Τίποτα, μόνο κάτι.

Δεν έχω να σας πω τίποτα απολύτως. Μόνο ότι κοντεύω να πλέξω ένα σπίτι ολόκληρο. Κι ότι μιλούσα με ένα υπέροχο ατομάκι που συζητούσαμε από θρησκεία πολιτική και ποίηση μέχρι πάρτυ και ξύδια και μέσα σ' όλα αυτά, έπαιξε και η ειλικρίνεια. Και σκεφτόμουν για την ειλικρίνεια και το πόσο ειλικρινείς είμαστε με τον εαυτό μας, τους ρόλους που παίζουμε, πότε είμαστε αληθινοί κι όταν είμαστε, γιατί στο τέλος -κάποιες φορές- αισθανόμαστε προδομένοι και δεν αποδεχόμαστε ότι μπορεί να συμβεί κι αυτό; Γιατί είμαστε βλάκες, πεισματάρηδες και εγωιστές. Να γιατί.
Καλημέρα σας. Και καλή εβδομάδα.

Τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα.

Ένα πράγμα μόνο έχω να πω στον Πρόβατο. Ή μάλλον να του αφιερώσω δύο τραγούδια μέσα από την καρδιά μου που τα λένε όλα.

Αυτό:



Και αυτό:



Και στο Χόλυγουντ θα έρθεις μαζί μου. Αλλά μέχρι τότε, πάρε ψωμί κι έλα σπίτι γιατί θα κρυώσει το φαΐ. Άιντε.

Όμορφοι άγνωστοι, άσχημη τηλεόραση.

Μερικές μέρες πριν...

Στον έρωτά μας διαρκώς ήσουνα ψεύτης και κακός... Αυτή τη μαλακία παίζει η τηλεόραση και το έχει πει ίσα με 60 φορές μη σηκωθώ και τη σπάσω τη γαμιόλα για τηλεόραση, αλλά έχει χάρη που βαριέμαι να σηκωθώ γιατί γράφω.
Άλλα ήθελα να πω, περιμένω κι ένα καυτό αγόρι γεμάτο πάθος να έρθει όπου να'ναι στον οντά μου να του δείξω πως κουνιούνται οι βάρκες (αρχίστε τις μαλακίες τώρα, σας δίνω ψωμάκι), αλλά με αποσυντονίζει η τηλεόραση που συνεχίζει τις μαλακίες γιατί έχει λάθος κανάλι και δεν ξέρω γιατί την άνοιξα και βλέπω με το καυτό αγόρι να μαζεύουμε βίδες και καλώδια από το μπουκέτο που θα έχει φάει η καριόλα.

Τέλος πάντων, θα προσπαθήσω να συντονιστώ και να γράψω όσα ήθελα και να μη δίνω σημασία στις αρχιδιές γιατί επιμένω να μη σηκώνομαι να την κλείσω (καθαρός μαζοχισμός με μικρές δόσεις σαδισμού).

Το τι αγαπώ να μιλάω με αγνώστους στο δρόμο, δε λέγεται. Και το αγαπώ γιατί για κάποιο λόγο, αυτοί που θα μιλήσω μαζί τους, θα είναι γλυκύτατοι και συμπαθέστατοι. Σήμερα μίλησα με 2. Εντάξει, ο ένας ήταν υπάλληλος στον ΟΤΕ αλλά ήταν τόσο καλός που μου έφτιαξε τη διάθεση ο άνθρωπος, να είναι καλά. Εννοείται φυσικά πως λόγω του νόμου του Μέρφυ, είναι αδύνατο να μιλήσεις με καλούς ανθρώπους και να μη μιλήσεις και με ένα αρχίδι, έτσι να σπάσει η μονοτονία και να μη νομίζεις ότι όλα είναι καλά κι ωραία.

Το λοιπόν, πάω το πρωί στον ΟΤΕ να ρωτήσω κάτι πραγματάκια. Με εξυπηρέτησε κύριος που για κάποιο λόγο με συμπάθησε (αρχίστε τις μαλακίες, ψωμάκι) και εκτός του ότι με εξυπηρέτησε φανταστικά, με βοήθησε και για κινητά, σταθερά και όλα τα κομφόρ συν ότι μου είπε ότι αν βρω αυτόν την επόμενη φορά που θα πάω, θα μου κουλαντρίσει μια υπόθεση που δεν κουλαντρίζεται εύκολα. Τον αγάπησα, έφυγα χαμογελώντας και μπήκα στο τρόλεϊ. Εκεί, μίλησα με τον οδηγό. Άλλος γλυκύτατος άνθρωπος. Επειδή γινόταν το μαδομούνι εκεί μέσα, έτυχε να κάτσω δίπλα του. Έτσι, μιας που είχα φτάσει στα 12 εκατοστά από το τιμόνι, του είπα χαμογελαστή: ''Θα οδηγήσουμε μαζί;", αυτός χαμογέλασε και πιάσαμε την κουβέντα. Όχι τίποτα φοβερά, μη νομίζετε (γιατί θα αρχίσετε τις μαλακίες, ψωμάκι), αλλά ήταν συμπαθέστατος άνθρωπος, μιλούσε ωραιότατα και ήταν πολύ ευγενικός. Καλημεριστήκαμε όταν κατέβηκα και ευχηθήκαμε ο ένας στον άλλο καλή συνέχεια. Τι ωραία! Μετά, συνάντησα την καριόλα για να σπάσει η μονοτονία. Πήγα σε μια δουλειά και ήταν μία καριόλα με κλιμακτήριο και περίοδο που είχε φάει πολύ ξύλο, είχε χάσει τα λεφτά της στο μπαρμπούτι και μόλις της είχαν πει ότι απολύθηκε. (Μόνο με όλα αυτά και τίποτα λιγότερο, θα μπορούσα να δικαιολογήσω τη συμπεριφορά της). Εγώ φυσικά ήμουν κυρία και χαμογελαστή και με κατανόηση αλλά έχω και μια έμφυτη κακία και σκέφτομαι μήπως ακολουθήσω τη συμβουλή της να παραπονεθώ στη διεύθυνση αλλά από την άλλη, υπερισχύει η καλοσύνη μου και το σκέφτομαι. ...Τώρα θυμήθηκα και θα αναφέρω, τις προάλλες, που περπατούσα στο δρόμο, ήθελα να κάνω ένα τσιγαράκι και κει που το σκεφτόμουν και πήγαινα, είδα μια κυρία να κάθεται σε κάτι σκαλάκια. Μόλις έφτασα κοντά της, με ρωτάει: ''Αναπτήρα έχετε;'' "Ναι", της λέω, "κι αν μου επιτρέψετε να κάτσω εδώ δίπλα σας να κάνω ένα τσιγαράκι κι εγώ". "Φυσικά!" μου λέει κι έτσι έκατσα και πιάσαμε την κουβέντα. Γλυκύτατη γυναίκα, να είναι καλά, από την Κρήτη ήταν, είχε πάρει και κάτι φανταστικές ψηστιέρες και τις χαζεύαμε, τι γλυκιά...

Επιστρέφουμε στο τώρα μετά την καριόλα με την κλιμακτήριο και την περίοδο όπου πήγα στο μάθημα και η δασκάλα μου, ατομάκι φοβερό, μου χάρισε κάτι πραγματάκια στο άσχετο και μετά είδα και την άλλη μου δασκάλα, που την αγαπώ, η οποία με βοήθησε επίσης και την πλάκωσα στα φιλιά και τη ρήμαξα στα γλυκόλογα. Είμαι μεγάλο γλιφτρόνι άμα συμπαθήσω κάποιον, δεν το συζητώ. Αυτά. Τι ωραία.

Και το βράδυ, ξεκούραση. Δεν είχε έκτροπα. (Εκτός από το καυτό αγόρι που ήρθε. Και κει που καθόμασταν, πήρε άλλο καυτό αγόρι τηλέφωνο και με απείλησε με σκληρή τιμωρία αν δεν κάνω μια δουλειά στο τηλέφωνο και γω τρόμαξα και αναγκάστηκα να την κάνω και πήρα τη φωνή 090 για να πετύχω το σκοπό μου και τον πέτυχα, δεν μου έκλειναν το τηλέφωνο, με αποτέλεσμα να παραμελώ το καυτό αγόρι νούμερο ένα που στο τέλος έπιασε το κινητό του αλλά τουλάχιστον δεν τιμωρήθηκα από το καυτό αγόρι νούμερο δύο κι έτσι κι αλλιώς το καυτό αγόρι νούμερο ένα έπρεπε να φύγει. Αρχίστε, ψωμάκι). Έβαλα τηλεόραση λοιπόν μετά τα καυτά αγόρια γιατί ήθελα λίγο να δροσιστώ από την τόση κάψα (και να πλέξω) και τι ήταν αυτό μάτια μου!!

