Κρίσμας Πικ.

Βασικά κρύωσα, μη χάσω, εννοείται, αλλά στ' αρχίδια μας κιόλας, δεν τρέχει κάτι εκτός από κάτι μύξες σε φάση. 

Είμαστε στο πικ του αίσχους, δεν ξέρω αν το έχετε αντιληφθεί ως έθνος. Εγώ έτσι βλέπω πάντως. Ότι είμαστε στο πικ, στην άκρη εκείνη που δε χωράει άλλη σκατίλα. Κι ως μέγας μάστορας του χώνω αυτό που δεν πίστευες ότι θα χωρέσει εκεί που σου 'λεγα ότι χωράει, σου λέω ότι η σακούλα δε χωράει άλλο, γέμισε. Μόλις τη σηκώσεις θα κάνει ένα ωραίο ΚΡΑΚ και θα γεμίσει ο τόπος μαλακία. Και τι να κάνω, θα μου πεις. Τίποτα, κάνε ό,τι θες. Κι εγώ αυτό κάνω. Όπως και συ, και γω στο πικ είμαι. Αντιμιλάω φουλ, δε σηκώνω άλλο βάρος, φρικάρω κόσμο και τέτοια. Να, τις προάλλες παίρνω στην τράπεζα τηλ να ρωτήσω κάτι. Κι αρχίζει να με ρωτάει κάτι άλλο, αν θέλω να μου έρχεται ο λογαριασμός ιντερνετικά. Καλό είναι αυτό και είπα ναι, αλλά επειδή με τσαντίζει κάθε φορά να με ρωτάνε κάτι άλλο ενώ ήθελα κάτι συγκεκριμένο, δεν ξέρω πως μου ήρθε, και άρχισα να τη ρωτάω τι θα γίνει άμα πεθάνω. Φρί-κα-ρε. Κι όσο φρίκαρε αυτή, τόσο διασκέδαζα εγώ. (Δείγμα κωλόπαιδου, πετυχαίνει το μπούλινγκ και χαίρεται) "Τι εννοείτε;" μου λέει. "Άμα πεθάνω, κορίτσι μου", της λέω νευριασμένα, "τι θα γίνει; Θα έρχονται οι λογαριασμοί στο μέηλ μου που δε θα τους πληρώνει κανείς και μια ωραία μέρα θα σταλεί γράμμα στους δικούς μου εκεί που θα κλαίνε να πληρώσουν;" Φρί-κα-ρε. Μου απάντησε φρι-κα-ρι-σμέ-νη ότι σε περίπτωση θανάτου οι συγγενείς κάνουν ότι είναι απαραίτητο να γίνει και πίπες μιας και έχω να πω ότι ο ξάδερφός μου έχει πεθάνει χρόνια και ακόμα του έρχεται από την τράπεζα να πληρώσει μια γαμοδόση για μία γαμοτηλεόραση. Α σιχτίρι.

Και στο πλαίσιο του σιχτιριού και του ΜΠΑΜ που μέλλεται να γίνει, μη δείτε το Lucy. Όσοι το είδατε, θέλω να ακούσω, τώρα που είμαι φτιαγμένη, "γιατί ρε, ωραίο ήταν.." 
Εγώ λέω καλύτερα να δώσουμε από ένα ευρώ ο καθένας να μαζέψουμε κεί μερικά ψιλά να γυρίσουμε μόνοι μας την ταινία "Ο Τσάκωνας στο Διάστημα" με το γνωστό γλυκύτατο ηθοποιό. Πιο καλό θα είναι. Ο Λυκ Μπεσόν εκτός του ότι προφανώς πίνει κακά ναρκωτικά, είναι τόσο υπερόπτης που πίστεψε πραγματικά ότι είχε αξία αυτή η μαλακία που σκέφτηκε και έπρεπε να το γυρίσει και να μας το δείξει. Και καλά αυτός. Οι άλλοι; Δεν ντράπηκαν να παίξουν; Όχι ότι η Σκάρλετ είναι καμία σοβαρή ηθοποιός αλλά μωρή, δε ντράπηκες; Πόσα σου έδωσε; Τόσα σου έλειπαν; 
Ο Μόργκαν Φρίμαν πάλι, είναι ο μόνος που όταν έχει σκηνές, αν εξαιρέσεις τις πίπες που του έβαλαν να λέει, νιώθεις ότι βλέπεις ταινία. Ίσως γιατί είναι ο Θεός. 
Εννοείται δε ότι ο Λυκ Μπεσόν την έκανε μόνος του την ταινία, σε φάση, αν έκανα εγώ την ταινία με τον Τσάκωνα θα έγραφε στους τίτλους:

"Ο Τσάκωνας στο Διάστημα"
Παίζουν: Κώστας Τσάκωνας και άλλοι γνωστοί ηθοποιοί
Σκηνοθεσία: Κωλόγρια
Ηχοληψία: Κωλόγρια
Μοντάζ: Κωλόγρια
Εφέ: Κωλόγρια
Παραγωγή: Βλάκες καθυστερημένοι
Διευθυνση παραγωγής: Κωλόγρια
Σκριπτ: Κωλόγρια
Ηλεκτρολόγος: Κωλόγρια
Σκηνικά-Κοστούμια: Κωλόγρια
 
Και πάει λέγοντας. 

Τι να πω. Δε μπορώ. Μα είναι δυνατόν; Κι αν έχω δει μαλακίες. Ουουου! Ταινίες με γνωστούς και καλά ηθοποιούς που έγιναν για την αρπαχτή, να τη βλέπεις και να γελάς. Επειδή πλέκω και τα μισά τα χάνω συνήθως, βάζω να παίζει κάτι και όπως καταλαβαίνετε δεν γίνεται να είναι όλα καλά όσα βγάζει η βιομηχανία του κινηματογράφου, αλλά σε κάθε περίπτωση δεν μπορώ να παίζει τηλεόραση. Όσες φορές άφησα την τηλεόραση να παίζει και βρισκόμουν με τα χέρια απασχολημένα να μην μπορώ να το αλλάξω αμέσως, ένιωσα τέτοιο μαρτύριο που σε φάσεις μου έφυγαν λυγμοί και παράπονα. Οπότε καλύτερα να παίζει καμία παπαριά. Αλλά χτες ρε αδερφάκι μου, μετά από μία μέρα ταλαιπωρία, όχι, μετά από μια γαμημένη περίοδο ταλαιπωρίας, έκατσα με σταυρωμένα τα χέρια να απολαύσω το τελευταίο επεισόδιο του Boardwalk Empire (η σειρά είναι πάρα πολύ ωραία) και μετά βάζω το Lucy. Δεν έβαζα μπαλάκια στη μύτη μου και να τα φυσάω με δύναμη; Τουλάχιστον θα γελούσα. 

Και άντε ρε Σκάρλετ, προχωράει το μυαλό σου προς το 100% της λειτουργίας. Και τα αισθάνεσαι, βλέπεις, ακούς όλα. Αλλά δε νιώθεις πόνο. Ναι ε; ΚΑΜΙΑ ΛΟΓΙΚΗ.
Κι άντε, δε νιώθεις πόνο. Σε πυροβολούν. ΑΠΟ ΑΙΜΟΡΡΑΓΙΑ ΔΕΝ ΠΕΘΑΙΝΕΙΣ; 
Και προχωράς. Κι έχεις όπλο με τις γνωστές 76389279392 σφαίρες μέσα. Και μπαίνεις σε νοσοκομείο. Κάνεις τι κάνεις, (ΟΛΑ μαλακίες), και βγαίνεις με ΔΥΟ όπλα; ΠΟΥ ΤΟ ΒΡΗΚΕΣ ΤΟ ΑΛΛΟ; ΣΤΟΝ ΚΩΛΟ ΣΟΥ ΤΟ ΕΙΧΕΣ; Και το καλύτερο; Ζητάς στους γιατρούς να σου κάνουν κείνο και το άλλο αλλά δε σου ράβουν το τραύμα από τη σφαίρα, έτσι για τους τύπους ρε Λυκ, μπορεί να βλέπουν την ταινία και άνθρωποι με εγκέφαλο. Εδώ, θα μου πεις, την έβγαλες από το νοσοκομείο με δύο όπλα. 
Πιάνεις τσάντα με ματωμένα χέρια, πίτα στο αίμα. Ακουμπάς την ΛΕΥΚΗ πόρτα. Και ΔΕΝ αφήνεις αποτυπώματα. Τι έγινε Λυκ; Τσακώθηκες με την καθαρίστρια του συνεργείου ή δεν προλάβαινες να κάνεις ΚΑΙ ΑΥΤΟ μόνος σου, οπότε λες δε γαμιέται, άσε μη λερώνουμε τώρα ποιος καθαρίζει; 
Και δε φτάνει αυτό. Βγαίνεις από το νοσοκομείο και είναι και τα χέρια και η τσάντα καθαρά. Βέβαια, εννοείται, η Σκάρλετ είναι γνωστή παστρικοθοδώρα, να μην κάνει λίγο άζαξ όσο προσπαθεί να τελειώσει τις μαζικές δολοφονίες που ξεκίνησε;

ΑΣΕ ΜΑΣ ΚΟΥΚΛΙΤΣΑ ΜΟΥ ΜΠΕΣΟΝ.  Για τον πούτσο. Καλύτερα δύο ταινίες καράτε σερί. Σε παίρνει και ο ύπνος γαλήνια, δε τσαντίζεσαι. 

Και τώρα που φτιάχτηκα κι άλλο, να πω λίγο, για να κλείσω, για τους καλούς τρόπους, μιας και είναι Χριστούγεννα, η πιο όμορφη γιορτή του χρόνου και όλοι στολίζονται και τέτοια. 

ΚΑΛΟΙ ΤΡΟΠΟΙ.

Μάθετε καλούς τρόπους. Και ο τρόπος είναι ΕΝΑΣ και μοναδικός. ΠΑΡΑΤΗΡΕΙΣΤΕ. Γύρω σας. Παρατηρείστε. Τι δεν σας αρέσει. Μην το κάνετε. Καταρχήν. Σε δεύτερη φάση, να έχετε συνέχεια το νου σας, να είστε σε εγρήγορση. Δεν είναι κακό, η εγρήγορση δεν είναι άγχος, η εγρήγορση οδηγεί στην αυξημένη αντίληψη. 
..Τι λέω τώρα ε; ΜΑΛΑΚΙΕΣ. Άσ' το. Διάβασε αυτά, έτσι γιατί συμπάσχεις που ξεσπάω και τέλος.

