Σήμερα έχει γκρίνια, μουρμούρα και γρουσουζιά. Καταρχάς γιατί έχω λιώσει. Έχω πεθάνει, έχω λιώσει. Λιώνω, χάνω το σώμα μου, μπορεί να μου πέσει κανένα πόδι στη λάσπη και σας ορκίζομαι, δε θα το σηκώσω. Ειδικά αν έχει πέσει μέσα σε σκατά αγελάδας. Προχτές, κάθομαι ωραία και καλά, 8 η ώρα το πρωί, στον Γλύφτη. Το ένα εστιατόριο που πάμε που κανονικά λέγεται Σουίτ Μέμοριζ. Τον λέμε Γλύφτη αυτόν που το έχει γιατί μόνο τον κώλο δε μας έχει γλείψει ακόμα για να πηγαίνουμε. Τελικά όμως κέρδισε ακριβώς γιατί είναι γλύφτης. Πίνω λοιπόν το γαμόλεμόνι, τσάι, τι έπινα και μου λέει ο δικός μου: "Κοίτα, κοίτα, κοίτα, κοίτα, κοίτα!!!" δείχοντας με το δάχτυλο πίσω μου. Στραβώνω εγώ γιατί δε γουστάρω και πολλά πολλά πρωί πρωί και πριν βρίσω, σκέφτομαι: "Με τόσα κοίτα, κοίτα, θα αξίζει τον κόπο να γυρίσω το κεφάλι μου πρωί πρωί και με τόσο πόνο" (βλέπε σαβούρδα που έφαγα και πονεμένα πλευρά). Γυρίζω λοιπόν μετα κόπων και βασάνων και τι βλέπω; Στα 2 μέτρα, την κωλάρα μιας αγελάδας να χέζει μέσα στη μέση του δρόμου και ο υπέρτατος κάφρος ο δικός μου, να γελάει. Στο σημείο αυτό, αναλαμβάνει η λογοκρισία.
Οπότε, στο θέμα μας, αν από την πολλή ζέστη λιώσω και μου πέσει τίποτα κάτω, δε θα το σηκώσω.
Λέτε ότι έχει πολλή ζέστη η Αθήνα. Μπράβο. Και δω τα ίδια. Και είμαι στα Ιμαλάια εντάξει; Κι έχω έρθει διακοπές. Και απ'ότι καταλάβαμε, την πιο λάθος στιγμή. Γιατί βρέχει συνέχεια και δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα! Ούτε τρέκινγκ, ούτε παραγλάιδινγκ (paraglading), αυτή τη μαλακία που πετάς με ένα πανί, κανείς δεν κατάλαβε τι εννοώ, δεν με ενδιαφέρει, ζεσταίνομαι, ιδρώνω σαν άντρας!!! Ιδρώνει το στέρνο μου, η πλάτη μου, οι μασχαλίτσες μου, τα μπουτάκια μου, άντε γαμίδια!! Και αλλάξαμε και ξενοδοχείο, γιατί μας την έσπασαν κάτι γαμογιαπονεζάκια που ούρλιαζαν και γιατί δώσαμε να μας πλύνουν πέντε κωλόρουχα και πληρώσαμε τα κωλάντερά μας επειδή λέει τα πλύνανε στο πλυντήριο. Πήγαμε και μεις σε άλλο δωμάτιο ακόμα πιο φτηνό (όσο περνάνε οι μέρες και τελειώνουν τα λεφτά, πιάνουμε όλο και πιο φτηνά δωμάτια. Σε λίγο θα μένουμε στο δρόμο). Χτες είδα μια κατσαρίδα αλλά τη σκότωσε ο "καραφλός ήρωας". Θα τη σκότωνε 100% αυτή χωρίς πολλά λόγια, γιατί άρχισε να ανεβαίνει στο σάκο του.
Γαμογιαπωνέζοι:
Ο κίτρινος ιός. Καμιά φορά, είναι χειρότεροι από Ιταλούς και Έλληνες σε διακοπές ή Άγγλους στην Κω. Οι γαμωγιαπωνέζοι είναι ασυνάρτητα πλάσματα που ουρλιάζουν, δεν μπορείς να συνεννοηθείς και θες να σκοτώσεις. Διαλέγουν να πάνε διακοπές στο πιο ήρεμο μέρος στον κόσμο και να τσιρίζουν 3 η ώρα το πρωί. Άλλη τους αγαπημένη ασχολία είναι να βαράνε τις πόρτες των δωματίων τους συνέχεια. Αν τα δεις μαζεμένα στις διακοπές σου, σήκω φύγε τώρα.
Γλύφτης 1 και 2:
Για τον Γλύφτη 1 μιλήσαμε. Θέλω να πω ακόμα πως ενώ είναι τίγκα (τι σκατά γλύφτης θα ήταν αλλιώς;), άρα έχει φράγκα, φοράει το ίδιο πουκάμισο 3 μέρες τώρα. Κάνουμε έρευνα επί του θέματος, θα σας ενημερώσω.
Ο Γλύφτης 2 είναι αυτός που θέλω να βαρέσω. Έχει μαγαζί με φρέσκους χυμούς. Λυπάμαι που δεν έχω την ευχέρεια, να σας βάλω τη φωνή μου εδώ και τώρα και να σας πω πως κάνει κάθε φορά που μας βλέπει, όσες φορές κι αν περάσουμε, όποιοι κι αν είμαστε. Είναι όρθιος κάθεται, είναι μέσα, είναι έξω, θα ακούσεις το έξης: Ναμαστεεεεεεεεεε... Γουέλκαμ γουέλκααααμ.... Θέλω να τον βαρέσω. Μα γιατί δεν αλλάζουμε πεζοδρόμιο; Γιατί πάντα ξεχνάω το ύψος που βρίσκεται το μαγαζί του και ο δικός μου ο τσόγλανος με πάει λάου λάου χωρίς να το καταλάβω κάθε φορά και περνάμε από μπροστά για να τα λέει ο Γλύφτης, να σπάζομαι και αυτός να γελάει. @%$#*&%$!!!
Κάλβιν Κλάιν:
Ουχί ο γνωστός σχεδιαστής αλλά ένας άστεγος που εμείς ονομάσαμε έτσι και σε λίγο θα καταλάβετε διατί. Είναι ένας τύπος εδώ, γκούρου είναι, θα σας γελάσω, πάντως προχτές καθόταν στο δρόμο σε μια παράξενη στάση που ακουμπούσε μόνο το κόκκαλο του ενός κωλομερίου και όλος ο υπόλοιπος ήταν στον αέρα. Αυτός λοιπόν, είναι βρώμικος, ξυπόλυτος, χωρίς μπλούζα, με ένα τσίτι, ένα σκισμένο κάτι, να κρύβει τα γεννητικά και τον κώλο του. Αυτός δε μιλάει ποτέ (μας επιβεβαίωσε ντόπιος που γνωρίσαμε και έχουμε γίνει φίλοι -τι ντόπιος δηλαδή, ένας φοβερός Σκωτσέζος είναι που έχει παντρευτεί μια φοβερή Νεπαλέζα, γαμώ τα παιδιά και οι δύο-) παρά μόνο στέκεται μπροστά σου άμα τρως να του δώσεις τα αποφάγια σου ή ότι σκατα θες. Δεν τον πειράζει η βροχή το κρύο κλπ. Κυκλοφορεί συνέχεια έξω και περπατάει ξυπόλυτος όλες τις ώρες.
Τον είδαμε προχτές, να φοράει το μπεζ βρώμικο παντελόνι που έχει και αποπάνω, ναι αποπάνω, ένα κατάλευκο, καινούριο βρακί Κάλβιν Κλάιν. Το καλύτερο; Περπατούσε και γελούσε.
Ήθελα να ήξερα ποιος και σε τι φάση, του έδωσε το βρακί του. Πραγματικά.
Επίσης είπαμε ότι ο Κάλβιν Κλάιν δεν μιλάει. ΟΚ. Αν αυτό είναι αλήθεια, σήμερα βρέθηκα μπροστά στην αποκάλυψη. Τον είδαμε στο δρόμο (δυστυχώς χωρίς το Κάλβιν Κλάιν εσώρουχο) να περπατάει, να κρατάει ένα χαρτονόμισμα ελάχιστης αξίας και ... να τραγουδάει!!!!
Λοιπόν, αυτά προς το παρόν, έχω και σοβαρά θέματα να πω, αλλά βαριέμαι. Επίσης έχω ιδρώσει. Γι'αυτό σας αφήνω και ελπίζω να ξαναμπώ σύντομα. Ήρθε και ο άλλος από πάνω μου (ίντερνετ καφέ όουνερ) και μου είπε ότι δε λειτουργεί πρόπερλι το δίκτυο. Ναι ρε μεγάλε; Και για πες μας, τι λειτουργεί πρόπερλι;
Εύχομαι να φτιάξει λίγο ο καιρός στην Ελλάδα ρε παιδιά.... Να είστε καλά, φιλιά πολλά, τα ξαναλέμε:)
Δευτέρα 30 Ιουλίου 2007
Τετάρτη 25 Ιουλίου 2007
Νεπάλ. Ο καραφλός ήρωας με τη σαγιονάρα και άλλα φαιδρά.
Από προχτές προσπαθώ να γράψω εδώ αλλά δεν τα κατάφερα.
Αυτό το γαμοξενοδοχείο που μένουμε έχει ίντερνετ. Ωραία; Ωραία. Μπαίνω λοιπόν, διαβάζω τα ωραία σας τα σχόλια, απαντάω και κει που είμαι έτοιμη να γράψω, τσούπ! Ο μαλάκας!
Τι έγινε; Κάθομαι τόση ώρα στο γαμημένο το μηχάνημα και γράφω. Ε, έρχεται το καθυστερημένο, ανοίγει όλους τους υπολογιστές, μαλακίζεται και κολλάει το σύμπαν. Σε ενοχλώ ρε αρχίδα; Σε ενοχλώ; Όχι. Ψυχή ζώσα στο μπουρδέλο σου παρά μόνο μια μαλάκω που παλεύει δυο ώρες τώρα. Γιατί της το γαμάς ρε φίλε;
Καταλάβατε ποιο είναι το θέμα του Ζεν; Αυτός χέστηκε για όλα ενώ εγώ συγχύστηκα.
Τον ρώτησα αν υπάρχει κάποιο πρόβλημα, δε μου απάντησε. Σωστός; Βασικά ξέρουν αγγλικά του κώλου και προτιμούν να μην απαντούν καν. Ξαναρώτησα, κατάλαβε από το ύφος μου ότι μου τη σπάει, με έστειλε σε άλλο υπολογιστή που τα κουμπιά του πληκτρολογίου ήταν σαν τον κώλο του, και ησυχάσαμε και ο δύο.
Το στανιό μου.Αυτό το γαμοξενοδοχείο που μένουμε έχει ίντερνετ. Ωραία; Ωραία. Μπαίνω λοιπόν, διαβάζω τα ωραία σας τα σχόλια, απαντάω και κει που είμαι έτοιμη να γράψω, τσούπ! Ο μαλάκας!
Τι έγινε; Κάθομαι τόση ώρα στο γαμημένο το μηχάνημα και γράφω. Ε, έρχεται το καθυστερημένο, ανοίγει όλους τους υπολογιστές, μαλακίζεται και κολλάει το σύμπαν. Σε ενοχλώ ρε αρχίδα; Σε ενοχλώ; Όχι. Ψυχή ζώσα στο μπουρδέλο σου παρά μόνο μια μαλάκω που παλεύει δυο ώρες τώρα. Γιατί της το γαμάς ρε φίλε;
Καταλάβατε ποιο είναι το θέμα του Ζεν; Αυτός χέστηκε για όλα ενώ εγώ συγχύστηκα.
Τον ρώτησα αν υπάρχει κάποιο πρόβλημα, δε μου απάντησε. Σωστός; Βασικά ξέρουν αγγλικά του κώλου και προτιμούν να μην απαντούν καν. Ξαναρώτησα, κατάλαβε από το ύφος μου ότι μου τη σπάει, με έστειλε σε άλλο υπολογιστή που τα κουμπιά του πληκτρολογίου ήταν σαν τον κώλο του, και ησυχάσαμε και ο δύο.
Λοιπόν, ώρες-ώρες, θέλω να τους πλακώσω. Βρίσκουν κάτι τρόπους να σου πάρουν λεφτά, πολύ αστείους. Γελάς όμως για λίγο. Μετά, αρχίζεις να φορτώνεις γιατί αισθάνεσαι ελαφρώς μαλάκας.
Παραδείγματα:
Μέσα στο δωμάτιο, έχει ταμπέλα που λέει να μην πλένουμε τα ρούχα μας γιατί θα χρεωθούμε. Ωραία, τα δίνω τα ρούχα μου να μου τα πλύνεις στο τσιμέντο με τη βούρτσα που πλένεις τα βρακιά σου. Δεν με νοιάζει. Αυτό που με νοιάζει είναι να μη με δουλεύεις.
Μουσώνες έχει, θα βρέχει. Για να μη σου πω ότι ήδη βρέχει όλες τις μέρες που είμαι εδώ. Τι θες να πεις; Μήπως μας δουλεύεις ρε μεγάλε; Τα ρούχα μου πως θα τα πλύνεις αφού βρέχει;
Δεν τα ρωτάς όλα αυτά. Είναι οι σκέψεις που κάνεις. Σε αυτόν λες ένα "So?"
Τι απάντησε; Τίποτα. Τι έκανα;
Του κούναγα τις πετσέτες στη μούρη και του είπα να μου δωσει καθαρές από άλλο δωμάτιο. Δεν βρήκε τι να μου πει, με πήγε στο πλυσταριό που είχε μια ντάνα καθαρές και μου έδωσε.
Μετά;
Δεν είναι καν υψηλή περίοδος για τους τουρίστες. Είμαστε σε μαγαζί, μόνοι μας, 2 άτομα εγώ και ο καλός μου και τι ζητάμε; Δύο καπουτσίνο (άλλη μεγάλη ιστορία ο καπουτσίνο, έρχεται σε λίγο). Πόση ώρα έκανε ένας άνθρωπος να φτιάξει 2 καπουτσίνο;;; 45 λεπτά!!!! Σας παρακαλώ!!!!! Ήταν πίσω μας, τον κοιτούσαμε επί 45 λεπτά να κάνει κάτι αλλά δεν καταλαβαίναμε τι σκατά έκανε! Τελικά είχε χτυπήσει τόσο το γάλα που έκοψε κι έκανε τον καφέ σκατά.
Φυσικά δεν τον ήπιαμε. Τι κάναμε; Παραγγείλαμε άλλο. Τι έγινε; Κόπηκε το ρεύμα. Εντάξει;
Αλλαγή κλίματος. Στα δικά μας.
Πριν 2-3 μέρες.
Κάθομαι στο κρεβάτι αμέριμνη. Βλέπω Cartoon Network στην καλωδιακή.
Με πιάνει κατούρημα.
Σηκώνομαι.
Πάω προς το μπάνιο.
Τι βλέπω;
Μια αράχνη μεγάλη σαν μούτζα!!!! Άρχισα να χοροπηδάω και να τη δείχνω στον καλό μου.
Και τι θες να κάνω; Φοβάσαι; Δε θα σε πειράξει. Μπες να κατουρήσεις, μου λέει.
Πας καλά; του λέω.
Η αράχνη ήταν τεράστια και είχε αγκαλιάσει την κάσα της πόρτας.
Άρχισα να γελάω και δεν ήταν ώρα μιας που κατουριόμουν τρελά.
Τιπ: έβρεχε.
Δε θέλω να τη σκοτώσω, μου λέει.
Ούτε γω, τρώει όλα τα κωλομάμουνα, του λέω.
Και τι να κάνω; μου λέει.
Πάω κάτω να βρω κάποιον κι ας κάνει αυτός ότι θέλει, του λέω.
Θα με περάσουν για αδερφή, μου λέει.
Στα αρχίδια σου, του λέω.
Βάζω το αδιάβροχο, κατεβαίνω, κανείς. Φτού!
Ανεβαίνω πάνω. Η αράχνη στη θέση της.
Δεν είναι κανείς του λέω.
Και τι κάνουμε; μου λέει.
Πάρε μια σακούλα, βάλ'τη μέσα και τη βγάζουμε έξω, του λέω.
Πώς να τη βάλω μέσα; μου λέει.
Φοβάσαι; Αδερφή, του λέω.
Είναι λίγο τρομακτική, μου λέει.
Χρεώνομαι εγώ το φόνο στο δικό μου κάρμα. Μπορείς να τη σκοτώσεις; Μισό λεπτό να τη φωτογραφίσω όμως, του λέω.
Τη φωτογραφίζουμε, ο καλός μου παίρνει τη σαγιονάρα και εκείνη τη στιγμή γεννήθηκε "Ο Καραφλός Ήρωας με τη Σαγιονάρα". Τη σκότωσε, τη μαζεψαμε , κατούρησα και ησύχασα.
