8 χρόνια.

-Τι είναι οι δουλειές «Αρντάν»; Ελάτε τώρα!

-Δεν ξέρω τι σημαίνει «αγαπώ λίγο» δυστυχώς.

-Είναι ωραία στον Παράδεισο… ντλιν… ντλιν… ντλιν… Ω, είναι ωραία στον παράδεισο… ντλιν… ντλιν.. ντλιν… καθένας βρίσκει ότι πάντοτε ποθούσε...ντλιν… ντλιν… ντλιν!

-Το καλό κοινό σε ένα θέατρο είναι καλό για το κοινό καλό.

-Όταν βαριέμαι, βαριέμαι.

-Το λοιπόν παίδες, κινδυνεύει η υπόληψή μου.

-Μπα, δε γίνεται έτσι.

-«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του.»

-Τα κατάφερα!

-Φτωχός ο τίτλος σαν το μυαλό μου.

-Βαρέθηκα όλη αυτή τη μιζέρια και υπόσχομαι (όχι τίποτα, αλλά το έχω ανάγκη), να πήξω στη μαλακία τώρα που θα επιστρέψω.

-Έ Έ Έρχεται!

-Δεν ξέρετε πόσο μ’ αρέσει να περπατάω μέσα στα δέντρα.

-...έρχεται υβριστικότατο ποστ γεμάτο θυμό και μίσος.

-Κουράδες...
Μύξες...
Τσίρλες...
Μπινελίκι...
Γκρίνια...
Αγάπη...
Σκέψεις...
Πρήξιμο...

Πάλι τα ίδια η Κωλόγρια..!!!

-Έκλεψα και διαδίδω από τον Ροΐδη. Κάντε το ίδιο.

-Τρεις προσκλήσεις σε ένα ποστ θέλω να πω.

-Έψαξα έτσι λίγο να βρω από που ήρθε το έθιμο του να λέμε ψέμματα την Πρωταπριλιά και βρήκα αυτό και αυτό συν πόσα άλλα που βαριέμαι να αντιγράψω.

-Καταρχάς, Καλό κι Ευτυχισμένο Μήνα σε όλους σας.

-Γαμώ το ίντερνετ, γαμώ τις συνδέσεις μου, γαμώ την εξέλιξη, γαμώ τις επικοινωνίες και γαμώ το σπίτι ολονών!

-Πριν αφήσω τα κόκαλά μου, πρόλαβαν και με κάλεσαν σε παιχνίδι.

-...του Αριστομένη Βαλαώρα.

-(Να ρωτήσω κάτι πριν αρχίσω;; Γιατί λυσσάτε να τελειώσει; Γουστάρετε περισσότερο τα ποστ που λένε ότι βαριέμαι και με ενοχλεί ο θόρυβος; Και στο κάτω-κάτω, τι θέλατε να γράψω; «Πήγα στο κάμπινγκ, ωραία ήταν, ταλαιπωρήθηκα λίγο στην αρχή, αλλά μετά εντάξει, καλά πέρασα, δεν έγινε και τίποτα σπουδαίο και μετά από μια βδομάδα γύρισα». Ορίστε λοιπόν, έτσι πέρασα στις διακοπές μου. Όποιος είναι ικανοποιημένος μ’ αυτό, να μη διαβάσει παρακάτω και να ξανάρθει όταν θα έχω ποστ που λέει ότι βαριέμαι και με ενοχλεί κάποιος θόρυβος. Λαμόγια. Πόρνες όλοι σας. Θα σας γαμήσω στη λεπτομέρεια. Μέχρι και τι χρώμα φερμουάρ είχε η τσέπη στο σορτς του βρωμίλου που σέρβιρε στην ταβέρνα θα περιγράψω. Έτσι, θα χιονίζει και γω θα μιλάω για παραλία. Για να μάθετε).

-Τώρα ξέρετε τι έχω πάθει.

-Μας έχετε πρήξει τα αρχίδια με τα παιχνίδια σας αλλά δεν μπορώ να κάνω τίποτα όταν δύο καταπληκτικές γυναίκες (γλείψιμο, γλείψιμο, γλείψιμο) με καλούν να παίξω.

-Γεια σας, ήρθα.

-Χο χο χο!

-...

Τα γαμώ όλα.

-...πριν μερικές μέρες.

