Ονειρεύομαι πολύ. Ου αμέ, έχω και μεγάλη φαντασία. Είμαι και ρομαντική. Πρόβλημα. Που πας με αυτά τα χαρακτηριστικά; Με τέτοια στοιχεία ένας χαρακτήρας δε μπορεί παρά να απογοητεύεται συνεχώς καθώς η πραγματικότητα είναι πάρα πολύ σκληρή, αδυσώπητη κλπ κλπ κλπ. Τα ίδια αυτά χαρακτηριστικά όμως, οδηγούν σε μια κατάσταση ελπίδας. Τι εννοεί ο ποιητής; Εννοεί πως ένας άνθρωπος με αυτά τα στοιχεία ελπίζει συνέχεια και αν και απογοητεύεται, δεν το βάζει κάτω, συνεχίζει να ελπίζει και να ελπίζει και να ελπίζει.
Σαφέστατα είναι πολλές οι φορές που μπορεί να πει 'βρε δε γαμιέστε πατόκορφα' αλλά ένα χαμόγελο, ένα αστείο, κι αμέσως τον/την μαλακώνει κι άντε πάλι ελπίζει. Δεν ελπίζει για προσωπικό όφελος, αλλά για ένα καλύτερο αύριο. Γενικά.
Έχει χαθεί το νόημα; Δε με πολυνοιάζει. Βασικά ο κόσμος πάει κατά διαόλου μάνα. Κι ως γνωστόν η μάνα μένει πιο μακριά από το παιδί, καθώς το παιδί θέλει να μένει κέντρο για να είναι πιο κοντά στα event και τέτοια. Άρα, γνώμη μου είναι πως, ο κόσμος έχει ξεφύγει πλέον εντελώς παντελώς.
Βεβαίως και υπάρχει ελπίδα, σας το λέω εγώ που ελπίζω συνέχεια και δεν μπορώ να κάνω αλλιώς. Και ηλίθια, χαζή, βούρλο δεν είμαι. Σε υπερβολικό βαθμό τουλάχιστον. Έχω καταλάβει, όσο μου επιτρέπει όλο αυτό που έχω μέσα στο κρανίο μου όπως και οι εμπειρίες και τα μαθήματα που έχω πάρει στη ζωή συν αυτά που παίρνω, ότι πάντα υπάρχει επιστροφή, ελπίδα, καιρός για συγχώρεση. Με λίγα λόγια, άμα θες γίνεται.
Πώς μου ήρθαν όλα αυτά; Με αφορμή το καινούριο γκράφιτι του Πολυτεχνείου. Έγινε πριν λίγες μέρες κι έχει γίνει χαμός.
Εμένα μου αρέσει πολύ. Όχι γιατί είμαι άσχετη και απολίτιστη, ούτε γιατί είναι ωραίο, γιατί δεν είναι. Βλέπω το μαύρο και το σχεδόν ακατανόητο σχέδιο (γιατί από ακριβώς αυτή τη γωνία εγώ βλέπω το κεφάλι ενός αλόγου στο δεξί -επί της Στουρνάρη- παράθυρο) αλλά βρίσκω ότι ταιριάζει τόσο καλά εκεί που έγινε και τη χρονική περίοδο που έγινε. Μάλιστα, μόλις πρωτοείδα τις φωτό, χωρίς να έχω διαβάσει απολύτως τίποτα σχετικά με το θέμα, σκέφτηκα ότι ήταν μια εξαιρετική ιδέα, μια παραγγελιά, που έγινε επί τούτου για να σωθεί το κτήριο. Αλήθεια. Και πόσταρα τις φωτογραφίες στο fb, χωρίς καν να ξέρω τι χαμός έχει γίνει και πόσο μεγάλο θέμα, έτσι, για να δηλώσω το γαμώτο, που έχω περάσει τόσες φορές από τα Εξάρχεια τις τελευταίες μέρες και προς τα κει δεν πήγα, να το δω από κοντά. Και με τα σχόλια των ανθρώπων και μετά από λίγη έρευνα, ανακάλυψα το χαμό. Και σοκαρίστηκα. Αναρωτήθηκα αν όντως οι άνθρωποι, εκτός από μένα και μερικούς άλλους, ζουν σε άλλο πλανήτη, ή ίσως στη Βιέννη, ή σε εξωτικά μέρη, σε αγρούς, λιβάδεια με τα πουλιά να τραγουδούν και τα γάργαρα νερά να τρέχουν κλπ.
Ας πω στο σημείο αυτό, τι εννοώ όταν λέω ότι πίστεψα ότι το κτήριο σώθηκε.
Μια μέρα, πριν αρκετό καιρό, κατέβαινα την Πατησίων ποδαράτη προς κέντρο. Είχα ακόμα αρκετά μέτρα μπροστά μου για να φτάσω και να περάσω το Πολυτεχνείο αλλά από την απόσταση που ήμουν, δεν είχε κίνηση στο δρόμο καθόλου, έβλεπα κάτι φιγούρες, πολλές, να περπατάνε σαν ζόμπι, με το βηματισμό των ζόμπι που βλέπουμε στις ταινίες. Ήταν πολλοί. 50-60 ας πούμε. Και δεν κατάλαβα, είχαν μέγεθος μικρότερο του μικρού δάχτυλου ακόμα. Στέκονταν μπροστά στο Πολυτεχνείο, στο δρόμο, περνούσαν απέναντι, όλα σε αργές κινήσεις, ίδιες με αυτές των ζόμπι. Συνέχισα να περπατάω και είχα μισοκλείσει τα μάτια μου μπας και εστιάσω να δω καλύτερα αλλά συνέχισα να μην καταλαβαίνω. Σκέφτηκα ότι δεν είναι απόκριες, μήπως έχουν καμία διαδήλωση, ναι, αλλά γιατί πάνε έτσι.. Έφτασα. Κοίταξα. Δεκάδες πρεζάκια. Ζόμπι στ' αλήθεια. Παντού. Σοκαρίστηκα. Έξω από το Πολυτεχνείο. Το μνημείο αυτό που μπλα μπλα μπλα. Και γάμα το Πολυτεχνείο. ΔΙΠΛΑ στο Αρχαιολογικό Μουσείο.
