Έχει γεμίσει ο κόσμος μαλάκες και καριόλες. Σώωπα θα μου πεις. Τι σώπα, σωπαίνω, δε βλέπεις πόσο καιρό έχω να γράψω; Κάνω το μόκο, το κάνω, κάθομαι στωικά περιμένω να δω πόσο ασέβεια πια υπάρχει ρε μαλάκα και ναι ρε, είναι ανεξάντλητη. Αυτή η μαλακία πια και η ασέβεια σε συνδυασμό με την παντελής έλλειψη ενσυναίσθησης, κάνει ένα κοκτέηλ για τον πούτσο εντελώς και προσβάλλω και το όργανο που από μόνο του, δεν μας έφταιξε σε τίποτα.
Σαφώς και φταίω εγώ για αυτά που νιώθω. Εγώ δεν είμαι χαλαρή και συνεχώς προσέχω με αποτέλεσμα στο τέλος να εκνευρίζομαι. Και βέβαια δεν είναι δυνατόν να είναι όλα σε τάξη και φυσικά έχω πιάσει τον εαυτό μου δεκάδες φορές να κάνω τις μαλακίες που κάνουν οι άλλοι και να τρώω μπινελίκια ή μούντζες δικαίως. Και μετά πάλι το ίδιο. Πάλι να νιώθω ότι έχω δίκιο.
Σε μερικά όμως έχω. Σε παρακαλώ εαυτέ, δώσε μου λίγο δίκιο, κάνε με λίγο πιο ξεχωριστή μπας και καταφέρω και επιβιώσω. Είναι καλό αυτό που έχω, να μη θέλω να πληγώνω τους άλλους ανθρώπους, είναι καλό που νοιάζομαι. Δεν μπορώ να είμαι τέλεια που πολύ θα ήθελα μπας και εξατμιζόμουν και αιωρούμουν εις τα σύννεφα μαζί με τα πουλιά και τίποτα δε μ ένοιαζε. Αλλά μπα.
Με ενοχλεί να μη σκέφτονται οι άνθρωποι τους άλλους ανθρώπους. Είναι πολύ άσχημο. Και άσε τις στιγμές που είσαι προβληματισμένος φουλ και το μυαλό σου είναι αλλού, ή δυστυχείς. Εκεί τι να σκεφτείς, μπορεί να σου πέφτουν από τα χέρια τα πράγματα. Αλλά σε στιγμές που είσαι καλά, που πας για διασκέδαση, γιατί να είσαι αρχίδι; Πας ας πούμε θέατρο. Πρέπει να κάνεις κότσο τα μαλλιά σου, να μιλάς στο κινητό και να βήχεις ενώ κουνιέσαι; ..Ναι, προφανώς υπερβάλλω, κανείς δεν κάνει όλα αυτά μαζί. Αν τα έκανε ένας, θα τον έβριζαν οι υπόλοιποι και θα τον απομόνωναν ενώ τώρα, άλλος κουνιέται, άλλος βήχει, άλλος ξύνεται και άλλος μιλάει στο κινητό. Έτσι, βρίσκεσαι μεταξύ μαλακισμένων, δεν μπορείς να παρακολουθήσεις, και στο τέλος, σηκώνονται όρθιοι και χειροκροτούν. Αυτό είναι το καλύτερο. Ναι, βέβαια, πιο επιφανειακή κουλτούρα πεθαίνεις. Ίσα για να πεις πήγα και είδα αυτό. Λες και χέστηκε κανείς.
Μαλάκες τίγκα. Έχει ξεχειλίσει ο τόπος. Και δεν υπάρχει και το τακτ πια. Η αξιοπρέπεια. Τους κάνεις παρατήρηση και μιλάνε κι από πάνω. Βρίζουν. Συγχύζονται. Εκεί βέβαια σηκώνει να τους ρίξεις μία μέσα στη μούρη με ένα τηγάνι να σου πω εγώ.
...Μήπως να θυμηθώ και τους μαλάκες τους παρλαπίπες; Ωωωω καααλά! Αυτό πάλι; Τι σχέδιο είναι; Θα κάνουμε αυτό, εκείνο, πάρε τηλέφωνο, μόνοι τους τώρα, εσύ ήσυχος στη θέση σου ούτε καν κι αυτοί να λένε να λένε να λένε και στο τέλος παίρνεις τηλέφωνο και δεν μπορούν, είναι απασχολημένοι φουλ. Για πάντα. Και ρωτάω: με τι κενότητα γεμίζετε τις ζωές σας; Πα πα πα πόσο σας λυπάμαι...
Τι ψάχνεις θα μου πεις. Ευτυχώς συναντάς ανθρώπους που αξίζουν. Που το χαμόγελό τους το χεις να το θυμάσαι αν δεν τους βλέπεις συχνά. Αν τους βλέπεις, ακόμα καλύτερα. Κι ευχαριστώ πολύ γι αυτούς τους ανθρώπους. Αν σκεφτείς ότι είναι λίγοι, είμαι πολύ ευχαριστημένη που τους συναντώ ή τους συνάντησα.
