Το μήνυμα της Πρωτοχρονιάς.

Φυσικά. Εννοείται. Μα εννοείται σου λέω. Με το που αποφασίσεις να κάτσεις να γράψεις, θα τελειώσει το πλυντήριο, θα σε τρώει η πλάτη σου, θα χτυπάει το τηλέφωνο του γείτονα, θα σου πιάσει φαγούρα ο κώλος, κάτσε να πάω να απλώσω γαμώ την καταδίκη μου και θα στα πω. Περίμενε.
..............................................................
Έλα, ντάξει. Τι ωραίο που είναι αυτό στο γραπτό λόγο που λες περίμενε και μπορεί να λείπεις έξι μήνες και για τον αναγνώστη δεν είναι τίποτα. Ναι, είναι ωραίο αν εξαιρέσεις την ταχυπαλμία μου επειδή βιαζόμουν μη μου φύγει η έμπνευση και καλά. Παπάρια. Μονίμως αλλιώς τα σκέφτεσαι και μετά πας και λες μαλακίες. Τέλος πάντων. Που λέτε. Ήρθα πριν στο σπίτι των 13 βαθμών κελσίου θερμοκρασία και αποφάσισα πως θέλω να κάνω μπάνιο. Τι πιο απλό, λιτό κι απέρριτο. Άναψα λοιπόν το θερμοσίφωνο, περίμενα μία ώρα, γδύθηκα μέσα στο ιγκλού, ερχόταν οι παγωμένες βελόνες και μου τρυπούσαν το δέρμα από παντού σβιν σβιν σβιν οι πουτάνες, χώθηκα στο μπάνιο, σπρώχτηκα με τα σκαμπό, ρούχα, μαλακίες γιατί είχα βάλει και πλυντήριο, (και air condiotion ανοιχτά, περιμένω από στιγμή σε στιγμή να ρίξω το ρεύμα σε όλη την περιοχή, λίγο θέλει, τώρα άνοιξα και τον υπολογιστή, έχω ανοιχτή την τηλεόραση και μόλις τελειώσω αυτό το ποστ, θα πάω και θα ανοίξω την κουζίνα μαζί με τον απορροφητήρα γελώντας τρανταχτά καθώς θα κάνει πσσσστσαφ! και θα κλείσουν όλα ώστε να βγω έξω να χαζέψω ρομαντζάδα μόνη μου το φεγγάρι μέσα στο ψωλόκρυο, να βλέπω το θρόισμα των φύλλων και τη μπίχλα των τζακιών καθώς θα περνάνε μηχανάκια με χαλασμένες εξατμίσεις ω Θεέ μου τόση ώρα είμαι στην παρένθεση) που λέτε. Γδύθηκα λοιπόν, πάω στο μπάνιο και το νερό κρύο. Τι γίνεται ρε πούστη! Πάω στον πίνακα, είχα ανοίξει την κουζίνα το βλήμα. Συγχαρητήρια. "Ελπίζω να έγινε το φαγητό" είπα δυνατά στον φανταστικο εαυτό μου στο παράλληλο σύμπαν που μαγείρευε και γι'αυτό προφανώς άναψε την κουζίνα αντί το θερμοσίφωνο. 

Παρένθεση, παρενθεσάρα να μου τη λύσει ένας άνθρωπος απορία κι έτσι: Αυτή η γαμιόλα η κωλόγρια από κάτω, γιατί σέρνει τα έπιπλά της, θα μου πει κάποιος; Ή ας μου πει γενικά, γιατί ένας άνθρωπος σέρνει συνέχεια τα έπιπλα του. Ντεκόρ αλλάζει δέκα φορές τη μέρα; Είναι κάποιο τικ; Κάποιου είδους ασθένεια; Το μπουρδέλο της συγκεκριμένης είναι 100 τετραγωνικά, δεν είναι ότι ζει σε μία γκαρσονιέρα με τέσσερις καναπέδες και τους σέρνει κάθε μέρα για να πάει τουαλέτα, όχι, ζει μια καριόλα 800 ετών κουφή μόνη της και σέρνει όλη μερα. Τη δύναμη, που τη βρίσκει τη δύναμη η καριόλα να σέρνει, θα μου πει κάποιος; Έχει προσλάβει μυώδεις ημίγυμνους άνδρες αλειμμένους με λάδια και τις τα σέρνουν να φτιάχνεται, Έχει δηλαδή κάποιου είδους βίτσιο; Όχι, δεν την έχω ρωτήσει γιατί δεν την βλέπω, είναι η γριά φάντασμα, μόνο σέρνει, δεν εμφανίζεται πουθενά. Τι να πω. Πάμε παρακάτω. Πόσο θα ζήσει κι αυτή να σέρνει, άσ'τη να το απολαύσει.

