Βόσπορος Avenue, ένας καλός ταρίφας και θύμησες από τα παλιά.

Δεν ξέρω από που ν' αρχίσω. Γυρίζω σπίτι, γδύνομαι και ζυγίζομαι. Με λες psycho; Πες με. Εγώ αυτό έκανα. Είμαι λίγο σουρωμένη, οπότε δικαιολογούμαι. Η εμμονή του έχεις πάρει μισό γραμμάριο έως 725 κιλά που σε κάνει να ζυγίζεσαι ανά μισή μέρα λες και άμα κλάσεις θα τα χάσεις. Στα ίδια είμαι, όσο και να χτυπιέμαι.

Έβαλα τις πυτζάμες μου και γράφω. Ωραίο βράδυ. Πλάκα είχε. Αλλιώς νόμιζα ότι θα είμαι, με άλλους, τελικά αλλού με άλλους. Ωραίο.

Σε event για κάτι που έγινε, δεν μπορώ να πω, θα με θεωρήσετε trendy φατσούλα και δεν το θέλω, εγώ ευχόμουν να έχω μαζί μου το λαπτοπ, σε σκαμπό καθόμουν στην είσοδο, στην πιο γαμάτη θέση, και δροσιά από την πόρτα και μάτι στο μπες βγες του κόσμου και εύκολη έξοδος και ξεκούραστα. Πιο γαμάτα δε γινόταν. Στο Γκάζι παρακαλώ. Πεμπτιάτικο. Τόσος κόσμος πια, γάμα τα. Χώρα σε κρίση λέει. ΑΡΧΙΔΙΑ. Είμαστε για τον πούτσο, σας το λέω να το ξέρετε, καλά παθαίνουμε ότι παθαινουμε ή για να το πω με τη λογική του ελληνικού λαού, στ' αρχίδια μας, εμείς καλοπερνάμε. Στην Ιερά Οδό παρκαδόροι έκαναν τους τροχονόμους, δεν έχω λόγια, είχα κρύψει το πρόσωπό μου στα χέρια μου και επαναλάμβανα μέσα στο ταξί μέχρι να φτάσουμε στην Πειραιώς ''ειμαστε για τον πούτσο, είμαστε για τον πούτσο, είμαστε για τον πούτσο''. Η φίλη μου γελούσε και ο ταρίφας σιγοτραγουδούσε αυτό που ακουγόταν στο ράδιο.

Πριν.

Τόσος κόσμος, τόσο ύφος... Χαλαρώστε παιδιά, γι' αυτό δε μιλάει κανείς σε κανένα. Το παίζετε όλοι άνετοι ενώ τα μάτια σας παίζουν κουλοχέρη, χαλαρώστε σας λέω και μιλήστε μεταξύ σας, αφού αυτό επιθυμείτε. Τύπος βγαίνει από την τουαλέτα με δύο γκόμενες, σιγά ρε μεγάλε, μας πήραν τα φλόκια. Ένας άλλος θέλει να φιλήσει το κορίτσι, του ξεφεύγει, γλύφει τα χείλια του, κάτι λένε. Τελικά φιλιούνται. Όμορφο. Χαμογελάω. Μου θυμίζει. Και μ' αρέσει.

Βλέπουμε το Στάθη τον Παντού. Έχει γράψει λέει γι' αυτόν η Lifo, η Athens Voice, δεν θυμάμαι, κάποια απ' αυτές ή και οι δύο, είναι ο τύπος που βρίσκεται παντού ταυτόχρονα. Το άλλο του όνομα είναι Flash Gordon. ΟΚ. Μου τη λέει την ιστορία η φίλη. Γελάω. Εγώ της λέω ότι ένας παλιός μου γκόμενος είναι αυτός που είναι παντού. Συμφωνεί. Τον ξέρει κι αυτή. Ο παλιός ο γκόμενος είναι σαν τη θάλασσα. Υπάρχει παντού και τον ξέρουν όλοι. Γελάμε. Η φίλη θέλει να καπνίσει. Παρότι είναι λαοθάλασσα εκεί μέσα, καταλήγει να πάρει τσιγάρο από το Στάθη τον Παντού ή Flash Gordon. Παίρνουμε λίγο από τη δόξα του. Γελάμε. Σε λίγα λεπτά εμφανίζεται ο παλιός γκόμενος. Παθαίνουμε κρίση, αισθανόμαστε περήφανες που είχαμε δίκιο. Με πάει 700 χρόνια πίσω, χαμογελάω, αλλά μέχρι να γίνουν όλα αυτά, δεν τον προλαβαίνουμε και προχωράει προς τα μέσα. Η φίλη του στέλνει μήνυμα, εγώ δεν κάνω τον κόπο να κουνηθώ. Μου αρκεί το σκηνικό και ώρα τώρα θέλω το λαπτοπ μου. Βλέπω φίλο παλιό, 720 χρόνια πίσω. Έρχεται, μιλάμε, χαίρομαι τόσο πολύ που τον βλέπω, με το που με βλέπει, μου λέει ατάκες που λέγαμε τότε, κάμπια, σαύρα, λάμια, γουστάρω τρελά, τις είχα ξεχάσει, κάμπια με έλεγαν οι φίλοι μου γιατί φορούσα κάτι πυτζάμες πετσετέ πράσινες φλούο και έμοιαζα με κάμπια, δεν ξέρω αν το ξέρει καν, αλλά εγώ το θυμήθηκα, πόσο καλό παιδί είναι. Μιλάμε. Μου λέει ότι με σκεφτόταν αυτές τις μέρες. Πόσο μου αρέσει να σκεφτόμαστε κάποιον και να τον βλέπουμε ή να εμφανίζεται στο άσχετο. Αν τον συμπαθούμε φυσικά, γιατί αν είναι μαλάκας αλλάζει. Αλλά νομίζω πως αυτό συμβαίνει μόνο με όσους συμπαθούμε ή αγαπάμε. Πολύ όμορφο.

Ο φίλος απομακρύνεται να χαιρετήσει κι άλλους. Ο παλιός γκόμενος στέλνει μήνυμα στη φίλη ότι είναι μέσα. Το ξέρουμε ρε μεγάλε, έλα έξω σου είπαμε. Δεν ξέρει ότι είμαι και γω μαζί της, νομίζει ότι μιλάει μόνο σ' αυτήν. Μπαίνει μέσα πιο παλιός γκόμενος 760 χρόνια πριν κι εκεί γελάω πραγματικά. Τι έγινε ρε πούστη χαχαχα. Δεν κάνω τον κόπο καν να του μιλήσω, δεν ξέρω καν αν θα με θυμάται, το λέω στη φίλη μου και μου λέει ότι είναι αδύνατον (να μη με θυμάται) αλλά εγώ δεν ξέρω, πάντως δεν κάνω τον κόπο να κουνηθώ, μου αρέσει το σκηνικό, ώρα τώρα θέλω το λαπτοπ μου, σπρώχνω ένα τύπο με τα δύο μου δάχτυλα (δείκτη, μέσο) να κάνει πέρα γιατί κοντεύει να με συνθλίψει, ζητάει συγνώμη στ' αγγλικά, ξένος είναι, εγώ έχω ξυνόμουνη φάτσα, γυρίζει και ξαναπαίρνω την καλή μου. Ακούω να του μιλάει (του ξένου) άλλος τύπος με μια προφορά αίσχος, γελάω, αλλά λογικό, πως να έχεις προφορά με τόσο δυνατή μουσική. Τύπος έρχεται κοντά μας, αφήνει κασκόλ στο δέντρο-γλάστρα που ήταν κοντά μας. Το βλέπω. Για την ακρίβεια το φερμάρω. Βγαίνουν γραμμές κεντραρίσματος όπως στα καρτούν όταν βλέπουν κάτι που τους ενδιαφέρει. Προφανώς κάποια το έχασε, το βρήκαν κάτω και πήγαν και το άφησαν εκεί. Πριν φύγουμε το πήρα. Χωρίς τύψεις. Δώρο. Μύριζε πολύ όμορφα. Αυτό στη φωτογραφία είναι. Αν το αναγνωρίσει η γλυκιά κοπέλα που το έχασε, με χαρά να της το δώσω πίσω. Κι αν δεν το βρει τελικά, της εύχομαι να βρει κάτι πολύ μεγαλύτερης αξίας.

Ο γκόμενος 760 χρόνια πίσω, μιλάει με το φίλο που μου θύμισε την κάμπια γιατί γνωρίζονται και γω τους βλέπω να μιλάνε και σκέφτομαι πως είναι πολύ μικρός ο κόσμος και ξέρω πως μπορώ να πάω εκεί και να γίνει τρελός χαβαλές αλλά δεν κουνιέμαι, απλώς χαμογελάω. Φεύγουμε.

Φοράω το κασκόλ-δώρο πάνω από το κασκόλ μου και βγαίνουμε έξω. Προσκύνημα. Της πουτάνας το κάγκελο. Χώρα σε κρίση. Χα. Δεν αντέχω, στέλνω μήνυμα στο γκόμενο που είναι σαν τη θάλασσα και είναι παντού και του αποκαλύπτω ότι ήμουν κι εγώ μαζί με τη φίλη που του έστειλε το μήνυμα και όταν του λένε να βγει έξω να βγαίνει και να μη λέει ότι είναι μέσα και παθαίνει εγκεφαλικά που δεν μας πέτυχε και τις δύο μαζί. Γελάω. Γελάει κι αυτός. Χαιρετιόμαστε μηνυματικώς.

