Που λέει ο λόγος δηλαδή είμαι καλά. Δεν είμαι ακόμα εντελώς καλά, αλλά θέλω να γίνω! Δεν μου πάει ρε παιδιά να είμαι σκατά! Δε μου πάει καθόλου! Καταρχάς, βλέπω όλες μου τις ρυτίδες στον καθρέφτη και παθαίνω νταράκουλο. Μετά βλέπω τις πατσές, τα περιττά κιλά, τις τρίχες, ό,τι μαλακία θες βλέπω που ναι μεν τα ήξερα ότι τα είχα αλλά όταν είμαι για τον πούτσο, όλα τα βλέπω σκατά! Κώλο! Σκατά! Κουράδες! Σκατά, σκατά, σκατά! Όλα έτσι τα βλέπω! Άσε που όταν είμαι έτσι, κάνω όλο μαλακίες. Μα όλο μαλακίες. Και μαλακίες που με χαλάνε. Που με πάνε ακόμα πιο κάτω. Με ρίχνουν στο βάραθρο και μετά γελάνε κι από πάνω. Οι μαλακίες. Που κάνω. Τι μαλακίες κάνω; Φρικτές μαλακίες. Δεν μπορώ να πω γιατί θα ξεφτιλιστώ στο παγκόσμιο και θα με αναγνωρίσουν, τυπώσουν στην Εσπρέσο, πουν στα μεσημεριανά κλπ. Μαλακίες που με κάνουν να κινδυνεύω να με χώσουν μέσα και θα με έχωναν δηλαδή απλά ήμουν κωλόφαρδη, να φάω ξύλο που θα έτρωγα δηλαδή αλλά ήμουν κωλόφαρδη και τέτοια. Μαλακίες που ξεκινάνε από το τίποτα μόνο και μόνο επειδή είμαι σκατά και τα βλέπω όλα σκατένια. Και μη φανταστείτε ότι πάω έξω απ’ τη Βουλή, βγάζω τα ρούχα μου και διαμαρτύρομαι για την κατάσταση που επικρατεί. Άμα το έκανα αυτό, δεν θα ήταν φρικτή μαλακία. Θα ήταν γαμάτη πράξη με ουσιαστικό αποτέλεσμα. Εγώ κάνω μαλακίες που με βάζουν σε κίνδυνο και ξεκινάνε από το απολύτως εντελώς τίποτα συν ότι δεν έχουν κανένα απολύτως αποτέλεσμα πέραν μιας γιγαντιαίας προσωπικής φρίκης. Κοινώς κάνω επανάσταση της πούτσας. Τσακώνομαι με τον εαυτό μου και μετά τα βάζω και με τους υπόλοιπους. Και το φοβερό είναι πως τα κάνω αυτά έχοντας μια θολούρα φοβερή που δεν τη σταματάει το γεγονός ότι είμαι κότα και κλάνω μαλλί. Άσε που οι μαλακίες που κάνω είναι ατελείωτες. Ναι, βέβαια. Δεν κάνω μόνο αυτές που γίνονται επικίνδυνες για την σωματική και ψυχική μου υγεία, έχω κι άλλες, εντελώς ηλίθιες μαλακίες. Παράδειγμα αυτονών, μπορώ να δώσω. Π.χ. αλλάζω τα μαλλιά μου. Να τώρα τα άλλαξα. Πάει η ξανθιά που ξέρατε. Κοκκινομάλλα τώρα. Ναι, ναι. Καταπληκτικά είναι. Υπέροχα. Νιώθω σκατά. Δεν ξέρω αν με καταλαβαίνετε. Εντωμεταξύ αρέσουν σε όλους. Άλλη ανωμαλία και τούτη. Ευτυχώς βρήκα δύο που δεν τους άρεσαν και πολύ. Του μπαμπά μου και μιας φίλης μου. Πάλι καλά. Αν άρεσαν σε όλους, πραγματικά θα άρχιζα να πιστεύω ότι παρανοώ. (Γιατί αυτές τις μέρες, άρχισα να το σκέφτομαι. Ότι παρανοώ). Ε του πούστη να άρεσαν σε όλους. Και τόσα χρόνια που ήμουν ξανθιά, πως με έβρισκαν όμορφη; Με κορόιδευαν; Κι αυτό ψεύτικο; Όχι βέβαια. Απλώς παρανοώ. (Να, με τέτοιες σκέψεις περνάω τις μέρες μου. ...