Πάω που λέτε και βλέπω ότι έχω αναμμένο την κουζίνα αντί του θερμοσίφωνα. Ηλίθια. Άναψα το θερμοσίφωνο τώρα λοιπόν και περιμένοντας σας γράφω μαλακίες. Έβαλα το πλυντήριο, άπλωσα και έβαλα την απλώστρα στο υπνοδωμάτιό μου που πέφτει ακριβώς πάνω της το air condiotion μπας και στεγνώσουν γιατί εδώ μέσα έχει που έχει 13 βαθμούς, άμα απλώσεις κι από πάνω, αρχίζουν και βγαίνουν σαλιγκάρια από τη υγρασία γάμα τα. Που λες, άπλωσα και θα το ξεχάσω και θα μπω στο δωμάτιο μέσα στο σκοτάδι κι έχω μια απλώστρα που δεν είναι σαν τις κλασικές αλλά τετράγωνη μεγάλη που με περνάει σε ύψος κι έχω κρεμάσει κι ένα μπουρνούζι και θα μπω μέσα και θα νομίσω ότι είναι κανένας άνθρωπος και θα χέσω πάνω μου και τσάμπα τα θερμοσίφωνα οι κουζίνες τα μπάνια και τα κομμένα ρεύματα σε όλη την περιοχή, τέλος πάντων, ότι γίνει, άμα μου λάχει να τεζάρω, χάρηκα που σας γνώρισα, να είστε όλοι καλά.

Το μήνυμα της Πρωτοχρονιάς είναι το ίδιο με αυτό των Χριστουγέννων. Να μην είσαι μαλάκας και να γελάς. Δεν αλλάζει κάτι αν δεν αλλάξεις εσύ. Εγώ αυτό έμαθα, χρόνια πεισματάρα, αλήθεια στο λέω. Πήρα και τα μαθήματά μου και τα παίρνω συνέχεια δηλαδή, όσο ζω δε σταματάει αυτή η μαλακία, εκεί και καλά να μου διδάξει, χέσε με ρε ζωή, άσε με, όχι, κάτσε να σου πω, κοίτα, να, χέσε με σου λέω, όχι, κοίτα ρε παιδί μου, καλά ορίστε κοιτάω, μπράβο, ωραία, έμαθα κάτι παραπάνω, ευχαριστώ, τώρα νιώθω ακόμα πιο μόνη μου, φχαριστήθηκες; Κάπως έτσι είναι, όχι κι ακριβώς, το δραματοποιώ λίγο να ταιριάζει με το κλίμα των γιορτών. Κλαίει ο ουρανός (βρέχει), βρέχει φωτιά στη στράτα μου (έχει πιει τον κώλο του ο ποιητής ή έχει 48 βαθμούς υπό σκιάν) και τέτοια. Δραματοποίηση η γνωστή και μη εξαιρετέα.