-Μιλούσα λέει στην ύπνο μου χτες, ροχάλιζα, πεταγόμουν και ξυνόμουν, αλλά εγώ δε θυμάμαι τίποτα.

-Το πράμα με τη μύτη μου όλο και χειροτερεύει.

-Ψηφίσατε; Εγώ ναι.

-Γεια σας φίλοι μου!

-Στραγάλι στον κατήφορο.

-Φανταστικά!

-Καταρχάς Καλό Μήνα και Ευτυχισμένο σε όλους αν και με τόσο άγχος στρες παχυσαρκία που έχουμε όλοι, το βλέπω δύσκολο.

-...φωτιά στη στράτα μου.

-Αγαπητοί μου φίλοι γεια σας.

-Πώς σας μπήκε;

-Τα'θελε η μαμά σου, τα'θελες και συ!

-Ξέρετε τι σημαίνει να είσαι καταδικασμένος σε αιώνια εγρήγορση;

-Έτσι ζω τον τελευταίο καιρό, έτσι βαράνε οι καμπάνες, έτσι κουράζομαι, έτσι σκέφτομαι.

-Το έχετε σκεφτεί πως οι άνθρωποι ή είναι φυλακισμένοι σε διαφορετικούς τύπους εξαρτήσεων ή παλεύουν καθημερινά να κάνουν απεξάρτηση;

-Κάποιος μας δουλεύει εδώ και δεν το έχουμε καταλάβει.
-Καλό Μήνα πρώτα απ' όλα.
-Έτσι έβαλα τον τίτλο, πιασάρικος και καλά.
-Είπα να γίνω λίγο σπαζαρχίδω μιας και ξέρω πως οι περισσότεροι σκέφτονται το χειμώνα μετά τις διακοπές του καλοκαιριού και τους σηκώνεται η τρίχα.
-Που λέτε.

-Με σοκολάτα και καρύδια.

-Βγαίνεις από "πόλεμο", σχεδόν γυμνός, με μώλωπες, γρατζουνιές, κοψίματα, κρυώνεις, φοβάσαι, δεν ξέρεις που πατάς.

-Όπως λέμε Ανώνυμοι Αλκοολικοί.

-Γεια σας.

-Αν σου αρέσουν τα καυτά υγρά κορίτσια, άνοιξε την τηλεόρασή σου στις 3 το πρωί να βρεις τη γεια σου μεγάλε.

-Η απουσία έμπνευσης σε συνδυασμό με τον χτύπο της καμπάνας σε γηπεδιακούς ρυθμούς και την ιδέα ότι έρχεται Πάσχα που δεν το χωνεύω και θα βαράει ολημερίς κι ολονυχτίς και με κάνει να σκέφτομαι πως ''καλύτερα να ήμουν στο Μααστρίχτ που τουλάχιστον θα έβγαινα έξω χωρίς να κινδυνεύω να με κόψει ένα μηχανάκι στο πεζοδρόμιο αλλά στ' αρχίδια μου κι αυτό συν κάτι άλλο και κάτι άλλο και κάτι άλλο μου μπλοκάρουν το μυαλό και μου αποσύρουν την ενέργεια να γράψω αστείες μαλακίες γιατί το θέμα μου προϋποθέτει σκέψη και τη διατήρηση αυτής της μικρής φλόγας που συνεχίζει να σιγοκαίει ενώ όλα καταρρέουν και κάνει ακόμα και μένα την ίδια ν' απορώ που τη βρήκα και τι κάνει εκεί κι αν μας δουλεύει ενώ προσπαθεί να διατηρήσει την ψυχραιμία του μα φτάνει μια στιγμή για ν' αρπαχτώ και τελικά.. θα δείξει. Ουφ. Έχει κανείς όρεξη για ψέμματα; Αρκετά δεν έχουμε ακούσει; Μόνο αλήθεια παρακαλώ.

-Έχοντας φάει μόλις ένα ληγμένο παγωτό (το έχω στο ψυγείο από πέρσυ) και περιμένοντας ένα φίλο μου να έρθει να δει γιατί δεν λειτουργεί το mozilla στο μικρό λάπτοπ ενώ λειτουργεί το explorer και φυσικά θα τον βρίσω γιατί όποιος έρχεται να με βοηθήσει σε κάτι τον βρίζω, είναι νόμος αυτό, τέρμα και τελείωσε, σας γράφω.