Εντάξει, όχι ολόκληρες τις μέρες μου γιατί τώρα θα είχα ήδη παρανοήσει). Τέλος πάντων, χέστε με τώρα με τα μαλλιά μου, στα αρχίδια σας, να και σας για τα μαλλιά μου αλλά μου φαίνομαι εντελώς κωλόγρια. Σαν κάτι τσατσάδες σε μπουρδέλα (δεν έχω πάει, έχω δει σε ταινίες) με κόκκινα μαλλιά που από πίσω φαίνονται μουνάρες, γυρίζουν και τα κάνεις πάνω σου; Ε, έτσι αισθάνομαι. Νομίζω ότι έτσι όπως είναι φωτεινά, λαμπερά, κόκκινα, γυρίσω κι αντί να δουν ένα φρέσκο πρόσωπο, βλέπουν μια τσατσά με τρίχες, ρυτίδες και μιζερόφατσα. Τρομακτικό πράγμα. Αλλά όλοι λένε ότι δεν είναι έτσι τα πράγματα. Πριν που με κοίταζα, το πίστεψα για λίγο. Ότι δεν είναι έτσι τα πράγματα. Κι ότι δεν μου πάει να είμαι σκατά. Και χαμογέλασα. Κοίτα ρε πούστη, ωραία δόντια έχω (μετά τον καθαρισμό. Γιατί πριν, ήμουν λες και κάπνιζα πούρα Αβάνας, κάπνιζα καπνό κι έτρωγα σκατά. Όλες οι χρωστικές του κόσμου, οι δικές σας, των γνωστών, των φίλων και των συγγενών σας, ήταν στα δόντια μου. Κι αυτό, μέσα σε 2 μήνες μετά από καθαρισμό. Γιατί εγώ, δε φοβάμαι τον οδοντίατρο. Τον αγαπώ, μην σας πω. Πηγαίνω συχνά και άρα, δεν πονάω ποτέ. Συν ότι δεν μου αρέσουν καθόλου τα χαλασμένα δόντια. Οπότε προσέχω για να έχω. Όλη αυτή η παρένθεση σημαίνει πως η γαμημένη διάθεση ίσως με μια αλλαγή στη διατροφή ή και κάτι άλλο που κανείς δεν μπορεί να καταλάβει, μπορεί να σου αλλάξει την ποιότητα των δοντιών και να μαυρίζουν ενώ αναπνέεις. Προσωρινά ελπίζω γιατί εντάξει, αγαπώ τον οδοντίατρο αλλά όχι να τον βλέπω κάθε τρεις και λίγο. Πίκρα). Που ήμασταν; Α ναι. Που κοιταζόμουν στον καθρέφτη, χαμογέλασα και είπα «Κοίτα ρε πούστη, ωραία δόντια έχω». Ε, χαμογέλασα και σαν κάπως να ανέβηκε η διάθεση. Χτες σε μια φάση που έβλεπα ένα σήριαλ για λοβοτομημένους, γέλασα πάρα πολύ δυνατά για λίγα δευτερόλεπτα και τότε σκέφτηκα πως έχω να γελάσω πολλές μέρες. Τόσες μέρες χαμογελούσα. Εγώ. Που κατουριέμαι για πλάκα. Που στην κηδεία μου νεκρή να είμαι, λίγο να μου κάνεις τον καραγκιόζη, πέφτω κάτω. Ε όχι ρε πούστη (είπα στον εαυτό μου), πρέπει να γελάς! Μην αφήνεις τον κάθε πούστη, γαμιόλη, καριόλη, ξεκωλιάρη που να του γαμηθεί το σπίτι και ο κώλος μαζί, να σου μπαίνει σφήνα στη ζωή σου γιατί καλή η τσαντίλα και το βρίσιμο, έχουν πλάκα, αλλά άμα το πάρεις πολύ σοβαρά, θα σαλτάρεις! Μήπως μπορείς να αλλάξεις τον κόσμο; Όχι! μήπως μπορείς να κάνεις τον κόσμο να καταλάβει; Όχι! Και στην τελική, ποια ακριβώς είναι η αλήθεια; Ποιανού η αλήθεια είναι αλήθεια; Υπάρχει αλήθεια; ((Να, με τέτοιες σκέψεις περνάω τις μέρες μου. ...Εντάξει, όχι ολόκληρες τις μέρες μου γιατί... ξέρετε τι θα είχα πάθει).
