Φιλοσοφία.

Μου αρέσει πολύ να φιλοσοφώ. Γι' αυτό θα πω κει δυο τρία μπερδεμένα πράγματα που εγώ τα έχω ως λάσπη στο κεφάλι μου αλλά εσείς θα βρείτε αφορμή να σκεφτείτε και σιγά μην καταλάβετε και τίποτα αλλά δε με νοιάζει και στο κάτω-κάτω γιατί να μην καταλάβετε ηλίθιοι είστε όχι δεν είστε μια χαρά μπορεί να καταλάβετε ή τουλάχιστον να προαισθανθείτε γιατί δεν είναι και λίγες οι φορές τολμώ να ομολογήσω που πολλοί από σας έχετε λειτουργήσει σαν μέντιουμ αμέ δεν κάνω πλάκα καθόλου.

Το λοιπόν έχουμε και λέμε. Πώς γίνεται να αλλάζει η ζωή σου τόσο απότομα που εσύ να φοβάσαι να έχεις χεστεί πάνω σου όλα όμως να είναι καλά ή έτσι να φαίνονται αλλά εσύ να συνεχίζεις να χέζεσαι πάνω σου και να μην ξέρεις τι σου γίνεται αλλά να το φχαριστιέσαι και να σκέφτεσαι πλανήτες και δορυφόρους κι ενώ είσαι σίγουρος για τον πλανήτη συνεχίζεις και αναρωτιέσαι και δεν ξέρεις τελικά πλανήτης ή δορυφόρος; Κιθαρίστας ή ντράμερ θυμίζει αυτό αλλά δεν έχει καμία σχέση καθότι εξαρχής ξέρεις αν προτιμάς την κιθάρα ή τα ντραμς κι αυτό που λέμε εδώ είναι άλλου Παπά Ευαγγέλιο και ασχολείται με το Σύμπαν, την Κάθαρση, την Αυτογνωσία και τη Συνειδητότητα. Επίσης με την απόλυτη καλοσύνη, τη γλυκύτητα, την όποια εξυπνάδα που κάποιος την κάνει θαυμαστό εργαλείο και κάποιος άλλος τη βάζει στον κώλο του και δεν υπάρχει το γιατί, γιατί έτσι, αλλά εγώ συνεχίζω να αναρωτιέμαι. Γιατί πρέπει να περιπλέκονται τα πράγματα ή γιατί να τα περιπλέκουμε εμείς όταν κρατάμε κάτι τέλειο στα χέρια μας ή γιατί όταν έρχεται το τέλειο από μόνο του πάλι το περιπλέκουμε και κλάνουμε μαλλί; Τι είδους μαλακία δέρνει το ανθρώπινο είδος; Ε; Ε; Ε γαμώ την πουτάνα μου;

Aerobic Γαμοστολίδια.

Δύο πράγματα θα πω και θα κλείσω.

Ένα.
Έκανα το λάθος προχτές να πάω dance aerobic στο γυμναστήριο και ένιωσα ότι θα καούν τα κύτταρα του εγκεφάλου μου. Εγώ πάω γυμναστική για να χαλαρώνω, να μη σκέφτομαι και να κάνω (κάποτε) κορμάρα. Όχι ότι δεν είμαι χαλαρή, κουλ, ψύχραιμη και με κορμάρα αλλά ξέρετε τώρα πως είναι οι άνθρωποι. Μαλάκες, δεν ικανοποιούνται με τίποτα. Πήγα λοιπόν και ντάξει, δεν μπορώ να πω για την γυμνάστρια, μια χαρά κοπέλα ήταν. Αλλά. Η μουσική τέρμα και έδειχνε χορογραφίες που μόνο ο Νουρέγιεφ θα ήταν ικανός να αντιγράψει. Κι έχει πάει το μπάζο (εγώ) να κάνει αυτά τα πράγματα με τη μουσική (κάκιστη και ενοχλητική) τέρμα. Ε ΟΧΙ! Αισθανόμουν λες και είχα πάει σε κανένα ριάλιτι και πάλευα να αποδείξω ότι χορεύω ενώ όλη η Ελλάδα στα σπίτια της γελάει μαζί μου. Δεν πρόκειται να ξαναπάω σ' αυτό το μάθημα ούτε ζωγραφιστή. Ούτε το ολόγραμμά μου δεν πρόκειται να στείλω. Για την ακρίβεια, κι απ'έξω να περνάω, θα φροντίσω να φοράω περούκα μη με δει και με τραβήξει μέσα με το ζόρι. Παναγία μου, δεν τον συζητώ τον εφιάλτη που έζησα. Εννοείται πως από το τραυματικό αυτό σοκ δεν έχω πάει από προχτές γυμναστική. Άσε με κάτω.