Αλήθεια, να ρωτήσω, πού έχετε πάει στην Ευρώπη, όχι, γιατί θέλουμε να λεγόμαστε Ευρώπη, πού έχετε πάει λοιπόν και έχετε δει αυτό το μαύρο χάλι ΔΙΠΛΑ σε μνημεία, μουσεία αλλά και στην ΚΕΝΤΡΙΚΗ πλατεία της χώρας; Που; Εγώ έχω πάει σε αρκετές πόλεις κι αυτό το πράμα δεν το έχω δει πουθενά. Δεν έχω δει πουθενά να αμελούν τόσο επιδεικτικά, πανέμορφης αρχιτεκτονικής κτήρια, δεν έχω δει πουθενά να αφήνουν να καταστρέφονται ή καταστρέφουν αντί να φτιάχνουν γενικώς. Πλην των τριτοκοσμικών χωρών. Εκεί μάλιστα. Έτσι γίνεται. Οπότε. Ρωτάω εγώ τώρα. Γιατί τόσος πανικός και τρόμος και κρίση και χαμός για το γκράφιτι στο Πολυτεχνείο; Ήταν πιο ωραίο πριν; Με τις αφίσες, τα άθλια, άσχετα και άσχημα συνθήματα και γκράφιτι του κώλου, τα πασαλείματα ή λεγόματα βαψίματα για να καλύψουν το αίσχος, τις κουράδες από περιστέρια, τα ίχνη από ούρα και άλλα που δεν είδα γιατί κάθε φορά απέστρεφα το βλέμμα μου;
Κι αυτός είναι ο λόγος που σκέφτηκα ότι ήταν μια καταπληκτική ιδέα για να σωθεί αυτό το κτήριο. Τώρα, έτσι όπως είναι, παίζει να το φοβούνται να του κάνουν τίποτα. Και τι να πας να γράψεις πάνω στη μαυρίλα; Άσε, θα πάω αλλού. Το κτήριο σώθηκε σας λέω. Είμαι πάρα πολύ ευχαριστημένη. Αποδίδει πλήρως την διάθεση, την κατάσταση, τη φάση και την συναισθηματική φόρτιση που βρίσκεται η περιοχή, εμείς οι ίδιοι, η χώρα και ο πλανήτης ολόκληρος. ..Όπα ρε μάγκα, θα σκεφτεί κάποιος, σιγά που τα τσογλάνια που το έκαναν αυτό, σκέφτηκαν κάτι τέτοιο. Χέστηκα φίλε μου. Ούτε ξέρω τι σκέφτηκαν, ούτε με νοιάζει. Επίσης, συλλογίσου, πιστεύεις ότι κατόπιν σχεδίου είναι ο κόσμος έτσι όπως είναι; Υπήρξε προγραμματισμός για όλα όσα έχει κάνει κάθε άνθρωπος; Δε νομίζω. Ο καθένας κάνει ό,τι θέλει, όπως νομίζει, όταν θέλει και πιστεύει. Και η κάθε πράξη έχει τα ανάλογα αποτελέσματα, μην πιάσουμε τώρα το νόμο του χάους, αλλά ίσως θα ήταν καλύτερα να σκεφτόμασταν πριν πράξουμε. Σε κάθε περίπτωση, ο αυθορμητισμός είναι αυτός που είναι και προκαλεί ότι προκαλεί.
Αυτοί που το έκαναν, παίζει να σκέφτηκαν κάτι που δεν θα το πιάσει-μάθει ποτέ κανείς ή κάτι απλό, ήθελαν να τα κάνουν κώλο. Δε με νοιάζει. Με νοιάζει που το βρήκα, εγώ, εσύ μπορείς να το σιχαίνεσαι, είσαι ελεύθερος να νομίζεις ό,τι θες, υπέροχα ταιριαστό. Ακατανόητα μαύρο με λίγο άσπρο, όπως είναι και το χάος που ζούμε.
Κι επιστρέφω στα σχόλια αποστροφής που διάβασα, για τους όρια που δεν υπάρχουν, για την αισθητική κλπ. Κάποιος μου κάνει πλάκα, έτσι; Ζω στις Βρυξέλλες και πήγε ένας βάνδαλος και κατέστρεψε ένα κτήριο; Να ήταν Βρυξέλλες εδώ και να το έκανε κάποιος αυτό σε ένα κτήριο, να τραβήξω τα μαλλιά μου μέχρι να τα ξηλώσω. Αλλά όχι. Εδώ είναι όλα μπουρδέλο, ΟΛΑ όμως, Ο Λ Α, και μεις καθόμαστε και κριτικάρουμε από το πρωί έως το βράδυ. Προσπερνάμε πτώματα (άστεγους), ροχάλες, φαγητά, τσίχλες, στο διάβα μας, κάνουμε άπειρα ζιγκ ζαγκ στα πεζοδρόμια λόγω σκουπιδιών και δικύκλων, ρουφάμε άπειρο καυσαέριο, ούτε πεζόδρομους μπορούμε να έχουμε γιατί και κει, γενικώς δηλαδή, όπου είναι ίσωμα, είναι και δρόμος για αυτοκίνητα, μηχανάκια και ό,τι του καυλώσει το καθένα χωρίς ΚΑΝΕΝΑ πρόβλημα. Εκεί γιατί δε μιλάμε για όρια και ενόχλησε το γκράφιτι που είναι σε πολύ συγκεκριμένο κτήριο σε πολύ συγκεκριμένη περιοχή;
Συνεχίζω. Σκουπίδια φεύγουν από παράθυρα αυτοκινήτων, σε σπρώχνουν και δε ζητάνε συγνώμη, μπαίνουν σε πόρτες πριν βγεις, παρκάρουν σε δύο θέσεις αυτοκινήτων, κανείς δε νοιάζεται για κανένα. Όλοι θέλουν να απλώνονται όσο μπορούν, να ξεχειλώσουν με λάθος τρόπο το λίγο του εαυτού τους. Στην παραλία είσαι κι έχεις απλώσει πετσέτα, μπαίνεις στη θάλασσα και βγαίνοντας βλέπεις το διπλανό σου να σου έχει σπρώξει τις σαγιονάρες και την τσάντα για να έρθει ακόμα πιο κοντά. Αντί λοιπόν μια ολόκληρη χώρα -και βέβαια πλην εξαιρέσεων- πάει σε ψυχίατρο και μετά σχολείο, σε αληθινό σχολείο, εμείς ασχολούμαστε με το γκράφιτι που δεν είναι σωστό να γίνει εκεί που έγινε. Εντάξει.
