X-Files, Ώρα Μηδέν.

Συμβαίνουν πράγματα περίεργα και είμαι μέσα στο ξενέρωμα. Κι όποιος βαριέται τη μίρλα και τη γκρίνια και την κλάψα, να φύγει από δω τώρα. Έλα, ένα κουμπί είναι. Πάτα το το γαμημένο και φύγε. Α μπράβο. Κι εσείς οι υπόλοιποι που μείνατε και διαβάζετε, άμα βαρεθείτε στην πορεία, φύγετε, δεν είναι θέμα. Μη με σκεφτείτε. Όποιος όμως κάτσει μέχρι το τέλος και ξέρει, θέλω να με βοηθήσει. Να μου δώσει απαντήσεις. Να μου λύσει απορίες. Δε θέλω να μου πει ότι δεν πάω καλά, ότι είμαι ψυχανώμαλη και τέτοια, αυτά τα ξέρω και μόνη μου. Δεν τα χρειάζομαι. Αυτό που χρειάζομαι πραγματικά, είναι αληθινές απαντήσεις. Τίποτα άλλο.

Μα τι έγινε πάλι; Τίποτα. Απλά χτες, εκεί που λειτουργούσαν όλα ρολόι με υπολογιστές και ίντερνετ, ξαφνικά ο θεός της τεχνολογίας, αποφάσισε ότι πρέπει να μου σπάσει τα αρχίδια. Και να είχα, αλήθεια σας λέω, θα τα έβαζα σε ένα τραπέζι, θα έπαιρνα και το σφυρί και θα τα έσπαγα. (Ναι, σιγά μην έκανα τέτοιο πράγμα). Τώρα τι να σπάσω;

Μα τι έγινε; Θα σας τα πω όλα από την αρχή. Δηλαδή σούμα θα κάνω γιατί λίγο πολύ τα ξέρετε όσοι με παρακολουθείτε καιρό. Το λοιπόν: Για χρόοοοονια έμπαινα με κάρτα στο ίντερνετ και έκανα ώωωωωρες ατελείωτες να δω δυο σελίδες. Δε με ένοιαζε, δούλευα και σε γραφείο, πλήρωναν αυτοί τα σπασμένα. ΟΚ μέχρι εδώ. Τώρα όμως, που μεγάλωσα κι άλλο και όλοι, μέχρι και η κουτσή Μαρία που λένε, έχει ίντερνετ, είπα να βάλω κι εγώ. Και αυτό έκανα. Πριν δυο μήνες λοιπόν, βάλαμε ίντερνετ και ω, ναι, όλα δούλευαν ρολόι μέχρι χτες. Γρήγορα, όμορφα, απλά. Ανοίγαμε και τους δυο υπολογιστές μαζί, ο καθένας δούλευε ή χάζευε στη γωνίτσα του, δε υπήρχε κανένα πρόβλημα. Χτες το πρωί λοιπόν, είναι ο καλός μου στο ίντερνετ, λέω δεν πάω κι εγώ, πάω να μπω στον υπολογιστή μου και τίποτα. Να μην μπαίνω. "ΕΚΛΕΙΣΕΣ ΤΟ ΜΟΝΤΕΜ;" φωνάζω από μέσα, "ΌΧΙ" φωνάζει από μέσα. Προσπαθώ, τίποτα. Τι σκατά. "ΚΑΤΙ ΕΓΙΝΕ" φωνάζει από μέσα, "ΤΙ ΕΓΙΝΕ;" φωνάζω από μέσα, "ΤΑ'ΧΕΙ ΠΑΙΞΕΙ ΤΟ ΜΟΝΤΕΜ ΚΑΙ ΑΝΑΒΟΣΒΗΝΕΙ, ΒΓΗΚΑ ΚΙ ΕΓΩ" φωνάζει από μέσα, "ΆΝΟΙΞΕ ΚΑΙ ΞΑΝΑΚΛΕΙΣ'ΤΟ" φωνάζω από μέσα και για να μην σας πρίξω τα αρχίδια τι φωνάζαμε από μέσα, προσπαθούσαμε όλη μέρα να δούμε τι γίνεται και τελικά το απόγευμα καταλάβαμε πως όποτε προσπαθούσα να μπω εγώ στο ίντερνετ, το μόντεμ αποσυντονιζόταν! X-FILES. Αυτά δεν συμβαίνουν. Καλά να έχει πρόβλημα ο υπολογιστής μου και να μην μπαίνει αλλά να ξεσυντονίζει το μόντεμ και να κόβει τη σύνδεση, πως το κάνει; "Εκπέμπεις ραδιενέργεια" μου είπε η κολλητή μου και γω γέλασα γιατί δεν ήθελα να πιστέψω κάτι τέτοιο. Όμως η απορία παραμένει. ΓΙΑΤΙ. ΠΩΣ. ΕΙΝΑΙ ΠΟΤΕ ΔΥΝΑΤΟΝ; Όταν το καταλάβαμε, δεν το πιστεύαμε βέβαια και κάναμε ότι μαλακία μπορείς να φανταστείς. Εννοείται πως πήραμε τηλέφωνο και τους τεχνικούς οι οποίοι μας είπαν πως φταίει το μόντεμ -μα είναι δυνατόν; είναι σα να κλωτσάς την πόρτα και να την κατηγορείς! Τι πρίζες βάζαμε και βγάζαμε, τι αποσυνδέαμε τηλέφωνα, τι πηγαίναμε το λαπτοπ βόλτα στο σπίτι, τι ανοιγοκλείναμε τα πάντα, τι περιμέναμε λίγη και πολύ ώρα, τι ξανακάναμε τη σύνδεση στον υπολογιστή μου, τα ίδια. Μέχρι και τώρα που μιλάμε, τα ίδια. Το μόντεμ λειτουργεί κούκλα και μόλις πάω να κάνω σύνδεση με τον υπολογιστή μου, παθαίνει νταράκουλο.