Ρε σεις, το Big Brother πόσο γάμα τα είναι; Έκλαιγαν αυτά τα απροσάρμοστα εκεί μέσα, κόντευα να κατουρηθώ εγώ από το γέλιο. Για σατανικό γέλιο όμως. Αφού έτρεχαν τα μάτια μου δάκρυα από το γέλιο και είχα το μυαλό μου μη βγάλω κανένα μάτι με τις βελόνες πλεξίματος, άσε σου λέω. Δεν πίστευα αυτά που έβλεπα. Είναι τελείως γάμα τα εκεί μέσα τα άτομα, μιλάμε για χοντρή διαταραχή έτσι; Από που ν' αρχίσω δεν ξέρω. Η μία είναι μια βουβάλα με μια κωλάρα μισό στρέμμα που περπατάει βάρκα γυαλό γιατί τόση κωλάρα που να τη σηκώσεις σε τακούνια και δε φτάνει αυτό, επιμένει να φοράει σορτσάκια και να το παίζει και τσαμπουκάς. Καλά, είναι προφανές ότι δεν ξέρει ότι η τηλεόραση παχαίνει και μόλις βγει και δει πως ήταν, θα έχουμε την πρώτη αυτοκτονία. Και της την πέφτει και κάποιος. Εκεί φαίνεται πόσο καθυστερημένοι είναι οι άντρες. Και οι γυναίκες σε φάσεις. Πάνε κάτι όμορφοι σχετικά ή όμορφες, και τα φτιάχνουν με κάτι χαλάσματα για κλωτσές, με κωλοχαρακτήρα γιατί αν είσαι σκατά στη φάτσα και άγγελος κατά τα άλλα, είναι υπέροχο, αλλά εμείς μιλάμε για σκατοσακούλες. Σακούλα έξω, σκατά μέσα, καταλάβατε. Ε, άμα τα φτιάξει με όμορφο ή όμορφη η σκατοσακούλα μετά δεν παίρνει θάρρος; Παίρνει και σηκώνει μπαϊράκι. Αλλά έτσι είναι η ζωή, ό,τι να 'ναι. Και της μιλούσε αυτός ο μαλάκας που τη γουστάρει (ήμαρτον κύριε) κι αυτή σήκωνε τη φωνή. Εκείνη την ώρα ήθελε μία μέσα στη μούρη, και γαμώ θα ήταν, θα έπεφτα κάτω, θα προσκυνούσα, θα ψήφιζα κάθε μέρα, έτσι γιατί με ευχαρίστησαν. Αλλά τίποτα. Έκατσε ο μαλάκας και πάλευε να της μιλήσει κι αυτή φώναζε και χτυπούσε το χέρι της στο τραπέζι. Μου κάνεις πλάκα! Γύρνα της ρε μία μέσα στη μούρη να γουστάρουμε! Τίποτα. Αμ η άλλη; Μια πατσαβούρα τσόκαρο τελειωμένο που πήγε 5-10 χρόνια (ούτε) στο εξωτερικό και δε θυμάται ελληνικά; Μωρή λάικα, άνθρωποι ζουν, σπουδάζουν, διδάσκουν όλη τους τη ζωή στο εξωτερικό και μιλάνε άπταιστα ελληνικά και συ πήγες κει 5 μέρες και τα ξέχασες; Α μωρή! Α μωρή!! Και τσαμπουκαλευόταν κι αυτή που της είπε μια άλλη κάτι, πα πα πα, ένα φλογοβόλο θέλουν εκεί μέσα, αίσχος. Ήταν κι ένας άλλος που έφυγε που δεν του καθόμουν που να την έκανε πρόγραμμα του τσίρκο Μεντράνο δεν του καθόμουνα. Να μη σώσω καλύτερα, γεροντοκόρη, εκεί να σαπίσω και να πεθάνω, σκασίλα μου, απ' το να έχω τη λουλού να της βγάζω τα φρύδια και να της βάφω τα μαλλιά ενώ γυμνάζεται. Και να με τρέχει κιόλας. Όχι χρυσή μου, όχι. Να είναι κάποιος άντρας σωστός, ωραίος κει, παιδαράς, να μας τρέξει, όχι το απολειφάδι με τους μύες. Αλλά βρίσκουν και τα κάνουν χρυσή μου. Κι αυτός άφησε πτώμα, μια μελαμψή χαζή, μπερκέτι. Όπου η μελαμψή αυτή, έκλαιγε για τη λουλού και μετά, έκλαιγε μαζί με ένα καθυστερημένο επειδή τους άλλαξε δωμάτιο ο Big Brother!! Αχαχαχαχαχαχαχαχαχα θα πεθάνω!!! Εκεί, πραγματικά, όσο τις έβλεπα να κλαίνε που θα άλλαζαν δωμάτιο, κόντεψα να πάθω αναρρόφηση από το γέλιο. Συγνώμη, όλο το 24ωρο μαζί δεν είναι; Ποιος φυσιολογικός άνθρωπος μπορεί να είναι όλο το 24ωρο με κάποιον άλλο και να βάλει τα κλάματα επειδή την ώρα που θα κοιμάται, θα είναι σε άλλο δωμάτιο; Καταπιέζονται τα καημένα; Κάνε μου τη χάρη ρε φίλε! Μόνα τους μπήκανε εκεί μέσα. Δεν είναι πολιτικοί κρατούμενοι από τη χούντα της Μιανμάρ, σε παρακαλώ πολύ! Η ηγέτιδα της αντιπολίτευσης που την είχαν σε κατ'οίκον περιορισμό να κλαίει, αλλά δεν είναι ρόμπα, στο γραφείο της πήγε μόλις απελευθερώθηκε, δεν έτρεξε να πάει για ψώνια, κάνε μου τη χάρη σε παρακαλώωωωωωω!!! Και κλαίνε, κλαίνε άμα ακούσουν τη μάνα τους, σιγά ρε μωρή διαταραχή, δύο μήνες έχεις να της μιλήσεις, που είσαι, τι έγινε; Να ξεκατινιάζεσαι δεν έχεις πρόβλημα, ξεχνιέσαι. Ουουουουστ! ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ! Και το χειρότερο είναι ότι το κανάλι βάζει όλες αυτές τις μαλακίες με μουσική ασανσέρ για να μας συγκινήσει. Κατουρηθήκαμε από το γέλιο ρεεεεεε! Κανονικά εκεί μέσα, πρέπει να τους πιάσει κρίση και να τα σπάσουν όλα. Τότε θα είναι μια πραγματικά καλή εκπομπή. Γάμα τα και ΑΙΣΧΟΣ!!! ΑΙΣΧΟΣ!! Με τα χέρια ψηλά, στη λαϊκή, σαν τους γέρους, φωνάζω ΑΙΣΧΟΣ!!! Το έκλεισα το μπουρδέλο (αφού είδα λίγο Νησί... συγνώμη, αυτό πόσο αργά πάει; Σε 5 χρόνια θα τελειώσει ή ξαφνικά στο επόμενο επεισόδιο θα είναι όλοι νεκροί και η Φιλαρέτη Κομνηνού θα είναι το μελαχρινό κοριτσάκι;) και ησύχασα.

Το βράδυ είχα προβλήματα με αυτά που βλέπω στον ξύπνιο μου, το καταλαβαίνετε. Πόνοι στην πλάτη, κράμπα στο πόδι και περίμενα τη θρόμβωση να πεθάνω κι ένας συναγερμός να βαράει όλη νύχτα που μόλις σηκώθηκα σταμάτησε. Χολέρα θάνατος σκοτάδι και κατάρα!, που είπε κι ο βασιλιάς Ληρ στο ρόλο του Νικήτα Τσακίρογλου (θεός ο τύπος. Μεγάλος άνθρωπος, βαστάει 3 ώρες στη σκηνή και τα σπάει, εύγε του, μπράβο του και συγχαρητήρια!)

Αυτά. Καλημέρα σας.

Σήμερα...

Ναι, συχνά γράφω ποστ που δεν τα δημοσιεύω και μετά τα αμολάω σε ανύποπτο χρόνο με αποτέλεσμα να πέφτουμε σε χρονικό ασυνεχές και σε μαύρες τρύπες σε μια διατάξη που ούτε γω η ίδια μπορώ να βάλω σε μια σειρά βρε αδερφέ και το μόνο που σκέφτομαι είναι σύννεφα που δημιουργούν μορφές. Τι κάνετε; Καλά, ευχαριστώ, εσείς; Ναι, μια χαρά το πόδι μου, ευχαριστώ και σεις, πάντα να υγειαίνετε, καλημέρα σας, γεια σας:)

Παράφρον Κρέας, που και πως.

