Αυτές τις μέρες έχω διαπιστώσει πόσο μας αρέσει να βάζουμε εμπόδια στον εαυτό μας. Ή μάλλον δεν μας αρέσει, δεν το διαλέγουμε, απλώς το κάνουμε. Χωρίς συνειδητοποίηση. Ίσως είναι γραμμένο μέσα μας.
Δεν πιστεύεις πως τα πράγματα είναι γραμμένα και προκαθορισμένα και σου μένει η ελεύθερη βούληση για να τα διαμορφώσεις-αλλάξεις-επιλέξεις, οπότε δε θα πω τίποτα για τον άνθρωπο που συναντάς απέναντι και τον αγαπάς αμέσως. Ο έρωτας είναι βλάκα! Ποιος μίλησε για έρωτα; Τον άνθρωπο είπα, που συναντάς. Ο έρωτας παντού, αμέσως. Δεν υπάρχει ο έρωτας με την έννοια που νομίζουμε πως υπάρχει. Ο έρωτας είναι αυτή η σύνδεση που νιώθεις αρχικά, μετά η φύση σου γιατί είσαι θηλαστικό και μετά η εικόνα που εσύ πλάθεις για τον άλλο και τελικά το 75% δεν είναι αλήθεια. Γιατί και ο άλλος δεν είναι τέλειος, κλάνει, βρίζει, έχει προβλήματα. Δεν είναι αυτό το θέμα μας όμως. Το θέμα είναι τα εμπόδια, τα οποία τα βάζουμε παντού.
Βάζουμε εμπόδια από φόβο. Από φόβο μήπως δεν τα καταφέρουμε. Κι έτσι καταλήγουμε να καθόμαστε στα ίδια και στα ίδια μέχρι να κουραστούμε. Αν κουραστούμε. Και πότε θα είναι αυτό; Θα είναι αρκετά βολική η ημερομηνία που δεν θα αντέχουμε άλλο και θα μπορούμε τότε να πούμε "τώρα πια δε μπορώ να κάνω τίποτα, πέρασε ο καιρός"; Έτσι δε θα έχεις πια τις τύψεις πως μπλόκαρες κάτι μόνος σου, να, κοίτα, πέρασε ο καιρός. Κι αυτή η λανθασμένη ποιότητα της υπομονής που επέλεξες, σε οδήγησε στα γεράματα. Ωραία.
Παρατηρώ διάφορα πράγματα τον τελευταίο καιρό. Δε βλέπω και μαλακίες στην τηλεόραση να καίω κύτταρα κι έτσι παρατηρώ περισσότερο. Βέβαια έχω τη μάνα μου που μόλις πάρω τηλέφωνο είναι σα να βάζω τις ειδήσεις. Μαζεμένες. Σα να έχεις 5 τηλεοράσεις ανοιχτές και τις βλέπεις ταυτόχρονα "σκοτώθηκε ένα παιδάκι ο υπουργός κατούρησε την έριξαν σε χαντάκι έκλεισαν οι τράπεζες της Κύπρου μαγείρεψα κολοκυθάκια, θες;" Ριπές κατάθλιψης με μπόνους το φαγάκι. Όχι, δε θέλω. Τίποτα δε θέλω.
Λατρεύουμε να βάζουμε εμπόδια. Και ανεβάζουμε τόσο ψηλά τον πήχη ώστε να μη γίνεται να τον περάσουμε και άρα να πούμε "να, ορίστε! τι μπορώ να κάνω;" Να κατεβάσεις τον πήχη βούρλο σε πρώτη φάση. Αλλά να σου πω κάτι; Δε θες. Είναι απλό. Και δεν μπορείς καν να το αποδεχτείς. Να πεις αλήθεια στον εαυτό σου. Γιατί θα αισθανθείς λίγος και φτωχός και ανάξιος; Γιατί είναι προσβλητικό για τον εγωισμό σου; Γιατί είναι καλύτερο να τρως σκατά από το να δοκιμάσεις κάτι άλλο που δεν ξέρεις καν τι γεύση έχει;
Η μεγαλύτερη απόδειξη αυτών που λέω είναι που πήγε -και συνεχίζει να πηγαίνει- ο ελληνικός λαός και ψηφίζει τους ίδιους. Δεν βγάζει κάποιον άλλο, κάποιον καινούριο γιατί "είναι όλοι ίδιοι". Πώς γίνεται αυτό; "Όλοι οι άντρες είναι ίδιοι". "Όλες οι γυναίκες είναι ίδιες". "Όλα είναι σκατά". Ή, για τους πολύ αισιόδοξους, "όλα είναι ωραία". Όχι, λυπάμαι που θα σας απογοητεύσω αλλά έχετε πάρει ένα κάρο και το έχετε γεμίσει μαλακίες. Και απορώ που βρήκατε κάρο στην εποχή μας. Θα κάνατε κόπο να το φτιάξετε και να το γεμίσετε μαλακίες, μόνο και μόνο για να αποδείξετε ότι δε γίνεται να αλλάξει κάτι. Πιθανό.