Όπως καταλαβαίνετε, μου έχουν σπάσει τα νεύρα. Και να πεις ότι έκανα κάτι. Τίποτα δεν έκανα. Δεν έβαλα κανένα πρόγραμμα, δεν έκανα απολύτως τίποτα το ασυνήθιστο. Μπήκα προχτές κυρία, βγήκα κυρία, προσπάθησα χτες να μπω κυρία και βγήκα κουρέλι. Σκατά. Δε με θέλει ρε παιδί μου. Πως το λένε. Τώρα περιμένουμε τους τεχνικούς να μας πάρουν τηλέφωνο,(ναι, αμέ, άμα μας πάρουν αυτοί τηλέφωνο εγώ θα βγω αύριο να χορέψω συρτάκι με τους εργάτες), θα δούμε τι θα γίνει μ'αυτούς (γιατί και να μην πάρουν αυτοί, θα τους πάρω εγώ και θα τους σηκώσω ψηλά ψηλά σαν να είναι στο Αλλού Φαν Παρκ ένα πράμα) και μετά αν δε γίνει τίποτα, μένει να πάω το λαπτοπ να το δουν έξω. Το τι νεύρα με πιάνουν γι'αυτό δε λέγεται. Άντε γαμίδια, γαμίδια, γαμίδια! Πέρα απ'αυτό όμως, συνέβη και κάτι άλλο και κει άρχισα να υποψιάζομαι.

Λέω το πρωί να πάω μια βόλτα να ξελαμπικάρω, να μην το βλέπω να συγχύζομαι. Πάω και κει που πάω με το αυτοκίνητο, γκρινιάζω για ένα ταρίφα μπροστά μου και κει που γκρινιάζω, πάρ'τα! Πέφτει ένα κουκουνάρι σαν βόμβα πάνω στο καπό! ΟΚ, παίδες, εκεί τα είδα όλα. Κατάλαβα. Πρέπει να βουλώσω το στόμα μου, να πάω διακοπές και να ησυχάσουμε όλοι μαζί. Δε γίνεται. Έχουν αρχίσει να με διώχνουν και τα αντικείμενα, μα δεν το βλέπετε;

Δεν ξέρω τι να πω πια. Το βουλώνω, κάθομαι στ' αυγά μου, θα δω τι θα γίνει μ'αυτό το μεταφυσικό ανώμαλο πράγμα που συμβαίνει, αν κανείς έχει καμιά ιδέα, ας μου την πει.

