Μην τους αφήνεις!

Βιάζομαι του θανατά γιατί έχω δουλειά και ως βέρα ελληνίδα άμα δεν φτάσει τελευταία στιγμή δεν κουνιέμαι, οπότε τώρα που έφτασε η τελευταία στιγμή και κουνιέμαι δεν προλαβαίνω να κλάσω και οι κλανιές που έρχονται είναι υπέρ του δέοντος βροντερές και με κάνουνε να σκάσω, όχι από μυρωδιά, όχι, επειδή βαστάω την ανάσα μου για νά βρω δύναμη να κλάσω και μετά ρουφάω οξυγόνο με πάθος κι ευτυχώς που δε μυρίζουν γιατί θα ρούφαγα όλη την εσάνς, αηδιάσετε; Ναι, όλοι στις Βερσαλλίες μεγαλώσατε, δεν κλάνετε, δεν μπαίνετε στο μπάνιο και παίζετε σόλο κωλόφωνο, όχι, ρουφάτε μυρωδιά γαρδένιας, πείτε απόσταγμα τριαντάφυλλων και ουρείτε βάλσαμο. Βρε άιντε από κει.

Που λέτε. Βιάζομαι αλλά θέλω να τα πω. Θέλω να ευχηθώ πριν μπουν οι γιορτές. Στους κωλάνθρωπους. Σε όλους αυτούς τους πουσταράδες που δε νοιάζονται για τους άλλους. Και είναι τόσοι πολλοί οι γαμημένοι μιλάμε, ουουου.. οι περισσότεροι βασικά είναι. Υποκριτές, μαλάκες, πόσο θέλω να τους ευχηθώ να πάνε ΣΤΑ ΤΣΑΚΙΔΙΑ γιατί να πάνε να γαμηθούνε δεν τους το εύχομαι καθόλου, πριτς. Ντύνεται η άλλη η καριόλα βάφεται αρωματίζεται και ανάβει τσιγάρο μέσα στο ασανσέρ. Τους υπόλοιπους δεν τους σκέφτεσαι μωρή χαμούρα; Βιάζεσαι να πάθεις καρκίνο μια ώρα αρχύτερα; Κανένα πρόβλημα. Άκου τι θα κάνεις. Θα μπαίνεις στη ντουλάπα σου και θα καπνίζεις. Όσο περισσότερο μπορείς. Έτσι θα δεις γρηγορότερα αποτελέσματα και δε θα συγχύζεις και τους υπόλοιπους που κάνεις ένα χώρο 1x2 τεκέ. Μαλάκω. Η ίδια πατσαβούρα ή μια παρόμοια αυτής που αρωματίζεται και βάφεται και ντύνεται, βγαίνει και πετάει τη σακούλα των σκουπιδιών εκτός κάδου. Σιγά μην λερώσει τα φρεσκοπλυμμένα χεράκια της να τον ανοίξει. Μωρή βλάχα καριόλα, οι κάδοι ανοίγουν με μοχλό για το πόδι. Και το παπούτσι σου είναι πιο καθαρό από το μοχλό του κάδου; ΤΣΑΚΙΔΙΑ και συ ΚΑΡΙΟΛΑ. 

Α καλά. Εσένα που έχεις φάτσα αγαθού και καλού σαμαρείτη και είσαι το μεγαλύτερο αρχίδι που έχει βγάλει το γένος των ανθρώπων σε έχω καταλάβει. Σε βλέπω καταρχήν. Έχεις αυτή τη μαλακισμένη φάτσα και λες πάντα ναι σε ό,τι παράπονο σου κάνουν μόνο και μόνο για να ξεμπερδεύεις και μετά φυσικά συνεχίζεις αυτό που έκανες με περίσσια χάρη και άνεση. Έλα όμως που υπάρχουν άνθρωποι (εγώ) που μπορούν να αφιερώσουν ώρες (εγώ) για να σου γαμήσουν τα αγάμητα (εγώ). Τουλάχιστον δύο στους τρεις που έχω κάνει παράπονα (γείτονες) με έχουν γράψει στα αρχίδια τους επειδή είμαι κορίτσι; Μικρόσωμη; Δεν είμαι κανένας ιδρωμένος νταλικέρης με σάπια δόντια και μαύρα νύχια και κοιλάρα και κωλοχαράδρα να ανατέλλει να πάει να τους πει θα σου γαμήσω το μουνί που σε τίναζε αν δε σταματήσεις αυτό και κείνο; Ποιος ξέρει. Μάλλον. Όλοι τους χαμογελάνε, λένε ναι βεβαίως μάλιστα και κάνουν αυτό ακριβώς που τους ζήτησες να μην κάνουν. Χτες όμως το βράδυ αφιέρωσα ελάχιστο χρόνο να τρελάνω τον έναν. Τα κατάφερα γιατί σήμερα με πήρε τηλέφωνο συγγενής του (όχι ο ίδιος) να μου πει συγνώμη θα κάνει ό,τι μπορεί για την καλή γειτνίαση... Βρε άντε στα ΤΣΑΚΙΔΙΑ! Παλιομαλάκες! ΠΑΛΙΟΜΑΛΑΚΕΣ! Που πρέπει να βάλουμε φάτσα Τζακ Νίκολσον για να κάνετε τα απαραίτητα, να σκεφτείτε λίγο τους άλλους. Στ’ αααρχίιιιιδια τους. Μόνο αν αρχίσει να γυαλίζει το μάτι σου νιώθουν. Βρε ΟΥΣΤ! ΟΥΟΥΟΥΟΥΣΤ!