Όταν αντιμετωπίζουμε τα πράγματα ως "τα ίδια" δεν έχουμε λόγο να αλλάξουμε κάτι, να κοιτάξουμε αλλού, να επιλέξουμε κάτι άλλο. Αφού μπλούζα είναι η κινέζικη, μπλούζα και η Ντιόρ, είσαι ντάξει. Και στις δύο έχει λαιμόκοψη και μανίκια, δεν σε καταλαβαίνω.
Εγώ πάλι αναρωτιέμαι. Υπάρχει προφανώς ο φόβος και η αίσθηση ότι έχουμε χρόνο. Δώστε μου λοιπόν λίγο χρόνο, αφού υπάρχει άπλετος, να γελάσω λίγο. Χα χα χα. Εντάξει, ευχαριστώ. Όχι, δεν υπάρχει χρόνος. Ο χρόνος σου είναι αυτός που ζεις τώρα και κανένας άλλος. Δεν υπάρχει αύριο γιατί πολύ απλά μπορεί να πεθάνεις. Και δω ερχόμαστε στους άλλους που επειδή λένε αυτό ακριβώς "μια ζωή την έχουμε" τα γαμάνε όλα και δε νοιάζονται για τίποτα.
Ούτε αυτό είναι το θέμα μας. Αν και συνδέονται όλα. Εμπόδια. Αυτά που λατρεύουμε να βάζουμε ώστε να μπορούμε να αποδείξουμε πως δεν είναι δυνατόν να έρθει η αλλαγή.
Το έχω κάνει πολλάκις. Το έχουν κάνει οι φίλοι μου. Το έχετε κάνει όλοι. Δεν υπάρχει άνθρωπος που δεν έβαλε εμπόδιο στον εαυτό του μόνο και μόνο για να μην προχωρήσει. Και κει σε θέλω κάβουρα. Να υπερβείς τη μαλακία σου, να αναγνωρίσεις ότι μόνος σου έβαλες εμπόδιο, να το ξεπεράσεις και να προχωρήσεις.
Κάποια στιγμή στη ζωή μου, ήρθε η ώρα να τα αλλάξω όλα. Είχα φτάσει στο απροχώρητο. Στο σημείο που το σώμα μου ούρλιαζε και η ψυχή μου φώναζε. Εγώ έκανα ότι όλα είναι καλά και δεν άκουγα τίποτα. Μέχρι που άρχισαν τα ουρλιαχτά. Τυχαίνει να είμαι άνθρωπος που πιστευει στην ολιστική προσέγγιση, δεν διαχωρίζει μυαλό, σώμα και ψυχή. Η ψυχή μιλάει πιο σιγά και από τα τρία, το σώμα έρχεται δεύτερο και το μυαλό ουρλιάζει. Δυστυχώς οι περισσότεροι ακούμε το μυαλό και δεν προχωράμε καν στα άλλα δύο. Εμένα λοιπόν είχε φτάσει το σημείο που το μυαλό ούρλιαζε ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΩΡΑΙΑ ΚΑΝΕΝΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑ, αλλά το σώμα πονούσε. Και μέσα στην τρέλλα, δεν ξέρω πως, σα να άκουσα την ψυχή μου να λέει, "φύγε, άλλαξέ το". Και το αποφάσισα. Πόσο πόνεσε, πόσο έκλαψα, πόσο σκληρό, φρικτό, επώδυνο, δυσάρεστο, απαίσιο ήταν, μέχρι να καταλάβω ότι δεν ήταν τίποτα από όλα αυτά, αντιθέτως ησύχασα και τελικά πόσο καλά έκανα και πόσο υπέροχα καταφέρνω να νιώθω τώρα. Πόσο πούστης είναι ο εγωισμός και πόσο σημαντικό να κάνεις το μυαλό να το μπουκώσει για να ακούσεις την ψυχή σου. Με πόση λύσσα προσπαθούμε να δικαιολογήσουμε την μαλακισμένη έκφανση της ζωής μας και να ανάβουμε κεράκι όταν κάτι πάει καλά. Τη στιγμή που όλα είναι ΜΟΝΟ στο χέρι μας!
