Κατανοώ κι επιθυμώ να συνεχίσω.

Τι λες τώρα ρε φίλε. Μιλάμε, το παθαίνετε εσείς; Θα το παθαίνετε, δε γίνεται να μην. Βλέπεις κάτι ρε παιδί μου, που το βλέπεις πολύ καιρό, κι έχει μια συγκεκριμένη σημασία για όλον αυτόν τον καιρό που το συναντούσες, και αυτός ήταν ο ρόλος του, να έχει αυτή τη συγκεκριμένη σημασία και ξαφνικά.. τσουπ! το ταιριάζεις και με κάτι άλλο, ξαφνικά σου κάνει κι αλλιώς, το καταλαβαίνεις διαφορετικά. Καλά, σιγά την αποκάλυψη, γνωστό ήταν αυτό που είπα, αλλά σαν παιδάκι κάνω κάθε φορά που γίνεται, χαίρομαι, είναι ωραίο να ανακαλύπτεις καινούρια πράγματα μέσα από τα ίδια. 

Κατανοώ κι επιθυμώ να συνεχίσω λέει στο Blog μου όταν πας να μπεις. Και συ επιλέγεις να μπεις να δεις τα αίσχη τα έκτροπα τα άτιμα τα δεν ξέρω ποια και γιατί πάτησαν κανά δυο τρεις πόσοι καμμένοι στο παρελθόν και η Google χωρίς έλεγχο είπε "ναι καμμένοι, θα σας ακούσω και θα της βάλω ένα έξτρα κουμπάκι να ξέρει ο απλός αγαθός κόσμος ότι μπαίνει στο άντρο της ακολασίας. Δεν πειράζει που ΟΛΟ το ίντερνετ είναι γεμάτο καυλιά μουνιά γαμίσια κομμένα πόδια χέρια σφαγμένα ζώα και ένα κάρο ανώμαλους, εμείς ακούμε εσάς, σας ευχαριστούμε" και κάπως έτσι απέκτησα το Κατανοώ και επιθυμώ να συνεχίσω. Στην αρχή τσαντιζόμουν μετά βαρέθηκα τώρα στα παπάρια μου. Και μόλις πριν λίγο το είδα διαφορετικά. Σαν μια έκφραση σκέτη. Όπως όταν λες μια λέξη απανωτά δεκάδες φορές. Αν το κάνεις, αυτή η λέξη χάνει πια τη σημασία της, είναι ήχος, μουσική, φθόγγοι, γράμματα, δεν ξέρω, πάντως λέξη με σημασία δεν είναι πια. ..Καλά όχι, δεν το είδα σαν μια έκφραση χωρίς νόημα, το ακριβώς αντίθετο, εντάξει ρε παιδί μου, επιστρέψτε μου, δεν κρατάω σημειώσεις πριν γράψω κείμενο, νιώθω ότι θέλω να γράψω και η αυτόματη γραφή τσουπ τακ τακ τακ τακ τα κουμπάκια. Το είδα σαν κάτι άλλο. Κατανοώ και επιθυμώ να συνεχίσω. Πόσο μεγάλο πράγμα η αποδοχή. Με πιάνεις; Να αποδεχτείς την όποια κουράδα ζεις και να επιθυμήσεις να συνεχίσεις. Χωρίς να ξέρεις, μόνο να ελπίζεις. Ή και να μην ελπίζεις. Να ζεις σκέτο. Δεν έχει σημασία. Το θέμα είναι ότι συνειδητά το κατανόησες και επιθύμησες να συνεχίσεις. Πω πω μεγάλο πράγμα, μόλις μου δημιουργήθηκε ένα χαμόγελο στα χείλη. 
Τι λες ρε παιδί μου. 

Είμαι σχετικά χαρούμενη νομίζω για ένα λόγο, εκτός των άλλων. Που γνωρίζω τόσο φανταστικά άτομα. Συνάντησα μια κοπέλα που την ήξερα όταν ήμουν 8 χρονών και ούτε που τη θυμόμουν. Οι γονείς ξανασυναντήθηκαν και κάπως ήρθε και βρεθήκαμε. Ένας άγγελος. Ένας υπέροχος άνθρωπος, γιατρός με όλη τη σημασία της λέξης και του νοήματος. Αισθανόμουν μια μικρή τιποτένια κουραδούλα δίπλα της, τόσο περήφανη που είμαι κει, που μου χαμογελάει, που χαίρεται που με βλέπει. Πόσο χάρηκα. Και ο αδερφός της. Τι γλυκός. Ιδέα δεν έχουν για την Κωλόγρια, για το τι γράφω εδώ, και τι έγινε, δεν έχει σημασία. 