Γι’ αυτό αυτή η μπουρδελόχωρα δε θα πάει ποτέ μπροστά. Ποτέ. ΠΟΤΕ. ΠΟΤΕ ΤΩΝ ΠΟΤΩΝ. Όσοι έχουμε βρει αυτούς που μας ταιριάζουν και συνεχίζουμε να τους ανακαλύπτουμε σιγά-σιγά, προτείνω να οργανώσουμε πόλεις κράτη χωριά γκέτο πες τα όπως θες, να είναι οι μαλάκες που γουστάρουν μηχανάκια να μαρσάρουν σε ένα χωριό, οι μαλάκες που γουστάρουν μουσική τέρμα σε άλλο χωριό, οι μαλάκες που γουστάρουν ποίηση σε άλλο χωριό, όσοι έχουν παιδιά σε διάφορα χωριά ανάλογα την ηλικία του παιδιού και πάει λέγοντας. Σκέψου πόσο πιο χαρούμενοι θα ήταν όλοι. Φυσικά να υπήρχαν και τα κενά καταλύμματα σε όλα τα χωριά για να πηγαίνουν οι επισκέπτες. Π.χ. ας πούμε θέλω μια μέρα να μαρσάρω με τη μηχανή, δε μπορώ να το κάνω στο χωριό των ποιητών. Να πάω εκεί, να μείνω με τους φίλους μου δυο τρεις μέρες, να μαρσάρω, να πιω μπόλικο καυσαέριο να ξεκαυλώσω και μετά να γυρίσω στη φωλίτσα μου. Αντίστοιχα, ο καυλατζής-μηχανόβιος όταν μαυρίσουν τα πνευμόνια του και δε θα μπορεί άλλο, να έχει τη δυνατότητα να έρθει στο χωριό μου να πάρει λίγο αέρα, να μυρίσει τα λουλουδάκια μου, να ηρεμήσει ο άνθρωπος με λίγο τσαγάκι.

ΑΝΤΕ ΣΤΑ ΤΣΑΚΙΔΙΑ ΓΑΜΙΟΛΗΔΕΣ.

Έβρισα ξαφνικά πάνω στο όνειρο γιατί σκέφτηκα ότι ζω εδώ που ζω που είπαμε δεν γκρινιάζω δεν παραπονιέμαι γιατί είναι οι άλλοι άστεγοι αλλά ΑΝΤΕ ΣΤΑ ΤΣΑΚΙΔΙΑ.

Που να βρεις εκτίμηση να εκτιμήσεις αυτούς τους μαλάκες. Που πας να τους λυπηθείς, δεν έχουν λάβει αγάπη, το ’να, τ’ άλλο, πας να τους δικαιολογήσεις, αλλά όταν βλέπεις ότι τσίκι-τσίκι αρχίζουν να ανεβαίνουν στο σβέρκο σου γιατί «τι να κάνουμε», «δε γίνεται αλλιώς», «δεν υπάρχει κράτος» και άλλες φτηνές και βαρετές δικαιολογίες, τότε μόνο μπουνιές θες να μοιράσεις. «Κοίτα τι γίνεται, εδώ κόσμος χάνεται».. Και άρα; πρέπει να στήσουμε κώλο να μας γαμήσεις; «Μα τι να κάνω, γριά γυναίκα είμαι».. Ε, άμα είσαι γριά γυναίκα, κάτσε και πλέκε όχι να σηκώνεις ένα πιάνο στον αέρα και να το σκας κάτω κάθε δύο ώρες. «Παιδί είναι, τι να του κάνω;».. Να το βάλεις σπίτι σου και να κλείσεις τα παράθυρα, δεν το κάναμε μαζί, ούτε το καμαρώνουμε παρέα μεσημεριάτικο που το έχεις παρκάρει στο μπαλκόνι και ουρλιάζει. «Σκύλος είναι, τι να κάνω; Να του πω να μη γαβγίζει;» .. Ναι. Εγώ το λέω στον δικό μου και το βουλώνει. Επίσης να τον βάλεις μέσα γιατί απαγορεύεται να έχεις σκύλο σε μπαλκόνια, διάβασε κανένα νόμο παλιόπουστα που έχεις το 80κιλο κτήνος στο 1x2 μπαλκόνι που δε μπορεί να στρίψει και πάει με την όπισθεν.