Τη χρονιά που πέρασε, γνώρισα πολύ καλούς ανθρώπους, γνώρισα μαλάκες, εμφανίστηκαν κανά δυο που αφήνουν σχόλια εδώ κι εκεί και καλά να με πειράξουν, και ναι, με πειράζουν γιατί δεν είμαι ο Βούδας αλλά τελικά τους λυπάμαι που έχουν τον άχαρο ρόλο του μαλάκα, μίσησα με πάθος τη γειτόνισσα που με λυπήθηκε ο Θεός και την πήρε και την έστειλε σε άλλο δύστυχο να τιμωρήσει και κείνον, -του στέλνω νοητικά τη συμπαράστασή μου- μέχρι και αμπούλες βρώμας αγόρασα για την πουτάνα, σας το ορκίζομαι, να της ρίχνω κάτω από την πόρτα μπας και φύγει αλλά ευτυχώς με πρόλαβε, έφυγε από μόνη της, η καριόλα. Είδα ξανά ανθρώπους που πολύ αγαπώ και νόμιζα ότι δεν θα τους ξαναδώ, έκανα ωραία πράγματα, έφτασα σε όρια, έκλαψα πολύ, ευτυχώς λιγότερο από άλλοτε, γέλασα αρκετά, δυστυχώς όχι τόσο όσο θα ήθελα, υπέφερε γύρω μου και υποφέρει πολύς κόσμος κι αυτό δε μου αρέσει καθόλου αλλά προσπαθώ όσο και όποτε μπορώ να κάνω κάτι, γενικά καλά. Πολύ δύσκολα, αλλά καλά. Και τώρα εύχομαι για τα καλύτερα. Για όλους. Ότι θα είναι δύσκολα το ξέρω, όλοι το ξέρουμε. Αλλά ας χαμογελάμε. Κι όχι για να ανησυχούν οι άλλοι. Μα τι μαλακία είναι αυτό που λένε, γελάτε λέει, κάνει τους άλλους να ανησυχούν. Μα είσαι μαλάκας άνθρωπέ μου; Ποιος σου είπε ότι άμα γελάς κάνει τους άλλους να ανησυχούν, με ποιους κάνεις παρέα, πόσο κακοί είναι οι άνθρωποι που συναναστρέφεσαι, πας καλά; Όταν γελάς, χαίρονται οι άλλοι δίπλα σου, ενδιαφέρονται να μάθουν τι ήταν αυτό που σε έκανε να γελάσεις, κι αν ήταν οι ίδιοι, εφευρίσκουν κι άλλα αστεία για να γελάς περισσότερο επειδή χαίρονται και οι ίδιοι που δίνουν χαρά.
Άκου κάνει τους άλλους να ανησυχουν, μαλακίες!

Γελάτε και να είστε καλοί! Καλή Χρονιά!

Το μήνυμα των Χριστουγέννων.

Το μήνυμα είναι να μην είσαι μαλάκας τώρα που είναι όλα μπουρδέλο. Δύο βρισιές μέσα σε μια πρόταση, πώς σου φαίνεται; Είναι μέσα στο κλίμα των ημερών; Να σου πω, καιρός να καταλάβεις ότι όλα είναι εφήμερα, μην λες ναι καλά το ξέρω, γιατί δεν το έχεις εμπεδώσει. Πρέπει να καταλαβεις ότι όλα είναι προσωρινά και τίποτα μόνιμο. Τίποτα ποτέ για πάντα. Λυπάμαι αλλά αν το σκεφτείς, έτσι είναι. Άσε που είναι και θετικό το μήνυμα. Όπως φεύγουν τα ωραία πράγματα καμιά φορά, έτσι φεύγουν και τα άσχημα. Δε γίνεται ας πούμε απαραίτητα να χάσεις την ωραία ταινία και να μείνει για πάντα ο πονοκέφαλος. Θα χάσεις την ταινία, θα φύγει ο πονοκέφαλος, θα έρθει μια άλλη ωραία ταινία, ένας άλλος πονοκέφαλος και πάει λέγοντας. Το θέμα είναι ότι όταν γεννιέσαι, έρχεσαι για να περάσεις μια ζωή και να πεθάνεις.

Και τελικά τι έχει σημασία; Να ζήσεις πολλά χρόνια; Ή ποιοτικά χρόνια; Εγώ θέλω το δεύτερο. Δύσκολο πάρα πολύ αλλά αυτό θέλω. Εσύ;