Αγαπητοί μου φίλοι γεια σας. Τελευταία φορά που σας ζαλίζω τ' αρχίδια μ' αυτό το θέμα και ζητώ συγνώμη εκ των προτέρων σε όσους δεν ενδιαφέρονται καθόλου και θα το δουν σε ποστ, σε μέηλ και στο fecebook, αλλά είναι αδύνατον να ξέρω ή να θυμάμαι ποιος ενδιαφέρεται και ποιος όχι. Γι' αυτό το λόγο, θα το λουστείτε ομαδικώς επειδή είναι αρκετοί οι φίλοι που ρωτάνε που υπάρχει το βιβλίο, πως θα το προμηθευτούν σε επαρχία κι εξωτερικό και γω οφείλω να ενημερώσω, όχι;

Λοιπόν, ξαναζητώ συγνώμη σε όσους δεν έχουν κοντά πόδια σε τραπέζια και ευχαριστώ όλους εσάς που ανταποκρίνεστε θετικά στο πόνημά μου και θέλετε να το αγοράσετε για να το βάλετε κάτω από τα κοντά πόδια των τραπεζιών σας. Παρακάτω θα δείτε που πωλείται και ποιοι χονδρέμποροι το εμπορεύονται ώστε να μπορείτε να το ζητήσετε πιο συγκεκριμένα εάν μένετε επαρχία, ή σε περίπτωση που πάτε να το ζητήσετε και πάρετε αρνητική απάντηση.

Όμως, για όσους δεν γνωρίζουν τι είναι πια αυτό το βιβλίο, τι γράφει ρε παιδί μου, μπορούν να ενημερωθούν εδώ.

Λοιπόν, μπορείτε να το προμηθευτείτε με αντικαταβολή από το ΚΨΜ, όπως και από τα site των μεγάλων βιβλιοπωλείων που το πουλάνε.
Αν τώρα κατοικείτε στο εξωτερικό και το θέλετε, μπορείτε να το παραγγείλετε από την Πολιτεία που είδα ότι στέλνει στο εξωτερικό, αλλά αν για κάποιο λόγο δεν τα καταφέρετε ή ό,τι, δεν έχετε παρά να μου αφήσετε ένα σχόλιο εδώ ή στο facebook και να δούμε πως μπορούμε να το λύσουμε το θέμα.

Σας ευχαριστώ πάρα πολύ για όλα:)

Βιβλιοπωλεία:

-Πολιτεία (Ασκληπιού 1, Αθήνα-κέντρο - στέλνει βιβλία και στο εξωτερικό)
-Πρωτοπορία (Γραβιάς 3-5, Αθήνα-κέντρο, Θεσσαλονίκη και Πάτρα)
-Πατάκης (Ακαδημίας 65, Αθήνα-κέντρο)
-Παπασωτηρίου (σε πολλές πόλεις σε όλη την Ελλάδα)
-Ιανός (Σταδίου 24, Αθήνα-κέντρo και Θεσσαλονίκη)
-Metropolis (Πανεπιστημίου 54, Αθήνα-κέντρο και Ηρώων Πολυτεχνείου 30, Πειραιάς.
-Χριστάκης (Ιπποκράτους 10-12, Αθήνα-κέντρο)
-Παρ' ημίν-Τζανακάκης (Χαρ. τρικούή 11α, Αθήνα-κέντρο)
-Κέντρο Βιβλίου (Λασσάνη 3 Θεσσαλονίκη -Αγ. Σοφία, κέντρο)

Επίσης, τα βιβλιοπωλεία μπορούν να προμηθευτούν τα βιβλία από τους εξής χονδρέμπορους- πρακτορεία διανομής βιβλίων για όλη την Ελλάδα:

-Τζεβελέκου (Ζαλόγγου 6, Αθήνα, τηλ. 210. 3844588)
-Μαρίνης (Σόλωνος 76, Αθήνα, τηλ. 210.3648170)
-Χριστάκης (Ιπποκράτους 10-12, τηλ. 210.3639336
-Τζανακάκης (Χαρ. τρικούπη 11, Αθήνα, τηλ. 210.3811201
-Σίμος (Μαυροκορδάτου 9, Αθήνα, τηλ. 3830491
-Κανάκης (Ζωοδ. Πηγής 2-4, Αθήνα, τηλ. 210.3823113

Για Βόρεια Ελλάδα-Θεσσαλονίκη:
-Πουλουκτσή (Λασσάνη 3, Αγ. Σοφία, Θεσσαλονίκη, τηλ. 2310.237515
-Προμηθευτική (Προξένων 7, Θεσσαλονίκη, τηλ. 2310.235364

Υ.Γ. Ο Πιτσιρίκος γράφει για μένα εδώ, ο Πρόβατος εδώ και η Littlewind εδώ. ΠΟΣΟ ΠΟΛΥ ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!!!!

Σας ευχαριστώ πάρα πολύ!!! Με τιμάτε ιδιαιτέρως και πάνω απ' όλα με κάνετε πολύ χαρούμενη! Σα να έχω κάνει μπότοξ είμαι από τα χαμόγελα! ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!!

4 χρόνια ταξίδι.

Αγαπητοί μου φίλοι γεια σας και αέρα στα πανιά σας. Φυσικά και επέλεξα να ανοίξω το blog μου, πριν 4 ολόκληρα έτη μια ημέρα που να είναι είναι κάτι, κάτι ρε παιδί μου, κάτι να γίνεται. Τότε, θυμήθηκα τη 17η ημέρα του μήνα που είχα την επαναστατική ιδέα να ανοίξω blog και αυτό έκανα.

Τότε ήμουν μια αθώα παιδούλα. Ένα αθώο γλυκό κοριτσάκι που έτρεχε στα λιβάδια κρατώντας ένα λουλουδάκι στο ένα χέρι και μια πολύχρωμη ομπρέλλα στο άλλο και τραγουδούσε. Αυτά φυσικά όταν δε θύμωνε με τα πάντα και έβριζε ό,τι κινιόταν και υπήρχε στο οπτικό της πεδίο και μη. Το blog λοιπόν γι' αυτήν την αθώα, θυμωμένη, παιδούλα ήταν μια επανάσταση. Γι' αυτήν, το να αρχίσει να γράφει κάπου όπου όποιος θέλει μπορεί να διαβάσει, ήταν σα να κατέβει στη στάση του Μετρό ΣΥΝΤΑΓΜΑ, να ανέβει τις σκάλες με ηρεμία και μόλις βγει στην πλατεία, να βγάλει τα ρουχαλάκια της και να αρχίσει να τραγουδάει άριες.

Αλλά τελικά δεν ήταν τόσο τραγικά τα πράγματα. Είδε ότι πολλές αθώες ψυχούλες (και μη), έκαναν το ίδιο και δεν υπήρχε κανένα πρόβλημα. Έτσι, η αθώα παιδούλα μας εκτροχιάστηκε μέχρι που πέρασαν τα χρόνια και έφτασε να βγάλει και βιβλίο. Που να το ήξερε τότε η αθώα αυτή γλυκιά μορφή. Αν της έλεγες τι επρόκειτο να γίνει με αυτή την επαναστατική κίνηση γι' αυτήν, θα γελούσε βάζοντας το χέρι στο στόμα από ντροπή ενώ θα σου έριχνε μια μούντζα ΝΑ.

Έτσι, φτάσαμε στο σήμερα και χαμογελάω και είμαι πολύ ευχαριστημένη, (ε ναι, ας μιλήσω στο πρώτο πρόσωπο τώρα, ήμαρτον), όχι μόνο για το βιβλίο, αυτό είναι το λιμάνι στο τέλος του ταξιδιού κατά μία έννοια, αλλά για το τι συνέβη μέχρι εδώ (το λεγόμενο ταξίδι). Γνώρισα πολύ ωραίο κόσμο. Άκουσα πολύ όμορφα λόγια. Διάβασα πολύ ωραία κείμενα. Έγραψα βιβλίο! Ποιος να μου το έλεγε! Και είμαι πολύ χαρούμενη. Μαλακίες, ξεμαλακίες όλα αυτά, εντάξει, μπορεί να είναι, αλλά είμαι πολύ ευχαριστημένη γιατί για μένα είναι σημαντικό, όσο μαλακία και να είναι για τους άλλους. Αλλά χαίρομαι τόσο με όλους εσάς. Αποδείχτηκε πόσο καλός κόσμος υπάρχει. Πόσες άλλες αθώες γλυκές ψυχές (άντε πάλι κωλομελογλύψιμο) υπάρχουν που θέλουν να εκφραστούν, να μιλήσουν, να πουν καμιά μαλακία να περάσει η ώρα ρε παιδί μου συν ότι έχουν όλη την καλή διάθεση να πουν μια καλή κουβέντα σε έναν άγνωστο. Άγνωστο! Υπέροχοι άνθρωποι. Έχω ρίξει γέλιο εδώ μέσα, μέχρι δακρύων. Έχω πέσει από καρέκλες, έχω χτυπήσει, έχω φτύσει τον υπολογιστή, έχω διασκεδάσει τρελά. Κι έχω κλάψει. Αμέ. Όχι ότι η αληθινή ζωή αντικαθίσταται από το internet, προς Θεού, το internet είναι για πολύ συγκεκριμένη χρήση και τέλος. Κι αν γνωρίσεις κανένα ή καμία που σου φαίνεται καλό άτομο και αλληλοσυμπαθιέστε, να πας και να τον/την συναντήσεις εκεί έξω. Γνώρισα πολλούς φίλους εδώ μέσα. Που κάνουμε παρέα χρόνια πια. Φυσικά και μου την έσπασαν και κάποιοι που μπήκαν εδώ ακριβώς για να μου τη σπάσουν αλλά δεν πειράζει, κι αυτό στο πρόγραμμα είναι. Άλλωστε η γλώσσα που χρησιμοποιώ και η αναζήτηση που θα κάνει ενδεχομένως κάποιος στο google (τύπου ''γαμώ τα πάντα όλα''), έρχονται σε επαφή και συναντιόμαστε αλλά και πάλι, αυτοί ήταν λίγοι και τους ευχαριστώ που δεν μου έκαναν χαλάστρα. Κατάλαβαν προφανώς ότι ξεσκάμε και κάνουμε πλάκα εδώ, δεν μιλάμε πάντα σοβαρά. Μιλάμε καμιά φορά (πολλές) αλλά δεν είμαστε για χοντρά πράγματα, για να γελάμε είμαστε εδώ. Τα χοντρά εκεί έξω είναι ήδη πολλά κι έχουμε μπουκώσει.

