Κόλλησε.

Είχε χαθεί για λίγο το ανθρωπάκι που γελάει κάτω κάτω στη σελίδα του blogger και επανεμφανίστηκε. Μας κοροϊδεύει κι αυτό. Μας δίνει ελπίδα εκεί που όλα δείχνουν ότι έχει έρθει το τέλος. Για να μην πω ότι έχει φύγει κιόλας. Και μεις, είμαστε στο κενό, αιωρούμαστε και τίποτα δεν έχουμε καταλάβει, τίποτα απολύτως.

Την ώρα που εγώ πολεμάω τα περιστέρια στην ωραία μου βεράντα τη γεμάτη λουλούδια και κρέμομαι σε μια σκάλα σκεπτόμενη πόσο έξυπνη είμαι και τι ωραία ιδέα που κατέβασα και πόσο πλάκα θα είχε να σας το εδειχνα όλο αυτό, κορμάκια λιώνουν κάτω από χημικά όπλα, άλλα βιάζονται από κοιλαράδες παιδεραστές, ψυχές πονάνε βαθιά και πολύ μπλεγμένες σε σκέψεις ή κενά, κόσμος υποφέρει, διάσημοι και μη αυτοκτονούν ή απλώς πεθαίνουν και άλλοι διάσημοι και μη, χορεύουν πάνω στα κόκκαλά τους τη στιγμή που οι πεθαμένοι είναι απλώς στην πούτσα τους. Έφυγαν, χαιρέτησαν, αντίο και τσάο.

-Τι λες; Είναι οκ να βρίζουν και να ισοπεδώνουν τους νεκρούς;
-Όχι, λέω ότι βαρέθηκα. Λέω ότι μέχρι να βάλω πλυντήριο και να γυρίσω έχει γίνει κάτι, κάποιος άλλος καφρίζει και οι υπόλοιποι σχολιάζουν.
-Πάντα αυτό γινόταν.
-Ναι, αυτό γινόταν, αλλά τώρα το βλέπω κι εγώ και δεν μου αρέσει. Όταν μου έλεγε η γιαγιά μου για τον πόλεμο, τα άκουγα, δεν τα ζούσα. Τώρα τα ζω και δε μου αρέσει.

Λυπήθηκα για τον Ασλάνη, τον συμπαθούσα, ήταν γλυκούλης. Είχε αυτή τη μπουμπουκένια φάτσα, κρίμα τον άνθρωπο. Όλοι γελάσαμε με τα γκέι αστεία και τα σουσέλ αφήνοντας πίσω αυτά που άρπαζε ο δικός μας κώλος. Πάντα έτσι γινόταν, έτσι γίνεται κι έτσι θα γίνεται όσο παραμένουμε μαλακισμένοι.

Βαριέμαι. Και δε βαριέμαι. Έχω πάρει φόρα και πολεμάω για πάρτη μου, δε με θλίβουν πια τα λυπητερά τραγούδια, τα έχω χεσμένα. Ίσως έχω γίνει περισσότερο κάφρος, ίσως απλώς έχω καταλάβει περισσότερα. Πότε πρέπει να στενοχωριέσαι και πότε όχι. 

Φάσκω και αντιφάσκω; Ούτε ξέρω. Και δε με νοιάζει κιόλας. Γράφω ό,τι μου έρχεται ακούγοντας ξανά και ξανά την κομματάρα.

 


Τελευταία, όταν κάνω θλιμμένες σκέψεις, μου έρχεται ένα κομμάτι, το βάζω, το ακούω 80 φορές και ή χορεύω μόνη μου με τα μάτια κλειστά ή γράφω. Γιατί έτσι μου γουστάρει. Και για την ακρίβεια θα σηκωθώ τώρα να το χορέψω.

Το μόνο αρνητικό είναι ότι όταν σηκωθώ μου έρχονται δάκρυα. Πονάνε και τα πόδια μου. Όχι πάντα, σήμερα. Το παρατράβηξα, έκανα πολλές δουλειές και πήγα και μια μεγάλη βόλτα. Αλλά τι να έκανα, να παρέμενα ξαπλωμένη να σκέφτομαι; Μπα.

Έχω να μπω στο ίντερνετ να κάτσω πόσες μέρες. Σήμερα υποσχέθηκα ότι θα το ζήσω. Θα βρω δεκάδες φωτογραφίες, θα ακούσω δεκάδες μουσικές, θα εμπλουτίσω τα favorites του youtube μου, θα βάλω φωτό στο tumblr μου, που τις βρίσκεις και που τις βρίσκεις; Τις τραβάω από τον κώλο μου, έλεος πια. Χωρίς δουλίτσα δε γίνεται τίποτα. Παλιά και γω περίμενα να κλάνω και να γίνεται επειδή ήδη έβλεπα το αποτέλεσμα μπροστά μου. Αμ δε μανίτσα. Από την αρχή μέχρι το αποτέλεσμα που βλέπεις εσύ είναι κανά δυο τρία τέσσερα χιλιάρια χιλιόμετρα. Αυστραλία κι έτσι. Όλο ευθεία μεν αλλά άμα δεν σε πάρει ο ύπνος και δεν αρχίσεις να βλέπεις οράματα μέχρι να φτάσεις, θα είσαι μεγάλος μάγκας. 


Τι λέω; Ξέρω γω τι λέω; Ό,τι μου γουστάρει. Έχω βαρεθεί. Για σένα, για μένα όχι. Καθόλου.

Τι κομματάρα θεέ μου. Και την απολαμβάνω (τώρα που έκατσα), παλιά θα έκλαιγα. Αν και ακόμη κλαίω, ευτυχώς όχι τόσο πολύ. 
-Στ'αρχίδια μας.
-Δικαίως, αλλά θέλω να τα πω. Με παρασέρνει η μουσική, να, κοίτα, πατάω πλήκτρα, δεν μπορώ να σταματήσω.
-Καλά, συνέχισε.
-Ευχαριστώ.

Πάντα έκλαιγα με τα μωρά φώκιες, νομίζω ότι είναι από τα ομορφότερα ζωάκια που υπάρχουν. Γενικώς κλαίω με τα όμορφα. Συγκινούμαι με την ομορφιά και την καλοσύνη, είναι τόσο ωραία. Διαβάζω ακούω λένε για τις μπρουτάλ συμπεριφορές τις αγριότητες την αντροσύνη και τη βαρβατίλα και σκέφτομαι ένα φλώρο που είδα στην παραλία με κοιλιά και βυζιά να έχει ξυρίσει όλο του το σώμα και να ξύνεται επειδή παντού είχε βγάλει σπυράκια. Επιπλέον με αυτό το λουκ ψάρωνε το -ας το πούμε, πάντως καλύτερο από αυτόν- γκομενάκι λέγοντας του ψαρωτικά. Βαριόμουν να σηκωθώ να πάω να του ρίξω μια φάπα στο σβέρκο κι άμα με ρωτούσε γιατί θα του έλεγα, έτσι, με ενέπνευσες.

Άσε με σε παρακαλώ, άσε με. Άκου το κομμάτι, κάνε κάτι που σου αρέσει, πολύ η σκατίλα και έχουμε και ευαίσθητη μύτη. 


Υ.Γ. Κόλλησε η βελόνα, κόλλησε το μυαλό, χάλασε η μπαταρία και κόλλησε ο δείκτης λίγο πριν την αλλαγή της ώρας, κόλλησε και δεν αλλάζει. Κόλλησε. Κόλλησε. Ή μου φαίνεται;

Ποτε θα κάμει ξαστεριά.

Έλα στην Κρήτη είμαι ακόμα, πρέπει να βιαστώ να γράψω γρήγορα γιατί είναι αργή η σύνδεση και μέχρι να γράψω να φορτώσει και λοιπά θα τελειώσει η μπαταρία και θα πρέπει να το συνδέσω με την πρίζα και να στέκομαι μπροστά στην πόρτα όρθια και θα ανοίξει κανένα παιδί να βγει, θα πέσει πάνω μου, θα ξηλώσω τον τοίχο και μετά θα με διώξουν σίγουρα.