-Γκρινιάζω γκρινιάζω αλλά νομίζω ότι μου αρέσει η ταραχή.

-Να πέσουν μερικά γιατί έχω αρχίσει να βιδώνομαι και σε μεγάλη ηρεμία έχω κρατηθεί τόσο καιρό.

-Τι να πω.

-Της πουτάνας το κάγκελο!

-Έχω τις μαύρες μου, νομίζω ότι λέω όλο βλακείες, δε με αγαπάει κανείς, είμαι μια πατημένη κουράδα στο παπούτσι ενός άστεγου που η σόλα του είναι φαγωμένη και σε λίγο θα ξεμείνει κάπου και θα την πάρει το νερό ενός βοθρατζίδικου και θα τη ρίξει σε ένα λαγούμι στο κέντρο της πιο βρώμικης περιοχής της πόλης και θα μείνει εκεί μέχρι να λιώσει.

Κατά τα άλλα καλά.

-Μεγαλύτερη αλήθεια δεν έχει, όχι.

-Εγώ είμαι το καμμένο δάσος.

-Πρώτα απ' όλα Καλή Χρονιά σε όλους.

-1η Φλεβάρη φίλες και φίλοι, χιονίζει στο κέντρο της Αθήνας όπως και σε πολλές άλλες πόλεις της Ελλάδας, καθώς και της Ευρώπης αν και αυτό το τελευταίο δεν μας κάνει εντύπωση γιατί είναι πολύ συχνό φαινόμενο.

-Ευτυχώς που θα έγραφα πολύ, πολλά και πόσα.

-Πόσο ειρωνικό ακούγεται ε;

-Το συγκεκριμένο ποστ είναι αφιερωμένο σε όσους πιστεύουν ακόμα πως οι μεγαλύτεροι άνθρωποι σε ηλικία θα ψηφίσουν τα μεγάλα κόμματα.

-Το γενικότερο κλίμα αυτών των εκλογών μοιάζει με τις κακοποιημένες γυναίκες και το φόβο που νιώθουν ν' αφήσουν πίσω τους αυτό που τις σκοτώνει.

-Όχι πείτε μου, σας παρακαλώ πείτε μου, δεν αναπολείτε το χειμώνα με το ψωλόκρυο;

-Καλημέρα σε όλους.

-Μιλάμε τι ωραίο πράμα το ξεστράβωμα, πολύ ωραίο όμως.

-Έχω τσαντίλες.

-Αγριεύουν τα πράγματα, το αντιλαμβανόμαστε να υποθέσω.

-Η επικοινωνία συνεχίζει να χάσκει και η κοινωνία έχει πέσει στην πρέζα.

-Ένα κλανοπόστ νομίζω πως είναι σωστό να αναρτηθεί για Καλή Χρονιά, επιβάλλεται και έτσι πρέπει μπας και κλάσει πάνω του το νέο έτος αν και '13, αν και Τρίτη και '13, αν και με πολιτικούς αυτούς που έχουμε, μα τι καθυστερημένος ο άλλος, ο πρωθυπουργός ντε, βγήκε χτες και έλεγε, ούτε άκουσα, έβριζα τόσο δυνατά επίτηδες που δεν άκουγα, άντε ρε από κει που θα ευχηθείς παλιοκαραγκιόζη, να μας δώσεις τα λεφτά σου να γουστάρουμε άμα θες να βοηθήσεις, να μας έστελνες χτες λιμουζίνες να μας πηγαίνουν βόλτες και σπίτια μας που αναγκαστήκαμε να πάρουμε τα αυτοκίνητά μας ή να πληρώνουμε ταξί μεθυσμένοι άνθρωποι μαλάκα, να πεις στη Μέρκελ να πα να γαμηθεί, να τους χώσεις όλους φυλακή, να μπεις και ο ίδιος και μετά να αυτοκτονήσετε ομαδικώς.

-Μπλογκάκι μου σε έχω παραμελήσει.

-Για τη γιορτή της γυναίκας, θα ήθελα όλοι μαζί να γιορτάσουμε τα 3 εκατομμύρια γυναίκες που πεθαίνουν καθημερινά επειδή απλώς είναι γυναίκες, να γιορτάσουμε τις 600.000 που τους κάνουν κλειτοριδεκτομή, άλλες πόσες που τις λιώνουν στο ξύλο, τις βιάζουν, τις πετάνε σε χαντάκια, δεν τους δίνουν τα ίδια λεφτά σε δουλειές, τους μιλάνε άσχημα, τις προσβάλουν με σεξιστικά σχόλια και τους δημιουργούν αισθήματα κατωτερότητας, δεν τις εκτιμούν ως μάνες που αν δεν υπήρχαν οι μάνες δεν θα υπήρχε αυτό το ηλίθιο ανθρώπινο είδος.