1. Μην πλησιάζεις πολύ κοντά μου. Χρειάζομαι λίγο χώρο καταρχήν να σε κοιτάω και να μην αλληθορίζω. Οπότε, αν δεν είσαι κολλητός/ή ή γκόμενος, ΜΗ με γαμοπλησιάζεις τόσο. Καταρχήν, μυρίζω την ανάσα σου. Και δε γουστάρω. Ειδικά αν καπνίζεις. Αλλά ό,τι και να κάνεις. Το να μπορώ να μυρίζω την ανάσα σου, σημαίνει ότι είσαι ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΓΑΜΗΜΕΝΑ κοντά. Μου έχει τύχει κανά δυο τρεις φορές τον τελευταίο καιρό και μιλάμε κάνω moon walking του Μάικλ Τζάκσον αλλά στο ανάποδο, προς τα πίσω.

 Σαφέστατα δεν το κάνουν μόνο άντρες αλλά και γυναίκες. Χτες μου έτυχε μία. ΚΑΝΕ ΠΙΣΩ ΑΝΘΡΩΠΕ ΜΟΥ! Δεν έχει να κάνει με το πόσο συμπαθής μου είσαι, απλά, χρειάζομαι χώρο, ΚΑΝΕ ΠΙΣΩ. Κι αν θες να μου πεις κάτι εμπιστευτικό, πες στο αυτί μου, όχι στη μύτη μου. Βλήμα.

2. Το ίδιο ισχύει και στις ουρές. Μη μου τρίβετε τα βυζιά σας στην πλάτη, δε θα προχωρήσει η ουρά πιο γρήγορα και γω θα γυρίσω και θα ξεράσω πάνω στα σαβουροντεκολτέ σας που σας αρέσει να τα τρίβετε σε άγνωστες. 

Στο σημείο αυτό, αναρωτιέμαι, μόνο τα δικά μου βυζιά είναι ευαίσθητα; ΤΙ ΣΚΑΤΑ; Τα πιέζουν, τα τρίβουν, τα κοπανάνε πάνω όπου να' ναι, και το ύφος; Ρομπότ. Καμία αντίδραση. Κάλτσες έχουν μέσα;

3. Βασικότατο. ΜΑΣΑΤΕ ΜΕ ΤΟ ΣΤΟΜΑ Κ Λ Ε Ι Σ Τ Ο. Κλείστε το στόμα σας όταν τρώτε. Αλλιώς, πάτε σε ένα αχυρώνα και σκύψτε στη γούρνα με τα γουρούνια και φάτε, ή κρεμάστε μια σακούλα σούπερ μάρκετ στ' αυτιά σας με το φαΐ μέσα αν δεν σας βρίσκεται πρόχειρος ο αχυρώνας, γιατί τι το θέλετε το τραπέζι και τα μαχαιροπήρουνα Αναρωτιέμαι. 

4. Όταν σας λένε "ευχαριστώ", "καλημέρα", "καλησπέρα" και άλλα ποταπά και ανούσια πράγματα για τη δική σας κοσμοθεωρία, κάντε τον κόπο να πείτε και σεις ένα, ΕΙΔΙΚΑ αν έχετε μαγαζί. ΠΟΥ' ΣΑΙ, ΚΥΡ ΜΑΛΑΚΑ, ΕΧΕΙΣ ΜΑΓΑΖΙ, ΔΕΝ ΤΟ ΒΛΕΠΕΙΣ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΟ ΝΑ ΠΕΙΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ;

5. Μην παίρνεις θάρρος από μόνος σου. Αλλιώς, πες μας από που το αγοράζεις να πάρουμε και μεις που είμαστε μαλάκες και μετράμε τα σεις και τα σας. Πχ διαβάζεις αυτά που γράφω ή με συναντάς σε μια παρέα και σου φαίνομαι συμπαθής. Αυτό πιστεύεις ότι σου δίνει το δικαίωμα να αρχίσουμε τις φάπες, τα μωρή, τα μαλάκα και άλλα οικεία; Δε νομίζω. Μαζέψου και βούλωσέ το. Δε με ξέρεις. Δεν ξέρεις τίποτα απολύτως για μένα όπως δεν ξέρω τίποτα απολύτως για σένα. Παίζει και να μη θέλω να μάθω κιόλας, αυτό το σκέφτηκες; Όχι προφανώς. ΟΚ. Να σε διευκολύνω. Θα έχεις δει ντοκιμαντέρ. Ε ωραία. Θα έχεις δει τα ζώα πως πλησιάζουν τα άλλα ζώα που δε γνωρίζουν.  Ή και τους ανθρώπους. Προσεκτικά. Βήμα βήμα. ΑΥΤΟ ΑΚΡΙΒΩΣ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ. ΒΗΜΑ - ΓΑΜΗΜΕΝΟ ΒΗΜΑ.

Δε θυμάμαι άλλα βασικά τώρα, αν άλλαζαν αυτά νομίζω θα ήμουν αρκετά ευχαριστημένη, γιατί από που να το πιάσω για τα άλλα; Από το ντύσιμο, δείτε πως είστε σαν κωλοβοθρόνες και μη φοράτε κολλητά και μετά βγάζετε σέλφι για να μας πείτε κοίτα είμαι βουβάλι και είμαι περήφανη; (Αυτά κυρίως τα βλέπω σε ξένα σάιτ αν και δεν μας ενδιαφέρει η εθνικότητα). Το ίδιο που ισχύει για το περήφανο βουβάλι, ισχύει και για το αδύνατο πατσαβούρι με τα χείλη έτοιμα για φίλημα μην ξεράσω. Καθήστε σαν άνθρωποι γαμώ το ξεσταύρι σας, δε μπορείτε απλά να είστε χαριτωμένοι, να γελάτε, να κάνετε μαλακίες να γουστάρετε; Έχω ένα σπυρί στον κώλο, ας το βγάλω φωτογραφία να δείξω ότι είμαι περήφανος γι' αυτό και έτσι πολεμάω τον πόλεμο στη Συρία. ΕΛΕΟΣ.

Αυτά. (Όχι δεν είμαι τέλεια, και ναι, τρώω σα γουρούνι σε φάσεις, και κλάνω και ρεύομαι. Αλλά όχι μπροστά σας. Κι αν το κάνω, σημαίνει ή ότι είστε πολύ φίλοι μου ή μου έχετε σπάσει τ' αρχίδια και είναι η αντίδρασή μου. Ευχαριστώ.)

Υ.Γ. Φοβάμαι πως θα έρθει κάποια στιγμή που θα κλειστώ σπίτι μου και δε θα ξαναβγώ. Μετά όμως με πιάνει αυτό το έξω-ταξιδιάρικο και λέω "άντε μωρέ μαλάκα, τελείωνε" και ξαφνικά τους βλέπω όλους συμπαθείς και όλοι τα ίδια θέλουμε και γαμώτο, δείξε λίγη επιείκεια, σε σένα ρε μαλάκα, στον ίδιο σου τον εαυτό, ανάσανε..

Ας ευχηθώ λοιπόν, Καλές γιορτές σε όλους, με βαθιές αναζωογονητικές ανάσες.

Λερναία Ύδρα.

Μαζί με false alarm. Αυτά τα δύο.

Η Λερναία Ύδρα ήταν ένα μυθικό τέρας που όταν της έκοβες το ένα κεφάλι έβγαιναν άλλα δύο.

Το false alarm είναι ο ψεύτικος συναγερμός, ο ψεύτης βοσκός, όλα αυτά που σε κάνουν να σηκωθείς όρθιος γιατί νομίζεις ότι τρέχει κάτι, αλλά δεν τρέχει. Και ξαναχτυπάει και συ ξανανομίζεις, σηκώνεσαι, αλλά δεν είναι. Και δε σου πάει να μη σηκώνεσαι γιατί σκέφτεσαι, είναι δυνατόν να παραβλέψω κάτι τέτοιο; Γιατί το τέτοιο εννοείται πως θα φαίνεται σημαντικό. Δεν είπαμε να είσαι ηλίθιος και ν’ ασχολείσαι με όλα. Είπαμε να φαίνονται σημαντικά αλλά να μην είναι.

Αυτό συμβαίνει στις ζωές μας. ..Καλά, ας μη μιλήσω για τις δικές σας, δική σας δουλειά να μπείτε στο πετσί του ρόλου ή όχι. Αυτό συμβαίνει λοιπόν στη δική μου ζωή. Η περίπτωση της Λερναίας Ύδρας. Δεν γίνεται να τελειώσει κάτι μία κι έξω. Όχι, με τίποτα. Όλα, μα όλα έχουν και δεύτερο επίπεδο, πράξη, πες το όπως θες. Παραδείγματα; Χιλιάδες. Από το πιο απλό έως το πιο πολύπλοκο.

Ξαπλώνεις στον καναπέ. Τότε θα σε φαγουρίσει ο κώλος σου. Θα γύρεις να τον ξύσεις, θα πέσει το τηλεκοντρόλ κάτω. Πας να το σηκώσεις, κοπανάς το κεφάλι σου στο τραπέζι, πρέπει να πας να βάλεις πάγο- νόμισμα- βούτυρο για να μην κάνεις καρούμπαλο.

Άλλο παράδειγμα. Σου ζητάει κάποιος να πληρώσεις κάτι που θα πλήρωνες αλλά ξαφνικά βάζει κι ένα μπόνους ράουντ στο παιχνίδι και το κάνει δυσκολότερο (αλίμονο). Δεν ξέρεις τι να του απαντήσεις, τι σε συμφέρει. Ρωτάς το λογιστή. Ο λογιστής δεν σου απαντάει με ναι ή όχι. Σου λέει να προτείνεις αυτό. Κι εσύ τώρα πρέπει να πάρεις τον άλλο, να προτείνεις εκείνο κι αν σου πουν ναι (που δε θα σου πουν) εντάξει, αλλιώς να πάρεις το λογιστή πίσω και πάει λέγοντας.

Θες κι άλλο; Δε νομίζω, μοιάζει να το έπιασες το πόιντ.