Αυτά. Σας ευχαριστώ πάρα πολύ για όλα. Αν δεν ήσασταν όλοι εσείς, δε θα είχε γίνει τίποτα. Με τιμάτε, με συγκινείτε, με κάνετε χαρούμενη πολύ συχνά και σας ευχαριστώ θερμά γι' αυτό. Ειλικρινά.

Α! Και το ταξίδι μέχρι εδώ μπορεί να τελείωσε αλλά ξεκίνησε άλλο. Δεν σταματάμε! Ποτέ! Πάντα ταξιδεύουμε, σωστά; Κι εγώ έφτασα στο πρώτο λιμάνι που είναι το βιβλίο μου αλλά έχω μπαρκάρει ήδη φίλοι μου. Θα τα λέμε λοιπόν μέσα στο καράβι και όπου μας βγάλει. Φιλιά σας γλυκά, ευχαριστώ πολύ:)

Υ.Γ. Και ναι, ξέρω τι μέρα είναι σήμερα και δεν το ξεχνάω. Απλώς καμιά φορά είμαστε ο καθείς κι ο πόνος του. Παρόλα αυτά, κάποιοι γεννήθηκαν, έζησαν, αγωνίστηκαν και πέθαναν, σε διάφορες φάσεις της παγκόσμιας ιστορίας, για να είμαστε εμείς εδώ και να μαλακιζόμαστε. Ας μην το ξεχνάμε τουλάχιστον αυτό και να μην λέμε μόνο πως μας κατέστρεψαν οι προηγούμενες γενιές γιατί μας έσωσαν κιόλας, ε;
Εδώ πληροφορίες για τη Χούντα των Συνταγματαρχών για όποιον θέλει να ξέρει περισσότερα. Καλημέρα σας:)

Περί Έρωτος...

Μυστήρια διάθεση σήμερα. Είδα στον ύπνο μου ένα φίλο, ρωτούσα αν θα βρέξει, εμφανίστηκε αστυνομία και ανέφερε ότι σκοτώθηκαν δύο και ήμουν μία από τους υπόπτους μέσα σε ένα σύνολο δολοφονιών που είχαν γίνει και υπήρχαν κάποιοι άνθρωποι που ήταν πάντα παρόντες όπως εγώ... Ένας πονοκέφαλος άρχισε να χτυπάει αριστεροδεξιά, ένας βήχας να μου τραντάζει το στέρνο, ένας μουσικός παραγωγός να μιλάει στο τρίτο πρόγραμμα για τον Τσαϊκόφκσι και γω πιάνω τον εαυτό μου να σκέφτομαι την αγάπη και το Συμπόσιο του Πλάτωνα. Την πιο όμορφη ιστορία που γράφτηκε για τον έρωτα...

Στο Συμπόσιό του, ο Πλάτωνας, βάζει τον Αριστοφάνη (που τόσο μα τόσο μα τόσο τον αγαπώ) να μας πει την ιστορία αυτή... Οι άνθρωποι, μας λέει, δεν έχουν καταλάβει καθόλου τη δύναμη του Έρωτα, γιατί αν την είχαν καταλάβει, θα έφτιαχναν για χάρη του τους μεγαλύτερους βωμούς και ιερά, θα έκαναν τα περισσότερα γι' αυτόν παρά για τους άλλους θεούς, γιατί αυτός ο θεός αγαπάει τους ανθρώπους περισσότερο απ' όλους τους άλλους. Είναι βοηθός και γιατρός εκείνων που αν γιατρεύονταν, θα υπήρχε η μεγαλύτερη ευτυχία στο ανθρώπινο γένος.

Παλιά, συνεχίζει ο Αριστοφάνης, η φύση μας δεν ήταν αυτή που είναι τώρα. Υπήρχαν τρία γένη ανθρώπων και ολόκληρο το σώμα κάθε ανθρώπου ήταν στρογγυλό έχοντας ολόγυρα τη ράχη και τα πλευρά. Είχε τέσσερα χέρια, τέσσερα πόδια και δύο πρόσωπα πάνω από τον κυκλικό αυχένα, ολόιδια μεταξύ τους που κοίταζαν το ένα το άλλο. Είχαν διπλά αυτιά και μάτια, διπλά γεννητικά όργανα. Προχωρούσε όρθιο και πήγαινε όπου ήθελε και έκανε ό,τι ήθελε.

Τα τρία γένη των ανθρώπων ήταν το αρσενικό που γεννήθηκε από τον ήλιο, το θηλυκό που γεννήθηκε από τη γη κι εκείνο που ήταν ανάμεσα στο δύο, από τη σελήνη. Αυτοί οι άνθρωποι είχαν μεγάλη δύναμη και έπαρση και προσπάθησαν να τα βάλουν με τους θεούς. Οι θεοί σκέφτονταν τι να κάνουν, γιατί αν τους σκότωναν θα έχαναν τις θυσίες, και ο Δίας το βρήκε.

"Θα τους κόψω στη μέση. Έτσι, και ασθενέστεροι θα είναι και πολυπληθέστεροι. Κι αν συνεχίσουν να παρεκτρέπονται, θα τους κόψω ξανά στη μέση να περπατάνε στο ένα πόδι". Το είπε και το'κανε. Κι όποιον έκοβε, έβαζε τον Απόλλωνα να του γυρίζει το πρόσωπο και το μισό λαιμο προς την τομή, ώστε βλέποντάς τη να γίνει φρονιμότερος. Κι αφού του γύριζε το πρόσωπο και τραβούσε από παντού το δέρμα προς αυτό που τώρα λέμε κοιλιά, το έδενε στη μέση της κοιλιάς αφήνοντας ένα στόμιο, αυτό που λέμε αφαλό, για ν' αποτελεί ανάμνηση. Τα υπόλοιπα τα γιάτρευε, τα διόρθωνε και τα λείαινε.

Επειδή η φύση διχοτομήθηκε, ποθώντας το καθένα το μισό του, πήγαινε μαζί του. Και τύλιγαν τα χέρια γύρω ο ένας από τον άλλο, και αγκαλιάζονταν και πέθαιναν από την πείνα και την απραξία γιατί δεν ήθελε να κάνει τίποτα ο ένας χωρίς τον άλλο. Κι όποτε πέθαινε το ένα από τα δύο μισά, το άλλο το αγκάλιαζε και έμενε μαζί του. Ο Δίας τους λυπήθηκε και μετέθεσε τα γεννητικά τους όργανα μπροστά γιατί πριν δεν ήταν εκεί και η γονιμοποίηση γινόταν στη γη όπως στα τζιτζίκια, κι έτσι πια θα μπορούσαν οι άνθρωποι να ενώνονται.

Ο καθένας λοιπόν από μας, συνεχίζει ο Αριστοφάνης, είναι κομμάτι ανθρώπου κι αναζητεί πάντοτε το κομμάτι του. Είτε άνδρας αναζητάει γυναίκα, είτε γυναίκα αναζητάει άνδρα, είτε άνδρας άνδρα, είτε γυναίκα γυναίκα. Όποιος είναι τυχερός να βρει το δικό του, τότε νιώθουν θαυμαστή φιλία και οικειότητα και έρωτα και δε θέλουν να χωριστούν ο ένας από τον άλλο. Κανένας δε θα πίστευε ότι είναι αυτό η ερωτική συνουσία, κι ότι γι' αυτό το λόγο χαίρεται τόσο πολύ να είναι ο ένας με τον άλλο. Αλλά αυτό συμβαίνει γιατί κάτι άλλο επιθυμεί η ψυχή του καθενός, που δε μπορεί να το πει, αλλά μαντεύει τι επιθυμεί και το υπαινίσσεται.