-Χρειάζεται άρα κριτική ικανότητα, εξυπνάδα και ευστροφία για να μπορέσει κάποιος να συνδυάζει πράγματα ή αρκεί να είναι πονηρός, χωμένος στη ζωή, να έχει φάει πολλά πακέτα, να παρακολουθεί τι γίνεται γύρω του και να μην κοιμάται όρθιος;

-Βασικά ευχές θα ήθελα να γράψω αλλά κάπως το μυαλό μου είναι θολό και δεν ξέρω τι να πω.

-Περνάω κρίση.

-Η Ελλάδα μοιάζει με μια πολύ ωραία καριόλα.

-Σε πρώτη φάση θα ήθελα να πω κάτι άσχετο με το θέμα το οποίο δεν αφορά τον Αστέρα Τρίπολης, οπότε εσύ ποδοσφαιρόφιλε αναγνώστη που έψαχνες τα νέα της αγαπημένης σου ομάδας και κατά λάθος μπήκες εδώ, φύγε και μην καθυστερείς, τούτο το blog δεν γράφει για ποδόσφαιρο, γκόμενα το 'χει, ευχαριστώ.

-Πόσο μου τη δίνει αυτή η εκκλησία άμα βαράει τον ύμνο του Ολυμπιακού δε λέγεται.

-Ποιος το ’κανε, ποιος, να ’τος, ο πούτσος ο κεφάτος.

-Ειρωνικός τίτλος και γω έγραφα και δεν γραφόταν τίποτα.

-Για όποιον δεν είναι μαλάκας τρόμπας να τρομπάρει μαλακία μέχρι να σκάσει. Γι' αυτόν θα είναι καλή χρονιά.

-Μετά από απαίτηση δεκάδων χιλιάδων αναγνωστών (2 φίλες μου), έχουμε και πάλι στο πρόγραμμά μας, κριτικές για ταινίες.

-Δίνω σημασία στο τι συμβαίνει γύρω μου.

-Λοιπόν, ποτέ δεν μου άρεσε να μου κάνουν ερωτήσεις.

-Το λοιπόν μάγκες και μόρτες.

-Jif

-Είναι μερικές φορές ρε παιδί μου που γυρίζεις σπίτι σου μετά από μερικά ποτάκια και για σένα δεν έχει τελειώσει το βράδυ, στην πραγματικότητα έχει αρχίσει.

-Σχεδόν δύο εβδομάδες μετά, ολοκλήρωσα σε 21 σελίδες (καλή επιτυχία στον αναγνώστη) την εμπειρία που όχι, δε μου άλλαξε τη ζωή αλλά ναι, τη λες πολύ έντονη, βιωμένη σε μια ήδη έντονη περίοδο, μα πως αλλιώς θα γινόταν, τίποτα ποτέ δεν έρχεται ένα-ένα, ή όλα μαζί πέφτουν, ή τίποτα.
-Οι ζωές μας είναι γεμάτες απώλειες.

-Κάποια Μέρα.

-Θυμήθηκα παλιά που έβαζα κάτι τίτλους γάμησέ τα, ό,τι να'ναι, Ο Μουσακάς και η Διπλή Γύρα Πατάτα ξέρω γω, κάτι τέτοια.

620 αναρτήσεις, 620 προτάσεις, οι πρώτες, από το πρώτο ποστ κάθε μήνα από το 2006 που ξεκίνησα, μέχρι σήμερα.

Το μπλογκ μου έχει γενέθλια και γιορτάζει τα 8 χρόνια. Κι αυτό είναι το ποστ 621.

Πρόλαβα. Είναι 11:20, είχα στο νου μου να γράψω επετειακό ποστ σήμερα και το ήθελα όλη μέρα αλλά δεν πρόκαμα. Ήθελα να κωλοβαρέσω, δε με άφηναν, τελικά τα κατάφερα. Επάξια. Και πρόλαβα και να γράψω το ποστ. Και τώρα έχω βάλει τη μηχανή στο φουλ να τα πω όλα ώστε να το αναρτήσω τη σημερινή μέρα.

