Τρέχεις;

Υ.γ. Αυτό το βίντεο είναι πολύ αστείο. Αλλά αποδεικνύει ότι το να τρέχεις, δε σε οδηγεί πουθενά.

Αλλάζει.

Ένα ολόκληρο μήνα και, δεν έγραψα εδώ. Δεν έχει ξαναγίνει τόσα χρόνια που το έχω. Αλλάζει, στα σίγουρα.

Ο κόσμος, η φάση, η χώρα, οι πολιτικές εξελίξεις, όλα. YOLO ο ένας, πίκρα ο άλλος, σιχτίρια ο τρίτος και γω να κάθομαι να τους κοιτάω. Δε θέλω βλέπεις να ενθουσιαστώ. Η -μέχρι τώρα- ζωή μου δίδαξε, μιας και πολλά αποδείχθηκαν τζούφια βεγγαλικά, να μην πετάω τη σκούφια μου αμέσως αλλά να την κρατάω λίγο πριν την πετάξω. Αυτό δε σημαίνει ότι δεν τολμάω, δεν χαίρομαι και δεν ευχαριστιέμαι. Τη σκούφια δεν πετάω. Την κρατάω, άμα με εμποδίζει την βάζω δίπλα κλπ. Κι άμα τόσο πια είναι τρελό το πάρτυ, ε ας την πετάξω τη γαμημένη και τι έγινε; YOLO. 

Θέλω να πω με μια παρομοίωση πως νιώθω για το ΟΧΙ του ελληνικού λαού, το οποίο είναι πάρα μα πάρα πολύ σημαντικό. Ειλικρινά δεν καταλαβαίνω ούτε τις μεγάλες χαρές, ούτε τις μεγάλες λύπες και καταστροφολογίες. Εγώ απλώς ανακουφίστηκα. Προς το παρόν. Θέλω να κρατιέμαι ψύχραιμη. Είναι πάρα πολύ σημαντικό αυτό που έγινε. Γιατί οι άνθρωποι δεν αντέχουν άλλο. Πολύ απλά. 

Κρατιέμαι γιατί δεν ξέρω ποιον να εμπιστευτώ. Κι αν μπορώ, κι αν πρέπει να εμπιστευτώ κανένα. Και ούτε ξέρω τι σχέδιο, ή τι συμφέροντα έχουν αυτοί, που κάθε άλλο παρά άνθρωποι είναι, αφού δεν τους νοιάζει να διαλύουν λαούς, αρκεί να είναι καλά οι τράπεζες.

Ας πούμε πως η χώρα μας είναι μια κρατούμενη σε μια φυλακή στο 68ο μπουντρούμι στον πάτο ενός κτηρίου. Άπλυτη, κουρασμένη, με ελάχιστο φαΐ και νερό και στα χέρια χειροπέδες. Και ξαφνικά, σκάει ένας μέσα και τις λύνει τις χειροπέδες.

Αυτός που χτυπιέται πως μας βρήκε η καταστροφή, θα πάμε στη δραχμή ενώ παράλληλα μας δέρνουν δέκα, ακούει έξω από το κελί βομβαρδισμούς, τουφεκιές, τσιρίδες κι έχει κλάσει μέντες. Κι ενώ του έβγαλαν τις χειροπέδες, δε χαίρεται για το πρώτο αυτό βήμα, αλλά κάθεται βρίζει, κλαίει, χτυπιέται γι' αυτό που θα τον έβρει μόλις βγει, το οποίο δεν ξέρει ποιο είναι. Πιθανώς να είναι μια σφαίρα στο κούτελο, ή ένα αυτοκίνητο που θα τον πάει σπίτι του. Ή κάτι άλλο ή συνδυασμός αυτών μιας και οι πιθανότητες είναι άπειρες.

Αυτός που χαίρεται υπερβολικά, με το που του βγάζουν τις χειροπέδες, στ' αρχίδια του τι ακούγεται απ' έξω, πιάνει ένα ζεϊμπέκικο. Και μόλις βγει αρχίζει, έλα ρε, τι έγινε δικέ μου, γαμάει φίλε σου λέω κλπ. Επίσης μπορεί να φάει σφαίρα, να μπει κυριλέ στο αυτοκίνητο ή δεκάδες άλλα.

Υπάρχει κι αυτός που είναι ψύχραιμος. Του έβγαλαν τις χειροπέδες, τρίβει τους καρπούς του, σηκώνεται, πίνει λίγο νερό, τρώει κάτι και αμέσως μετά προσπαθεί να αφουγκραστεί. Καπάκι σφίγγει τις γροθιές του, γεμίζει την όποια δύναμη μπορεί να βρει από το πουθενά και ανοίγει πάρα πολύ σιγά την πόρτα, πάντα με τη βοήθεια αυτού που του έλυσε τα χέρια. Μαζί και μόνο μαζί, πάνε βήμα βήμα. Κι άμα τα καταφέρουν, τα κατάφεραν.

Θέλω να ανήκω, και προσπαθώ, στην τρίτη περίπτωση. Από κει και πέρα δε ξέρω. 

Είναι πραγματικά πάρα πολύ σημαντικές στιγμές αυτές που ζούμε, δεν ξέρω πως να αισθανθώ γιατί σε περίπτωση που γίνει τίποτα χοντρό, δεν μπορώ καν να φανταστώ πως θα είναι. Φανταζόμαστε διάφορα αλλά αυτά που δεν ξέρουμε πως είναι, είναι πραγματικά δύσκολο να τα φανταστούμε. 

Δεν ανησυχώ για μένα. Καθόλου. Προσαρμόζομαι πανεύκολα. Μπορώ να πάω οπουδήποτε και σε μια βδομάδα το πολύ να νιώθω -και να είμαι- μόνιμη κάτοικος. Δεν μ ενδιαφέρουν πια τα υλικά αγαθά. Φυσικά αγαπάω τα ρούχα και τα παπούτσια μου αλλά εντάξει. Ούτε φοβάμαι ότι θα πεινάσω. Μήπως οι άνθρωποι είναι σημαντικότεροι; Εκεί θα φανεί τι έχει αλλάξει κι αν έχει αλλάξει πραγματικά κάτι. Στην αλληλεγγύη. Από δω και πέρα.

Δεν ξέρω τίποτα. Ελπίζω στο καλύτερο. Αν ήθελαν να μας γαμήσουν θα το είχαν κάνει. Μάλλον δε θέλουν. Ζούμε πολύ σημαντικές στιγμές. Ας τις ζήσουμε λοιπόν και ας προσέχει ο καθένας τον εαυτό του, αυτούς που αγαπάει κι ας βοηθάει. Όσο μπορεί. 

Εις το επανιδείν.