Είναι τόσο κουραστικό, δε μπορώ άλλο. Ποτέ δεν τελειώνει απλώς. Να πάρεις το λογιστή, να σου απαντήσει και να τελειώσει. Να ξαπλώσεις στον καναπέ και να τελειώσει. Να κάτσεις να φας και να τελειώσει. Να πεις κάτι και να μη χρειαστεί να το πεις άλλες τριάντα. Ξανά και ξανά και ξανά και ξανά και μια αιώνια λούπα στο τίποτα. Για ποιο λόγο; Για να μάθω να μην εκνευρίζομαι; Δεν έχω καν κουράγιο να εκνευριστώ πια. Έχω τόσο απογοητευτεί που ούτε να εκνευριστώ δεν έχω όρεξη. Αποδοχή λέγεται αυτό; Γι’ αυτό κάνουμε τόσο κόπο; Για να είμαστε ξενερωμένοι; Αυτή είναι η ευτυχία που λένε; Δε μου μοιάζει για ευτυχία.

Κι από την άλλη, εκεί που είσαι βαρεμένος, να σκάνε τα false alarm. Ένα τηλέφωνο που νόμιζες ότι θα χαρείς αλλά δε χαίρεσαι, μια ευκαιρία για δουλειά που τελικά ήταν η μεγαλύτερη πίπα και πάει λέγοντας.

Αλλά κατά τα άλλα είσαι καλά.

Εμψυχωτικά μηνύματα παντού, σε όλες τις γλώσσες, σε όλες τις χώρες, σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης. Πρώτη εγώ τα μοιράζομαι. Αλλά κουράστηκα και μ’ αυτά.

Δεν έχω δικαίωμα να γκρινιάξω, υπάρχουν χειρότερα.

Δεν έχω δικαίωμα να πω τίποτα, είμαι καλύτερα απ’ όλους.

Δεν έχω δικαίωμα να μιλάω, συμβαίνουν τέρατα.

Δεν έχω δικαίωμα να παραπονιέμαι, δε βλέπω πως είναι οι άλλοι;

Τι νόημα έχουν όλα αυτά; Δε βρίσκω κανένα νόημα σε τίποτα. Η υπερβολή του υπερ-αισιόδοξου και του υπερ-απαισιόδοξου σε έναν άνθρωπο. Και σε δύο και σε τρεις και δε με νοιάζει να τη βγάλω να τη συγκρίνω με κανέναν σας γιατί βασικά δεν έχω δικαίωμα να μιλάω αφού δεν μου λείπει κανένα χέρι πόδι και δεν έχω καρκίνο.

Θες να γκρινιάζεις; Γκρίνιαζε. Μη στο χαλάσουμε.

Ούτε να γκρινιάζω θέλω. Σαφώς και δε θέλω.

Ατάκα κολλητού -σοφή- :

«Κατά πάσα πιθανότητα, έχουμε πολλά χρόνια ακόμα μπροστά μας. Έτσι θα τα περάσεις;» (το είπε κουνώντας το δάχτυλο πάνω κάτω δείχνοντάς με και δεν εννοούσε την εμφάνιση αλλά τη συναισθηματική κατάσταση την οποία βρισκόμουν).

Κι έχει δίκιο. Και δεν μου λέει ο κολλητός μόνο σοφά πράγματα, μου λένε κι άλλοι κολλητοί κι αγαπημένοι. Και γω επίσης, πρώτη μοιράζομαι όλα αυτά τα εμψυχωτικά, πρώτη εμψυχώνω κόσμο, πρώτη τσαντίζομαι όταν ακούω να μιλάει κανείς άσχημα για τον εαυτό του και προσπαθώ να τον συνεφέρω. Όλοι λέμε στους άλλους «μην στενοχωριέσαι για πράγματα που δεν μπορείς να αλλάξεις», «τίποτα δεν είναι μόνιμο».. και πάει λέγοντας.

Και; Τι γίνεται με κείνο το γαμημένο συναίσθημα του ‘όλα είναι ανούσια’;

Δε θα πάρω τίποτα μαζί μου κι αυτό το ξέρω. Ξαφνικά άρχισαν να με κουράζουν τα πολλά ρούχα, τα πολλά παπούτσια, τα πολλά συρτάρια, τα πολλά λόγια, τα πολλά όλα. Και είμαι υποχρεωμένη να διαχειριστώ και πολλά ρούχα και πολλά παπούτσια και πολλά συρτάρια και πολλά λόγια. Γιατί όταν έχεις χτίσει ένα ολόκληρο κόσμο επί χρόνια, δεν μπορείς επειδή το αποφάσισες, να τον γκρεμίσεις και σε μια στιγμή. Αφού το αποφάσισες θα τον γκρεμίσεις, αλλά αυτό με το σφυράκι να προσπαθείς να ρίξεις τον Πύργο του Άιφελ, είναι πολύ κουραστικό.

Τι έπαθε η Κωλόγρια και δεν μας γράφει για πορδές; Α, το κλανίδι που ρίχνω είναι εκκωφαντικό και έχω φτάσει σε σημείο να κλάνω και μετά να βάζω τα γέλια μόνη μου και ν’ αναρωτιέμαι αν την ώρα που κοιμάμαι έχω ένα μεγάλο σωλήνα στο στόμα και ρουφάω όλη τη νύχτα τόσο αέρα που το πρωί κλάνω ένα τέταρτο και άρα κάνω εξαέρωση. Ειλικρινά αυτήν την απορία θα την πάρω μαζί μου στην πυρά (γιατί δε θέλω να ταφώ και να είναι τα κόκκαλά μου στοιβαγμένα στο κουτί τους κι από μια απροσεξία ή γιατί κανείς δεν ασχολήθηκε να είναι εκτός κουτιού, χωρίς αριθμό πια, άγνωστα κόκκαλα αγνώστου, πεσμένα, εκτεθειμένα και μπερδεμένα με άλλα στο δρόμο μπροστά στο οστεοφυλάκιο- αληθινή εικόνα που έχω δει στο νεκροταφείο Ζωγράφου).

Λερναία Ύδρα και false alarm λοιπόν. Μας έχουν σπάσει τ’ αρχίδια.
Να παρατηρήσω τα λουλουδάκια, τις μελισσούλες, τα φυτάκια, τις μυγούλες και τα σκουλικάκια και μετά έρχεται μια γάτα από δίπλα και χέζει τις γλάστρες σου. Ε σιγά, τι έγινε! Δεν έπαθες και τίποτα! Όχι, δεν έπαθα τίποτα, απλώς βγήκα να χαζέψω τις μελισσούλες και βρέθηκα να μαζεύω κουράδες.

Δεν έπαθα τίποτα για το ένα, για το άλλο.. Να ρωτήσω κάτι; Τι να κάνω που έχω ένα τόσο ευαίσθητο νευρικό σύστημα; Με ποιο τρόπο μπορώ να το μπλοκάρω; Δεν θέλω να το έχω, ούτε το παρήγγειλα, με κάποιο τρόπο το είχα, εξελίχθηκε, δεν ξέρω, τώρα όμως το έχω και υποτίθεται πως είναι κάτι πολύ καλό, ένα καλό στοιχείο να έχει ένας άνθρωπος.

Αλήθεια; Εδώ; Στην Ελλάδα; Στη γη; Στον πλανήτη αυτόν; Πού να γυρίσω να κοιτάξω και να μη στενοχωρηθώ; Που βάζω κάθε μέρα μαλακίες φωτογραφίες και αστεία στο facebook και διψάω να βρίσκομαι με ανθρώπους που γελάμε πολύ, και σκέφτομαι να ρουφάω από μόνη μου αέρα να κλάνω να γελάμε, τι σημαίνει; Ότι δεν βλέπω τι γίνεται γύρω μου; Μα δε γίνεται. Και μόνο λόγω του ευαίσθητου νευρικού συστήματος, πιάνω σήμα αμέσως. Οπότε που να στραφώ και να μην στενοχωρηθώ;

Προσέχω τόσο πολύ πια τι εικόνες θα περάσουν από μπροστά μου, τι ειδήσεις θα διαβάσω, τι λέξεις θ’ ακούσω (από ποιον βασικά). Κάθε είδους αρνητισμό -προσπαθώ να- τον διώχνω. Κι όχι γιατί δεν υπάρχει. Αλλά γιατί με γαμάει και με κάνει περισσότερο άκαμπτη, να μη θέλω ν’ αντιδράσω. Αλλά είναι παντού ο πούστης -ο αρνητισμός-. Σου είπα. Πας στη βεράντα να μυρίσεις λουλουδάκια και βλέπεις κουράδες.

Μα να μην πας γάλα για τα παιδάκια που δεν έχουν; Να μη δώσεις στα χωριά SOS που θέλουν να τα κλείσουν;  Να μην συμπαρασταθείς στο Ρωμανό;  Να μην κάνεις κάτι για τους Σύριους; Φυσικά και θα κάνεις. Κάνεις ό,τι μπορείς. Απλώς νιώθω προσωρινά χαρά και μετά σου ’ρχεται εμετός και πάλι. Γιατί πάλι θα σκοτώσουν- δείρουν- αδικήσουν κάποιον που δε θα έπρεπε, πάλι θα πεθάνει ή θα τραυματιστεί, ένα ζώο που δεν έφταιγε, πάλι θα γίνει ένας πόλεμος που δεν έπρεπε, πάλι κάτι θα γίνεται συνέχεια παντού. 

Έτσι είναι η ζωή. Και πάμε πάλι. Τι νόημα έχουν όλα;

Ψόφα και παράτα μας είναι η μία απάντηση.
Η άλλη, έλα, κάνε κουράγιο, πάντα πάνω και κάτω είναι όλα. Γι’ αυτό είσαι δω για να πολεμήσεις και να φύγεις καλύτερη απ’ ότι ήρθες. Αυτός είναι και ο μοναδικός στόχος της ύπαρξης. Τι άλλο; Να αφήσεις το καλύτερο αυτοκίνητο του κόσμου πίσω; Να βρεις το φάρμακο για τον καρκίνο; Εντάξει. Δε γίνεται 7 δις άνθρωποι να βρίσκουν το φάρμακο για τον καρκίνο, αν και να το έβρισκαν οι φαρμακοβιομηχανίες είναι τέτοιες καριόλες που δε θα έχαναν άπειρα κέρδη έτσι εύκολα για ένα γαμοφαρμακάκι.

Οπότε. Συμπέρασμα. Αν θες, ψοφάς. Αν δε θες, το βουλώνεις, δίνεις ένα χαμόγελο Τζοκόντα στον εαυτό σου, αποφασίζεις ότι μερικά είναι false alarm και άλλα Λερναία Ύδρα που καμιά φορά, αν πας και την κοιτάξεις από κοντά, ίσως δεις ότι έχει όμορφα μάτια και ότι βρίσκεται εκεί για να σε κάνει να μάθεις.

