοίκιο και αγορά καμιά 200άρα χιλιάρικα και δεν υπερβάλλω. Μιλάω για την Ολλανδία, τη Γαλλία.. Οπότε, που πας ρε μαλάκα Έλληνα και μου ζεις γαμάτα; Θα σε σκίσουμε! 

Γι' αυτό είμαστε βλάκες. Που έχουμε τον παράδεισο και δεν τον προστατεύουμε, να ζούμε να γουστάρουμε να είμαστε καλά. Δε χάθηκε τίποτα ακόμα, ότι και να μας κάνουν μάλλον το μπαστούνι στο δικό τους κώλο θα παραμείνει, αλλά μια ταλαιπωρία θα τη φάμε μέχρι να πάρουμε χαμπάρι και να αντιδράσουμε. 

Τώρα που είπα μπαστούνι και κώλο. Τι ταλαιπωρία ήταν το χέσιμο φίλοι μου εκεί; Μιλάμε γύρισα πίσω και ευλόγησα τη λεκάνη, δεν υπήρχε αυτό. Τέτοια καταπίεση και στο χέσιμο δεν υπάρχει. Είχα μιλήσει και πέρσι για τις απαίσιες λεκάνες που είναι σαν πιάτο να βλέπεις τα σκατά σου, αλλά φέτος το εμπέδωσα. Δεν μπορείς να κάτσεις ένα λεπτό με την ησυχία σου να ξεκουραστείς, όχι, κάνεις την ανάγκη σου και πρέπει να πεταχτείς όρθιος να φύγεις. Αφού είναι όλα μέσα στη μύτη σου. Γι' αυτό σας λέω, ούτε να χέσουν με την ησυχια τους δε μπορούν. Καταπίεση α πα πα. Δεν είναι τυχαίο ρε σεις που μέσα στον "πολιτισμό", κάνουν κάτι φρικαλέα εγκλήματα, αυτοκτονούν σα μύγες στο τζάμι και οι μισοί είναι αλκοολικοί, σόρυ κιόλας. Όχι, δε ρίχνω το φταίξιμο στη λεκάνη, στην καταπίεση το ρίχνω.

Τώρα που ήμουν στο Μααστριχτ ήρθαν κάτι παιδιά να φάνε στο σπίτι. Είναι φοβερό να βλέπεις τις εθνικότητες, πως  κάθε άνθρωπος αντικατοπτρίζει τη χώρα του. Ήμασταν 2 έλληνες, 1 ιταλίδα, 1 καναδός, 1 γερμανίδα (μη θυμώνετε, είναι φίλη μας). Οι Έλληνες μαλάκες όπως είμαστε, όλο μαλακίες λέγαμε. Εγή δηλαδή. Η ιταλίδα εννοείται σούπερ φίλη μας, είχαμε ξεσκιστεί στη μαλακία και γελούσαμε. Ο καναδός είχε ένα μόνιμο ευτυχισμένο βλέμμα κι ένα χαμόγελο ωσάν του Βούδα (ο Καναδάς είναι ο πραγματικός παράδεισος) και η Γερμανίδα αν και έγκυος, είχε ένα μπαστούνι στον κώλο ενάμιση μέτρο. Τρίτο ράιχ. Είχε φέτα το τραπέζι και σκεφτόταν να φάει μην πειράξει το μωρό. Φάε μωρή να λαδώσει τ' άντερο και μη μιλάς που θα πειράξει το μωρό, ούτε στο χωριό σου τέτοια χλιδη! (Από το Βερολίνο η κοπέλα). Πολιτικά δεν πιάσαμε γιατί είμαστε κύριοι και διανοούμενοι και δεν εμπλεκόμαστε μ' αυτά σε τραπέζι, σε ξένη χώρα, όλοι ξένοι κλπ. Μάλιστα, έχω να πω, όταν η Γερμανίδα με προσκάλεσε στο ινδικό εστιατόριο την επόμενη να πάω και γω να φάμε όλοι μαζί, της απαντησα ότι σαν ελληνίδα τα οικονομικά μου δεν είναι καλά που σημαίνει δεν έχω λεφτά και όχι δεν θα έρθω, αυτή είπε αργότερα στον κολλητό ότι μπορεί να πληρώσει για μένα. Ε; καλό; Δεν είναι όλοι μαλάκες όπως βλέπουμε αλλά εγώ είπα ε όχι, δεν πεινάμε κιόλας (η περηφάνεια του μαλάκα του έλληνα).

Όσον αφορά τώρα στον τρόπο ζωής γενικότερα, που ζούμε, πως κλπ και πως αυτοί, γενικά, εκτός των Ιταλών, Ισπανών, Πορτογάλων που νομίζω ότι κι αυτοί είναι σχετικά ψιλοχύμα, εκτός Ελλάδας, παίζει το στάνταρ να είναι το κέντρο της πόλης παλιό, αρχαίο, πανέμορφο, και γύρω γύρω εργατικές 10οροφες πολυκατοικίες που δεν τις βλέπει ο επισκέπτης και μένει ο ένας πάνω στον άλλο σε κάτι μαλακίες διαμερίσματα, μικρά εννοείται, ξεχάστε κάτι 70άρια και κάτι 100άρια που έχουμε μεις και παίζουμε μπάλα μέσα μόνοι μας. Για να μην πω πως άμα γουστάρεις να μείνεις δίπλα στην Ακρόπολη, μένεις. 