Όταν είχε έρθει η ώρα να αλλάξουν όλα, ένιωσα φρίκη. Πώς; Που θα πάω; Τι θα κάνω; Ένιωθα σα να με έχουν κλεισμένη σε ένα σπίτι, πολύ ωραίο, με όλα τα κομφόρ και ξαφνικά άνοιξε η πόρτα. Και είδα ένα τεράστιο καταπράσινο λιβάδι γεμάτο λουλούδια. Και τρομοκρατήθηκα. Τι είναι εκεί έξω; Αν μου δαγκώσει το πόδι κανένα λαγουδάκι; Θα βρω τροφή; Νερό; Που θα κοιμηθώ; Κι όμως βγήκα.
Μέχρι να συνηθίσω το λιβάδι, έκλαιγα κάθε μέρα. Και πέρασαν χρόνια. Κι όλα είναι τόσο όμορφα. Όχι, δεν είμαι καθόλου ο υπεραισιόδοξος τύπος του "όλα είναι υπέροχα" γιατί δεν είμαι τυφλή, κουφή κι ηλίθια. Απλως μπορώ να δω την ομορφιά και με περισσότερη ευκολία να δω πότε βάζω εμπόδια και μπλοκάρω κάτι. Μπορώ να δω πως η αλλαγή είναι ΚΑΙ ΓΑΜΩ κι ας δυσκολεύομαι ακόμα.
Βάζουμε εμπόδια, λατρεύουμε να βάζουμε εμπόδια. "Τόσο κόπο έκανα γι' αυτό, να το πετάξω έτσι;" Ναι, να το πετάξεις γιατί σου έχει γαμήσει την ψυχή κι αν συνεχίσεις να μένεις εκεί, θα κάνεις κι άλλο κόπο. "Αν έρθει ο Μπάμπης με ένα κόκκινο αυτοκίνητο και φοράει δερμάτινο παντελόνι, πράσινο πουκάμισο στις 5 Αυγούστου στις 4 το απόγευμα, με πετύχει στο μπαλκόνι και μου πει "καλημέρα" τότε θα τολμήσω να κάνω αυτό. Και έρχεται ρε η 5η του Αυγούστου και σκάει ο Μπάμπης όπως ακριβώς τον περιέγραψες και συμβαίνουν όλα αυτά. Γιατί το σύμπαν είναι πούστικο και παίζει. Εσύ τι κάνεις; Σε πιάνει σφίξιμο στο στομάχι, κλάνεις πάνω σου και δεν κάνεις τίποτα για το "αυτό" που σε απασχολούσε. Γιατί φοβάσαι, δε θες και απλώς είχε ανεβάσει τον πήχη στο χάος μόνο και μόνο για να πεις ψέμματα στον εαυτό σου, "είναι τόσο δύσκολο!"
Πφ!