Έφτασα άνθρωπο να πει χτες ότι δε με θέλει και να φύγω γιατί δε συμφέρω. ΤΡΩΩ. Γι' αυτό. Η μαμά (γιαγιά) της οικογένειας, μου έλεγε ότι θέλει να με κρατήσει γιατί είμαι καλή, βοηθάω και τέτοια και χτες, μόλις γυρίσαμε από βόλτα και πριν μπω στον κήπο άρχισα να φωνάζω απ' έξω "πεινάω πεινάω!" και τότε μου είπε "ε δε με συμφέρεις, ήθελα να σε κρατήσω αλλά να φύγεις". Φανταστικό. Μια ζωή έτρωγα και μου έλεγαν "δεν έφαγες τίποτα, τρώγε". Η θεία μου στο νησί πήρε τη μάνα μου και της είπε να με πάει στο γιατρό γιατί έχω διπλώσει από την αδυναμία. Εδώ όμως κατάφερα να δείξω την αξία μου. Καταρχήν δε φταίω εγώ για το τέλειο φαΐ που κάνουνε. Αυτοί φταίνε. Να μαγειρεύανε χειρότερα. Δε φτάνει που έχω γίνει σα ντολμάς με πόδια κι έτσι και πέσω ανάσκελα έρχονται τα παιδιά και κάνουν πίστα την κοιλιά μου, μιλάνε κιόλας. Κι έχω και βάφτιση στο τέλος του μήνα. Τι θα βάλω; Κελεμπία σε χαρούμενα χρώματα; Άσε με σε παρακαλώ. 


Εννοείται ότι θα πάρω μαζί μου ξύγαλο (σαν ξυνομυζήθρα είναι-δεν υπάρχει η γεύση), τυρί και η μαμά (γιαγιά) θέλει να μου δώσει και σαλιγκάρια. Κι όλα αυτά στη βαλίτσα γιατί πετάω με αεροπλάνο. Όχι σκεφτείτε να γίνει καμία μαλακία. Να πάω Αθήνα και να βρω κιλότες και μπλούζες να κρέμονται σαλιγκάρια με ξύγαλο πάνω. Γαμάει δικέ μου. Μπα, σαλιγκάρια δεν παίρνω. Πετάνε που πετάνε τις βαλίτσες λες και είναι μπάλες μέσα στα αεροπλάνα, δεν το διακινδυνεύω. Από την άλλη, πετάω από μικρό αεροδρόμιο. Το αεροπλάνο, όπως είπε κι ένας φίλος, θα είναι σαν κι αυτό που ήταν η Ρένα Βλαχοπούλου στην ταινία Βαγγέλη, πόρτα, που ήταν μέσα στο αεροπλάνο και τραβούσε μαλλί για να ανεβούν, άλλο ποστ από κει, εμπειρία στο αεροπλάνο. Οπότε σε ένα τέτοιο αεροπλάνο πως να πετάξει τη βαλίτσα; Δε γίνεται. Ενδεχομένως να μας πουν να πάρουμε τις βαλίτσες μαζί μας και η δική μου να μοσχοβολάει φαγητά και τυριά και γω να κάνω τσ τσ τσ για να ρίξω στάχτη στα μάτια, θα δούμε.


Εδώ, στην Κρήτη, είναι ωραία. Βέβαια, χρειάζεσαι αυτοκίνητο. Και λεφτά. Εκτός αν έχεις καλούς φίλους, όπως εγώ, σε κάνουν βόλτες και τα πληρώνουν όλα. Έτσι όπως το πάνε μάλλον σε λίγο θα μου δώσουν και χαρτζιλίκι.


Τι άλλο; Α ναι. Η εξυπηρέτηση πελατών γενικότερα δεν υπάρχει ε; Ως έννοια, έχει εξαφανιστεί να υποθέσω, δεν είναι γνωστό τι σημαίνει, δεν κάνουν σεμινάρια περί τούτου. Ας πούμε ότι με λένε Λέλα. Με παίρνει χτες ένας καταμεσήμερο στο κινητό, το σηκώνω και μου λέει, με λένε τάδε, τηλεφωνώ από την Πριξαρχιδέξ, η κυρία Λέλα; Πας καλά άνθρωπέ μου; Από που η οικειότητα; Δεν πάμε καλά. Κι όταν του είπα τι θέλετε, μου το έκλεισε στη μάπα. Γαμάτος. Με παίρνει προχτές η άλλη από την αεροπορική. Με κρητική προφορά. Γαμάει. Μου λέει λοιπόν, ζεια σας η τσυρία Πιρπιρίδου; Η ίδια της λέω. Πήηρα να επιβεβαιώωσω την πτήτση σας. Ωραία, της λέω. Πετάατε τση ταάδε του μηνού. Ναι, της λέω. Ξεέρετε τι ώρα; Παύση. Περίμενα να μου πει. Δε μου είπε. Ξέρω γω, της λέω, δε θυμάμαι, 2μιση. Αααα, όοοσι, άλλαξε! μου λέει. Γαμάτη; Αμ πριτς, έπρεπε να πει. Ή ξαναδοκιμάστε, έχετε 2 ευκαιρίες ακόμα. Ρε δεν πάνε καλά.

Και τώρα που είπα προφορά. Γενικά επειδή είμαι συνέχεια με πρωτευουσιάνους και απόφοιτους των Ουρσουλίνων, ξεχνάω ότι είμαι στην Κρήτη γιατί δεν πολυακούω Κρητικά, άντε κανένα όφου. Έτσι, όταν τα ακούσω, και θυμάμαι που είμαι, και διασκεδάζω. Μου αρέσουν και πολύ θα ήθελα να τα ξέρω γαμώτο. Έχω ζητήσει επανειλημμένως να μου πούνε πολλές κρητικές λέξεις μαζί να γράψω κανένα ποστ μόνο με τέτοια και όλο το ξεχνάνε ή δεν έχουν πιασάρικες, αμάν πια. Πάντως ένα σκηνικό που μου είπαν, θυμάμαι και καταδιασκέδασα είναι το εξής:

Η κολλητή μου που είναι στο Ρέθυμνο και δουλεύει, είναι από Αθήνα. Όταν πρωτοπήγε δεν είχε στο νου της την προφορά. Ξεκίνησε λοιπόν, έρχεται πελάτης.
 
-Καλημέερα σας.
-Καλημέρα σας. Το όνομά σας;
-Μπουζιούκας (Μπουγιούκας)
-Μπουζούκας.
-Όσι Μπουζούκας κοπέλα μου, Μπουζιούκας (Μπουγιούκας).
-Μπουζούκας.
-Όοσι, Μπουουζιούουκας (Μπουουγιούουκας).
-Μπουζιούκας.
-Ε όσι Μπουζιούκας είπαμε, Μπου-ΖΙΟΥ-κας (Μπου-ΓΙΟΥ-κας).
 
Μετά από 85 φορές που το είπαν και ο κύριος Μπουγιούκας είχε κοκκινήσει, ήρθε μια άλλη υπάλληλος, το έλυσε και τέλος. Ντάξει.
 
Αγαπώ την Κρήτη. Βέβαια δεν είμαι τυφλή, βλέπω ότι φολιάζουν σκύλους γάτες συν άλλα βασανιστήρια που κάνουν σε αθώες και μη ψυχές αλλά είπα ότι αγαπώ την Κρήτη συνολικά, όχι τους Έλληνες που κατοικούν σε αυτή. Γιατί κι εδώ Έλληνες είναι, δεν θα μπορούσα να περιμένω τίποτα καλύτερο. 


