Ταινίες που σαλεύουν και το θεατή γυρεύουν.

Μετά από απαίτηση δεκάδων χιλιάδων αναγνωστών (2 φίλες μου), έχουμε και πάλι στο πρόγραμμά μας, κριτικές για ταινίες.

Τι είδαμε λοιπόν αυτές τις μέρες;

Τον κώλο μας. Ένα κάρο ταινίες. Ας αναφέρω μερικές:

Her.
Το είχα πει ότι θα μου αρέσει, είχα πει ότι είμαι προκατειλημμένη. Φανταστική ταινία. Όποιος δεν την έχει δει, μπορεί να δει το τρέιλερ.

Καλό; Έκλαψα όταν είδα την παρωδία. Δεν υπάρχουν οι τύποι (Jonah Hill, Michael Cera). Κοροϊδεύουν. Και δεν πειράζει, γιατί είναι τόσο φοβεροί που μόνο να το αποδεχτείς μπορείς. Και φυσικά, δεν μπορούν να μειώσουν σε καμία περίπτωση την υπέροχη ταινία του Spike Jonze γιατί πολύ απλά δε γίνεται.

Στο Her ο τύπος δημιουργεί έναν ολόκληρο κόσμο. Από τα χρώματα μέχρι τους τοίχους, τα ρούχα, και τις δουλειές είναι όλα φρέσκα και νέα. Εκτός από το ένα και μοναδικό γνωστό σε όλους. Τη μοναξιά. Πολύ μου άρεσε. Καλά για τον Joaquin Phoenix, τι να πω. Ότι είναι φανταστικός ηθοποιός; Ε ναι, εντάξει.

Dallas Buyers Club.
Με αυτόν τον τύπο έχω ένα θέμα. Τον Matthew McConaughey ντε. Παίζει παντού το βλάχο. Αλλά τον παίζει καλά ο πούστης. Βασικά, μάλλον είναι βλάχος με ταλέντο. Έχει κι εκείνους τους κοιλιακούς, τον βλέπουν οι άλλοι, έχουν γράψει ένα σενάριο με βλάχους καουμπόιδες, Α το Μάθιου θα πάρουμε. Ε, και γω αυτόν θα έπαιρνα, τους καταλαβαίνω.
Τον φαντάζομαι κανονικά, τον ελεύθερο χρόνο του να καβαλάει μηχανικούς ταύρους και τέτοια. Ντάξει, μπορεί να ντρέπεται επειδή είναι γνωστός κι έτσι αλλά είμαι σχεδόν σίγουρη ότι άμα βρεθεί σε κανένα κωλοχώρι κοντά στο Τέξας που έχουν μόνο ραδιόφωνο και κλωτσάνε πέτρες στον ελεύθερο χρόνο τους, αυτός βρίσκει ευκαιρία και καβαλάει όλους τους ταύρους να ξεδώσει από την καταπίεση.

Μπορεί να έχω δει και όλες του τις ταινίες. Μου είναι ιδιαίτερα συμπαθής. Αλλά είναι βλάχος. Τι να πω. Ψέμματα; Ξεκίνησε με καψουροταινίες απ' αυτές που βλέπω και δε ζητάω σε κανένα να τις δει μαζί μου, δεν θα ήθελα άλλωστε γιατί εκεί που είμαι έτοιμη να κλάψω, υπάρχει 75% πιθανότητα να πεταχτεί ο άλλος και να πει "τι μαλακίες βλέπουμε" ή να σε πάρει χαμπάρι ότι συγκινείσαι και να αρχίσει να σε κοιτάει χασκογελώντας. Ε δε μπορώ. Αυτές τις κωλομελογλυφάτες τις βλέπει κανείς μόνος του να το φχαριστηθεί.
Ξεκίνησε λοιπόν με τέτοιες και ήταν καλός. Τον πήραν σε σοβαρότερες, πάλι καλός. Όπου τον έχω δει είναι καλός. Αλλά τι είναι είπαμε; Α γεια σου. Βλάχος. Και κει που δε θέλει προφορά, αυτός πάλι έχει.
Παρόλα αυτά, είναι φίλος μας και τον αγαπάμε. Και το Dallas Buyers Club ήταν πολύ ωραίο. Ο τύπος έχασε ένα σωρό κιλά, αποστεώθηκε κανονικά, γιατί παίζει το ρόλο ενός ανθρώπου -αληθινή ιστορία- που έπασχε από aids και είναι φοβερός (ο βλάχος).
Γενικά εμένα μου αρέσουν οι αληθινές ιστορίες. Αλλά όταν γίνονται ταινίες, δεν έχουν μεγάλο περιθώριο προς τη φαντασία, οπότε συνήθως είναι οκ, καλές έως πολύ καλές. Αλλά να σκίσεις το βρακί σου, δεν το σκίζεις. Και γιατί να το σκίσεις άλλωστε; Δεν υπάρχουν λεφτά για ψώνια.