Να ρωτήσω, εκείνο το υπέροχο κτήριο, ξενοδοχείο νομίζω ήταν, που στέκεται ακριβώς απέναντι από το Αρχαιολογικό Μουσείο, τι είναι; Τι κάνει εκεί εννοώ; Με τις σιδεριές επί χρόνια και τα κουρελιασμένα πανιά, προστατευτικά τι είναι αυτές οι μαλακίες.. Είναι ωραίο; Είναι στο πλαίσιο των νόμων της καθαριότητας κλπ; Γιατί δεν το ανοίγουν να φιλοξενήσουν τόσους άστεγους, μετανάστες κλπ; Ψιλά γράμματα. Άμα πάνε αύριο όμως και το βάψουν μαύρο θα έχουμε πρόβλημα. Σίγουρα.
Τα δεκάδες ΠΑΝΕΜΟΡΦΑ νεοκλασικά, περιφερειακά του Μουσείου και του Πολυτεχνείου, στα Πατήσια, πίσω από τη Βικτώρια, στον Άγιο Παντελεήμονα, στην οδό Μάρνη και γενικώς στο ΚΕΝΤΡΟ της Αθήνας, μην πιάσουμε Πλατεία Θεάτρου, Κουμουνδούρου κλπ, γιατί είναι εστίες μικροβίων και έχουν τη μυρωδιά της τουαλέτας; Σκέψου να ζητούσαν και λεφτά στις τουαλέτες των μαγαζιών όπως κάνουν στην Ευρώπη. Ανθρώπινες κουράδες θα είχαμε στους δρόμους.
Λίγο πιο πέρα από το σπίτι μου, έξω από το Σούπερ Μάρκετ, γύρω στις 9 παρά δέκα το βράδυ, μαζεύονται καλοντυμένοι κύριοι και κυρίες με άδειες σακούλες στα χέρια, και περιμένουν να κλείσει το σούπερ μάρκετ και να βγάλει έξω τα ληγμένα τρόφιμα και τα όχι και τόσο καλής όψης φρούτα για να τα πάρουν από τους κάδους.
Προχτές, πήγα στον Οργανισμό Πολιτισμού, Αθλητισμού και Νεολαίας Δήμου Αθηναίων, Ακαδημίας 50, για μια δουλειά, ναι, στην Ακαδημία, και δίπλα στην είσοδο πρεζάκια βαρούσαν ενέσεις. Είχε και κάτι καπάκια από σύριγγες στα σκαλιά που ανέβηκα. Η επιτομή του Αθλητισμού ε;
Πιο παλιά, είχα δει έναν άστεγο να ξυρίζεται σε ένα από τα μπιχλοσυντριβανάκια τι είναι αυτά, στην πλατεία Κοτζιά.
Και έγινε το Πολυτεχνείο μαύρο. Οκ. Εμένα μου αρέσει. Να μας φοβίζει, να μας τρομάζει να μας ξυπνήσει μπας και σηκώσουμε την κωλάρα μας από τον καναπέ.
Καταλαβαίνω πολύ καλά την αποστροφή. Είμαι μεγάλος φίλος της τέχνης γενικότερα αλλά της αρχιτεκτονικής ειδικότερα, της ζωγραφικής, των γκράφιτι, κάτι έχω δει και γω από μουσεία, κάτι έχω διαβάσει. Δε γουστάρω σκατίλα στη σκατίλα, μου αρέσει πάρα πολύ όταν γίνονται πρωτοβουλίες από πολίτες να καθαρίζονται σημεία της πόλης. Το πιο αστείο είναι, ότι υπάρχουν κάποιοι που ενοχλούνται από αυτούς που καθαρίζουν ή φτιάχνουν κούνιες ας πούμε εκεί που πριν ήταν σκατά και πεταμένα κωλόχαρτα και τώρα ενοχλήθηκαν και από το γκράφιτι! Μα γελάω, αλήθεια, τι θέλετε ακριβώς; Έχετε σκεφτεί τι θέλετε; Τα σκατά στις γωνίες και τα μνημεία με πρεζάκια και αηδίες; Βασικά θέλετε τα πάντα όπως είναι χωρίς καμία εξέλιξη, ούτε μπρος ούτε πίσω; Αλήθεια, όταν κάνετε σεξ, στέκεστε στάσιμοι; Τέλος πάντων, δεν ξέρω. Ο καθένας έχει τις απόψεις του και καλά κάνει να τις έχει. Εμένα με ενδιαφέρει να ζω σε μια ωραία πόλη, θα ήθελα δηλαδή να ζω σε μια ωραία πόλη, πραγματικά ωραία. Βέβαια, αυτό που έχει η Αθήνα -και η υπόλοιπη χώρα, η Ελλάδα γενικώς- είναι ότι είναι Ζωντανή, ολοζώντανη. Εξαιτίας όλων εμάς. Δεν ξέρω βέβαια γιατί όλη αυτή τη ζωηράδα τη βάζουμε στο κώλο μας, αυτό θα έπρεπε να κοιτάξουμε.
Η αλήθεια είναι μία. Ο κόσμος δε θέλει πράγματα που τον ταράζουν. Βλέπει όμως με πάθος ειδήσεις και δυσάρεστα γεγονότα. Και βαριέται όταν του δείξεις τις λύσεις. Δε θέλει να εκνευρίζεται, κρατάει όμως σχέσεις που τον κρατούν δυστυχισμένο. Δε θέλει να αρρωστήσει αλλά παραμένει σε καταστάσεις που τον αρρωσταίνουν. Μεγάλη, τεράστια αλήθεια. Ποστάρω μια πούτσα στο fb, μια μαλακία, μια παπαριά, πολλά like. Ποστάρω ένα ωραίο βίντεο που δείχνει κάτι για να βοηθήσεις ξέρω γω, ή ένα άρθρο που λέει κάτι πολύ σημαντικό, εμείς κι εμείς σε like κι άμα.