Πω πω τώρα σκέφτομαι κανένα φασιστόμουτρο να διαβάζει και να συγχύζεται. Τι να σου κάνω μάνα μου, την αλήθεια λέω. Μου έλεγε η κολλητή προχτές για ένα τάφο από το 19ο αιώνα που πλέον είναι μνημείο αλλά φυσικά εννοείται ότι δεν πάει να το προσέξει κανείς (ο δήμος ας πούμε) και έχει πέσει η πόρτα κλπ. Και σαν επιβράβευση πάνε και κατουράνε μέσα. Ε λογικό. Δε μπορεί ας πούμε ο κωλόβλαχος ο μαλάκας που πάει να δει τον πεθαμένο του κι από το πολύ κλάμα του ήρθε κατούρημα, να πάει δίπλα, ΔΙΠΛΑ που είναι χωράφια και βουνά, όχι, μπαίνει μέσα στον παλιό τον τάφο με τη φωτογραφία της κοπέλας 21 έτους να τον κοιτάει, και κατουράει. Άμα πάω εγώ δηλαδή και χέσω τον τάφο του πεθαμένου του επειδή με ενέπνευσαν τα πεύκα θα του αρέσει να υποθέσω. Και μόνο Έλληνες τα κάνουν αυτά; Κοίτα, όχι, κυρίως οι αμόρφωτοι και άρα κομπλεξικοί τα κάνουν. Οποιασδήποτε ράτσας.


Τέλος πάντων, πείνασα, πώς πάνε τώρα να το πούνε; Θα αρχίσω να κόβω βόλτες στην κουζίνα μέχρι να μου το προτείνουν μόνοι τους. Ελπίζω μόνο να μην το καθυστερήσουν γιατί θα διπλώσουν τα γονατάκια μου και θα πέσω.


Υ.Γ.  Τα κοκόρια πάσχουν από σχιζοφρένεια εδώ. Αρχίζουν στις 2 τη νύχτα και σταματάνε μετά από κανένα μισάωρο. Χτες το βράδυ κακάριζε ένας, τον άκουσε άλλος, άρχισε κι εκείνος, μετά βράχνιασε, σταμάτησε, σταμάτησε κι ο πρώτος που θεώρησε ότι νίκησε, κι αμέσως ξεκίνησαν τα πρόβατα να κάνουν ΜΕ ΜΕ ΜΕ ΜΕ σαν άνθρωποι. Εγώ, έβαλα ωτασπίδες κι έτσι έζησαν αυτοί καλά και μεις καλύτερα.


Καλή σας μέρα :)

Βαρέθηκα.

Να πω τι; Ότι είμαστε για τον πούτσο; 

Να πω ότι η κάθε φόλα κι ο κάθε τσόλης λένε μαλακίες για τζαμπατζήδες τη στιγμή που δεν υπάρχει καμία περίπτωση να μην έχουν παρανομήσει έστω μία φορά στη ζωή τους; Αφού στην Ελλάδα ζούνε, είναι δυνατόν να μην έχουν παρανομήσει; Θέλουν δε θέλουν. Είναι τέτοια η διαφθορά στη χώρα που και να προσπαθήσεις να είσαι νόμιμος θα στο φτιάξουν έτσι και θα την κάνεις την παρανομία στο τέλος χωρίς να το καταλάβεις, στάνταρ. 

Κανονικά σ' αυτή τη χώρα όποτε ακούμε για παρανομία θα έπρεπε να το μπουκώνουμε. Να κρατάμε μια μεγάλη γωνία απο φρατζόλα ψωμί στην τσέπη κι άμα ακούσουμε για παρανομία και πάμε από κεκτημένη να μιλήσουμε, να το χώνουμε γρήγορα γρήγορα στον καταπιόνα μας και να μη μιλάμε.

Πόσο συναισθηματικοί και εκρηκτικοί είμαστε οι Έλληνες, μα τι ανελέητη καύλα στάζουμε ρε παιδί μου, έχω εντυπωσιαστεί. Τίποτα σοβαρό να κάνουμε να τους σταματήσουμε να μας γαμάνε δεν ξέρουμε, γιατί προφανώς μας αρέσει, τόσο στάξιμο καύλας τι θα το κάνουμε, κάπου πρέπει να το τινάξουμε και μεις. Ο ένας στον άλλο. Σταξ εδώ σταξ εκεί, έχουμε γεμίσει μαλακία.

Και μα καλά. Απορία. Ακόμα εντυπωσιαζόμαστε με την δίψα μας για εξουσία; Έχουμε ξεχάσει πως όλοι οι Έλληνες θέλουν να είναι διευθυντές και πρόεδροι; Έχουμε ξεχάσει πως λατρεύουμε να εξουσιάζουμε όποιον μπορούμε όποτε μπορουμε; Το βλέπεις καταρχήν μέσα στις οικογένειες. Η μάνα είναι τσαούσα, ρίχνει φάπες στον πατέρα. Ο πατέρας βρίζει τη θεία του. Η θεία του βρίζει τη γίδα. Η γίδα απορεί με τη μαλακία των ανθρώπων. Υπάρχουν πολλές παραλλαγές μην τις αρχίσω όλες γιατί μπορώ, έχω νεύρα, και θα νυχτώσουμε.

Οι ελεγκτές το παίζουν εξουσία όπως όλοι όσοι μπορούν. Θυμάμαι ένα ταρίφα μια φορά (τυχαίο παράδειγμα γιατί μου έχουν τύχει πολλά με ελεγκτές, ταρίφες, μπάτσους, εφοριακούς κλπ) μου είπε που είχε μπει "μια καριόλα" όπως την είπε ακριβώς, "που έτρωγε τυρόπιτα" και της έπεσαν δύο ψίχουλα στην Πόρσε Λαμποργκίνι Φεράρι Γαμάο του και ήθελε να της χώσει μία και σήκωσε το χέρι του σε μορφή χαστουκιού μπροστά στο δικό μου πρόσωπο. Γιατί είμαι κορίτσι, δε με φοβόταν, άμα του έβγαζα όμως ένα γκάνι και του το κολλούσα στ' αρχίδια θα έβλεπες για πότε θα έκανε σαν κότα που τη σφάζουν. Αυτοί είμαστε. Αγράμματοι. Α-γ-ρ-ά-μ-μ-α-τ-ο-ι. Τελευταίοι ούνοι κάφροι βρωμεροί και τρισάθλιοι ηλίθιοι ανεγκέφαλοι για τον πούτσο τσόλια που το μόνο που ξέρουμε είναι να εξουσιάζουμε -αρχίδια εξουσιάζουμε- τους -φαινομενικά- κατώτερους-κοντύτερους-αδυνατότερους. Καλά, άμα μας δώσουν και στολή; Τι στολή; Ένα κωλόχαρτο να μας δώσουν που θα δηλώνει με κάποιο τρόπο ότι έχουμε την άδεια να, αυτόματα μας έχει γίνει ο πούτσος 120 χιλιόμετρα μάκρος και τέσσερα Έβερεστ πάχος. Άντρες γυναίκες αλλά ειδικά οι άντρες. Οι γυναίκες βγάζουν γλώσσα συνήθως και θες να τους την κόψεις σύριζα και να τραβήξεις έξω και τις φωνητικές χορδές. Τους άντρες πάλι άσε. Ένα καθρέφτη να είχα μαζί μου κάθε φορά που κάποιος πάει να μου πουλήσει μούρη να του τον κολλάω στη μάπα και να ουρλιάζω ΚΟΙΤΑ ΤΗ ΦΑΤΣΑ ΣΟΥ ΡΕ ΜΑΛΑΚΑ ΚΟΙΤΑ ΠΩΣ ΕΙΣΑΙ και δεν μιλάω για ομορφιά. Μιλάω γι' αυτό το σκατένιο ύφος ανωτερώτητας της πούτσας που τους δίνει η εξουσία του κώλου.