Δύο.
Χτες μια καριόλα ξεκωλιάρα χαμούρα πατσαβούρα γαμώ το σπίτι της, έπεσε πάνω στο λατρεμένο μου αυτοκινητάκι και το έκανε κώλο. Η γαμημένη η κουφάλα γαμώ την πουτάνα της. Το λατρεμένο μου αυτοκινητάκι είναι αυτό που οδηγούσα για χρόνια, φιλούσα, χάιδευα, κοπανούσα σε όλους τους κάδους γιατί σιγά μην κάνω όπισθεν να βγω, και τώρα έχει η μαμά μου αφού λύσσαξε να μου πάρει καινούριο που δεν συμπαθώ ιδιαίτερα. Και κακώς μου πήρε γιατί δεν το οδηγώ και το έχουμε και κάθεται. Τέλος πάντων. Άλλη παράγραφος αυτό. Ήταν που λέτε η μαμά μου ΠΑΡΚΑΡΙΣΜΕΝΗ, μάλιστα, ΠΑΡΚΑΡΙΣΜΕΝΗ και η ξεκωλοχαμουρογαμιόλα από πίσω, αντί να βάλει όπισθεν, πάτησε γκάζι. Και η μαμά μου ήταν παρκαρισμένη μπροστά σε κάδο με αποτέλεσμα η καριόλα να γαμήσει το πίσω μέρος του αυτοκινήτου και ο κάδος το μπροστά. Κοινώς το αυτοκίνητο έγινε ακορντεόν. Ε ρε άμα ήμουνα εκεί, θα μας άκουγε όλη η Αθήνα. Χάμω θα την πατούσα την καριόλα. Θα την κλωτσούσα αλύπητα λέμε. Αλλά δεν πειράζει που δεν ήμουν εγώ, ήταν η μαμά μου που είναι χειρότερη από μένα. Μόλις μου το είπε στο κινητό, της είπα: "Και δεν τη γάμησες την καριόλα;" "Ήσουν εδώ να δεις;" μου είπε με ύφος. "Τι εννοείς;" της λέω. "Βγήκα έξω και έκανα σαν τρελή. Παραλίγο να την πιάσω από τα μαλλιά να τη χτυπήσω κάτω!" "Μπράβο μαμά! Τη γάμησες;!" αναφώνησα με χαρά. Ε ας γαμήσουμε και μεις κανένα, δεν πειράζει. Μας έχουν σπάσει τα αρχίδια όλοι και μεις μονίμως ευγενικοί, με το νόμο, α σιχτίρ. "Ούρλιαζα παιδί μου, με έπιασε κρίση, αφού βγήκε κόσμος και με αγκάλιαζε και με κράταγε και μου έλεγε 'μη γλυκιά μου κυρία, θα πάθετε τίποτα, αφήστε τη'" Επικές στιγμές λέμε. Την καριόλα. Και ήθελε να φύγει η γαμημένη αλλά δεν κατάλαβε ότι είχε να κάνει με τον αντίχριστο (τη μαμά μου) που δεν την άφησε φυσικά και συνέχισε να ουρλιάζει και να τη βρίζει. Αυτή ωρυόταν ότι είναι επιστήμονας και κατά λάθος της έφυγε το αυτοκίνητο. Τι λες μωρή; Είσαι επιστήμονας στ΄αρχίδια μας, τράβα να κάνεις τη δουλειά σου και μην οδηγείς! Άκου είμαι επιστήμονας. Και γω ξυλουργός, να φέρω την πριονοκορδέλα να σε κόψω στα δύο; Α γαμήσου! Αυτή εντωμεταξύ ξέρετε γιατί ήθελε να φύγει η πατσαβούρα; Γιατί είχε το αυτοκίνητο ανασφάλιστο! ΧΑ η γαμημένη! Ήρθε η αστυνομία και στην έσκισε. Αφαίρεση το δίπλωμα και η άδεια 6 μήνες, πρόστιμο και μας πληρώνει και το αμαξάκι, την αγάπη μου, το ζουζούνι μου, το μπιζού μου, το λεπτεπίλεπτο λουλουδάκι μου η καριόλα!!!! Εννοείται πως μετράει που η μαμά μου δεν έπαθε τίποτα γιατί τότε πραγματικά θα μαθαίνατε τα πάντα για μένα. Στις ειδήσεις.

Κλείνω.