Κι αν δεν προλάβεις τι έγινε;
Τίποτα.
Γιατί τι έγινε δηλαδή αν βγει αύριο; Θα χαθεί κάποια σειρά;
Όχι.
Οπότε;
Τίποτα.
Εντάξει.

Η σημερινή μέρα.

Προσπαθώ να κωλοβαρέσω. Είχα υποσχεθεί ότι μόλις τελειώσει ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΡΑΜΑ που ζούσα τον τελευταίο καιρό με ΤΟΣΟΥΣ μαλάκες να μου ΖΑΛΙΖΟΥΝ Τ’ ΑΡΧΙΔΙΑ, θα κωλοβαρούσα.

Έχω τόσα να πω που δεν ξέρω αν θα τα πω ποτέ. Ανάλαφρες διηγήσεις σε φίλους, τους κάνουν να με εκβιάζουν πως αν δεν γράψω αυτές τις καταπληκτικές εμπειρίες με ντοκουμέντα θα μου δείξουν αυτοί.

Πλατειάζω. Τι να κάνω. Υπέφερα. (Και δεν έχει τελειώσει ακόμα. Ούτε θα τελειώσει σύντομα. Απλώς το επόμενο στάδιο φαίνεται περισσότερο ενδιαφέρον, με λιγότερους μαλάκες, πιο συγκεντρωμένο και ενήμερο και καθ’ όλα έτοιμο. Όσο μπορεί να είναι κανείς).

Η σημερινή μέρα.

Προσπαθώ να κωλοβαρέσω. Ξεκινάω από τις ωτασπίδες που έβαλα μετά το πρώτο κατούρημα τα ξημερώματα ώστε να κοιμηθώ υποχρεωτικά χωρίς να με ξυπνήσει κανείς και να θέλει. 
Ξύπνησα νωρίς γιατί συνήθισα τόσες μέρες μαλακία.
Υπό το καθεστώς ανελέητης ντάγκλας και πόνων παντού, ψάχνω να βρω τον πατέρα που είναι στο καφενείο και έχει το αυτοκίνητο που το θέλω γιατί το δικό μου δεν το ξεπαρκάρω με τίποτα καθημερινή. Πρέπει να με έχετε πολύ ανάγκη.

Μέχρι να βρεθεί ο πατέρας πάω στο μπάνιο και βλέπω πως είμαι πρησμένη λες και κάποιος είχε πιάσει τα μάγουλά μου και τα είχε πιέσει με τα δάχτυλα προς τα μπροστά, όπως κάνουν οι θείες στα παιδάκια. Από το μαξιλάρι.
Τονίζω στον εαυτό μου να θυμηθώ να φοράω γυαλιά ηλίου όλη μέρα σήμερα.

Ο πατέρας βρίσκεται. Η μάνα σίλβερ αλέρτ τον ανακάλυψε. Το αυτοκίνητο θα είναι στην ώρα του.

Ετοιμάζομαι, κατεβαίνω, λαγούμι μπροστά από το σπίτι, σκάβουν γι’ αέριο. Να βρουν; Δεν ξέρω. Θα μπορούσε, ήταν πολύ βαθύ. Βάζω τα γέλια. Κάνω τις πρώτες δουλειές γρήγορα ώστε να κάνω τι; ΝΑ ΚΩΛΟΒΑΡΕΣΩ.

Αρχίζουν τα τηλέφωνα. Μου ζάλισαν τ’ αρχίδια. Συμβολαιογράφοι, λογιστές, η μάνα, δουλειές, αλλά εγώ είμαι πονηρή κι όταν θέλω να κωλοβαρέσω το προσπαθώ πολύ. Τους βάζω να μιλήσουν μεταξύ τους. Πήγα για κωλοβάρα.

Στην κωλοβάρα, δε μάσησαν, άρχισαν να με παίρνουν τηλέφωνο για να μου πουν ότι συνεννοήθηκαν μεταξύ τους. Γίνομαι φίλη με τους μαγαζάτορες του μαγαζιού που ήμουν γιατί είπε πολλά το στόμα μου. Ήρθε ο κολλητός να μου πει τι να διαλέξω γιατί δε μπορούσα να αποφασίσω. Τα καφέ ή τα κόκκινα; Τελικά μάς άρεσαν τα καφέ αλλά πήρα τα κόκκινα γιατί καφέ έχω και ήθελα κόκκινα.