Σκατάθρωποι, σκατάδες, κουράδες με πόδια, τσόλια τελειωμένα. Και πόσοι είναι ακόμα; Ουουου! Αυτοί που παρκάρουν το σάπιο μηχανάκι και πιάνουν θέση αυτοκινήτου. Αυτό νομίζω ότι δε θα το ξεπεράσω ποτέ. Τραύμα μου έχει μείνει. Μια φορά θυμάμαι ήμουν στην Ολλανδία και είδα έναν (1, έναν, 1, Ι, έναν) παράνομο και έκανα «Ααα!!» δυνατά. Κι έχουμε εδώ ένα μπούστη με συνεργείο μηχανακίων και πιάνει, αν έχεις το θεό σου, μέσα στο γκέτο, 6 (έξι, 6, 6,VI, έξι, 6) τουλάχιστον θέσεις αυτοκινήτων! Και δε μιλάει κανείς! Κανείς ρε μαλάκα Κ Α Ν Ε Ι Σ! Έρχεται ο άλλος, ψάχνει να βρει θέση πόση ώρα και δεν παραπονιέται. Από το πολύ μαρτύριο έχεις συνηθίσει κακομοίρηηηηη!!!! Εσύ λοιπόν είσαι ο μαλάκας που ψάχνει κι αυτός κάνει τη δουλειά του, αμολάει μηχανάκια και τα αφήνει εκεί γιατί έτσι του αρέσει. Εγώ μια φορά που είχαν αφήσει μια καρέκλα, την πήρα, την πέταξα στα σκουπίδια και πάρκαρα. Και κοίταξα και απειλητικά γύρω μου με ύφος ‘σας βλέπω, αν πάθει κάτι το αμάξι θα σας πάω πίπα κώλο (τη γνωστή του στρατού)’. Τίποτα δεν έπαθε το αμάξι μου. Απλώς, όλοι τεστάρουν τα όρια ολονών και όποιος τους αφήσει. Κι όσο τους αφήνεις τόσο σε γαμάνε. Κι όσο σε γαμάνε και το ευχαριστιούνται, άμα πεις και τίποτα στο τέλος, θα σου ζητήσουν και το λόγο. Γι’ αυτό σου λέω, συντόμευε και μην αργείς, σήκωσε το κεφάλι σκλάβεεεεε!!!  

(Ευτυχώς βέβαια που υπάρχουν και οι γαμάτοι καλοί άνθρωποι και είμαι τόσο μα τόσο ευχαριστημένη που τους γνωρίζω. Τόσο καλά παιδιά, τι να πω. Ευχαριστώ γι’ αυτό. Τους άλλους όμως, είπαμε, ΠΙΠΑ ΚΩΛΟ. Καλά Χριστούγεννα σε όλους, θα τα ξαναπούμε).

Ωραίοι Καιροί.

Ειρωνικός τίτλος και γω έγραφα και δεν γραφόταν τίποτα. Μου τη δίνει αυτό όταν το κάνει. Χάνεται ο κέρσορας μεταξύ κενών και κάπου γράφεις. Αλήθεια, που είναι όλα αυτά τα χαμένα γράμματα, όλες αυτές οι χαμένες λέξεις; Αν γυμνώσεις και αφαιρέσεις τα κουτιά και τα σύμβολα και μείνει εκείνο το 01010101 θα διαβάσεις και τις χαμένες λέξεις του κόσμου;