Κάψιμο.

Έχω καεί από αγάπη, από καταχρήσεις, από σκέψεις, από πείσμα, αλλά να καώ κι από τη γυμναστική πάει πολύ! Εγώ είμαι της φιλοσοφικής σχολής και του ρομαντισμού γενικότερα (όχι στην έξω πραγματικότητα, στη δική μου), πιστεύω στην παντοτινή αγάπη, στο φως, στο καλό, σε τέτοια πράγματα. Γι' αυτό ακριβώς το λόγο η όψη μου θυμίζει λίγο Αναγέννηση (α μωρή). Όλα αυτά τώρα πως σχετίζονται με το γυμναστήριο; Με εκείνους τους τύπους που είναι φουσκωμένοι σαν μπαλόνια με αποτέλεσμα ο εγκέφαλός τους να μπλοκάρει και να νομίζει πως το νόημα του σύμπαντος είναι να σηκώσεις 100 κιλά και μετά να πας να γυαλίσεις το αμάξι σου; Τέλος πάντων, δεν τους ξέρω, μπορεί επιστρέφοντας στα σπίτια τους να κάθονται να κλαίνε, οπότε τα παίρνω πίσω αυτά που είπα. Σχετίζονται γιατί πρέπει να είσαι γερή, και στο σώμα και στο μυαλό. Μισό λεπτό. Χαχαχαχαχαχαχαχαχα. Αυτό ήταν για το "γερή στο μυαλό". Πάλι καλά που γέλασα χτες. Είχαμε πάλι εκείνο τον τύπο τον θεό που μοιάζει πραγματικά με έναν πιθηκάνθρωπο που είχαμε δει τότε στο Νεπάλ και τον θέλαμε δικό μας, να τον βγάλουμε φωτό, να τον πάρουμε σπίτι μας και τέτοια. Μιλάμε ο τύπος, ο γυμναστής, δεν υπάρχει. Δε μπορώ να γυμναστώ. Αρχίζει τις μαλακίες και κει που έχω τον κώλο τρουλωμένο και το πόδι ψηλα γκρεμίζομαι σαν τραπουλόχαρτα κι αρχίζω και γελάω. Βάζει μαλακίες μουσικές και τραγουδάει, κλείνει τη μουσική, την ανοίγει, φωνάζει σαν μανάβης, δεν υπάρχει μαλάκες, γαμώ τα παιδιά. Βέβαια σήμερα πονάει ο κώλος μου, κάτσε να τον ξύσω, μισό λεπτό γιατί τον γαργαλάνε τα μαλλιά μου... α ναι, στο σβέρκο τον εχω από χτες, μην το συζητάμε, μισό λεπτό, τον έξυσα, ντάξει. Α, χτες επίσης, την πρώτη ώρα, γιατί έκατσα 2, αμέ, κάπως πρέπει να μπλοκάρω το μυαλό μου, δε γίνεται, ήταν μία κοπέλα που έκανε, δεν ξέρω τι έκανε, αερόμπικ μάλλον, και είχε τέρμα τη μουσική, να είναι καλά η κοπέλα γιατί ξεσκίστηκα στο κλάσιμο χαχαχαχαχαχαχα! Κάποια φάση να φανταστείτε, ήμανε στα τέσσερα, κάτι γέφυρες, κάτι κτίσματα, δε θυμάμαι τι κάναμε και γω βρήκα ευκαιρία και έκλασα και ανασηκώθηκα λίγο και είχε βρώμα μαλάκες, είχα δημιουργήσει νέφος στο ύψος του κώλου! Ευτυχώς μεγάλη η αίθουσα, χαμπάρι δεν πήρε κανείς και ήμουν και τελευταία πίσω-πίσω κοντά σε παράθυρο, μη νομίζετε ότι είμαι καμιά ξεφτιλισμένη που κλάνω τα μούτρα των ανθρώπων, όχι! Αλλά τι να κάνω, μου έφευγαν στις στάσεις που καθόμασταν, δεν ήμουν και πολύ καλά ψυχολογικά και έκλανα μπας και διασκεδάσω. Μετά που μύρισα λίγο την κλανιά, σταμάτησε από μόνο του. Αυτά.

Δεν έχω καλή διάθεση, πάω να κάνω δουλειές, να ξαναπάω γυμναστήριο, ξέρω γω, κάτι θα βρω να κάνω. Το ταξίδι μου κρατάει ακόμα. Δεν παίζουν και δουλειές, έχει να πέσει πείνα μάγκες γάμα τα. Κι αντί να είμαστε αγαπημένοι και μαζί, εμείς σκοτωνόμαστε, διαχωριζόμαστε και τρώμε μοναξιά και δυστυχία κι από μέσα κι απ' έξω. Ηλίθιο ανθρώπινο είδος φάε σκατά τώρα.

