Μαγικά κινούμενα σχέδια μεταφορείς της πραγματικής αλήθειας. Συντρώγεις με ψάρι που πίνει μπύρα, περπατάς στα σύννεφα, ανοίγεις πόρτα στο κέντρο της γης, πας στο διάστημα με μια κλωτσιά, βγαίνεις από το δέρμα σου και ξαναμπαίνεις, περπατάς κάθετα στον τοίχο, κάνεις φίλους κουνέλια που μιλάνε, μπορεί να είσαι γάτα κατάσκοπος, παιδάκι 5 χρονών, γίγαντας ή γριά. Δεν έχει καμία σημασία. Μπορείς αν θες να πεθάνεις, να αναστηθείς, μπορείς να κάνεις ό,τι θες, ό,τι είσαι προορισμένος να κάνεις ή να κοιμάσαι όλη μέρα.
Αγαπημένα κινούμενα σχέδια. Αγαπημένα. Από τα ομορφότερα πράγματα που ανακαλύφθηκαν για να καλύψουν την ανάγκη της αποφυγής από την πραγματικότητα. Και είναι τόσο δημοφιλή στα παιδιά γιατί μόνο αυτά είναι πλήρως απελευθερωμένα. Η απόλυτη ελευθερία σε σκίτσα. Ακίνητα ή κινούμενα. Σε μορφή κόμικ, σε μορφή καρτούν. Ο ομορφότερος κόσμος, σε οποιαδήποτε μορφή, πλάτος, ύψος, μήκος, συνδυασμός αυτών ή αποκοπή όλων, σε μια στιγμή, σε μια ταινία, σε πολλά επεισόδια.
Πάντα βλέπω ταινίες κινουμένων σχεδίων. Και πάντα γουστάρω να κάνω παρέα με παιδιά. Μιλάνε με πάσα ειλικρίνεια, η ψυχή τους είναι απολύτως αγνή και με κάνουν να χαλαρώνω. Δεν υπάρχει περίπτωση να μπω σε παιδικό δωμάτιο και να μη νυστάξω. Αφού η ενέργεια εκεί μέσα είναι πεντακάθαρη. Δε πα να έχει καλτσάκια στο πάτωμα και μαρκαδόρους στα μαξιλάρια; Άλλος κόσμος. Ωραίος κόσμος.
Πάντα πιάνω κουβέντα στα παιδιά για τις παιδικές ταινίες. Το χειρότερο για τους μεγάλους που με έχουν καλέσει σπίτι τους να τα πούμε, είναι ότι βάζουν παιδική ταινία στο παιδί για να μην μας ενοχλεί και γω κάθομαι με το παιδί στο σαλόνι. Με σκέψη και κόπο σηκώνομαι να πάω με τους μεγάλους, θυμάμαι γιατί πήγα εκεί, άλλο αν παρασύρθηκα.
Γουστάρω τρελά να ξαναδώ οποιαδήποτε παιδική ταινία, πλην κάτι μαλακιών τύπου Μπάρμπι ξεκωλιάρα. Αυτές οι παιδικές, τι παιδικές δηλαδή, αυτές είναι οι Καρντάσιαν με τον Μπίμπερ σε παρτούζα, είναι το απαύγασμα του έλους, του βούρκου, της πλέμπας και της κατάντιας μαζί. Ξεπεσμένοι κομπλεξικοί σατανικοί παραγωγοί που γουστάρουν τσούλες με μεγάλα βυζιά προσλαμβάνουν δυστυχισμένους σχεδιαστές να τους ζωγραφίζουν την πραγματική κουράδα που ζούμε όλοι, τους ζητάνε να βιάσουν τον θαυμάσιο αυτό κόσμο των παιδιών και να τους βάλουν στο κεφαλάκι μαλακίες τούμπανα. Η Μπάρμπι χωρίς εγκέφαλο που φοράει διαμάντια ζαφείρια και μπριλάντια και εννοείται πως είναι πριγκίπισσα νεράιδα γοργόνα που την έχει χτυπήσει η μαύρη μοίρα και κυνηγάει να την αγαπήσει ο μαχαραγιάς εφοπλιστής μπρούκλης γαμάω και τη ζηλεύουν άλλες δώδεκα επίσης πανέμορφες πατσαβούρες, με κάνουν να θέλω να ξεράσω πράσινους εμετούς γυρνώντα το κεφάλι γύρω γύρω να κάνω όλους τους τοίχους, μαζί με τις κορνίζες, χάλια. Επίσης με ανακατεύουν και οι σχετικές αγορίστικες πίπες με μαχαιρώματα ξεκοιλιάσματα αντεροβγαλσίματα και κανένα άλλο νόημα πλην του ότι το μουρόχαβλο δεκαπεντάχρονο αντί να βάζει κρέμα στα σπυράκια του φοράει ένα ρολόι που τον κόβει βόλτες. Όταν βλέπω παιδάκια να βλέπουν αυτές τις μαλακίες, κι έχω το θάρρος βεβαίως βεβαίως, εννοείται ότι μπαίνω μπροστά στην τηλεόραση και κάνω σόου. Τρώω πολύ μαξιλάρι και σπρώξιμο αλλά το σόου εγώ το κάνω, έστω και μια μάχη να κερδίσω καλά είναι.