Ομολογώ πως φταίω εγώ και η σκατοφλωριά μου που πέθανε αυτή η αράχνη. Σήμερα το πρωί όμως έσωσα μία πεταλούδα από βέβαιο θάνατο, είχε εγκλωβιστεί σε ένα τζάμι, βοήθησα ένα σαλιγκάρι να ανέβει πιο γρήγορα ένα τοίχο και έσωσα μια μικρή αράχνη που είχε μπει στο νεσεσέρ με την οδοντόβουρτσά μου, άσχετο. Σκότωσα μια θεϊκή αράχνη και έκανα μαλακίες, τέλος πάντων μέχρι να φύγω θα προσπαθήσω να κάνω καλές πράξεις.
Και μια μαλακία.
Λέτε να φταίει η αράχνη και τιμωρήθηκα; Λέτε η γκρίνια μου; Δεν ξέρω. Χτες πάντως γλύστρισα κι έπεσα στα κωλόνερα (αυτά έχουν οι κωλοβροχές) και χτύπησα άσχημα τα πλευρά μου (αριστερή πλευρά). Τώρα πονάω πολύ αλλά υποθέτω πως δεν έχω σπάσει τίποτα αφού σηκώνω χέρια, ντύνομαι κλπ. Πήρα και μια κρέμα για μυικούς πόνους και προσπαθώ να μην κάνω και πολλά. Αν ξέρει κανείς τι να κάνω τώρα που είναι φρέσκο ας μου πει. Μόνο ότι μου πείτε παρακαλώ να μην έχει μέσα τις λέξεις "νοσοκομείο", "ακτινογραφία" και "γιατρός" γιατί θα ξεσκιστώ να γελάω και πονάω. Λυπηθείτε με.
Από σήμερα, προχωράω σαν την οσία. Από τους πόνους είναι αλλά ταιριάζω με τη φάση. Ζεν, αργά, ήρεμα κλπ.
Έπρεπε μάλλον με κάποιο τρόπο να ηρεμήσω.
Αυτά παθαίνεις στα βουνά με τόση ενέργεια. Ζητάς κάτι και σου'ρχεται αμέσως.
Συγνώμη, να ηρεμήσω ζήτησα, ψυχικά, όχι να πέσω να μείνω ακίνητη στο κρεβάτι.
Πω ρε πούστη, μύριζε σάπιο τυρί τόση ώρα και τώρα μυρίζει εξάτμιση νταλίκας. Πωωωωω πωωωωω πααααα παααααα....
Τα πρώτα βράδια άκουγα ένα περίεργο ήχο μέσα σε άλλους. Σαν να έχει κάτσει κάποιος μαλάκας και με το δαχτυλίδι του χτυπάει το τζάμι. Ένα τικ τικ τικ πολύ περίεργο. Την πρώτη φορά, έκλασα μαλλί. Τη δεύτερη κοίταξα και αντιλήφθηκα πως είμαι ηλίθια και παιδί της πόλης και πως θα είναι κάπιο ζώο ή πουλί που το κάνει.
Μιλάμε σπαστικό. Εκεί που κοιμάσαι, τικ τικ τικ, ξύπνησες, έλα ποιος είναι; Έλα μου ντε!
Μία, δύο, τρεις, πέντε, δέκα, το άκουσα κάποια φάση όταν ήμασταν με ντόπιο, ρώτησα, τι είναι βρε παιδιά; Γκέκο! Ή αλλιώς σαύρα. Αυτές οι τσούλες κάνουν αυτό το θόρυβο. Τώρα που το ξέρω δε με νοιάζει. Εγώ τις έχω ονομάσει "Το πουλάκι που χτυπάει το τζάμι".
Ξέρετε ότι εδώ έχουν άλλη ημερομηνία; Πρέπει να βρίσκονται κάπου στο 3000!! Δε μετράνε αυτοί με Χριστό ρε σεις! Είδα χρονολογία σε ένα σχολείο, στην πινακίδα "από το 2089" έλεγε.
Αυτά! Τα ξαναλέμε!!!!! Φιλιά, πάω να βάλω αντικουνουπικό γιατί με γάζωσαν!!!!!
Με πιάνει κατούρημα.
Σηκώνομαι.
Πάω προς το μπάνιο.
Τι βλέπω;
Μια αράχνη μεγάλη σαν μούτζα!!!! Άρχισα να χοροπηδάω και να τη δείχνω στον καλό μου.
Και τι θες να κάνω; Φοβάσαι; Δε θα σε πειράξει. Μπες να κατουρήσεις, μου λέει.
Πας καλά; του λέω.
Η αράχνη ήταν τεράστια και είχε αγκαλιάσει την κάσα της πόρτας.
Άρχισα να γελάω και δεν ήταν ώρα μιας που κατουριόμουν τρελά.
Τιπ: έβρεχε.
Δε θέλω να τη σκοτώσω, μου λέει.
Ούτε γω, τρώει όλα τα κωλομάμουνα, του λέω.
Και τι να κάνω; μου λέει.
Πάω κάτω να βρω κάποιον κι ας κάνει αυτός ότι θέλει, του λέω.
Θα με περάσουν για αδερφή, μου λέει.
Στα αρχίδια σου, του λέω.
Βάζω το αδιάβροχο, κατεβαίνω, κανείς. Φτού!
Ανεβαίνω πάνω. Η αράχνη στη θέση της.
Δεν είναι κανείς του λέω.
Και τι κάνουμε; μου λέει.
Πάρε μια σακούλα, βάλ'τη μέσα και τη βγάζουμε έξω, του λέω.
Πώς να τη βάλω μέσα; μου λέει.
Φοβάσαι; Αδερφή, του λέω.
Είναι λίγο τρομακτική, μου λέει.
Χρεώνομαι εγώ το φόνο στο δικό μου κάρμα. Μπορείς να τη σκοτώσεις; Μισό λεπτό να τη φωτογραφίσω όμως, του λέω.
Τη φωτογραφίζουμε, ο καλός μου παίρνει τη σαγιονάρα και εκείνη τη στιγμή γεννήθηκε "Ο Καραφλός Ήρωας με τη Σαγιονάρα". Τη σκότωσε, τη μαζεψαμε , κατούρησα και ησύχασα.
Ομολογώ πως φταίω εγώ και η σκατοφλωριά μου που πέθανε αυτή η αράχνη. Σήμερα το πρωί όμως έσωσα μία πεταλούδα από βέβαιο θάνατο, είχε εγκλωβιστεί σε ένα τζάμι, βοήθησα ένα σαλιγκάρι να ανέβει πιο γρήγορα ένα τοίχο και έσωσα μια μικρή αράχνη που είχε μπει στο νεσεσέρ με την οδοντόβουρτσά μου, άσχετο. Σκότωσα μια θεϊκή αράχνη και έκανα μαλακίες, τέλος πάντων μέχρι να φύγω θα προσπαθήσω να κάνω καλές πράξεις.
Και μια μαλακία.
Λέτε να φταίει η αράχνη και τιμωρήθηκα; Λέτε η γκρίνια μου; Δεν ξέρω. Χτες πάντως γλύστρισα κι έπεσα στα κωλόνερα (αυτά έχουν οι κωλοβροχές) και χτύπησα άσχημα τα πλευρά μου (αριστερή πλευρά). Τώρα πονάω πολύ αλλά υποθέτω πως δεν έχω σπάσει τίποτα αφού σηκώνω χέρια, ντύνομαι κλπ. Πήρα και μια κρέμα για μυικούς πόνους και προσπαθώ να μην κάνω και πολλά. Αν ξέρει κανείς τι να κάνω τώρα που είναι φρέσκο ας μου πει. Μόνο ότι μου πείτε παρακαλώ να μην έχει μέσα τις λέξεις "νοσοκομείο", "ακτινογραφία" και "γιατρός" γιατί θα ξεσκιστώ να γελάω και πονάω. Λυπηθείτε με.
Από σήμερα, προχωράω σαν την οσία. Από τους πόνους είναι αλλά ταιριάζω με τη φάση. Ζεν, αργά, ήρεμα κλπ.
Έπρεπε μάλλον με κάποιο τρόπο να ηρεμήσω.
Αυτά παθαίνεις στα βουνά με τόση ενέργεια. Ζητάς κάτι και σου'ρχεται αμέσως.
Συγνώμη, να ηρεμήσω ζήτησα, ψυχικά, όχι να πέσω να μείνω ακίνητη στο κρεβάτι.
Πω ρε πούστη, μύριζε σάπιο τυρί τόση ώρα και τώρα μυρίζει εξάτμιση νταλίκας. Πωωωωω πωωωωω πααααα παααααα....
Τα πρώτα βράδια άκουγα ένα περίεργο ήχο μέσα σε άλλους. Σαν να έχει κάτσει κάποιος μαλάκας και με το δαχτυλίδι του χτυπάει το τζάμι. Ένα τικ τικ τικ πολύ περίεργο. Την πρώτη φορά, έκλασα μαλλί. Τη δεύτερη κοίταξα και αντιλήφθηκα πως είμαι ηλίθια και παιδί της πόλης και πως θα είναι κάπιο ζώο ή πουλί που το κάνει.
Μιλάμε σπαστικό. Εκεί που κοιμάσαι, τικ τικ τικ, ξύπνησες, έλα ποιος είναι; Έλα μου ντε!
Μία, δύο, τρεις, πέντε, δέκα, το άκουσα κάποια φάση όταν ήμασταν με ντόπιο, ρώτησα, τι είναι βρε παιδιά; Γκέκο! Ή αλλιώς σαύρα. Αυτές οι τσούλες κάνουν αυτό το θόρυβο. Τώρα που το ξέρω δε με νοιάζει. Εγώ τις έχω ονομάσει "Το πουλάκι που χτυπάει το τζάμι".
Ξέρετε ότι εδώ έχουν άλλη ημερομηνία; Πρέπει να βρίσκονται κάπου στο 3000!! Δε μετράνε αυτοί με Χριστό ρε σεις! Είδα χρονολογία σε ένα σχολείο, στην πινακίδα "από το 2089" έλεγε.
Αυτά! Τα ξαναλέμε!!!!! Φιλιά, πάω να βάλω αντικουνουπικό γιατί με γάζωσαν!!!!!
Πέμπτη 19 Ιουλίου 2007
Νεπαλ 3. Δεν εχει τονους το πληκτρολογιο. Ημερες 3 με... τις εχω χασει πλεον!
Αγαπητοι φιλες και φιλοι, δε φτανει που το κωλοπληκτρολογιο δεν εχει τονους, κολλαει και με το κενο. Οποτε, αν κι εχω να σας γραψω χιλιαδες πραγματα, δε θα το κανω με λεπτομερειες γιατι θα παιξουν τα νευρα μου κι εχει αρχισει να με ποναει και η μεση μου.
Ο Νεπαλεζος που δουλευει στο ιντερνετ καφε, κοιμαται διπλαμου αυτη τη στιγμη. Γιατι ειναι διπλα μου και γιατι κοιμαται; Γιατι ειμαι ξανθια κι Ευρωπαια και δε μου εδωσε ενα τυχαιο υπολογιστη, αλλα το βασικο, το δικο του. Επισης, ειναι μεσημερι και βαρεσε νταγκλες ο ανθρωπος και κοιμηθηκε. Οταν ξυπνησε, μου ειπε αν ξερω τον Αισωπο. Ετσι οπως το ειπε, του ειπα οχι, με ξαναρωτησε, καταλαβα και συνεννοηθηκαμε. Απεναντι του τωρα,καθεται ενας Φιλιπινεζος, Ιαπωνας, αντρας ειναι, γυναικα, δεν ξερω, και τραβαει μονος του φωτογραφια τη φατσα του με το κινητο. Τι να σας πω, μη με ρωτατε.
Τωρα που μου εδωσε τον δικο του υπολογιστη, τι να του πω; Σορρυ, μηπως εχεις αλλο πληκτρολογιο; Το στανιο μου.
Λοιπον, βρισκομαι στην Pokhara. Ειναι στα 2000 υψομετρο περιπου, δεν εχω κανενα θεμα με τον αερα, οξυγονο κλπ. Σιγα τα ψηλα. Βασικα εχει τρελη ζεστη! Και χτες που πηγαμε βαρκαδα, ενω εβαλα αντιηλιακο, με τσακισε ο ηλιος λεμε!! Καλα, λιμνη μεσα στις βουνοκορφες των Ιμαλαιων ειναι φοβερη φαση. Ξεκολλωθηκα να τραβαω κουπι χτες! Το τι μου αρεσε ομως, ειναι αλλο πραμα! Εβγαλα φωτογραφιες λιβελουλες, αγριοφραουλες, μανιταρια, φυτα, ρυακια, νουφαρα, ανθρωπους, εμενα, τον καλο μου, τα κουπια, τη βαρκα, λυσσαξα!
Δεν ξερω τι να πρωτοπω! Ας αρχισω με τα καλα. Τι σιχαινομαι πιο πολυ; Τις μυξες και τις κατσαριδες. Μη δω ανθρωπο να φτυνει ροχαλες και μυξες, μου ερχεται εμετος. Μαντεψτε.
Εδω, ολοι, φτυνουν συνεχεια. Ολοι. Απο παιδακια 2 ετων μεχρι μαθουσαλες. Αντρες και γυναικες. Εφιαλτης.
Στη διαδρομη απο την Κατμαντου στην Ποκαρα, ειχα ανοιχτο το παραθυρο, ο μπροστινος εβγαλε το κεφαλι του εξω, εφτυσε και μου ηρθαν σταγονες στο μαγουλο. Ενταξει;
Τι εκανα;
Πλυση με ντετολ απο πανω μεχρι κατω.
Προχτες. Καθομαι να φαω. Κανω ετσι να πιασω κατι, και ενα πετουμενο ερχεται στο χερι μου. Μεγαλο. Εγω δε βλεπω καλα, τι ειναι, ακριδα μου φαινεται, και χωρις ιδιαιτερο πανικο, το πεταω μακρια. Αυτο ομως, πεφτει πανω στον καλο μου ο οποιος το ριχνει κατω και μου λεει: "Καλα, αμα κατσει και σε μενα κατσαριδα, θα στην πεταξω κι εγω".
Την ποια θα μου πεταξεις;
Πλυση με ντετολ απο πανω μεχρι κατω.
-Οδηγουν αριστερα.
-Τα παιδακια φορανε στολη για να πανε σχολειο. Μου αρεσουν πολυ!
-Καναμε 170 χλμ. σε 8 ωρες!
-Τα στρωματα και τα μαξιλαρια που εχουν στα κρεβατια τους ειναι σαν τσιμεντο. Και που να ξαπλωσεις... Πανω πονος, κατω βρωμα...
-Ειναι ενα μυρμηγκι πανω στην οθονη αυτη τη στιγμη. Τς τς τς...
-Μπορουν να κανουν παζαρι μεχρι θανατου για μια μαλακια και για να σου νοικιασουν δωματιο, δεν κανουν εκπτωση ενω ολα τα ξενοδοχεια στην περιοχη ειναι αδεια! Δεν σκεφτονται πονηρα. Οταν ρωτας ποσο κανει κατι, σε κοιτανε, το σκεφτονται και μετα σου απαντανε. Μονο το χερι στο πηγουνι δε βαζουν. Ριχνω πολυ γελιο.
-Αγαθοι ανθρωποι. Αλλα πρεπει να προσεχεις. Παω σε ασφαλη περιοχη δε σημαινει κανω μαλακιες και δεν προσεχω. Πιστευουν στο Καρμα και ειναι καλοι. Οχι ομως ολοι. Η Δυση εχει κανει μεγαλο κακο. Αυτοι, σαν τα μαιμουδακια αντιγραφουν. Π.χ. Οι ιδιοι πλενουν τα ρουχα τους με σαπουνι. Το νερο αυτο παει στους ορυζονες. Εμαθαν οτι οι δυτικοι, πλενουν τα κυλοτακια τους με δυτικα απορρυπαντικα. Τα φερανε λοιπον κι αυτοι και τα πουλανε. Τα αγοραζουμε οι τουριστες αφου τα βρισκουμε και πεταμε τη χημεια στους ορυζονες. Το θελαμε; Οχι. Το ξεραμε; Οχι. Καπως ετσι γινονται οι μαλακιες.
Το μεγαλυτερο προβλημα στα Ιμαλαια ξερετε πιο ειναι; Τα πεταμενα πλαστικα μπουκαλια. Το διαβασα στον οδηγο, μου το ειπαν και το διαπιστωσα. Γαμημενη τεχνολογια. Μοντερνιες και μαλακιες χωρις γνωση. Οι ανθρωποι μαθημενοι με απλα πραγματα. Τρωω μπανανα, πεταω φλουδι. Ηρθε το πλαστικο. Τους ειπε κανεις οτι το πλαστικο κανει να λιωσει 800 φορες πιο πολλα χρονια απο την μπανανοφλουδα; Οχι.
Καλα, δε θα μιλησω για τα αρχιδια τους δυτικους που πανε να ακουμπησουν τις κορυφες του Εβερεστ και πετανε τις μπουκαλες του γκαζιου και ο,τι αλλο θες, στα βουνα. Κι εκει πως νομιζετε οτι μπορουν να μαζευτουν τα σκουπιδια; Με ελικοπετρο. Μεγαλες μαλακιες γινονται. Πολυ μεγαλες.
