Δίνω σημασία στο τι
συμβαίνει γύρω μου. Ίσως και γι' αυτό να βασανίζομαι. Τώρα παίζει το "in
the deathcar" από το πρεζάκι τον Ίγκι. Μου τη σπάει ο Ίγκι αλλά έχει
φωνάρα. Πριν σκεφτόμουν αν αξίζει να είσαι κακός και γι' αυτό ξεκίνησα να μπω
εδώ και να γράψω και τότε άρχισε το τραγούδι.
Ναι, φυσικά, όλοι θα πεθάνουμε και τελικά τι έχει σημασία; Να είσαι κακός; Αξίζει τον κόπο; Μαθαίνεις σε κανέναν τίποτα; Είναι δουλειά σου αυτό;
Έγινα κακιά μιλώντας υποτιμητικά για τα πρεζάκια. Που είχα την τύχη ή έκανα χωρίς να ξέρω τις σωστές επιλογές και απλώς δεν έγινα και γω ένα.
Πρέπει να είσαι κακός καμιά φορά;
Χτες μου έστειλαν ένα sms από άγνωστο κινητό που μου έλεγε με περίσσια χαρά να υποστηρίξω στη Γιουροβίζιον το Τάδε συγκρότημα που τραγουδάει ο φίλος ο Δείνα. Μάλιστα. Ιδέα δεν είχα ότι γίνεται Γιουροβίζιον, ούτε ξέρω ποιο είναι αυτό το συγκρότημα, ούτε το φίλο δείνα, ούτε αυτόν που μου έστειλε το μήνυμα. Κι αυτός που το έστειλε προφανώς δεν ήξερε ποια είμαι που είμαι και τι κάνω. Που σημαίνει φάουλ. Και κει τι σκέφτηκα να κάνω;
Αυτό.
)
Αλλά δεν έκανα τίποτα. Δεν μου αρέσει να στενοχωρώ τους άλλους όταν είναι χαρούμενοι. Ή, δεν ξέρω, δεν έχω τη δυνατότητα να το πάω μακριά, το θεωρώ χασούρα. Χρόνου, όρεξης, διάθεσης κλπ. Γιατί είναι σχεδόν σίγουρο ότι ποτέ δε θα τελειώσει με μία ατάκα. Θα έρθει άλλη, μετά άλλη και νομίζω, τουλάχιστον από την εμπειρία μου, ότι δε θα σταματήσει μέχρι να σου σπάσουν τελείως τ' αρχίδια.
Οπότε αξίζει τον κόπο;
Ναι, αν έχεις όρεξη. Καμιά φορά αλήθεια το πιστεύω πως θα έπρεπε να τη λέμε σε κάποιους για να συνέρχονται. Αν και δω κάθεται η κόμπλα του "άμα δεν φάει το κεφάλι του, δε θα καταλάβει".
Έχω φίλους που θαυμάζω την γείωσή τους και την κάθετη αντιμετώπιση που έχουν. Είσαι μαλάκας; άκου τώρα την απάντησή σου. Και τη ρίχνουν. Και συνήθως είναι θεϊκή. Αλλά μετά τι; Ο μαλάκας έμαθε; Μπορεί. Πολλές φορές έχουν γίνει συζητήσεις του τύπου είσαι στο σινεμά. Βλέπεις το Gravity. Και ο δίπλα τρώει κροκάν. Κροκάν ρε μαλάκα, κράτσα κρούτσα. (Ναι, εμένα μου έτυχε φυσικά). Να θέλω να νιώσω την ταινία, να μπω μέσα, να χαθώ, να κλάψω να γουστάρω, μ' αρέσει, κι ο δίπλα τρώει κροκάν. Δεν του είπα τίποτα, άλλαξα θέση και τέλος. Η άλλη άποψη είναι να του πεις ότι ενοχλεί και μετά, την επόμενη φορά που θα πάει σε σινεμά, ΙΣΩΣ το σκεφτεί. Ίσως.