Κι έχεις εδώ να βαράνε μπαλωθιές. Είμαι στην Κρήτη. Και στο γάμο του Καραγκιόζη βαράνε μπαλωθιές. Επειδή είναι της Παναγίας προφανώς. Μετά άμα του σκάσει στη μούρη κανενός θα λέμε α την αλήτισσα την καραμπίνα, α τον πούστη που πέρασε με το μηχανάκι και τράβηξε την προσοχή του μαλάκα που κρατούσε την καραμπίνα, α το μαλάκα που κρατούσε την καραμπίνα έτσι και δεν την κρατούσε αλλιώς, α την γαμιόλα τη ζέστη γιατί αν δεν έκανε ζέστη θα κοιμόταν ο μαλάκας και δε θα βαρούσε με την καραμπίνα, α το μαλακισμένο το μυγάκι που έκατσε στην σκανδάλη που ήταν ευαίσθητη και εκπυρσοκρότησε και πάει λέγοντας. Αυτοί είμαστε. 

Έχω ανακατευτεί με το θέμα του 18χρονου από χτες και δε λεω να ησυχάσω. Πήγα και σινεμά και είδα Σταρ Τρεκ με υπόκρουση μαντινάδες που έπαιζε ένας κλαψομούνης τέρμα τα βιολιά κι αντί τώρα να κάτσω να σας πω τι γινόταν και να κατουρηθούμε, έχω γίνει τούρμπο και καίνε τα μάγουλά μου. Κατάλαβες; Τύψεις, δε μου πάει. Αλλά από την άλλη έλεος. Άμα πεις ανέκδοτο είσαι άψυχος κερατάς πούστης καριόλης παλιομαλάκας αναίσθητος. Άμα παραστενοχωρηθείς, είσαι πολύ ευαίσθητος για τον πούτσο όλοι θα σε εκμεταλλεύονται, σύνελθε, έλεος δηλαδή είπαμε, παιδί σου ήτανε, ξεκώλα. Άμα κάτσεις ενδιάμεσα, έχεις βάλει τον κώλο σου σε δυο καρέκλες και πονάει.

ΒΡΕ ΑΕΙ ΣΤΟ ΔΙΑΟΛΟ. ΛΕΣ ΚΑΙ ΞΕΡΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΠΩΣ ΝΙΩΘΕΙ Ο ΑΛΛΟΣ!

Κι επανέρχομαι γιατί με ερεθίζει ως θέμα. Εξουσία. Την αφήνουμε να λέγεται εξουσία γιατί τη φοβόμαστε. Άμα σταματήσουμε να τη φοβόμαστε δεν θα έχει καμία ισχύ, αυτό το έχει αντιληφθεί κανείς; Ότι είμαστε απολύτως ελεύθεροι είναι γνωστό; Δεν μπορεί κανείς να μας κάνει απολύτως τίποτα. Όσο και να σου βασανίσουν κορμί-μυαλό, εσένα, δεν μπορούν να σου κάνουν τίποτα. Το παιδάκι φοβήθηκε τον παλιομαλάκα αρχίδα ελεγκτή -το τι τους αντιπαθώ δε λέγεται- έκανε τη μαλακία, χαιρέτησε. Προχτές η κοπέλα έπεσε από το μπαλκόνι και την τραβούσαν νεκρή μπροστά στα μάτια μου. Πόσοι άνθρωποι κάθε μέρα από φόβο και ανασφάλεια χάνονται. Δεν είναι όλοι οι άνθρωποι δυνατοί και άρα δεν μπορούν να τα καταφέρουν με το φόβο και ορίστε τι μπορεί να συμβεί για μία μαλακία, αλλά όλοι εμείς, οι υπόλοιποι, που σαν τα κοκόρια τρωγόμαστε και σκίζουμε τα βρακιά μας τι κάνουμε; Το επιτρέπουμε. Αυτονών των πουσταράδων εκεί έξω που το παίζουν εξουσία και αφήνουν τους νόμους να ισχύουν μόνο για μας, εμείς τους το επιτρέπουμε να υπάρχουν. Βεβαίως και φυσικά από την άλλη δε γίνεται να είμαστε δάσκαλοι και πατεράδες ολονών των καταφρονεμένων ούτε να τα βάλουμε με το σύστημα οπότε τι θα κάνουμε τελικά; Ποια είναι η λύση;

Βαρέθηκα. Και λυπάμαι πάρα πολύ. Στενοχωρήθηκα απεριόριστα για το παιδί, για την κοπέλα και για όσους αυτή τη στιγμή που μιλάμε, πονάνε και υποφέρουν στο όνομα της μαλακίας, της ΥΠΕΡΤΑΤΗΣ ΑΝΟΥΣΙΑΣ ΑΝΩΦΕΛΗΣ και ΑΔΙΚΑΙΟΛΟΓΗΤΗΣ ΜΑΛΑΚΙΑΣ. Και την εξουσία δεν τη φοβάμαι. Τη γράφω στα παπάρια μου και στο μουνί μου και στον κώλο μου και στα παλαιότερα των υποδημάτων μου. Δεν με ενδιέφερε ποτέ να είμαι διευθυντής πρόεδρος συνταγματάρχης ή αρχηγός του σύμπαντος. Η ζωή είναι απλή ωραία και δεν με ενδιαφέρει ο αυτισμός του δημοσίου όπως τον ονομάζω εγώ. Το ένα-δύο-τρία. Γιατί μπορεί να είναι και τρια-ένα-δύο και ένα-τρία-δύο και δύο-τρία-ένα, γιατί τα πράγματα δεν είναι μονομπλόκ και άκαμπτα αλλά έχουν πολλές πλευρές γωνίες καθέτους και οριζόνιους παραλληλόγραμμους. Τη μέρα που θα καταλάβουμε πως η εξουσία είναι ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΟΥΤΣΟ τότε θα την εξαλείψουμε. Και δεν είμαι ούτε αναρχική ούτε κομμουνίστρια ούτε τίποτα. Τα άκρα δεν τα γουστάρω, προσπαθώ τρομερά σκληρά για να μην είμαι στα άκρα αν και ως Ελληνίδα δυσκολεύομαι πάρα μα πάρα πολύ. Πάω να γαργαλήσω το γιο της κολλητής μου. Γιατί τώρα μπορώ. Αργότερα μπορεί να μου σκάσει στο κεφάλι καμία μπαλωθιά κανενός μαλάκα. Ποιος μπορεί να ξέρει.
 

Πράματα και θάματα.

Του Θεού τα πράματα δεν ξέρω αν είναι, αυτό που ξέρω είναι ότι έγιναν πολλά αυτές τις μέρες κι απ'ότι είδα, μια μέρα έλειψα κάνοντας το ταξίδι στην Κρήτη, έγιναν ακόμα περισσότερα, βλέπε Αμυγδαλέζα, την οποία και δε θα σχολιάσω, είναι γνωστό ότι ισχύει ακόμα το θέμα αφέντες-δούλοι-σκλάβοι, ανώτεροι-κατώτεροι, όσο πολιτισμένοι κι αν θέλουμε να λέμε ότι είμαστε. Το μεγαλύτερο μέρος του πλυθησμού της γης βρίσκεται, εγκεφαλικά, στα δέντρα κι αυτό είναι δεδομένο.

Καταρχήν θα ήθελα να ξεκινήσω με κάτι δυσάρεστο γιατί θέλω να το πω, όχι γιατί είμαι σαδίστρια και θέλω να χαλάσω διαθέσεις, απλώς θέλω γιατί είχε σημασία για μένα.

Προχτές πήγα κάπου για κάτι και μόλις είχε πέσει μια κοπέλα ούτε 25 χρονών από την ταράτσα. Αυτοκτονία; Ατύχημα; Μάλλον ατύχημα, γλύστρισε ίσως. Κανείς δεν ξέρει. Το θέμα είναι ότι βρέθηκα εκεί την ώρα που συνέβη. Δεν την είδα, καθότι έπεσε σε έναν ακάλυπτο με λουλούδια και προσπαθούσαν επί 4 ώρες να την βγάλουν. Σοκαρίστηκα άσχημα. Μια κοπέλα που ετοιμαζόταν να παντρευτεί, καλομίλητη, γλυκιά, την μία ζωντανή και την άλλη σε μαύρη σακούλα να την βάζουν στο φέρετρο. Δεν ήταν ταινία, ήταν μπροστά μου, το έβλεπα. Σοκαρίστηκα πάρα πολύ. Δεν θέλω να σκεφτομαι καν τους δικούς της που έβλεπαν όλο αυτό το σκηνικό, ούτε πως θα το αντιμετωπίσουν.