Επισης, πανω στο θεμα προσοχη. Ακουσα μια ιστορια και μου σηκωθηκε η τριχα καγκελο. Οι ανθρωποι εδω, οπως ειπαμε ειναι καλοι, ευγενικοι, κλπ. ΟΚ. Θελει προσοχη γιατι πανω απο ολα ειναι ανθρωποι. Η ιστορια: Τουριστριες πριν χρονια, 3 τον αριθμο, φιλες υποθετω, καθονταν και επιναν τα ποτα τους σε ενα μερος, καφετερια ας πουμε, στο Τσιτουαν, εδω στο Νεπαλ. Καποια φαση, η μια απο αυτες, ελιωσε τελειως, οι αλλες δε σκοτιστηκαν ιδιαιτερως και ενας Νεπαλεζος απο μια αλλη, διπλανη παρεα, ισως σχετικος με την καφετερια, προθυμοποιηθηκε να τη βοηθησει να παει στο δωματιο. Μετα απο ωρα, αντι αυτου, εμφανιστηκε αλλος Νεπαλεζος, ο οποιος ειπε στην παρεα του να παει οποιος θελει να γαμησει την ξερη τουριστρια. Ενα σωρο Νεπαλεζοι το εκαναν εκεινο το βραδυ με την κοπελα. Το ηθελε; Ηταν αναισθητη; Δεν ξερω κι ουτε θελω να το σκεφτομαι. Οταν ταξιδευουμε, προσεχουμε. Τελεια και παυλα.
-Οι γειτονες στο ξενοδοχειο τις προαλλες εκαναν φασαρια και μια γκομενα Νεπαλεζα κοιταζε τα βυζια μου απο τον καθρεφτη που φαινοταν το μπανιο που ημουν μεσα. Αν ειναι δυνατον! Επιτοπου, βγηκα και τους εκραξα. Απο τοτε εχουμε ησυχια.
-Οταν φτασω Αθηνα με το καλο, θα μπω εγω στο πλυντηριο. Δεν πηρα σφουγγαρι για το μπανιο μαζι μου με σκοπο να αγορασω απο δω και δεν εχουν!!!! Βρωμα και χαρα!!! Μποχα ουμπεραλες!!!! Πιφ!!!!!
-Ενα κοριτσακι προχτες που εβρεχε πολυ, επλενε το αδερφακι της (να υποθεσω;), μεσα στη βροχη, στο δρομο. Το παιδακι γυμνο στη βροχη ετσι; Αν το επλενε με το νερο της βροχης; Οχι ρε! Πατε καλα;; Με το νερο που επεφτε απο το λουκι μιας ταρατσας το επλενε!!! Βρυσουλα μια χαρα!!!
Παντως ειμαστε πολυ απομακρυσμενοι απο τη φυση. Να το ξερετε. Εδω δεν υπαρχει προβλημα. Ολα ειναι ενα. Εχει ποντικια και κατσαριδες, οπως και η Αθηνα, αλλα εχει και βατραχια, και γερακια,και κοτσυφια, και κορακια, και αγριοφραουλες στις οχθες της λιμνης και μουρα και δεντρα χιλιαδων ετων που σεβονται και δεν πειραζουν και χιλιαδες αλλα ζωα, φυτα και πουλια που τραγουδουν και φωναζουν. Ζουν αρμονικα με αυτο, η σκονη δεν λεγεται βρωμα, οι λασπες ειναι κατι φυσικο να υπαρχουν, χωμα εχει, δεν θα εχει λασπη; Προς τι η φρικη; Ειμαστε αποστειρωμενοι και μαλακες και γι'αυτο μας κοιτανε σαν ουφο.
Φιλια πολλα πολλα!! Αυριο παμε σε ενα χωριο που λεγεται Sarangot και εχει φοβερη θεα στις πιο ψηλες κορφες των Ιμαλαιων, αν δεν κανω λαθος. Θα κατσουμε μια μερα, μια βδομαδα, δεν το ξερω. Θα ξαναγραψω εδω μολις επανελθω στον πολιτισμο (τους). Να περνατε ολοι καλα!! Φιλια πολλα!!!!
Ο Νεπαλεζος που δουλευει στο ιντερνετ καφε, κοιμαται διπλαμου αυτη τη στιγμη. Γιατι ειναι διπλα μου και γιατι κοιμαται; Γιατι ειμαι ξανθια κι Ευρωπαια και δε μου εδωσε ενα τυχαιο υπολογιστη, αλλα το βασικο, το δικο του. Επισης, ειναι μεσημερι και βαρεσε νταγκλες ο ανθρωπος και κοιμηθηκε. Οταν ξυπνησε, μου ειπε αν ξερω τον Αισωπο. Ετσι οπως το ειπε, του ειπα οχι, με ξαναρωτησε, καταλαβα και συνεννοηθηκαμε. Απεναντι του τωρα,καθεται ενας Φιλιπινεζος, Ιαπωνας, αντρας ειναι, γυναικα, δεν ξερω, και τραβαει μονος του φωτογραφια τη φατσα του με το κινητο. Τι να σας πω, μη με ρωτατε.
Τωρα που μου εδωσε τον δικο του υπολογιστη, τι να του πω; Σορρυ, μηπως εχεις αλλο πληκτρολογιο; Το στανιο μου.
Λοιπον, βρισκομαι στην Pokhara. Ειναι στα 2000 υψομετρο περιπου, δεν εχω κανενα θεμα με τον αερα, οξυγονο κλπ. Σιγα τα ψηλα. Βασικα εχει τρελη ζεστη! Και χτες που πηγαμε βαρκαδα, ενω εβαλα αντιηλιακο, με τσακισε ο ηλιος λεμε!! Καλα, λιμνη μεσα στις βουνοκορφες των Ιμαλαιων ειναι φοβερη φαση. Ξεκολλωθηκα να τραβαω κουπι χτες! Το τι μου αρεσε ομως, ειναι αλλο πραμα! Εβγαλα φωτογραφιες λιβελουλες, αγριοφραουλες, μανιταρια, φυτα, ρυακια, νουφαρα, ανθρωπους, εμενα, τον καλο μου, τα κουπια, τη βαρκα, λυσσαξα!
Δεν ξερω τι να πρωτοπω! Ας αρχισω με τα καλα. Τι σιχαινομαι πιο πολυ; Τις μυξες και τις κατσαριδες. Μη δω ανθρωπο να φτυνει ροχαλες και μυξες, μου ερχεται εμετος. Μαντεψτε.
Εδω, ολοι, φτυνουν συνεχεια. Ολοι. Απο παιδακια 2 ετων μεχρι μαθουσαλες. Αντρες και γυναικες. Εφιαλτης.
Στη διαδρομη απο την Κατμαντου στην Ποκαρα, ειχα ανοιχτο το παραθυρο, ο μπροστινος εβγαλε το κεφαλι του εξω, εφτυσε και μου ηρθαν σταγονες στο μαγουλο. Ενταξει;
Τι εκανα;
Πλυση με ντετολ απο πανω μεχρι κατω.
Προχτες. Καθομαι να φαω. Κανω ετσι να πιασω κατι, και ενα πετουμενο ερχεται στο χερι μου. Μεγαλο. Εγω δε βλεπω καλα, τι ειναι, ακριδα μου φαινεται, και χωρις ιδιαιτερο πανικο, το πεταω μακρια. Αυτο ομως, πεφτει πανω στον καλο μου ο οποιος το ριχνει κατω και μου λεει: "Καλα, αμα κατσει και σε μενα κατσαριδα, θα στην πεταξω κι εγω".
Την ποια θα μου πεταξεις;
Πλυση με ντετολ απο πανω μεχρι κατω.
-Οδηγουν αριστερα.
-Τα παιδακια φορανε στολη για να πανε σχολειο. Μου αρεσουν πολυ!
-Καναμε 170 χλμ. σε 8 ωρες!
-Τα στρωματα και τα μαξιλαρια που εχουν στα κρεβατια τους ειναι σαν τσιμεντο. Και που να ξαπλωσεις... Πανω πονος, κατω βρωμα...
-Ειναι ενα μυρμηγκι πανω στην οθονη αυτη τη στιγμη. Τς τς τς...
-Μπορουν να κανουν παζαρι μεχρι θανατου για μια μαλακια και για να σου νοικιασουν δωματιο, δεν κανουν εκπτωση ενω ολα τα ξενοδοχεια στην περιοχη ειναι αδεια! Δεν σκεφτονται πονηρα. Οταν ρωτας ποσο κανει κατι, σε κοιτανε, το σκεφτονται και μετα σου απαντανε. Μονο το χερι στο πηγουνι δε βαζουν. Ριχνω πολυ γελιο.
-Αγαθοι ανθρωποι. Αλλα πρεπει να προσεχεις. Παω σε ασφαλη περιοχη δε σημαινει κανω μαλακιες και δεν προσεχω. Πιστευουν στο Καρμα και ειναι καλοι. Οχι ομως ολοι. Η Δυση εχει κανει μεγαλο κακο. Αυτοι, σαν τα μαιμουδακια αντιγραφουν. Π.χ. Οι ιδιοι πλενουν τα ρουχα τους με σαπουνι. Το νερο αυτο παει στους ορυζονες. Εμαθαν οτι οι δυτικοι, πλενουν τα κυλοτακια τους με δυτικα απορρυπαντικα. Τα φερανε λοιπον κι αυτοι και τα πουλανε. Τα αγοραζουμε οι τουριστες αφου τα βρισκουμε και πεταμε τη χημεια στους ορυζονες. Το θελαμε; Οχι. Το ξεραμε; Οχι. Καπως ετσι γινονται οι μαλακιες.
Το μεγαλυτερο προβλημα στα Ιμαλαια ξερετε πιο ειναι; Τα πεταμενα πλαστικα μπουκαλια. Το διαβασα στον οδηγο, μου το ειπαν και το διαπιστωσα. Γαμημενη τεχνολογια. Μοντερνιες και μαλακιες χωρις γνωση. Οι ανθρωποι μαθημενοι με απλα πραγματα. Τρωω μπανανα, πεταω φλουδι. Ηρθε το πλαστικο. Τους ειπε κανεις οτι το πλαστικο κανει να λιωσει 800 φορες πιο πολλα χρονια απο την μπανανοφλουδα; Οχι.
Καλα, δε θα μιλησω για τα αρχιδια τους δυτικους που πανε να ακουμπησουν τις κορυφες του Εβερεστ και πετανε τις μπουκαλες του γκαζιου και ο,τι αλλο θες, στα βουνα. Κι εκει πως νομιζετε οτι μπορουν να μαζευτουν τα σκουπιδια; Με ελικοπετρο. Μεγαλες μαλακιες γινονται. Πολυ μεγαλες.
Επισης, πανω στο θεμα προσοχη. Ακουσα μια ιστορια και μου σηκωθηκε η τριχα καγκελο. Οι ανθρωποι εδω, οπως ειπαμε ειναι καλοι, ευγενικοι, κλπ. ΟΚ. Θελει προσοχη γιατι πανω απο ολα ειναι ανθρωποι. Η ιστορια: Τουριστριες πριν χρονια, 3 τον αριθμο, φιλες υποθετω, καθονταν και επιναν τα ποτα τους σε ενα μερος, καφετερια ας πουμε, στο Τσιτουαν, εδω στο Νεπαλ. Καποια φαση, η μια απο αυτες, ελιωσε τελειως, οι αλλες δε σκοτιστηκαν ιδιαιτερως και ενας Νεπαλεζος απο μια αλλη, διπλανη παρεα, ισως σχετικος με την καφετερια, προθυμοποιηθηκε να τη βοηθησει να παει στο δωματιο. Μετα απο ωρα, αντι αυτου, εμφανιστηκε αλλος Νεπαλεζος, ο οποιος ειπε στην παρεα του να παει οποιος θελει να γαμησει την ξερη τουριστρια. Ενα σωρο Νεπαλεζοι το εκαναν εκεινο το βραδυ με την κοπελα. Το ηθελε; Ηταν αναισθητη; Δεν ξερω κι ουτε θελω να το σκεφτομαι. Οταν ταξιδευουμε, προσεχουμε. Τελεια και παυλα.
-Οι γειτονες στο ξενοδοχειο τις προαλλες εκαναν φασαρια και μια γκομενα Νεπαλεζα κοιταζε τα βυζια μου απο τον καθρεφτη που φαινοταν το μπανιο που ημουν μεσα. Αν ειναι δυνατον! Επιτοπου, βγηκα και τους εκραξα. Απο τοτε εχουμε ησυχια.
-Οταν φτασω Αθηνα με το καλο, θα μπω εγω στο πλυντηριο. Δεν πηρα σφουγγαρι για το μπανιο μαζι μου με σκοπο να αγορασω απο δω και δεν εχουν!!!! Βρωμα και χαρα!!! Μποχα ουμπεραλες!!!! Πιφ!!!!!
-Ενα κοριτσακι προχτες που εβρεχε πολυ, επλενε το αδερφακι της (να υποθεσω;), μεσα στη βροχη, στο δρομο. Το παιδακι γυμνο στη βροχη ετσι; Αν το επλενε με το νερο της βροχης; Οχι ρε! Πατε καλα;; Με το νερο που επεφτε απο το λουκι μιας ταρατσας το επλενε!!! Βρυσουλα μια χαρα!!!
Παντως ειμαστε πολυ απομακρυσμενοι απο τη φυση. Να το ξερετε. Εδω δεν υπαρχει προβλημα. Ολα ειναι ενα. Εχει ποντικια και κατσαριδες, οπως και η Αθηνα, αλλα εχει και βατραχια, και γερακια,και κοτσυφια, και κορακια, και αγριοφραουλες στις οχθες της λιμνης και μουρα και δεντρα χιλιαδων ετων που σεβονται και δεν πειραζουν και χιλιαδες αλλα ζωα, φυτα και πουλια που τραγουδουν και φωναζουν. Ζουν αρμονικα με αυτο, η σκονη δεν λεγεται βρωμα, οι λασπες ειναι κατι φυσικο να υπαρχουν, χωμα εχει, δεν θα εχει λασπη; Προς τι η φρικη; Ειμαστε αποστειρωμενοι και μαλακες και γι'αυτο μας κοιτανε σαν ουφο.
Φιλια πολλα πολλα!! Αυριο παμε σε ενα χωριο που λεγεται Sarangot και εχει φοβερη θεα στις πιο ψηλες κορφες των Ιμαλαιων, αν δεν κανω λαθος. Θα κατσουμε μια μερα, μια βδομαδα, δεν το ξερω. Θα ξαναγραψω εδω μολις επανελθω στον πολιτισμο (τους). Να περνατε ολοι καλα!! Φιλια πολλα!!!!
Σάββατο 14 Ιουλίου 2007
Νεπάλ 2. Hot Lemon with... Monkey. Ημέρες 3-5.
Αγαπητοί φίλοι. Είπα ότι δεν είχε κουνούπια; Δεν έλεγα ότι δεν είχε ήλιο, να βγει; Χτες το βράδυ έβρεξε πολύ. Τα κουνούπια ανδρώθηκαν και με γάζωσαν. Μοιάζω με τα σεμεδάκια που είχε η γιαγιά σας πάνω από την τηλεόραση. Να σας πω την αλήθεια, μου ψιλοπάει τώρα που με κοιτάζω...
Έχω πρόβλημα με τις φωτογραφίες ρε γαμώτο. Πως είναι δυνατό να βγάλω φωτογραφία ένα παιδάκι που είναι φορτωμένο με σκουπίδια; Θέλω, για να το βλέπω όταν γκρινιάζω στην Αθήνα και να το κολλάω στη μούρη όσων παραπονιούνται, αλλά δεν μπορώ. Το θεωρώ απαράδεκτο και δε μπορώ. Είναι σα να κουβαλάω εγώ 10 σακούλες του σούπερ μάρκετ και με βγάλει φωτογραφία ένας πάμπλουτος που του τα κουβαλάνε οι υπηρέτες. Θα τις αφήσω και θα τον θάψω κάτω από τη γη. Τα παιδάκια αυτά όμως, ούτε θα πούνε τίποτα, ούτε θα σου κάνουν τίποτα. Απλά θα είσαι ένας μαλάκας που τραβάει φωτογραφίες. Εντωμεταξύ ρε γαμώτο, δεν έχω δει άλλο ξένο με φωτογραφική... όχι, ψέμματα! Είδα χτες ένα. Πω πω, αν έχει κάποιος από εσάς κάτι να μου πει να με εμψυχώσει να μην ντρέπομαι να τραβάω φωτογραφίες, ας το πει...