Του ολόκληρου λοιπόν η επιθυμία και η επιδίωξη ονομάζεται έρωτας. Κι ο έρωτας είναι όμορφος, νέος, απαλός, υγρός για να μπαίνει σε κάθε ψυχή και μοσχομυρίζει άνθη.

...Και συνεχίζεται η ελεγεία στον Έρωτα. Όποιος δεν το γνωρίζει ήδη, να το πάρει. Κι όποιος είναι ερωτευμένος ας πάει να αγαπήσει το ταίρι του κι όποιος δεν έχει, δεν πειράζει μωρέ, 6.5 δις είμαστε σ' αυτόν τον πλανήτη, όλο και κάπου θα είναι! Τα φιλιά μου:)

Κάτι άλλο.

Ας μιλήσουμε για κάτι άλλο. Κάτι ανώδυνο. Όχι για τη χτεσινή εκπομπή που θα σέρνεται γύρω μου για καιρό, πόσο ντράπηκα Θεέ μου! Και υποτίθεται ότι είμαι μεγάλη ρόμπα. Τι να πω, δεν ξέρω. Αλλά δε θα μιλήσουμε γι' αυτό. Τι άλλα; Τίποτα. Πάω να πιω ένα ωραίο ρόφημα και να φάω ένα ωραίο πρωινό και να τρέξω για δουλειές, επισκέψεις, πάνω-κάτω, χαίρεται, γεια σας, τα λέμε.

Ραδιορόμπα.

Παρασκευή 12 Νοέμβρη στον Φλας ρέιντιο (96 στα FM), στις 5 το απόγευμα, η Κωλόγρια ζωντανά καλεσμένη του Κωνσταντίνου Μπογδάνου. Με δική σας ευθύνη ό,τι ακούσετε. Βοήθα Παναγιά Παρθένα να μη γίνω ρόμπα και είναι και σοβαρή η εκπομπή...

Υ.Γ. Το χειρότερο είναι ότι άμα τη χάσετε, μπορείτε να τη βρείτε μετά στο ίντερνετ, αποθηκευμένη στο σάιτ του σταθμού... Ω Θεέ μου, γιατί να το κάνω αυτό; Με τιμάει αλλά έχω χέσει πάνω μου. Φρίκη, έλος, βούρκος. Θα κεκεδίζω.

Η καλή νοικοκυρά.

Να πα να γαμηθεί. Κι αυτή και όλο της το σόι. Τα έχω πάρει τρελά με το καθάρισμα. Δε γουστάρω ρε πούστη μου, δε γουστάρω! Γαμώ την πουτάνα μου με τη βρώμα δηλαδή, γιατί να μην είναι ωραία, αφού υπάρχει που υπάρχει η καριόλα, να την αφήνουμε να κάνει φωλιές στα σπίτια μας και να μη μας νοιάζει; Αλλά όχι, μας νοιάζει και τη βγάζουμε αλλά αυτή είναι επίμονη η κουφάλα και ξανάρχεται με απίστευτη ταχύτητα και κατσικώνεται για να μη σου πω ότι την ώρα που την καθαρίζεις, τρεχαλίζει γύρω σου και κει που νομίζεις ότι την έβγαλες, ξανακάθεται. Τη γαμιόλα. Πουτάνα. Καριόλα.

Μου τη δίνει να καθαρίζω. Μου τη δίνει τρελά. Και γιατί δεν παίρνεις μια κυρία να το κάνει για σένα; Α μπα, πολύ κυριλέ σας βρίσκω. Πρώτον δεν έχω λεφτά, δεύτερον και να είχα, πάλι δε θα το έκανα γιατί αισθάνομαι άσχημα να κάθομαι να βλέπω άλλη να μαζεύει τις μπίχλες μου και γω να τις δίνω οδηγίες ενώ ξύνομαι ενώ, το χειρότερο, λείπω από το σπίτι. Και στην τελική ο καθένας έχει το δικό του τρόπο να καθαρίζει. Ο δικός μου για παράδειγμα είναι για τον πούτσο. Άμα λοιπόν έρθει μια κυρία, λέμε τώρα, και καθαρίσει γαμάτα εγώ μετά δε θα έχω άγχος να πατήσω και θα πρέπει να κάνω διαλογισμό μέχρι να αιωρηθώ και άρα να μην πατάω; Ή άμα τα κάνει για τον πούτσο, γιατί την πλήρωσα; Έτσι τα κάνω και μόνη μου. Ή άμα τα κάνει χειρότερα από τον πούτσο, για τα πανηγύρια ας πούμε και τον πούτσο ταυτόχρονα, τότε θα πρέπει να την χτυπήσω και γω κόσμο δεν χτυπάω. Οπότε, αδιέξοδο, πρέπει να το κάνω μόνη μου και πόσο μου τη δίνει αυτόοοοοοοοο!!!

Το πιο ωραίο απ' όλα είναι ότι έχω κλασική μουσική τέρμα, τη σκούπα αναμμένη και βρίζω. Όποιος ακούει, πραγματικά θα έχει την επιθυμία να καλέσει ένα άσυλο να με πάρει. Το καταλαβαίνω. Αλλά τον γαμώ κι αυτόν στην προκειμένη φάση.

Από τα σπαστικότερα πράγματα είναι να καθαρίζεις, να σου πέφτει η μέση και κει που έχεις φτάσει εκείνη τη γαμημένη γωνία που είναι άκρη Θεού αρχές Αλλάχ, διαπιστώνεις ότι δε φτάνει το καλώδιο. Γαμώ την πουτάνα μου δηλαδή. Γιατί δεν κάνουν τα καλώδια 80-90 μέτρα; Όχι. Πρέπει να κλείσεις τη σκούπα, να πας να βγάλεις το καλώδιο και να πας να βρεις άλλη πρίζα. Κι αυτό θα γίνει πολλές φορές. Ω ναι, φυσικά. Μετά, πρέπει να μετακομίζεις τα έπιπλα για να καθαρίσεις. Ε όχι ρε φίλε. Είπαμε να καθαρίσω, όχι να γαμηθώ. Άμα ήθελα να γαμηθώ, ήξερα τον τρόπο. Δε γουστάρω να μετακινώ έπιπλα. Κι αυτό τι σημαίνει; Καθάρισμα για τον πούτσο, μην τα ξαναλέμε. Αλλά από την άλλη, άμα είναι να μετακομίζω κάθε φορά που καθαρίζω, αλήθεια σας λέω, προτιμώ να πετάξω τα πάντα από δω μέσα, να βάλω κει δυο χαλιά στο πάτωμα με 3 μαξιλάρια να τελειώνουμε.

Φυσικά όσο σκουπίζεις, θες δε θες, παίρνεις σβάρνα πράγματα, μπερδεύεται η σκούπα με το καλώδιο, πέφτει, πας τη σηκώνεις ρίχνοντας ότι ξέρεις και δεν ξέρεις από βρισιές, ξανά σκούπισμα, μετά μπερδεύεται το λάστιχο, αυτή η μαλακία που καταλήγει η ρουφήχτρα, πέφτει το ένα, γέρνει το άλλο και όταν πια τελειώσεις, διαπιστώνεις ότι έχεις ξεχάσει κάποιο εξάρτημα κάπου, ότι τα καλύματα των καναπέδων είναι λες και γλεντούσαν γάτες, τα κεριά έχουν πέσει από το τραπέζι, η κουρτίνα έχει τραβηχτεί, οι καρέκλες της τραπεζαρίας είναι στραβές, όλες όμως, τα πάντα θέλουν ίσιωμα. ΝΑ ΠΑ ΝΑ ΓΑΜΗΘΟΥΝ ΟΛΑ!

Άσε που με το καθάρισμα έχεις την πίκρα της ανακάλυψης. Λες άντε ρε πούστη, να καθαρίσω. Όταν πλησιάζεις λοιπόν σε κοντινή απόσταση τα πράγματα, διαπιστώνεις όλο και περισσότερη βρώμα. Ω ρε πούστη κι εδώ έχει σκόνη. Πω πω κι αυτή η γωνίτσα κει πίσω θέλει καθάρισμα. Να μωρέ, το κάνω που το κάνω, κάτσε να κάνω κι εκεί. Και βρίσκεσαι πάνω από τον καναπέ, κρεμασμένη ανάποδα, με το καλώδιο τεντωμένο και το λάστιχο μπερδεμένο, με θόρυβο και από πίσω κλασική μουσική, να παλεύεις να σκουπίσεις κάτω από το έπιπλο με τα βινύλια. Εκεί φυσικά υπάρχει φωτιστικό που θα μπερδευτεί το καλώδιό του με τη σκούπα, το έπιπλο θα αρχίσει να τρέμει και συ θα αρχίσεις να φρικάρεις γιατί βλέπεις τους δίσκους να θέλουν να πέσουν.