Απεργία αύριο. Της πουτάνας. Σκατά.

Θέατρο Κατσαρίδα και FaceBook.

Γι' αυτά θα μιλήσουμε σήμερα. Για μία παράσταση που είδα που ήταν η πιο αισχρή μαλακία αυτών των ημερών, για μία κατσαρίδα που έσκασε στο σπίτι μου και για το FaceBook.

Η παράσταση ήταν μια μαλακία. Παίζανε πολύ ωραία και πάλευαν και ίδρωναν και ξίδρωναν, ναι, γι' αυτό δεν μπορώ να πω τίποτα, αλλά για το έργο έχω να πω ΤΙ ΜΑΛΑΚΙΑ ΗΤΑΝ ΑΥΤΗ ΠΑΝΑΓΙΑ ΜΟΥ! Πρώτον, γάμα το θέμα. Γάμα το θέμα που για να σου κινήσει το ενδιαφέρον έπρεπε να κάνεις τάμα στον Άγι' Αντώνη μεγάλη η χάρη του ή που ο συγγραφέας που ούτε ξέρω ποιος είναι θεώρησε έργο να γράφεις 3 παραγράφους 9 φορές και να τις επαναλαμβάνεις καθ'όλη τη διάρκεια του έργου. Παίζει πολύς αυτισμός τον τελευταίο καιρό, αυτό έχω καταλάβει. Καλά το θέμα λοιπόν, γάμα το. Είμαι κωλόβλαχα του κερατά και δεν κατάλαβα. Το Άουσβιτς; Που το πας; Ποιο Άουσβιτς ρε κοπελιά; Να σας πω αμέσως. Η παράσταση παιζόταν σε ένα δωματιάκι στην ταράτσα του θεάτρου Χώρα. Η σκηνή ήταν στη μέση, με προβόλια από πάνω και κόσμος τίγκα. Κλειστές οι πόρτες, χωρίς παράθυρα, όχι air condition, προβόλια να καίνε, ηθοποιοί να πετάνε ενέργεια, άνθρωποι να αναπνέουν και ΧΩΡΙΣ ΔΙΑΛΕΙΜΜΑ. Ειλικρινά, αν δεν σεβόμουν τους ηθοποιούς, θα σηκωνόμουν, θα άνοιγα την πόρτα και θα έβγαινα έξω. Κάθε 5 λεπτά κοιτούσαμε το ρολόι. Κάθε 5 λεπτά, αισθανόμουν το οξυγόνο να τελειώνει, και να τελειώνει, το νερό που είχα είχε βράσει, με ακουμπούσε ο φίλος μου δίπλα και έλιωνε το πόδι μου, με ακουμπούσε το άλλο πόδι του θεατή δίπλα μου έλιωνα, άουσβιτς, τέλος. Επιτρέπεται με τόση ζέστη; Και να θες να απολαύσεις έργο δεν μπορείς. Όχι να είναι μαλακία, να κρατάει 100 λεπτά χωρίς διάλειμμα και να μην αναπνέεις! Τι φασισμός ήταν αυτός! Αγανάκτησα. Μην πάτε να το δείτε ειδικά αν είναι στην ταράτσα του θεάτρου Χώρα. Οι άνθρωποι θέλουν να μας σκοτώσουν. Το έργο λέγεται "The new electric ballroom" και παίζουν οι: Ανέζα Παπαδοπούλου, Θέμιδα Μπαζάκα, Μαρία Πανουργιά και Παναγιώτης Εξαρχέας. Προσοχή! Οι ηθοποιοί ήταν εξαιρετικοί! Αν θέλετε να δείτε όμορφες ερμηνείες και συνεχίζεται το έργο να παίζεται στο Άουσβιτς του θεάτρου Χώρα (Μικρή Χώρα), πάρτε έναν αναπνευστήρα, ένα ψυγειάκι με νερό, ένα μαξιλαράκι σε περίπτωση που αρχίσετε να λιποθυμάτε από ζέστη ή ανία λόγω της επανάληψης του λόγου, βάλτε μαγιό και σαγιονάρα, πηγαίνετε και καλή θέαση.