Βλέπεις απίστευτες εικόνες... Χτες, αυτό με το παιδάκι που σας λέω... Περπατούσα στο δρόμο και σε κάποια φάση, βλέπω κάτι πολύ χοντρόνα έρχεται δίπλα μου. Ήταν βραδάκι και δεν είδα καλά. Σταματάω λίγο και αυτό το χοντρό που έβλεπα ήταν μια τεράστια τσάντα (από αυτές που βάζουν στην Ελλάδα τα χαλίκια, το τσιμέντο, φανταστείτε μια τριπλάσια τσάντα ΙΚΕΑ) η οποία ήταν γεμάτη σκουπίδια από πλαστικό, χαρτί κλπ. Η τσάντα όμως αυτή περπάταγε. Μου έφτανε μέχρι τη μέση. Κοιτάω πιο χαμηλά και βλέπω δυο ποδαράκια. Την τσάντα την κουβάλαγε ένα μωρό. Ένα παιδάκι 5-6 χρονών, μισό μέτρο ύψος. Είχε βάλει το χείλοςτης τσάντας στο κεφαλάκι του, τα χεράκια του κρατούσαν τις άκρες και όλο το υπόλοιπο ακουμπούσε στην πλάτη του κι έφτανε σχεδόν μέχρι το πάτωμα. Βρώμικο, με σαγιονάρες, κυρτό μπροστά, πήγαινε. Μου κόπηκε η ψυχή. Ήθελα να το φωτογραφίσω αλλά δεν μπόρεσα...
Σήμερα όμως είδα μια ωραία εικόνα που πάλι δεν μπόρεσα να φωτογραφίσω γιατί ντράπηκα... Ήτα ένα αγοράκι, μέσα στην αυλή του, που είχε βγάλει το πουλάκι του και κατουρούσε σε ένα λούκι. Το ίδιο αγοράκι χτες, είχε πέσει μέσα στο λούκι και δεν μπορούσε να βγάλει το χεράκι του... Ναι, αλήθειά είναι, πέφτω πάντα πάνω σε σκηνικά που πάιζουν οι ίδιοι ήρωες. Όπως ο αγαπημένος μου σκύλος εδώ που αυτόν δεν ντρέπομαι να τον βγάλω. Παιδιά, κοιμάται όλη μέρα μα όλη μέρα στις σκάλες ενός συγκεκριμένου μαγαζιού και όποτε μα όποτε περνάω, κοιμάται σε άλλη στάση. Έχω πεθάνει λέμε να γελάω. Μία αγκαλιάζει τις σκάλες, την άλλη είναι ανάσκελα, μετά μισός σε ένα σκαλοπάτι, μισός σε άλλο, γαμώ τα παιδιά λέμε!
Προχτές, πήγαμε να φάμε. Κάθομαι σε μια γωνιά και σκέφτομαι: "Απ'τις γωνίες περνάνε ποντίκια.." Δεν έλεγα τίποτα άλλο;;; 5 δευτερόλεπτα μετά, ένα ποντικάκι τσακ πέρασε ξυστά από το πόδι μου.Το ωραίο; Τρόμαξα τόσο και πετάχτηκα που τρόμαξε το ποντίκι και δεν ξαναβγήκε!!!
Χτες το βράδυ έβρεξε είπαμε. Ωραία. Κουνούπια βγήκαν παγανιά είπαμε. Ωραία. Το ότι σήμερα μυρίζει σκατίλα όλη η πόλη το είπαμε;;; Όταν λέμε σκατίλα, μιλάμε για ελεεινή βρώμα. Τα βοθρολύμματα στα πόδια σας...
Το νερό! Δεν έχουμε πει τίποτα για το νερό! Το νερό όχι μόνο δεν πίνεται, εννοείται αυτό, αλλά βρωμάει κιόλας! Τι; Σιδερίλα! Ο Iron Man θα γίνω μέχρι να φύγω από δω!! Οι σωλήνες είναι τόσο αρχαίοι, ελεεινοί και τρισάθλιοι που το νερό είναι κίτρινο και μυρίζει πάρα πολύ έντονα σίδερο. Εννοείται ότι το πρόσωπο το πλένουμε με εμφιαλωμένο. Εκτός αν θες να σου μπει στα μάτια ή στη μύτη ή στο στόμα αυτό το νερό... Όποτε κάνω μπάνιο (3 φορές την ημέρα γιατί έχει υγρασία και ιδρώνω σαν τρελλή) υποφέρω. Θέλω να κλείσω τη μύτη μου... πιφ!
Χτες ρουφήξαμε και λίγο από νεκρό. Τι εννοώ; Είδαμε καύση νεκρών. Η στάχτη του ήταν παντού. Άρα, την εισπνεύσαμε. Ναι, τα καλύτερα τα αφήνω για το τέλος.
Χτες πήγαμε στο Pashupatinath ή αλλιώς Monkey temple γιατί είναι γεμάτο μαϊμούδες (είναι θεές, τις αγαπώ, θα σας πω σε λίγο γι' αυτές).
Το μέρος αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα για τους Ινδουιστές. Είναι ένας τόπος με πανέμορφα κτίσματα, σαν οικογενειακοί τάφοι, δέντρα χιλιάδων ετών, λουλούδια, μαϊμούδες, βόδια και τον ποταμό Bagmati, άγιο ποτάμι γι'αυτούς, που μπροστά του, στις σκάλες, καίνε τους νεκρούς. Ναι, έβγαλα φωτογραφία η ξεφτίλω. Από μακριά όμως. Πήγαμε απόγευμα και είχε πάρα πολύ κόσμο. Γενικά το απόγευμα-βράδυ, η Ασία ξυπνάει. Δεν μπορώ να το γενικεύσω τόσο, πάντως, τόσο στην Ινδία, όπου πήγα, όσο κι εδώ, όλη μέρα είναι νέκρα και το βράδυ είναι όλοι στους δρόμους. Δεν ξέρω γιατί. Η ζέστη;;
Κωλοφαρδία. Χτες πρέπει να έκαναν την κηδεία κάποιου σπουδαίου και είχε μαζευτεί το σύμπαν. Πηδούσαν δεξιά αριστερά στα υψώματα να βρουν καλό στασίδι να δουν. Σκεφτείτε ένα στάδιο που δεν είναι στρογγυλό και κάτω έχει ένα ποτάμι. Ο κόσμος κάθεται από τις όχθες έως πολύ ψηλά για να βλέπει την καύση. Μιλάμε για πολύ κόσμο. Πάρα πολύ. Όταν φτάσαμε λοιπό, ήρθε ταυτόχροναένα λεωφορείο. Που το είδες θα μου πείτε, με τόσο κόσμο. Οι γυανίκες κατέβηκαν από κει, θρηνούσαν. Υπέροχο. Λυπάμαι για τον πόνο τους κι εύχομαι να αναπαύσει ο Θεός τους τον πεθαμένο τους, αλλά ήταν σαν να βλέπω επιτέλους μια καλή αρχαία τραγωδία. Υπέροχες, να κλαίνε και να τραγουδούν με ρυθμό, υπέροχες. Μου σηκώθηκε η τρίχα, έκανα στην άκρη, μπήκα μέσα στον κόσμο, ανέβηκα χλιάδες σκάλες (κατά τύχη γλύτωσα την ανακοπή) ενώ μαϊμούδες έτρεχαν μπροστά μου, πίσω μου, πάνω μου. Είδα λίγο από την καύση, ήπιαμε και λίγο νεκρό, εντάξει... δε με νοιάζει. Το θεωρώ κάτι σημαντικό, δεν αηδίασα... Δεν πρέπει να ήταν ο σημαντικός αυτός που είδα, γιατί όταν φεύγαμε, ερχόταν κάτι πανάκριβά αυτοκίνητα με φιμέ τζάμια και σημαίες του Νεπάλ, ήταν όλη η στρατιωτική αστυνομία και ο τσόγλανος ο δικός μου ήθελε να φύγουμε γιατί λέει είχε πολύ κόσμο και είχε αρχίσει να φρικάρει. Άσε ρε να δούμε τι γίνεται, να του λέω, άσε ε που θα πιούμε τον πεθαμένο να μου λέει, τον ήπιαμε να του λέω, τελικά φύγαμε. Έτσι, δεν έμαθα αν αυτός που κάηκε ήταν "κάποιος" και ήρθαν όλοι αυτοί για να τον βάλουν στο νερό ή αν θα έκαιγαν κάποιον άλλο και θα γινόταν κάποια ιδιαίτερη διαδικασία.
Στο σημείο αυτό, θέλω να πω, ότι οι άντρες είστε μεγάλα σπαζαρχίδια. Μαγαζιά βαριέστε, μουσεία βαριέστε, πινακοθήκες βαριέστε, με τον κόσμο πήζετε, άει χεστείτε μην πω τίποτα χειρότερο.
Μ1- Θα σε γαμήσω ρε μουνί! Τι έκανες εκεί;
Μ2-Τίποτα! Τίποτα!
Μ1-Σε ρώτησα ρε! Τι έκανες εκεί; Θα σε διαλύσω! Μην τρέχεις ρε!
Μ2-Σε παρακλώ, δεν έκανα τίποτα!!!
Μ3-Έλα μωράκι, αχ... αχ... ναι, έλα... ναι, ναι.. άσ'τον τώρα αυτόν... απόλαυσε...
Μ1-Αχ.. ναι, ναι, ναι...
Μ2-Ουφ, γλύτωσα... αλλά κάτσε να έχω το νου μου...
Μ3-Έχει ψειρούλες το μωράκι; Κάτσε να τις τακτοποιήσω..
Δεν καταλάβατε μία; Χαχαχαχαχαχα! Τρεις μαϊμούδες στο μέρος που λέγαμε, πάνω σε μια στέγη. Δεν το πήγα καλά. Απ' την αρχή. Περπατάω και ξαφνικά ακούω τσιρίδες μαϊμούδων και ποδοβολητά πάνω σε μία στέγη. Κοιτάω και είναι 2 μαϊμούδες. Η μία(Μ1) ουρλιάζει στην άλλη(Μ2) που προσπαθεί να τρέξει μακριά. Όπως η πρώτη στέκεται απειλητικά και φωνάζει στην δεύτερη, έρχεται μία τρίτη(Μ3) και αρχίζει να της τον φοράει!!! Χαχαχαχαχαχαχαχαχα πέθανα να γελάω λέμε. Το απολαμβάνουν για λίγο και η πρώτη παρατάει αυτή που κυνηγούσε (μπροστά στο σεξ, δεν υπάρχουν μίση). Η τρίτη τώρα, που τον φόρεσε, άρχισε να ξεψειρίζει την πρώτη και να τρώει τις ψείρες. Η μαϊμού ένοχος(Μ2) παρέμεινε όλη την ώρα, κρεμασμένη στην άκρη της στέγης να κοιτάει μην της την πέσει αυτή που την κυνηγούσε... Τι γαμώ τα παιδιά που είναι οι μαϊμούδες...
Και για να δικαιολογήσω και τον τίτλο, ανακάλυψα την πυρίτιδα... Τι λέω;; Ανακάλυψα το πιο υπέροχο ρόφημα που υπάρχει, σκοτώνει όλα τα μικρόβια, είναι δυναμωτικό και το αγαπώ. Καυτό λεμόνι με μέλι κυρίες και κύριοι. Hot Lemon with Honey φίλοι μου.
Απλό, λυτό, απολαυστικό: Βραστό νερό, στίβεις λεμόνι, βάζεις μέλι, ρουφάς. Πα να πιω ένα.
Σας φιλώ πολύ. Τα ξαναλάμε σύντομα. Αύριο αλλάζουμε πόλη. :)
Έχω πρόβλημα με τις φωτογραφίες ρε γαμώτο. Πως είναι δυνατό να βγάλω φωτογραφία ένα παιδάκι που είναι φορτωμένο με σκουπίδια; Θέλω, για να το βλέπω όταν γκρινιάζω στην Αθήνα και να το κολλάω στη μούρη όσων παραπονιούνται, αλλά δεν μπορώ. Το θεωρώ απαράδεκτο και δε μπορώ. Είναι σα να κουβαλάω εγώ 10 σακούλες του σούπερ μάρκετ και με βγάλει φωτογραφία ένας πάμπλουτος που του τα κουβαλάνε οι υπηρέτες. Θα τις αφήσω και θα τον θάψω κάτω από τη γη. Τα παιδάκια αυτά όμως, ούτε θα πούνε τίποτα, ούτε θα σου κάνουν τίποτα. Απλά θα είσαι ένας μαλάκας που τραβάει φωτογραφίες. Εντωμεταξύ ρε γαμώτο, δεν έχω δει άλλο ξένο με φωτογραφική... όχι, ψέμματα! Είδα χτες ένα. Πω πω, αν έχει κάποιος από εσάς κάτι να μου πει να με εμψυχώσει να μην ντρέπομαι να τραβάω φωτογραφίες, ας το πει...
Βλέπεις απίστευτες εικόνες... Χτες, αυτό με το παιδάκι που σας λέω... Περπατούσα στο δρόμο και σε κάποια φάση, βλέπω κάτι πολύ χοντρόνα έρχεται δίπλα μου. Ήταν βραδάκι και δεν είδα καλά. Σταματάω λίγο και αυτό το χοντρό που έβλεπα ήταν μια τεράστια τσάντα (από αυτές που βάζουν στην Ελλάδα τα χαλίκια, το τσιμέντο, φανταστείτε μια τριπλάσια τσάντα ΙΚΕΑ) η οποία ήταν γεμάτη σκουπίδια από πλαστικό, χαρτί κλπ. Η τσάντα όμως αυτή περπάταγε. Μου έφτανε μέχρι τη μέση. Κοιτάω πιο χαμηλά και βλέπω δυο ποδαράκια. Την τσάντα την κουβάλαγε ένα μωρό. Ένα παιδάκι 5-6 χρονών, μισό μέτρο ύψος. Είχε βάλει το χείλοςτης τσάντας στο κεφαλάκι του, τα χεράκια του κρατούσαν τις άκρες και όλο το υπόλοιπο ακουμπούσε στην πλάτη του κι έφτανε σχεδόν μέχρι το πάτωμα. Βρώμικο, με σαγιονάρες, κυρτό μπροστά, πήγαινε. Μου κόπηκε η ψυχή. Ήθελα να το φωτογραφίσω αλλά δεν μπόρεσα...
Σήμερα όμως είδα μια ωραία εικόνα που πάλι δεν μπόρεσα να φωτογραφίσω γιατί ντράπηκα... Ήτα ένα αγοράκι, μέσα στην αυλή του, που είχε βγάλει το πουλάκι του και κατουρούσε σε ένα λούκι. Το ίδιο αγοράκι χτες, είχε πέσει μέσα στο λούκι και δεν μπορούσε να βγάλει το χεράκι του... Ναι, αλήθειά είναι, πέφτω πάντα πάνω σε σκηνικά που πάιζουν οι ίδιοι ήρωες. Όπως ο αγαπημένος μου σκύλος εδώ που αυτόν δεν ντρέπομαι να τον βγάλω. Παιδιά, κοιμάται όλη μέρα μα όλη μέρα στις σκάλες ενός συγκεκριμένου μαγαζιού και όποτε μα όποτε περνάω, κοιμάται σε άλλη στάση. Έχω πεθάνει λέμε να γελάω. Μία αγκαλιάζει τις σκάλες, την άλλη είναι ανάσκελα, μετά μισός σε ένα σκαλοπάτι, μισός σε άλλο, γαμώ τα παιδιά λέμε!
Προχτές, πήγαμε να φάμε. Κάθομαι σε μια γωνιά και σκέφτομαι: "Απ'τις γωνίες περνάνε ποντίκια.." Δεν έλεγα τίποτα άλλο;;; 5 δευτερόλεπτα μετά, ένα ποντικάκι τσακ πέρασε ξυστά από το πόδι μου.Το ωραίο; Τρόμαξα τόσο και πετάχτηκα που τρόμαξε το ποντίκι και δεν ξαναβγήκε!!!
Χτες το βράδυ έβρεξε είπαμε. Ωραία. Κουνούπια βγήκαν παγανιά είπαμε. Ωραία. Το ότι σήμερα μυρίζει σκατίλα όλη η πόλη το είπαμε;;; Όταν λέμε σκατίλα, μιλάμε για ελεεινή βρώμα. Τα βοθρολύμματα στα πόδια σας...
Το νερό! Δεν έχουμε πει τίποτα για το νερό! Το νερό όχι μόνο δεν πίνεται, εννοείται αυτό, αλλά βρωμάει κιόλας! Τι; Σιδερίλα! Ο Iron Man θα γίνω μέχρι να φύγω από δω!! Οι σωλήνες είναι τόσο αρχαίοι, ελεεινοί και τρισάθλιοι που το νερό είναι κίτρινο και μυρίζει πάρα πολύ έντονα σίδερο. Εννοείται ότι το πρόσωπο το πλένουμε με εμφιαλωμένο. Εκτός αν θες να σου μπει στα μάτια ή στη μύτη ή στο στόμα αυτό το νερό... Όποτε κάνω μπάνιο (3 φορές την ημέρα γιατί έχει υγρασία και ιδρώνω σαν τρελλή) υποφέρω. Θέλω να κλείσω τη μύτη μου... πιφ!
Χτες ρουφήξαμε και λίγο από νεκρό. Τι εννοώ; Είδαμε καύση νεκρών. Η στάχτη του ήταν παντού. Άρα, την εισπνεύσαμε. Ναι, τα καλύτερα τα αφήνω για το τέλος.