Μια άλλη ταινία που δεν ξέρω πόσοι την πήρανε χαμπάρι και παίζει πάλι ο φίλος μας και είναι ΠΑΡΑ πολύ ωραία ταινία, είναι το Mud. Και πήγανε και βάλανε ελληνικό τίτλο "Ένα καλοκαίρι". Τι να πω. Καλύτερα να έβαζαν, "Θέλω να γαμήσω την ταινία". Μα ένα καλοκαίρι; Που παραπέμπει αυτό αν είσαι έλληνας, όχι πες μου.



Συγνώμη κιόλας δηλαδή. Mud. Λάσπη φίλε μου. Μέσα στο βούρκο. Πολύ ωραία ταινία. Τα πιτσιρίκια δε που παίζουν σε αυτή, απλά είναι φανταστικά. Πραγματικά συγκινούμαι όταν τα πιτσιρίκια δίνουν τέτοιες ερμηνείες. Πολύ ωραία ταινία. Πιο ωραία από το Dallas Buyers Club. Αλλά άλλο το ένα και άλλο το άλλο.

The Wolf of Wall Street.
Ντάξει, νόμιζα ότι θα μου αρέσει περισσότερο. Βασικά τη βρήκα πολύ μεγάλη. Κι άλλοι άνθρωποι το είπαν αυτό. Γαμίσια ναρκωτικά γαμίσια ναρκωτικά, εντάξει, το καταλάβαμε συν ότι το ξέραμε, το μάθαμε, το ζούμε στο πετσί μας τι έγινε οικονομικά. Βέβαια, σε ξεστραβώνει λίγο, εσένα, εμένα, τον όποιον δεν ξέρει πως λειτουργεί/ούσε το χρηματιστήριο και τι είναι οι λεγόμενες φούσκες και πως ένα θρασύτατο αρχίδι μπορεί να πιάσει κότσο κοσμάκη και να χεστεί στο τάλιρο. Άμα έχεις 3 ώρες διαθέσιμες, όρεξη να εκνευριστείς και να δεις το θεό Λεονάρντο ΠΑΛΙ σε θεϊκή ερμηνεία, απόλαυσέ τη. 

Saving Mr. Banks.
Άλλη μία αληθινή ιστορία για την κυρία (P.L. Travers) που έγραψε τη Μαίρη Πόπινς. Παίζει η φοβερή Έμμα Τόμσον που πάντα είναι φοβερή και όπως είπε και η φίλη της η Μέριλ Στριπ, πολύ λυπήθηκε που δεν είναι υποψήφια για όσκαρ. Εντάξει, για όσκαρ δε νομίζω ότι ήταν, στο Χάρι Πότερ νομίζω έπαιζε ακόμα καλύτερα αλλά όπως και να το κάνεις, είναι φοβερή ηθοποιός. Ο Τομ Χανκς πάντα ο καλός κλασικός Τομ Χανκς ο οποίος είναι γλύκα στο ρόλο του Γουόλτ Ντίσνεϋ. 
Η ταινία είναι οκ, δεν είναι κανένα αριστούργημα αλλά βλέπεται σχετικά ευχάριστα για όποιον έχει απορία τι έγινε με αυτή που έγραψε τη Μαίρη Πόπινς και αλήθεια, πως να ήταν ο Γουόλτ Ντίσνεϋ; Ε, ο Γουόλτ Ντίσνεϋ ήταν γαμώ τα παιδιά και αυτή είχε δωδεκάμιση χιλιάδες προβλήματα που λύνονται μόνο με πολλές ώρες ψυχανάλυσης. Μα να σε παρακαλάει ο Γουόλτ Ντίσνεϋ και συ να κάνεις τη δύσκολη; ΝΑ ΣΕ ΠΑΡΑΚΑΛΑΕΙ Ο ΓΟΥΟΛΤ ΝΤΙΣΝΕΫ ΚΑΙ ΣΥ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ ΤΗ ΔΥΣΚΟΛΗ; Δε γίνεται. Εγώ θα έκλαιγα γοερά όλο το 24ωρο από χαρά μέχρι να στερέψει το νερό από το κορμί μου και να πεθάνω σε πελάγη ευτυχίας.