Ναι, ο κόσμος έχει βαρεθεί, έχει σιχαθεί, θέλει να γελάσει, να διασκεδάσει, δε θέλει άλλη μαυρίλα. Είμαι απόλυτα σύμφωνη και γι' αυτό γουστάρω πάρα πολύ να γελάω και να κάνω και τους άλλους να γελάνε. Αλλά, μόνο μια ερώτηση θα κάνω και θα κλείσω: Ποιος ακριβώς νομίζετε ότι θα σας βγάλει από τη μιζέρια σας; Το σύμπαν; Καλημέρα κι έφεξε. Άμα δεν αποφασίσουμε εμείς οι ίδιοι ότι θέλουμε να είμαστε ευτυχισμένοι και ότι πρέπει να νοιαζόμαστε για τους άλλους, αλλαγή δε θα δούμε. Γι' αυτό, γνώμη μου είναι, πως θα έπρεπε η Αθήνα να βαφτεί όλη μαύρη. Να μαυρίσει τόσο η ψυχή μας μπας και αντιδράσουμε. Γιατί τα βλέπουν, κάποιοι από μακριά, χορταίνουν με την εικόνα αλλά δεν έχουν ούτε τη μυρωδιά ούτε τον ήχο, ούτε σε κάθε περίπτωση, και το ρεαλισμό της πραγματικότητας. Άλλο το σινεμά, άλλο το θέατρο. Άλλοι, τα βλέπουν από κοντά, δεν αντέχουν, κλείνουν τα μάτια, προχωράνε στη μιζεροζωή τους μέχρι, ή να αρρωστήσουν ή να τους τη δώσει και να κάνουν δεν ξέρω και γω τι. Άλλοι, τα βλέπουν επίσης, και είναι στα αρχίδια τους, προσπαθούν να επιβιώσουν, νομίζοντας ότι δεν επιδρούν με άλλους, ούτε επηρεάζονται από άλλους. Καληνύχτα.
Ονειρευόμουν την Αθήνα χρωματιστή. Θα ήθελα όλα τα κτήρια να είναι βαμμένα σε χρώματα και σχέδια. Είναι τόση η ασχήμια με τα air condition να κρέμονται στα πανάσχημα μεταλλογυάλινα κτήρια σαν τον χάρο και να κατουράνε πάνω στα κεφάλια μας, που σκεφτόμουν θα ήταν πανέμορφα να βάφονταν με χρώματα και σχέδια. Τόσο κολλητά το ένα στο άλλο, θα ήταν μια πανδαισία χρωμάτων, μια, κουραστική είναι η αλήθεια αλλά, απόλαυση. Κόκκινο το ένα, μπλε το άλλο, κίτρινο το τρίτο, ροζ με πράσινες ρίγες το τέταρτο, μωβ με οινοπνευματί βούλες το πέμπτο.. (Το'χουν κάνει κι άλλοι). Θα είχαμε τουρίστες και από άλλους πλανήτες. ''Οι άνθρωποι που ζούνε στην ομορφότερη χώρα του κόσμου, με τον ωραιότερο καιρό, που γάμησαν μια φορά κι ένα καιρό τις πόλεις τους και τώρα αποφάσισαν να δώσουν χρώμα, δε θέλουν άλλη μαυρίλα'' θα έλεγαν. Και ναι, φυσικά, κάποια κτήρια θα ήταν μαύρα, κατάμαυρα. Όπως αυτό του Πολυτεχνείου. Πολύ σωστά, εκεί πάει η μαυρίλα. Να δοθούν τοίχοι, στεγνοί, άδειοι, βρώμικοι, σε καλλιτέχνες, όπως έχουν δοθεί, ελάχιστοι μπροστά σε αυτό που θα μπορούσε να γίνει, να τους ζωγραφίσουν με κείνα τα υπέροχα σχέδια που κάνουν. Κι όταν ξεφτάνε τα χρώματα από την υγρασία, να μην τα αφήνουν να κρέμονται, να επισκευάζονται αμέσως. Και η υγρασία και τα γκράφιτι.
Και μετά ξύπνησα. Γι' αυτό σου λέω. Μου αρέσει πολύ το Πολυτεχνείο έτσι όπως έγινε. Το προστάτεψαν. Και -θελημένα ή όχι- έστειλαν ένα μήνυμα παραέξω. ΕΤΣΙ ΝΙΩΘΟΥΜΕ. Ο δρόμος είχε τη δική του ιστορία, κάποιος την έγραψε στον τοίχο με μπογιά είπαν. Ε, αυτό έκαναν. Κραυγάζουμε για ελευθερία. Εγώ νιώθω έτσι δηλαδή με αυτά που βλέπω. Άλλος μπορεί να σκέφτεται, πω πω τι μαλακίες λέει, πάει το κτήριο, το μνημείο αυτό μπλα μπλα μπλα.. λες και δε θα ξαναβαφτεί, δε θα ξεχαστεί ό,τι έγινε..
Ίσως να μου αρέσει επειδή πλησιάζει σε μια ιδέα που είχα, την είχα γράψει ξανά παλιότερα, τον καιρό που κάναμε τις διαδηλώσεις και μας πέταγαν μπαγιάτικα δακρυγόνα στη μούρη, θα ήταν ωραίο να αντιδρούσαμε σιωπηλά, να μας έβλεπε όλος ο πλανήτης με τα κανάλια που ήταν εδώ από παντού. Να ντυνόμασταν όλοι μα όλοι στα μαύρα και να στεκόμασταν απλώς έξω από τις πολυκατοικίες μας. Στις ταράτσες. Στα μπαλκόνια μας. Την ώρα που είχε δηλωθεί για διαδήλωση, να βγει ένα ολόκληρο έθνος στο δρόμο, στα μπαλκόνια και στις ταράτσες, αμίλητο, ακούνητο και μαυροφορεμένο. Για μία ώρα. Και μετά να μπει μέσα. Και να κλείσουν τα παράθυρα. Για άλλη μία ώρα. Να σου πω εγώ αν θα πήγαινε το μήνυμα. Και δε θα μπορούσε να σε βαρέσει κανείς. Γιατί; Επειδή στέκεσαι έξω από την πολυκατοικία, στο μπαλκόνι σου ή στην ταράτσα ντυμένος στα μαύρα; Αλλά που να συνεννοηθούμε εμείς. Ή το άλλο που είχα σκεφτεί. Τώρα, στο πρώτο Γιούρογκρουπ που έγινε μετά τις εκλογές, να βγαίναμε όλοι στις ταράτσες μας και να δείχναμε τον κώλο μας. Να μας πάρουν οι δορυφόροι να το δείξουν παντού. Διπλής σημασίας μήνυμα. Σας γράφουμε στον κώλο μας ή μας πήρατε τα σώβρακα, ελάτε να μας γαμήσετε κι από πάνω. Αλλά που να συνεννοηθούμε εμείς.