Εννοείται ότι ποτέ δεν πρόκειται να καθαρίσεις το σπίτι σωστά. Όχι βέβαια. Πρώτα απ' όλα, στα μισά του καθαρίσματος, θα αρχίσεις να πεινάς από την ταλαιπωρία. Εκεί αρχίζουν τα νεύρα. Σε κάποια φάση ενδεχομένως να σε πιάσει και χέσιμο. Άντε πάλι. Μετά θα διαπιστώσεις ότι πρέπει να καθαρίσεις και τη βεράντα γιατί τι νόημα είχε να καθαρίζεις το σπίτι τόση ώρα και μετά ό,τι σκατά έχει έξω να έρθουν μέσα; Άντε καθαρίζεις και τη βεράντα. Κι άμα είναι τεράστια όπως η δική μου, δεύτερος γύρος γαμοστολιδιών. Με την κλασική πιο τέρμα για να ακούγεται κι έξω, μην ξεχνιόμαστε. Μετά, θα διαπιστώσεις ότι κάτι φυτά σου έχουν θεματάκι και πρέπει να τα φροντίσεις γιατί τι νόημα έχει να καθαρίζεις τη βεράντα και μετά να πέσουν 73827930202 φύλλα τα οποία φυσικά και θα βρουν τον τρόπο, και μια χαραμάδα να έχεις αφήσει, να μπουν μέσα; Αφού το κάνεις κι αυτό, μετά μπαίνεις μέσα και πεινάς τόσο πολύ που θες να φας τις καρέκλες. Αλλά όχι χρυσή μου, δε γίνεται αυτό, άρα πρέπει να μαγειρέψεις. Άμα έχεις υλικά. Άμα δεν έχεις υλικά, πρέπει να πας σούπερ μάρκετ. Άμα έχεις λεφτά. Άμα δεν έχεις λεφτά, πρέπει να περάσεις και από την τράπεζα. Πας λοιπόν, σηκώνεις λεφτά, πας στο σούπερ μάρκετ, ψωνίζεις ό,τι μαλακία βρεθεί μπροστά σου επειδή πεινάς κι όταν πεινάς είναι μέγιστη μαλακία να πηγαίνεις σούπερ μάρκετ αλλά είχες ξεχάσει πόσο μεγάλη κουφάλα είναι το καθάρισμα και τι μπορεί να προκαλέσει, πας σπίτι σου, μαγειρεύεις, κάνεις την κουζίνα μπουρδέλο που πρέπει να την καθαρίσεις μετά και όταν φτάσει η ώρα να φας, κλαις πια. Και τρως. Κι άλλο πιάτο ή πιάτα για πλύσιμο. Συν τη μισητή κατσαρόλα ή το μισητό ταψί που πρέπει ή να κάνεις μπράτσα τρίβοντάς τα ή να τα βλέπεις να μουλιάζουν μέσα στη λίγδα για ώρες στον ωραίο, καθαρό νεροχύτη σου.

Είπατε κάτι; Είναι ωραία να καθαρίζεις το σπίτι σου; Μπαρδόν; Είστε με τα καλά σας; Για να μην πω ότι μετά απ' όλα αυτά, ε, θα βάλεις κι ένα πλυντήριο. Λαμπίκο τα έκανες όλα, να μην αλλάξεις σεντόνια, ρούχα κλπ; Θ' αλλάξεις. Βάλε πλυντήριο, βγάλε καθαρά, άπλωνε. Και μάζευε αργότερα.

Κι όλα αυτά γιατί φίλοι μου; Ε; Γιατί; Για να γίνει το σπίτι μπουρδέλο σε 3, άντε 5 μέρες, άντε μία εβδομάδα. Τόσο κράτησε η καθαριότητά σου.

ΤΟ ΚΑΘΑΡΙΣΜΑ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΜΑΛΑΚΙΑ.

Αλλά δε γίνεται να είσαι και λεχρίτης. Δε γίνεται. Το σπίτι είναι ωραίο, φρέσκο, λαμπερό όταν το καθαρίζεις, το φχαριστιέσαι κι ας έχεις ρίξει ένα εκατομμύριο βρισιές και χρειάζεσαι 6 ηρεμιστικά χάπια.

Πονάει η μέση μου, η πλάτη μου και μου τη δίνει. Γιατί καθάρισα για τον πούτσο. Έβαλα μόνο σκούπα, δεν σφουγγάρισα, ούτε καθάρισα τη βεράντα. Με μαθηματική ακρίβεια, σε 2μιση μέρες, το σπίτι μου θα είναι όπως ακριβώς πριν από αυτό το ποστ. Και να πεις ότι δεν προσέχω, προσέχω, προσέχω ακριβώς για να μην χρειάζεται να καθαρίζω όλη την ώρα. Δεν κυκλοφορώ με παπούτσια εδώ μέσα, προσέχω να μη μου πέφτουν πράγματα κάτω, μαζεύω τις τρίχες μου αλλά για κάποιο λόγο μπαλάκια σκόνης εμφανίζονται παντού. Ίσως επειδή μένω κέντρο. Αλλά και πάλι. Άλλοι που μένουν εξοχή έχουν χώμα.

Δεν ξέρω, χέσε με. Μεγάλη μαλακία το καθάρισμα. Κι έχω κι ένα σωρό άλλες δουλειές να κάνω. Και έχω και τύψεις που βαριέμαι να σφουγγαρίσω. Να πα να γαμηθεί!

Υ.Γ. Και μην ακούσω κανένα μαλάκα να λέει ότι η δουλειά της νοικοκυράς δεν είναι και τίποτα σπουδαίο γιατί θα τον δαγκώσω στο καρύδι και θα του το βγάλω με τα δόντια! Σεβασμός στις νοικοκυρές ανά τους αιώνες! Που καθάριζαν, ξεσκάτιζαν, μαγείρευαν, έκαναν τα πάντα όλα και μεγάλωναν και παιδιά. Και πολλές συνεχίζουν ακόμα συν τη δουλειά που έχουν έτσι κι αλλιώς! Ααααααααααα!!!!

Γεμάτες Μέρες.

Με σοκολάτα και καρύδια. Με πανικό και τρέξιμο. Και ροχάλες. Και μύξες. Μα ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

Το ποστ είναι μεγάλο. Αλλά δεν πειράζει. Πρέπει κάτι να κάνετε μέχρι να τελειώσει αυτό που περιμένετε. (Να σχολάσετε, να γίνει το φαγητό, να τελειώσει το πλυντήριο, να φτάσει το τρόλεϊ κλπ).

Χαμός αυτό το διάστημα. Κι όλα φλου. Μαγικά. Με άλλη οπτική. Θολή. Ζαλισμένη. ...Πάντα έλεγα ότι θα ήθελα μια κάμερα στο μάτι μου να καταγράφει αυτά που βλέπω και ει δυνατόν να υπήρχαν στην οθόνη και υπότιτλοι με αυτά που σκέφτομαι... νομίζω πως θα ήταν μαγευτικό το αποτέλεσμα. Ασυνάρτητες σκέψεις φεύγουν από τα δάχτυλά μου και γράφω, αλλά δε με νοιάζει, έτσι κι αλλιώς δεν είμαι εγώ, είναι τα χέρια μου και τα μάτια μου. Εγώ τον τελευταίο καιρό ζω στο σώμα μιας άλλης που δεν ξέρω τι κάνει το άτομο, πραγματικά, δεν υπάρχει νομίζω. Γιατί ρε, σιγά, τι έκανε δηλαδή, bungee jumping από το Σινικό Τοίχος; Όχι, γιατί αν το έκανε θα έσκαγε με τη μούρη στα χώματα και τόσο χαζή δεν είναι. Αλλά βρίσκεται σε ένα χάος το σώμα που σας λέω. Όχι ότι το πνεύμα είναι στα καλά του, όχι, όχι. Εγώ απλώς τώρα την είδα να περιγράψω μερικές στιγμές που έχει ζήσει το σώμα και έχει σκεφτεί το πνεύμα, δύο εντελώς ξεχωριστά πράγματα. Δύο Κωλόγριες, η Κωλόγρια Ένα και η Κωλόγρια Δύο.