Philomena. 
Τι είναι αυτό; Αυτό είναι η καινούρια ταινία του Stephen Frears τον οποίο και εκτιμώ ιδιαιτέρως. Το θέμα όμως αυτής της ταινίας το έχει πάρει από το Πάμε Πακέτο με τη Βίκη Χατζιβασιλείου. Μάνα έχασε παιδί, παιδί έχασε μάνα, ποιος τι που γιατί και δως του κλάμα η κυρία. Όχι ντάξει, δεν είναι δακρύβρεχτο μελόδραμα, καμία σχέση. Σε πολλά σημεία γέλασα. Παίζουν άλλωστε οι καταπληκτικοί Steve Coogan και Judi Dench οι οποίοι δε χρειάζεται να κάνουν και πολλά για να αποδείξουν πόσο καλοί ηθοποιοί είναι. Δεν με κούρασε, την είδα μια χαρά, βρήκα όμως ότι δεν είχε τόσο μεγάλο ενδιαφέρον για να κάτσει τώρα ο Stephen Frears και να την κάνει ταινία, τα ψιλοξέρουμε αυτά πάνω κάτω. Συν ότι διαπίστωσα μερικά φάουλ όπως κάποια στη συμπεριφορά της κυρίας και το ότι η ταινία θα έπρεπε να έχει τελειώσει μισό λεπτό πριν από τη στιγμή που τελείωσε. Κατά τα άλλα οκ. Στίβεν Φρίαρς σε αγαπάμε και είσαι φίλος μας. Ποιος δεν έχει δει το High Fidelity; Τις Επικίνδυνες Σχέσεις; Ωραίες ταινίες. Και να θυμήσω, ότι το High Fidelity είναι από το ομώνυμο βιβλίο του Νικ Χόρμπι ο οποίος είναι θεός και γράφει γαμηστερά βιβλία που αν δεν έχετε διαβάσει είστε χαζοί.

Ιnside Lewyn Davis.
Ντάξει. Κ+Κ=LFE (Κωλόγρια + Κοέν = αγάπη για πάντα). Τι να πω. Καταρχήν αγαπώ Κοέν γιατί έχουν τέτοιους διαλόγους:

-Τζιν, που είναι το Σινσινάτι;
-Τι;
-Το Σινσινάτι. Δεν είναι δω.
-Εκεί πρέπει να είναι.
-Δεν είναι όμως. Είναι..
-Το Σινσινάτι;
-Ναι.
-Το έχω.
-Τι;
-Το έχω!
-Έχεις το Σινσινάτι;
-Ναι, το θέλεις;
-Μπορώ να το έχω;
-Να στο φέρω;
-Ναι.

Κατάλαβες; Δε γίνεται. Είναι απλά τα πράγματα. Επίσης, βάζουν να παίξει ο Τζάστιν Τίμπερλέικ και κάνει το φλώρο που από τη μία λατρεύεις το τραγούδι που λέει και από την άλλη θες να του ρίξεις μία με την παντόφλα μέσα στη μούρη να του χαλάσεις τη χωρίστρα.
Επίσης όλοι οι χαρακτήρες τους είναι ΜΟΥΡΕΣ. ΜΟΥΡΑΚΛΕΣ. ΜΟΥΡΑΚΛΟΜΟΥΡΑΚΛΕΣ. Επίσης κάνουν ό,τι γουστάρουν. Αγαπώ τους σκηνοθέτες που κάνουν ό,τι γουστάρουν. Ξεκινάει η ταινία κι έχει 3 λεπτά τραγούδι. Μα πες μου. Ποιος νορμάλ σκηνοθέτης θα έβαζε με το καλημέρα σας 3 λεπτά τραγούδι και φολκ κιόλας. Πες μου ποιος. Ο Αλμοδοβάρ. Ο Ταραντίνο. Ο.. δεν ξέρω. Όσοι κάνουν ό,τι τους γουστάρει. Ο Αλμοδοβάρ θα έβαζε 3λεπτο τραγούδι και από πίσω ένα τραβεστί να πηδάει μια φουσκωτή κότα κι ο Ταραντίνο θα έβαζε 3λεπτο τραγούδι κι από πίσω ο ίδιος να πίνει μπύρα και να τραγουδάει ενώ κάποιος τον μαχαιρώνει σύριζα επειδή έχει αγριοφωνάρα. Ε μα ναι. Τσιρς στους σκηνοθέτες που κάνουν ό,τι τους γουστάρει.
Για τη συγκεκριμένη ταινία τώρα, παίζουν ΦΟΒΕΡΑ. Μέχρι ΚΑΙ η γάτα! Γέλασα πολλές φορές και στο τέλος χειροκρότησα. Ο πρωταγωνιστής θεός με φωνάρα, τόσο λούζερ όσο επιβάλλεται σε ταινία των Κοέν, η ταινία τελειώνει όπως και όπου θα έπρεπε, ΜΠΡΑΒΟ ΡΕ!