Ναι, ίσως μερικές φορές να πρέπει να πεις κάτι, άλλες πάλι όχι. Χτες δεν ήθελα να χαλάσω την τόση χαρά αυτού/ής που μου έστειλε το μήνυμα για τη Γιουροβίζιον. Μπορεί να βρεθεί άλλος να το κάνει ή κι αυτός ο ίδιος, κάποια στιγμή να καταλάβει περί τι πίπας πρόκειται. Ίσως όμως να φτάσει να γίνει τραγουδιάρης από την πώρωση, να πάει Γιουροβίζιον με δικό του τραγούδι έπος για τη χώρα, να μας μαγέψει όλους, να γίνει ξαφνικά η Γιουροβίζιον κάτι το μαγικό, να δακρύσουν όλοι στο όνομα της φωνάρας που έβγαλε αυτή η χώρα, να μας χαρίσουν τα χρέη, να μας επιστρέψουν τα μάρμαρα, να μας δώσουν τα λεφτά που μας χρωστάνε οι Γερμανοί, να αυτοκτονήσουν οι 300, οι καινούριοι να νομιμοποιήσουν τη φούντα, να βγάλουμε δισεκατομμύρια με τόσο ήλιο θάλασσα και φούντα και να τρώμε όλοι με χρυσά κουτάλια.
Να γίνω εγώ κακιά να του κόψω τα φτερά; Μην ξαναστείλεις ρε μαλάκα μηνύματα με μαλακίες σε αγνώστους; Γιατί να το κάνω; Άσε που θα μπορούσε με τα μαζικά μηνύματα που έστειλε να του απαντούσε καμία γκομενίτσα, να ανοίγαν κουβέντα και να ήταν ο έρωτας της ζωής των; Ή αν το έστελνα το κακό το μήνυμα πες και αυτός (ή αυτή) ήταν καθυστερημένος θα έπαιρνε χαμπάρι τίποτα; Θα έλεγε τι μαλάκας/ω για μένα και θα συνέχιζε με ανείπωτη χαρά να στολίζει το σπίτι του πλουμιστά σημαιάκια και να φτιάχνει μπόμπες για το πάρτυ της μεγάλης βραδιάς.
Δεν ξέρω. Αυτό που καταλαβαίνω είναι ότι δεν μπορούμε να ελέγξουμε τίποτα, ΤΙΠΟΤΑ ΟΜΩΣ, οπότε καλά θα κάνουμε να κάνουμε καλό και όχι κακό. Όπου μπορούμε. Όπως λέει και κάποιος αγαπημένος όταν βλέπουμε πιτσιρίκια που γκαρίζουν ή κάνουν μαλακίες "έχουν να φάνε πούτσο.."
εννοώντας τις δυσκολίες της ζωής και όσα τα περιμένουν που δεν έχουν ιδέα τι είναι και πόσο φαρδιά και μεγάλα.. Σκληρό και πάντα γελάω όταν το λέει, αλλά είναι τόσο αλήθεια.. Οπότε ποιος είμαι γω να κάνω συστάσεις; Δεν καταλαβαίνεις ότι είσαι παλιομαλάκας; Κακό δικό σου. Θα έρθει η μέρα που θα το καταλάβεις και τότε φίλε μου, όση μαλακία έχεις μαζέψει, τόση ακριβώς και ουγγιά παραπάνω, θα σου έρθει στο κεφάλι.
Σχετικά με το καλό. Και τις (περίπου) υπερβολικές υποθέσεις που έκανα παραπάνω με τον τύπο-τύπισσα με το μήνυμα στο κινητό. Όταν πέρασα με κλήρωση στο Ανοιχτό Πανεπιστήμιο τότε, δήλωσα ένα μάθημα. Γιατί δεν ήξερα περί τίνος πρόκειται. Έκανε και λεφτά το κάθε μάθημα και δεν μας περισσεύουν, οπότε είπα κάτσε να πάρω ένα, να δω, τα καταφέρνω; Θέλω; Έτσι κι έγινε. Κι ήρθε η ώρα της πρώτης εργασίας. Θεέ μου το θυμάμαι σαν τι. Εφιάλτης. Μετά από τόσα χρόνια που είχα τελειώσει το σχολείο και το θεωρούσα το χειρότερο πράγμα που μου έτυχε ποτέ, να έχω μπροστά μου άπειρα βιβλία και να πρέπει να γράψω μια εργασία 2500 λέξεων. Κι όλο αυτό, να το έχω προκαλέσει εγώ και να έχω πληρώσει κι από πάνω. Ξεφύσηξα. Άρχισα να γράφω. Φυσικά και είχαμε οδηγίες από την καθηγήτρια. Εννοείται. Έκανα ό,τι μπορούσα αλλά δεν ακολούθησα σχεδόν καμία από τις οδηγίες της καθηγήτριας. Όχι γιατί είμαι μαλάκω αλλά γιατί έτσι μου βγήκε. Έκανα όμως ό,τι καλύτερο θεωρούσα εγώ. Στο χρόνο που είχα διαθέσιμο. Και ήρθε η ώρα του βαθμού. 9. Ε, αυτή η γυναίκα ήταν η αιτία που εγώ προσωπικά τελείωσα το πανεπιστήμιο και διάβασα - λάτρεψα - έμαθα δεκάδες πράγματα που δεν είχα ιδέα γι' αυτά. Αν μου είχε βάλει σκατά βαθμό γιατί δεν ακολούθησα εκείνο, -1, το άλλο, -2, το τρίτο, -2, και μου έβαζε 5 ίσως να μην συνέχιζα. Ήδη δυσκολευόμουν ιδιαίτερα επειδή δούλευα συν όλα τα άλλα που όλοι έχουν.