Γιατί οι ξεκωλιάρες οι κατσαρίδες πάνε και κάθονται πάνω από διακόπτες, δίπλα σε μπουκάλια, γενικώς κοντά σε πράγματα που θα πας να πιάσεις, θα τη δεις και θα χέσεις πάνω σου; Γιατί; Δεν μπορούν να κάτσουν πιο κει; Βάζω το χέρι εσωτερικά του δωματίου χτες γιατί εκεί είναι ο διακόπτης, ανοίγω το φως, μπουκάρω και βλέπω μια κατσαριδούλα πάνω από το διακόπτη. "Αρχίιιισαμεεεε.." είπα φωναχτά, έβγαλα την παντόφλα, την έσκασα στον τοίχο, έκανα τον τοίχο κώλο και η κατσαριδούλα εκτοξεύτηκε πάνω στα κουκλάκια μου χωρίς να πεθάνει. Ίσως ήταν ιπτάμενη (ό,τι χειρότερο φίλες και φίλοι) και βλέποντας την παντόφλα πρόλαβε και πήρε τον πούλο. Ή είναι μίξη μεταξύ ακρίδας και κατσαρίδας. Έχει τρελαθεί η φύση όλα να τα περιμένει κανείς. Το θέμα είναι ότι δεν τη βρήκα πουθενά τη γαμιόλα. Ε καλά να πάθω. Αφού τα ξέρω εγώ αυτά. Κι έπρεπε ήδη να έχω πάρει τα μέτρα μου, αλλά όχι. Έπρεπε να τη δω τη σιχαμένη πρώτα. Τώρα τρεχάτε ποδαράκια μου. Να καθαρίσω και μετά να φτιάξω τετρακέφαλους. Αφού θα κοντοκάθομαι και θα σηκώνομαι ανά μισό μέτρο σε όλο το σπίτι για να βάζω σταγόνες; Αυτά βαριόμουν κατάλαβες; Αλλά τώρα την είδα εγώ την πουτάνα και ήταν και αναπτυγμένη, ίου! Λοιπόν ακούστε όσοι δεν το γνωρίζετε. Μία είναι η λύση. Εκτός αν ζείτε σε καμιά Ασία που οι κατσαρίδες τρώνε με μαχαιροπίρουνα και μετά ρέβονται. Μιλάω για τις δικές μας, τις αδερφοκατσαρίδες. Λοιπόν, οι δικές μας, παίρνουν τον πούλο, με το ένα, το μοναδικό σωληνάριο που κοστίζει ακριβά για το μέγεθός του, γύρω στα 23 ευρώ, είναι της Bayer και λέγεται maxforce white ic. Μια συριγγούλα είναι που την πιάνεις, κι αρχίζεις και βάζεις πολύ μικρές σταγόνες ανά μισό μέτρο σε όλο το σπίτι και προσέχεις να μην πηγαίνει νερό. Δε θα βάλεις δηλαδή το τζελ δίπλα στη βρύση γιατί θα είσαι ηλίθιος. Όπου έχει παράθυρο, πόρτα, τρύπα κλπ, βάζεις λίγο και αντίο γαμιόλες κατσαρίδες! Δεν τις ξαναβλέπεις ποτέ! Το σωληνάριο κάνει για ένα σπίτι 100 τετραγωνικών και περισσεύει κιόλας. Θέλει πολύ λίγο, μικρές σταγονίτσες. Άοσμο, άφοβο, ωραιότατο. Τα κατοικίδια δεν ξέρω αν τα ενοχλεί, δε νομίζω, γιατί όποτε η μαμά μου έχει φέρει την αγάπη μας σπίτι (σκυλάκι-έρωτας) δεν είχε ποτέ πρόβλημα. Ούτε καν που του μυρίζει. Τώρα βέβαια δεν ξέρω για γάτες και τέτοια, ρωτήστε. Μια άλλη φίλη ορκίζεται στο όνομα του Καοθρίν, δεν ξέρω στα αγγλικά πως γράφεται, που το βρίσκεις εκεί που πουλάνε φυτοφάρμακα, το διαλύεις με νερό, ψεκάζεις και χαιρετάς κατσαρίδες για πάντα επίσης. Απλώς εγώ δεν γουστάρω να ψεκάζω. Μου αρέσει ο έλεγχος που έχω με τις σταγονίτσες. Αυτά. Οπότε αύριο έχω αποστολή.