Έρχομαι σπίτι. Ζύγισμα. Πυτζάμες. Γράφω.

Πριν.

Εξάρχεια. Μπύρες. Με την κολλητή. Πριν έρθει η φίλη και πάμε στο Γκάζι. Η κολλητή δεν ήρθε στο Γκάζι, δεν ήθελε να δει γνωστούς. Χαχαχα. Μπύρες. Της λέω τη νέα θεωρία που έμαθα. Ο πάτερ Παΐσιος προέβλεψε λέει ότι θα γίνει πόλεμος και θα πάρουμε λέει πίσω την Κωνσταντινούπολη. Γελάμε, κοντεύουμε να πάθουμε αναρρόφηση. Άμα καταφέρουμε 10 εκατομμύρια ηλίθιοι με το φραπέ στο χέρι να νικήσουμε 95 εκατομμύρια Τούρκους, μπράβο μας, ας παρουμε και τη Σμύρνη. Όχι, δε θα νικήσουμε εμείς τους Τούρκους, (της λέω ολοκληρωμένο αυτό που άκουσα), δε θα κάνουμε εμείς πόλεμο μαζί τους, η Ρωσία θα τους γαμήσει και θα γίνει το εξής: το 1/3 των Τούρκων θα γίνουν Χριστιανοί, το άλλο 1/3 θα πεθάνει και το άλλο 1/3 θα χαθεί στα βάθη της Τουρκίας. Και μεις θα πάρουμε δώρο την Κωνσταντινούπολη έτσι για σπάσιμο.
Και και αρχίζουμε να το τραβάμε από τα μαλλιά. Και ξεκινήσαμε από αυτή την ερώτηση: Τι θα την κάνουμε εμείς την Κωνσταντινούπολη;;
Πολυκατοικίες!!!
Θα μπαζώσουμε το Βόσπορο!!
Θα αρχίσουμε να μαζεύουμε από τώρα σκουπίδια για να έχουμε να ρίξουμε μέσα να ταπώσει καλά. Θα ενωθεί με την Ιωνία Οδό, την Εγνατία και την Αττική και θα λέγεται Βόσπορος Avenue. Θα βάλουμε και ένα Mall στη μέση που θα λέγεται Poli, θα χτιστούν και μερικά αυθαίρετα, γήπεδα τένις, μπάσκετ και τα λοιπά και θα είναι γαμάτα! Τι τώρα, μαλακίες, καράβια, ανέβα, κατέβα, νερά και παπάρια, μπάζωμα, δρόμος και τέρμα, νέτα, σκέτα, ωραία πράγματα.

Η μπύρα έχει ανέβει στα μάτια. Κλαίμε. Ο μπαρμαν μας κερνάει σφηνάκια. Αλλάζουμε κουβέντα. Πιάνουμε τον Ράσελ Κρόου. Δεν αντέχω άλλο, αρχίζω να γδύνομαι.

Έρχεται η φίλη εκεί κάπου στα τελειώματα του σεναρίου με το Βόσπορο και αρχή Ράσελ Κρόου και αρχίζουμε να αναλύουμε την πολιτική κατάσταση του πλανήτη. Τελειώνοντας διαφωνούμε λίγο στο αν ο Ράσελ Κρόου είναι βλάχος ή όχι, καταλήγουμε ότι ωραίο παιδί είναι, ντάξει και βγάζει και μια πατρική φιγούρα στη σελίδα του στο Facebook. Γελάμε ξανά και ξανά γιατί συνειδητοποιούμε τι λέει το στόμα μας.

Μετά. Έρχεται η ώρα να φύγουμε εγώ και η φίλη και η κολλητή να αρνηθεί να έρθει μαζί μας γιατί δε θέλει να δει γνωστούς χαχαχα. Τη βάζουμε σε ταξί, περιμένουμε, μπαίνουμε σε ταξί. Ο γαμάτος ταρίφας. Φυσικά με το γεια σας του πιάνω κουβέντα. Σχεδόν πάντα έτσι κάνω. Και ποδόσφαιρο να ακούνε ρωτάω τι έγινε με τον αγώνα κι ας μην ξέρω, γουστάρω. Και ο τύπος είναι θεός. Λέμε για την εδώ κατάσταση. Μας λέει ότι δεν τρέχει τίποτα. Αρχίζω να γελάω. Μας ρωτάει τι σπουδάζουμε. Χαιρόμαστε γιατί μας κάνει 87 χρόνια νεώτερες. Του λέμε. Μας ρωταει πιο συγκεκριμένα. Του λέμε. Μας απαγγέλει στίχους της Κικής Δημουλά. Προσκυνάμε. Αρχίζουμε να φωνάζουμε όλοι μαζί διαφωνώντας για την πολιτική κατάσταση στη χώρα και μας λέει ότι η δικτατορία στην Πορτογαλία και στην Ισπανία κράτησε πόσα χρόνια και σε μας μόνο 7 και άρα... μας ρωτάει τι σημαίνει αυτό. Του λέω ότι σημαίνει πως εμάς πρέπει να μας την πέσουν οι "κακοί" για να αντιδράσουμε αλλιώς φυτά και με ρωτάει τι να κάνουμε, του λέω αναρχία, χάος, επανάσταση και μου λέει, γιατί, τι έχουμε και γελάμε. Θεός. Από το 1973 είναι ταρίφας. Γαμάτος. Να τον πάρετε.

Πριν. Μάθημα. Απόλυτη χαλάρωση μέσα στους αργαλειούς και στα νήματα.

Πριν. Στο τρόλεϊ, γλυκύτατη γιαγιά μου λέει πως στενοχωριέται πάρα πολύ να βλέπει ανθρώπους να βάζουν τα παιδιά τους να ζητιανεύουν και πως αν είχε το κουράγιο... θα τους έδινε χαστούκι. Και με κοιτάει με το βλέμμα του ελέγχου να δει αν την κρίνω. Δεν την κρίνω, την αγαπώ, είναι τόσο γλυκιά και καλοντυμένη. Μου λέει ότι ράβει, το παλτό που φοράει το έχει ράψει αυτή, είναι τόσο ωραίο, το πιάνω και της λέω ''ουάου'', της λέω πως κι εγώ θέλω να ράβω τέτοια και συζητάμε για ράψιμο και σεντούκια που ανοίγουν και κοριτσάκια να ψάχνουν.

Πριν απ' αυτό; Το χάος.

Μετά απ' αυτό; Έχω να ξυπνήσω χαράματα γαμώ την πουτάνα μου γιορτινή μέρα, ήμαρτον δηλαδή, πραγματικά.

Η Λύση στο Πρόβλημα.

Την έχω τη λύση. Κανονικά. Τη λύση του προβλήματος της χώρας μας καλέ. Τον τρόπο που όλοι θα χεστούμε στο τάλιρο και θα έχουν χρήμα τα τετρασέγγονά μας αν δε γίνει κανένας πυρηνικός όλεθρος στα γύρω πυρηνικά εργοστάσια, κανένας σεισμός, καταποντισμός κλπ βεβαίως βεβαίως.

Σας λέω τη λύση επιγραμματικά:

1. Απελευθέρωση της μαριχουάνας.

2. Εκμετάλλευση τουρισμού > όλοι μαζί ενωμένοι (μη γελάτε, σοβαρά μιλάω) > βάζουμε τα πάντα πάμφθηνα. Ενοικιαζόμενα δωμάτια μέχρι 20-50 ευρώ το καλύτερο, φτηναίνουμε όλα τα φαγητά, ποτά, καφέδες, έχουμε σε καλές τιμές (όχι τσάμπα, ψιλοτσιμπημένες, αλλά καλές) τα ναρκωτικά, το ίδιο και τα γλυκά και ζούμε βασιλιάδες στ’ ανάκτορα. Σε ελάχιστο διάστημα έχει βουλιάξει η Ελλάδα από τους τουρίστες, έχουμε ξεχρεώσει και τρώμε με χρυσά κουτάλια.

...Και ποιος αφήνει μια υπέροχη χώρα σε ένα υπέροχο φιλέτο στο χάρτη με απόλυτα αυτοκαταστροφικούς κατοίκους οι οποίοι λατρεύουν να ρίχνουν το φταίξιμο πάντα στους άλλους, να κάνει τέτοιο πράγμα; Κανείς βέβαια! Μαλάκες είναι; Από το να αγοράσουν ολόκληρη τη χώρα σπασμένη σε κομματάκια, θα προτιμήσουν να μας βοηθήσουν να λάμψουμε; Πάμε καλά; Αφού ούτε εμείς οι ίδιοι δεν θέλουμε! Κάτσε να γελάσουμε, αχ, αχ (κρατάει την κοιλάρα το ο χοντρός πρόεδρος, βουλευτής, πολιτικός που το διαβάζει αυτό), μπα σε καλό σου παιδάκι μου, χα χα, δε γίνονται αυτά. ...Ναι, όχι, φυσικά δε γίνονται, άλλα γίνονται, το έχουμε διαπιστώσει..

Όσο τους βλέπω όταν τους πετυχαίνω στη τηλεόραση, γιατί επί τούτου δεν τους βάζω, και τους ακούω να λένε αυτές τις τρισμέγιστες πίπες, τρελαίνομαι. Κουνάει το μυαλό μου λέμε. Και αναρωτιέμαι. Ποιος τους ακούει και τους πιστεύει. Αυτοί που θα πάνε μεθαύριο και θα κουνάνε σημαιάκια. Και είναι και πολλοί κιόλας. Ε ρε πούτσο που θέλουμε. Και τον ψάχνουμε καιρό. Ε γι’ αυτό μας ήρθε σε μέγεθος μενίρ για να μην τον ξεχάσουμε ποτέ.