Τι λέει αυτή πρωί πρωί; Ξέρω γω, ξυπνάω αυτές τις μέρες 6 το πρωί, 4, τέτοια ωραία. Δεν πειράζει, ευτυχία να μπορείς να ξυπνάς ό,τι ώρα να'ναι και να μη σε λούζει κρύος ιδρώτας γιατί την υπόλοιπη μέρα έχεις να κάνεις τα κέρατά σου τα δίφορα και πως θ' αντέξεις. Να κλαιν οι χήρες αλλά να μην κλαιν και οι παντρεμένες. Δε μπορώ όταν γκρινιάζει κόσμος που θα έπρεπε να είναι ευτυχής. Να είσαι ευτυχής ρε για αυτά που έχεις. Κοίτα τι γίνεται. Τώρα μπορείς να το βλέπεις δίπλα σου, δεν υπάρχει δικαιολογία ότι όλη αυτή η δυστυχία είναι σε άλλες ηπείρους. Τώρα, με μεγάλη επιτυχία, και στη δική σου. Θυμάμαι ένα μαλάκα που είχα γνωρίσει, πλούσιο, σκατόφλωρο για φάπες και μου έλεγε ότι δεν τον ενδιαφέρει η φτώχεια στην Ασία αλλά ένα ρολόι 200 χιλιάδες δραχμές που είχε δει (τη δεκαετία του '90). Τώρα φαντάζομαι θα ντρέπεται να λέει τέτοια. Φαντάζομαι. Αλλά εμένα η φαντασία μου οργιάζει.

Περνάμε ωραία γενικά. Δαγκώνοντας τη μπαγιάτικη φρυγανιά με το μεταλλαγμένο βούτυρο (τι γκοτζίλες τρώμε παναγία μου, δε χαλάνε με τίποτα) και τη χειροποίητη μαρμελάδα που σώζει τα πάντα (η περίπτωση που ένας κούκος φέρνει την Άνοιξη κανονικότατα), σκέφτομαι τι ωραία που περνάμε. Εμένα με έχει πιάσει και θέλω να τους γαμήσω όλους. Με αγάπη πάντα. Αλλά κάπου κει μεταξύ αγάπης και πηδήματος κολλάω γιατί καταλαβαίνω ότι δε μπορώ να το κάνω, δεν είμαι τόσο κακιά. Κι έτσι κάθομαι και σκέφτομαι. Κάνοντας τη δουλειά μου. 

Ο αέρας λυσσομανάει έξω. Σκέφτομαι τα φυτουλάκια μου που τα μαλλιοτραβάει και πως πρέπει να βγω να τα σπρώξω προς τα μέσα και πως θα το κάνω που δεν είμαι ο Χουλκ κι έχω ένα κάρο γλάστρες και μετά εμφανίζεται σε φούσκα φαντασίας ο γεωπόνος που μου λέει άσε τα εκεί να σκληραγωγηθούν και πολεμάω. Δε θέλω να τα αφήσω, κάτι που αγαπώ δε θέλω να πληγώνεται, και στην προκειμένη κάτι που δε μπορεί να αποφασίσει μόνο του, μία παραπάνω. Άσε που δεν ξέρω ποιο θέλει τι. Ούτε πως τα λένε ξέρω. Πάω στο φυτώριο κάθε φορά και ρωτάω 'κείνο το φυτό που έχει κάτι φύλλα έτσι και είναι τόσο και κάνει κάτι πράσινα μπιλάκια, κατάλαβες; πόσο να το ποτίζω; και καταλαβαίνουν ρε φίλε γιατί το περιγράφω γαμάτα (ή απλώς έχουν ίδιο και το δείχνω). Τώρα τι να κάνω, να πάω να αρχίσω να περιγράφω για πόσες γλάστρες; Δε γίνεται. Γεωπόνε θα τα βάλω προς τα μέσα, δε μπορώ, υποφέρω να τα βλέπω να κοπανιούνται, δε γίνεται σου λέω, μην επιμένεις. 

Είναι αστείο να βλέπεις ένα κοριτσάκι (εγώ είμαι αυτό, σαν κάτι 80χρονες που λένε "πάω μια βόλτα με τα κορίτσια") να είναι ντυμένο τόσο που μοιάζει με το ανθρωπάκι της Μισελέν και να τραβάει γλάστρες. 

Βασικά λυπάμαι πολύ τους ανθρώπους. Από τη μία θέλω να κάνω υπερέκταση το χέρι μου και να ρίξω μία φάπα με ανοιχτά δάχτυλα να πιάσει όλη τη μούρη κι από την άλλη είμαι έτοιμη για πατ πατ στην πλάτη. Διχάζομαι πολύ γενικά αυτό το διάστημα. Είμαι μεταξύ κάτασπρου και κατάμαυρου. Το κάτασπρο είναι πολύ περισσότερο κι αυτό είναι πολύ καλό, παρόλα αυτά.