Άνοιξα και πάλι τη σελίδα μου στο FaceBook ως Kwlogria Pourogria γιατί μου είχαν πρήξει τα αρχίδια όλοι μπες και μπες. Είχα μπει παλιότερα και είδα ότι είναι μεγάλη πίπα συν ότι μου έσπαγαν τον πούτσο να μου στέλνουν μαλακίες και το έκλεισα. Αλλά το φατσοβιβλίο είναι μεγάλη πουτάνα και δεν κλείνει εντελώς γιατί ξέρει ότι κάποτε θα πέσεις στη λούμπα και θα το ξανανοίξεις. Έτσι έγινε και με μένα και μόλις μπήκα μου την έπεσαν δέκα, ποιος είσαι, ωπ έλα ρε τι έγινε, έλα να γίνουμε φίλοι, αγάπη μου τι κάνεις, λες και δεν έχουμε τηλέφωνα, μπλογκ, μέηλ κλπ. Τι να πω, είναι τρελός ο κόσμος. Τέλος πάντων, εγώ το ξανάνοιξα γιατί βλέπω πολλά events και φάσεις που γίνονται γενικότερα και λέω και καμιά μαλακία άμα λάχει. Κατά τα άλλα δεν καταλαβαίνω πως λειτουργεί. Άμα θέλετε ελάτε να γίνετε φίλοι μου αν και μια φίλη μου είπε πως είμαι κρυφή λέει να μη με βρίσκουν. Να αυτά δεν τα καταλαβαίνω. Άμα μπορεί κανείς να μου πει πως να μην είμαι κρυφή και να με φανερώσω να με δει όλος ο κόσμος, όλος, κανείς να μη χάσει αυτή τη μαγευτική ευκαιρία, ας μου πει. Ευχαριστώ. Τώρα πάω γυμναστήριο. Να είμαι σε φόρμα άμα συναντήσω καμιά άλλη καριόλα κατσαρίδα. Χαίρετε.

Κοινωνία Ώρα Μηδέν.

Όταν πέθαναν οι άνθρωποι σοκαρίστηκα αλλά πιο πολύ θύμωσα που το έμαθα. Γιατί δε θέλω να μαθαίνω τίποτα πια. Όλα όσα μαθαίνω, ή σχεδόν όλα, με στενοχωρούν. Οπότε, πρώτα θύμωσα που μου το είπαν και μετά βγήκαν όσα συναισθήματα ήταν δυνατό να βγουν εκείνη τη στιγμή στη φάση που ήμουν. Μετά πέρασα κατά τύχη μπροστά από την τράπεζα και πάγωσα. Ήταν σαν κι αυτά που βλέπεις στην τηλεόραση και νομίζεις ότι είναι επιστημονική φαντασία αλλά τελικά δεν είναι. Όχι, εγώ δε νομίζω ότι αυτά που βλέπω είναι fiction και γι' αυτό αρνούμαι να βλέπω και ν' ακούω ειδήσεις. Σφίγγεται η καρδιά μου. Προτιμώ να βγαίνω έξω και να παρακολουθώ τον κόσμο, να μιλάω με φίλους κλπ. Έξω από την τράπεζα είχε λουλούδια, κουκλάκια και κάτι ταμπελάκια που με σύγχυσαν γιατί έγραφαν σ' αυτούς που το έκαναν να βρουν το δρόμο του Θεού, τους ρωτούσαν αν είναι ευχαριστημένοι που το έκαναν και τέτοια. Αλλά πιο πολύ με σύγχυσαν κάτι μαλάκες με κάτι περιοδικά του κώλου στη μασχάλη, που έβγαζαν φωτογραφίες με τα κινητά από το απέναντι πεζοδρόμιο. Και μετά εσείς μου λέτε ότι θα δει σωτηρία αυτή η χώρα. Μ' αυτούς τους κατοίκους που έχει; Τον πούλο παιδιά. Δε θέλω να σας στενοχωρήσω αλλά έτσι το βλέπω εγώ. Για τον πούλο. Θα μου πεις από τους τύπους που έβγαζαν φωτογραφίες με τα κινητά το έβγαλες το συμπέρασμα του πούλου; Εσύ τι λες; Από κει το έβγαλα; Όλα τα άλλα είναι εντάξει και έβγαλα το συμπέρασμα από κει; Λες να είμαι τόσο σταρχιδίστρια, πεζή, κενή και άσχετη και γι' αυτό δε θέλω να βλέπω ειδήσεις, ψέματα και μαλακίες; Ναι, είμαι λοιπόν. Και ως άσχετη, κενή, απαίδευτη και καράβλαχα του κερατά που είμαι, θέλω να ρίξω μια μούντζα σε όλους μας. Που τους ψηφίζουμε τόσα χρόνια και τώρα θέλουμε να τους κλάσουμε τ'αρχίδια. Αυτοί οι κύριοι εκεί πάνω είμαστε εμείς. Δεν ξέρω αν το έχετε καταλάβει κύριοι συμπατριώτες. Εμείς είμαστε. Εμείς τους βγάζουμε τόοοοοοοοοοσα χρόνια, εμείς βολευόμαστε, εμείς ζούμε ακόμα στην Τουρκοκρατία με τους ραγιάδες και τα ρουσφέτια. Δε πολυγουστάρω αλλά τι να κάνω, αφού θα μου κάνεις τη χάρη και θα μου βάλεις το γιόκα μου σε μια δουλειά σε ψηφίζω. Δεν πολυγουστάρω να κάνω παρανομίες αλλά θα κλέψω την εφορία. Δεν πολυγουστάρω τη βρώμα αλλά θα πετάξω κάτω ότι κρατάω στα κουλά μου. Φοράω δε φοράω κουστούμι. Εμείς όλο δε θέλουμε και όλο κώλο στήνουμε. Βγάζουμε στη Βουλή αυτούς που είναι ακριβώς όπως και μεις και μετά γκρινιάζουμε. Παραλογισμός!