Ελπίζω να αναπαυθεί η ψυχή της και όχι μόνο η δική της αλλά και τόσων ανθρώπων που χάνονται καθημερινά υπό άσχημες συνθήκες. Συν ότι όλα αυτά είναι μια γαμημένη ευκαιρία να καταλάβουμε επειτέλους ότι πρέπει να τα γράψουμε όλα στα αρχίδια μας και να περνάμε καλά προσπαθώντας πάντα για το καλύτερο. Όχι να είμαστε μαλάκες και παρτάκηδες, όσοι έχουν εγκέφαλο καταλαβαίνουν. Οι υπόλοιποι θα ωριμάσουν με το ζόρι θέλουν δε θέλουν.

Κι ας περάσουμε σε κάτι ευχάριστο κι αυτό είναι το ταξίδι στην Κρήτη. Αυτή τη στιγμή βρίσκομαι στο όμορφο Ρέθυμνο, σε ένα γαμάτο σπίτι με θέα τη θάλασσα όπου με προσέχουν απεριόριστα, μου έκαναν μασάζ, μετά με έβαλαν σε στρώμα που κάνει μασάζ, μου φτιάχνουν φαγητά, γλυκά και ορεκτικά και πριν λίγο με ρώτησαν αν θέλω να μου πλύνουν τα ρούχα. Σαφώς και έχω κάνει μερικά καλά πράγματα στη ζωή μου και δέχομαι τέτοια περιποίηση. Η φίλη μου που με προσέχει τόσο εκτός του ότι είναι καλλονή και άγγελος καλοσύνης είναι και φίλη μου πράγμα για το οποίο είμαι ιδιαιτέρως περήφανη. 

Σε λίγες μέρες θα πάω Σητεία όπου θα βρίσκεται η κουμπάρα μου όπου και θα κυλήσουμε στον αλκοολισμό και τα ξενύχτια. Ήδη κουβαλάω μαζί μου ένα μπουκάλι μοχίτο από την Αθήνα κι ελπίζω να μη διαβάσει αυτό το ποστ ώστε να της κάνω έκπληξις. Και η κουμπάρα μου είναι καλλονή και άγγελος καλοσύνης και γενικώς έχω να πω ότι και με μένα στην Κρήτη θα τυφλωθεί κόσμος από τόση ομορφιά, θα τα δείτε στο Σταρ, μην νομίζετε ότι τα λέω γω αυτά μόνη μου.

Αγαπώ την κρητική προφορά. Αγαπώ την Κρήτη. Αγαπώ το κρητικό φαΐ, τους κρητικούς και ό,τι κρητικό υπάρχει. Είχα ξεχάσει πως μιλάνε μέχρι που μπήκα στο καράβι. Ο κολλητός μου για πλάκα, πολύ συχνά, άμα του πω κάτι ξαφνικά, μου κάνει Όφου! και γελάμε. Το λέω και γω γιατί μ'αρέσει αλλά πάντα για πλάκα, δεν μου βγαίνει αυθόρμητα. Ε, μπαίνω στο καράβι, πάω να αφήσω τη βαλίτσα, έρχεται ο βαλιτσοσυλλέκτης και μόλις ανοίγει την πόρτα, κάνει με μια βαθιά ανάσα "Όοοφουουου.." Πέθανα μιλάμε. 

Δε θα συζητήσω για τις μαντινάδες και πόσο γαλήνεψα όσο τις άκουγα πηγαίνοντας με το ΚΤΕΛ από Χανιά-Ρέθυμνο. Ανωμαλία, θα πει κάποιος που δεν του αρέσουν. Έτσι είναι αυτά. Κι ο μπαμπάς μου άμα ακούει κάτι βαριά δημοτικά που άμα τα βάλεις σε μένα θα θεωρήσω αυτόματα ότι βρίσκομαι σε στρατόπεδο συγκέντρωσης και ξεκίνησαν τα βασανιστήρια, κλείνει τα μάτια και απολαμβάνει τραγουδώντας με κελάηδησμα-λαρυγγητό κάτι για βράχους αητούς και λόγκους. Ο καθένας κουλάρει με διαφορετικά πράματα. Εγώ δέχομαι τις μαντινάδες σαν κάτι εξαιρετικά απολαυστικό στα αυτιά μου. Δεν έχω να βάζω και σπίτι μου να χαλαρώνω αλλά πολύ μου αρέσουν.

Στο καράβι πέρασα καλά αν και μου έσπασε τα αρχίδια ένα δαιμονισμένο. Και δω θέλω να δηλώσω το εξής: Αγαπητοί γονείς. Αλλοι δεν έκαναν παιδί μόν' η Μαριώ το Γιάννη. Άντε και γαμηθείτε. Με καπότες μη βγάλετε κι άλλα τέτοια. Το παιδί σας δεν το κάναμε μαζί ώστε να χαιρόμαστε παρέα για την ιδιαίτερως αντιπαθητική τσιριχτή φωνή του και την απεριόριστη λαχτάρα του να μας κάνει τ' αρχίδια τούμπανα. Σας γαμώ το σπίτι επειδή είστε ηλίθιοι και δεν έχετε την γαμημένη αντίληψη ότι ακούγεστε μόνο εσείς καθυστερημένοι. 

Μιλάμε ήταν ένα κοριτσάκι το οποίο ήταν σατανικά όμορφο, σαν κι αυτά που πρωταγωνιστούν στα θρίλερ και στα πρώτα 15 λεπτά αρχίζουν το μακελειό. Λύσσαξε. Κι η μάνα του αντί να του πει ΒΟΥΛΩΣΕ ΤΟ ΚΑΜΑΡΙ ΜΟΥ ΜΠΟΥΚΩΣΕ ΤΟ ΟΜΟΡΦΟ ΣΤΟΜΑΤΑΚΙ ΣΟΥ, γελούσε μαζί του και του έδειχνε σβουρηχτά τσιριχτά φιλιά ώστε να έχουμε διπλό θόρυβο. Κάποια φάση έκανα σσσσστ! σαν ορίτζιναλ γριά που είμαι ενώ ταυτόχρονα είχα ένα μπουκάλι με νερό κοντά στο στόμα μου κι έτσι κανείς δεν κατάλαβε ποιος έκανε το σουτ. Το άκουσαν και κάπως άρχισαν να καταλαβαίνουν ότι δεν είναι στο σπίτι τους. Μετά, στο καράβι, εγώ που στην ερώτηση "γιατί δεν ταξιδεύεις βράδυ;" απαντούσα "δεν μου αρέσει να κυλιέμαι στις μοκέτες", πήρα το παρεό μου, το άπλωσα στη μοκέτα και έριξα κάτι ύπνους τρικούβερτους. Αν δεν το έκανα θα με βλέπατε στα άλλα κανάλια, πλην του Σταρ γιατί αυτό δείχνει μόνο όμορφες με τρέντι καπέλα-γυαλια-μαγιό που φωνάζουν ΤΕΛΕΙΑ ΤΕΛΕΙΑ, να έχω πιάσει το πιτσιρίκι και να το βάζω στον κώλο της μάνας ωσάν υπόθετο. 

Όταν σηκώθηκα ήμουν κυρία. Ορεξάτη, χαρούμενη, και γαμώ. Πήρα το λαπτοπάκι και είδα μιλάμε ταινιάρα. Iron Man 3. Αν και στην αρχή της ταινίας ο Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ μοιάζει με το Σφακιανάκη πράγμα έξτρα απωθητικό και αίσχος, ο πρωταγωνιστής έρχεται στα ίσα του άμεσα και η ταινία είναι σούπερ! Αν την παίζει ακόμα στους κινηματογράφους, πηγαίνετε όπως είστε, μιλάμε γαμάτη! 