Άρα. Τι μας διδάσκει η ως άνω ιστορία όσων έχουμε μείνει ακόμα και διαβάζουμε αυτό το κείμενο; Ότι ποτέ δεν ξέρεις πως θα πάρει ο άλλος αυτό που θα κάνεις ή θα του πεις. Οπότε καλύτερα να προσέχεις και όσο μπορείς να είσαι θετικός.
Κρίμα. Καμιά φορά θα ήθελα να γαμήσω το σπίτι σε κάτι αρχίδια και ειλικρινά δυσκολεύομαι τόσο πολύ να το αφήσω στην παγκόσμια δικαιοσύνη που υποφέρω, αλλά ξέρω, το έχω δει πάνω μου, λειτουργεί. Πάντα λειτουργεί σωστά.
Και τώρα, όσοι τυχεροί έφτασαν μέχρι εδώ μπορούν να απολαύσουν μια ολιγόλεπτη γκρίνια για τα καράβια και την ύπαρξη την ίδια. Δεν τα χωνεύω τα καράβια. Δεν θέλω τίποτα. Θέλω να πάρω τα βουνά.
Μπαίνεις στο καράβι. Πας νωρίς πολύ να πιάσεις την καβάτζα και την πιάνεις. Έρχεται σιγά σιγά κόσμος της πουτάνας. Ω μαλάκα, σκέφτεσαι, βάση του νόμου του Μέρφυ, θα έρθει στην καβάτζα δίπλα σου ο πιο βρωμύλος που θα βγάλει τα παπούτσια και θα μυρίζει νεκρός ή ο σαπόγερος που θα ροχαλίζει πιο δυνατά από τη μηχανή. Ή συνδυαστικά αν είσαι πολύ γρουσούζης, θα έρθει ο σαπόγερος που ροχαλίζει και βρωμάν τα πόδια του. Πριν προλάβεις να τελειώσεις τη σκέψη σου, έρχεται παππούς με γιαγιά (αυτό δεν το σκέφτηκες!) και σε ρωτάνε, κάθεται κανείς εδώ; ΝΑΙ! λες εσύ και αυτόματα σκέφτεσαι πως πρέπει να βρεις κόσμο που αρέσει σε σένα να κάτσουν μαζί σου στην καβάτζα. Παράλληλα εμφανίζονται τα παράσιτα. Μαλακομπουκώματα, αρσενικού και θηλυκού γένους, οποιασδήποτε ηλικίας, όσο μεγαλύτερα τόσο πιο ξεδιάντροπα, και κοιτάνε την καβάτζα σου με δίψα, σε τσεκάρουν, σπρώχνουν την τσάντα τους προς την καβάτζα ΣΟΥ και καλά να την αφήσω λίγο.. σας ξέρουμε λαμόγια. Εκεί παίζει μέσα σου το παιχνίδι καλού κακού και θες να ξεστομίσεις ΞΕΡΕΙΣ ΤΙ ΩΡΑ ΗΡΘΑ ΕΓΩ ΕΔΩ ΜΩΡΗ ΧΑΜΟΥΡΑ ΠΑΡΤΗΝ ΚΩΛΟΤΣΑΝΤΑ ΜΗ ΣΤΗ ΒΑΛΩ ΣΤΟΝ ΚΩΛΟ και άλλα τέτοια αλλά έχεις δουλειά, πρέπει να βρεις κόσμο. Και βλέπεις ένα κοριτσάκι που ψάχνεται αλλά δεν ξέρει ακριβώς τι θέλει από τη ζωή. Είναι από αυτά που δεν ξέρουν "τι πούτσο θα φάνε" ή θα τα λυπηθεί η ζωή λόγω βλακείας και θα τους χαρίσει ζωή χαρισάμενη. "Ψάχνεις να κοιμηθείς;" της λες. "Όχι ακόμα, σε λίγο θα θέλω", σου λέει. Άκυρη απάντηση. Η απάντηση είναι ναι ή όχι. Τέλος πάντων. "Ελα εδώ" της λες και της δείχνεις τη θεϊκή καβάτζα που άλλος στη θέση της θα έπεφτε να μου κάνει μετάνοιες και θα μου έδινε και 50 ευρώ να πάρω ένα καφεδάκι. Την πέφτει. Δε θυμάμαι αν είπε ευχαριστώ, μη γίνω κακιά. "Είσαι εντάξει;" της λέω μετά από ένα δύο λεπτά. "Δεν ξέρω, θα μιλήσω με μία φίλη