Είμαστε όλοι ένοχοι γι' αυτό που συμβαίνει εκεί έξω κι αν δεν κοιτάξει ο καθένας να σκεφτεί σοβαρά για μία γαμημένη φορά, θα πάρουμε τον πούλο. Χειρότερα απ' ότι θα τον πάρουμε έτσι κι αλλιώς εννοώ. Γιατί ο πούλος με την μορφή της φτώχειας και της εξαθλίωσης έχει έρθει. Θα μου πεις ο Αστέρας τα Σαββατοκύριακα είναι γεμάτος με 25 ευρώ είσοδο και συ ψάχνεις ψύλλο στ' άχυρα. Σωστά, τι ψάχνω; Τίποτα. Γι' αυτό δε θέλω να μαθαίνω τίποτα.

Τρεις άνθρωποι πέθαναν μαζί με ένα αγέννητο παιδάκι και οι πολιτικοί έστειλαν στεφάνι στην κηδεία τους. Τι λες τώρα ρε φίλε! Αλήθεια; Και ψάχνουν αυτούς που το έκαναν. Μάλιστα. Άμα τον βρουν να μας το πουν, μην το ξεχάσουν. Και φυσικά δεν σκέφτηκαν πως ο διευθυντής της τράπεζας που δεν τους άφηνε να φύγουν, αν αυτό είναι αλήθεια φυσικά και μπορεί να αποδειχτεί με μαρτυρίες, είναι ηθικός αυτουργός, συνένοχος κλπ. Γιατί τράπεζα στο κέντρο της Αθήνας ανοιχτή, ημέρα διαδήλωσης δεν παίζει. Ακούγεται σαν ανέκδοτο. Έξυπνη ξανθιά και τέτοια. Οπότε, τι ακριβώς ψάχνουν; Γιατί δε γαμούν επιτέλους και κανένα που πρέπει; Γιατί έτσι. Γιατί κι εμείς το ίδιο κάνουμε. Παίρνουμε υπάλληλο το μετανάστη, του δίνουμε 2 ευρώ κι άμα μετά τα πάρει και μας κάψει το χωράφι, αυτός φταίει.

Δεν γουστάρω καθόλου, δεν θέλω να μπλέκομαι με πολιτικές συζητήσεις, ειλικρινά φοβάμαι ότι ένα βλαχαδερό σαν κι εμένα που την ενοχλούν οι σκύλοι της γειτονιάς της και οι κόρνες, μπορεί να κατηγορηθεί ως αναρχικό στοιχείο, ότι παρασέρνει κόσμο κλπ, ότι είναι ενάντια στην κοινωνία κλπ κλπ κλπ κλπ. Τώρα αν αυτό σας φαίνεται εσάς Δημοκρατία, μπράβο. Και μπράβο μας που τα κάναμε έτσι. Μπράβο, μπράβο, μπράβο, χίλια μπράβο. Και ευχαριστώ που γεννήθηκα και μεγαλώνω την πιο μαλακισμένη περίοδο στην ιστορία αυτής της χώρας.

Πάω για πλέξιμο μπας και ηρεμήσω. ...Αλλά περνάω μπροστά από την τράπεζα. Ε και; Δεν πειράζει, θα το ξεχάσουμε κι αυτό σιγά-σιγά.

Απεξάρτηση.