Σας ευχαριστώ, συγνώμη που δεν μπαίνω να σας διαβάσω τώρα ενώ θέλω τόσο πολύ αλλά δε γίνεται, συγχωρείστε με, φοβάμαι πως έτσι και ανοιχτώ κι άλλο πριν τις διακοπές μου, θα μου την πέσει καμιά κούκλα, κανένα αρκουδάκι από το κρεβάτι μου και σκιάζομαι. Άσε που μπαίνω ίντερνετ με δελτίο γιατί κι άλλοι έχουν δουλειές... Αφήστε τα, έρχονται οι διακοπές, φεύγω την ερχόμενη εβδομάδα, μέχρι τότε θα τα ξαναπούμε αλλά σεμνά, σαν να είμαστε και να μην είμαστε, καταλαβαίνετε, μας παρακολουθούν, they live...

Ήσυχη Πόλη.

Η παραμονή μου στην Αθήνα είναι πολύ όμορφη. Δε στενοχωριέμαι που δεν πήγα στο νησί. Καθόλου. Μόλις χτες έκανα λοβοτομή και όλα είναι πολύ όμορφα. Όλα είναι μπλε και ροζ. Όχι, σκατί είναι, από το πολύ χώμα που φέρνει ο αέρας απ'τους εργάτες που βάζουν το φυσικό αέριο στο δρόμο μας. Είναι πάρα πολύ ωραία. Ο αέρας μυρίζει καλοκαίρι και όλο το σπίτι είναι μέσα στο χώμα. Τώρα που σας γράφω, έχω ακουμπήσει το λάπτοπ στο σαλόνι και δίπλα παίζω με τα κουβαδάκια μου. Μισό λεπτό να φυσήξω λίγο την άμμο από τα κουμπιά γιατί κάνουν χρούτσου-χρούτσου. Φφφφφ.... Φφφφφ.... Ωραία! Είναι όλα πολύ ωραία. Δεν έχω κανένα παράπονο. Κάθε πρωί ξυπνάω από τις 7, ακούω τρυπάνια και προσπαθώ να καθαρίσω. Όταν δω ότι δεν μπορώ να κάνω τίποτα κι έχω πεθάνει πια από την κούραση, παίρνω τα κουβαδάκια μου, τα απλώνω στο σαλόνι, κάθομαι κι εγώ στην αμμουδιά, συγνώμη, στη χωματερή, και παίζω βλέποντας 24. Ναι, πήρα και τον 6ο κύκλο και δε μου αρέσει ιδιαίτερα. Μέχρι και το 24 βαριέμαι να δω. Προτιμώ να ακούω τον όμορφο θόρυβο των τρυπανιών και τις φωνές των εργατών που είναι τόσο χαρούμενοι και τραγουδάνε και φωνάζουν ο ένας τον άλλο γύρω στις 60 φορές το λεπτό, προτιμώ να μυρίζω το χώμα και μετά να φταρνίζομαι, προτιμώ αυτή την όμορφη πόλη από το να ήμουν τώρα στο κωλονήσι με την κωλοθάλασσα και τον κωλοήλιο. Όλα είναι όμορφα. Χτες ένας καλός κύριος, γείτονας, από τις 4 το πρωί μέχρι τις 5:30 ανέβαινε σπίτι του, κατέβαζε τσάντες, άνοιγε τις πόρτες και το πορτ μπαγκάζ του αυτοκίνητου, έβαζε μέσα τις τσάντες, τα κοπανούσε με όση δύναμη είχε και για φινάλε έβαζε συναγερμό. Μην έρθει ο μπαμπούλας και του πάρει την τσάντα με τα σώβρακα βραδιάτικο. Οπότε, για μιάμιση ώρα είχαμε ανέβα-κατέβα (αυτό δεν έκανε θόρυβο, στο σημείο αυτό προλαβαίναμε να μας πάρει ο ύπνος) -ΜΠΑΑΜ- ΜΠΑΑΑΜ- ΜΠΑΑΑΜ- ΜΠΑΑΑΜ (τρεις πόρτες και πορτ μπαγκάζ)- ΤΟΥΤ ΤΟΥΟΥΤ (ο συναγερμός)- κι όλα αυτά σε επανάληψη. Πολύ καλός κύριος. Δε μας άφησε να κοιμηθούμε. Και μόλις έφυγε, κοιμηθήκαμε μια ωρίτσα μέχρι τις 7 παρά, που άρχισαν τα τρυπάνια και τα τραγούδια. Σηκώθηκα χαρούμενη και είπα να πάω κολυμβητήριο. Εκεί παραλίγο να πνιγώ γύρω στις 6-7 φορές γιατί από τη χαλάρωση του νερού πήγαινε να με πάρει ο ύπνος. Ευτυχώς όμως που είχε πάρα πολύ κόσμο και πολλοί ευγενικοί κύριοι και κυρίες κολυμπούσαν σαν να πνίγονταν, πετούσαν νερά σε απόσταση τουλάχιστον 12 μέτρων ο καθένας οπότε δεν κατάφερα να κοιμηθώ ούτε εκεί. Για την ακρίβεια, δε χαλάρωσα καθόλου. Έβρισα λίγο από μέσα μου και πήγα να κάνω ντους. Ευτυχώς δεν είχε καμία κυρία εκεί, ε, αφού όλες πάλευαν με τα νερά της πισίνας έξω κι έτσι έκανα μπανάκι με την ησυχία μου. Εκεί βέβαια κινδύνευσα γιατί πήγε να με πάρει όρθια ο ύπνος αλλά ευτυχώς ξύπνησα λίγο πριν πέσω με τη μούρη κάτω.
Πολύ ωραία, πάρα πολύ ωραία. Τώρα θα σιδερώσω τα ρούχα που στέγνωσαν στον αέρα που ήταν γεμάτος χώμα και σκόνη και παράλληλα θα βλέπω 24. Μπορεί να κάτσω ξάγρυπνη όλη τη νύχτα μόνο και μόνο για να περιμένω τα πρωινά τρυπάνια των εργατών. Δεν ξέρω. Ίσως το πρωί, να βάλω κι ένα ανάλαφρο λουλουδάτο φόρεμα και να κατέβω να χορέψουμε όλοι μαζί κανένα συρτάκι στο δρόμο, να βγουν και οι γείτονες και όλοι μαζί να γλεντήσουμε τη ζωή! Όμορφα που είναι όλα! Όμορφα!