8 χρόνια.

-Τι είναι οι δουλειές «Αρντάν»; Ελάτε τώρα!

-Δεν ξέρω τι σημαίνει «αγαπώ λίγο» δυστυχώς.

-Είναι ωραία στον Παράδεισο… ντλιν… ντλιν… ντλιν… Ω, είναι ωραία στον παράδεισο… ντλιν… ντλιν.. ντλιν… καθένας βρίσκει ότι πάντοτε ποθούσε...ντλιν… ντλιν… ντλιν!

-Το καλό κοινό σε ένα θέατρο είναι καλό για το κοινό καλό.

-Όταν βαριέμαι, βαριέμαι.

-Το λοιπόν παίδες, κινδυνεύει η υπόληψή μου.

-Μπα, δε γίνεται έτσι.

-«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του.»

-Τα κατάφερα!

-Φτωχός ο τίτλος σαν το μυαλό μου.

-Βαρέθηκα όλη αυτή τη μιζέρια και υπόσχομαι (όχι τίποτα, αλλά το έχω ανάγκη), να πήξω στη μαλακία τώρα που θα επιστρέψω.

-Έ Έ Έρχεται!

-Δεν ξέρετε πόσο μ’ αρέσει να περπατάω μέσα στα δέντρα.

-...έρχεται υβριστικότατο ποστ γεμάτο θυμό και μίσος.

-Κουράδες...
Μύξες...
Τσίρλες...
Μπινελίκι...
Γκρίνια...
Αγάπη...
Σκέψεις...
Πρήξιμο...

Πάλι τα ίδια η Κωλόγρια..!!!

-Έκλεψα και διαδίδω από τον Ροΐδη. Κάντε το ίδιο.

-Τρεις προσκλήσεις σε ένα ποστ θέλω να πω.

-Έψαξα έτσι λίγο να βρω από που ήρθε το έθιμο του να λέμε ψέμματα την Πρωταπριλιά και βρήκα αυτό και αυτό συν πόσα άλλα που βαριέμαι να αντιγράψω.

-Καταρχάς, Καλό κι Ευτυχισμένο Μήνα σε όλους σας.

-Γαμώ το ίντερνετ, γαμώ τις συνδέσεις μου, γαμώ την εξέλιξη, γαμώ τις επικοινωνίες και γαμώ το σπίτι ολονών!

-Πριν αφήσω τα κόκαλά μου, πρόλαβαν και με κάλεσαν σε παιχνίδι.

-...του Αριστομένη Βαλαώρα.

-(Να ρωτήσω κάτι πριν αρχίσω;; Γιατί λυσσάτε να τελειώσει; Γουστάρετε περισσότερο τα ποστ που λένε ότι βαριέμαι και με ενοχλεί ο θόρυβος; Και στο κάτω-κάτω, τι θέλατε να γράψω; «Πήγα στο κάμπινγκ, ωραία ήταν, ταλαιπωρήθηκα λίγο στην αρχή, αλλά μετά εντάξει, καλά πέρασα, δεν έγινε και τίποτα σπουδαίο και μετά από μια βδομάδα γύρισα». Ορίστε λοιπόν, έτσι πέρασα στις διακοπές μου. Όποιος είναι ικανοποιημένος μ’ αυτό, να μη διαβάσει παρακάτω και να ξανάρθει όταν θα έχω ποστ που λέει ότι βαριέμαι και με ενοχλεί κάποιος θόρυβος. Λαμόγια. Πόρνες όλοι σας. Θα σας γαμήσω στη λεπτομέρεια. Μέχρι και τι χρώμα φερμουάρ είχε η τσέπη στο σορτς του βρωμίλου που σέρβιρε στην ταβέρνα θα περιγράψω. Έτσι, θα χιονίζει και γω θα μιλάω για παραλία. Για να μάθετε).

-Τώρα ξέρετε τι έχω πάθει.

-Μας έχετε πρήξει τα αρχίδια με τα παιχνίδια σας αλλά δεν μπορώ να κάνω τίποτα όταν δύο καταπληκτικές γυναίκες (γλείψιμο, γλείψιμο, γλείψιμο) με καλούν να παίξω.

-Γεια σας, ήρθα.

-Χο χο χο!

-...

Τα γαμώ όλα.

-...πριν μερικές μέρες.

-Μιλούσα λέει στην ύπνο μου χτες, ροχάλιζα, πεταγόμουν και ξυνόμουν, αλλά εγώ δε θυμάμαι τίποτα.

-Το πράμα με τη μύτη μου όλο και χειροτερεύει.

-Ψηφίσατε; Εγώ ναι.

-Γεια σας φίλοι μου!

-Στραγάλι στον κατήφορο.

-Φανταστικά!

-Καταρχάς Καλό Μήνα και Ευτυχισμένο σε όλους αν και με τόσο άγχος στρες παχυσαρκία που έχουμε όλοι, το βλέπω δύσκολο.

-...φωτιά στη στράτα μου.

-Αγαπητοί μου φίλοι γεια σας.

-Πώς σας μπήκε;

-Τα'θελε η μαμά σου, τα'θελες και συ!

-Ξέρετε τι σημαίνει να είσαι καταδικασμένος σε αιώνια εγρήγορση;

-Έτσι ζω τον τελευταίο καιρό, έτσι βαράνε οι καμπάνες, έτσι κουράζομαι, έτσι σκέφτομαι.

-Το έχετε σκεφτεί πως οι άνθρωποι ή είναι φυλακισμένοι σε διαφορετικούς τύπους εξαρτήσεων ή παλεύουν καθημερινά να κάνουν απεξάρτηση;

-Κάποιος μας δουλεύει εδώ και δεν το έχουμε καταλάβει.
-Καλό Μήνα πρώτα απ' όλα.
-Έτσι έβαλα τον τίτλο, πιασάρικος και καλά.
-Είπα να γίνω λίγο σπαζαρχίδω μιας και ξέρω πως οι περισσότεροι σκέφτονται το χειμώνα μετά τις διακοπές του καλοκαιριού και τους σηκώνεται η τρίχα.
-Που λέτε.

-Με σοκολάτα και καρύδια.

-Βγαίνεις από "πόλεμο", σχεδόν γυμνός, με μώλωπες, γρατζουνιές, κοψίματα, κρυώνεις, φοβάσαι, δεν ξέρεις που πατάς.

-Όπως λέμε Ανώνυμοι Αλκοολικοί.

-Γεια σας.

-Αν σου αρέσουν τα καυτά υγρά κορίτσια, άνοιξε την τηλεόρασή σου στις 3 το πρωί να βρεις τη γεια σου μεγάλε.

-Η απουσία έμπνευσης σε συνδυασμό με τον χτύπο της καμπάνας σε γηπεδιακούς ρυθμούς και την ιδέα ότι έρχεται Πάσχα που δεν το χωνεύω και θα βαράει ολημερίς κι ολονυχτίς και με κάνει να σκέφτομαι πως ''καλύτερα να ήμουν στο Μααστρίχτ που τουλάχιστον θα έβγαινα έξω χωρίς να κινδυνεύω να με κόψει ένα μηχανάκι στο πεζοδρόμιο αλλά στ' αρχίδια μου κι αυτό συν κάτι άλλο και κάτι άλλο και κάτι άλλο μου μπλοκάρουν το μυαλό και μου αποσύρουν την ενέργεια να γράψω αστείες μαλακίες γιατί το θέμα μου προϋποθέτει σκέψη και τη διατήρηση αυτής της μικρής φλόγας που συνεχίζει να σιγοκαίει ενώ όλα καταρρέουν και κάνει ακόμα και μένα την ίδια ν' απορώ που τη βρήκα και τι κάνει εκεί κι αν μας δουλεύει ενώ προσπαθεί να διατηρήσει την ψυχραιμία του μα φτάνει μια στιγμή για ν' αρπαχτώ και τελικά.. θα δείξει. Ουφ. Έχει κανείς όρεξη για ψέμματα; Αρκετά δεν έχουμε ακούσει; Μόνο αλήθεια παρακαλώ.

-Έχοντας φάει μόλις ένα ληγμένο παγωτό (το έχω στο ψυγείο από πέρσυ) και περιμένοντας ένα φίλο μου να έρθει να δει γιατί δεν λειτουργεί το mozilla στο μικρό λάπτοπ ενώ λειτουργεί το explorer και φυσικά θα τον βρίσω γιατί όποιος έρχεται να με βοηθήσει σε κάτι τον βρίζω, είναι νόμος αυτό, τέρμα και τελείωσε, σας γράφω.

-Γκρινιάζω γκρινιάζω αλλά νομίζω ότι μου αρέσει η ταραχή.

-Να πέσουν μερικά γιατί έχω αρχίσει να βιδώνομαι και σε μεγάλη ηρεμία έχω κρατηθεί τόσο καιρό.

-Τι να πω.

-Της πουτάνας το κάγκελο!

-Έχω τις μαύρες μου, νομίζω ότι λέω όλο βλακείες, δε με αγαπάει κανείς, είμαι μια πατημένη κουράδα στο παπούτσι ενός άστεγου που η σόλα του είναι φαγωμένη και σε λίγο θα ξεμείνει κάπου και θα την πάρει το νερό ενός βοθρατζίδικου και θα τη ρίξει σε ένα λαγούμι στο κέντρο της πιο βρώμικης περιοχής της πόλης και θα μείνει εκεί μέχρι να λιώσει.

Κατά τα άλλα καλά.

-Μεγαλύτερη αλήθεια δεν έχει, όχι.

-Εγώ είμαι το καμμένο δάσος.

-Πρώτα απ' όλα Καλή Χρονιά σε όλους.

-1η Φλεβάρη φίλες και φίλοι, χιονίζει στο κέντρο της Αθήνας όπως και σε πολλές άλλες πόλεις της Ελλάδας, καθώς και της Ευρώπης αν και αυτό το τελευταίο δεν μας κάνει εντύπωση γιατί είναι πολύ συχνό φαινόμενο.

-Ευτυχώς που θα έγραφα πολύ, πολλά και πόσα.

-Πόσο ειρωνικό ακούγεται ε;

-Το συγκεκριμένο ποστ είναι αφιερωμένο σε όσους πιστεύουν ακόμα πως οι μεγαλύτεροι άνθρωποι σε ηλικία θα ψηφίσουν τα μεγάλα κόμματα.