μου να δω αν της αρέσει". Εντάξει. Ε ΡΕ ΠΟΥΤΣΟ ΠΟΥ ΕΧΕΙΣ ΝΑ ΦΑΣ, ΟΥΤΕ ΞΕΡΕΙΣ. Το πιάνουμε; Κάνουμε τη σύνδεση; Έρχεται άνθρωπος από το πουθενά, της δίνει κάτι που δεν θα το έβρισκε με τίποτα γιατί ήταν το μόνο θεϊκό σε όλο αυτό το σαπίδι που λέγεται καράβι κι αυτή κάνει τη δύσκολη. Μάλιστα. ΟΚ. Έπεσε και κοιμήθηκε. Και ήρθε (πολύ) αργότερα ένα τσόλι (η φίλη της) με λαπτοπ και πατατάκια που βρωμούσαν, χώθηκε μέσα στην καβάτζα και άρχισε να βλέπει και να τρώει. Ένα θα πω. Έτσι και κοιμόμουν και με ξύπναγε με το θόρυβο και τη βρώμα θα άκουγε πολύ άσχημα πράγματα. Γιατί θα ήταν η περίπτωση που πραγματικά θα άξιζε να πεις πολλά. Αλλά είχα ξυπνήσει.
Καμιά φορά λυπάμαι πολύ που δεν είμαι ένα ελεεινό αρχίδι και να κάνω αυτό που -νομίζω ότι- τους αξίζει. Π.χ. να πάω πάνω από το τσόλι και να κάνω εμετό πάνω στο λαπτοπ του. Κι αφού φρίξει να της πω με γλυκό ύφος, "συγνώμη, με ανακάτεψε η μυρωδιά από τα τσιπς". Αλλά δεν είμαι τέτοια. Καμιά φορά λυπάμαι, αλήθεια λυπάμαι. Που δεν είμαι τέτοια.
Αλλά δεν πρέπει. Να είσαι τέτοια. Άσε τους άλλους να είναι τέτοιοι.
Σιχαίνομαι τα καράβια. Ζηλεύω όσους κοιμούνται σαν τους Ινδούς. Τους Ινδούς όπου τους αφήσεις κοιμούνται. Δε γίνεται αλλιώς. Με τόση κακουχία άμα δεν κοιμηθούν όπου βρουν θα μείνουν για πάντα ξάγρυπνοι. Αλλά να έχεις εδώ τον καλομαθημένο τύπο ή τύπισσα που να πέφτει σε καρέκλα τραπέζι, γωνία, οπουδήποτε και να πέφτει νεκρός, ειλικρινά τον ζηλεύω.
Οι καραβοκύρηδες είναι απατεώνες και μας κοροϊδεύουν. Πώς γίνεται να χρειάζονται 9 ώρες να πάω από δω στην Κρήτη και για να πας στην Ευρώπη από τη μία χώρα στην άλλη να θες 5 και 6 ώρες; Στο έδαφος η δικαιολογία είναι ότι "στην Ευρώπη δεν έχουν βουνά ενώ εμείς έχουμε" και προφανώς αυτό σημαίνει ότι κάνουμε ζικ ζακ. Στη θάλασσα; Και κει βουνά έχει και κάνουμε μια απόσταση 2 εκ. στο χάρτη 9 ΟΛΟΚΛΗΡΕΣ ΩΡΕΣ; Μήπως πάει με σβηστή κι έχει δύτες που το σπρώχνουν; Μήπως έχει σκλάβους που τραβάνε κουπί; ΤΙ ΣΚΑΤΑ!
Αίσχος. Καράβια = σκατά.
Θέλω να πάρω τα βουνά. Επίσης χέσε με με το όσκαρ πρώτου ανδρικού ρόλου που πήρε ο βλάχος επειδή έκανε δίαιτα. Εντάξει, παίζει καλά, αλλά παντού παίζει καλά και πάντα το ίδιο. ΕΛΕΟΣ. Βούηξε εκείνες τις μέρες το ίντερνετ με φωτό και φωτοσοπιές και τζιφάκια του Λεονάρντο που δεν το πήρε. Σας αφήνω με το καλύτερο τζιφάκι της υπόθεσης και σας χαιρετώ. Πάω να διαλογιστώ πως να κρατάω την ψυχραιμία μου και να μην κάνω σε όσους μου τη δίνουν αυτό που κάνει ο Λίο στο αγαλματάκι. Αγάπη μόνο.