Τώρα πάω για μπάνιο. Έχουμε και δουλειές να κάνουμε. Να παίξουμε με το γιο της κολλητής μου με το φουσκωτό κροκόδειλο, το φρίσμπι, τα νεροπίστολα κλπ. Να περνάτε καλά και να θυμάστε: μη συγχύζεστε, μην γκρινιάζετε, σε όλους μας λείπουν πράγματα, ευχαριστηθείτε με όσα έχετε, η ζωή είναι ωραία αλλά μικρή. Σας φιλώ, τα ξαναλέμε.

Ωραία Κρήτη ΣΟΥ ΗΡΘΑ!! 

Αστέρας Τρίπολης. (Not).

Σε πρώτη φάση θα ήθελα να πω κάτι άσχετο με το θέμα το οποίο δεν αφορά τον Αστέρα Τρίπολης, οπότε εσύ ποδοσφαιρόφιλε αναγνώστη που έψαχνες τα νέα της αγαπημένης σου ομάδας και κατά λάθος μπήκες εδώ, φύγε και μην καθυστερείς, τούτο το blog δεν γράφει για ποδόσφαιρο, γκόμενα το'χει, ευχαριστώ.

Που λέτε. Βιάζομαι κιόλας γιατί είπα στη μάνα να περάσει για κάτι δουλειές σε καμιά ώρα και αυτό σημαίνει ότι σε κανά τέταρτο θα είναι δω, οπότε ότι κάνουμε μέχρι να έρθει. Να γράψω τον πόνο και τα συμπεράσματά μου, να βρω φωτό, να αναρτήσω την ανάρτηση στα μέρη που πρέπει να αναρτηθεί, να βάλω φωτό στο φέισμπουκ γιατί άμα δε βάζω φρέσκιες νομίζω ότι κάτι έχει, να δω και καμιά άλλη μαλακία ενδιάμεσα αν και νέα δε διαβάζω, τι να διαβάσω, όλο μαλακίες γράφουν, άσε που τα βλέπω κι από τους άλλους αθρώποι που αρέσκονται να διαβάζουν νέα και καλά κάνουν γιατί τσαντίζονται αυτοί για μένα και τα μεταφέρουν με έξυπνες ατάκες και αστεία σχόλια.

Που λέτε. Αυτοί οι παλιατζήδες πόσο μου τη δίνουν. Μπορεί να είμαι άδικη και σκύλα αλλά μου τη δίνουν ανελέητα. Καταρχή δεν έχει λογική που περνάνε πρωί πρωί και γκαρίζουν από την ντουντούκα. Καλά, δε θα πιάσω τώρα το θέμα "κράτος" και "πως επιτρέπει τέτοιο πράμα" γιατί δε θα τελειώσουμε ούτε του όποιου αγίου ανήμερα. Εκτός αν είναι κανείς που γιορτάζει αύριο, κάτσε να δω. Φωτεινής Θοδώρας και Σαλώμης λέει αύριο. Χρόνια πολλά κορίτσια, να είστε καλά, τι λέγαμε; Α ναι, για τους παλιατζήδες βασικά, τα άλλα τα προσπερνάω. Πόσο μου τη δίνουν. Δεν έχει νόημα να περνάνε κάτω από τα σπίτια μας πρωί πρωί και να φωνάζουν ότι μαζεύουν σίδερα. Ποιος δηλαδή, ποιος, στην ιστορία της ανθρωπότητας, κατέβηκε μαλλιοκούβαρα από το σπίτι του με σίδερα στα χέρια να τα δώσει στον παλιατζή. Όχι, πες μου ποιος. Κανείς ποτέ. Κι αν υπάρχει να μου τον δείξετε. Μα δεν είναι δυνατόν. Πώς να είναι; Ξυπνάω δηλαδή εγώ στις 7 καυλωμένη τέρμα να ξηλώσω σίδερα και μόλις σηκωθώ κι αφού κατουρήσω, μη μου φύγουν από την πίεση, αρχίζω να ξηλώνω τα καλοριφέρ ας πούμε. Τα βγάζω από το ισόγειο μέχρι το ρετιρέ, τα μαζεύω και μετά περιμένω να περάσει ο μαλάκας να του τα κατεβάσω. Αν δω ότι καθυστερεί, μπορεί να ξηλώσω τον κάδο από το πλυντήριο ξέρω γω, το μηχανισμό του ψυγείου πίσω, να πάρω και το ατμοσίδερο, να του αφαιρέσω τα πλαστικά στοιχεία μην κουράζεται ο μαλάκας και να περιμένω να έρθει να του τα κατεβάσω. Αει παράτα με ρε φίλε κι άει γαμήσου. 

Βασικά έχω μια ωραία ιδέα αλλά οι παλιατζήδες δε θα μπουν εδώ να τη διαβάσουν, οπότε χαμένη θα πάει, αλλά δεν πειράζει, εγώ θα την πω. Αντί να γκαρίζουν σα μαλάκες και να μας σπάνε τον πούτσο που δεν έχουμε, να προκαλούν φύτρωση πέους δηλαδή σε γυναικεία σώματα, μεγέθυνση αυτών και ανατίναξη σε χρόνο dt, θα μπορούσαν να κάνουν αυτό που κάνουν οι μετανάστες στους δρόμους με τα καρότσια που δεν γκαρίζουν αλλά κάθονται στωικά οι άνθρωποι μέσα στη ζέστη το κρύο και οποιαδήποτε άλλη καιρική συνθήκη και ανακυκλώνουν στην πραγματικότητα το σκουπιδαριό που πετάει ο καραγυφταράς το μπάζο ο Έλληνας. Και δεν εννοώ φυσικά να πάρουν τη δουλειά από τους ξένους. Όχι, γιατί οι παλιατζήδες έχουν ντάτσουν και ντουντούκα. Σε πρώτη φάση να βάλουν τη ντουντούκα στον κώλο τους ώστε όταν κλάνουν να κάνει θόρυβο κι έτσι θα γελάνε κιόλας. Σε δεύτερη φάση, να πάνε να ξηλώνουν και να μαζεύουν κάτι σάπια παρατημένα μηχανάκια και αυτοκίνητα που είναι διάσπαρτα σε όλη την Αθήνα. Και καλό θα κάνουν και σίδερα θα μαζέψουν που τόσο θέλουν. Αλλά βαριούνται γιατί βασικά στ' αρχίδια τους, το μόνο που θέλουν είναι να σου σπάνε τον πούτσο που μόλις φύτρωσε και προσπαθείς να συνηθίσεις αυτό το μακρύ ανάμεσα στα πόδια σου.

Τέλος πάντων. Ας μπούμε στο θέμα. Την καθυστερημένη που βγήκε στις 9μιση Σαββατιάτικο να τινάξει το χαλί της. Ναι ρε, ακούγεται τίναγμα χαλιού, γύρευε τι ανωμαλία υπάρχει στον κόσμο. Α, τώρα που το σκέφτομαι, μπορεί να είναι και μαλάκας που έχει βγάλει από το σαπίδι το αρχαίο το σπασμένο του αμάξι τα πατάκια αξίας 3 ευρώ από το lidl και τα τινάζει. Γιατί δεν μπορεί να κάνει αυτή τη δουλειά στις 12, όχι. Γενικά ο κόσμος δεν μπορεί να κάνει δουλειές και να γκαρίζει στις 12, πρέπει να βάζει τρυπάνι (μόλις άρχισε), να τινάζει (σταμάτησε γιατί πήρε τη θέση του το τρυπάνι) και γενικώς όποια άλλη μαλακία του έρθει, νωρίς το πρωί. Από τις 7 μέχρι τις 9. Μετά δε μπορεί, πονάνε τα αρχίδια του, θέλει να πάει στο καφενείο, να δει τη επανάληψη του Αβενίδα Μπρασίλ και τέτοια.

Ας μπούμε στο θέμα όμως γιατι άμα πιάσω το ποιος είναι μαλάκας, ποιος κάνει τι, τι φταίει, θα πάρει η μπάλα και μένα, οπότε άσ'το.