Εννοείται πως δεν είναι δουλειά κανενός πλην των γονιών να απαγορεύσουν αυτές τις πίπες στα παιδιά. Ή, γιατί οι απαγορεύσεις είναι τεράστια μαλακία, να τους δίνουν όσα πρέπει και να τα αφήνουν να βλέπουν και τις πίπες. Για να ξέρουν τι παίζεται. Μην την πατήσουν σαν και μας, που βλέπαμε όλα τα ποιοτικά, όχι γιατί ήμασταν της ποιότητας αλλά γιατί δεν είχε μαλακίες τότε, και τώρα δεν ξέρουμε από που μας ήρθε. Όλα χρειάζονται. Αλλά με μέτρο. Η πλέμπα με σταγονόμετρο. Γιατί αν μάθεις από μικρός στα ωραία, μετά και σε ένα λιβάδι με σκουπίδια να σε ρίξουν εσύ θα μπορείς να ανακαλύψεις το ωραίο, εκεί, ναι εκεί κάτω, δες κάτι που γυαλίζει, είναι κρυμμένο μα εσύ το είδες.
Συνειδητοποιώ ότι αγαπώ τα κινούμενα σχέδια, αγαπώ τα παιδιά, αγαπώ κοινώς έναν άλλο κόσμο, ελαστικό, απλό, γεμάτο φαντασία, απεριόριστους συνδυασμούς και χρώματα. Τον κόσμο που αρνούνται να δουν οι περισσότεροι μεγάλοι κι όμως υπάρχει. Τον κόσμο που ξεχνάω και γω συχνά και κάθομαι να υποφέρω επιλέγοντας να βλέπω την αηδία και τη βρώμα, τη λύπη και την πίκρα, το θάνατο και την απογοήτευση. Στον κόσμο των κινουμένων σχεδίων δεν υπάρχει τίποτα από αυτά με τη μορφή που τα βλέπουμε. Υπάρχουν με τη μορφή που θα έπρεπε να τα βλέπουμε, την αληθινή τους. Εκεί είναι απολύτως αποδεκτός ο θάνατος, μπορεί ένας ήρωας να πεθαίνει όποτε του γουστάρει, βλέπε τον Κένι στο South Park, παθαίνει σε κάθε επεισόδιο, αν και δεν ξέρω αν συμβαίνει αυτό ακόμα, έχω χάσει επεισόδια. Επιθυμία μου είναι να τα δω όλα τα επεισόδια του South Park και θα τα δω. Προχτές καθόμουν ώρες να βρω το Family Guy. Άλλο φανταστικό από κει. Τόσο εύστοχες ατάκες, τέτοια αλήθεια στα λόγια και την εικόνα τους ακόμα κι αν είναι τραβηγμένο από τα μαλλιά, πάντα δικαιολογημένα, αφού μιλάμε για κινούμενα σχέδια. Οικογένεια ταραγμένων που μεγαλώνουν παιδιά, τα κλασικά, το μικρότερο πανέξυπνο, έχει καταλάβει τι παίζεται, εκνευρίζεται, σαφώς οι γονείς δεν μπορούν να "ακούσουν" τα παιδιά τους, να τα καταλάβουν. Δεν υπάρχει αλήθεια σ'αυτό; Γιατί, επειδή βλέπουν σειρά με τίτλο "Η Σέλι και ο Κώλος;" Κάτι που δεν θα έβλεπες στην κανονική τηλεόραση; Μπα; Αλήθεια; Έχετε δει αγγλική τηλεόραση; Το Green Wing ίσως; Όλα υπάρχουν και είναι αλήθεια. Ίσως θα πρέπει να τρελαθούμε και να χωθούμε σε ένα δάσος για να δούμε τις νεράιδες τα ξωτικά και τα σύννεφα να σχεδιάζουν πρόσωπα και ονόματα μόνο για μας, για να μας μεταφέρουν το μήνυμα πως κάποιος μας σκέφτεται. Η τρέλα σε αφήνει πλήρως ελεύθερο, σου αφαιρεί αυτό το μαλακισμένο πέπλο από τα μάτια, σε αφήνει να δεις.
Θες να τρελαθείς; Όχι γιατί φοβάμαι. Γιατί δεν υπάρχει το μέρος όπου θα μπορούσα να ζήσω ως ελεύθερη τρελή. Γιατί θα με έκλειναν σε ίδρυμα να με ποτίζουν χάπια και όσοι με αγαπούν θα με έκλαιγαν. Κι έχει σημασία που θα νομίζατε ότι δεν θα καταλάβαινα πια. Μια χαρά θα καταλάβαινα ότι έχω στενοχωρήσει τους ανθρώπους που αγαπώ, θα καταλάβαινα ότι θα ήμουν μόνη, τόσα χάπια οδηγούν τον κάθε τρελό στο δικό του κόσμο και σπάνια δύο τέτοιοι συνυπάρχουν. Οπότε μοναξιά χωρίς δόντια σε ίδρυμα; Μπα, θα συνεχίσω να κρατάω τα λογικά μου, μα μέσα μου θα συνεχίσω να ζω στον κόσμο που εγώ θέλω.
Αλήθεια, αυτές ακριβώς δεν είναι οι εκφράσεις όταν παλεύεις με τον εαυτό σου;
Υ.Γ. Σαφώς δεν ξεχνάω τα μαγικά παιδικά με μαριονέτες όπως το Muppet Show ή τα αγαπημένα παραμύθια στα βιβλία, κι αυτά κατατάσσονται στον μαγικό κατάλογο του ανεπανάληπτου αυτού κόσμου.
Υ.Γ. Λέω να νικήσουμε.