Nebraska.
Δεν την έχω δει ακόμα αλλά δηλώνω ότι θα μου αρέσει. Λοιπόν, ο Αλεξάντερ Πέιν με κέρδισε. Γιατί από το μηδέν, το πουθενά και το τίποτα, κάνει γαμάτες ταινίες. Γι' αυτό. Για να δω το Πλαγίως, μόνο τάμα στον Άγιο Ποτάπιο δεν κάναμε. Δες το μου έλεγαν, στα παπάρια μου, έλεγα εγώ, να δω δύο τύπους να κόβουν βόλτες να δοκιμάζουν κρασιά. Αλλά κάπως κάπου κάποτε το είδα και όταν τελείωσε, διαπίστωσα πόσο ωραία είχα περάσει μαζί τους 2 ώρες. Μαγικό! Μετά ήρθε η ώρα με το Descendants και το θεό Τζορτζ. (Ένας είναι ο θεός Τζορτζ, ο Κλούνι). Κόλωνα να το δω κι αυτό, λίγο κλαψομούνικο φαίνεται, ο Τζορτζ θεός αλλά κάπως είναι δω, χμ, φμ, χμφ, πφφμμ.. το είδα. ΤΙ ΩΡΑΙΑ ΤΑΙΝΙΑ! ΠΟΣΟ ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΩΡΑΙΑ ΤΑΙΝΙΑ! Να βλέπεις το Τζορτζ Κλούνι να τρέχει με την παντόφλα, ποιος γκόμενος... άνθρωπος μόνο. Να σε βάζει μέσα στο χαρακτήρα, να μην σε ενδιαφέρει ποιος παίζει τι. Υπέροχο. 
Οπότε ο Αλεξάντερ Πέιν με κέρδισε και τώρα κάθε φορά που θα κάνει νέα ταινία του χαμογελάω. Είδα το τρέιλερ του Νεμπράσκα. Κι αυτό σαν τις άλλες του ταινίες. Από το τρέιλερ φαίνεται αδιάφορο. Βαρετό. Τι είναι αυτό; Ε, λέω πως θα είναι γαμάτο!

Αυτά προς το παρόν. Σι γιου σουν ιν ενάδερ καρτούν.

Υ.Γ. Υποθέτω ότι δεν αλλοίωσαν τη γνώμη μου για την ταινία των Κοέν κάτι θεϊκά φιστίκια με σουσάμι και μέλι που μου έδωσαν οι αγαπημένοι φίλοι γείτονες που τώρα ήρθαν απέναντί μου αλλά δεν τους βλέπω πολύ γιατί πήζουν και πήγα να δανειστώ ένα κατσαβίδι για να αλλάξω τη φορά της πόρτας του ψυγείου γιατί φυσικά το κατάλληλο κατσαβίδι μου το είχαν βουτήξει οι μαστοράτζες που κατά καιρούς έχουν επισκεφτεί το σπίτι μου αλλά δε σκέφτηκα ότι θέλει δύο να κάνουν αυτοί τη δουλειά και ξέχασα να αδειάσω την πόρτα και ήταν γεμάτη μπουκάλια και γω ξεβίδωνα και το συνειδητοποίησα και με το ένα χέρι κράταγα την πόρτα του καταψύκτη, με το πόδι στήριζα την κάτω πόρτα και με το άλλο χέρι έβγαζα μπουκάλια και τα έβαζα όπου έβρισκα γιατί δεν είμαι ο Τιραμόλα να φτάνω παντού και φυσικά μετά είδα ότι η τελευταία βίδα που είναι κάτω από την κεντρική πόρτα του ψυγείου είναι πιο σκουριασμένη κι από το ναυάγιο των αντικυθήρων κι έτσι έπρεπε να τα βιδώσω όλα πίσω και φυσικά ποτέ δεν ταιριάζει τίποτα με τίποτα και μου έφυγε το κλανίδι αλλά το έκανα και μετά πείνασα και είχα μπουκωθεί μισοξαπλωμένη να βλέπω ταινίες κι έμοιαζα έτσι.