Ναι, φυσικά, όλοι θα πεθάνουμε και τελικά τι έχει σημασία; Να είσαι κακός; Αξίζει τον κόπο; Μαθαίνεις σε κανέναν τίποτα; Είναι δουλειά σου αυτό;
Έγινα κακιά μιλώντας υποτιμητικά για τα πρεζάκια. Που είχα την τύχη ή έκανα χωρίς να ξέρω τις σωστές επιλογές και απλώς δεν έγινα και γω ένα.
Πρέπει να είσαι κακός καμιά φορά;
Χτες μου έστειλαν ένα sms από άγνωστο κινητό που μου έλεγε με περίσσια χαρά να υποστηρίξω στη Γιουροβίζιον το Τάδε συγκρότημα που τραγουδάει ο φίλος ο Δείνα. Μάλιστα. Ιδέα δεν είχα ότι γίνεται Γιουροβίζιον, ούτε ξέρω ποιο είναι αυτό το συγκρότημα, ούτε το φίλο δείνα, ούτε αυτόν που μου έστειλε το μήνυμα. Κι αυτός που το έστειλε προφανώς δεν ήξερε ποια είμαι που είμαι και τι κάνω. Που σημαίνει φάουλ. Και κει τι σκέφτηκα να κάνω;
Αυτό.
)
Αλλά δεν έκανα τίποτα. Δεν μου αρέσει να στενοχωρώ τους άλλους όταν είναι χαρούμενοι. Ή, δεν ξέρω, δεν έχω τη δυνατότητα να το πάω μακριά, το θεωρώ χασούρα. Χρόνου, όρεξης, διάθεσης κλπ. Γιατί είναι σχεδόν σίγουρο ότι ποτέ δε θα τελειώσει με μία ατάκα. Θα έρθει άλλη, μετά άλλη και νομίζω, τουλάχιστον από την εμπειρία μου, ότι δε θα σταματήσει μέχρι να σου σπάσουν τελείως τ' αρχίδια.
Οπότε αξίζει τον κόπο;
Ναι, αν έχεις όρεξη. Καμιά φορά αλήθεια το πιστεύω πως θα έπρεπε να τη λέμε σε κάποιους για να συνέρχονται. Αν και δω κάθεται η κόμπλα του "άμα δεν φάει το κεφάλι του, δε θα καταλάβει".
Έχω φίλους που θαυμάζω την γείωσή τους και την κάθετη αντιμετώπιση που έχουν. Είσαι μαλάκας; άκου τώρα την απάντησή σου. Και τη ρίχνουν. Και συνήθως είναι θεϊκή. Αλλά μετά τι; Ο μαλάκας έμαθε; Μπορεί. Πολλές φορές έχουν γίνει συζητήσεις του τύπου είσαι στο σινεμά. Βλέπεις το Gravity. Και ο δίπλα τρώει κροκάν. Κροκάν ρε μαλάκα, κράτσα κρούτσα. (Ναι, εμένα μου έτυχε φυσικά). Να θέλω να νιώσω την ταινία, να μπω μέσα, να χαθώ, να κλάψω να γουστάρω, μ' αρέσει, κι ο δίπλα τρώει κροκάν. Δεν του είπα τίποτα, άλλαξα θέση και τέλος. Η άλλη άποψη είναι να του πεις ότι ενοχλεί και μετά, την επόμενη φορά που θα πάει σε σινεμά, ΙΣΩΣ το σκεφτεί. Ίσως.
Ναι, ίσως μερικές φορές να πρέπει να πεις κάτι, άλλες πάλι όχι. Χτες δεν ήθελα να χαλάσω την τόση χαρά αυτού/ής που μου έστειλε το μήνυμα για τη Γιουροβίζιον. Μπορεί να βρεθεί άλλος να το κάνει ή κι αυτός ο ίδιος, κάποια στιγμή να καταλάβει περί τι πίπας πρόκειται. Ίσως όμως να φτάσει να γίνει τραγουδιάρης από την πώρωση, να πάει Γιουροβίζιον με δικό του τραγούδι έπος για τη χώρα, να μας μαγέψει όλους, να γίνει ξαφνικά η Γιουροβίζιον κάτι το μαγικό, να δακρύσουν όλοι στο όνομα της φωνάρας που έβγαλε αυτή η χώρα, να μας χαρίσουν τα χρέη, να μας επιστρέψουν τα μάρμαρα, να μας δώσουν τα λεφτά που μας χρωστάνε οι Γερμανοί, να αυτοκτονήσουν οι 300, οι καινούριοι να νομιμοποιήσουν τη φούντα, να βγάλουμε δισεκατομμύρια με τόσο ήλιο θάλασσα και φούντα και να τρώμε όλοι με χρυσά κουτάλια.