Στην υγειά μας ομοεθνείς μου.

Υ.Γ. Ρε σεις να βάλω υποψηφιότητα για βουλευτής, να κάνω κόμμα μάλλον γιατί που να πάω βουλευτής, δεν υπάρχει κάτι, να κάνω κόμμα λοιπόν και οι πιο ταραγμένοι από σας να έρθετε μαζί μου να τα γαμήσουμε όλα; Θα με ψηφίσετε;

Υ.Γ.2. Καλά, κάθε μέρα θα πηγαίνω στη Βουλή λέμε. Θα τραβάω κρυφά βίντεο όσους παίζουν με το κινητό, όσους βγάζουν κακάδια από τη μύτη τους, όσους λένε μαλακίες και όταν θα ανεβαίνω στο βήμα να μιλήσω, θα λέω τις δύο ως άνω προτάσεις ως σωτηρία της Ελλάδας και τίποτα άλλο. Κι αυτοί τα ίδια λένε με άλλα λόγια. Εγώ θα κάνω τη διαφορά και θα λέω τα ίδια με τα ίδια λόγια. Και για συμπληρωματικό θα λέω πως τα λεφτά που θα βγάζουμε (ως κράτος) θα πηγαίνουν στην παιδεία τα περισσότερα και τα υπόλοιπα σε πολιτισμό-τουρισμό. Συν ότι θα αναρτώνται όλα τα αποδεικτικά εξόδων και θα είναι προσιτά σε όλους τους πολίτες. Τίποτα κρυφό.

Υ.Γ.3. Μ’ αυτά και μ’ αυτά θα βγω, είναι σίγουρο. Και θα είμαι και γαμώ τις δημοφιλείς προέδρους. Η πρόεδρος στη Βίσση, η πρόεδρος στο Μααστρίχτ, η πρόεδρος κλάνει στο σινεμά κι τέτοια. Και θα έχω νονούς να με φυλάνε, όχι αστυνομία. Αυτοί είναι πιο σίγουρη ασφάλεια και σέβονται και ο ένας τον άλλο.

Υ.Γ.4. Και είναι σίγουρο ότι θα με σκοτώσουν. Και θα μείνω στην ιστορία. Δίπλα στον Ούλοφ Πάλμε, τη Μητέρα Τερέζα, την πριγκίπισσα Νταϊάνα, τον Γκάντι κι έτσι. Γαμάτο.Η Κωλόγρια, αυτή που έγραψε εκείνο το βιβλίο με τα μπινελίκια, τους πούτσους και τα μουνιά, έγινε πρόεδρος, έφτασε την Ελλάδα στην κορυφή και τη σκότωσαν πετώντας της μια μπανανόφλουδα. (Βγήκα από το αυτοκίνητο να τη μαζέψω να την πετάξω στα σκουπίδια γιατί θα είναι ΚΑΙ πεντακάθαρα όλα και με πυροβόλησαν στην καρδιά. Έπεσα μετά από 16 κυκλικές κινήσεις και παραπατήματα δίπλα στο αυτοκίνητο σε ένα χαντάκι. Ο δολοφόνος αυτοκτόνησε αμέσως γιατί συνειδητοποίησε την πράξη του και δεν άντεξε την ιδέα του λιντσαρίσματος στην Ομόνοια).

Υ.Γ.5. Μετά θα γινόταν μακελειό στη χώρα λόγω του θανάτου μου κι όλα σε dt θα γίνονταν ξανά μπουρδέλο.

Υ.Γ.6. Μ’ αυτά και μ’ αυτά, είναι σαφές ότι δεν είναι καλή ιδέα να κάνω κόμμα. Το μπουρδέλο δεν το γλιτώνουμε, ό,τι και να κάνουμε. Γι’ αυτό σας λέω, απολαύστε το. Δημιούργημά μας είναι.

Υ.Γ.7. Αν και... τώρα που το σκέφτομαι... αν γινόμουν πρόεδρος, πρωθυπουργός, βουλευτής, βασιλιάς στ' ανάκτορα, θα προλαβαίνατε και σεις να δείτε μιαν άσπρη μέρα και γω θα έμενα για πάντα σε όλες τις βιβλιοθήκες του κόσμου, μέσα στις Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, δεν το λες και λίγο... βρε λες;

Κάντυ Κάντυ και Πυρηνικοί Αντιδραστήρες με Καπάκια και Τάπερ.

Ό,τι του φανεί το Λωλοστεφανή. Μα πόσο μου αρέσει αυτή η παροιμία, πόσο με εκφράζει, πόσο μου κολλάει παντού. Τώρα ας πούμε, θα πω ό,τι να'ναι, γι' αυτό και ο τίτλος είναι γιούρια, ό,τι του φανεί δηλαδή. Παντού το κολλάω εγώ, μην ψάχνετε, ταιριάζει δεν ταιριάζει, δεν με ενδιαφέρει, είναι όπως άμα γουστάρεις μία τσάντα με ένα κόκορα επάνω και 3 ρόδες και την έχεις δει ότι είναι γαμάτη τσάντα και την κουβαλάς από γάμους μέχρι τη λαϊκή, έτσι κι εγώ, φοράω την ως άνω παροιμία παντού.

Που λέτε. Της πουτάνας στην Ιαπωνία. Που να κοιτάξω δεν ξέρω. Κοιτάω στη χώρα μου, μακελειό. Κοιτάω πιο κει, πόλεμοι. Κοιτάω από την άλλη, σεισμοί, καταποντισμοί, πυρηνικά ολοκαυτώματα. Ελπίζω να το έχουμε καταλάβει όλοι ότι όλα αυτά ένα πράγμα μας λένε, ε;

Τι;

''Είστε ηλίθιοι άνθρωποι με τον καπιταλιστικό σας πολιτισμό και δεν έχετε καταλάβει πως το μόνο που σας ανήκει και είναι παρατημένο και παραμελημένο και χεσμένο πατόκορφα, είναι ο εαυτός σας. Μόνο με την αγάπη ηλίθιοι θα δείτε φως. Πάρτε τώρα να'χετε''.

Έτσι είπε λοιπόν η μεγάλη φωνή και τώρα, όλοι φρίττουν. Τι να κάνεις; Αυτό είναι, όποιος κατάλαβε, κατάλαβε. Εγώ πάντως σήμερα έχω το τρίτο μάθημα κικ μπόξινγκ, α, και γουστάρω πολύ. Είναι και πολύ συμπαθητικός ο γυμναστής, κάνουμε κει μπουνιές και κλωτσιές, φεύγεις μετά μισοανάπηρος, πάρα πολύ ωραία είναι. Αυτός βέβαια είναι στο ένα μάθημα της μια μέρας. Στο άλλο μάθημα της δεύτερης μέρας είναι άλλος, επίσης συμπαθητικός, αλλά αυτός κάνει το κορυφαίο: μποξ. Και σκοινάκι για ζέσταμα. Και γω δεν ξέρω σκοινάκι.

Εκεί κολλάει στον τίτλο το ''Κάντυ Κάντυ''. Με τα σγουρά μαλλιά να χοροπηδάω προσπαθώντας να κάνω σκοινάκι, να πάω να πέσω, να γελάω, ε, σαν παιδάκι, για να μην πω σαν ηλίθιο, ήμουν. Με κοιτούσα στον καθρέφτη και διασκέδαζα. Άσε που όταν άρχισαν να βάζουν τα γάντια, τις επιγονατίδες, να δένονται κει, να βάζουν σάκους κλπ φτιάχτηκα τρελά αλλά όπως καταλαβαίνετε, ως Κάντυ Κάντυ, το μόνο που είχα να κάνω ήταν να μαζέψω τίποτα λουλούδια από την άκρη του βράχου... όχι, αυτό θα το έκανε η Χάιντι, σωστά, θα μπορούσα να περιθάλψω λοιπόν κανένα τραυματία (νοσοκόμα δεν είχε πάει η Κάντυ;) και τέτοια. Που λέτε.