Καλά, άμα πας πιο πάνω, κάτι Σουηδίες, Φινλανδίες κλπ, εκεί δεν έχω λόγια. Ο καιρός είναι χάλια. Δε βοηθάει να βγεις έξω. Αρα, απομόνωση. Σπίτια; Δε θέλετε να τα δείτε. Ψυχρά, σκέτα, τετράγωνα, η ψυχή μου με πιάνει. Καλύτερα να έχω τρία στρέμματα σεμεδάκια, αλήθεια σας το λέω. (Ψέμα). Απ'εξω; Όλα γαμάτα. Το φαίνεσθαι εννοώ. Φίλος που έμεινε εκεί κάμποσο, Σουηδία για την ακρίβεια, έφυγε τελικά λόγω δουλειάς, αλλά είχε αρκετές εμπειρίες να διηγηθεί. Π.χ. έχεις δικό σου χωράφι στη Στοκχόλμη; Έχασες αν θες να χτίσεις, δε σε αφήνουν οι γείτονες, άμα δε γουστάρουν. Τόσο απλο. Καλά κάνουν θα μου πείτε, δεν γίνεται της πουτάνας. Ναι, αλλά δεν υπάρχουν σπίτια για ενοικίαση, δε χτίζεται τίποτα, τράβα εκτός σου λέει. Κι αυτό μ' αρέσει, πες δεν έχει πολύ κόσμο. Ναι, αλλά περνανε οι φοιτητές στα πανεπιστήμια και δεν έχουν που να μείνουν και κάθονται και κάνουν διαδηλώσεις και φωνάζουν. Επίσης μόλις τελειώσεις τις σπουδές σου, χρωστάς στο κράτος καμιά 20ρα χιλιάρικα που σου είχε δανείσει για να σπουδάσεις γιατί δεν είναι δωρεάν και θα στα πάρει μέσω εφορίας θες δε θες. Επίσης, αν είσαι μικρός και πας επίσκεψη στο σπίτι του φίλου σου και πέσεις σε ώρα φαγητού, δε θα σε φωνάξει η μάνα του να φάτε, θα φωνάξει το φίλο σου, θα φάνε και συ θα περιμένεις να τελειώσουν. Επίσης, αν φιλοξενήσεις μια φίλη, ένα φίλο σου, μετά από το διάστημα που θα ολοκληρωθεί η φιλοξενία, θα βρεις ένα φακελάκι που θα έχει αφήσει στο κομοδίνο, με λίγα λεφτά κι ένα σημείωμα που θα σε ευχαριστεί. Για να μην πω ότι (αληθινό γεγονός) αν πεθάνεις, μπορεί να μείνεις 3 ολόκληρα χρόνια στο διαμέρισμά σου να σαπίζεις κι ας είναι η πόρτα ανοιχτή. Δε θα σε ψάξει κανείς, δε θα αναρωτηθεί κανείς, ούτε το κράτος γιατί όλα λειτουργούν μέσω ίντερνετ οπότε όλα πάνε, έρχονται και πληρώνονται και κανείς απ' αυτούς τους μαλάκες τους γείτονες δε θα αναρωτηθεί τι σκατά βρωμάει.

Σας θυμίζει κάτι σε μπαστούνι στον κώλο; Ζηλεύετε; Θέλετε να πάτε στον πολιτισμό; Κατανοούμε όλοι γιατί είχαν επιτυχία τα γκρικ καμάκια; Γιατί οι ξένοι παθαίνουν εγκεφαλικά με την Ελλάδα; Για να μην θυμηθώ και τη λογοκρισία στο ίντερνετ, που άνοιγες να δεις κάτι και να οι διαφημίσεις χωρίς να θες, να στην κόβανε τη σελίδα αμέσως... Άσε ρε. Ούτε στον ύπνο τους η ζωή που κάνουμε. Μπορεί να είμαστε χύμα και για τον πούτσο.... 

...Κι εδώ κολλάει μια ωραία ιστορία του ίδιου φίλου που έμεινε Σουηδία και είδε τη γλύκα. Περιέγραφε πως το χειμώνα έκανε τόσο κρύο που δεν ήταν δυνατό να κωλοβαράς στο δρόμο. Έβγαινες από τη μία πόρτα, έτρεχες να μπεις στο μετρό, έτρεχες έξω από το μετρό, έμπαινες στην άλλη πόρτα, τέλος. Φοβερή επικοινωνία ε; Τέλος πάντων, χιόνι 20 πόντους κλπ, μέσα σε μια τέτοια τρεχάλα, έχασε την ταυτότητά του. Κι όχι τίποτα, έφευγε την άλλη μέρα για Ελλάδα. Πήγε πρεσβεία, οκ. Πήγε Χανιά. Εκεί θα πήγαινε. Σε 4 μέρες από τότε που έχασε την ταυτότητα την βρήκε κάποιος στη Στοκχόλμη, την παρέδωσε, βρήκαν το φίλο και την έστειλαν στο αστυνομικό τμήμα στα Χανιά. Και μετά τι έγινε; Έχασαν το φάκελο στα Χανιά κι έκαναν ένα μήνα να τον βρουν. Πόσο γαμάτοι; 

Ε ναι, το χύμα αυτό μας σπάει τ' αρχίδια και μας επιβαρύνει με ένα κάρο αρνητικά αλλά φίλοι μου, αυτό το ίδιο χύμα, μας αφήνει ελεύθερους κι ωραίους. Οπότε καλά θα κάνουμε να το βουλώσουμε και να δούμε τι μπορούμε να κάνουμε από δω και πέρα γιατί εμας διορθώνεται, αυτονών δεν μπορεί να αλλάξει γιατί υποτίθεται ότι έχουν φτάσει το πικ του πολιτισμού (αρχίδια μάντολες).

Αυτά, πάω να εκτιμήσω τη ζωή που έχω κι ας δυσκολεύομαι.