-Το γενικότερο κλίμα αυτών των εκλογών μοιάζει με τις κακοποιημένες γυναίκες και το φόβο που νιώθουν ν' αφήσουν πίσω τους αυτό που τις σκοτώνει.

-Όχι πείτε μου, σας παρακαλώ πείτε μου, δεν αναπολείτε το χειμώνα με το ψωλόκρυο;

-Καλημέρα σε όλους.

-Μιλάμε τι ωραίο πράμα το ξεστράβωμα, πολύ ωραίο όμως.

-Έχω τσαντίλες.

-Αγριεύουν τα πράγματα, το αντιλαμβανόμαστε να υποθέσω.

-Η επικοινωνία συνεχίζει να χάσκει και η κοινωνία έχει πέσει στην πρέζα.

-Ένα κλανοπόστ νομίζω πως είναι σωστό να αναρτηθεί για Καλή Χρονιά, επιβάλλεται και έτσι πρέπει μπας και κλάσει πάνω του το νέο έτος αν και '13, αν και Τρίτη και '13, αν και με πολιτικούς αυτούς που έχουμε, μα τι καθυστερημένος ο άλλος, ο πρωθυπουργός ντε, βγήκε χτες και έλεγε, ούτε άκουσα, έβριζα τόσο δυνατά επίτηδες που δεν άκουγα, άντε ρε από κει που θα ευχηθείς παλιοκαραγκιόζη, να μας δώσεις τα λεφτά σου να γουστάρουμε άμα θες να βοηθήσεις, να μας έστελνες χτες λιμουζίνες να μας πηγαίνουν βόλτες και σπίτια μας που αναγκαστήκαμε να πάρουμε τα αυτοκίνητά μας ή να πληρώνουμε ταξί μεθυσμένοι άνθρωποι μαλάκα, να πεις στη Μέρκελ να πα να γαμηθεί, να τους χώσεις όλους φυλακή, να μπεις και ο ίδιος και μετά να αυτοκτονήσετε ομαδικώς.

-Μπλογκάκι μου σε έχω παραμελήσει.

-Για τη γιορτή της γυναίκας, θα ήθελα όλοι μαζί να γιορτάσουμε τα 3 εκατομμύρια γυναίκες που πεθαίνουν καθημερινά επειδή απλώς είναι γυναίκες, να γιορτάσουμε τις 600.000 που τους κάνουν κλειτοριδεκτομή, άλλες πόσες που τις λιώνουν στο ξύλο, τις βιάζουν, τις πετάνε σε χαντάκια, δεν τους δίνουν τα ίδια λεφτά σε δουλειές, τους μιλάνε άσχημα, τις προσβάλουν με σεξιστικά σχόλια και τους δημιουργούν αισθήματα κατωτερότητας, δεν τις εκτιμούν ως μάνες που αν δεν υπήρχαν οι μάνες δεν θα υπήρχε αυτό το ηλίθιο ανθρώπινο είδος.

-Χρειάζεται άρα κριτική ικανότητα, εξυπνάδα και ευστροφία για να μπορέσει κάποιος να συνδυάζει πράγματα ή αρκεί να είναι πονηρός, χωμένος στη ζωή, να έχει φάει πολλά πακέτα, να παρακολουθεί τι γίνεται γύρω του και να μην κοιμάται όρθιος;

-Βασικά ευχές θα ήθελα να γράψω αλλά κάπως το μυαλό μου είναι θολό και δεν ξέρω τι να πω.

-Περνάω κρίση.

-Η Ελλάδα μοιάζει με μια πολύ ωραία καριόλα.

-Σε πρώτη φάση θα ήθελα να πω κάτι άσχετο με το θέμα το οποίο δεν αφορά τον Αστέρα Τρίπολης, οπότε εσύ ποδοσφαιρόφιλε αναγνώστη που έψαχνες τα νέα της αγαπημένης σου ομάδας και κατά λάθος μπήκες εδώ, φύγε και μην καθυστερείς, τούτο το blog δεν γράφει για ποδόσφαιρο, γκόμενα το 'χει, ευχαριστώ.

-Πόσο μου τη δίνει αυτή η εκκλησία άμα βαράει τον ύμνο του Ολυμπιακού δε λέγεται.

-Ποιος το ’κανε, ποιος, να ’τος, ο πούτσος ο κεφάτος.

-Ειρωνικός τίτλος και γω έγραφα και δεν γραφόταν τίποτα.

-Για όποιον δεν είναι μαλάκας τρόμπας να τρομπάρει μαλακία μέχρι να σκάσει. Γι' αυτόν θα είναι καλή χρονιά.

-Μετά από απαίτηση δεκάδων χιλιάδων αναγνωστών (2 φίλες μου), έχουμε και πάλι στο πρόγραμμά μας, κριτικές για ταινίες.

-Δίνω σημασία στο τι συμβαίνει γύρω μου.

-Λοιπόν, ποτέ δεν μου άρεσε να μου κάνουν ερωτήσεις.

-Το λοιπόν μάγκες και μόρτες.

-Jif

-Είναι μερικές φορές ρε παιδί μου που γυρίζεις σπίτι σου μετά από μερικά ποτάκια και για σένα δεν έχει τελειώσει το βράδυ, στην πραγματικότητα έχει αρχίσει.

-Σχεδόν δύο εβδομάδες μετά, ολοκλήρωσα σε 21 σελίδες (καλή επιτυχία στον αναγνώστη) την εμπειρία που όχι, δε μου άλλαξε τη ζωή αλλά ναι, τη λες πολύ έντονη, βιωμένη σε μια ήδη έντονη περίοδο, μα πως αλλιώς θα γινόταν, τίποτα ποτέ δεν έρχεται ένα-ένα, ή όλα μαζί πέφτουν, ή τίποτα.
-Οι ζωές μας είναι γεμάτες απώλειες.

-Κάποια Μέρα.

-Θυμήθηκα παλιά που έβαζα κάτι τίτλους γάμησέ τα, ό,τι να'ναι, Ο Μουσακάς και η Διπλή Γύρα Πατάτα ξέρω γω, κάτι τέτοια.

620 αναρτήσεις, 620 προτάσεις, οι πρώτες, από το πρώτο ποστ κάθε μήνα από το 2006 που ξεκίνησα, μέχρι σήμερα.

Το μπλογκ μου έχει γενέθλια και γιορτάζει τα 8 χρόνια. Κι αυτό είναι το ποστ 621.

Πρόλαβα. Είναι 11:20, είχα στο νου μου να γράψω επετειακό ποστ σήμερα και το ήθελα όλη μέρα αλλά δεν πρόκαμα. Ήθελα να κωλοβαρέσω, δε με άφηναν, τελικά τα κατάφερα. Επάξια. Και πρόλαβα και να γράψω το ποστ. Και τώρα έχω βάλει τη μηχανή στο φουλ να τα πω όλα ώστε να το αναρτήσω τη σημερινή μέρα.

Κι αν δεν προλάβεις τι έγινε;
Τίποτα.
Γιατί τι έγινε δηλαδή αν βγει αύριο; Θα χαθεί κάποια σειρά;
Όχι.
Οπότε;
Τίποτα.
Εντάξει.

Η σημερινή μέρα.

Προσπαθώ να κωλοβαρέσω. Είχα υποσχεθεί ότι μόλις τελειώσει ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΡΑΜΑ που ζούσα τον τελευταίο καιρό με ΤΟΣΟΥΣ μαλάκες να μου ΖΑΛΙΖΟΥΝ Τ’ ΑΡΧΙΔΙΑ, θα κωλοβαρούσα.

Έχω τόσα να πω που δεν ξέρω αν θα τα πω ποτέ. Ανάλαφρες διηγήσεις σε φίλους, τους κάνουν να με εκβιάζουν πως αν δεν γράψω αυτές τις καταπληκτικές εμπειρίες με ντοκουμέντα θα μου δείξουν αυτοί.

Πλατειάζω. Τι να κάνω. Υπέφερα. (Και δεν έχει τελειώσει ακόμα. Ούτε θα τελειώσει σύντομα. Απλώς το επόμενο στάδιο φαίνεται περισσότερο ενδιαφέρον, με λιγότερους μαλάκες, πιο συγκεντρωμένο και ενήμερο και καθ’ όλα έτοιμο. Όσο μπορεί να είναι κανείς).

Η σημερινή μέρα.

Προσπαθώ να κωλοβαρέσω. Ξεκινάω από τις ωτασπίδες που έβαλα μετά το πρώτο κατούρημα τα ξημερώματα ώστε να κοιμηθώ υποχρεωτικά χωρίς να με ξυπνήσει κανείς και να θέλει. 
Ξύπνησα νωρίς γιατί συνήθισα τόσες μέρες μαλακία.
Υπό το καθεστώς ανελέητης ντάγκλας και πόνων παντού, ψάχνω να βρω τον πατέρα που είναι στο καφενείο και έχει το αυτοκίνητο που το θέλω γιατί το δικό μου δεν το ξεπαρκάρω με τίποτα καθημερινή. Πρέπει να με έχετε πολύ ανάγκη.

Μέχρι να βρεθεί ο πατέρας πάω στο μπάνιο και βλέπω πως είμαι πρησμένη λες και κάποιος είχε πιάσει τα μάγουλά μου και τα είχε πιέσει με τα δάχτυλα προς τα μπροστά, όπως κάνουν οι θείες στα παιδάκια. Από το μαξιλάρι.
Τονίζω στον εαυτό μου να θυμηθώ να φοράω γυαλιά ηλίου όλη μέρα σήμερα.

Ο πατέρας βρίσκεται. Η μάνα σίλβερ αλέρτ τον ανακάλυψε. Το αυτοκίνητο θα είναι στην ώρα του.

Ετοιμάζομαι, κατεβαίνω, λαγούμι μπροστά από το σπίτι, σκάβουν γι’ αέριο. Να βρουν; Δεν ξέρω. Θα μπορούσε, ήταν πολύ βαθύ. Βάζω τα γέλια. Κάνω τις πρώτες δουλειές γρήγορα ώστε να κάνω τι; ΝΑ ΚΩΛΟΒΑΡΕΣΩ.