Και τώρα περνάμε στα άσχετα. Μου έρχονται φλας σε φάσεις της ημέρας που είναι σωστά φλας, απορίες μπορεί να πει κανείς, διαπιστώσεις, δεν ξέρω, μάλλον διαπιστώσεις σε συνδυασμό με απορίες, δεν ξέρω, δεν ξέρω. Ίσως θα άξιζε να αφιερώσω στο καθένα απ'αυτά ένα ολόκληρο ποστ αλλά από την άλλη δεν έκατσε, μπορεί να το κάνω άλλη φορά, ίσως και να μην άξιζε τον κόπο και γι'αυτό να τα βάζω όλα αχταρμά, ξέρετε, ό,τι γίνεται για καλό γίνεται κι έχει σκοπό που γίνεται, αρκεί να καταλάβεις τι σου μαθαίνει, το ξέρετε αυτό να υποθέσω, μπορεί να μην το πιστεύετε βέβαια, και κακό του κεφαλιού σας γιατί και δε μαθαίνετε και θεωρείτε τον εαυτό σας θύμα. Κορόιδα. Μόλις έβαλα δύο τελείες μετά από 1, 2.. 8 σειρές λέξεις. Μπράβο. Επίσης είναι θαυμαστό το πόσο μπορώ να πλατειάζω. Αλλά το κάνω επίτηδες, το φχαριστιέμαι. Θα μπορούσα να πω πχ: μου έκλεψαν την τσάντα μέσα από το αυτοκίνητο, τελεία, γεια σας. Ωραίο; Όχι.Έχω μια φίλη που μου το κάνει αυτό. Πετάει τα νέα της έτσι και παθαίνω κρίση. Τσιρίζω και τη βάζω να μου τα πει χαρτί και καλαμάρι και μη φανταστείτε, αφαιρετικά τα λέει αλλά εγώ είμαι καλή στις ερωτήσεις κι έτσι τα μαθαίνω όλα όπως πρέπει και ησυχάζω, ηρεμούν τα μέσα μου ρε παιδί μου. Ε μ' αυτήν την κοπέλα, δεν παίζει, δεν ξέρεις τίποτα άμα δε ρωτήσεις. Κάνουμε 7 χρόνια παρέα κολλητή και χτες έμαθα ότι το αγαπημένο της φαΐ είναι τα γεμιστά. Μα είναι δυνατόν; Θα της φτιάξω κατάλογο με ερωτήσεις, αυτή σε λίγο είναι ικανή να μου πει ότι έχει άλλο όνομα και δεν είναι αυτή που νομίζω. Με πιάνει και η ευγένεια και μένα και άμα δε μου λες, δε ρωτάω, μόνο αν αρχίσεις να μου λες ρωτάω, οπότε τι να κάνω, αχ δεν ξέρω, είναι δυνατόν να με πιάνει τέτοια λογοδιάρροια 9 η ώρα το πρωί; Ήμαρτον. (Δεν είναι λογοδιάρροια, σκεψοδιάρροια είναι).

Τι λέγαμε; Α ναι, ότι θα μιλήσω για άσχετα. Ναι.

Το Σάββατο έγινε η πρώτη σκέψη αυτού του τύπου. Είχα δει και μια σαβούρα καψούρικη ταινία την προηγούμενη και το συνδύασα.
Γιατί υπάρχει θέμα με τα καπάκια της τουαλέτας, τις γυναίκες και τους άντρες; Δεν το καταλαβαίνω ειλικρινά. Σφουγγάρισα και ήθελα να ρίξω το νερό στη λεκάνη. Σήκωνα λοιπόν το καπάκι κι αυτό για κάποιο λόγο έπεφτε, τελικά το έφτιαξα, ήθελε λίγο κεντράρισμα και στάθηκε. ΟΚ. Εκεί λοιπόν άρχισα να το σκέφτομαι γιατί και στην ταινία η κοπέλα είχε φάει τα λυσσακά της με το καπάκι που ήθελε να ανεβάζει ο άλλος να κατουράει και μετά να το κατεβάζει. Κι εγώ αυτό δεν το καταλαβαίνω. Δεν είχα και ποτέ προσωπικά τέτοιο θέμα, κάποιον γνωστό δηλαδή που βγάζει τη μάνικα και ποτίζει τις γλάστρες, οπότε δεν το καταλαβαίνω. Αλλά το έχω σκεφτεί πολλές φορές.

Να σας πω κορίτσια. Αυτό που μας νοιάζει δεν είναι κυρίως να μην υπάρχουν κάτουρα στην τουαλέτα; Προτιμάτε δηλαδή να μην είναι κατουρημένη θέση αλλά να είναι κατουρημένη η βάση της τουαλέτας; Γιατί αν είναι να το ανεβάσει για να μην κατουρήσει το καπάκι και ποτίσει την υπόλοιπη τουαλέτα, δεν μας κάνει και πάλι. Άρα, γιατί του ζητάτε να κατεβάσει το καπάκι; Να το αφήσει εκεί, αυτό είναι το σωστό. Κι εμείς να το κατεβάζουμε και να το ξανανεβάζουμε ώστε να μπορούμε να ελέγχουμε την κατάσταση και άμα είναι να χεστούμε, να χεστούμε σωστά και με λόγο: ''Κατούρησες όλη την τουαλέτα ρε γύφτο, πάλι λιώμα ήρθες;'' κλπ κλπ.

Εγώ φυσικά προτιμώ ο άλλος να είναι κύριος, να τα έχει όλα καθαρά και ακόμα καλύτερα να κατεβάζει τη θέση και να κλείνει και το καπάκι εντελώς μιας και συνηθίζω να ακουμπάω πράγματα πάνω στη λεκάνη κι αν μου την αφήνεις ανοιχτή ενδέχεται να πετάξω μέσα κάτι από απροσεξία. Παρόλα αυτά... δεν ξέρω, δεν ξέρω, τι σημασία έχει, άμα υπάρχει αγάπη όλα λύνονται, αυτά είναι μαλακίες, ένα μπαμ κι ούτε λεκάνη δε θα έχουμε. Οπότε ας έχουμε ένα χέρι ακόμα να μας κρατάει όπως θα προχωράμε στο δάσος (ή στα παραπήγματα) για να κατουρήσουμε.

Άσχετο νούμερο δύο. Μερικές φορές η μάνα μπορεί να σου γαμήσει τη διάθεση σωστά; Όπως και να στην φτιάξει. Με τον ίδιο τρόπο ακριβώς μπορεί να σου χαλάσει και την εμφάνιση. Και να στη φτιάξει αλλά αυτό είναι πολύ πιο σπάνιο, κυρίως μπορεί να σου καταστρέψει την εικόνα. Πώς; Ωωω, ελάτε τώρα, όλοι ξέρετε αυτό που θα πω. Δείτε το:
Πας στη μάνα σου. Ή έχεις ραντεβού μισό λεπτό μαζί της κάπου έξω να σου δώσει εκείνο το χαρτί να πας στην τράπεζα. ΟΚ. Ντύνεσαι, στολίζεσαι, βάφεσαι, δεν ξέρω τι τύπος είσαι, κάνεις τέλος πάντων αυτό που νομίζεις ωραίο για σένα, κατεβαίνεις να τη συναντήσεις ή πας στο σπίτι της και τότε κάνει τη φανταστική κίνηση: σου δίνει τάπερ σε διάφανη σακούλα δεμένη κόμπο.

Μα δεν είναι φανταστικές; Όχι πείτε μου, δεν είναι φανταστικές; Με μια τόσο απλή κίνηση αγάπης σου καταστρέφουν το όλο ίματζ. Μια τόση δα σακουλίτσα με δύο τόσα δα ταπεράκια τσουρούτικα (για να μη λες ότι σου βάζει πολύ και ποιος θα το φάει), σου κάνουν το ίματζ κώλο. Εκτός φυσικά αν είσαι η κυρία με το μούσι, το κλαρωτό καπέλο με τα φρούτα, τις τρίχες στη γάμπα, την πλισέ φούστα, τις σκασμένες φτέρνες με το πλαστικό παπούτσι, οπότε φυσικά, και τάπερ ενδείκνυται να κουβαλάς και καρότσι λαϊκής και σακούλα σκουπιδιών μαύρη στην πλάτη και ένα γάιδαρο με μεγάλα αυτιά και ό,τι άλλο θες. Σε κάθε άλλη περίπτωση όμως, είναι ολίγον αταίριαστο, δεν έχω άλλα λόγια να το περιγράψω.

Αλλά τι λέμε τώρα; Σε λίγο δε θα έχουμε φαΐ και θα παρακαλάμε για κανένα τάπερ, οπότε το μόκο.

Καλημέρα σας, καλή σας ώρα, ψυχραιμία, υπομονή και αγάπη, μην το ξεχνάτε ε;

Εκλάπη περίπτερο στο γκέτο.

Μου κλέψανε το περίπτερο μέσα από το αυτοκίνητο ενώ ήμουν δίπλα και δεν πήρα χαμπάρι τίποτα!!
...Δεν καταλάβατε; Ώωωχουουου... μη με κάνετε να γυρίζω πίσω σε τόσα ποστ για να βρω και να σας στείλω να διαβάσετε κάπου που λέω την τσάντα μου περίπτερο γιατί έχω τα πάντα όλα μέσα για όποιον χρειαστεί οτιδήποτε. Πάνε αυτά, τελειώσανε. Περίπτερο γιοκ. Εκλάπη.

...Ναι ρε, μου έκλεψαν την τσάντα. Και γαμώ τις υποδοχές λέμε. Έλειπα τόσο καιρό, ήρθα και ανταμείφθηκα, όχι μαλακίες. Μα να σας τα πω όλα αναλυτικά γιατί έτσι πρέπει. Τόσες μέρες είχα να γράψω αλλά είδες; Τίποτα δεν είναι τυχαίο. Δεν είχα να πω και κάτι σπουδαίο γιατί προσπαθούσα να καταλάβω που βρίσκομαι αλλά να που τώρα θα σας γράψω ένα έπος απ'τα λίγα. Φέρτε πασατέμπο σάμαλι κωκ κι ό,τι άλλο θέλετε, βάλτε ένα καθετήρα ή μια πάπια δίπλα σας, καθήστε αναπαυτικά, βάλτε ή βγάλτε τα γυαλιά σας, κλείστε τα τηλέφωνα, πείτε σε όποιον είναι εκεί μέσα να το βουλώσει γιατί έχετε δουλειά και αρχίστε να διαβάζετε, έχω όρεξη και θα πω πολλά. Έτσι νομίζω δηλαδή, για να δούμε, δεν το έχω έτοιμο, τώρα το γράφω.

Το λοιπόν. Θα το πιάσω από την αρχή για να γίνει πλατύτερο και χορταστικότερο. Μη φοβάστε, δεν θα το πάω από την αρχή του κόσμου. Όχι. Θα παραλείψω το Μεγάλο Μπανγκ.