Να γίνω εγώ κακιά να του κόψω τα φτερά; Μην ξαναστείλεις ρε μαλάκα μηνύματα με μαλακίες σε αγνώστους; Γιατί να το κάνω; Άσε που θα μπορούσε με τα μαζικά μηνύματα που έστειλε να του απαντούσε καμία γκομενίτσα, να ανοίγαν κουβέντα και να ήταν ο έρωτας της ζωής των; Ή αν το έστελνα το κακό το μήνυμα πες και αυτός (ή αυτή) ήταν καθυστερημένος θα έπαιρνε χαμπάρι τίποτα; Θα έλεγε τι μαλάκας/ω για μένα και θα συνέχιζε με ανείπωτη χαρά να στολίζει το σπίτι του πλουμιστά σημαιάκια και να φτιάχνει μπόμπες για το πάρτυ της μεγάλης βραδιάς.
Δεν ξέρω. Αυτό που καταλαβαίνω είναι ότι δεν μπορούμε να ελέγξουμε τίποτα, ΤΙΠΟΤΑ ΟΜΩΣ, οπότε καλά θα κάνουμε να κάνουμε καλό και όχι κακό. Όπου μπορούμε. Όπως λέει και κάποιος αγαπημένος όταν βλέπουμε πιτσιρίκια που γκαρίζουν ή κάνουν μαλακίες "έχουν να φάνε πούτσο.."
εννοώντας τις δυσκολίες της ζωής και όσα τα περιμένουν που δεν έχουν ιδέα τι είναι και πόσο φαρδιά και μεγάλα.. Σκληρό και πάντα γελάω όταν το λέει, αλλά είναι τόσο αλήθεια.. Οπότε ποιος είμαι γω να κάνω συστάσεις; Δεν καταλαβαίνεις ότι είσαι παλιομαλάκας; Κακό δικό σου. Θα έρθει η μέρα που θα το καταλάβεις και τότε φίλε μου, όση μαλακία έχεις μαζέψει, τόση ακριβώς και ουγγιά παραπάνω, θα σου έρθει στο κεφάλι.
Σχετικά με το καλό. Και τις (περίπου) υπερβολικές υποθέσεις που έκανα παραπάνω με τον τύπο-τύπισσα με το μήνυμα στο κινητό. Όταν πέρασα με κλήρωση στο Ανοιχτό Πανεπιστήμιο τότε, δήλωσα ένα μάθημα. Γιατί δεν ήξερα περί τίνος πρόκειται. Έκανε και λεφτά το κάθε μάθημα και δεν μας περισσεύουν, οπότε είπα κάτσε να πάρω ένα, να δω, τα καταφέρνω; Θέλω; Έτσι κι έγινε. Κι ήρθε η ώρα της πρώτης εργασίας. Θεέ μου το θυμάμαι σαν τι. Εφιάλτης. Μετά από τόσα χρόνια που είχα τελειώσει το σχολείο και το θεωρούσα το χειρότερο πράγμα που μου έτυχε ποτέ, να έχω μπροστά μου άπειρα βιβλία και να πρέπει να γράψω μια εργασία 2500 λέξεων. Κι όλο αυτό, να το έχω προκαλέσει εγώ και να έχω πληρώσει κι από πάνω. Ξεφύσηξα. Άρχισα να γράφω. Φυσικά και είχαμε οδηγίες από την καθηγήτρια. Εννοείται. Έκανα ό,τι μπορούσα αλλά δεν ακολούθησα σχεδόν καμία από τις οδηγίες της καθηγήτριας. Όχι γιατί είμαι μαλάκω αλλά γιατί έτσι μου βγήκε. Έκανα όμως ό,τι καλύτερο θεωρούσα εγώ. Στο χρόνο που είχα διαθέσιμο. Και ήρθε η ώρα του βαθμού. 9. Ε, αυτή η γυναίκα ήταν η αιτία που εγώ προσωπικά τελείωσα το πανεπιστήμιο και διάβασα - λάτρεψα - έμαθα δεκάδες πράγματα που δεν είχα ιδέα γι' αυτά. Αν μου είχε βάλει σκατά βαθμό γιατί δεν ακολούθησα εκείνο, -1, το άλλο, -2, το τρίτο, -2, και μου έβαζε 5 ίσως να μην συνέχιζα. Ήδη δυσκολευόμουν ιδιαίτερα επειδή δούλευα συν όλα τα άλλα που όλοι έχουν.