Χτες πήγαμε στο Pashupatinath ή αλλιώς Monkey temple γιατί είναι γεμάτο μαϊμούδες (είναι θεές, τις αγαπώ, θα σας πω σε λίγο γι' αυτές).
Το μέρος αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα για τους Ινδουιστές. Είναι ένας τόπος με πανέμορφα κτίσματα, σαν οικογενειακοί τάφοι, δέντρα χιλιάδων ετών, λουλούδια, μαϊμούδες, βόδια και τον ποταμό Bagmati, άγιο ποτάμι γι'αυτούς, που μπροστά του, στις σκάλες, καίνε τους νεκρούς. Ναι, έβγαλα φωτογραφία η ξεφτίλω. Από μακριά όμως. Πήγαμε απόγευμα και είχε πάρα πολύ κόσμο. Γενικά το απόγευμα-βράδυ, η Ασία ξυπνάει. Δεν μπορώ να το γενικεύσω τόσο, πάντως, τόσο στην Ινδία, όπου πήγα, όσο κι εδώ, όλη μέρα είναι νέκρα και το βράδυ είναι όλοι στους δρόμους. Δεν ξέρω γιατί. Η ζέστη;;
Κωλοφαρδία. Χτες πρέπει να έκαναν την κηδεία κάποιου σπουδαίου και είχε μαζευτεί το σύμπαν. Πηδούσαν δεξιά αριστερά στα υψώματα να βρουν καλό στασίδι να δουν. Σκεφτείτε ένα στάδιο που δεν είναι στρογγυλό και κάτω έχει ένα ποτάμι. Ο κόσμος κάθεται από τις όχθες έως πολύ ψηλά για να βλέπει την καύση. Μιλάμε για πολύ κόσμο. Πάρα πολύ. Όταν φτάσαμε λοιπό, ήρθε ταυτόχροναένα λεωφορείο. Που το είδες θα μου πείτε, με τόσο κόσμο. Οι γυανίκες κατέβηκαν από κει, θρηνούσαν. Υπέροχο. Λυπάμαι για τον πόνο τους κι εύχομαι να αναπαύσει ο Θεός τους τον πεθαμένο τους, αλλά ήταν σαν να βλέπω επιτέλους μια καλή αρχαία τραγωδία. Υπέροχες, να κλαίνε και να τραγουδούν με ρυθμό, υπέροχες. Μου σηκώθηκε η τρίχα, έκανα στην άκρη, μπήκα μέσα στον κόσμο, ανέβηκα χλιάδες σκάλες (κατά τύχη γλύτωσα την ανακοπή) ενώ μαϊμούδες έτρεχαν μπροστά μου, πίσω μου, πάνω μου. Είδα λίγο από την καύση, ήπιαμε και λίγο νεκρό, εντάξει... δε με νοιάζει. Το θεωρώ κάτι σημαντικό, δεν αηδίασα... Δεν πρέπει να ήταν ο σημαντικός αυτός που είδα, γιατί όταν φεύγαμε, ερχόταν κάτι πανάκριβά αυτοκίνητα με φιμέ τζάμια και σημαίες του Νεπάλ, ήταν όλη η στρατιωτική αστυνομία και ο τσόγλανος ο δικός μου ήθελε να φύγουμε γιατί λέει είχε πολύ κόσμο και είχε αρχίσει να φρικάρει. Άσε ρε να δούμε τι γίνεται, να του λέω, άσε ε που θα πιούμε τον πεθαμένο να μου λέει, τον ήπιαμε να του λέω, τελικά φύγαμε. Έτσι, δεν έμαθα αν αυτός που κάηκε ήταν "κάποιος" και ήρθαν όλοι αυτοί για να τον βάλουν στο νερό ή αν θα έκαιγαν κάποιον άλλο και θα γινόταν κάποια ιδιαίτερη διαδικασία.
Στο σημείο αυτό, θέλω να πω, ότι οι άντρες είστε μεγάλα σπαζαρχίδια. Μαγαζιά βαριέστε, μουσεία βαριέστε, πινακοθήκες βαριέστε, με τον κόσμο πήζετε, άει χεστείτε μην πω τίποτα χειρότερο.
Μ1- Θα σε γαμήσω ρε μουνί! Τι έκανες εκεί;
Μ2-Τίποτα! Τίποτα!
Μ1-Σε ρώτησα ρε! Τι έκανες εκεί; Θα σε διαλύσω! Μην τρέχεις ρε!
Μ2-Σε παρακλώ, δεν έκανα τίποτα!!!
Μ3-Έλα μωράκι, αχ... αχ... ναι, έλα... ναι, ναι.. άσ'τον τώρα αυτόν... απόλαυσε...
Μ1-Αχ.. ναι, ναι, ναι...
Μ2-Ουφ, γλύτωσα... αλλά κάτσε να έχω το νου μου...
Μ3-Έχει ψειρούλες το μωράκι; Κάτσε να τις τακτοποιήσω..
Δεν καταλάβατε μία; Χαχαχαχαχαχα! Τρεις μαϊμούδες στο μέρος που λέγαμε, πάνω σε μια στέγη. Δεν το πήγα καλά. Απ' την αρχή. Περπατάω και ξαφνικά ακούω τσιρίδες μαϊμούδων και ποδοβολητά πάνω σε μία στέγη. Κοιτάω και είναι 2 μαϊμούδες. Η μία(Μ1) ουρλιάζει στην άλλη(Μ2) που προσπαθεί να τρέξει μακριά. Όπως η πρώτη στέκεται απειλητικά και φωνάζει στην δεύτερη, έρχεται μία τρίτη(Μ3) και αρχίζει να της τον φοράει!!! Χαχαχαχαχαχαχαχαχα πέθανα να γελάω λέμε. Το απολαμβάνουν για λίγο και η πρώτη παρατάει αυτή που κυνηγούσε (μπροστά στο σεξ, δεν υπάρχουν μίση). Η τρίτη τώρα, που τον φόρεσε, άρχισε να ξεψειρίζει την πρώτη και να τρώει τις ψείρες. Η μαϊμού ένοχος(Μ2) παρέμεινε όλη την ώρα, κρεμασμένη στην άκρη της στέγης να κοιτάει μην της την πέσει αυτή που την κυνηγούσε... Τι γαμώ τα παιδιά που είναι οι μαϊμούδες...
Και για να δικαιολογήσω και τον τίτλο, ανακάλυψα την πυρίτιδα... Τι λέω;; Ανακάλυψα το πιο υπέροχο ρόφημα που υπάρχει, σκοτώνει όλα τα μικρόβια, είναι δυναμωτικό και το αγαπώ. Καυτό λεμόνι με μέλι κυρίες και κύριοι. Hot Lemon with Honey φίλοι μου.
Απλό, λυτό, απολαυστικό: Βραστό νερό, στίβεις λεμόνι, βάζεις μέλι, ρουφάς. Πα να πιω ένα.
Σας φιλώ πολύ. Τα ξαναλάμε σύντομα. Αύριο αλλάζουμε πόλη. :)
Πέμπτη 12 Ιουλίου 2007
Νεπάλ. Η άφιξη. Ημέρες 1-3.
Πώς θα μπορούσα να μην κάνω ανταπόκριση; Αφού όπου και να πάω, ό,τι και να κάνω, συμβαίνουν διάφορα. Τώρα που μπορώ να τα καταγράψω και να μη με νοιάζει η μαλάκινση και η χάλια μνήμη, να μην το κάνω; Βρήκα ίντερνετ, ελληνικά και να μη γράψω τα πάντα;;; Μιλάμε για σούπερ πληροφορίες. Ότι μαλακία βρω. Ποια Τσόκλη, ποιος αγαπημένος Μαμαλάκης, εδώ θα δείτε. Δε θα έχω λόγια να σας το περιγράψω. (Αυτός ήταν ο Δούσης. Όλο έτσι λέει).
Πάμε απ'την αρχή.
9 του μηνού Ιουλίου, ξεκινήσαμε για το ταξίδι μας. Να ρωτήσω κάτι; Πόσο μεγάλο είναι το αεροδρόμιό μας; Πολύ. Πόσο κόσμο έχει ειδικά το καλοκαίρι; Της πουτάνας. Ποιες είναι οι πιθανότητες να πας Ασία και να συναντήσεις ένα γνωστό σου; Απειροελάχιστες. Για σας. Γιατί εγώ, στην αναμονή να φύγουμε, στην πύλη, η οποία σημειωτέον ήταν τίγκα στους Άραβες καθότι, πρώτη στάση με διαμονή ήταν το Μπαχρέιν, συνάντησα κάποιον που ξέρω. Πακιστανό. Είδα τον Πακιστανό που έμενε στο ισόγειο μιας πολυκατοικίας που είχα νοικιάσει σπίτι πριν χρόνια. Τον βλέπω, θυμάμαι τη φάτσα του, θυμάται κι αυτός τη δική μου, χαιρετιόμαστε αλλά ήδη έχω πάθει σύγχυση. Που τον ξέρω εγώ αυτόν και τον χαιρετάω; Δε θυμόμουν που τον ξέρω. Ευτυχώς τελικά, με λυπήθηκε ο Μεγαλοδύναμος και τον θυμήθηκα γιατί θα έψαχνα σε όλο το ταξίδι. Ερώτηση. Πόσες είναι οι πιθανότητες να δεις ένα γνωστό, να μπείτε στο ίδιο αεροπλάνο και να κάτσετε και κοντά; Απειροελάχιστες. Για σας. Γιατί όταν μπήκαμε στο αεροπλάνο και κάτσαμε, τον είδα στη θέση ακριβώς πίσω μου! Καλό; Αναρωτήθηκα γιατί συνέβη αυτό αλλά εκτός από τις κλωτσές που έτρωγα στην πλάτη και τον έκραζα, δε βρήκα κάτι άλλο. Ίσως ήταν αυτό. Αν είχε κάτσει κάποιος άλλος στη θέση πίσω μου και με κλώτσαγε, δε θα μπορούσα να πω τίποτα. Τι να πω; Ξύνω το κεφάλι μου με απορία.
Φτάνουμε Μπαχρέιν. Ζέστη. Όχι ζέστη. Βράστε νερό σε μία κατσαρόλα και παράλληλα ανάψτε το φούρνο. Μόλις κοχλάσει το νερό, βάλτε μέσα στην κατσαρόλα μια πετσέτα. Μόλις κάψει, βάλτε τη στη μούρη σας και μετά όλο το κεφάλι στον προθερμασμένο φούρνο. Αυτή τη ζέστη είχε. Α! Για να μην πάμε και πολύ μακριά, ο καιρός της Ελλάδας λένε θα γίνει έτσι σε λίγο. Μόλις καούν όλα τα δέντρα, θα είναι έτσι υπέροχα. Οπότε, με την ως άνω συνταγή, μπορείτε να ξεκινήσετε πρόβες για να είστε έτοιμοι.
Φτάνουμε Μπαχρέιν λοιπόν. Πάμε στο ξενοδοχείο. Αφήνουμε τα μπαγκάζια, πάμε να φάμε σε ένα μίζερο ντισκοεστιατόριο (εστιατόριο με πίστα) και βγαίνουμε έξω. Που πήγαμε; Περπατήσαμε κανά μισάωρο, περάσαμε όλες τις ευρωπαικο-αμερικανο-κλανιές (Μακ, Πίτσα Χατ κλπ) και μπήκαμε σε αυτό που μας έκανε την καλύτερη εντύπωση. Ένα ωραιότατο σούπερ μάρκετ. Κάναμε τη βόλτα μας, δροσιστήκαμε με το αρκουδίσιο (κλιματιστικό στα ελληνικά) και εγώ, έπαθα κρίση με τα ξένα προϊόντα. Να δείτε τσίχλες Άνταμς με αραβικά γράμματα. Αριστούργημα! Να δείτε παγουρίνο με αραβικά! Άσε τα φάρμακα! Με τα φάρμακα κι αν έχω πάθει πλάκα!! Και στο Μπαχρέιν αλλά στην Ασία γενικότερα. Αυτοί οι άνθρωποι, όταν έχουν πονοκέφαλο, δεν χαπακώνονται! Κάνουν μασάζ! Λάδι για πονοκέφαλο, λάδι για στομαχόπονο, λάδι για πόνο μέσης, λάδι για τη σπλήνα, λάδι για το συκώτι, λάδι για το ένα, λάδι για το άλλο, απόλαυση!!! Στην επιστροφή, θα τα πάρω όλα!! Κι όταν με πιάνει πονοκέφαλος, θα πασαλίβομαι σαν τον λαδοπόντικα και θα μου περνάει!!!!!!! Τελικά τι πήραμε απ' αυτό το υπέροχο και μεγάλο σούπερ μάρκετ; Μια φανέλα καφέ κι ένα μπουκάλι νερό. Γιατί πήραμε τη φανέλα; Γιατί άρεσε του καλού μου και γιατί ήταν φτηνή. Σας παρακαλώ τώρα. Καλά που δεν πήραμε κανένα πλαστικό φτυάρι δε λέτε; Γυρνάμε στο ξενοδοχείο. Ερώτηση; Θα κοιμηθεί η Κωλόγρια χωρίς να την ενοχλήσει κάτι; Τι λες ρε μαλάκα;;; Κυριλέ ξενοδοχείο μεν, το δωμάτιο μας δε, χωριζόταν με το διπλανό με εσωτερική πόρτα (είχαμε και κύρια πόρτα, δε βγαίναμε μέσα από το δωμάτιο του άλλου). Ο διπλανός, είχε τέρμα ένα αραβικό κανάλι. Επίσης, στον πάνω όροφο, ήταν η ντισκοτέκ με εξαίσια αραβική ντίσκο μουσική. Δεν τσαντίστηκα. Γέλασα κι έκανα ένα κωλοδάχτυλο στον κύριο Μέρφυ. Μετά, έκανα ένα μπάνιο και ξεράθηκα 3 ώρες μέχρι την επόμενη πτήση για τον προορισμό μας, το Νεπάλ. Ευτυχώς ο δίπλα και η Ντίσκο, ξεράθηκαν κι αυτοί.
Φεύγουμε από το ξενοδοχείο να πάμε για το αεροδρόμιο του Μπαχρέιν να συνεχίσουμε το ταξίδι μας. Μια μαλακία το Μπαχρέιν παίδες. Το Ντουμπάι, έχει την ίδια γαμόζεστη αλλά είναι πολύυυ καλύτερο. Στο αεροδρόμιο, και στο έλα και στο φεύγα τώρα, μας έπριξαν τα αρχίδια. 500 ελέγχους. Μπες από δω, βγες από κει και άντε πάλι. Και το καλύτερο; Οι ξένοι, οι ξανθοί, οι "καθαροί" τύποι για μας τους Ευρωπαίους ήταν οι ύποπτοι εκεί. Στη Δύση άμα δούμε Άραβα δεν τον κοιτάμε σαν τρομοκράτη;
Στο Ελ. Βενιζέλος πριν φύγουμε, ένας καημένος άνθρωπος -άραβας-ασιάτης-κάτι τέτοιο-, άφησε την τσάντα του ο άνθρωπος να πιάσει μια θεσούλα να πάει να πάρει ένα καφέ. Για πότε μαζεύτηκε η Αστυνομία, για πότε περικύκλωσαν την τσάντα, δε λέγεται. Εντάξει, σωστό αυτό. Ασυνόδευτη τσάντα θέλει προσοχή, να μην ανατιναχτούμε. Ο άνθρωπος όμως που την είχε, ήρθε. Τι; Ήταν μελαμψός; Μαλακία του! Ξέρετε πως του μίλησε ο μπάτσος; Σαν να ήταν τρομοκράτης. Τι διαβατήρια του ζήτησε, τι έλεγχο του έκανε, άντε με τους μαλάκες.
Στο αεροδρόμιο του Μπαχρέιν λοιπόν, οι ξανθοί ήταν αυτοί που περνούσαν τον χειρότερο έλεγχο. Όλοι όσοι, κατά τη Δυτική σκέψη, θα ήταν ζωσμένοι με χιλιάδες κιλά εκρηκτικά, περιφερόντουσαν άνετα. Το καλύτερο; Φτάνω στο γκισέ, για τον τελικό έλεγχο να πάρουμε τον πούλο γατί βαρεθήκαμε και θέλαμε να φτάσουμε στον προορισμό μας, και τι μου λέει ο άραβας μπάτσος; Δεν έχεις φάκελο λέει και δε μπορώ να σε βρω. Τι φάκελο να έχω ρε μαλάκα; Τι είμαι; Εντάξει δε με έχετε δει και μπορεί να σκέφτεστε "θα είναι καμιά άγρια ψαρωτική γκόμενα". Αρχίδια!! Ποιο σκατόφλωρος, ξανθομπάμπουρας, νορμάλ φάτσα από μένα, δεν υπάρχει. Με έχει λοιπόν εκεί ίσαμε 15 λεπτά και ψάχνει για φάκελο. Ποιο φάκελο ρε μαλάκα, θέλω να του πω, τελείωνε γαμώ την κωλοαεροπορική σας (Γκολφ Εϊρ μεγάλη μαλακία), γαμώ τη χώρα σας να φύγω μαλάκα! Δε με βλέπεις ρε μαλάκα που είμαι σα 10χρονο ξανθό φλωράκι; Αλλά είπαμε. Στη χώρα του, εγώ είμαι η πιθανή εγκληματίας!!! Και τι έκανε το άτομο; Με είδε ότι τσαντίστηκα γιατί του είπα "τι έγινε, τι πρόβλημα υπάρχει", μου είπε "νο πρόμπλεμ" και πήγε και έβγαλε φωτοτυπία το διαβατήριό μου!!!!! Πέρασαν μπροστά μου Φιλιπινέζοι, Άραβες, Άγγλοι, Γάλλοι, Ποστογάλοι, ο καλός μου που είναι μελαχροινός και με σκληρά χαρακτηριστικά και σταμάτησαν εμένα!! Εντάξει. ΟΚ. Παραδίνομαι.