Δεν έχω αλλάξει παράγραφο τόση ώρα ο μαλάκας. Να ας πούμε ακόμα μια μαλακία, από τις ψιλές, που κάνω. Γράφω στα αρχίδια μου τους υπόλοιπους και μπαίνω τόσο βαθιά μέσα μου που όταν βγαίνω, θέλω να πάρω τόσο μεγάλη ανάσα, αλλά δεν μπορώ και τελικά με νοιάζουν οι απέξω, γιατί υπάρχουν και ρουφούν τον αέρα μου, δεν ξέρω αν με καταλαβαίνετε.
Ας ξαναλλάξω παράγραφο. Ωραία. Τι λέγαμε; Α ναι. Για τις μαλακίες που κάνω όταν είμαι σκατά. ...Χριστέ μου, τι μαλακίες είναι αυτές που κάνω! Ευτυχώς τουλάχιστον που δεν τις κάνω συχνά. Ε θα μου πεις, αφού είσαι κότα και κλάνεις μαλλί, μόνο μαγκιά κλανιά κι απόστημα είσαι, όχι ρε;! Εγώ;! Άντε γαμήσου! Είπαμε κότα, κλάνω μαλλί αλλά στην τελική άμα στην πέσει η κότα να σε δω από που θα φύγεις, άσε που με τις κλανιές γελάμε πολύ! Ε μια πια! Όλοι έχουν τα καλά και τα κακά τους! Άντε από κει, θρασύτατε!
Τέλος πάντων, κολυμβητήριο, γιόγκα, ναι, ναι, όλα καλά, ναι, ναι, όχι βρίσιμο (ναι, ναι καλά, εντάξει, ΟΚ, γιέα, ράιτ, ναι, ναι) αλλά προς το παρόν, θα πάω μία στην κουμπάρα πάνω κει κάπου κοντά στη Θεσσαλονίκη, ξέρετε, καζίνο, καφέδες, βόλτες στα μαγαζιά, μην ακούσω κανένα πούστη και ζηλεύει για θα γαμηθούμε εδώ μέσα! Και μην ακούσω κανένα άλλο πούστη να μου εύχεται να μου συμβούν τέρατα ή να κάνω μαλακίες (γιατί δεν μου έχει περάσει ακόμα εντελώς η μαλακίτιδα, είμαι επιρρεπής ακόμα) για να λέω μετά ιστορίες! Όχι, σας παρακαλώ, μην ευχηθείτε τέτοιο πράγμα και γω, να είστε σίγουροι, είναι αδύνατο να γυρίσω χωρίς ιστορία! Οι ιστορίες είναι η ζωή μου! Μετά τη Θεσσαλονίκη θα έχει ιστορία! (Μην υπόσχεσαι μωρή και πας και περάσεις τέλεια χωρίς κανένα σασπένς, τι θα τους πεις μετά; Ότι πέρασα ωραία, δεν μας χέζεις;! Στ’ αρχίδια μου! Για να περάσω ωραία θα πάω, και στην τελική κι αυτό ιστορία θα είναι! Είπα γω ότι θα πω μια ιστορία που θα περιέχει της πουτάνας το κάγκελο; Όχι! Ε, άντε χέσου και συ!)
Λοιπόν, έτοιμο και το βίντεο μέσα στο κλίμα της Αποκριάς, έτσι για να γελάσουμε λίγο. Φυσικά θα το βρείτε στην τηλεόρασή μας μαζί με συνοδευτικό κείμενο για όλα τα γούστα. Και θέλω να σας πω και κάτι ακόμα. Σας αγαπώ. Μου φτιάχνετε πάρα πολύ τη διάθεση. Ευχαριστώ :)
Υ.Γ. Ξέρετε ότι είναι τραγικά εύκολο να σαλτάρεις; Εγώ τώρα το κατάλαβα το πόσο...
Θ' αργήσω λίγο γιατί θα λείπω, αλλά θα τα ξαναπούμε :)