Είμαι τόσο χαρούμενη που γνωρίζω γενικά τόσο καλά παιδιά, μόνο χαμόγελα μου φεύγουν. Μια υπέροχη κοπέλα, η καινούρια μου φίλη, έτσι τη νιώθω, γειτόνισσα, τόοοσο γλυκιά. Είχε έρθει χτες σπίτι μου, την κοίταζα και σκεφτόμουν, πόσο γλυκιά και καλή είναι, πόσο! 
Άνθρωποι καλοί, άνθρωποι άξιοι, άνθρωποι αγαπημένοι, άνθρωποι που χαίρομαι τόσο που γνωρίζω, φίλοι καλοί! 

Ίσως φανεί άσχετο αλλά δεν είναι. Σχετίζεται με την αποδοχή, την ευγνωμοσύνη, την επάρκεια, τη γενικότερη συνειδητοποίηση του ποιος είμαι, τι κάνω, γιατί το κάνω και τελικά, θέλω να το κάνω; 
Χτες έκανα μπάνιο και κάποια στιγμή έκλεισα τα μάτια μου να μην μπει σαπούνι. Συνέχισα να σαπουνίζομαι με τα μάτια κλειστά. Και κει συνειδητοποίησα ότι ένιωθα κάπως άβολα, ήθελα να βλέπω που σαπουνίζω λες και δεν το αισθάνομαι. Μην αφήσω καμία σπιθαμή ασαπούνιστη, ποιος ξέρει. Το θέμα δεν είναι κει, είναι στο ότι σκέφτηκα, τι συμβαίνει με τους τυφλούς ανθρώπους; Πόσο ευγνώμονες πρέπει να είμαστε οι υπόλοιποι που λυσσάμε; Λυσσάμε στην κυριολεξία. Δεν εκτιμάμε. Πρέπει να συμβεί κάτι καλό για να νιώσεις καλά. Άδικο. Αυτά που ήδη έχουμε; Σαπουνιζόμουν, δεν έκανα τίποτα σπουδαίο και ένιωσα άβολα. Σκέψου να μη βλέπεις γενικώς. Πόσο δύσκολο είναι. Ένα χαλασμένο τυρί στο ψυγείο. Δεν το βλέπεις. Μια κατσαρίδα στη γωνία. Δεν τη βλέπεις. Μια πεσμένη γλάστρα στη βεράντα. Δεν τη βλέπεις. Θες πάντα κάποιον άλλο να τα δει αυτά για σένα. Πόσο ευγνώμονες πρέπει να είμαστε. Οι κωφοί; Επίσης δύσκολο. Οι άνθρωποι με αναπηρίες. Για όλους αυτούς που είναι δεκάδες φορές πιο αισιόδοξοι, άξιοι, ικανοί και χαμογελαστοί από μας, θα πρέπει να σκεφτούμε ξανά και ξανά τους λόγους που γκρινιάζουμε. "Έχω ένα σπίτι 110 τμ και κουράζομαι πολύ να το καθαρίζω!". Άμα πέσει φωτιά να σε κάψει, μην αναρωτηθείς γιατί, εντάξει; 

Πάσχα. Μια γιορτή που φαίνεται ότι προκαλεί μια σχετική θλίψη, αφορά άλλωστε το θάνατο, αυτό το υποτιθέμενα άγνωστο συμβάν, αλλά τελικά είναι το όμορφο τέλος, ο προάγγελος για μια τέλεια καινούρια αρχή. (Ξέχασες την Ανάσταση;) 

Κατανοώ κι επιθυμώ να συνεχίσω.

Χρόνια Πολλά, Καλά κι Ευτυχισμένα σε Όλους :)

Κανένα Ψέμμα.

Λοιπόν, ποτέ δεν μου άρεσε να μου κάνουν ερωτήσεις. Εγώ πάλι λατρεύω να ρωτάω. Κι έχω γίνει τόσο εξπέρ σε αυτό που ούτε θα το καταλάβεις ότι πέρασες από ανάκριση πρώτου τρίτου, ποια ανάκριση είναι πιο βαρβάτη; Αυτή.

Ξέρεις πόσοι δεν ξέρουν για μένα; Για σένα. Για όλους μας. Και γιατί να ξέρουν δηλαδή; Άμα αξίζει να μάθουν θα μάθουν. Όχι άμα αξίζουν αυτοί, άμα αξίζει τον κόπο να μάθουν εννοώ. Μου τη δίνει όταν μου λένε την ιστορία της ζωής τους με τη μία. Εντάξει, δε μου τη δίνει πάντα. Αν θέλω και γω να την πω δε μου τη δίνει. Είναι με μερικούς ανθρώπους ρε παιδί μου, να, με τη φίλη που γνώρισα τώρα που μένει σε ένα γαμάτο χωριό κάπου, δεν είχα πρόβλημα να πω ή να ακούσω όσα ήθελε και όσα ήθελα να πούμε. Αλλά να είσαι κάπου και να πετάγεται μια πορδή να μου πει τη ζωή της, στα παπάρια μας. Και κυρίως, πως θέλεις τώρα εγώ να διαχειριστώ τις πληροφορίες που μου δίνεις; Αφού δε σε ξέρω. Να συμπάσχω, να σου πω καλά έπαθες, πω πω κρίμα, ή τι ωραία, τι σκατά θες να σου πω; Γι’ αυτό σου λέω, δε μπορώ ιστορίες ζωής αν δεν είναι αμφίδρομο το συναίσθημα. Όταν είναι το καταλαβαίνεις.