Ήθελα να γράψω παρόλα και έγραψα παόλα. Βλέπεις; Μου θυμίζει την Πάολα που εγώ νόμιζα ότι είναι τύπου Βανδή κι αυτή είναι μαλάκα πανηγύρια στην Πελοπόννησο φάση. Και κάπως έτσι ξεχνιέσαι για λίγο. 

Πεθαίνει κόσμος από λάθη, μαλακίες, χαζά. Συνέχεια σκέφτομαι πως από τη μία είναι η ατυχία και από την άλλη ότι ξέρουμε που πάμε όταν πάμε κάπου. Πχ αν, ας πούμε, σου αρέσει να κόβεις καλώδια που είναι στην πρίζα με γυμνά βρεγμένα χέρια τη στιγμή που φτιάχνεις ναρκωτικά σε βαν με παροχή γκαζιού δίπλα σε πυρηνικό εργοστάσιο που γειτονεύει με τη CIA, και τα έχεις καταφέρει για χρόνια να μη σε μυριστεί- δει- ακούσει κανείς, αυτό δε σημαίνει ότι δε μπορεί μια ωραία μέρα, να σκουντουφλήσεις στο δρόμο, να χάσεις την ταυτότητά σου, να έρθει κάποιος στο βαν να στη δώσει, να είναι περίεργος, να μπει, να δει τι γίνεται, να πατήσει κάτι λάθος και να ανατιναχτούν όλα. Όλα είναι πιθανά σε αυτή τη ζωή και ναι, βλέπω πολλές σειρές. Οπότε τι είναι αυτό που λέω; Είναι το μερίδιο ευθύνης που πρέπει να έχουμε όλοι για τις πράξεις μας και να μην περιμένουμε το κάθε μουνόπανο εκεί έξω να μας λυπηθεί. Γιατί δε θα το κάνει, ειδικά αν ανήκει στο κράτος. Ένας άγνωστος απλός άνθρωπος και θα μας λυπηθεί και θα μας καταλάβει. Αλλά όχι αν έχεις παρανομήσει έστω και λίγο και σε πιάσουν Αυτοί. Γιατί γι' αυτούς λειτουργεί μόνο ο αυτισμός του δημοσίου: ο- νόμος- λέει- έτσι- αυτό- θα- κάνω.

Ακραίο το παράδειγμα, αλλά ίσως δικαιολογώ τη σκληρότητά μου, είμαι αρκετά αυστηρή με τον εαυτό μου. Όταν κάνω λάθος επιλογή και πάνε τα πράγματα στραβά, αν γυρίσω πίσω και δω, θα δω ότι είχα πολλές ειδοποιήσεις αλλά επέλεξα να μην τους δώσω σημασία. Άρα, δε γίνεται να κατηγορώ τους άλλους, τη μοίρα, θεούς ή δαίμονες. Αν δανείσω τα τελευταία μου λεφτά σε έναν που έχω δει ότι επανειλλημένα τα σκορπάει- τα χάνει- τα μαλακίζει, μετά δε θα φταίει αυτός αν χάσει- σκορπίσει - μαλακίσει και τα δικά μου. Και σίγουρα δε θα πρέπει να αυτοκτονήσω, τον μισήσω ή δεν ξέρω τι άλλο. Ή δεν τα δίνω ή τα δίνω και μέσα μου λέω ότι του τα χαρίζω. Και μετά ό,τι γίνει. Αυτό λέω. Μερίδιο ευθύνης. Θα σώσει πολύ κόσμο. Έκανες ένα λάθος. Αν δεν είναι μοιραίο, να κοστίσει ζωές κλπ, εντάξει, δεν πειράζει, σήκω, μην το ξανακάνεις και προχώρα. Και τι έγινε; Λάθος έκανες. Αν το καταλάβεις χαλαρώνεις, ο θυμωμένος είναι αυτός που χάνει.

Τι θα γίνει; Είπαμε τη γνώμη μας. Ε και; Ο κόσμος είναι ανώριμος. Η ανθρωπότητα μετά από τόσες χιλιάδες χρόνια είναι ανώριμη. Λυπητερό τα μάλα. Τι να πω. Δεν ξέρω. Τόσο δύσκολο να απολαμβάνουμε τα ωραία και τόσο να διώχνουμε τα άσχημα. Τόσο.

Πάω στις γλάστρες. Να τώρα. Μέρες βλέπω ότι έρχεται χειμώνας. Μιας και δεν είναι Ιούλιος, θα ήταν φυσικό να πιάσουν αέρηδες, ψωλόκρυο, βροχές και χιόνια. Τώρα φταίει κανείς και η μοίρα η μαύρη που θα βγω στο αγιάζι να σέρνω; Ποιος φταίει; Αυτός. 1-0.