Νησί γιοκ.

Δεν έχει εισιτήρια, κατάλαβες φίλε μου; Ναι, θα βρίσω Ελλάδα τώρα, πάλι, ξανά, συνέχεια, για πάντα! Λέω, ναι ρε πούστη, θα πάω στο νησί, ναι ρε, θα κουβαλήσω τη σκηνή, ναι ρε, γουστάρω, ναι ρε, ναι σου λέω, δε μασάω, πάω τώρα ρε να βγάλω εισιτήριο, τώρα πάω ρε και πάω την Παρασκευή να βγάλω για σήμερα Δευτέρα, τη μέρα που θα έφευγα που να τους φύγει ο κώλος και να μην μπορούν να χέσουν, να γεμίσουν σκατό και να ανατιναχτούν για καραβοκύρηδες και λαμόγιο κράτος. Πάω που λέτε, σίγουρη ότι θα βρω, ούτε που σκέφτηκα πως θα έχω πρόβλημα Δευτεριάτικο και μάλιστα έχω πάρει και λεφτά ίσα με το πήγαινε, και καλά, σιγά, θα βρω να βγάλω επιστροφή από κει, δεν το συζητώ κι έτσι. Πάω λοιπόν, αρχίζει να κοιτάει ο κύριος και ξεκινάει: ...όχι... όχι... όχι.... όχι.... Κοίτα να δεις άνθρωπέ μου, δεν μου αρέσει ο αρνητισμός όταν προέρχεται από άλλους! Όχι... όχι... όχι! Τι όχι, τον ρωτάω. Δεν έχει Blue Star, μου λέει. Τι δεν έχει, τον ρωτάω. Είναι γεμάτα, μου λέει. Τι είναι γεμάτα, τον ρωτάω και κει με κοίταξε καλύτερα να δει μήπως έχω καμία βλάβη. Δεν είδε κάτι τέτοιο, χαμόγελασε και συνέχισε: Δεν έχει, δυστυχώς. Με το στόμα στο σαγόνι λες και μου είχαν πει ότι κατέβηκαν τα ούφο στη γη, ρωτάω για Τρίτη Τετάρτη Κυριακή Σάββατο, όχι, όχι, όχι, όχι. Παίρνω γραμμή ότι θα είναι τα ίδια και στην επιστροφή, κοιτάμε και για επιστροφή, όχι, όχι, όχι, όχι.