Δε μπορώ τα ψώνια που μιλάνε μόνο για τον εαυτό τους. Όχι, ντάξει, τα μπορώ, διασκεδάζω, τα ψιλολυπάμαι, από την άλλη λέω α γαμήσου κιόλας, έχει ενδιαφέρον μια κουβέντα μαζί τους. Κερδίζεις σε σκέψεις, λίγο χρόνο για σένα, να σιωπήσεις και λίγο. Ας ακούσουμε πόσο γαμάτος υπέροχος φανταστικός τύπος είναι ο άλλος.

...Έχω ακούσει κάτι γαμώ τα επιτυχημένα αλλά δε μπορώ να τα μεταφέρω γιατί ενδέχεται να φτάσουν στα μάτια αυτών που τα είπαν. Βέβαια μπορεί και να μην υποψιαστούν ότι μιλάω γι αυτούς, παρόλα αυτά, άσε καλύτερα. Τα σκέφτομαι και χαμογελάω μόνη μου.

Μου τη δίνει όταν οι άνθρωποι δε λένε ευχαριστώ. Δεν στο χρωστούσα μαλάκα. Κανείς δε χρωστάει σε κανέναν τίποτα. Αυτό το «και τι του ήταν, σιγά» δεν ισχύει. Ο καθένας μπορεί άμα θέλει να είναι χωμένος βαθιά μέσα στην κωλοτρυπίδα του. Κι αυτόν που δεν είναι, εγώ τον ευχαριστώ.

Μου τη σπάει όταν οι άνθρωποι ξεχνάνε. Όταν σε έχω βοηθήσει παλιότερα ή έχω κάτσει να μου ζαλίσεις τα αρχίδια με τις ώρες για πράγματα που δε με ενδιαφέρουν αλλά έχω κάτσει μόνο γιατί απλά σε συμπαθώ κι έχω κατανόηση, δεν χρειάζεται να στραβώνεις επειδή μια φορά ήμουν λίγο απότομος μαζί σου, ξεκόλλα και θυμήσου.

Δεν λέω ψέμματα. Είμαι όμως φανταστική ψεύτρα. Μπορώ να σου πω το οτιδήποτε απολύτως πειστικά. Αλλά δε μου έρχεται και δε θέλω. Δεν έχει νόημα. Αν το κάνω σημαίνει ότι υπάρχει πρόβλημα, άρα; Επίσης, δεν έχω και καλή μνήμη οπότε άμα αρχίσω να λέω μαλακίες μετά δε θυμάμαι τι είπα κι αυτό είναι ένα θέμα. Ανώδυνα ψέμματα έχω πει πολλά. Και στις εκάστοτε δουλειές, χιλιάδες. Βασικά έχω στείλει όλη μου την οικογένεια και μένα πάρα πολλές φορές στο γιατρό στα νοσοκομεία κλπ. Για να πάρω άδεια και να ξυστώ στον ήλιο. Με πόση πειστικότητα. Χαραμίζομαι. Και ποτέ δεν είχα καμία τύψη γι αυτούς τους μαλάκες. Ποτέ. Μόνο σκεφτόμουν κι ευχόμουν να έχει Ο Θεός την οικογένεια μου καλά. Πέθαναν εντωμεταξύ 4-5 στην πορεία οπότε κάπου πήγαινε και η αλήθεια μέσα στο ψέμμα αλλά λέμε τώρα. Βασικά είμαι πολύ καλή να μου λένε μυστικά γιατί δεν τα λέω, μετά τα ξεχνάω και είναι όλοι ευχαριστημένοι.

Δεν μου αρέσει να γράφω το ψέμμα με ένα μ. Είναι λάθος. Γιατί το διπλό μ χρειάζεται επειδή λέμε ψέμμμμα, έχει έμφαση στο μ, δεν είναι τυχαία βαλμένα τα γράμματα εκεί που είναι. Ηλίθιοι απλουστευτές του κώλου.

1 Απριλίου πριν μερικά χρόνια άλλαξε η ζωή μου. Προς το καλύτερο.