Αρχίζουν τα τηλέφωνα. Μου ζάλισαν τ’ αρχίδια. Συμβολαιογράφοι, λογιστές, η μάνα, δουλειές, αλλά εγώ είμαι πονηρή κι όταν θέλω να κωλοβαρέσω το προσπαθώ πολύ. Τους βάζω να μιλήσουν μεταξύ τους. Πήγα για κωλοβάρα.

Στην κωλοβάρα, δε μάσησαν, άρχισαν να με παίρνουν τηλέφωνο για να μου πουν ότι συνεννοήθηκαν μεταξύ τους. Γίνομαι φίλη με τους μαγαζάτορες του μαγαζιού που ήμουν γιατί είπε πολλά το στόμα μου. Ήρθε ο κολλητός να μου πει τι να διαλέξω γιατί δε μπορούσα να αποφασίσω. Τα καφέ ή τα κόκκινα; Τελικά μάς άρεσαν τα καφέ αλλά πήρα τα κόκκινα γιατί καφέ έχω και ήθελα κόκκινα.

Πάμε για κωλοβάρα. Κωλοβαράμε. Αρχίζει να πετυχαίνει το σχέδιο. Δεν έχει άλλα τηλέφωνα. Ο κολλητός μου λέει ότι δε μπορεί να κωλοβαράει άλλο γιατί πρέπει να δουλέψει. Εγώ γυρίζω σπίτι γιατί θυμάμαι ότι έχουμε πει με τον άλλο κώλο και βρακί να μου κάνει κάτι δουλειές.

Στη διαδρομή κωλοβαράω και αργώ να γυρίσω σπίτι. Βρίσκω μηνύματα του κώλου βρακιού τον παίρνω τηλέφωνο μου κάνει τις δουλειές, αποφασίζουμε να κωλοβαρέσουμε. Παίρνει η μάνα μου ανάβει φωτιές. Μηχανικοί τηλ μάνα μπινελίκια λύνονται όλα. Πάμε με κώλο βρακί στο σπίτι του. Μέσα σε μια σακούλα έχουμε μπλακεντέκερ, σοκολάτα, μανταρίνια, σπανακόπιτα, πατατόπιτα, ένα γλυκό σταφύλι, μία βάση για κουτάλες, το στικάκι μου με ταινίες. Στη διαδρομή θυμάται ότι θέλει σούπερ μάρκετ, πάει σούπερ μάρκετ εγώ προχωράω για περίπτερο. Πάω στο σούπερ μάρκετ, έχει δώσει τη σακούλα στην είσοδο, τον βρίσκω στο ταμείο, η κοπέλα έχει σουτάρει τη σακούλα, έχει σπάσει το βάζο με το γλυκό, τα έχει λούσει όλα ζάχαρες και σταφύλια σε όλα, εμείς λέμε δε πειράζει δε πειράζει αυτή και καλά στενοχωριέται, τώρα το ’χει ξεχάσει ήδη. Στο δρόμο βάζουμε σε άλλη σακούλα τα φαγώσιμα γρήγορα, πάω να βάλω το χέρι πιο βαθιά, ΟΧΙ ΕΚΕΙ, φοβάται μην κοπώ, δεν το βάζω, πετάμε τη σακούλα.

Μαζί με το στικάκι.

Το καταλάβαμε στο σπίτι του.

Στην είσοδο της πολυκατοικίας, βρήκαμε αυτό το χαρτάκι.

Αυτά. Τέλειωσε η μέρα.
Κωλοβαρέσαμε.

Πρόλαβα.
Και τι έγινε;
Τίποτα.

Update:
Και μία ώρα μετά, εκεί που πίνω χαλαρωτικό τσάι μπας και κοιμηθώ, γίνεται σεισμός βαρβάτος. Κι ακόμα ένας. Όχι άλλο, μονολογώ. Κλάνω μέντες. Τσίτα τα νεύρα. 
Και σου'πα μη γιορτάζεις.
Αυτή είναι μέρα αδερφούλα μου.
 

Η πιθανή ανταπόκριση της αλληγορικής σημασίας.

Θυμήθηκα παλιά που έβαζα κάτι τίτλους γάμησέ τα, ό,τι να'ναι, Ο Μουσακάς και η Διπλή Γύρα Πατάτα ξέρω γω, κάτι τέτοια.
Πω ρε μαλάκα ένα μήνα έχω να γράψω, τι λες τώρα. Να σου πω κάτι; Πάρε καταρχήν το γαμάτο gifάκι, που το ονόμασα:

Ο Ορισμός του Cool. 
Έτσι πρέπει να είσαι. Να κάνεις τα αδιανόητα και να είσαι σίγουρος ότι θα πετύχουν. Και να πετυχαίνουν λέει.

Και όσο εσείς βλέπετε το gifάκι και γελάτε, εγώ θα κοιτάξω τα δελτία τζόκερ που ΔΕΝ έπαιξα χτες. Αν είναι τα νούμερα που κέρδισαν και ΔΕΝ τα έπαιξα γιατί δεν πρόλαβα επειδή ήμουν σε μια μαλακία ραντεβού για δουλειά, θα είμαι cool. Γιατί έτσι πρέπει να είσαι. 

Μέρες.

Κάποια Μέρα.

Μετράς τις μέρες; Εγώ όχι. Ξέρω σίγουρα πότε ήταν αλλά μέρες δε μετράω, τύπου 20, 30 μέρες. Ξέρω σίγουρα ότι πριν κάποια χρόνια, ναι, ξέρω πόσα, άλλαξε η ζωή μου και τώρα ξαναλλάζει. Χαμογελάω, ναι. Αλλά έχω χεστεί πάνω μου. Η προηγούμενη πίστα ήταν σα να ήμουν κλεισμένη μέσα σε ένα σπίτι, πολύ ωραίο, δε λέω, αλλά κλεισμένη, για πολλά χρόνια. Και ξαφνικά, άνοιξε η πόρτα και βρέθηκα έξω. Σε ένα υπέροχο λιβάδι, καταπράσινο, ήσυχο, ανοιχτό. Κι όμως. Ήμουν χεσμένη πάνω μου. Τι κάνουν τώρα; Περπατάνε. Κι αν με δαγκώσει κανένα κουνελάκι; Κι αν πατήσω κάτι; Που πάω; Ο ίδιος φόβος που έχουν όλοι οι άνθρωποι απέναντι στην αλλαγή. Και πήγα. Και τα κατάφερα. Κανένα κουνελάκι δε με δάγκωσε, τίποτα δεν πάτησα. Έσπασα τα μούτρα μου αμέσως μετά. Στριμώχτηκα ανάμεσα σε βράχους και έκλαψα πολύ. Ήρθαν φίλοι και μου άπλωσαν το χέρι. Άλλοι, με παράτησαν στη μέση του δρόμου. Όλοι όμως τελικά με βοήθησαν. Γιατί τώρα είμαι δω υγιής.

Σε καμία περίπτωση, τίποτα, δεν γίνεται τυχαία στη ζωή σου. Στο δικό σου χέρι είναι τελείως να καταλάβεις τι ήθελε να σου πει ο ποιητής. Όχι την ώρα που καταριέσαι σαν αρχαίος ήρωας του Αισχύλου, αμέσως μόλις ηρεμήσεις.

Δεν σταματάει εδώ το ταξίδι. Τότε έξω από σπίτι μπροστά σε ένα υπέροχο λιβάδι. Τώρα σε ξέφωτο μιας πόλης μπροστά σε μία σούπερ όμορφη αλλά φαινομενικά απόρθητη πόρτα. Και συ κρατάς το κλειδί. 

Πάντα η πίστα δυσκολεύει. Γιατί αν νομίζεις εσύ ότι θα βγεις στο δικό σου λιβάδι, θάλασσα, ποτάμι, ξέφωτο, θα στήσεις αντίσκηνο, θα τρως άγρια βατόμουρα και θα αγναντεύεις την ανατολή και το ηλιοβασίλεμα κι αυτό ήταν, μάλλον δεν ξέρεις τι γίνεται στον πλανήτη Γη, έχεις έρθει απ’ αλλού ε; Εντάξει, σιγά-σιγά, όλοι αυτό πάθαμε την πρώτη φορά.

Η μόνη διαφορά από την μία φορά στην άλλη, κάθε φορά δηλαδή που τελειώνεις μια πίστα και μπαίνεις στην επόμενη, είναι ότι είσαι καλύτερα προετοιμασμένος. Πιο δυνατός. Ξέρεις περισσότερα. Αν δεν είσαι προετοιμασμένος απλά κολλάς στην ίδια πίστα. Εκεί. Ξανά και ξανά. Μέχρι να τα καταφέρεις.

Πόσα κοινά έχουν τα παιχνίδια με τη ζωή ε; αφού η ζωή είναι παιχνίδι ρε βλάκα, ακόμα την παίρνεις στα σοβαρά;

Εγώ ναι. Γαμώτο. Γαμώτο.

Μια Άλλη Μέρα.

Αυτό που γίνεται με την Αμφίπολη είναι ωραίο για να βγάλει κανείς συμπεράσματα. Γενικώς δηλαδή οτιδήποτε γίνεται στη ζωή είναι ωραίο για να βγάζεις συμπεράσματα, απλώς μερικά (γεγονότα) ξεπερνάνε άλλα, είναι πιο μεγαλειώδη ρε παιδί μου. Όπως η Αμφίπολη.

Διαβάζεις ένα άρθρο σχετικό στο ίντερνετ, για την αποκάλυψη των καρυάτιδων κι αντί να σκεφτεί κανείς πόσο όμορφες είναι, τι υπέροχα σκαλίσματα, μα κοίτα εκεί, σηκώνεται το φόρεμά της στο πλάι, Ω Θεέ μου, το έπιανε με το χέρι της.., διαβάζεις από κάτω σχόλια που λένε για το δεύτερο δάχτυλο του ποδιού της που είναι μακρύτερο κι αυτό είναι ένδειξη ότι είναι ελληνίδα και η Μακεδονία είναι ελληνική και τέτοια. Μα είναι δυνατόν; Αμέ, πώς δεν είναι.

Σχεδόν όλη η ανθρωπότητα είναι ηλίθια.

Μια Διαφορετική Μέρα.