Πτήση για Νεπάλ. Μέσα στο αεροπλάνο, 700 εκατομμύρια Ασιάτες και 5 ξένοι. Οι δύο ήμασταν εμείς. Δεν έχω πρόβλημα μαζί τους. Αντιθέτως, τους συμπαθώ ιδιαίτερα. Τους έβλεπα έτσι μαζεμένους και χαμογελαστούς και χαιρόμουν. Η Ασία κάτι μου λέει ρε παιδί μου. Τη γουστάρω. Το τέλειο με τους Νεπαλέζους ειδικά, είναι ότι είναι πάρα πολύ κοντοί. Λέμε, είμαι 1.60 κι αυτοί είναι πιο κοντοί! Σαν παιδάκια. Μέσα στο αεροπλάνο ήταν λες και ήμουν με ασιατικά στρουμφάκια! Ε και; θα μου πείτε. Μισό. Έχουμε θέμα κι εδώ.
Ο καλός μου, είναι ψηλός. Τα πόδια του ήδη ακουμπούσαν στην μπροστινή θέση. Ε, ο μπροστινός έριξε τη θέση του να ξαπλώσει (για αυτόν η θέση ήταν κρεβάτι, δεν το συζητώ) και ο καλός μου ήταν με τα πόδια ανοιχτά σαν πόρνη και με κοίταζε. Μου φύγανε τα άντερα να γελάω! Ένα άλλος γλύκας Νεπαλέζος που μας έβγαλε και φωτογραφία (ω ναι!!! Δεν μας φαίνονται μόνο εμάς διαφορετικοί, κι εμείς τους φαινόμαστε!!) του είπε ότι ενοχλεί, ο μπροστινός ανέβασε τη θέση, και σε κάποια φάση ήρθε κι έκατσε μπροστά μου. Και τότε, τι άρχισε να κάνει φίλες και φίλοι;;; ΝΑ ΚΛΑΝΕΙ!!!!! Χαχαχαχαχαχαχα έκλανε μαλάκες τρελά το άτομο!!! Την Ελευσίνα θυμήθηκα, σπίτια με βόθρους θυμήθηκα, ότι σκατά σκύλου έχω πατήσει θυμήθηκα, όλα τα θυμήθηκα!!! Δεν τσαντίστηκα. Το θεώρησα σωστό. Τόσες κλανιές που έχω μοιράσει, έπρεπε κάποιος να με εγκλωβίσει και να τις φάω. Κάλυψα τη μύτη μου με τη μπλούζα μου, περίμενα να φύγει ο χημικός εχθρός και γελούσα!!
Και φτάσαμε. Πολιτισμικό σοκ. Αυτά που βλέπετε στα ντοκιμαντέρ, λάιβ. Σοκ. Έχω πολλά χρόνια που πήγα Ινδία και είχα ξεχάσει το συνολικό σκηνικό. Θυμόμουν αποσπάσματα. Το όλον όμως, είναι άλλο. Και τότε, στην Ινδία, δεν είχα καταλάβει που πάω. Τώρα, είμαι διαφορετική, έχω μεγαλώσει, σκέφτομαι διαφορετικά, ξέρω που ήρθα. Αλλά έπαθα σοκ.
Μπαίνουμε στο ταξί και διασχίζουμε την πόλη για να πάμε στο κέντρο. Διασχίζουμε την πρωτεύουσα του Νεπάλ, Κατμαντού. Σοκ. Βρώμα, χιλιάδες αυτοκίνητα στο δρόμο, μηχανάκια ποδήλατα, ρίκσα (τα ρίκσα είναι σαν ποδήλατο-κάρο με τρεις ρόδες που ένας άνθρωπος οδηγεί και κουβαλάει στις θέσεις πίσω δύο άτομα), πεζοί, ζώα, λακούβες, όχι λακούβες, τρύπες μέχρι τα έγκατα της γης, γυναίκες να κουβαλάνε στην πλάτη τους τεράστια φορτία, μωράκια να παίζουν στις λάσπες, αλλά όλοι χαρούμενοι και γελαστοί! Πολύ σωστά ο καλός μου όταν του είπα ότι δε θα αντέξω και θα βάλω τα κλάματα που είναι τόσο φτωχοί, μου είπε "είναι χαρούμενοι. Δεν τους νοιάζει. Εμείς τι θα κάνουμε που έχουμε τις βίλες και τις βάζουμε στον κώλο μας". Δίκιο από μία άποψη γιατί, ναι μεν ζουν έτσι, αλλά δεν γκρινιάζουν. Εμάς, ότι και να μας δώσεις, γρου γρου γκρίνα! Μαλάκες.
Το καλύτερο όμως ποιο είναι; Οι κόρνες!!! Κόρνες παντού, κόρνες συνέχεια, κόρνες όλοι!! Οδηγούν σαν τρελοί, σταματάνε μόνο όταν έχουν πλησιάσει στα 2 εκατοστά από το πόδι σου και βαράνε κόρνες συνέχεια!!! Έτσι αντιλαμβάνονται τον πίσω-δίπλα-μπροστά τους. Με κόρνα. Όλοι, εκτός τον πεζών, έχουν κόρνα. Καραμούζα, σφυρίχτρα, κάτι που φωνάζει, όλοι έχουν μια κόρνα!!! Την πρώτη μέρα που φτάσαμε, κόντεψα να χαθώ. Να πεθάνω εννοώ! Δεν ήξερα που σκατά να πάω. Μπροστά μου λακούβα, δίπλα μου τοίχος, πίσω μου αυτοκίνητο, μπροστά μου 2 μηχανάκια κι ένα ποδήλατο! Σε άλλη φάση, βρέθηκα ανάμεσα από 2 αυτοκίνητα. Το περιθώριο να σταθώ χωρίς να με πατήσουν, ήταν 5-6 εκατοστά. Τι έκανα; Τον τροχονόμο! Σήκωσα το χέρι μου, σταμάτησαν και πέρασα! Σήμερα, δεύτερη μέρα στην Κατμαντού, συνήθισα. Περιμένω, περπατάω, κάθομαι, πηδάω δεξιά αριστερά μέσα στις λάσπες και μια χαρά!
Τι άλλο έχει;; Ποντίκια, κοράκια, παπαγάλους και σε ένα ναό που δεν έχω δει ακόμα, μαϊμούδες. Τώρα, πως κατάφεραν και περιόρισαν τις μαϊμούδες εκεί, μαγκιά τους. Οι άγραφοι νόμοι μεταξύ ανθρώπων και ζώων όταν οι άνθρωποι παραμένουν άνθρωποι...
Τα κοράκια μαλάκες είναι τρομαχτικά!! Στο ξενοδοχείο που μένουμε, 5ος όροφος παρακαλώ σε ταρατσάκι, έχει της πουτάνας τα κοράκια. Χτες, παρήγγειλα πρωινό, μπέικον και ομελέτα και έκατσα στο ένα τραπεζάκι. Για πότε με περικύκλωσαν τα κοράκια δε λέγεται! Ξαφνικά, άρχισα να νιώθω τον Προμηθέα. Θα μου φάνε τα μάτια σκεφτόμουν, και μόλις πεθάνω από αιμοραγία θα μου φάνε και το συκώτι. Τα "Πουλιά" του Χίτσκοκ τα έχετε δει; Κι εγώ, μπροστά μου. Ο καλός μου λέει είναι καλά και είναι καλά, αλλά εγώ ψιλοσκιάζομαι. Τέλος πάντων.
Χτες, που τρώγαμε σε ένα εστιατόριο, μου λέει ο καλός μου: "αα.. πέρασε κι ένα ποντίκι". Έτρωγα εγώ και με τη μπουκιά στο στόμα του λέω "πόσο μεγάλο;" "Ε, σα γάτα" μου λέει και γω συνεχίζοντας να τρώω του λέω "άμα έρθει προς τα δω πες γιατί δαγκώνουν γλυκά, μη μου φάει κανένα πόδι και δεν καταλάβω τίποτα".
Τι άλλο; Δεν έχει κουνούπια!!! Δόξα Να'χει!!!!!
Τι άλλο; Είναι πάρα μα πάρα πολύ φτηνά, μα πάρα πολύ φτηνά όμως, ένα μας ευρώ, είναι 85 ρουπίες (τα δικά τους νομίσματα). Φαγητό τρελό να πέφτεις κάτω απ' την ποσότητα με 3 ευρώ, έχω πεθάνει στο φαΐ λέμε.
Αυτά. Δε μου έρχεται κάτι άλλο τώρα, σας φιλώ και θα τα ξαναπούμε προσεχώς. 3μιση ώρες είμαι στο ίντερνετ, έχει κάτσει και μια κουφάλα τουρίστρια δίπλα μου κρυωμένη η γαμιόλα, έτσι και με κολλήσει, θα τη βρω και θα τη θάψω στις λάσπες!!!!! Φεύγω, τα ξαναλέμε σύντομα!!
NAMASTE!! (Ο χαιρετισμός τους! Ενώστε όλοι τα χέρια, σκύψτε το κεφάλι ελαφρώς και χαρετήστε χαμογελώντας!)
Να είστε καλά, σας φιλώ πολύ όλους!!!!!!!
Πάμε απ'την αρχή.
9 του μηνού Ιουλίου, ξεκινήσαμε για το ταξίδι μας. Να ρωτήσω κάτι; Πόσο μεγάλο είναι το αεροδρόμιό μας; Πολύ. Πόσο κόσμο έχει ειδικά το καλοκαίρι; Της πουτάνας. Ποιες είναι οι πιθανότητες να πας Ασία και να συναντήσεις ένα γνωστό σου; Απειροελάχιστες. Για σας. Γιατί εγώ, στην αναμονή να φύγουμε, στην πύλη, η οποία σημειωτέον ήταν τίγκα στους Άραβες καθότι, πρώτη στάση με διαμονή ήταν το Μπαχρέιν, συνάντησα κάποιον που ξέρω. Πακιστανό. Είδα τον Πακιστανό που έμενε στο ισόγειο μιας πολυκατοικίας που είχα νοικιάσει σπίτι πριν χρόνια. Τον βλέπω, θυμάμαι τη φάτσα του, θυμάται κι αυτός τη δική μου, χαιρετιόμαστε αλλά ήδη έχω πάθει σύγχυση. Που τον ξέρω εγώ αυτόν και τον χαιρετάω; Δε θυμόμουν που τον ξέρω. Ευτυχώς τελικά, με λυπήθηκε ο Μεγαλοδύναμος και τον θυμήθηκα γιατί θα έψαχνα σε όλο το ταξίδι. Ερώτηση. Πόσες είναι οι πιθανότητες να δεις ένα γνωστό, να μπείτε στο ίδιο αεροπλάνο και να κάτσετε και κοντά; Απειροελάχιστες. Για σας. Γιατί όταν μπήκαμε στο αεροπλάνο και κάτσαμε, τον είδα στη θέση ακριβώς πίσω μου! Καλό; Αναρωτήθηκα γιατί συνέβη αυτό αλλά εκτός από τις κλωτσές που έτρωγα στην πλάτη και τον έκραζα, δε βρήκα κάτι άλλο. Ίσως ήταν αυτό. Αν είχε κάτσει κάποιος άλλος στη θέση πίσω μου και με κλώτσαγε, δε θα μπορούσα να πω τίποτα. Τι να πω; Ξύνω το κεφάλι μου με απορία.
Φτάνουμε Μπαχρέιν. Ζέστη. Όχι ζέστη. Βράστε νερό σε μία κατσαρόλα και παράλληλα ανάψτε το φούρνο. Μόλις κοχλάσει το νερό, βάλτε μέσα στην κατσαρόλα μια πετσέτα. Μόλις κάψει, βάλτε τη στη μούρη σας και μετά όλο το κεφάλι στον προθερμασμένο φούρνο. Αυτή τη ζέστη είχε. Α! Για να μην πάμε και πολύ μακριά, ο καιρός της Ελλάδας λένε θα γίνει έτσι σε λίγο. Μόλις καούν όλα τα δέντρα, θα είναι έτσι υπέροχα. Οπότε, με την ως άνω συνταγή, μπορείτε να ξεκινήσετε πρόβες για να είστε έτοιμοι.
Φτάνουμε Μπαχρέιν λοιπόν. Πάμε στο ξενοδοχείο. Αφήνουμε τα μπαγκάζια, πάμε να φάμε σε ένα μίζερο ντισκοεστιατόριο (εστιατόριο με πίστα) και βγαίνουμε έξω. Που πήγαμε; Περπατήσαμε κανά μισάωρο, περάσαμε όλες τις ευρωπαικο-αμερικανο-κλανιές (Μακ, Πίτσα Χατ κλπ) και μπήκαμε σε αυτό που μας έκανε την καλύτερη εντύπωση. Ένα ωραιότατο σούπερ μάρκετ. Κάναμε τη βόλτα μας, δροσιστήκαμε με το αρκουδίσιο (κλιματιστικό στα ελληνικά) και εγώ, έπαθα κρίση με τα ξένα προϊόντα. Να δείτε τσίχλες Άνταμς με αραβικά γράμματα. Αριστούργημα! Να δείτε παγουρίνο με αραβικά! Άσε τα φάρμακα! Με τα φάρμακα κι αν έχω πάθει πλάκα!! Και στο Μπαχρέιν αλλά στην Ασία γενικότερα. Αυτοί οι άνθρωποι, όταν έχουν πονοκέφαλο, δεν χαπακώνονται! Κάνουν μασάζ! Λάδι για πονοκέφαλο, λάδι για στομαχόπονο, λάδι για πόνο μέσης, λάδι για τη σπλήνα, λάδι για το συκώτι, λάδι για το ένα, λάδι για το άλλο, απόλαυση!!! Στην επιστροφή, θα τα πάρω όλα!! Κι όταν με πιάνει πονοκέφαλος, θα πασαλίβομαι σαν τον λαδοπόντικα και θα μου περνάει!!!!!!! Τελικά τι πήραμε απ' αυτό το υπέροχο και μεγάλο σούπερ μάρκετ; Μια φανέλα καφέ κι ένα μπουκάλι νερό. Γιατί πήραμε τη φανέλα; Γιατί άρεσε του καλού μου και γιατί ήταν φτηνή. Σας παρακαλώ τώρα. Καλά που δεν πήραμε κανένα πλαστικό φτυάρι δε λέτε; Γυρνάμε στο ξενοδοχείο. Ερώτηση; Θα κοιμηθεί η Κωλόγρια χωρίς να την ενοχλήσει κάτι; Τι λες ρε μαλάκα;;; Κυριλέ ξενοδοχείο μεν, το δωμάτιο μας δε, χωριζόταν με το διπλανό με εσωτερική πόρτα (είχαμε και κύρια πόρτα, δε βγαίναμε μέσα από το δωμάτιο του άλλου). Ο διπλανός, είχε τέρμα ένα αραβικό κανάλι. Επίσης, στον πάνω όροφο, ήταν η ντισκοτέκ με εξαίσια αραβική ντίσκο μουσική. Δεν τσαντίστηκα. Γέλασα κι έκανα ένα κωλοδάχτυλο στον κύριο Μέρφυ. Μετά, έκανα ένα μπάνιο και ξεράθηκα 3 ώρες μέχρι την επόμενη πτήση για τον προορισμό μας, το Νεπάλ. Ευτυχώς ο δίπλα και η Ντίσκο, ξεράθηκαν κι αυτοί.