Το έχετε σκεφτεί πως οι άνθρωποι ή είναι φυλακισμένοι σε διαφορετικούς τύπους εξαρτήσεων ή παλεύουν καθημερινά να κάνουν απεξάρτηση; Ενδεχομένως κάποιοι, να κάνουν απεξάρτηση από κάτι και χωρίς να το συνειδητοποιούν, αντικαθιστούν την εξάρτηση που αφήνουν με μια άλλη. 

Γίνεται τελικά να είσαι ελεύθερος; Και πως;

Εξάρτηση μπορεί να είναι μια σχέση, η σοκολάτα, το σεξ, τα ναρκωτικά, το φαγητό, η δουλειά, ο καφές, το τσιγάρο, το ίντερνετ, τα ρούχα, τα παπούτσια, ένα σωρό πράγματα. Κάποιος χωρίζει και πηδιέται δεξιά αριστερά να καλύψει το κενό. Άλλος κόβει το τσιγάρο και τρώει σα γουρούνι. Άλλος βαριέται να αγοράζει ρούχα και το ρίχνει στα γκάτζετς. Ο καθένας μας νομίζω πως όταν αφήνει κάτι, πιάνει κάτι άλλο με την ίδια λύσσα με μοναδικό πόθο να ξεπεράσει το πρώτο. Το πρόβλημα εδώ είναι ότι πάλι θα κολλήσεις κι άντε να βρεις πάλι μετά κάτι άλλο. 

Δεν είναι όμως αυτή η λύση. Να κολλάς και να επιμένεις σε κάτι. Τα πράγματα θέλουν χαλαρότητα. Να μην κολλάνε. Αλλά έχουν γίνει τόσο κώλος όλα που έχουμε τεράστια ανάγκη να κολλάμε κάπου. Μπας και ξεχαστούμε. Μπας και παραμυθιαστούμε. Μαλακίες τούμπανα κι αρχίδια μάντολες. Αν τελικά πέσεις στη λούμπα και πάθεις εξάρτηση από κάτι, μία και μοναδική είναι η λύση. Να δεις χαλαρά το πρόβλημα και να θες να το λύσεις. Χαλαρά, ήρεμα και ταπεινά. Ούτε οι υστερίες, ούτε οι μελοδραματισμοί, ούτε ο πανικός, ούτε η αντικατάσταση βοηθάει. Η αντικατάσταση φέρνει και τη σύγκριση, μην το ξεχνάμε αυτό. Αφήνεις τη σοκολάτα, πιάνεις τις μπάρες με βρώμη και σιτάρι. Είναι ποτέ δυνατόν να ικανοποιηθείς; Καλά, άμα το θες, θα ικανοποιηθείς και με το παραπάνω. Αν όχι όμως και το κάνεις πάνω σε πανικό, όχι μόνο θα ξαναγυρίσεις στη σοκολάτα, θα αγοράσεις κι ένα βαρέλι, θα το γεμίσεις με κουβερτούρα και θα πέσεις μέσα να πνιγείς να γουστάρεις. Ή θα υποφέρεις και θα τη σκέφτεσαι μια ζωή. Οπότε, μόνο με συγκέντρωση, ηρεμία και πρόγραμμα θα τα καταφέρεις. Συνειδητοποίηση, πως το λένε το γαμημένο! 

Και πόσο δύσκολο είναι αυτό;

Γάμησέ τα Πολυχρόνη που δε γίναμε ευζώνοι. Πανδύσκολο. Αλλά αν δεν το κάνεις, μια ζωή θα είσαι μεταξύ εξαρτήσεων και ποτέ δε θα ζεις αληθινά. Τώρα βέβαια ποια είναι η αλήθεια δεν ξέρω, ούτε αυτή υπάρχει έτσι κι αλλιώς μιας και στα μάτια του καθένα είναι άλλη, ούτε ο χρόνος υπάρχει, τίποτα απολύτως δεν υπάρχει κι εμείς αντί να χαλαρώσουμε και να απολαμβάνουμε όσα ήδη έχουμε, έχουμε φάει τα λυσσακά μας να θέλουμε κι αυτό, κι εκείνο, και το άλλο και όλα μαζί, όπως γουστάρουμε εμείς, με τον τρόπο που θέλουμε. 

Υπερβολή, απαιτήσεις και στο τέλος εξάρτηση. Παλεύουμε με τα σίδερα χρόνια ολόκληρα και το μόνο που μας μένει τελικά είναι ο πόνος. Τι αμαρτίες πληρώνει το ανθρώπινο είδος δεν ξέρω. 

Κάποιος μου είπε ότι υπάρχουν ευτυχισμένοι άνθρωποι. Αχ, βαχ.