Κλείνοντας, βάζω το βίντεο που δείχνει το θεό τον Bangsy, που πήγε στη Γάζα και έκανε γκράφιτι. Όχι, φυσικά δε συγκρίνω, απλώς παραθέτω, χρειάζεται λίγη σκέψη μόνο, τι κάνεις εκεί που πρέπει.
Όταν ρώτησε ένας ντόπιος τον Bangsy τι σημαίνουν τα γκράφιτι που έκανε στη Γάζα, αυτός απάντησε: "I wanted to highlight the destruction in Gaza by posting photos on my website — but on the internet people only look at pictures of kittens."
Σαφέστατα είναι πολλές οι φορές που μπορεί να πει 'βρε δε γαμιέστε πατόκορφα' αλλά ένα χαμόγελο, ένα αστείο, κι αμέσως τον/την μαλακώνει κι άντε πάλι ελπίζει. Δεν ελπίζει για προσωπικό όφελος, αλλά για ένα καλύτερο αύριο. Γενικά.
Έχει χαθεί το νόημα; Δε με πολυνοιάζει. Βασικά ο κόσμος πάει κατά διαόλου μάνα. Κι ως γνωστόν η μάνα μένει πιο μακριά από το παιδί, καθώς το παιδί θέλει να μένει κέντρο για να είναι πιο κοντά στα event και τέτοια. Άρα, γνώμη μου είναι πως, ο κόσμος έχει ξεφύγει πλέον εντελώς παντελώς.
Βεβαίως και υπάρχει ελπίδα, σας το λέω εγώ που ελπίζω συνέχεια και δεν μπορώ να κάνω αλλιώς. Και ηλίθια, χαζή, βούρλο δεν είμαι. Σε υπερβολικό βαθμό τουλάχιστον. Έχω καταλάβει, όσο μου επιτρέπει όλο αυτό που έχω μέσα στο κρανίο μου όπως και οι εμπειρίες και τα μαθήματα που έχω πάρει στη ζωή συν αυτά που παίρνω, ότι πάντα υπάρχει επιστροφή, ελπίδα, καιρός για συγχώρεση. Με λίγα λόγια, άμα θες γίνεται.
Πώς μου ήρθαν όλα αυτά; Με αφορμή το καινούριο γκράφιτι του Πολυτεχνείου. Έγινε πριν λίγες μέρες κι έχει γίνει χαμός.
Ας πω στο σημείο αυτό, τι εννοώ όταν λέω ότι πίστεψα ότι το κτήριο σώθηκε.
Μια μέρα, πριν αρκετό καιρό, κατέβαινα την Πατησίων ποδαράτη προς κέντρο. Είχα ακόμα αρκετά μέτρα μπροστά μου για να φτάσω και να περάσω το Πολυτεχνείο αλλά από την απόσταση που ήμουν, δεν είχε κίνηση στο δρόμο καθόλου, έβλεπα κάτι φιγούρες, πολλές, να περπατάνε σαν ζόμπι, με το βηματισμό των ζόμπι που βλέπουμε στις ταινίες. Ήταν πολλοί. 50-60 ας πούμε. Και δεν κατάλαβα, είχαν μέγεθος μικρότερο του μικρού δάχτυλου ακόμα. Στέκονταν μπροστά στο Πολυτεχνείο, στο δρόμο, περνούσαν απέναντι, όλα σε αργές κινήσεις, ίδιες με αυτές των ζόμπι. Συνέχισα να περπατάω και είχα μισοκλείσει τα μάτια μου μπας και εστιάσω να δω καλύτερα αλλά συνέχισα να μην καταλαβαίνω. Σκέφτηκα ότι δεν είναι απόκριες, μήπως έχουν καμία διαδήλωση, ναι, αλλά γιατί πάνε έτσι.. Έφτασα. Κοίταξα. Δεκάδες πρεζάκια. Ζόμπι στ' αλήθεια. Παντού. Σοκαρίστηκα. Έξω από το Πολυτεχνείο. Το μνημείο αυτό που μπλα μπλα μπλα. Και γάμα το Πολυτεχνείο. ΔΙΠΛΑ στο Αρχαιολογικό Μουσείο.