Η ζωή κατά την ταπεινή μου γνώμη είναι πάρα πολύ δύσκολη, έχει πάρα πολύ μοναξιά, θυμό, ένταση, οργή, λύπες αλλά έχει και μεγάλες ευτυχίες που είναι μέσα σου καταρχήν και μετά δίπλα σου. Είδα αυτό το γκραφιτάκι χτες στα Εξάρχεια. "Να σου δίνω το σκοτάδι μου δε γουστάρω και δε θέλω" έλεγε. "Κι αν έπαιρνες από το φως μου;" σκέφτηκα. Το μήνυμα αυτό το παίρνω ως διφορούμενο γιατί έτσι θέλω. Δεν δέχομαι το "δε θέλω να σου δίνω σκοτάδι και γι'αυτό φεύγω", παίρνω τα: "Δε θέλω να σου δίνω το σκοτάδι μου, άρα πάρε φως" ή "δε θέλω να σου δίνω το σκοτάδι μου και γι'αυτό φώτισε με να μάθω πως είναι". Και στις δύο περιπτώσεις η μοναξιά δεν χωράει πουθενά. Υπάρχει μοναξιά, θέλουμε να το αντιληφθούμε; Τίποτα δεν είναι μόνιμο. Όλες αυτές οι μαλακίες που μας ανησυχούν δεν έχουν κανένα νόημα. Μπορούμε να το καταλαβουμε; Μόνο η χαρά που νιώθεις όταν αγκαλιάζεις ένα γλυκό πρόσωπο ή όταν κάνεις κάτι καλό για σένα. Όταν σε αγαπάς και αγαπάς και τους άλλους.

Σκέψου ότι θα φύγεις από δω και δεν είναι ωραίο να έχεις τσακωθεί με τη μάνα σου ή τον αδερφό σου ή το φίλο σου. Αν σε έχουν πειράξει, πες τους "με πείραξες" και άσ'το εκεί, μην το πιπιλάς μέσα σου γαμώ το παρελθόν και το μέλλον σου βλάκα. Δεν υπάρχει ούτε το ένα ούτε το άλλο. Το ένα τελείωσε και το άλλο δεν υπάρχει. Μόνο το παρόν είναι δω, γι'αυτό κοίτα να το ζήσεις καλά και άσε τις μαλακίες. Κι αν τα θεωρείς όλα αυτά κωλομελογλυφάτα, κανένα πρόβλημα, συνέχισε να κάνεις ό,τι σου αρέσει, εγώ είμαι μία μέσα στα 7 δις, ποιος με χέζει; Χρόνια Πολλά, ας είμαστε όλοι καλά κι ας έχουμε δύναμη να εκτιμάμε όσα έχουμε.

Υ.Γ. Και μόλις τα είπα όλα αυτά, χτύπησε το κουδούνι, αυτό το τόσο απλό, και έριξα τις χριστοπαναγίες της ζωής μου. Κατάλαβες; Είναι πολύ δύσκολο σου λέω. Πολύ. Αλλά όχι ακατόρθωτο. Δες το βίντεο.

Σιγά τον Πολυέλαιο.

Η επικοινωνία συνεχίζει να χάσκει και η κοινωνία έχει πέσει στην πρέζα. Όλοι. Έχουν κατέβει Ομόνοια και ψωνίζουν αβέρτα. Οι αστυνομικοί δίνουν κλήσεις στους ποδηλάτες ή χτυπάνε αστέγους και πεζούς. Οι υπόλοιποι συνεχίζουν να αγοράζουν νοθευμένη πρέζα ή πετάνε τούβλα στην βιτρίνα του Φωκά που λόγω μεγάλης δόσης πρέζας όλου του επιτελείου του και των διαφημιστών που το σκέφτηκαν έφτιαξαν αυτή τη βιτρίνα.

Οι πολίτες όπως καταλαβαίνετε, μπορεί να είναι όλοι πιωμένοι τέρμα αλλά αυτό δεν το ανέχτηκαν και τώρα που μιλάμε, η Βουλή έχει γίνει τούβλα και έχει πεταχτεί ολόκληρη μέσα στου Φωκά. 

Βεβαίως, υπάρχουν και οι άλλοι πολίτες που λόγω υπερβολικής δόσης αλλά και ψεκάσματος διαφόρων χημικών ουσιών αλλά και μεγάλης δόσης κόκα κόλας, βαράνε παλαμάκια και φωτογραφίζουν τα εκατομμύρια τούβλα μέσα στου Φωκά γιατί νομίζουν ότι είναι ατραξιόν. Αυτή τη στιγμή ψάχνουν να βρουν το καπέλο να ρίξουν κανένα πενηντάλεπτο αλλά έχει πολλή σκόνη και δε βλέπουν αλλά κλεφτρόνια πουλάνε επώνυμα γυαλιά ηλίου σε χαμηλές τιμές κι έτσι κερδίζουν όλοι. Άλλοι, προσπερνάνε χωρίς να ενδιαφέρονται και συνεχίζουν να ψωνίζουν σα να μην τρέχει τίποτα μιας και ποτέ δεν έτρεξε τίποτα γιατί περα βρέχει και στ' αρχίδια τους όλα. 