Η Κωλόγρια στην ολότητά της είναι άρρωστη εδώ και δύο εβδομάδες, πράγμα σπάνιο, άσχετο και αδύνατο καθώς η Κωλόγρια δεν αρρωσταίνει ποτέ αφού ανήκει σε μια αθάνατη φυλή από άλλο πλανήτη που λέγεται Χαϊλάντερους Εξώτικους Γαμάτους Αθάνατους. Η Κωλόγρια Ένα βήχει, φτύνει, κλάνει, κάνει δέκατα αλλά η Κωλόγρια Δύο όλα αυτά τα γράφει στα αρχίδια της και βγαίνει έξω, γίνεται τύφλα, καπνίζει, χορεύει, πάει θέατρο, βλέπει 8378367292 άτομα την εβδομάδα, κάνει μαθήματα και μετά αναρωτιέται γιατί όλα της φαίνονται φλου αρτιστίκ. Εγώ που σας γράφω τώρα είμαι η Κωλόγρια Ένα, η άρρωστη αλλά σε φάσεις γίνομαι η Κωλόγρια Δύο, όπως Τζέκιλ και Χάιντ ένα πράγμα και τελικά δεν γνωρίζω ποια είμαι αλλά μη σας νοιάζει, δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα για σας. Εγώ έχω πρόβλημα αλλά δεν με νοιάζει ιδιαίτερα επειδή δεν καταλαβαίνω και πολλά.

Όλα ξεκίνησαν πριν δύο εβδομάδες περίπου με ένα μικρό γρατζούνισμα στο λαιμό. Μετά ήρθε η μύξα, μετά ο βήχας και μετά τα έφτιαξαν και εγκαταστάθηκαν μέσα μου. Εγώ πίστεψα με όλη τη δύναμη της ψυχής μου ότι αν καπνίζω, πίνω, ξενυχτάω και κάνω δουλειές, θα τσαντιστούν και θα φύγουν αλλά αυτά τα λαμόγια, βρήκαν σε μένα ένα ζεστό σπιτικό. Τα πνευμόνια μου και το ρινικό σύστημα.

Άσχετο αλλά χρήσιμο:

Τα αποτελέσματα που έχει ο βήχας και το βγάλσιμο μύξας είναι: να πλουτίσεις τα σούπερ μάρκετ από την αγορά χαρτομάντιλων, να αποψιλώσεις το μισό Αμαζόνιο και να κάνεις φανταστικούς κοιλιακούς. Επίσης να κάνεις να γελάει ή να ξερνάει πολύς κόσμος με τον απίστευτο θόρυβο που κάνεις όταν βήχεις και φυσάς τη μύτη σου. Για μένα μιλάω. Κανείς δεν μπορεί να διανοηθεί το θόρυβο που κάνω. Αναρωτιέμαι πως με κάνουν ακόμα παρέα όσοι με κάνουν και με ξέρουν χρόνια. Και με βάζουν σπίτι τους, με κοιμίζουν στα κρεβάτια τους ενώ εγώ δίπλα βγάζω τα σωθικά μου με καμία χάρη, με καμία ευγένεια, με κανένα τακτ γιατί πολύ απλά δε μπορώ, δεν είναι ότι δε θέλω, όχι, θέλω, αλλά δε μπορώ. Μέχρι ο σκύλος με κοιτούσε με κόκκινα μάτια και ύφος ‘θα το βουλώσεις επιτέλους να κοιμηθούμε;’ Εννοείται ότι του ζήτησα συγνώμη και συνέχισα. Κι αυτός αναστέναξε. Αλήθεια σας λέω.

Πριν δύο εβδομάδες ξεκίνησαν όλα και γω χάθηκα. Αυτό ήταν. Χάθηκα στη μετάφραση, χάθηκα στον κόσμο του Οζ, χάθηκα. Είχα τα νεύρα μου υποτίθεται αλλά δε μπορούσα να τα έχω και πολύ, ίσα κει που έλεγα ένα «άντε γαμήσου» άμα σκεφτόμουν κανένα που μου την έσπασε και τέλος. Χάθηκα μέσα στην αρρώστια, έκανα ό,τι ήταν να κάνω (συν δέκα πράγματα παραπάνω) και απλά τα ζούσα. Γι’ αυτό κάποιες στιγμές αναρωτήθηκα που είμαι, σε ποιο σώμα κατοικώ, δε θα έπρεπε να είμαι στο κρεβάτι και να πίνω τίλιο; Αντί αυτού εγώ, ήμουν έξω, έπινα τσάι με κονιάκ και κάπνιζα γιατί ταίριαζε. Ή έπαιζα ηλεκτρονικό στο i phone του κολλητού για 8 ολόκληρες ώρες πίνοντας όλα τα τσάγια, τα καυτά λεμόνια και ό,τι άλλο μπορεί να φανταστεί κανείς ότι κάνει καλό στο κρύωμα και κάπνιζα. Με το βλέμμα κολλημένο στην οθόνη του κινητού για τόσες ώρες, περιττό να σας πω ότι δεν έβλεπα πια τίποτα πέρα απ’ αυτό και έβγαλα γύρω στις 50 πίστες.

Πήγα σε γενέθλια αγαπημένων ανθρώπων σε μπαρ στο Κολωνάκι. Έβηχα με όλη μου τη δύναμη να το φχαριστηθώ και μου είπε άνθρωπος που με γνώρισε εκείνο το βράδυ ότι ακούγομαι. Πω ρε πούστη. Τίποτα άλλο δεν έχω να πω. Πω ρε πούστη. Ξεφτίλα. Αλλά συνέχισε να μου μιλάει, πάλι καλά. Όσοι και όσες με γνώρισαν εκείνο το βράδυ, προφανώς κατάλαβαν το ποιόν μου και μου έλεγαν επίμονα να πάω να κατουρήσω. «Δε θέλω ρε παιδιά» να λέω εγώ, «όχι, πήγαινε» να μου λένε αυτοί, «τι σκατά» να σκέφτομαι εγώ και πάω. Και τι ήταν στην τουαλέτα ρε παιδιά; Όχι, πείτε, τι ήταν; Συγνώμη, πρώτα θα πω το μέγεθος της τουαλέτας. Προθάλαμος ένα επί δύο βία, και 2 πόρτες προς τις δύο χέστρες που αν άνοιγαν, εγκλωβιζόταν το σύμπαν. Σε εκείνο λοιπόν τον προθάλαμο τι ήταν; Όχι πείτε, τι ήταν; ...Πακιστανός με μικρή παιδική κιθάρα και μικρό καπελάκι που έπαιζε στο γάμο του καραγκιόζη μαλακίες και σου έλεγε τραγουδιστά με σπαστά ελληνικά «καλωσήρθατεεεε»!!! Δεν υπάρχει μαλάκες, έπεσα κάτω. Μπήκα να κατουρήσω και υπέφερα να κεντράρω πρώτον γιατί γελούσα, ενώ γελούσα πνιγόμουν και έπρεπε να βήξω κι αν έβηχα θα κάλυπτα τον Πακιστανό οπότε κόντεψα να πνιγώ. Τελικά τράβηξα καζανάκι, έβαλα στη μάπα μου μισό κιλό χαρτί, έβηξα και γέλασα ταυτοχρόνως και μετά θυμήθηκα ότι είχα βαφτεί.

Αφού έγινα κωλοτρυπίδα, αποφάσισα να φύγω να πάω να ξεραθώ. Την επομένη είχα ένα τρομακτικό πονοκέφαλο, τόσο τρομακτικό που δεν μπορώ να σας τον περιγράψω, και ναι, δεν ήπια ούτε ένα χάπι μέχρι αργά το βράδυ γιατί πολύ απλά δεν μπορούσα να σκεφτώ και είχα μπόλικα δύσκολα ραντεβού να κουλαντρίσω και μάλλον τα κατάφερα. Δεν ξέρω, εγώ δεν ήμουν εκεί, πρέπει να τα έκανε η άλλη Κωλόγρια, δεν ξέρω ποια από τις δύο.

Κάπου κει μέσα στο περπάτημα στην πόλη εκείνη, την επόμενη μέρα, άκουσα το φανταστικό διάλογο από δύο γέρους σε καφενείο:

-Στα καράβια δούλεψες;

-Σ’ εβραίο.

-Στα καράβια δούλεψες;

-Σ’ εβραίο.

-Στα καράβια δούλεψες;

-Σ’ εβραίο.

-Ποιανού είναι τα καράβια, ξέρεις;

-Των εβραίων.

-Το ξέρω.

Εκεί νομίζω ότι άρχισα να γελάω δυνατά, κανονικά. Και μετά ίσως λιποθύμησα από τον πονοκέφαλο. Και μάλλον ήρθε ένας κούκλος και με πήρε αγκαλιά και με ακούμπησε σε ένα παγκάκι δίνοντάς μου νερό και το τηλέφωνό του. Δεν είμαι σίγουρη.

Είπα στη μαμά μου ότι βγήκε το βιβλίο. Διάλογος απ’ το τηλέφωνο:

-Μαμά, βγήκε το βιβλίο μου.