Αλήθεια, να ρωτήσω, πού έχετε πάει στην Ευρώπη, όχι, γιατί θέλουμε να λεγόμαστε Ευρώπη, πού έχετε πάει λοιπόν και έχετε δει αυτό το μαύρο χάλι ΔΙΠΛΑ σε μνημεία, μουσεία αλλά και στην ΚΕΝΤΡΙΚΗ πλατεία της χώρας; Που; Εγώ έχω πάει σε αρκετές πόλεις κι αυτό το πράμα δεν το έχω δει πουθενά. Δεν έχω δει πουθενά να αμελούν τόσο επιδεικτικά, πανέμορφης αρχιτεκτονικής κτήρια, δεν έχω δει πουθενά να αφήνουν να καταστρέφονται ή καταστρέφουν αντί να φτιάχνουν γενικώς. Πλην των τριτοκοσμικών χωρών. Εκεί μάλιστα. Έτσι γίνεται. Οπότε. Ρωτάω εγώ τώρα. Γιατί τόσος πανικός και τρόμος και κρίση και χαμός για το γκράφιτι στο Πολυτεχνείο; Ήταν πιο ωραίο πριν; Με τις αφίσες, τα άθλια, άσχετα και άσχημα συνθήματα και γκράφιτι του κώλου, τα πασαλείματα ή λεγόματα βαψίματα για να καλύψουν το αίσχος, τις κουράδες από περιστέρια, τα ίχνη από ούρα και άλλα που δεν είδα γιατί κάθε φορά απέστρεφα το βλέμμα μου;
Κι αυτός είναι ο λόγος που σκέφτηκα ότι ήταν μια καταπληκτική ιδέα για να σωθεί αυτό το κτήριο. Τώρα, έτσι όπως είναι, παίζει να το φοβούνται να του κάνουν τίποτα. Και τι να πας να γράψεις πάνω στη μαυρίλα; Άσε, θα πάω αλλού. Το κτήριο σώθηκε σας λέω. Είμαι πάρα πολύ ευχαριστημένη. Αποδίδει πλήρως την διάθεση, την κατάσταση, τη φάση και την συναισθηματική φόρτιση που βρίσκεται η περιοχή, εμείς οι ίδιοι, η χώρα και ο πλανήτης ολόκληρος. ..Όπα ρε μάγκα, θα σκεφτεί κάποιος, σιγά που τα τσογλάνια που το έκαναν αυτό, σκέφτηκαν κάτι τέτοιο. Χέστηκα φίλε μου. Ούτε ξέρω τι σκέφτηκαν, ούτε με νοιάζει. Επίσης, συλλογίσου, πιστεύεις ότι κατόπιν σχεδίου είναι ο κόσμος έτσι όπως είναι; Υπήρξε προγραμματισμός για όλα όσα έχει κάνει κάθε άνθρωπος; Δε νομίζω. Ο καθένας κάνει ό,τι θέλει, όπως νομίζει, όταν θέλει και πιστεύει. Και η κάθε πράξη έχει τα ανάλογα αποτελέσματα, μην πιάσουμε τώρα το νόμο του χάους, αλλά ίσως θα ήταν καλύτερα να σκεφτόμασταν πριν πράξουμε. Σε κάθε περίπτωση, ο αυθορμητισμός είναι αυτός που είναι και προκαλεί ότι προκαλεί.
Αυτοί που το έκαναν, παίζει να σκέφτηκαν κάτι που δεν θα το πιάσει-μάθει ποτέ κανείς ή κάτι απλό, ήθελαν να τα κάνουν κώλο. Δε με νοιάζει. Με νοιάζει που το βρήκα, εγώ, εσύ μπορείς να το σιχαίνεσαι, είσαι ελεύθερος να νομίζεις ό,τι θες, υπέροχα ταιριαστό. Ακατανόητα μαύρο με λίγο άσπρο, όπως είναι και το χάος που ζούμε.
Κι επιστρέφω στα σχόλια αποστροφής που διάβασα, για τους όρια που δεν υπάρχουν, για την αισθητική κλπ. Κάποιος μου κάνει πλάκα, έτσι; Ζω στις Βρυξέλλες και πήγε ένας βάνδαλος και κατέστρεψε ένα κτήριο; Να ήταν Βρυξέλλες εδώ και να το έκανε κάποιος αυτό σε ένα κτήριο, να τραβήξω τα μαλλιά μου μέχρι να τα ξηλώσω. Αλλά όχι. Εδώ είναι όλα μπουρδέλο, ΟΛΑ όμως, Ο Λ Α, και μεις καθόμαστε και κριτικάρουμε από το πρωί έως το βράδυ. Προσπερνάμε πτώματα (άστεγους), ροχάλες, φαγητά, τσίχλες, στο διάβα μας, κάνουμε άπειρα ζιγκ ζαγκ στα πεζοδρόμια λόγω σκουπιδιών και δικύκλων, ρουφάμε άπειρο καυσαέριο, ούτε πεζόδρομους μπορούμε να έχουμε γιατί και κει, γενικώς δηλαδή, όπου είναι ίσωμα, είναι και δρόμος για αυτοκίνητα, μηχανάκια και ό,τι του καυλώσει το καθένα χωρίς ΚΑΝΕΝΑ πρόβλημα. Εκεί γιατί δε μιλάμε για όρια και ενόχλησε το γκράφιτι που είναι σε πολύ συγκεκριμένο κτήριο σε πολύ συγκεκριμένη περιοχή;
Συνεχίζω. Σκουπίδια φεύγουν από παράθυρα αυτοκινήτων, σε σπρώχνουν και δε ζητάνε συγνώμη, μπαίνουν σε πόρτες πριν βγεις, παρκάρουν σε δύο θέσεις αυτοκινήτων, κανείς δε νοιάζεται για κανένα. Όλοι θέλουν να απλώνονται όσο μπορούν, να ξεχειλώσουν με λάθος τρόπο το λίγο του εαυτού τους. Στην παραλία είσαι κι έχεις απλώσει πετσέτα, μπαίνεις στη θάλασσα και βγαίνοντας βλέπεις το διπλανό σου να σου έχει σπρώξει τις σαγιονάρες και την τσάντα για να έρθει ακόμα πιο κοντά. Αντί λοιπόν μια ολόκληρη χώρα -και βέβαια πλην εξαιρέσεων- πάει σε ψυχίατρο και μετά σχολείο, σε αληθινό σχολείο, εμείς ασχολούμαστε με το γκράφιτι που δεν είναι σωστό να γίνει εκεί που έγινε. Εντάξει.
Να ρωτήσω, εκείνο το υπέροχο κτήριο, ξενοδοχείο νομίζω ήταν, που στέκεται ακριβώς απέναντι από το Αρχαιολογικό Μουσείο, τι είναι; Τι κάνει εκεί εννοώ; Με τις σιδεριές επί χρόνια και τα κουρελιασμένα πανιά, προστατευτικά τι είναι αυτές οι μαλακίες.. Είναι ωραίο; Είναι στο πλαίσιο των νόμων της καθαριότητας κλπ; Γιατί δεν το ανοίγουν να φιλοξενήσουν τόσους άστεγους, μετανάστες κλπ; Ψιλά γράμματα. Άμα πάνε αύριο όμως και το βάψουν μαύρο θα έχουμε πρόβλημα. Σίγουρα.