Φεύγουμε από το ξενοδοχείο να πάμε για το αεροδρόμιο του Μπαχρέιν να συνεχίσουμε το ταξίδι μας. Μια μαλακία το Μπαχρέιν παίδες. Το Ντουμπάι, έχει την ίδια γαμόζεστη αλλά είναι πολύυυ καλύτερο. Στο αεροδρόμιο, και στο έλα και στο φεύγα τώρα, μας έπριξαν τα αρχίδια. 500 ελέγχους. Μπες από δω, βγες από κει και άντε πάλι. Και το καλύτερο; Οι ξένοι, οι ξανθοί, οι "καθαροί" τύποι για μας τους Ευρωπαίους ήταν οι ύποπτοι εκεί. Στη Δύση άμα δούμε Άραβα δεν τον κοιτάμε σαν τρομοκράτη;
Στο Ελ. Βενιζέλος πριν φύγουμε, ένας καημένος άνθρωπος -άραβας-ασιάτης-κάτι τέτοιο-, άφησε την τσάντα του ο άνθρωπος να πιάσει μια θεσούλα να πάει να πάρει ένα καφέ. Για πότε μαζεύτηκε η Αστυνομία, για πότε περικύκλωσαν την τσάντα, δε λέγεται. Εντάξει, σωστό αυτό. Ασυνόδευτη τσάντα θέλει προσοχή, να μην ανατιναχτούμε. Ο άνθρωπος όμως που την είχε, ήρθε. Τι; Ήταν μελαμψός; Μαλακία του! Ξέρετε πως του μίλησε ο μπάτσος; Σαν να ήταν τρομοκράτης. Τι διαβατήρια του ζήτησε, τι έλεγχο του έκανε, άντε με τους μαλάκες.
Στο αεροδρόμιο του Μπαχρέιν λοιπόν, οι ξανθοί ήταν αυτοί που περνούσαν τον χειρότερο έλεγχο. Όλοι όσοι, κατά τη Δυτική σκέψη, θα ήταν ζωσμένοι με χιλιάδες κιλά εκρηκτικά, περιφερόντουσαν άνετα. Το καλύτερο; Φτάνω στο γκισέ, για τον τελικό έλεγχο να πάρουμε τον πούλο γατί βαρεθήκαμε και θέλαμε να φτάσουμε στον προορισμό μας, και τι μου λέει ο άραβας μπάτσος; Δεν έχεις φάκελο λέει και δε μπορώ να σε βρω. Τι φάκελο να έχω ρε μαλάκα; Τι είμαι; Εντάξει δε με έχετε δει και μπορεί να σκέφτεστε "θα είναι καμιά άγρια ψαρωτική γκόμενα". Αρχίδια!! Ποιο σκατόφλωρος, ξανθομπάμπουρας, νορμάλ φάτσα από μένα, δεν υπάρχει. Με έχει λοιπόν εκεί ίσαμε 15 λεπτά και ψάχνει για φάκελο. Ποιο φάκελο ρε μαλάκα, θέλω να του πω, τελείωνε γαμώ την κωλοαεροπορική σας (Γκολφ Εϊρ μεγάλη μαλακία), γαμώ τη χώρα σας να φύγω μαλάκα! Δε με βλέπεις ρε μαλάκα που είμαι σα 10χρονο ξανθό φλωράκι; Αλλά είπαμε. Στη χώρα του, εγώ είμαι η πιθανή εγκληματίας!!! Και τι έκανε το άτομο; Με είδε ότι τσαντίστηκα γιατί του είπα "τι έγινε, τι πρόβλημα υπάρχει", μου είπε "νο πρόμπλεμ" και πήγε και έβγαλε φωτοτυπία το διαβατήριό μου!!!!! Πέρασαν μπροστά μου Φιλιπινέζοι, Άραβες, Άγγλοι, Γάλλοι, Ποστογάλοι, ο καλός μου που είναι μελαχροινός και με σκληρά χαρακτηριστικά και σταμάτησαν εμένα!! Εντάξει. ΟΚ. Παραδίνομαι.
Πτήση για Νεπάλ. Μέσα στο αεροπλάνο, 700 εκατομμύρια Ασιάτες και 5 ξένοι. Οι δύο ήμασταν εμείς. Δεν έχω πρόβλημα μαζί τους. Αντιθέτως, τους συμπαθώ ιδιαίτερα. Τους έβλεπα έτσι μαζεμένους και χαμογελαστούς και χαιρόμουν. Η Ασία κάτι μου λέει ρε παιδί μου. Τη γουστάρω. Το τέλειο με τους Νεπαλέζους ειδικά, είναι ότι είναι πάρα πολύ κοντοί. Λέμε, είμαι 1.60 κι αυτοί είναι πιο κοντοί! Σαν παιδάκια. Μέσα στο αεροπλάνο ήταν λες και ήμουν με ασιατικά στρουμφάκια! Ε και; θα μου πείτε. Μισό. Έχουμε θέμα κι εδώ.
Ο καλός μου, είναι ψηλός. Τα πόδια του ήδη ακουμπούσαν στην μπροστινή θέση. Ε, ο μπροστινός έριξε τη θέση του να ξαπλώσει (για αυτόν η θέση ήταν κρεβάτι, δεν το συζητώ) και ο καλός μου ήταν με τα πόδια ανοιχτά σαν πόρνη και με κοίταζε. Μου φύγανε τα άντερα να γελάω! Ένα άλλος γλύκας Νεπαλέζος που μας έβγαλε και φωτογραφία (ω ναι!!! Δεν μας φαίνονται μόνο εμάς διαφορετικοί, κι εμείς τους φαινόμαστε!!) του είπε ότι ενοχλεί, ο μπροστινός ανέβασε τη θέση, και σε κάποια φάση ήρθε κι έκατσε μπροστά μου. Και τότε, τι άρχισε να κάνει φίλες και φίλοι;;; ΝΑ ΚΛΑΝΕΙ!!!!! Χαχαχαχαχαχαχα έκλανε μαλάκες τρελά το άτομο!!! Την Ελευσίνα θυμήθηκα, σπίτια με βόθρους θυμήθηκα, ότι σκατά σκύλου έχω πατήσει θυμήθηκα, όλα τα θυμήθηκα!!! Δεν τσαντίστηκα. Το θεώρησα σωστό. Τόσες κλανιές που έχω μοιράσει, έπρεπε κάποιος να με εγκλωβίσει και να τις φάω. Κάλυψα τη μύτη μου με τη μπλούζα μου, περίμενα να φύγει ο χημικός εχθρός και γελούσα!!
Και φτάσαμε. Πολιτισμικό σοκ. Αυτά που βλέπετε στα ντοκιμαντέρ, λάιβ. Σοκ. Έχω πολλά χρόνια που πήγα Ινδία και είχα ξεχάσει το συνολικό σκηνικό. Θυμόμουν αποσπάσματα. Το όλον όμως, είναι άλλο. Και τότε, στην Ινδία, δεν είχα καταλάβει που πάω. Τώρα, είμαι διαφορετική, έχω μεγαλώσει, σκέφτομαι διαφορετικά, ξέρω που ήρθα. Αλλά έπαθα σοκ.
Μπαίνουμε στο ταξί και διασχίζουμε την πόλη για να πάμε στο κέντρο. Διασχίζουμε την πρωτεύουσα του Νεπάλ, Κατμαντού. Σοκ. Βρώμα, χιλιάδες αυτοκίνητα στο δρόμο, μηχανάκια ποδήλατα, ρίκσα (τα ρίκσα είναι σαν ποδήλατο-κάρο με τρεις ρόδες που ένας άνθρωπος οδηγεί και κουβαλάει στις θέσεις πίσω δύο άτομα), πεζοί, ζώα, λακούβες, όχι λακούβες, τρύπες μέχρι τα έγκατα της γης, γυναίκες να κουβαλάνε στην πλάτη τους τεράστια φορτία, μωράκια να παίζουν στις λάσπες, αλλά όλοι χαρούμενοι και γελαστοί! Πολύ σωστά ο καλός μου όταν του είπα ότι δε θα αντέξω και θα βάλω τα κλάματα που είναι τόσο φτωχοί, μου είπε "είναι χαρούμενοι. Δεν τους νοιάζει. Εμείς τι θα κάνουμε που έχουμε τις βίλες και τις βάζουμε στον κώλο μας". Δίκιο από μία άποψη γιατί, ναι μεν ζουν έτσι, αλλά δεν γκρινιάζουν. Εμάς, ότι και να μας δώσεις, γρου γρου γκρίνα! Μαλάκες.
Το καλύτερο όμως ποιο είναι; Οι κόρνες!!! Κόρνες παντού, κόρνες συνέχεια, κόρνες όλοι!! Οδηγούν σαν τρελοί, σταματάνε μόνο όταν έχουν πλησιάσει στα 2 εκατοστά από το πόδι σου και βαράνε κόρνες συνέχεια!!! Έτσι αντιλαμβάνονται τον πίσω-δίπλα-μπροστά τους. Με κόρνα. Όλοι, εκτός τον πεζών, έχουν κόρνα. Καραμούζα, σφυρίχτρα, κάτι που φωνάζει, όλοι έχουν μια κόρνα!!! Την πρώτη μέρα που φτάσαμε, κόντεψα να χαθώ. Να πεθάνω εννοώ! Δεν ήξερα που σκατά να πάω. Μπροστά μου λακούβα, δίπλα μου τοίχος, πίσω μου αυτοκίνητο, μπροστά μου 2 μηχανάκια κι ένα ποδήλατο! Σε άλλη φάση, βρέθηκα ανάμεσα από 2 αυτοκίνητα. Το περιθώριο να σταθώ χωρίς να με πατήσουν, ήταν 5-6 εκατοστά. Τι έκανα; Τον τροχονόμο! Σήκωσα το χέρι μου, σταμάτησαν και πέρασα! Σήμερα, δεύτερη μέρα στην Κατμαντού, συνήθισα. Περιμένω, περπατάω, κάθομαι, πηδάω δεξιά αριστερά μέσα στις λάσπες και μια χαρά!
Τι άλλο έχει;; Ποντίκια, κοράκια, παπαγάλους και σε ένα ναό που δεν έχω δει ακόμα, μαϊμούδες. Τώρα, πως κατάφεραν και περιόρισαν τις μαϊμούδες εκεί, μαγκιά τους. Οι άγραφοι νόμοι μεταξύ ανθρώπων και ζώων όταν οι άνθρωποι παραμένουν άνθρωποι...
Τα κοράκια μαλάκες είναι τρομαχτικά!! Στο ξενοδοχείο που μένουμε, 5ος όροφος παρακαλώ σε ταρατσάκι, έχει της πουτάνας τα κοράκια. Χτες, παρήγγειλα πρωινό, μπέικον και ομελέτα και έκατσα στο ένα τραπεζάκι. Για πότε με περικύκλωσαν τα κοράκια δε λέγεται! Ξαφνικά, άρχισα να νιώθω τον Προμηθέα. Θα μου φάνε τα μάτια σκεφτόμουν, και μόλις πεθάνω από αιμοραγία θα μου φάνε και το συκώτι. Τα "Πουλιά" του Χίτσκοκ τα έχετε δει; Κι εγώ, μπροστά μου. Ο καλός μου λέει είναι καλά και είναι καλά, αλλά εγώ ψιλοσκιάζομαι. Τέλος πάντων.
Χτες, που τρώγαμε σε ένα εστιατόριο, μου λέει ο καλός μου: "αα.. πέρασε κι ένα ποντίκι". Έτρωγα εγώ και με τη μπουκιά στο στόμα του λέω "πόσο μεγάλο;" "Ε, σα γάτα" μου λέει και γω συνεχίζοντας να τρώω του λέω "άμα έρθει προς τα δω πες γιατί δαγκώνουν γλυκά, μη μου φάει κανένα πόδι και δεν καταλάβω τίποτα".
Τι άλλο; Δεν έχει κουνούπια!!! Δόξα Να'χει!!!!!
Τι άλλο; Είναι πάρα μα πάρα πολύ φτηνά, μα πάρα πολύ φτηνά όμως, ένα μας ευρώ, είναι 85 ρουπίες (τα δικά τους νομίσματα). Φαγητό τρελό να πέφτεις κάτω απ' την ποσότητα με 3 ευρώ, έχω πεθάνει στο φαΐ λέμε.
Αυτά. Δε μου έρχεται κάτι άλλο τώρα, σας φιλώ και θα τα ξαναπούμε προσεχώς. 3μιση ώρες είμαι στο ίντερνετ, έχει κάτσει και μια κουφάλα τουρίστρια δίπλα μου κρυωμένη η γαμιόλα, έτσι και με κολλήσει, θα τη βρω και θα τη θάψω στις λάσπες!!!!! Φεύγω, τα ξαναλέμε σύντομα!!
NAMASTE!! (Ο χαιρετισμός τους! Ενώστε όλοι τα χέρια, σκύψτε το κεφάλι ελαφρώς και χαρετήστε χαμογελώντας!)
Να είστε καλά, σας φιλώ πολύ όλους!!!!!!!
Δευτέρα 9 Ιουλίου 2007
Στα όρη, στα άγρια βουνά.
Ανεβαίνω τα βουνά. Το τοπίο είναι υπέροχο. Αετοί πετάνε ολόγυρα και οι κορυφές των βουνών λάμπουν στον λιγοστό ήλιο που προσπαθεί να ξεμυτίσει μέσα από τα πυκνά σύννεφα. Ο ήλιος χάνεται και αρχίζει να βρέχει. Βάζω γρήγορα το αδιάβροχο, σκύβω το κεφάλι και προχωράω. «Πόση ώρα είπαμε ότι είναι το καταφύγιο από δω;» «Δε θυμάμαι, ρώτα τον οδηγό. Νομίζω καμιά ώρα.». «Πω ρε πούστη» σκέφτομαι και ρωτάω τον οδηγό. Μου απαντάει με σπαστά ασύντακτα αγγλικά κάτι που δεν κατάλαβα γιατί προφανώς ούτε αυτός κατάλαβε τι ρώτησα. «Ωραία» σκέφτομαι, σκύβω το κεφάλι και προχωράω. Η τσάντα είναι βαριά στην πλάτη μου. «Γαμώ τις βιντεοκάμερες, τις φωτογραφικές, τα βιβλία και τις κάλτσες» σκέφτομαι και συνεχίζω. Ξαφνικά, βλέπω μπροστά μου μια μεγάλη πατημασιά. Δεύτερη. Κοιτάω καλά. Η βροχή με εμποδίζει να δω καθαρά. Έχει και λάσπες, σκέφτομαι μη σκάσουν και τίποτα βδέλλες, άκυρο, δεν έχει ποτάμι εδώ, λίμνες, δέντρα... τελικά σκύβω να δω. Οι πατημασιές είναι πολύ βαθιές και μεγάλες. «Τι να’ ναι αυτό; Αρκούδα;» σκέφτομαι. «Ρε μήπως είναι Yeti;» λέω ενθουσιασμένη δυνατά. Ο φίλος μου δε με ακούει και συνεχίζει να προχωράει. Ο οδηγός όμως, σταματάει και λέει με την ιδιαίτερη προφορά του «Γουάτ;» «Yeti!» ξαναλέω και δείχνω με το δάχτυλο τις πατημασιές! Τέτοια έντρομη φάτσα είχα χρόνια να δω μπροστά μου. Μου θύμισε τη φάτσα σέρφερ που βλέπει μπροστά του λευκό καρχαρία με ανοιχτό στόμα. Του χαμογελάω αλλά αυτός αρχίζει να μιλάει στη γλώσσα του έντρομος ενώ ο φίλος μου συνεχίζει να προχωράει μπροστά. Δεν έχει πάρει γραμμή τίποτα. «Εεεεεε!! Σταμάτα!!» φωνάζω δυνατά, ευτυχώς με ακούει και σταματάει. Η βροχή έχει δυναμώσει πολύ και με δυσκολία βλεπόμαστε και ακουγόμαστε. Ο οδηγός κουνάει χέρια και πόδια έντρομος, μιλάει στη γλώσσα του, εγώ αρχίζω να εκνευρίζομαι και ο φίλος αρχίζει να έρχεται προς το μέρος μας για να δει τι γίνεται. Εκείνη τη στιγμή ακούω ένα θόρυβο και παράλληλα αισθάνομαι πως μου έρχεται τσίρλα. «Όχι ρε πούστη πάλι! Τώρα βρήκε;» σκέφτομαι, σφίγγομαι και γυρίζω να δω τι έκανε θόρυβο.
Αυτό που αντίκρισαν τα μάτια μου, ήταν πέρα από κάθε φαντασία. Η τσίρλα έφυγε... όχι, δεν μου πέρασε, έφυγε λέμε, και τα χέρια μου παρέλυσαν. Ένα μαλλιαρό τέρας τουλάχιστον 2μιση μέτρα ύψος, με ολόμαυρα τεράστια μάτια, γαμψά νύχια στα χέρια και στα πόδια και τεράστια δόντια, μας κοίταζε και έβγαζε ήχους, όχι και τόσο φιλικούς θα έλεγα. Ο οδηγός άρχισε να ουρλιάζει και να τρέχει σαν τρελός τρώγοντας τούμπες στις λάσπες χωρίς όμως να πτοείται. Σε λιγότερο από 5 δευτερόλεπτα είχε κουτρουβαλίσει το μισό βουνό. Ο φίλος μου κοκάλωσε και γω σκέφτηκα: «Ποιο είναι πιο sic; Να πεθάνω από Yeti στα Ιμαλάια ή από καμιά γλάστρα στην Πατησίων;».