Τέλος πάντων. Πρέπει να γράψω ένα ποστ με καντήλια, δε γίνεται.
Σαφώς και φταίω εγώ για αυτά που νιώθω. Εγώ δεν είμαι χαλαρή και συνεχώς προσέχω με αποτέλεσμα στο τέλος να εκνευρίζομαι. Και βέβαια δεν είναι δυνατόν να είναι όλα σε τάξη και φυσικά έχω πιάσει τον εαυτό μου δεκάδες φορές να κάνω τις μαλακίες που κάνουν οι άλλοι και να τρώω μπινελίκια ή μούντζες δικαίως. Και μετά πάλι το ίδιο. Πάλι να νιώθω ότι έχω δίκιο.
Σε μερικά όμως έχω. Σε παρακαλώ εαυτέ, δώσε μου λίγο δίκιο, κάνε με λίγο πιο ξεχωριστή μπας και καταφέρω και επιβιώσω. Είναι καλό αυτό που έχω, να μη θέλω να πληγώνω τους άλλους ανθρώπους, είναι καλό που νοιάζομαι. Δεν μπορώ να είμαι τέλεια που πολύ θα ήθελα μπας και εξατμιζόμουν και αιωρούμουν εις τα σύννεφα μαζί με τα πουλιά και τίποτα δε μ ένοιαζε. Αλλά μπα.
Με ενοχλεί να μη σκέφτονται οι άνθρωποι τους άλλους ανθρώπους. Είναι πολύ άσχημο. Και άσε τις στιγμές που είσαι προβληματισμένος φουλ και το μυαλό σου είναι αλλού, ή δυστυχείς. Εκεί τι να σκεφτείς, μπορεί να σου πέφτουν από τα χέρια τα πράγματα. Αλλά σε στιγμές που είσαι καλά, που πας για διασκέδαση, γιατί να είσαι αρχίδι; Πας ας πούμε θέατρο. Πρέπει να κάνεις κότσο τα μαλλιά σου, να μιλάς στο κινητό και να βήχεις ενώ κουνιέσαι; ..Ναι, προφανώς υπερβάλλω, κανείς δεν κάνει όλα αυτά μαζί. Αν τα έκανε ένας, θα τον έβριζαν οι υπόλοιποι και θα τον απομόνωναν ενώ τώρα, άλλος κουνιέται, άλλος βήχει, άλλος ξύνεται και άλλος μιλάει στο κινητό. Έτσι, βρίσκεσαι μεταξύ μαλακισμένων, δεν μπορείς να παρακολουθήσεις, και στο τέλος, σηκώνονται όρθιοι και χειροκροτούν. Αυτό είναι το καλύτερο. Ναι, βέβαια, πιο επιφανειακή κουλτούρα πεθαίνεις. Ίσα για να πεις πήγα και είδα αυτό. Λες και χέστηκε κανείς.
Μαλάκες τίγκα. Έχει ξεχειλίσει ο τόπος. Και δεν υπάρχει και το τακτ πια. Η αξιοπρέπεια. Τους κάνεις παρατήρηση και μιλάνε κι από πάνω. Βρίζουν. Συγχύζονται. Εκεί βέβαια σηκώνει να τους ρίξεις μία μέσα στη μούρη με ένα τηγάνι να σου πω εγώ.
...Μήπως να θυμηθώ και τους μαλάκες τους παρλαπίπες; Ωωωω καααλά! Αυτό πάλι; Τι σχέδιο είναι; Θα κάνουμε αυτό, εκείνο, πάρε τηλέφωνο, μόνοι τους τώρα, εσύ ήσυχος στη θέση σου ούτε καν κι αυτοί να λένε να λένε να λένε και στο τέλος παίρνεις τηλέφωνο και δεν μπορούν, είναι απασχολημένοι φουλ. Για πάντα. Και ρωτάω: με τι κενότητα γεμίζετε τις ζωές σας; Πα πα πα πόσο σας λυπάμαι...
Τι ψάχνεις θα μου πεις. Ευτυχώς συναντάς ανθρώπους που αξίζουν. Που το χαμόγελό τους το χεις να το θυμάσαι αν δεν τους βλέπεις συχνά. Αν τους βλέπεις, ακόμα καλύτερα. Κι ευχαριστώ πολύ γι αυτούς τους ανθρώπους. Αν σκεφτείς ότι είναι λίγοι, είμαι πολύ ευχαριστημένη που τους συναντώ ή τους συνάντησα.
Τέλος πάντων. Πρέπει να γράψω ένα ποστ με καντήλια, δε γίνεται.