Τα δεκάδες ΠΑΝΕΜΟΡΦΑ νεοκλασικά, περιφερειακά του Μουσείου και του Πολυτεχνείου, στα Πατήσια, πίσω από τη Βικτώρια, στον Άγιο Παντελεήμονα, στην οδό Μάρνη και γενικώς στο ΚΕΝΤΡΟ της Αθήνας, μην πιάσουμε Πλατεία Θεάτρου, Κουμουνδούρου κλπ, γιατί είναι εστίες μικροβίων και έχουν τη μυρωδιά της τουαλέτας; Σκέψου να ζητούσαν και λεφτά στις τουαλέτες των μαγαζιών όπως κάνουν στην Ευρώπη. Ανθρώπινες κουράδες θα είχαμε στους δρόμους.
Λίγο πιο πέρα από το σπίτι μου, έξω από το Σούπερ Μάρκετ, γύρω στις 9 παρά δέκα το βράδυ, μαζεύονται καλοντυμένοι κύριοι και κυρίες με άδειες σακούλες στα χέρια, και περιμένουν να κλείσει το σούπερ μάρκετ και να βγάλει έξω τα ληγμένα τρόφιμα και τα όχι και τόσο καλής όψης φρούτα για να τα πάρουν από τους κάδους.
Προχτές, πήγα στον Οργανισμό Πολιτισμού, Αθλητισμού και Νεολαίας Δήμου Αθηναίων, Ακαδημίας 50, για μια δουλειά, ναι, στην Ακαδημία, και δίπλα στην είσοδο πρεζάκια βαρούσαν ενέσεις. Είχε και κάτι καπάκια από σύριγγες στα σκαλιά που ανέβηκα. Η επιτομή του Αθλητισμού ε;
Πιο παλιά, είχα δει έναν άστεγο να ξυρίζεται σε ένα από τα μπιχλοσυντριβανάκια τι είναι αυτά, στην πλατεία Κοτζιά.
Και έγινε το Πολυτεχνείο μαύρο. Οκ. Εμένα μου αρέσει. Να μας φοβίζει, να μας τρομάζει να μας ξυπνήσει μπας και σηκώσουμε την κωλάρα μας από τον καναπέ.
Καταλαβαίνω πολύ καλά την αποστροφή. Είμαι μεγάλος φίλος της τέχνης γενικότερα αλλά της αρχιτεκτονικής ειδικότερα, της ζωγραφικής, των γκράφιτι, κάτι έχω δει και γω από μουσεία, κάτι έχω διαβάσει. Δε γουστάρω σκατίλα στη σκατίλα, μου αρέσει πάρα πολύ όταν γίνονται πρωτοβουλίες από πολίτες να καθαρίζονται σημεία της πόλης. Το πιο αστείο είναι, ότι υπάρχουν κάποιοι που ενοχλούνται από αυτούς που καθαρίζουν ή φτιάχνουν κούνιες ας πούμε εκεί που πριν ήταν σκατά και πεταμένα κωλόχαρτα και τώρα ενοχλήθηκαν και από το γκράφιτι! Μα γελάω, αλήθεια, τι θέλετε ακριβώς; Έχετε σκεφτεί τι θέλετε; Τα σκατά στις γωνίες και τα μνημεία με πρεζάκια και αηδίες; Βασικά θέλετε τα πάντα όπως είναι χωρίς καμία εξέλιξη, ούτε μπρος ούτε πίσω; Αλήθεια, όταν κάνετε σεξ, στέκεστε στάσιμοι; Τέλος πάντων, δεν ξέρω. Ο καθένας έχει τις απόψεις του και καλά κάνει να τις έχει. Εμένα με ενδιαφέρει να ζω σε μια ωραία πόλη, θα ήθελα δηλαδή να ζω σε μια ωραία πόλη, πραγματικά ωραία. Βέβαια, αυτό που έχει η Αθήνα -και η υπόλοιπη χώρα, η Ελλάδα γενικώς- είναι ότι είναι Ζωντανή, ολοζώντανη. Εξαιτίας όλων εμάς. Δεν ξέρω βέβαια γιατί όλη αυτή τη ζωηράδα τη βάζουμε στο κώλο μας, αυτό θα έπρεπε να κοιτάξουμε.
Η αλήθεια είναι μία. Ο κόσμος δε θέλει πράγματα που τον ταράζουν. Βλέπει όμως με πάθος ειδήσεις και δυσάρεστα γεγονότα. Και βαριέται όταν του δείξεις τις λύσεις. Δε θέλει να εκνευρίζεται, κρατάει όμως σχέσεις που τον κρατούν δυστυχισμένο. Δε θέλει να αρρωστήσει αλλά παραμένει σε καταστάσεις που τον αρρωσταίνουν. Μεγάλη, τεράστια αλήθεια. Ποστάρω μια πούτσα στο fb, μια μαλακία, μια παπαριά, πολλά like. Ποστάρω ένα ωραίο βίντεο που δείχνει κάτι για να βοηθήσεις ξέρω γω, ή ένα άρθρο που λέει κάτι πολύ σημαντικό, εμείς κι εμείς σε like κι άμα.
Ναι, ο κόσμος έχει βαρεθεί, έχει σιχαθεί, θέλει να γελάσει, να διασκεδάσει, δε θέλει άλλη μαυρίλα. Είμαι απόλυτα σύμφωνη και γι' αυτό γουστάρω πάρα πολύ να γελάω και να κάνω και τους άλλους να γελάνε. Αλλά, μόνο μια ερώτηση θα κάνω και θα κλείσω: Ποιος ακριβώς νομίζετε ότι θα σας βγάλει από τη μιζέρια σας; Το σύμπαν; Καλημέρα κι έφεξε. Άμα δεν αποφασίσουμε εμείς οι ίδιοι ότι θέλουμε να είμαστε ευτυχισμένοι και ότι πρέπει να νοιαζόμαστε για τους άλλους, αλλαγή δε θα δούμε. Γι' αυτό, γνώμη μου είναι, πως θα έπρεπε η Αθήνα να βαφτεί όλη μαύρη. Να μαυρίσει τόσο η ψυχή μας μπας και αντιδράσουμε. Γιατί τα βλέπουν, κάποιοι από μακριά, χορταίνουν με την εικόνα αλλά δεν έχουν ούτε τη μυρωδιά ούτε τον ήχο, ούτε σε κάθε περίπτωση, και το ρεαλισμό της πραγματικότητας. Άλλο το σινεμά, άλλο το θέατρο. Άλλοι, τα βλέπουν από κοντά, δεν αντέχουν, κλείνουν τα μάτια, προχωράνε στη μιζεροζωή τους μέχρι, ή να αρρωστήσουν ή να τους τη δώσει και να κάνουν δεν ξέρω και γω τι. Άλλοι, τα βλέπουν επίσης, και είναι στα αρχίδια τους, προσπαθούν να επιβιώσουν, νομίζοντας ότι δεν επιδρούν με άλλους, ούτε επηρεάζονται από άλλους. Καληνύχτα.