Πάω Νεπάλ. Αν δεν βρω τρόπο να τα πούμε από δω, τα λέμε από Σεπτέμβρη. Σας αγαπώ, σας φιλώ, να περάσετε όχι καλά, όχι φανταστικά, υπέροχα να περάσετε! Να γνωρίσετε τους έρωτες της ζωής σας οι ελεύθεροι και οι δεσμευμένοι να αγαπηθούν περισσότερο. Οι αδιάφοροι, να λιώσουν στα μεθύσια και να βρουν το νόημα της ζωής τους. Ό,τι και να κάνετε ρε σεις, περάστε καλά! Η πουτάνα η ζωή είναι μικρή!
Χαμογελάστε!!!!
Παρασκευή 6 Ιουλίου 2007
Θα το σηκώσω το τιμημένο, δε μπορώ, δε μπορώ να περιμένω!
Τα κατάφερα! Μετά από 6 ολόκληρα χρόνια μόχθου, πήρα το Πτυχίο! Δηλαδή δεν το πήρα στα χέρια μου, αλλά το πήρα! Κατόπιν τούτου, θα ήθελα να ευχαριστήσω τους Μ&Μ που είναι γλύκες σαν καραμελίτσες και τα πρώτα χρόνια με έτρωγαν στη μάπα από το πρωί μέχρι το βράδυ, Σαββατοκύριακα και αργίες, μόνο και μόνο για να γκρινιάζω και να γράφω τις εργασίες μου στον υπολογιστή τους. Μπορώ να ξεχάσω που πήγαινα σπίτι τους για διάβασμα και με το που έφτανα, την έπεφτα στο κρεβάτι τους για ύπνο και απαιτούσα και ησυχία; Το καλύτερο; Έκαναν. Όχι, δεν είμαι τόσο τρομακτική, αυτοί είναι απλά υπέροχοι... Θα ξεχάσω κάτι 5 η ώρα το πρωί που με έπιανε κρίση και κακάριζα; Όχι. Τίποτα δεν ξεχνώ και τους ευχαριστώ πάρα πολύ και ιδιαίτερα την Μ. που χωρίς αυτή θα ήμανε μία αγράμματη κουράδα. Στη συνέχεια, πήρα υπολογιστή, έκατσα σπίτι μου για τις εργασίες αλλά συνέχισα να ζαλίζω ενεργά και με πάθος τη Μ. Τα δύο τελευταία χρόνια, μαζί με τη Μ, βρέθηκε στο δρόμο μου και η Α. που άρχισε και αυτή να με βοηθάει πολύ. Την ευχαριστώ θερμά, γιατί χωρίς την πολύτιμή βοήθειά της, θα είχα κάνει κανένα κακό. Επίσης, τον τελευταίο χρόνο, φέτος δηλαδή, μαζί με την Μ. και την Α, πρόσθεσα και την Μ(2). Παρατηρούμε, πως όσο πιο κοντά έφτανα στο τέλος, τόσο μεγαλύτερη βοήθεια ήθελα. Γαμώ τις ταλαιπωρίες λέμε! Ευχαριστώ και τη Μ(2) γιατί πραγματικά με βοήθησε πολύ.
Το Νοέμβριο λοιπόν, η Κωλόγρια θα πάει στην Πάτρα να πάρει το Πτυχίο της και θα γίνει ρόμπα γιατί θα κλαίει μέχρι να σκάσει. Θα το σηκώσω το τιμημένο και η μαμά μου θα μου λέει πάλι βγάζοντας με φωτογραφία: «Πάλι παίρνεις αυτές τις φάτσες; Κάτσε όμορφα να σε βγάλω!» Όμορφα ή άσχημα εγώ θα κλαίω και θα γελώ και θα ταρακουνάω το κωλόχαρτο που με τόσο κόπο απέκτησα. Μη σου πω ότι θα βάλω και τήβεννο! Γαμάτη Αμερικλανιά! Μετά, θα γνωρίσω κανένα πιτσιρίκι που θα μου κάνει τα γλυκά μάτια και τελικά θα είναι ο σχιζοφρενής δολοφόνος με το καλαμάκι (θα πίνει αίμα με το καλαμάκι αφού θα έχει ανοίξει τρύπα στο λαιμό του θύματος με στυλό), θα τον πιάσω στα πράσα, θα με κυνηγήσει, θα τρέξω, θα σκοντάψει, θα ξεφύγω, η μαμά μου θα με ψάχνει, θα μας βρει, κι από την τσαντίλα της που παραλίγο να με χάσει, θα του πατήσει το κεφάλι κάτω και θα πάει από κει που ήρθε ο παλιοδολοφόνος. Έτσι, καί το τιμημένο θα έχω πάρει καί θα γίνω διάσημη μαζί με τη μαμά μου. Και γαμώ. Θα το σηκώσω το τιμημένο, δε μπορώ, δε μπορώ να περιμένωωω!!!!
Υ.Γ.
-Καλημέρα. Μπάμπης.
-Καλημέρα. Πτυχιούχος Κωλόγρια.
...αχ δεν ακούγεται πολύ ωραία;;;;;;;
Τετάρτη 4 Ιουλίου 2007
Συναυλία.
Ας πούμε μια ιστορία που θα μπορούσε να συμβεί.
Θέλω λέει να κάνω πάρτι. Εγώ. Και μπαίνω στο ίντερνετ, βάζω μια ανοιχτή πρόσκληση στο μπλογκ μου, λέω πως θα έχει ένα αντίτιμο, όποιο, και καλώ όλον τον κόσμο να έρθει εκεί κι εκεί, σε ένα ωραίο χώρο, ανοιχτό, με μουσική και ποτά. Και το κάνω. Κι έρχεται κόσμος. Που δεν ξέρω. Έτσι δε θα γινόταν; Έρχονται καλά παιδιά, έρχονται και μαλάκες. Φυσικό είναι. Εκεί που όλα είναι μια χαρά, ένα παρεάκι από μαλάκες, πετάει ένα σπίρτο γιατί το βρίσκει αστείο ή γιατί ήταν στ’ αρχίδια του και δεν πρόσεξε και μπουρλοτιάζει τα πάντα. Ο κόσμος τρομάζει, εγώ κοντεύω να πάθω εγκεφαλικό, μου καταστρέφεται ότι έφτιαξα και σκέφτομαι πως άμα πάθει κανείς τίποτα θα με χώσουν. Το πάρτι, χώρος, διάθεση, γίνονται μπουρδέλο, ο κόσμος φεύγει ταλαιπωρημένος, οι μαλάκες εξαφανίζονται φυσικά αλλά ευτυχώς κανείς δεν παθαίνει τίποτα. Στέκομαι μπροστά στην αποτυχία λυπημένη, κοιτάω καλύτερα και βλέπω ότι ο χώρος έχει λεηλατηθεί κι από πάνω. Βλέπω να λείπουν πράγματα. Φρικάρω. Τότε σκέφτομαι πόσο μαλάκας είμαι και πως κάνω ένα ανοιχτό πάρτι να έρθει ο καθένας χωρίς να έχω προσλάβει πορτιέρηδες που βαράνε αλύπητα ώστε να ελέγχουν τα πάντα και να σαπίζουν όποιον πήγαινε να κάνει μαλακία. Δε μου φτάνει ότι έγινε, μετά μαθαίνω πως αυτοί που ήταν στο πάρτι μου, αυτοί που με έκλεψαν, αυτοί που μου τα έσπασαν, θέλουν λέει το αντίτιμό τους πίσω. Με κατηγορούν. Ήταν ακριβό το αντίτιμο λέει και μαλακία το πάρτι και είμαι ξεφτίλα και ρόμπα. Ωραία. Και κερατάς και δαρμένος. Αυτοί που τσίριζαν πως κινδύνευσαν στο πάρτι μου, δεν ήξεραν ότι είμαι καλός άνθρωπος και είχα καλή πρόθεση. Δεν ήξεραν ότι με μεγάλο κόπο διοργάνωσα αυτό το πάρτι. Μια μοναδική μαλακία έκανα. Δεν έβαλα την κατάλληλη πόρτα. Δεν την έβαλα όμως γιατί δεν ήθελα αίματα. Ο όχλος όμως ήθελε. Αδιέξοδο.
Θέλω λέει να κάνω πάρτι. Εγώ. Και μπαίνω στο ίντερνετ, βάζω μια ανοιχτή πρόσκληση στο μπλογκ μου, λέω πως θα έχει ένα αντίτιμο, όποιο, και καλώ όλον τον κόσμο να έρθει εκεί κι εκεί, σε ένα ωραίο χώρο, ανοιχτό, με μουσική και ποτά. Και το κάνω. Κι έρχεται κόσμος. Που δεν ξέρω. Έτσι δε θα γινόταν; Έρχονται καλά παιδιά, έρχονται και μαλάκες. Φυσικό είναι. Εκεί που όλα είναι μια χαρά, ένα παρεάκι από μαλάκες, πετάει ένα σπίρτο γιατί το βρίσκει αστείο ή γιατί ήταν στ’ αρχίδια του και δεν πρόσεξε και μπουρλοτιάζει τα πάντα. Ο κόσμος τρομάζει, εγώ κοντεύω να πάθω εγκεφαλικό, μου καταστρέφεται ότι έφτιαξα και σκέφτομαι πως άμα πάθει κανείς τίποτα θα με χώσουν. Το πάρτι, χώρος, διάθεση, γίνονται μπουρδέλο, ο κόσμος φεύγει ταλαιπωρημένος, οι μαλάκες εξαφανίζονται φυσικά αλλά ευτυχώς κανείς δεν παθαίνει τίποτα. Στέκομαι μπροστά στην αποτυχία λυπημένη, κοιτάω καλύτερα και βλέπω ότι ο χώρος έχει λεηλατηθεί κι από πάνω. Βλέπω να λείπουν πράγματα. Φρικάρω. Τότε σκέφτομαι πόσο μαλάκας είμαι και πως κάνω ένα ανοιχτό πάρτι να έρθει ο καθένας χωρίς να έχω προσλάβει πορτιέρηδες που βαράνε αλύπητα ώστε να ελέγχουν τα πάντα και να σαπίζουν όποιον πήγαινε να κάνει μαλακία. Δε μου φτάνει ότι έγινε, μετά μαθαίνω πως αυτοί που ήταν στο πάρτι μου, αυτοί που με έκλεψαν, αυτοί που μου τα έσπασαν, θέλουν λέει το αντίτιμό τους πίσω. Με κατηγορούν. Ήταν ακριβό το αντίτιμο λέει και μαλακία το πάρτι και είμαι ξεφτίλα και ρόμπα. Ωραία. Και κερατάς και δαρμένος. Αυτοί που τσίριζαν πως κινδύνευσαν στο πάρτι μου, δεν ήξεραν ότι είμαι καλός άνθρωπος και είχα καλή πρόθεση. Δεν ήξεραν ότι με μεγάλο κόπο διοργάνωσα αυτό το πάρτι. Μια μοναδική μαλακία έκανα. Δεν έβαλα την κατάλληλη πόρτα. Δεν την έβαλα όμως γιατί δεν ήθελα αίματα. Ο όχλος όμως ήθελε. Αδιέξοδο.
Κάπως έτσι έγινε με το Eject Festival. Τώρα που έχει κοπάσει λίγο ο θόρυβος θέλω να πω μερικά πράγματα τα οποία είναι γνώση και γνώμη. Είδα δηλαδή, έμαθα και καταθέτω.
Οι διοργανωτές με κόπο οργάνωσαν κάτι καλό και έκαναν ένα και μόνο λάθος. Δεν προσέλαβαν πορτιέρηδες που δέρνουν. Μέγα λάθος. Αυτό ζητά ο όχλος. Πορτιέρηδες ντουλάπες που προκαλούν τρόμο και δέος. Πάμε από την αρχή. Για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους και να μην κατηγορούμε μόνο. Διάβασα σε αρκετά περιοδικά πως το εισιτήριο καταρχάς ήταν ακριβό. Κοίταζα και δεν καταλάβαινα. Ακριβό; Ακριβό 60€ με τρεις συγκροτηματάρες που σημαίνει 20€ την κάθε συγκροτηματάρα; Εδώ Έλληνα τραγουδιστή του κώλου πας να δεις και δίνεις 40 και 50€. Ακριβό. Καλά, ΟΚ. Στα σκυλάδικα που πληρώνεις 200€ το μπουκάλι για να δεις τον 5ο ξάδερφο του σκύλου, δεν είναι ακριβό ε; Εκεί όμως τολμάς να κάνεις φασαρία ή να ζητήσεις λεφτά; Φέτες θα φύγεις.
Στο Eject λέει επίσης, απαγόρευαν να βάζεις μέσα το νεράκι για να αγοράσεις από αυτούς. Τι; Εγώ και η παρέα μου, μπήκαμε με 3 μπύρες στο χέρι ο καθένας και 2 νερά απ’ έξω και δεν μας σταμάτησε κανείς. Επιπλέον, κανείς δε μου κοίταξε την τσάντα. Και δεν μπήκα από καμία ειδική είσοδο. Μπήκα από κει που μπαίνουν όλοι. Πάμε παρακάτω. Έρχονται τα «διαλυτικά στοιχεία» και προκαλούν το χάος. Γιατί τους άφησαν. Γιατί δεν είχαν προσλάβει πορτιέρηδες που δέρνουν. Συμφωνώ. Έπρεπε να είχαν. Να βάλουν κάτω τα «διαλυτικά στοιχεία» και να τους θάψουν. Συμφωνώ απολύτως. Μαλακία. Η αστυνομία; Φυσικά και καλέστηκε αμέσως. Τι είπε; «είναι ιδιωτικός χώρος και δεν μπορούμε να μπούμε». Ωραία. Άσε λοιπόν 15.000 κόσμο να κινδυνεύσει. Άλλωστε έχουν να πάνε να φυλάξουν την κωλάρα κάθε ιδιώτη, Τα’ χουμε πει αυτά.
Προχτές, μου ήρθε μέηλ μέσα στα νεύρα, που έλεγε πως θα κάνουν αυτό κι εκείνο στους διοργανωτές και θα ζητήσουν τα λεφτά τους πίσω κλπ. ΟΚ. Δεν έχω να πω τίποτα. Ξέρω ότι ο κόσμος ταλαιπωρήθηκε και φοβήθηκε και πως έτσι αισθάνονται, έτσι θέλουν να κάνουν. Εγώ όμως, ξέρω ότι κάτι φλωράκια που τώρα ζητάνε τα λεφτά τους, είχαν μπει στους ιδιωτικούς χώρους του συναυλιακού χώρου, ζευγαράκια, με το κοριτσάκι να έχει λουλουδάκι στα μαλλιά, και έκλεβαν τα μετάλλια. Αντί να φύγουν, που τόσο φοβήθηκαν, βρήκαν ευκαιρία να κλέψουν. Τα μετάλλια του κάθε αθλητή. Σωστό και ηθικό. Όμοια φλωράκια, με τα τέλεια ντρεντ μαλλιά και τα πανάκριβα ρούχα μιας επανάστασης που φτάνει από το υπνοδωμάτιο μέχρι τον καμπινέ που θα φτιάξουν το μαλλί επιμελώς ατημέλητο, έκαναν πλιάτσικο στο μπαρ. Γαμώ. Φοβερά παιδιά. Αντί να φύγουν κι αυτά, που τόσο φοβήθηκαν, έκλεβαν τα ποτά. Και δεν έκλεβαν μόνο τα φλωράκια που πλήρωσαν το «ακριβό» εισιτήριο. Έκλεβαν κι αυτά που είχαν πρόσκληση. Που τόσο φοβήθηκαν. Οποία ξεφτίλα. Όλοι αυτοί λοιπόν, συν τους άλλους που πραγματικά συγχύστηκαν, δεν έκλεψαν, και έχουν δίκιο, θα κάνουν το ένα και το άλλο. ΟΚ. Εγώ αυτό που κατάλαβα πάντως, είναι πως άμα δεν είσαι έτοιμος για πόλεμο, δεν πρέπει να κάνεις συναυλία, πάρτι ή οτιδήποτε. Αφού ο όχλος είναι όχλος και με την πρώτη ευκαιρία που θα τους δοθεί θα γίνουν ένα με αυτό που βλέπουν. Αντί ο «φοβισμένος κόσμος» να φύγει, άρχισε να κλέβει και μετά σκέφτηκε να ζητήσει και τα λεφτά του πίσω. Πολύ σωστό. Γι’ αυτό κι όταν πάνε στις μαφιόζικες συναυλίες με τους πορτιέρηδες ντουλάπες, που ξέρουν πως θα τους σκίσουν τον ποπό, κάθονται σούζα. Γι’ αυτό κανένα «διαλυτικό στοιχείο» δεν κάνει φασαρία εκεί. Γιατί τελικά, αυτό που θέλουμε, είναι νταβάδες, μπάτσους και χωροφύλακες. Γιατί αν πας να κάνεις κάτι μέσα στα νομικά πλαίσια, δε θες αίματα και είσαι καθαρός τύπος, παίρνεις τα αρχίδια σου. Είσαι απλά, ένας ρομαντικός μαλάκας μέσα σε ένα συνεχή πόλεμο. Κρίμα.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)