Κέρδισε η φίλη μου πρόσκληση και πήγαμε στις Νύχτες Πρεμιέρας και είδα το Ιστορίες γι’ Αγρίους, (ένας ακόμα αποτυχημένος τίτλος ταινίας στα ελληνικά, μιας που στα Ισπανικά είναι Άγριες Ιστορίες και του ταιριάζει απόλυτα). Μου άρεσε πάρα πολύ. Άμα λέω γω ο Αργεντίνικος κινηματογράφος έχει δικαίως τραβήξει την προσοχή μου, κάτι ξέρω. Πάρα πολύ ωραία ταινία. Δε θέλω να πω τίποτα για την κινηματογράφηση που είναι εξαιρετική, ούτε για το θέμα. Ούτε να διαβάσετε περί τίνος πρόκειται γιατί λυσσάνε καμιά φορά και περιγράφουν τη μισή ταινία, πας εσύ σα μαλάκας και περιμένεις μέχρι τη μέση για να δεις κάτι που δεν ξέρεις. (Δεν διάβασα περιγραφές αυτής της ταινίας, δεν μιλάω συγκεκριμένα. Διάβασα όμως πράγματα σχετικά και ήθελα να τη δω μόνο και μόνο επειδή είναι Αργεντίνικη). Αυτά που πρέπει να ξέρετε σχετικά με την ταινία, είναι δύο πράγματα. Το ένα είναι ότι έχει βία, κάτι που πρέπει να γνωρίζει κάποιος που δεν του αρέσει καθόλου η βία, μη φανταστείτε όμως, βία σχετικά ανεκτή. Και το δεύτερο που είναι και το θέμα της ταινίας- τι κάνουν ο θυμός και η εκδίκηση. Αυτά. Μόνο. Γαμηστερή. Και είναι και αστεία. Να κι ένα τρίτο, ωραίο, πράγμα γι’ αυτήν την ταινία.

Α! Και το Begin Again είναι πάρα πολύ ωραίο! Δείτε το! Μουσικές, κιθάρες, συγκροτήματα, και μένα με κάνει να βαριέμαι η ιδέα αλλά όχι τόσο ώστε να απορρίψω κάτι τέτοιο, τόσα ντοκιμαντέρ για συγκροτήματα έχω δει. Όχι, δεν είναι ντοκιμαντέρ, ταινία είναι, μυθοπλασία. Παίζει αυτό το βούρλο, το duck face του Χόλιγουντ, η Κίρα Νάιτλι που θέλω να της ρίξω μία στη μούρη να έχει να πορεύεται αλλά είναι τόσο καλή η ταινία που σχεδόν, τι σχεδόν δηλαδή, τη συμπάθησα. Ένα από τα πιο ωραία, ελαφρά κι ευχάριστα δίωρα που έχω περάσει. Ρικομέντεντ.

Μια Ξεχωριστή Μέρα.

Μετακομίζω. Το ήθελα τόσο καιρό και τώρα δεν το πιστεύω ότι συμβαίνει επιτέλους. Μου κάνουν συνέχεια ερωτήσεις που θα πας τι θα κάνεις τι το ένα πως το άλλο. Αφήστε με ήσυχη και μη με ρωτάτε, πρέπει να είμαι συγκεντρωμένη.

Το ότι μπορώ να πάω όπου θέλω με κάνει να χαμογελάω. Αλλά είναι τόσα πολλά που πρέπει να κάνω, πάλι βγαίνω από τα νερά μου, οικειοθελώς όπως πάντα, κι έχω κλάσει. Από κούραση, από φόβο... Πρέπει να τα κάνω όλα ένα-ένα, αυτά σκάνε φυσικά όλα μαζί και γω σκέφτομαι πως πάλευα να λύσω το σκοινί που με κρατούσε τόσο καιρό και τώρα φοβάμαι να τ’ αφήσω.

Πως τα κάνω μελοδραματικά όλα ρε παιδί μου. Πόσο σοβαρά τα βλέπω, πόσο ρομαντικά, πόσο βαριά, τι σκατά άνθρωπος είμαι αναρωτιέμαι ώρες ώρες. 

Μια ενδιάμεση μέρα.

Γιατί όταν υπάρχει ένας ολόκληρος πλανήτης το μυγάκι επιλέγει να μπει στο στόμα μου;

Και όχι τίποτα, παλεύει κιόλας. Είμαι στο μπαλκόνι, φυσάει κι αυτό προσπαθεί κόντρα στον άνεμο να μπει στο στόμα μου. Γιατί;

Μήπως αυτά είναι τα μυγάκια της ανάσας; Μήπως λέγονται έτσι αλλά ποτέ κανείς επιστήμονας δεν τους έδωσε αρκετή σημασία ώστε να τα ονομάσει κάπως; Μήπως αυτά τα καημένα τα μυγάκια ζουν από την ανάσα μας και γι’ αυτό παλεύουν απεγνωσμένα να μπουν στο στόμα μας;

Δε θα μάθω ποτέ γιατί δε μιλάω τη γλώσσα των μυγακίων της ανάσας.

Μια μέρα χάους.

Είμαι τόσο κουρασμένη. Αυτό που κάνω είναι τόσο μα τόσο δύσκολο, δεν μπορεί κανείς να με βοηθήσει στην πραγματικότητα, έχω και τον κολλητό να με γειώνει, «ναι σιγά άλλοι δουλεύουν 9-5 και μετακομίζουν κιόλας» και γω, περπατάω 15 χλμ το πρωί για να πάω από το ένα σπίτι στο άλλο, να μιλήσω με κόσμο, να συνεννοηθώ (αυτό είναι ένα μεγάλο κεφάλαιο στο βιβλίο Ανθρωπότητα και πως Συνεννοείται) και να με πιάνει απογοήτευση συγκίνηση εκνευρισμός τρόμος και όλεθρος. Να θυμάμαι από το να ποτίσω και να κάνω μπάνιο να φάω και να κοιμηθώ, μέχρι να πάρω δεκάδες τηλέφωνα για όσα πρέπει να γίνουν. Θα είμαι έτοιμη να κατακτήσω τον κόσμο, αυτό είναι το μόνο σίγουρο, μετά εννοώ, θα ξέρω όταν θα ξαναχρειαστεί να κάνω τα ίδια, αλλά τώρα όλο δάκρυα μου έρχονται στα μάτια. Βγήκα να ποτίσω και βρήκα μια πεταλούδα να ξεψυχάει.

Έπαιρνε βαθιές ανάσες, αυτές, πριν το θάνατο. Την πήρα απαλά στο χέρι μου και την κοίταζα. Όμορφη. Κι άρχισα να νιώθω ένα μούδιασμα. Μπορεί όπως κουνιόταν ελαφρώς στο χέρι μου να μου μετέδιδε τις απαλές δονήσεις της. Την έβγαλα φωτογραφία και την έβαλα στο fb. Εγώ φεύγω, φύλλα πέφτουν, πεταλούδες ξεψυχάνε. Και μου λέει μια κοπέλα, να σκέφτεσαι πως δεν ήταν μόνη εκείνη την ώρα. Κι έβαλα τα κλάματα. Κατάλαβες πως είμαι. Γιατί δεν είναι λίγο να πεθαίνεις και κάποιος να σε πάρει στα χέρια του. Γύρευε πως θα πεθάνω. Δε μιλάω για σας δεν ξέρω, δεν το γενικεύω, δεν είναι ωραίο να βάζεις τέτοιες σκέψεις στα κεφάλια των άλλων. Ούτε που με νοιάζει ο θάνατος. Με νοιάζει όμως αυτό. Να πεθαίνω και κάποιος να με πάρει στα χέρια του.

Τώρα γάμησέ το. Άσ’ το αυτό. Τρέχουν άλλα. Σκάσε και κολύμπα.  

Το απόγευμα της μέρας του χάους.

Επειδή είμαι ένα κουρασμένο πτώμα νιώθω ξανά την ανάγκη για γλυκό. Έρχεται η ώρα που με πιάνει λύσσα και το σκέφτομαι σαν τι. Έτσι λοιπόν αποφασίζω να με κεράσω παγωτό. Πάω να πάρω, δε βρίσκω κει, πάω εκεί, ούτε κει, άσε με, έχω περπατήσει πάρα πολύ σήμερα για να πάω εκεί, ω ρε μαλάκα, θα φτιάξω! Παίρνω τα υλικά, ανεβαίνω πάνω, πάω να πιάσω τη συνταγή και βλέπω την άλλη συνταγή. Ω ρε πούστη, ντύνομαι, γιατί είχα γδυθεί, πάω κάτω, παίρνω υλικά για την άλλη συνταγή. Ανεβαίνω πάνω, αρχίζω να φτιάχνω. Σε δύο λεπτά ήταν έτοιμο. Γιατί αυτές είναι οι καλές συνταγές. Τσάκα τσάκα η αμαρτία. (Οι συνταγές παρακάτω).

Σκέφτομαι πως θέλω να βάλω και το κατιτίς του μέσα. Πιάνω λίγο ναπολεών (μπράντυ) γιατί είμαστε γουστόζοι, τσουπ ένα καπάκι. Μμμ, και κατιτίς ακόμα. Μμμ.. κομματάκια σοκολάτας! Α! κι ένα πτιφουρ, κέρασμα, αυτά που τρώνε οι γριές με τη μαρμελάδα (πολύ μου αρέσουν). Να τα σπάσω. Πως να τα σπάσω. Τα βάζουν σε σακουλάκι και τα βαράνε. Τα βάζω σε σακουλάκι, βαράω με την πίσω πλευρά της κουτάλας. Δεν έσπαγε. (Γιατί προφανώς είναι από τσιμέντο). Και παίρνω την κουτάλα την κίτρινη που βλέπετε στη φωτό.

Η ιστορία της κουτάλας της κίτρινης.

Αυτή τη γαμοκουτάλα που ακουμπάς τα γαμοκουτάλια και τα γαμοπιρούνια και τα γαμοτί χρησιμοποιείς την ώρα που μαγειρεύεις την ήθελα πάρα πολύ καιρό. Και ήθελα να μην είναι πλαστική. Τη βρήκα λοιπόν όπως την ήθελα και πάμφθηνη πριν 4-5 μέρες.

Τέλος ιστορίας κουτάλας, συνέχεια ιστορίας παγωτού.

Ε, άρχισα να βαράω με την κουτάλα τα κομματάκια της σοκολάτας κι αντί να σπάσει η σοκολάτα, έσπασε η κουτάλα. Συγχαρητήρια. Και μετά πήρα το σφυρί. Και πάλι δεν έσπασε τελείως η σοκολάτα. Τι να σου πω, δεν ξέρω.

Αυτή η φωτό έχει τίτλο : άμα το παιδί είναι βλαμμένο..