Ονειρευόμουν την Αθήνα χρωματιστή. Θα ήθελα όλα τα κτήρια να είναι βαμμένα σε χρώματα και σχέδια. Είναι τόση η ασχήμια με τα air condition να κρέμονται στα πανάσχημα μεταλλογυάλινα κτήρια σαν τον χάρο και να κατουράνε πάνω στα κεφάλια μας, που σκεφτόμουν θα ήταν πανέμορφα να βάφονταν με χρώματα και σχέδια. Τόσο κολλητά το ένα στο άλλο, θα ήταν μια πανδαισία χρωμάτων, μια, κουραστική είναι η αλήθεια αλλά, απόλαυση. Κόκκινο το ένα, μπλε το άλλο, κίτρινο το τρίτο, ροζ με πράσινες ρίγες το τέταρτο, μωβ με οινοπνευματί βούλες το πέμπτο.. (Το'χουν κάνει κι άλλοι). Θα είχαμε τουρίστες και από άλλους πλανήτες. ''Οι άνθρωποι που ζούνε στην ομορφότερη χώρα του κόσμου, με τον ωραιότερο καιρό, που γάμησαν μια φορά κι ένα καιρό τις πόλεις τους και τώρα αποφάσισαν να δώσουν χρώμα, δε θέλουν άλλη μαυρίλα'' θα έλεγαν. Και ναι, φυσικά, κάποια κτήρια θα ήταν μαύρα, κατάμαυρα. Όπως αυτό του Πολυτεχνείου. Πολύ σωστά, εκεί πάει η μαυρίλα. Να δοθούν τοίχοι, στεγνοί, άδειοι, βρώμικοι, σε καλλιτέχνες, όπως έχουν δοθεί, ελάχιστοι μπροστά σε αυτό που θα μπορούσε να γίνει, να τους ζωγραφίσουν με κείνα τα υπέροχα σχέδια που κάνουν. Κι όταν ξεφτάνε τα χρώματα από την υγρασία, να μην τα αφήνουν να κρέμονται, να επισκευάζονται αμέσως. Και η υγρασία και τα γκράφιτι.
Και μετά ξύπνησα. Γι' αυτό σου λέω. Μου αρέσει πολύ το Πολυτεχνείο έτσι όπως έγινε. Το προστάτεψαν. Και -θελημένα ή όχι- έστειλαν ένα μήνυμα παραέξω. ΕΤΣΙ ΝΙΩΘΟΥΜΕ. Ο δρόμος είχε τη δική του ιστορία, κάποιος την έγραψε στον τοίχο με μπογιά είπαν. Ε, αυτό έκαναν. Κραυγάζουμε για ελευθερία. Εγώ νιώθω έτσι δηλαδή με αυτά που βλέπω. Άλλος μπορεί να σκέφτεται, πω πω τι μαλακίες λέει, πάει το κτήριο, το μνημείο αυτό μπλα μπλα μπλα.. λες και δε θα ξαναβαφτεί, δε θα ξεχαστεί ό,τι έγινε..
Ίσως να μου αρέσει επειδή πλησιάζει σε μια ιδέα που είχα, την είχα γράψει ξανά παλιότερα, τον καιρό που κάναμε τις διαδηλώσεις και μας πέταγαν μπαγιάτικα δακρυγόνα στη μούρη, θα ήταν ωραίο να αντιδρούσαμε σιωπηλά, να μας έβλεπε όλος ο πλανήτης με τα κανάλια που ήταν εδώ από παντού. Να ντυνόμασταν όλοι μα όλοι στα μαύρα και να στεκόμασταν απλώς έξω από τις πολυκατοικίες μας. Στις ταράτσες. Στα μπαλκόνια μας. Την ώρα που είχε δηλωθεί για διαδήλωση, να βγει ένα ολόκληρο έθνος στο δρόμο, στα μπαλκόνια και στις ταράτσες, αμίλητο, ακούνητο και μαυροφορεμένο. Για μία ώρα. Και μετά να μπει μέσα. Και να κλείσουν τα παράθυρα. Για άλλη μία ώρα. Να σου πω εγώ αν θα πήγαινε το μήνυμα. Και δε θα μπορούσε να σε βαρέσει κανείς. Γιατί; Επειδή στέκεσαι έξω από την πολυκατοικία, στο μπαλκόνι σου ή στην ταράτσα ντυμένος στα μαύρα; Αλλά που να συνεννοηθούμε εμείς. Ή το άλλο που είχα σκεφτεί. Τώρα, στο πρώτο Γιούρογκρουπ που έγινε μετά τις εκλογές, να βγαίναμε όλοι στις ταράτσες μας και να δείχναμε τον κώλο μας. Να μας πάρουν οι δορυφόροι να το δείξουν παντού. Διπλής σημασίας μήνυμα. Σας γράφουμε στον κώλο μας ή μας πήρατε τα σώβρακα, ελάτε να μας γαμήσετε κι από πάνω. Αλλά που να συνεννοηθούμε εμείς.
Κλείνοντας, βάζω το βίντεο που δείχνει το θεό τον Bangsy, που πήγε στη Γάζα και έκανε γκράφιτι. Όχι, φυσικά δε συγκρίνω, απλώς παραθέτω, χρειάζεται λίγη σκέψη μόνο, τι κάνεις εκεί που πρέπει.
Όταν ρώτησε ένας ντόπιος τον Bangsy τι σημαίνουν τα γκράφιτι που έκανε στη Γάζα, αυτός απάντησε: "I wanted to highlight the destruction in Gaza by posting photos on my website — but on the internet people only look at pictures of kittens."