Άρα. Τι μας διδάσκει η ως άνω ιστορία όσων έχουμε μείνει ακόμα και διαβάζουμε αυτό το κείμενο; Ότι ποτέ δεν ξέρεις πως θα πάρει ο άλλος αυτό που θα κάνεις ή θα του πεις. Οπότε καλύτερα να προσέχεις και όσο μπορείς να είσαι θετικός.
Κρίμα. Καμιά φορά θα ήθελα να γαμήσω το σπίτι σε κάτι αρχίδια και ειλικρινά δυσκολεύομαι τόσο πολύ να το αφήσω στην παγκόσμια δικαιοσύνη που υποφέρω, αλλά ξέρω, το έχω δει πάνω μου, λειτουργεί. Πάντα λειτουργεί σωστά.
Και τώρα, όσοι τυχεροί έφτασαν μέχρι εδώ μπορούν να απολαύσουν μια ολιγόλεπτη γκρίνια για τα καράβια και την ύπαρξη την ίδια. Δεν τα χωνεύω τα καράβια. Δεν θέλω τίποτα. Θέλω να πάρω τα βουνά.
Μπαίνεις στο καράβι. Πας νωρίς πολύ να πιάσεις την καβάτζα και την πιάνεις. Έρχεται σιγά σιγά κόσμος της πουτάνας. Ω μαλάκα, σκέφτεσαι, βάση του νόμου του Μέρφυ, θα έρθει στην καβάτζα δίπλα σου ο πιο βρωμύλος που θα βγάλει τα παπούτσια και θα μυρίζει νεκρός ή ο σαπόγερος που θα ροχαλίζει πιο δυνατά από τη μηχανή. Ή συνδυαστικά αν είσαι πολύ γρουσούζης, θα έρθει ο σαπόγερος που ροχαλίζει και βρωμάν τα πόδια του. Πριν προλάβεις να τελειώσεις τη σκέψη σου, έρχεται παππούς με γιαγιά (αυτό δεν το σκέφτηκες!) και σε ρωτάνε, κάθεται κανείς εδώ; ΝΑΙ! λες εσύ και αυτόματα σκέφτεσαι πως πρέπει να βρεις κόσμο που αρέσει σε σένα να κάτσουν μαζί σου στην καβάτζα. Παράλληλα εμφανίζονται τα παράσιτα. Μαλακομπουκώματα, αρσενικού και θηλυκού γένους, οποιασδήποτε ηλικίας, όσο μεγαλύτερα τόσο πιο ξεδιάντροπα, και κοιτάνε την καβάτζα σου με δίψα, σε τσεκάρουν, σπρώχνουν την τσάντα τους προς την καβάτζα ΣΟΥ και καλά να την αφήσω λίγο.. σας ξέρουμε λαμόγια. Εκεί παίζει μέσα σου το παιχνίδι καλού κακού και θες να ξεστομίσεις ΞΕΡΕΙΣ ΤΙ ΩΡΑ ΗΡΘΑ ΕΓΩ ΕΔΩ ΜΩΡΗ ΧΑΜΟΥΡΑ ΠΑΡΤΗΝ ΚΩΛΟΤΣΑΝΤΑ ΜΗ ΣΤΗ ΒΑΛΩ ΣΤΟΝ ΚΩΛΟ και άλλα τέτοια αλλά έχεις δουλειά, πρέπει να βρεις κόσμο. Και βλέπεις ένα κοριτσάκι που ψάχνεται αλλά δεν ξέρει ακριβώς τι θέλει από τη ζωή. Είναι από αυτά που δεν ξέρουν "τι πούτσο θα φάνε" ή θα τα λυπηθεί η ζωή λόγω βλακείας και θα τους χαρίσει ζωή χαρισάμενη. "Ψάχνεις να κοιμηθείς;" της λες. "Όχι ακόμα, σε λίγο θα θέλω", σου λέει. Άκυρη απάντηση. Η απάντηση είναι ναι ή όχι. Τέλος πάντων. "Ελα εδώ" της λες και της δείχνεις τη θεϊκή καβάτζα που άλλος στη θέση της θα έπεφτε να μου κάνει μετάνοιες και θα μου έδινε και 50 ευρώ να πάρω ένα καφεδάκι. Την πέφτει. Δε θυμάμαι αν είπε ευχαριστώ, μη γίνω κακιά. "Είσαι εντάξει;" της λέω μετά από ένα δύο λεπτά. "Δεν ξέρω, θα μιλήσω με μία φίλη