...Και φυσικά με πήρε η μάνα μου με το που πήγα να ξεκινήσω να γράφω. Ε καλά τώρα. Αν ρωτούσες το μεγάλο Μάντη ποιος έχει το χειρότερο τάιμινγκ στον πλανήτη σε άσχετες φάσεις, θα σου απαντούσε: Η ΜΑΝΑ. Κι αν τον ρωτούσες ποιος έχει το καλύτερο τάιμινγκ σε σχετικές φάσεις πάλι Η ΜΑΝΑ θα σου έλεγε. Που σε νιώθει ρε παιδί μου και μπορεί να σε σώσει από τη μία και από την άλλη η καούρα της να σου μιλήσει να σου δώσει να σου κάνει την κάνει να σε πάρει στις πιο άσχετες φάσεις, τέλος πάντων, ας προχωρήσουμε. Μάνα ξεκινάω, μην πάρεις τηλέφωνο, ευχαριστώ.

...Ρε πούστη, δεν είναι δυνατόν, άρχισα να πεινάω. Τώρα. Δεν είναι φανταστικό; Μα δεν είναι; Εντάξει, εσείς δε θα καταλάβετε τίποτα αλλά εγώ τώρα θα σηκωθώ να πάω να φάω. Ε ρε πούστη, δεν είναι να κάνεις δηλώσεις σ' αυτή τη ζωή εγώ θα κάνω το ένα εγώ το άλλο, κάτσε κει ρε κακομοίρη, κάνε τη δουλίτσα σου και μόκο. Πάω να φάω γαμώ την καταδίκη μου κι έρχομαι.

...Έφαγα μια γαριδοσαλάτα, άλλο πράμα. Ήταν ένα αριστούργημα με κάτι γαρίδες σαν μικρά κουλουριασμένα χάμστερ, μην το συζητάς, πα πα πα τέλειο. Μπράβο ρε μάνα! Άνοιξα και την τηλεόραση στο Σταρ φυσικά να κάψω λίγο εγκέφαλο να μην τρώω μόνη κοιτώντας το τίποτα και έλεγαν που χώρισε η Μακρυπούλια παλιά τώρα, και είχε πάρει μαζί της βρακιά και το βιβλίο για τα σήματα και μετά λέγανε για τα τσίσα στη λεκάνη κι ευτυχώς που τρώω γρήγορα και το έκλεισα.

Που λέτε. Έχω κι ένα πονοκέφαλο, έγινα ντίρλα μόνη μου χτες μ' αυτά και μ' αυτά που έγιναν για να το ξεπεράσω και να δω πως θα πάω τώρα να ρίξω ξύλο.

...Μα μη μας τα λες μπερδεμένα! Λέγε τα κανονικά!!

Όπως θέλω θα τα λέω κι οποιανού δεν του αρέσει να πάει εκεί που τα λένε κάθετα. Εγώ τα λέω σε πλάτος.

Τι λέω; Την έχω ακούσει, δεν είναι θέμα, δεν ξέρω πως να αισθανθώ είναι η αλήθεια. Μπερδεμένα πράγματα. Τέλος πάντων, μπαίνω στο ψαχνό γιατί αρχίζω να σας λυπάμαι.

Ήμανε προχτές, σε κάτι φίλους. Ώχου τι γλυκά παιδιά. Πήγα να κατσικωθώ να περάσω ωραία να με φροντίσουν και τέτοια. Πήγα λοιπόν κι αυτό έγινε. Κατσικώθηκα, κοιμήθηκα εκεί, τους φώναζα, έκανα ό,τι ήθελα, σα διακοπές ήμανε. Πολύ ωραία. Και χτες το πρωί σηκώθηκα, έκατσα τι ωραία μαζί τους, φάγαμε και είπα να φύγω πια το μεσημέρι να πάω κι εγώ σπίτι μου να μην αρχίσουν και παραπονιούνται οι άνθρωποι. Φεύγω λοιπόν, ενώ σημειωτέον, μου είπαν να παραμείνω, αλλά εγώ κυρία ως είμαι, έφυγα. Κι έρχομαι σπιτάκι με το αυτοκινητάκι. Παρκάρω έξω από το σπιτάκι. ...Πράγμα αδύνατο υπό κανονικές συνθήκες αλλά τώρα έλειπε λαός, οπότε παρκάρω έξω από το σπιτάκι. Ψυχή. Βγαίνω από το αυτοκίνητο να δω ότι πάρκαρα σωστά και ότι δεν τρέχει τίποτα γιατί παρατάω το αυτοκίνητο για καιρό και θέλω να είναι πολύ ΟΚ, νομοταγής κι έτσι που άμα το ξανακάνω να με χέσετε και να με φτύσετε. Εμένα να πατήσω, εκεί θα με αφήσω και δε θα κουνήσω το αυτοκίνητο. Μπαίνω στο αυτοκίνητο να το στρώσω, μου ανοίγει την πόρτα του οδηγού πακιστανός μάλλον, καλοντυμένος, κυριλέ να μου πει και καλά κάτι ότι έχω πατήσει, δεν ξέρω, σάμπως μιλούσε ελληνικά; Να αποσπάσει την προσοχή ήθελε και το κατάφερε αφού άνοιξε την πόρτα του συνοδηγού άλλος και μου έπαιρνε την τσάντα χωρίς να καταλάβω τίποτα.

Κι εδώ θέλω να ρίξω μια πλατιά μούντζα σ' αυτόν που σκέφτηκε όταν σχεδίαζε τα καινούρια αυτοκίνητα, με ένα κλικ να ανοίγουν και να κλείνουν όλες οι πόρτες μαζί. Μπράβο μαλάκα. Συγχαρητήρια κύριε μαλάκα. Σε ενοχλούσε στα νεφρά κύριε μαλάκα να ανοίγει ο καθένας την πορτούλα του όπως στα παλιά αυτοκίνητα ε; Τόσο μαλάκας είσαι κύριε μαλάκα. Γιατί εγώ όταν είμαι μέσα, κλειδώνομαι ολάκερη γιατί είναι ανοιχτά τάμπαρα από παντού, μέχρι και το πορτ μπαγκάζ κύριε μαλάκα, μέχρι και το πορτ μπαγκάζ κύριε μαλάκα είναι ανοιχτό λέω, ενώ στα παλιά αυτοκίνητα ήταν... αχ... τα παλιά αυτοκίνητα.... άσε με.

Οπότε, όπως καταλαβαίνετε, είμαι μεν κλειδωμένη αλλά πρέπει να ξεκλειδωθώ για να βγω και αυτό σημαίνει πως αν ξεκλειδωθώ εγώ, ξεκλειδώνονται και όλες οι άλλες πόρτες. Οπότε απλό λυτό κι απέριττο. Κύριε μαλάκα εφευρέτη.

Με το που ανοίγει ο τύπος την πόρτα μου γυρίζει το μάτι καταλαβαίνετε τώρα και η πρώτη αντίδρασή μου είναι να τον σπρώξω και να του πω ''φύγε όπως είσαι''. Προφανώς η δουλειά είχε γίνει από το ξωτικό που είχε μαζί του αλλά τέλος πάντων σας λέω εγώ τι έγινε. Βγαίνω από το αυτοκίνητο και στο καπάκι σκέφτομαι (όχι για να δείτε τι καλός άνθρωπος έχω γίνει που τώρα βρήκα κι εγώ γαμώ την πουτάνα μου σ' ωραίες εποχές βρήκα να γίνω καλή) ''πως του μιλάς έτσι του ανθρώπου'' και γυρίζω και του λέω ''ευχαριστώ'' κι αυτός ''συγνώμη''. Καλό; Γαμάτο; Πετυχημένο; Κομπλέ φοβερό; Πολύ κουλ και πρώτο; Ε; Όχι, πείτε μου. Φεύγει. Μπαίνω στο αυτοκίνητο να κάνω πια εκείνη τη γαμημένη μανούβρα γαμώ το νομοταγή του χαρακτήρα μου γαμώ, κάνω έτσι και στη θέση της τσάντας, τίποτα. Επί τόπου καταλαβαίνω τι έχει γίνει, βγαίνω από το αυτοκίνητο σούμπιτη, κλειδώνω, βάζω κλειδί στην τσέπη και ρίχνω δύο πήδους προς το σημείο που έφυγε ο καλός αυτός άνθρωπος.

Και στο σημείο αυτό έχουμε διάλειμμα. Έτσι δεν κάνουν στις ταινίες; Που πάνω στο καλύτερο σε διακόπτουν και ρίχνεις μούντζα μπινελίκι κλπ; Μην αφήνετε αυτή την παράγραφο και πάτε παρακάτω γιατί μπορεί να βάλω τη συνέχεια εδώ στο άσχετο και να ψάχνεστε, είμαι πονηρή εγώ μη βλέπετε που πιάστηκα μαλάκας.
Ένα θα σας πω. Θα ήμουν χαλαρά στις ειδήσεις σήμερα. Δεν έχουν που δεν έχουν τι να πουν και μας ζαλίζουν τ' αρχίδια, θα τους έπεφτα μπερκέτι, λουκούμι σκέτο αν δε με προστάτευε για μία ακόμη φορά, παρόλη την γκαντεμιά μου, ο φύλακας άγγελός μου που να είναι πάντα καλά να με προστατεύει. Ξέρετε τι ΔΕΝ σκέφτηκα εκείνη τη στιγμή; Να βάλω μπροστά το αυτοκίνητο και να τους πάρω στο κατόπι. Μέσα ήμουν όταν διαπίστωσα την κλοπή, σε ανοιχτό σημείο ακριβώς πίσω τους. Καταλαβαίνετε ότι θα έκανα, και λέω την πάσα αλήθεια χωρίς καμία υπερβολή, ό,τι έχω δει σε τόσες εκατοντάδες ταινίες που έχω παρακολουθήσει. Χαλαρά θα πήγαινα ανάποδα, χαλαρά θα τράκαρα, χαλαρά θα πατούσα κάποιον, χαλαρά θα έκανα όπισθεν, χαλαρά θα τα έκανα όλα πουτάνα έτσι για το γαμώτο. Αλήθεια σας λέω. Ειλικρινά μιλάω. Αλλά κάτι με προστάτεψε και δεν το σκέφτηκα. Έτσι, προχώρησα γρήγορα με δύο πήδους και τον βλέπω.