Πάμε για κωλοβάρα. Κωλοβαράμε. Αρχίζει να πετυχαίνει το σχέδιο. Δεν έχει άλλα τηλέφωνα. Ο κολλητός μου λέει ότι δε μπορεί να κωλοβαράει άλλο γιατί πρέπει να δουλέψει. Εγώ γυρίζω σπίτι γιατί θυμάμαι ότι έχουμε πει με τον άλλο κώλο και βρακί να μου κάνει κάτι δουλειές.

Στη διαδρομή κωλοβαράω και αργώ να γυρίσω σπίτι. Βρίσκω μηνύματα του κώλου βρακιού τον παίρνω τηλέφωνο μου κάνει τις δουλειές, αποφασίζουμε να κωλοβαρέσουμε. Παίρνει η μάνα μου ανάβει φωτιές. Μηχανικοί τηλ μάνα μπινελίκια λύνονται όλα. Πάμε με κώλο βρακί στο σπίτι του. Μέσα σε μια σακούλα έχουμε μπλακεντέκερ, σοκολάτα, μανταρίνια, σπανακόπιτα, πατατόπιτα, ένα γλυκό σταφύλι, μία βάση για κουτάλες, το στικάκι μου με ταινίες. Στη διαδρομή θυμάται ότι θέλει σούπερ μάρκετ, πάει σούπερ μάρκετ εγώ προχωράω για περίπτερο. Πάω στο σούπερ μάρκετ, έχει δώσει τη σακούλα στην είσοδο, τον βρίσκω στο ταμείο, η κοπέλα έχει σουτάρει τη σακούλα, έχει σπάσει το βάζο με το γλυκό, τα έχει λούσει όλα ζάχαρες και σταφύλια σε όλα, εμείς λέμε δε πειράζει δε πειράζει αυτή και καλά στενοχωριέται, τώρα το ’χει ξεχάσει ήδη. Στο δρόμο βάζουμε σε άλλη σακούλα τα φαγώσιμα γρήγορα, πάω να βάλω το χέρι πιο βαθιά, ΟΧΙ ΕΚΕΙ, φοβάται μην κοπώ, δεν το βάζω, πετάμε τη σακούλα.

Μαζί με το στικάκι.

Το καταλάβαμε στο σπίτι του.

Στην είσοδο της πολυκατοικίας, βρήκαμε αυτό το χαρτάκι.

Αυτά. Τέλειωσε η μέρα.
Κωλοβαρέσαμε.

Πρόλαβα.
Και τι έγινε;
Τίποτα.

Update:
Και μία ώρα μετά, εκεί που πίνω χαλαρωτικό τσάι μπας και κοιμηθώ, γίνεται σεισμός βαρβάτος. Κι ακόμα ένας. Όχι άλλο, μονολογώ. Κλάνω μέντες. Τσίτα τα νεύρα. 
Και σου'πα μη γιορτάζεις.
Αυτή είναι μέρα αδερφούλα μου.
 

Η πιθανή ανταπόκριση της αλληγορικής σημασίας.

Θυμήθηκα παλιά που έβαζα κάτι τίτλους γάμησέ τα, ό,τι να'ναι, Ο Μουσακάς και η Διπλή Γύρα Πατάτα ξέρω γω, κάτι τέτοια.
Πω ρε μαλάκα ένα μήνα έχω να γράψω, τι λες τώρα. Να σου πω κάτι; Πάρε καταρχήν το γαμάτο gifάκι, που το ονόμασα:

Ο Ορισμός του Cool. 
Έτσι πρέπει να είσαι. Να κάνεις τα αδιανόητα και να είσαι σίγουρος ότι θα πετύχουν. Και να πετυχαίνουν λέει.

Και όσο εσείς βλέπετε το gifάκι και γελάτε, εγώ θα κοιτάξω τα δελτία τζόκερ που ΔΕΝ έπαιξα χτες. Αν είναι τα νούμερα που κέρδισαν και ΔΕΝ τα έπαιξα γιατί δεν πρόλαβα επειδή ήμουν σε μια μαλακία ραντεβού για δουλειά, θα είμαι cool. Γιατί έτσι πρέπει να είσαι.