Στο μέρος που πήγα χτες, πήγαινα πρώτη φορά. (Ξεκίνησε το θέμα για όποιον δεν κατάλαβε). Δεν είχα ξαναπάει. Γιατί δεν έτυχε βασικά και γιατί πληρώνεις αλλά και γιατί είχα υποσχεθεί παλιότερα ότι εγώ Αττική δεν ξανακάνω μπάνιο. Από τότε που είχα πάει Βούλα, θα'ναι και 10-15 χρόνια, και είχα βγει από τη θάλασσα γεμάτη βούλες. Στη Βούλα. Οι βούλες έφυγαν και γω δεν ξαναπήγα. Μόνο Ανάβυσσο, προς Σούνιο και αυτό. Τέλος Αττική, τίποτα άλλο. Χτες όμως, με πήρε ο κολλητός και πήγαμε Αστέρα Βουλιαγμένης. Όχι γιατί είμαστε φλώροι συμπυκνωμένοι σε κονσέρβα άριστης ποιότητας με τέλειο αυτοκόλλητο και καλοπληρωμένες διαφημίσεις που σε προσκαλούν να μας αγοράσεις, όχι. Γιατί έτσι. Και γιατί για να πας Ανάβυσσο Σούνιο κλπ πλέον χρειάζεσαι 670 ευρώ βενζίνη. Επίσης καθημερινή στον Αστέρα δεν έχει πολύ κόσμο. Καλά Σαββατοκύριακο δε θα πήγαινα που να με πλήρωνες. Καλά, αν με πλήρωνες θα πήγαινα. Θα έπρεπε όμως να με πας καταρχήν γιατί αρνούμαι να οδηγήσω ΣουΚου προς παραλιακή, να μου πληρώσεις την είσοδο που Σαββατοκύριακο είναι 23 ευρώ το άτομο, να με ταΐσεις γιατί βαρέθηκα χτες να τρώω καλαθάκια τραχανά (θα εξηγήσω αργότερα, μη γελάτε ακόμα), να με ποτίσεις και να μου πάρεις παγωτό γιατί εγώ δεν ξαναπληρώνω 9.80 για δύο παγωτά Δωδώνη. Εννοείται να με πας και πίσω μετά. Αν το κάνεις αυτό, πάω Σαββατοκύριακο ευχαρίστως, και τις δύο μέρες.

Καθημερινές ο Αστέρας έχει 13 ευρώ είσοδο. Αυτό ίσως φανεί πολύ ακριβό σε κάποιους και είναι. Φυσικά και είναι. Και το 13 καθημερινές, και το 23 σαββατοκύριακα, και όλα όσα χρεώνουν είναι ακριβά. Αλλά. Εγώ πήγα γιατί καταρχήν δεν ξοδεύω λεφτά γενικώς και γιατί μου αξίζει, κάθε φορά που έχω την ευκαιρία, να απολαμβάνω ανέσεις.

Πέθανε η μαμά μιας φίλης μου και πήγα στην κηδεία. Πολύ στενοχωρήθηκα για τη φίλη μου γιατί είναι ένα υπέροχο πλάσμα και δεν πρέπει να είναι στενοχωρημένη, έλα όμως που η ζωή τα φέρνει αυτά και κάπως, μα κάπως, πρέπει να αντεπεξερχόμαστε. Όταν ήμουν λοιπόν στη κηδεία, έφαγα φλας και είπα: ρε άντε γαμήσου που θα κάθομαι να βασανίζομαι για το ένα και το άλλο, η ζωή είναι μικρή και δεν ξέρεις πότε θα σου χτυπήσει την πόρτα ο μαυρομπέρτας. Να περνάω καλά και να χαμογελάω, μόνο αυτό. Δεν παίρνουμε τίποτα μαζί μας, ούτε το σώμα μας!

Με τη λογική αυτή λοιπόν, το να πάω μια φορά στον Αστέρα και να πληρώσω 13 ευρώ είσοδο έχοντας μαζί μου να φάω και να πιω με καλή παρέα τον κολλητό, μου αξίζει και θα το κάνω. Δεν πάω και κάθε μέρα.

Θα βγω με τα βυζιά έξω όπως είμαι και θα αρχίσω να ουρλιάζω στον πούστη με το τίναγμα και το τρυπάνι. Θα γίνω η πραγματική Κωλόγρια που είδα χτες.

Ναι. Την είδα. Υπάρχει. Και μετά λύπης μου δηλώνω ότι δεν την έβγαλα φωτό γιατί ήταν έξυπνη, κοιτούσε και για να τη βγάλω θα έπρεπε να βγαίνω από τη θάλασσα με το κινητό. Κι όπως καταλαβαίνετε δε γίνεται να βγαίνω από τη θάλασσα με το κινητό, συν ότι ο κώλος μου δεν είναι αδιάβροχος για να το έκρυβα εκεί καθώς έμπαινα και άρα να βγω μαζί του στην παραλία.

Η γριά ήταν όλα τα λεφτά. Αυτή ακριβώς η σάπια γριά που φωτογραφίζουν στις παραλίες και μετά παίρνω εγώ τις φωτό και τις κοτσάρω στο facebook και καμαρώνω. Την είδα μπροστά μου, όλη δική μου, και δεν μπόρεσα να τη βγάλω φωτό. Θα μου μείνει τραύμα.

Ήταν ακριβώς αυτό που φαντάζεστε. Γύρω στα 80, με φακιόλι μαύρο στο κεφάλι, πατσοκοίλια λόγω ηλικίας, όχι απαραιτήτως χοντρή αλλά πατσοκοίλια παντού με κυτταρίτιδα παντού, και στις ρόγες των κρεμασμένως της βυζιών που είχε ΕΞΩ, και στα κωλομάγουλα που ΔΕΝ έκρυβε αφού φορούσε στρινγκ. Αυτό. Ήταν εκεί. Δικό μου όλο. Ήθελα να πάω από πάνω της και να αρχίσω να βαράω εκείνα τα αργά παλαμάκια που βαράς μόνο όταν βλέπεις κάτι αριστουργηματικό, κάτι που ξεπερνά κάθε φαντασία, όριο και αίσθηση. Καθόταν οριακά μέσα στο νερό μαζί με την ξαπλώστρα, να γιατί θα έπρεπε να έχω κρύψει το κινητό στον κώλο μου και να τη φωτογραφίσω με ζουμ βγαίνοντας από τη θάλασσα, ανάσκελα, με τα πόδια ανοιχτά και το χέρι ακουμπισμένο σε τραπεζάκι που το είχε καρφώσει κάθετα στην άμμο για να είναι στο ίδιο ύψος με την ξαπλώστρα. Απλώς ρισπέκτ. "Φαντάζεσαι ρε μαλάκα να ήταν αυτή η γιαγιά σου;" λέω στον κολλητό σε κάποια φάση μέσα στη θάλασσα. "Ας είχε σπίτι η γιαγιά μου εδώ κι ας ήταν όπως ήθελε", μου λέει. Σωστό κι αυτό. Πεθάναμε στο γέλιο. Γενικά πεθάναμε στο γέλιο χτες. Με τα ποζέρια, τους φουσκωτούς, τις κλώσσες και τις παρλαπίπες, εμείς οι απλοί πολίτες αυτής της πόλης. Καταρχήν μέσα στο νερό παίρναμε πόζες, αντίστοιχες με αυτές που παίρνουν οι ποζεράδες. Κοντέψαμε να πνιγούμε. Και από το γέλιο και από το ότι ήταν άβολο να το κάνεις μέσα στη θάλασσα. Κάναμε τα πόδια μας μύτες και κολυμπούσαμε έτσι. Βάζαμε το ένα χέρι κάτω από το σαγόνι και κολυμπούσαμε έτσι. Εγώ έκανα σταυροπόδι με μύτη πάντα το πόδι να τεντώνει η γάμπα να φαίνεται ο μυς και κολυμπούσα έτσι. Ο κολλητός ακουμπούσε το κεφάλι του στο χέρι του με χάρη κοιτώντας αλλού και κολυμπούσε έτσι. Και η ξετσίπωτη γριά μπροστά μας, στην παραλία, ανάσκελα, με το ένα βυζί πεσμένο στη μία μασχάλη και το άλλο στην άλλη. Πως να μη γελάσεις.