Συνέχεια συναντάω ανθρώπους που βάζουν εμπόδια. Ομάδες επί ομάδων να συζητάνε, να λένε, θεωρίες, συνομωσίες, όμορφα λόγια, κι από πράξεις; Άνθρωποι, μου έκανε, μου έρανε, μου έδειξε, ο γκόμενος, το αφεντικό, ο ένας, ο άλλος. Γιατί δεν κάνεις κάτι; Γιατί μένεις; "Έτσι εύκολα φεύγουν;!" Τσαντίζονται κι από πάνω. Ναι ρε ηλίθιο, έτσι εύκολα φεύγουν. Γιατί όταν πάθεις καρκίνο ή καρδιά ή εγκεφαλικό ή γεμίσεις πικρία, δυστυχία και άλλα δεινά, θα αναρωτιέσαι γιατί σε βρήκαν. Ιδέα δε θα σου έχει περάσει ότι μόνος σου τα προκάλεσες όλα. Δεν είναι εύκολο να αναγνωρίσουμε ως είδος, ότι το να κάθομαι σε μια κατάσταση που δεν μου αρέσει, δεν με κάνει να νιώθω καλά, είναι απείρως δυσκολότερο από το να φύγω, να την απαρνηθώ, να τη διώξω, να τη σταματήσω. Το να μένω θέλει πολύ μεγάλη κατανάλωση ενέργειας και το να φύγω ελάχιστη. Μόνο ο εγωισμός σου σε πονάει και σου σπρώχνει την αίσθηση της παραίτησης στον εγκέφαλο. Τι ψέμα! Η ψυχή σου χαμογελάει. Μάθε να ακούς αυτήν καλύτερα.
Φοβόμαστε. Συνέχεια φοβόμαστε. Μην το ένα μην το άλλο. Μην τίποτα. Δεν υπάρχει τίποτα, όλα είναι αστεία, ζούμε μια τεράστια κωμωδία και αντί να γελάμε, επιμένουμε να κουνάμε μοιρολατρικά το κεφάλι σαν τις γριές. ...Το "μοιρολατρικά" όπως μας συμφέρει. Ναι, υπάρχει πίστη γιατί "κατούρησα σε πηγάδι", "με έχει καταραστεί Ο Θεός", "ανάθεμα την ώρα, κατάρα τη στιγμή", "σε μπουρδέλο οικογένεια μεγάλωσα", "ποιος σε έστειλε πουτάνα να με βασανίσεις" κλπ. Πίστη όμως δεν υπάρχει στο μου αξίζει να είμαι ευτυχισμένος.
Φυσικά είναι δύσκολο. Πάρα πολύ. Αλλά δεν είναι ακατόρθωτο. Ειδικά αν τα παίρνεις ένα ένα τα κομμάτια. Δε γίνεται να αναποδογυρίσεις ένα συρτάρι με 20, 30, 40, 50 και όσο είναι ο καθένας μας, χρόνων σκουπίδια και να θες να το τακτοποιήσεις σε 5 λεπτά. Δε γίνεται. Να ξέρεις όμως πως αφού ξεκίνησες να τακτοποιείς, να είσαι σίγουρος ότι θα τελειώσεις. Στην αρχή θα φρίξεις από τον όγκο. Στα μισά θα θες να τα παρατήσεις. Πριν το τέλος θα είσαι πτώμα. Θέλει δύναμη. Αλλά το αποτέλεσμα θα σε δικαιώσει απόλυτα. Θα νιώσεις τεράστια δύναμη και αυτοπεποίθηση. Θα χαμογελάς που κατάφερες να φύγεις από την κόλαση, γιατί κόλαση ήταν αυτό που έλεγες ''η ζωή μου'' και θα απορείς για το πως μπορούσες να ζεις έτσι τόσα χρόνια.
Και δεν μιλάμε μόνο για όσα θες να αλλάξεις, αλλά και για όσα θες να καταφέρεις. Να ξέρεις πως μπορείς να κάνεις ό,τι, μα ό,τι θες. Ό,τι θες. Αρκεί να θες. Ό,τι θες. Αρκεί να αφορά εσένα, (δε μπορείς να σώσεις, αλλάξεις, επηρεάσεις κανέναν), να το θες πολύ και να επιμένεις.
Πάντα να ακούς την ψυχή σου, μετά το σώμα σου και τελευταίο το μυαλό σου.
Και τη μέρα που θα πιστέψεις πως σου αξίζει να είσαι ευτυχισμένος, θα αλλάξεις τα πάντα ή όσα πρέπει και όλα θα τα κάνεις πουτάνα με την απόλυτα καλή έννοια. Κι αν θεωρείς ότι λέω μαλακίες, δεν έγινε και τίποτα, συνέχισε να κάνεις αυτά που έκανες, γύρνα στη ζωή που ξέρεις.