μου να δω αν της αρέσει". Εντάξει. Ε ΡΕ ΠΟΥΤΣΟ ΠΟΥ ΕΧΕΙΣ ΝΑ ΦΑΣ, ΟΥΤΕ ΞΕΡΕΙΣ. Το πιάνουμε; Κάνουμε τη σύνδεση; Έρχεται άνθρωπος από το πουθενά, της δίνει κάτι που δεν θα το έβρισκε με τίποτα γιατί ήταν το μόνο θεϊκό σε όλο αυτό το σαπίδι που λέγεται καράβι κι αυτή κάνει τη δύσκολη. Μάλιστα. ΟΚ. Έπεσε και κοιμήθηκε. Και ήρθε (πολύ) αργότερα ένα τσόλι (η φίλη της) με λαπτοπ και πατατάκια που βρωμούσαν, χώθηκε μέσα στην καβάτζα και άρχισε να βλέπει και να τρώει. Ένα θα πω. Έτσι και κοιμόμουν και με ξύπναγε με το θόρυβο και τη βρώμα θα άκουγε πολύ άσχημα πράγματα. Γιατί θα ήταν η περίπτωση που πραγματικά θα άξιζε να πεις πολλά. Αλλά είχα ξυπνήσει.
Καμιά φορά λυπάμαι πολύ που δεν είμαι ένα ελεεινό αρχίδι και να κάνω αυτό που -νομίζω ότι- τους αξίζει. Π.χ. να πάω πάνω από το τσόλι και να κάνω εμετό πάνω στο λαπτοπ του. Κι αφού φρίξει να της πω με γλυκό ύφος, "συγνώμη, με ανακάτεψε η μυρωδιά από τα τσιπς". Αλλά δεν είμαι τέτοια. Καμιά φορά λυπάμαι, αλήθεια λυπάμαι. Που δεν είμαι τέτοια.
Αλλά δεν πρέπει. Να είσαι τέτοια. Άσε τους άλλους να είναι τέτοιοι.
Σιχαίνομαι τα καράβια. Ζηλεύω όσους κοιμούνται σαν τους Ινδούς. Τους Ινδούς όπου τους αφήσεις κοιμούνται. Δε γίνεται αλλιώς. Με τόση κακουχία άμα δεν κοιμηθούν όπου βρουν θα μείνουν για πάντα ξάγρυπνοι. Αλλά να έχεις εδώ τον καλομαθημένο τύπο ή τύπισσα που να πέφτει σε καρέκλα τραπέζι, γωνία, οπουδήποτε και να πέφτει νεκρός, ειλικρινά τον ζηλεύω.
Οι καραβοκύρηδες είναι απατεώνες και μας κοροϊδεύουν. Πώς γίνεται να χρειάζονται 9 ώρες να πάω από δω στην Κρήτη και για να πας στην Ευρώπη από τη μία χώρα στην άλλη να θες 5 και 6 ώρες; Στο έδαφος η δικαιολογία είναι ότι "στην Ευρώπη δεν έχουν βουνά ενώ εμείς έχουμε" και προφανώς αυτό σημαίνει ότι κάνουμε ζικ ζακ. Στη θάλασσα; Και κει βουνά έχει και κάνουμε μια απόσταση 2 εκ. στο χάρτη 9 ΟΛΟΚΛΗΡΕΣ ΩΡΕΣ; Μήπως πάει με σβηστή κι έχει δύτες που το σπρώχνουν; Μήπως έχει σκλάβους που τραβάνε κουπί; ΤΙ ΣΚΑΤΑ!
Αίσχος. Καράβια = σκατά.
Θέλω να πάρω τα βουνά. Επίσης χέσε με με το όσκαρ πρώτου ανδρικού ρόλου που πήρε ο βλάχος επειδή έκανε δίαιτα. Εντάξει, παίζει καλά, αλλά παντού παίζει καλά και πάντα το ίδιο. ΕΛΕΟΣ. Βούηξε εκείνες τις μέρες το ίντερνετ με φωτό και φωτοσοπιές και τζιφάκια του Λεονάρντο που δεν το πήρε. Σας αφήνω με το καλύτερο τζιφάκι της υπόθεσης και σας χαιρετώ. Πάω να διαλογιστώ πως να κρατάω την ψυχραιμία μου και να μην κάνω σε όσους μου τη δίνουν αυτό που κάνει ο Λίο στο αγαλματάκι. Αγάπη μόνο.