Και του φωνάζω με μια φωνή που δεν ξέρετε. Απίστευτα δυνατή. Αφού φευγαλέα σκέφτηκα ''μπράβο διάφραγμα''. Ο τύπος γυρίζει και καλά ''τι να θέλει άραγε η κυρία, σε μένα μιλάτε παρακαλώ'' και συνεχίζει να περπατάει αμέριμνος. Στο απέναντι πεζοδρόμιο δύο άλλοι. Ξαναφωνάζω και παρατηρώ. Τον κινέζο ο πακιστανός. ...Τώρα λέω κι εγώ ''πακιστανός'' λες και ξέρω τι ήταν. Οπότε τον κινέζο ο ασιάτης. Προχωράω πιο γρήγορα. Με βλέπουν οι άλλοι δύο και αρχίζουν να τρέχουν! Ταρά!!! Είχαν την τσάντα μου!! Βάζω φωνή βροντερή ωσάν του Δία με τη λογική να με ακούσει κάποιος από την αντίπερα όχθη και να τους σταματήσει γιατί τι να κάνω ο Τιραμόλα; Παρόλα αυτά, αρχίζω να τρέχω φωνάζοντας το καταπληκτικό και τόσο έξυπνο ''δώσε τα κλειδιά του σπιτιού μου'' με τη λογική να με λυπηθεί να σταματήσει. Πώς με κόβετε; Φανταστική; Και γαμώ τα άτομα; Γελάστε ρε, γελάστε. Χτυπήστε εκεί που πονάω, βαράτε καθίκια, αντέχω. Είναι σα να τους είπα, όχι, προς Θεού, δεν ήρθα επίσκεψη, εδώ μένω, το αυτοκίνητο το είδατε, εκεί είναι, ε, δείτε καλά και τη φωτογραφία μου στα διπλώματα και σ'αυτά που είναι μέσα στην τσάντα, καθίστε λίγο στην γωνία, δείτε και που μπαίνω και ελάτε με τα κλειδιά κύριοι. Ε; Καλό; Όχι πείτε ρε σεις, δεν είμαι γα-μά-τη;

Τρέχω λοιπόν, φωνάζω, δεν υπάρχει κόσμος να τους σταματήσει, ερημιά γαμώ τη μέρα που διάλεξε να μου τύχει, τρέχουν, δεν έχει νόημα σαφώς αλλά δεν το βάζω κάτω, με θαυμάζω, τρέχω, τρέχουν, στη διαδρομή ζητάω βοήθεια, θέλουν να με βοηθήσουν, τρέχουν μαζί μου, μου δίνουν αναφορά, το έχω κάνει θέμα, σαφώς δεν έχει νόημα, σκέφτομαι να υπήρχε κανένας να βοηθήσει από την πάνω πλευρά του δρόμου όπως τρέχουν αυτοί αλλά δεν υπάρχει, σκέφτομαι τι είχε μέσα η τσάντα μου, φρικάρω, δεν μπορώ να κάνω τίποτα, τέλος.

Στο κατέβασμα, έπιασα όλους τους κάδους και τους κοίταζα. Μπούκι έγινα ελαφρώς, καλοντυμένη κοπέλα κοιτάει κάδους έναν προς έναν, πω πω τι εξαθλίωση, ναι καλά μεγάλε, άσε, που να στα λέω. Τίποτα, ήταν νωρίς για να την έχουν πετάξει ήδη σε κάδο, και το βράδυ που είπα να πάω να κάνω την ίδια αναζήτηση, έβρεχε και ήμουν τόσο πτώμα που προτίμησα το κρασί.

Και μου την έδινε που ήμουν μόνη. Πολύ μου την έδινε αυτό.

Μετά από το συμβάν, η μικρή ηρωίδα, εγώ δηλαδή, πάει σε ψιλικατζίδικο, έχετε τηλέφωνο, όχι, με έκλεψαν, εδώ είναι το τηλέφωνο, γονείς φέρτε κλειδιά με έκλεψαν, που παιδί μου είσαι καλά, κατεβείτε λέμε, έρχονται, ανοίγουμε, τηλέφωνα ακύρωση κινητά κάρτες, αλλάζουμε κλειδαριά επιτόπου, έτσι κι αλλιώς περιμένω πόρτα ασφαλείας αλλά την κλειδαριά την άλλαξα κι ας μην έχω ονόματα στα κουδούνια, είμαι σοφή άμα θέλω εγώ, δν υπάρχ πουθενά, κλειδαριά είχαμε μια περισσευούμενη από παλιά, πήγα αστυνομία.

Εδώ αρχίζει το έργο αστυνομία. Θέλετε διάλειμμα; Μπα, αντέχετε.

Πάω στο τμήμα. Έχει δύο πριν από μένα. Μαζί ήταν αυτοί. Ένα περιστατικό δηλαδή πριν από μένα. Κι ένα ήδη μέσα. Ένας αστυνομικός να εξυπηρετεί. Τον ρωτάω αν θα αργήσουμε. Χαρταετό έχεις; είναι η απάντηση η οποία ήταν σαφής και φεύγω. Ξαναπάω σε δύο ώρες. Λάθος που έφυγα πριν. Τώρα είναι 4 και περιμένουν πριν από μένα. Περιμένω. Πιάνω κουβέντα με ένα καλό παλικάρι. Ρωτάμε μαζί τον αστυνομικό. Μας λέει ότι θα κάνει καμιά ώρα τουλάχιστον. Φεύγουμε. Ξαναπάω τρίτη φορά μετά από μία ώρα. Είναι και το παλικάρι εκεί που μιλούσαμε πριν. Συνεχίζουμε να μιλάμε, πάλι καλά. Μέσα είναι ακόμα αυτοί από τη προηγούμενη ώρα. Ληστεία, ξύλο, μαλακίες. Ρωτάμε τον αστυνομικό ο οποίος πλέον μας διώχνει λέγοντας ''παιδιά δε θα τελειώσουμε σήμερα, ελάτε το βράδυ''. Ποιο βράδυ ρε μεγάλε, βράδυ είναι, 9 και έχει πάει η ώρα, άμα είναι να βγω από το σπίτι στις 2, δε θέλω, ευχαριστώ. Έτσι, μετά από 3 επισκέψεις στο αστυνομικό τμήμα, έφτασα σπίτι άπραγη, πτώμα και χωρίς τσάντα. Κι εκεί άρχισα να βιδώνομαι. Και ήταν το πορτοφολάκι μου εκείνο το ωραίο, και η ομπρελίτσα μου, ω ρε πούστη είχα κι ένα σουγιά, τους όπλισα κιόλας, άρχισε το σενάριο, με παρακολουθούν, ανοίγουν πόρτα εισόδου, αν όχι εμένα, ξεκοιλιάζουν όποιον θένε, κλέβουν, κομπλέ. Σε όσους μιλάω στο τηλέφωνο, όλοι μου λένε ότι παρανοώ κι ότι δεν υπάρχει πρόβλημα, μέχρι και η μάνα που βλέπει παντού δολοφόνους ακόμα και σε μοναστήρι με καλόγριες 96 ετών η νεότερη μου λέει ότι παρανοώ κι έτσι αρχίζω να νιώθω καλύτερα μα αρχίζω να πίνω το κρασί μου και ναι, τότε έγινα όντως καλύτερα.

Σήμερα είχα ένα hangover άλλο πράμα. Σιγά το πολύ που ήπια. Τρία ποτηράκια αλλά με τέτοια ψυχολογία έγινα κώλος. Πάω στον ΟΤΕ, παίρνω κινητό, (σημείωση: δε φτάνει που μας κλέβουν, πληρώνουμε κι από πάνω την διακοπή και την επανασύνδεση, οι μαλάκες) και μετά πάω αστυνομία. Ανεβαίνω, της πουτάνας. Δεν πας πουθενά, εδώ θα το ζήσεις, λέω στον εαυτό μου και μετανιώνω την ώρα και τη στιγμή που δεν έκατσα χτες το μεσημέρι με την πρώτη. 3 ώρες περίμενα. Αλήθεια. Από τις 11 μέχρι τις 2. Με το που μπήκα, ρώτησα τον αστυνομικό αν κάνει τσίσα κι αν τρώει και πότε, μετά του είπα το σενάριο με τα κλειδιά την παρακολούθηση και τις απανωτές δολοφονίες και κλοπές, μου είπε ότι παρανοώ και γελάσαμε λίγο, μετά του είπα ότι χιονίζει έξω κι είναι ωραία, στο καπάκι τον ρώτησα τι γίνεται αν δεν έχω μαζί μου δίπλωμα οδήγησης (γιατί σκεφτόμουν ότι δεν υπάρχει περίπτωση να ξανακουβαλήσω οτιδήποτε μαζί μου), μετά τον ρώτησα ποιο είναι το τηλέφωνο της Τροχαίας (άσχετο), μετά γέλασα με την άσχετη ερώτηση και του είπα ότι ρωτάω άσχετα και στο τέλος μου είπε να του βάλω αυτόγραφο και έτοιμη ήμουν να ρωτήσω αν πήρε το βιβλίο μου και τι καλός που είναι βρε άχου τον αλλά προφανώς το είπε επειδή έκανα υπερπαραγωγή εκεί μέσα.