Συνταγές για εύκολα παγωτά να μπουκωθείτε.

1.

1 μόρφατ

1 ζαχαρούχο γάλα

1 εβαπορέ γάλα

1 κουβερτούρα.

Αυτή είναι μία μερίδα. Βγαίνει περίπου ένα τάπερ κανονικό, από τα μακρόστενα. Αν θέλετε δύο μερίδες, βάλτε 2 μόρφατ, 2 εβαπορέ, 2 σοκολάτες. Όποιος θέλει βάζει 2 ζαχαρούχα (αν θέλει στούκας ζάχαρη).

Τα γάλατα και η μόρφατ παγωμένα.

Λιώνουμε τη σοκολάτα και αφήνουμε να κρυώσει μέχρι να κάνουμε τα άλλα.

Χτυπάμε μόρφατ. Προσθέτουμε γάλατα σιγά σιγά. Προσθέτουμε σοκολάτα σιγά σιγά.

Τέλος.

Παρατήρηση: χτυπάς σε χαλαρούς ρυθμούς τις κρέμες-γάλατα αλλά χρειάζεσαι ποδιά ή κάτι σε τέρμα τέλος πάντων, πετάγονται παντού, εγώ κάθε φορά κάνω την κουζίνα κώλο και βρίσκω κρέμες στα βλέφαρα, στο κούτελο όπου να’ ναι.

Παραλλαγές κάνεις μόνος σου. Αν δε βάλεις σοκολάτα βγαίνει λευκό (πάρα πολύ ωραίο επίσης). Στο λευκό τώρα, μπορείς να σπάσεις μπισκότα της αρεσκείας σου και να βάλεις. Κολασμένη κόλαση. Φανταστικό παγωτό. (Η συνταγή υπάρχει πίσω από τη μόρφατ στην απλή της μορφή χωρίς σοκολάτα εννοώ, μπισκότα και τέτοια).

2.

Παγωτό μερέντα.

Βάζεις λέει 425 κρέμα γάλακτος, 50 άχνη, 250 μερέντα. Γραμμάρια ντε. Εγώ πήρα κρέμα γάλακτος έτοιμη με ζάχαρη και αδιαφόρησα για την άχνη.

Χτυπάς κρέμα. Παίρνεις 6 κουταλιές κρέμα, ανακατεύεις με μερέντα. Με την υπόλοιπη κρέμα χτυπάς την άχνη. Τα βάζεις μαζί σε ανοξείδωτο δοχείο και χτυπάς κάθε 2 ώρες για 8 ώρες.

Εγώ χτύπησα την κρέμα (σε κουλ ρυθμούς) ν’ αφρατέψει, πρόσθεσα στο μίξερ τη μερέντα, ζάχαρη είπαμε δεν έβαλα, πρόσθεσα κι ένα καπάκι μπράντι και δεν πρόκειται σε καμία περίπτωση να βγάλω και να χτυπάω το παγωτό κάθε 2 ώρες. Κάνω πάρα πολλές μαλακίες- ανωμαλίες- ηλιθιότητες, δεν θα κάνω ΚΑΙ αυτή.

Αυτά.

Τ’ αξημέρωτα μιας άλλης μέρας.

Σσσσ... κοιμούνται όλοι.. εντάξει, οι περισσότεροι.. 5 το πρωί, τα δρακουλάκια ξυπνάνε, ξεκινούν οι σκέψεις και δεν ξανακοιμούνται. Ή ξανακοιμούνται αργότερα, άμα τους επιτρέψουν οι συνθήκες..

Κρύωσα.. φυσικά κρύωσα, εννοείται. Πονάει όλο μου το κορμί. Νιώθω πόνο μέχρι στο παράμεσο του αριστερού μου ποδιού. Α δεν έχω διάθεση γκρίνιας, όχι. Μπορεί ν’ αποκτήσω αργότερα, μπορεί και όχι, δεν ξέρω από τώρα. Το παγωτό με τη μερέντα μαλακία μου φαίνεται. Άγευστο, θα ήθελε νομίζω 30 κιλά ζάχαρη αλλά δεν πειράζει. Η αλήθεια είναι ότι το δοκίμασα λίγο μετά που το έφτιαξα και ήταν τόσο αφράτο, δεν είχε προλάβει να παγώσει, που μου ’ρθε να ξεράσω. Τώρα που κρύωσα θα φάω μια σκατούλα (χαλαρά θα φάω παγωτό, κάνε Θεέ μου να είναι ωραίο).

Κάτσε να πιω μία λεμονομελόνερο.

..Τι είναι αυτό; Ο Σωτήρας. Το έχω ξαναπεί παλιότερα. Αυτό με έσωσε στο Νεπάλ. Ξέρεις τι είναι να έχεις πέσει, ραγίσει το πλευρό σου και καπάκι να αρρωσταίνεις και να θέλεις να βήξεις; Καλύτερα να μη μάθεις.

Μόλις έπιασα μία τρίχα, έκανα να την πετάξω στον κάδο αλλά ο κάδος έλειπε. Τέλειο. Πάντα έτσι γίνεται. Καλά, χέστηκα για μία τρίχα, αφού μετακομίζω, στάβλο το έχω κάνει εδώ μέσα.

Πάντα τέτοιες ώρες γίνονται οι ωραίες ζημιές. Που δεν έχεις εγκέφαλο να σκεφτείς, αλλά από την άλλη είσαι φρέσκος και έχεις διάθεση (και νομίζεις ότι μπορείς) να κάνεις δουλειές. Πριν, 5 το πρωί ρε μαλάκα, η εμπειρία με σταμάτησε, έτοιμη ήμουν να πιάσω το μεγάλο βάζο με την κανέλα και να ξαναγεμίσω το μικρό βαζάκι με την κανέλα, αυτό με τις τρυπούλες που χρησιμοποιούμε. Ξέρεις τι θα γινόταν στάνταρ. Καταρχήν θα έκανε παφ το βαζάκι και θα έπεφτε παντού. Δεύτερον θα χυνόταν έξω από το μεγάλο βάζο. Τρίτον θα ξανάκανε παφ το μικρό βαζάκι. Τέταρτον θα άρχιζα να φταρνίζομαι, μύξες χαρτιά μπινελίκια. Πέμπτον θα έπρεπε να καθαρίσω.

Κατάλαβες πόσα σε γλιτώνει η εμπειρία; Με την πρώτη σκέψη μαλακίας, στην προκειμένη να γεμίσω κανέλα την κανέλα στις 5, σου λέει «ΓΙΑ ΠΟΙΟ ΛΟΓΟ;»

Παίζει κάτι βιολάκια το ράδιο και μόλις θυμήθηκα ότι δεν έγραψα τι είναι το λεμομελόνερο.

Βράζεις νερό.

Παίρνεις ένα λεμόνι. Κόβεις. Βάζεις στην κούπα σου όσο λεμόνι θες, όσο ξινό σου αρέσει. Προσθέτεις μέλι. Ρίχνεις ζεστό νερό. Πίνεις. Γίνεσαι καλά. Τα φαρμακεία που πουλάνε καραμέλες με μέλι και λεμόνι μαλάκες είναι; Λεμόνι σκοτώνει μικρόβια, μέλι μαλακώνει. Και τα δύο μαζί γιατρεύουν.

Άλλοι προσθέτουν στο μείγμα, χαμομήλι, φασκόμηλο ίσως, άλλοι ρακί.. Ό,τι γουστάρει ο καθένας. Η βασική απλούστατη συνταγή πάντως είναι αυτή. Μπορείς να χρησιμοποιήσεις και lime, που είναι πιο ήπια η γεύση του αλλά δεν ξέρω πόσο δυνατό είναι από βιταμίνες σε σχέση με το λεμόνι.

Αυτά.

...Δε σου είπα μάστορα τι κάνεις άμα ψιλιαστείς ότι κρύωσες. Έτσι δεν έχω αρρωστήσει για χρόνια. Το σώμα, σου λέει ότι τελείωσαν οι μπαταρίες σου. Τι κάνεις λοιπόν; Μπαίνεις στην πρίζα και φορτίζεις. Όταν είναι κάτι στην πρίζα κουνιέται; Όχι. Ε, πλακώνεσαι στις βιταμίνες λοιπόν και κουλάρεις. Τις φυσικές βιταμίνες. Φρούτα λαχανικά, βοτάνια και τα σχετικά. Και κουλ.

5 το πρωί λοιπόν. Βρήκα σπίτι. Καλά. Αυτή θα είναι και η επόμενη ανάρτηση. Η Μετακόμιση.

Χαμογελάω γιατί το ότι ξεχωρίζω το έχω καταλάβει. Και δεν το λέω από την ψωνίστικη πλευρά, όοοχι. Από την πλευρά της αναποδιάς το λέω. Ανάποδος άνθρωπος, πως δεν πάω σαν τον κάβουρα αναρωτιέμαι. Οπότε πιστεύω ότι αυτή η συγκεκριμένη μετακόμιση δεν θα έχει ξαναγίνει ποτέ με τον τρόπο που θα γίνει. Ήδη έχω πει σε φίλο να φέρει κάμερα να φιλμάρει για να βάζουμε το βίντεο τις στιγμές που θα είμαστε λυπημένοι, να γελάμε. Ε ναι, δε θα ξεχάσω τότε που έβαλε ο άλλος τον αδερφό του στο ασανσέρ και αμέσως μετά τον καναπέ. Μη ρωτάς γιατί το έκανε αυτό. Για να σπρώξει ο άλλος τον καναπέ; Δεν ξέρω. Αυτό που ξέρω είναι ότι μετάνιωνα που δεν τραβάω βίντεο από τη μία και από την άλλη τα γέλια που θα έριχναν οι πυροσβέστες. Τελικά βγήκαν. Θυμάμαι το χέρι του να φαίνεται μεταξύ καθρέφτη ασανσέρ και καναπέ και να ρωτάει «τι γίνεται ρε μαλάκα;» Τι να γίνει άθρωπέ μου, γάμησέ τα, δεν πάτε καλά. Γι’ αυτό σου λέω, σε αυτήν την μετακόμιση, επειδή θα είναι πάνω κάτω οι ίδιοι που θα βοηθήσουν, βίντεο. Αν και τώρα που το είπα, ενδέχεται να είναι η πιο γρήγορη και ανώδυνη μετακόμιση του κόσμου και να μην έχω να πω τίποτα. (Αποκλείεται).