-Ααωωααωωωαα!!! Παιδί μου! Και γράφει το όνομά σου απ’ έξω;

-Όχι ρε μαμά, αφού σου έχω πει, έχω μία σελίδα στο ίντερνετ και υπογράφω με ψευδώνυμο. Αυτό το ψευδώνυμο γράφει το βιβλίο.

-Αααα... (απογοήτευσης). Και ποιο είναι το ψευδώνυμο;

-Κωλόγρια.

-.... Άντε από κει! ...Αλήθεια;

-Κωλόγρια. Αλήθεια.

-Κωλόγρια;! Μα εσύ είσαι κούκλα!

-Ναι, έχεις δίκιο, έπρεπε να υπογράφω ως Μουνάρα.

-Και τι είναι το βιβλίο σου; Παιδικό;

Και δω πρέπει να έπεσα κάτω από το γέλιο και ήρθε ένας κύριος και μου είπε ότι μου χαρίζει 7.000.000 ευρώ να τα κάνω ό,τι θέλω γιατί είμαι όμορφη και γράφω παιδικά βιβλία. Δεν είμαι σίγουρη.

Προχτές το πρωί γινόταν της καραπουτάνας από κάτω. Θόρυβος, γάμα τα. Βγαίνω έξω, τι γίνεται ρε πούστη, 7:30 το πρωί μη σας γαμήσω, είμαι κι άρρωστη γαμώ το σπίτι σας... ωωωωωω!!!!

Είχε πιάσει φωτιά ένα μαγαζί απέναντι από το σπίτι και ήταν η πυροσβεστική με ένα σωρό παίδαρους με στολές, κράνη, φιάλες οξυγόνου στην πλάτη και έκοβαν με αλυσοπρίονο τα κάγκελα που είχε η πόρτα και μετά έσπασαν το τζάμι με μία φιάλη ή κάτι άλλο μεγάλο μεταλλικό και μπούκαραν μέσα, καύλα σας λέω, σαν ταινία ήταν. Αφού μετά τη διάσωση (δεν ήταν κανείς μέσα, για έμφαση το είπα), πήγα και ξανακοιμήθηκα. Και γαμώ, η πυροσβεστική είναι γαμηστερή!

Είδα μία γαμάτη παράσταση. Πέρασε για πλάκα η ώρα, αστείο, με τρελό κέφι τα παιδιά, το συνιστώ αν θέλετε να περάσετε φίνα και να γελάσετε. Είναι το «Rejected» στο Αγγέλων Βήμα στη Σατωβριάνδου στη σκατοπεριοχή της Ομόνοιας, ένας πολύ ωραίος χώρος. Πάρτε τα όπλα και τα μαχαίρια σας και πηγαίνετε. Ντάξει μωρέ σκατόφλωροι όλοι σας, μη φοβάστε, 9 αρχίζει, 10 τελειώνει, κωλόφλωροι, προσέξτε μη σας φιλήσει κανένας και σας μαγαρίσει, άντε από κει.

Αυτές τις μέρες με έχει πιάσει λύσσα για γλυκό. Κι επειδή δε γίνεται να τρώω ένα κουβαδάκι γλυκό του κουταλιού για να μου κόψει τη λύσσα και μετά να χτυπάω μία σοκολάτα, σηκώθηκα τις προάλλες 9 το πρωί και έφτιαξα με τα χεράκια μου brownies. Με καρύδι σπιτικό, με σοκολάτα κουβερτούρα γαμάτη και τώρα έχω το γλυκάκι μου να πορεύομαι. Η επόμενη αποστολή είναι κέικ.

Και κάθε πρωί ακούω τέρμα κλασική μουσική τρώγοντας brownies.

Χτες περπάτησα από το σπίτι μου μέχρι το κέντρο γιατί είχε ομιλία το μουνί που τους πέταγε στο Πεδίο του Άρεως και είχαν κλείσει το σύμπαν που να τους γαμηθεί ο κώλος. Εκεί που περπατάω στην Πατησίων που λέτε και φτάνω κοντά στα μεγάφωνα ενώ μιλάω στο τηλέφωνο και προσπαθώ να συνεννοηθώ για την ώρα που θα φτάσω κάτω, με σταματάει παλικάρι ευγενέστατο και γίνεται ο εξής διάλογος:

-Δεν περνάει.(με χαμόγελο)

-ΟΧΙ ΡΕ ΠΟΥΣΤΗ!

-Είναι κλειστό το πεζοδρόμιο, πρέπει να πάτε από κάτω (με χαμόγελο)

-ΕΧΩ ΠΕΡΠΑΤΗΣΕΙ ΑΠΟ ΤΟΥ ΔΙΑΟΛΟΥ ΤΗ ΜΑΝΑ ΚΑΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΝΩ ΚΑΙ ΤΟ ΤΕΤΡΑΓΩΝΟ;;;

-Που πάτε; (με χαμόγελο)

-ΣΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ!

-Δυστυχώς δεν περνάει, πρέπει να πάτε από κάτω... (με χαμόγελο)

-ΟΧΙ ΡΕ ΠΟΥΣΤΗ ΜΟΥ ΓΑΜΩ ΤΗΝ ΠΟΥΤΑΝΑ ΜΟΥ, ΟΧΙ!

Και αναγκάστηκα να κάνω ΚΑΙ ένα τετράγωνο επιπλέον περπατώντας μέσω 3^ης Σεπτεμβρίου γιατί ΔΕΝ μπορούσαν να αφήσουν 30 εκατοστά πεζοδρόμιο να περνάνε οι ΜΑΛΑΚΕΣ που ΘΕΛΟΥΝ να τους ψηφίσουν.

Αγαπητά κόμματα, από μένα προσωπικά ΘΑ ΠΑΡΕΤΕ ΤΑ ΑΡΧΙΔΙΑ που δεν έχω και θα πάω να ψηφίσω ένα τελευταίο κόμμα που δεν πρόκειται να βγει ποτέ και αυτό συνιστώ να κάνουν όλοι. ΑΝΤΕ ΓΑΜΗΘΕΙΤΕ. Ευχαριστώ.

Μετά, στην επιστροφή, στο λεωφορείο, γινόταν της καραπουτάνας. Κι ένας τύπος, πλήρως καθυστερημένος άρχισε:

-Τι που θα πάω ρε μαλάκα; (παύση) μουνόπανο (μεγάλη παύση) αρχίδι (πιο μεγάλη παύση) γαμιέσαι (ακόμα πιο μεγάλη παύση) άκου να μου πεις που θα πάω, όπου θέλω θα πάω (παύση δική του κι ενδιάμεσα σχόλια τύπου τς τς τς τι στόμα είναι αυτό, σταμάτα, μη μιλάς έτσι μπροστά σε γυναίκες κλπ) δικό μου είναι το στόμα, εγώ το έφτιαξα (παύση) και τι σχέση έχουν οι γυναίκες (παύση) να πάρεις το 200 ρε μαλάκα (παύση) μουνόπανο (παύση) εδώ θα κατέβω ρε μαλάκα έλα να σου δείξω που θα μου πεις που να πάω (παύση).

Κοινώς εκεί που νομίζαμε ότι το βούλωνε λόγω της παύσης, ξανάρχιζε τις μαλακίες. Αποτέλεσμα:

Μόλις κατέβηκε, κατέβηκε κι αυτός που τον έβριζε τόση ώρα και δε μιλούσε, μαζί με 2-3 άλλους και τον έκαναν τόπι στο κλωτσίδι και το μπουνίδι. Και το λεωφορείο απομακρύνθηκε στις δύο ρόδες γιατί όλοι εμείς μέσα το είχαμε γείρει στο πλάι για να δούμε ξύλο. Όμορφες στιγμές στο γκέτο μας.

Αυτά. Το γάμησα πάλι στην πολυλογία. Γεια σας. Άντε να βγει το βιβλίο μου στα βιβλιοπωλεία να πηγαίνω να το βλέπω στα ράφια να φτιάχνομαι. Άμα δείτε μία να χαϊδεύει τα βυζιά της ενώ κοιτάζει βιβλία, εγώ θα είμαι, μιλήστε μου, δε θα ντραπώ, είμαι ακόμα άρρωστη και δεν καταλαβαίνω.

Υ.Γ. Αχά. Αμέ. Μόλις μου είπε η μανούλα ότι μου ήρθαν κάτι γαμησιάτικα 1800 ευρώ από το αγαπημένο κράτος, ότι της διέρηξαν το αυτοκινητάκι και του γάμησαν τις κλειδαριές και γω βγαίνοντας στο μπαλκόνι είδα ότι έχουν κλείσει το αυτοκίνητό μου με τέτοιο τρόπο που δεν μπορώ να το κουνήνω. Βασικά έχουν ανέβει πάνω στους προφυλακτήρες μπροστά και πίσω.

Με βλέπω να μαζεύω βαλίτσες φίλοι μου. Μέσα στο χάος μου, τις βλέπω τις βαλίτσες να έρχονται...