Και τέλος. Και σπίτι. Και γυμναστήριο. Έφαγα φλας. Πήγα στο γυμναστήριο που βρίσκεται τόσο κοντά στο σπίτι μου που πιο κοντά δε γίνεται νομίζω και ρώτησα. Αυτοάμυνα κάνετε; Ναι, κικ μπόξινγκ. Πόσα θες; Τόσα 4 μήνες. Περίμενε. Σπίτι. Λεφτά. Κατεβαίνω. Γρήγορη; Ταχύτατη. Πάρε. Έλα σήμερα στις 9. Είσαι σίγουρος; Μη σπάσω στα δύο, είμαι και ψιλοάχρηστη. Μη σε νοιάζει, θα δεις. ΟΚ. ...Μόνο τώρα που θα μάθεις, μην μπλέκεσαι σε καυγάδες ε; Όχι ρε συ, ντάξει, να αποφύγω κάτι θέλω, όχι να προκαλέσω. ΟΚ. Ευχαριστώ! Κι εγώ!

Και τώρα, σε λίγα λεπτά, η Κωλόγριά σας θα πάει να παίξει ξύλο με hangover μετά από ένα ατυχές γεγονός που ελπίζει να μην ξανασυμβεί στην ίδια, σε όσους γνωρίζει και αγαπά και σε όλους εσάς, τους συγγενείς και τους φίλους σας. Δηλαδή σε κανένα. Ως δια μαγείας όλα να είναι υπέροχα αύριο το πρωί.

Μέχρι τότε όμως, ας σας πω για το τέλος δύο ωραία πράγματα και μετά μερικές προτάσεις για το τι μπορούμε να κάνουμε ώστε να καταφέρουμε να αποφύγουμε τους επιτήδειους.

1.Έκοψα το τσιγάρο στην Ολλανδία, λίγο πριν φύγω και χτες όπως καταλαβαίνετε ήθελα να καπνίσω τα ρούχα, τα παπούτσια και τους τοίχους του σπιτιού μου. Και λέω, δεν πειράζει, όχι, θα φάω νικορέτ. Αλλά μαντέψτε: που ήταν οι τσίχλες μου;;; Στην τσάααντααα... ουου ουουου!!! Οπότε ούτε τσιγάρο ούτε νικορέτ. Μ' αυτά και μ' αυτά γίνεσαι αλκοολικός.

2. Την ταυτότητα δεν την είχα μαζί μου. Δεν την έχασα. Έτσι, την κουβαλούσα πηγαίνοντας και ερχόμενη στο αστυνομικό τμήμα. Την τρίτη και τελευταία φορά που επέστρεψα σπίτι κομμάτια, γδύθηκα, έβαλα τα ρούχα στο πλυντήριο, άπλωσα το τσαντήρι σε όλα τα καλοριφέρ και τότε θυμήθηκα ότι η ταυτότητα ήταν στην τσέπη του παντελονιού. Πώς με βρίσκετε;
Την έβγαλα, μια χαρά ήταν, περίεργο, αλλά ήταν μια χαρά, έτσι λίγο υγρή, και τώρα την έχω στο καλοριφέρ να έρθει στα ίσα της. Την έδειξα και στον αστυνομικό σήμερα, δεν είπε τίποτα, κομπλέ. Πώς με βρίσκετε λέω; Καλή; Άψογη;

Σημείωση-βασική: Δύο πράγματα δε θέλω.

1. Δε θέλω να έρθει κανείς και μου κάνει τίποτα ρατσιστικά σχόλια εδώ, οι ξένοι και μαλακίες γιατί θα τα πάρω. Μπουρδέλο ανοιχτό έχουν βρει, πεινάνε και κάνουν ότι μπορούν. Εμείς τι θα κάνουμε είναι το θέμα. Να οργανωθούμε ανά περιοχή και να κάνουμε περιπολίες σε ομάδες; Να πάμε να κάψουμε όλοι μαζί τη Βουλή μαζί με την Αστυνομία γιατί κι αυτή τον πίνει, όλοι τον πίνουμε και αυτά τα καθίκια χέεεεεεεστηκαν, δεν ξέρω, πάντως όχι ρατσιστικά σχόλια. Κι εγώ άμα πεινούσα δεν ξέρω τι θα έκανα. Δεν συμφωνώ με την όλη φάση, θύμα κι εγώ, φοβάμαι κι εγώ, θυμώνω κι εγώ και θέλω να βαρέσω κι εγώ όσο όλοι σας αλλά μπορώ να σκεφτώ και λογικά.

2. Θερμό παρακάλι: Μην αρχίσει κανείς σας και μου λέει ιστορίες τύπου και μένα της θειάς μου της πέταξαν τ' άντερα σε ένα κουβά και μετά τα χρησιμοποίησαν για να απλώσουν την μπουγάδα, άκου οι άθλιοι και τέτοιες ιστορίες, λυπηθείτε με, δε θέλω άλλες φρίκες, ξέρω πολύ καλά τι συμβαίνει γύρω μου, κατ' επιλογήν δεν ασχολούμαι και δεν θέλω να ασχολούμαι.

Και τώρα, θα προτείνω μερικές ιδέες για το τι πρέπει να κάνουμε τελικά:

1. Τέρμα τα ωραία ρούχα κυρίες και κύριοι τουλάχιστον για 2 χρόνια. Το λουκ του άστεγου τώρα στη μόδα. Οι αμπούλες βρώμας θα ξεπουλήσουν. Ρούχα ελεεινά, ό,τι να'ναι, μια αμπούλα βρώμας, μια σακούλα σκουπιδιών κι έξω από την πόρτα. Μέσα στη σακούλα σκουπιδιών φυσικά θα έχουμε τα ρούχα μας τα οποία και θα φοράμε επιτόπου στον τελικό μας προορισμό μέσα στο ασανσέρ, σε παραβάν που θα γίνουν με αυτό τον σκοπό, δεν ξέρω, θα το σκεφτούμε.

2. Τέρμα οι τσάντες κυρίες μου. Όλες με δημοσιογραφικά γιλέκα, στρατιωτικά παντελόνια και αμπέχωνο από πάνω, κι αυτό, για να κρύψετε κυρίες μου το περίπτερο που θα κουβαλάτε όλες πάνω σας. Χρειάζεστε εβδομηνταδύο τσέπες για να βάλετε ό,τι έχετε στα περίπτερα ή αλλιώς τσάντες σας και μ' αυτά που σας προτείνω, τις έχετε.

3. Μαχαίρι με δόντια, στιλέτο, ξύδι ή αποσμητικό σε σπρέι στα χέρια. Με το ''γεια σου μα..'' ψεκάζεις και μετά ξεκοιλιάζεις. Άλλο τώρα αν ο άλλος ήθελε να σου πει ''γεια σου μαμά'' ή ''γεια σου μαρία''. Το κακό έγινε. Με τον τρόπο αυτό, θα πάμε όλοι φυλακή όπου εκεί πια θα είμαστε ασφαλείς.

4. Να μην ξαναβγούμε από τα σπίτια μας.

5. Να πάρουμε 2 σκυλιά ο καθένας των 80 κιλών, εκπαιδευμένα να σκοτώνουν με το ''γεια σου μα...''.

6. Να πάμε να κάψουμε τη Βουλή.

7. Να πάμε να δείρουμε τους πολιτικούς.

8. Να πάμε να δείρουμε ο ένας τον άλλο στο Σύνταγμα για να μάθουμε άλλη φορά να μην ψηφίζουμε αυτούς τους μαλάκες που είναι ακριβώς ο καθρέφτης μας.

9. Να αλλάξουμε χώρα. Τώρα. Για δύο χρόνια τουλάχιστον. Να δώσουμε, χαρίσουμε, πουλήσουμε ό,τι είναι και τον πούλο. Πάμε ρε παιδιά όλοι μαζί, ξέρετε τι ωραία είναι στην Ολλανδία; Γαμάτα θα περάσουμε! Αλήθεια λέω!!

10. Να εξασκήσουμε τον κώλο μας και να τον κάνουμε αποθήκη. Να βάζουμε ό,τι πράγματα έχουμε, εκεί μέσα. Έτσι, και σκατωμένα θα είναι και ασφαλή. Ποιος θα θέλει σκατωμένο κάτι; Ούτε ο κλέφτης.

11. Να μην φοβόμαστε και να μην κάνουμε σαν υστερικοί γιατί ειλικρινά, όσο προσέχω εγώ δεν γίνεται περισσότερο, κι όμως. Άμα είναι να σου κάτσει, θα σου κάτσει τελείωσε. Χρειάζεται σαφώς να έχουμε το νου μας και καλό είναι οι γυναίκες να μην κουβαλάνε πολλά πολλά, τα απαραίτητα σε εσωτερικές τσέπες και τσάντες και να πάμε να μάθουμε αυτοάμυνα όλοι.