Στο ύψος της Ομόνοιας τώρα, στην ομώνυμη πλατεία, έσπρωξαν λίγο πιο κει τα πρεζάκια με μεγάλες πλατιές σκούπες και έστησαν την αποκριάτικη φάτνη που δοξάζει τη γέννηση του χριστούλη που αν το ήξερε σιγά μη 'ρχότανε να βασανιστεί για τόσους μαλάκες που δεν κατάλαβαν τίποτα. Η υπέροχη αυτή φάτνη που θα παραμείνει μέχρι και το τριώδιο, έχει μια υπέροχη, κάκιστης ποιότητος καμήλα, που της έβαλαν σακούλα για να μη βρέχεται ή για να μην μπερδευτεί κανείς και τη δαγκώσει λόγω αυξημένης πείνας ή αν προσπαθήσει να ανέβει να γλιστρήσει να πέσει να γελάνε οι υπόλοιποι ή για να περάσει κάποιο έμμεσο μήνυμα που δεν θα καταλάβει ποτέ κανείς. Τα μισά φώτα είναι καμμένα γιατί είναι γνωστό πως ο υπερβολικός φωτισμός είναι ντεκαυλέ, τα πρεζάκια δε θέλουν πολύ φως επειδή τους χαλάει τη μαστούρα, οι κλέφτες δρουν καλύτερα στο ημίφως και οι λάμψεις από τους πυροβολισμούς κάνουν καλύτερο εφέ.

 Και οι ειδήσεις συνεχίζονται με θανάτους καλλιτεχνών όπως ο Άλκης Αλκαίος Θεός Σχωρέστων κι αυτόν, καθώς οι πολιτικοί δεν ψοφάνε αφού έχουν πουλήσει την ψυχή τους στον Αντίχριστο και μέχρι να μας θάψουν όλους τους ενήλικες και τα τελευταία ανήλικα να βαράνε πρέζα, δε θα φύγουν. 

Το δώρο χριστουγέννων θα καταβληθεί μέχρι τις 21 Δεκεμβρίου κι αυτό έγινε επίτηδες φυσικά ώστε να είμαστε όλοι ταπί, να έρθει το δώρο, να το φάμε όλο στην πρέζα και να πεθάνουμε μαζικά το βράδυ κατά τις 9 ευτυχισμένοι.

Στα χέρια του πρωθυπουργού η μυστική μελέτη για φυσικό αέριο και πετρέλαιο νότια της Κρήτης. Γίνεται λόγος για όφελος μαμούθ έως 1,3 τρισεκατομμύρια κίτρινα λέπια ζαργάνας γιατί θα ανατινάξουν τόσο τις θάλασσες που όση πρέζα και να έχουμε πάρει, θα μας ξυπνήσει και θα δούμε ό,τι έχει η θάλασσα να ανατινάζεται και να μας έρχεται στη μάπα. Φύκια και ψάρια στα παράθυρα, πεταλίδες στις κουρτίνες, ψυγεία, λαμαρίνες, σαμπρέλες, μπότες, σακουλες στα μπαλκόνια και τις αυλές, καθώς και πολλά άλλα πράγματα ολ όβερ δε πλέις.

Ναι.. συγνώμη.. μόλις μας ενημέρωσε η έγκυρη συνεργάτης-συνάδελφος-δημοσιογράφος Λούτα Πελούτα ότι η Μπρίτνεϊ Σπίαρς έχει ψωρίαση όπως και η Κίμ Καρντάσιαν. Συγκλονιστικό νέο, πόσο στ'αρχίδια μας όμως.

 Κλείνοντας, θα θέλαμε να χαιρετήσουμε και να ευχαριστήσουμε τον περήφανο και βαθιά κομπλεξικό ελληνικό λαό που δεν μπορεί με τίποτα να αποδεχτεί πως φοράμε τσαρούχα και είναι τιμή μας καμάρι μας και μαγκιά μας αλλά επιμένει να πιστεύει πως είναι κάτι άλλο και ό,τι κι αν του πουν να αναφωνεί "Σιγά τον Πολυέλαιο!"

Γεια σας, θα είμαστε σύντομα ξανά κοντά σας.