Μπαίνανε κάτι φουσκωτοί στη θάλασσα. Καλά παιδιά φαινόταν, δε λέω, δεν ξέρω κιόλας, δε θέλω να θίξω το χαρακτήρα κανενός, εγώ απλώς σχολιάζω αυτό που έβλεπα. Κι αναρωτιόμουν, δε συγκαίγονται οι μασχάλες τους; Όλου του κόσμου συγκαίγονται τα μπούτια, αυτονών θα πρέπει να συγκαίγονται οι μασχάλες τους, και γαμώ τις πρωτοπορίες. Να παίρνεις βιταμίνες για να φτάσει να χρειάζεσαι κρέμα συγκάματος στις μασχάλες. Τι να πω.

Ήταν κι ένας τύπος, χαρακτηριστικά νταλικέρη, κατάμαυρος, με γκρι μπούκλα, γυαλί καθρέφτη, που δεν γινόταν να είναι αληθινός. Γιατί με τέτοια χαρακτηριστικά, είχε φέρει δύο, δύο παρακαλώ, βιβλία γυναικών συγγραφέων τύπου Νόνη Πιτσόλα. Έβλεπες τον τύπο να είναι ξαπλωμένος κατάμαυρος με την κοιλάρα τέρμα φουσκωμένη, την μπούκλα απλωμένη στην πετσέτα και το γυαλί καθρέφτη, να μη σηκώνει κεφάλι από το Δείπνο για Έρωτα της Πέλης Φητάκη και το Σαν Αέρας Φυσάει το Σύννεφο της Λίζας Σιπόνη και έλεγες δε γίνεται ρε μαλάκα! Τελικά, παράτησε το ένα βιβλίο σκισμένο στην άμμο. Δεν ξέρω γιατί. Δεν καταλαβαίνω τους ανθρώπους. Είναι ωκεανός ασυναρτησιών.

Βασικά αυτό που με πείραξε περισσότερο ήταν όλοι όσοι πετούσαν τα σκουπίδια τους δεξιά αριστερά ενώ υπήρχαν κάδοι -και ανακύκλωσης- ΠΑΝΤΟΥ. Όλα αυτά τα τσουλάκια ας πούμε με τα μακριά νύχια τις βυζάρες και τις φουσκωτές κοιλιές που βαριόντουσαν να σηκώσουν το μουνί τους και να πετάξουν τα σκουπίδια τους στον κάδο που ήταν ΔΙΠΛΑ. Εδώ καν δεν έσβηναν το τσιγάρο -που δεν ήξεραν να καπνίσουν- μέσα στο τασάκι σε μέγεθος μικρής κατσαρόλας αλλά το άφηναν πάνω στο λευκό ξύλινο τραπέζι. Κατάλαβες; Να τα μαζέψει ο σκλάβος που δουλεύει εδώ 8ωρο με ντάλα τον ήλιο ο άνθρωπος, αυτός να τα μαζέψει, μη σύρεις το μουνί σου καριόλα να πετάξεις τα σκουπίδια σου.

Οι πλούσιοι δε θα νοιαστούν ποτέ για τους φτωχούς γιατί δεν ξέρουν για τι πράγμα μιλάμε. Δεν το έχουν ζήσει, δεν το καταλαβαίνουν, το βλέπουν όπως εμείς τις ταινίες. Γι' αυτό λέμε ότι πρέπει εμείς οι φτωχοί ηλίθιοι μαλάκες να βρούμε την άκρη και να μην περιμένουμε από τους "φιλάνθρωπους". Αυτό. 

Ναι, φυσικά δεν είναι όλοι μαλάκες. Αλλά έτσι, σαν απλό παράδειγμα, τη χτεσινή μέρα, εγώ προσωπικά μάζεψα τα σκουπίδια από τα τρία τραπέζια γύρω μου. Και στα τρία ήταν περισσότερα πιτσιρίκια, κυρίως ξένα, αμερική, γαλλία, αγγλία αλλά και ελληνάκια. Κάτι κυρίες μπροστά συζητούσαν για μαγαζιά στο Ψυχικό και το Κολωνάκι με πολύ.. πως το είπαν.. elegant.. και ..artistic πράγματα. Άκουγα και χαμογελούσα πικρά. Μόλις προχτές σκεφτόμουν πόσο άσχημο είναι να προχωράς στο κέντρο της Αθήνας και ν' ακούς κουβέντες μόνο για αρρώστιες, φτώχεια, δυστυχία και ατυχήματα. Ορίστε, πήγα στον Αστέρα και άκουσα κι άλλα πράματα, τι θέλω τώρα;

Πάντως για όσο έχω περιθώριο θα προσπαθώ να περνάω καλά. Και χτες πέρασα ωραία. Με τσάντισαν τα τσόλια όπως και οι τιμές, αλλά η θάλασσα ωραιότατη, εγώ είχα μαζί μου καλαθάκια τραχανά, όπως τα φτιάχνουν στη Μυτιλήνη, μια -αγαπημένη- γειτόνισσα της μάνας μου τα έδωσε και τα έτρωγα σαν μπισκότα, είχα φρούτα και το δικό μου σέικερ με τον τύπου καφέ που πίνω.. καλά είχε πολύ πλάκα αυτό. Γιατί είμαστε μια φάση στη θάλασσα, βλέπω εγώ τον τύπο -νταλικέρης διαβάζει Λούσυ Μπιτόνη- και λέω στον κολλητό, "καλά αυτός δεν υπάρχει, νταλικέρης κι έτσι" κι αυτός μου λέει "μπορεί να μην είναι καθόλου νταλικέρης, δεν κοιτάς εμάς τους φτωχομπινέδες με τον τραχανά και το σέικερ νεσκαφέ που στάζει και πιτσιλάει όλη την παραλία.." Ναι, καλά, να πάνε να γαμηθούν, και γαμώ τα γκουρμέ είναι ο τραχανάς μου, όλοι αυτοί εκεί θα πλήρωναν πολλά για να τον αγοράσουν στα έλεγκαν και αρτιστίκ μαγαζιά του Κολωνακίου και του Ψυχικού! Αμ πως!


Ωραία ήταν. Φυσούσε τόσο όσο να μη λιώνεις, διάβασα την κουλτούρα μου αν και λύσσαξαν κάτι αμερικανάκια πίσω, έλεος, όλα τα ανάλυσαν. Και μου έλεγε ο κολλητός, ε, τι φέρνεις να διαβάζεις τέτοια στην παραλία. Τι να κάνω. Ζοζέ Σαραμάγκου διάβαζα, δε διάβαζα Χαϊντέγκερ. Παρεμπιπτόντως αυτός ο Ζοζέ ρε παιδάκι μου, τι ωραία που γράφει ο άνθρωπος, μα τι ωραία! Τώρα διαβάζω τον Άνθρωπο Αντίγραφο.Τι άλλο έκανα, α ναι, έπλεξα! Ναι αμέ, έπλεξα και με έβγαλε ο κολλητός φωτό αλλά δεν την έχω ακόμα να τη βάλω να τηνε βλέπετε, ε ρε δεν έχω σμαρτ φόουν, άμα πάρω θα τελειώσει το σύμπαν, χτες σκεφτόμουν να έβγαζα τη φωτό με μένα να πλέκω και την ξέκωλη γριά από πίσω και να τη βάζω στο φέισμπουκ με τίτλο "συμβαίνει τώρα στον Αστέρα". Γελούσα μόνη μου.

Που λέτε. Αυτά. Ζεσταίνομαι. Είναι πια απόγευμα, η σάπια ώρα έχει έρθει, 7η η απογευματινή που κάθεται η ζέστη και στη γωνία του γραφείου, το κείμενο ολοκληρώθηκε μόλις.
Τα ξαναλέμε.