Καλώς ήρθα λοιπόν στην όμορφη αυτή χώρα και καλώς ξεκίνησε ο πόλεμος φίλοι μου. Ας πάρουμε γραμμή λίγο γρήγορα ότι πρέπει να οργανωθούμε για πάρτη μας αποκλειστικά κι ας το κάνουμε. Μόνο όλοι μαζί θα μπορέσουμε να έχουμε αποτελέσματα. Για να σκεφτούμε σιγά σιγά και ας το δούμε.. Καλή μας δύναμη μέχρι τότε. Σας φιλώ.

Με λένε Κωλόγρια και είμαι καλά.

Αν σου αρέσουν τα καυτά υγρά κορίτσια, άνοιξε την τηλεόρασή σου στις 3 το πρωί να βρεις τη γεια σου μεγάλε. Είμαι δω μόνο για σένα. Θέλω να σε... ακούσω μωράκι μου. Χαχαχαχαχα δεν υπάρχουν λέμε. Αίσχος κυρίες και κύριοι. Και μετά, αν θέλετε να ακούτε τα πάντα ίαρ ζουμ. Το μυστικό του είναι το πολυκατευθυντικό του μικρόφωνο χαχαχαχαχαχα. Πα πα πα, μετά την Ολλανδία, άνοιξα την τηλεόραση. Ντάξει. Ντάξει λέω. Αν και τα τρας τα δικά τους είναι χειρότερα από τα δικά μας. Αλήθεια σας λέω. Ντάξει δεν είδα χοντρό παρουσιαστή με τραβεστί και γριές που λένε ότι έχουν 45 οργασμούς την ημέρα (βλέπε Extra 3) αλλά είναι και τα δικά τους σίσκατα σας λέω.

Τέλος πάντων, γαμήστε τους αυτούς. Τι γίνεται; Όλα καλά; Εγώ εδώ, έχω πήξει στις δουλειές, πονάει και όλο μου το σώμα από το κουβάλημα και το ταξίδι ακόμα και γενικά είμαι σε μια κατάσταση, προχωράω στο δρόμο, δεν ξέρω που βρίσκομαι, θέλω να τραβάω φωτογραφίες, να χαμογελάω στον κόσμο, κάνω άκρη να περάσουν, ξέρετε, είμαι ακόμα υπό την επήρεια του πολιτισμού αλλά που θα πάει, δε θα πάρει πολύ χρόνο να αρχίσω τα καντήλια, το βλέπω.

Όταν επέστρεφα, ήθελα να σας γράψω από το αεροδρόμιο αλλά μ' αυτά και μ' αυτά, δεν πρόκαμα, αλλά σημειώσεις κράτησα, α όλα κι όλα. Και γέλασα πολύ. Και συγχύστηκα, δεν μπορώ να πω. Βασικά ήμουν σαν το χαμάλη. Η βαλίτσα 200 κιλά, ανέβα κατέβα στα τρένα, έχω κάνει κάτι μπράτσα και μια πλάτη φέτες, να τα δείτε να ζηλεύετε. Δεν μπορώ να τα κουνήσω βέβαια και τώρα έχω ακουμπήσει σε δύο καρέκλες τους αγκώνες για να γράφω αλλά δεν πειράζει, μπρος στα κάλλη τι είναι ο πόνος. Και δεν ήταν μόνο η βαλίτσα. Ήταν και η τσάντα της πλάτης. Ευτυχώς που έδωσα και στον κολλητό να μου φέρει 2 πραγματάκια γιατί ήταν τόσο τιγκαρισμένες οι τσάντες που δεν γινόταν δουλειά. Και φυσικά, ξέρετε πως γίνεται με τις τιγκαρισμένες τσάντες. Θες πάντα αυτό που είναι στον πάτο.

Τέλος πάντων. Ήμουν στο αεροδρόμιο λοιπόν και δεν μου έφτανε το βάρος, όχι, αγόρασα και μπύρες, ναι αμέ, και σοκολάτες. Ενιγουέη, κουβάλαγα λοιπόν τη χαρά του καταναλωτισμού όλου πάνω μου και περπατούσα με πρισμένους ώμους από το βάρος μέσα στο αεροδρόμιο και σιγά-σιγά, άρχισα να μπαίνω στη διαδικασία της επιστροφής. Πώς; θα με ρωτήσετε. Μη ρωτάτε βλακείες. Στα αεροδρόμια που πας για να επιστρέψεις στην πατρίδα, συναντάς πατριώτες καλέ μου φίλε. Έτσι κι εγώ, πήγα και σιγά-σιγά άρχισα ν'ακούω "Ουαααααααααα μαμάαααααααααααααα σταμάτα παιδί μου μας ακούει ο κόσμος μαμάααααααααααααααα" και "άσε μας ρε Γιώργο, σταμάτα, άσε με να δω τι τυρί θα πάρω" και άλλα παρόμοια. Εγώ φυσικά ως γνήσια Ολλανδέζα έκανα το μόκο και το τουμπεκί το ψιλοκομμένο και δεν έβγαζα κιχ. Άσε, δεν πειράζει, δεν ήθελα να πιάσω τη συζήτηση με τις κυρίες δίπλα που έλεγαν για τους Αμερικάνους το Ιράκ και το κρητικό λάδι. Όχι ότι δε συμφωνώ, κάθε άλλο, αλλά δεν ήθελα εκείνη την ώρα ρε παιδί μου, ήμουν αλλού, όντως ήμουν αλλού, στην κυριολεξία ήμουν αλλού. Εδώ ακόμα είμαι αλλού.

Μετά πέρασα τον έλεγχο. Και ο μαλάκας δεν έβγαλα τη ζώνη με αποτέλεσμα να βαρέσει το μπιπ μπιπ. ΟΚ. Ευγενέστατος κύριος με σταματάει και μου λέει ''πάρτε τα πράγματά σας και πηγαίνετε στην άκρη, θα υποστείτε σωματικό έλεγχο''. Τι λε ρε μεγάλε, έτσι που μου τα λες τα κλάνω κι ας μην έχω μαζί μου το παπόρι απ' την Τουρκία. Πάω στην άκρη, έρχεται γυναικάκι μπατσάκι και αρχίζει να με χουφτώνει. Ευγενικά, δε λέω, αλλά πέρασε από παντού. Και γω αρχίζω να σκέφτομαι μαλακίες και να χαμογελάω, το καταλαβαίνετε πιστεύω. Μέχρι που σκέφτηκα την ώρα που ήταν μπροστά μου και έλεγχε την πλάτη μου, κοινώς με αγκάλιαζε, να κλείσω τα χέρια έτσι όπως τα είχα ανοιχτά και να την αγκαλιάσω. Αλλά μετά σκέφτηκα, άσε ρε μαλάκα μη βρεθώ στο πάτωμα με 4 όπλα στο κεφάλι μου και δεν το έκανα. Πάντως το διασκέδασα μόνη μου, α, αυτό να λέγεται.

Μετά στο αεροπλάνο έγινε και πάλι το θαύμα και πολύ γούσταρα. Αεροπλάνο γεμάτο και κανείς δίπλα μου. Ή που με μύρισαν και με απέφυγαν (γιατί δε φτάνει η ταλαιπωρία και η βρώμα μου, είχα βάλει και αρώματα στο αεροδρόμιο, αμέ) ή που έτυχε, δε με νοιάζει καθόλου, ήταν και γαμώ. Το πιο ωραίο όμως, δεν ήταν αυτό, ήταν ότι ο πιλότος ήταν λίγο βλάχος και πολύ το διασκέδασα: "Αγαπητίε επιβάτις, καλουσήρθατι στου αερουσκάφους!" Θεός. Άσε που ξεκινούσε με κανονική φωνή και σιγά σιγά κατέβαινε και δεν άκουγες τίποτα. Το έπαιρνε χαμπάρι, ανέβαζε, ξεχνιόταν, ξανακατέβαινε κι άντε πάλι τα ίδια. Το κάνουν γενικά αυτό οι πιλότοι, το έχω παρατηρήσει. Παιδιά, άμα ντρέπεστε, αφήστε το, μην κάνετε τον κόπο, δεν σας ακούμε, όχι τίποτα άλλο.

Ωραίο ταξίδι ήταν. Ο πιλότος βλάχος ξεβλάχος, γαμούσε, φοβερή προσγείωση, κατέβαινε αργά αργά και όμορφα, να μη βγουν τα μυαλά μας από τ' αυτιά που κάτι άλλοι νομίζουν ότι κάνουν bungee jumping και μας ανεβαίνουν τα άντερα στα μάτια καθώς χάνεται ο εγκέφαλος από τους πόρους του κρανίου από την κατάβαση, σιγά ρε μεγάλε, χαλάρωσε, έχεις κοινό πίσω σου. Ενώ αυτός, θεός, πολύ καλός, μπράβο του. Άσε που είχε έναν ήλιο απίστευτο, πάνω από τα σύννεφα φυσικά και είχαμε κατεβάσει τα σκίαστρα και από κάτω να βλέπω τίγκα το σύννεφο, α ρε Ελλαδίτσα σου κρύφτηκε ο κούκλος... τέλος πάντων. Και τώρα Αθήνα.

Αθήνα. Μάλιστα. Θα δούμε. Και εις άλλα με υγεία μπορούμε να πούμε, καλώς σας βρήκα μπορούμε να πούμε, καλή δύναμη, καλό βόλι, αγάπη, ενότητα, δημιουργία... δεν ξέρω.
Σας φιλώ. Και καλό μας μήνα.