Λοιπόν, εδώ να σημειώσω πως δεν είχε Blue Star και οικονομικά εισιτήρια με καράβια της προκοπής. Τα μόνο εισιτήρια που βρήκαμε, γιατί ναι, υπήρχαν κάποια 3-4 τελευταία, ήταν κάτι σαπίλες που εφόσον έφταναν ποτέ στον Πειραιά κι έφευγαν, 3 ώρες δρόμο τον έκαναν 16-17, ή είχε στα πολύ γρήγορα μόνο business class με αποτέλεσμα αντί να πληρώσω 60 ευρώ πήγαινε έλα που και πάλι είναι φρικτά πανάκριβο, θα έπρεπε να πληρώσω τα διπλάσια! Δηλαδή, ή δεν πας, ή κάνεις 2 μέρες να πας και 3 να γυρίσεις λες και είσαι κι εγώ δεν ξέρω που ή πληρώνεις γαμισιάτικα 120 ευρώ να πας σε ένα νησί στη χώρα σου!

Και τώρα το μπινελίκι:
Ρε πουσταράδες, ρε κλέφτες, ρε μουνιά ξεγάνωτα, ρε γαμημένοι κωλομπαράδες, ρε ξεκωλιάρηδες, ρε ξεφτιλισμένοι, ρε συνεννοημένοι με το μπουρδέλο το κράτος, ρε λαμόγια, ρε ξεδιάντροποι, ρε άψυχοι, ρε άκαρδοι, μπράβο σας ρε! Πολύ καλά μας κάνετε γιατί τόσο μαλάκες είμαστε και δεν σας γαμούμε, ούτε κάνουμε τίποτα! Γιατί θα μπορούσαμε π.χ. ή να μη βγάλουμε εισιτήρια και να πεθάνετε από πίκρα ή να βγάλουμε και να μπουκάρουμε στα καράβια και όλοι, μα όλοι, να αρχίσουμε να ξηλώνουμε καρέκλες, μπαρ, πόρτες, τουαλέτες, να θέτε 100 δις να το ξαναφτιάξετε το πουστοκάραβο! Και στην τελική, τόσα που πληρώνουμε, το καράβι μας ανήκει, ψέματα; Αλλά εμείς θα κάνουμε επανάσταση; Σιγά τώρα ρε μαλάκα, μη χαλάσω τις διακοπές μου! Να ρε μαλάκα, μην της χαλάσεις, πάρε τώρα ένα φραπέ 4,5 ευρώ από το καράβι και μη μιλάς!
Και ντάξει εμείς γαμώ τη μαλακία που μας δέρνει, αυτούς τους μαλάκες που ψηφίζουμε όλοι και όλη την ώρα, δε σκέφτονται τους μαλάκες, τους πούστηδες, τους γαμημένους τους τουρίστες; Γιατί πρέπει ο τουρίστας που έρχεται από τη Γερμανία με 40 ευρώ να πληρώσει 60 ευρώ το φτηνότερο εισιτήριο σε καράβι να πάει σε ένα κωλονήσι που θα πληρώσει τη χωριάτικη της πούτσας 7 ευρώ; Γιατί πρέπει να έχει προνοήσει να έχει βγάλει ακτοπλοϊκό από το Πάσχα; Γιατί το κράτος δεν κάνει τίποτα;

Γιατί τόσο μαλάκες είμαστε που καλά μας κάνουν. Πληρώνουμε 100 ευρώ να πάμε σε ένα γαμονήσι και να κάνουμε 4 και 5 ώρες όταν ο παππούς μου μού έχει πει, ο ίδιος ο παππούς μου, ότι στον πόλεμο με τις βάρκες με μηχανή που είχαν, έκαναν 2 ώρες να πάνε. Αυτό σημαίνει ότι καίτε τα λιγότερα, δεν δουλεύετε τις μηχανές στο φουλ, σιγά τη μεγάλη χώρα! Πας από Αγγλία Γαλλία σε 3 ώρες, πας από Γερμανία Ολλανδία σε 2 κι εδώ στην πορδή, στην κλανιά του χάρτη, πληρώνεις τα κωλάντερά σου στα εισιτήρια και κάνεις και 3, 4, 7, 16, 1000 ώρες από το ένα μέρος στο άλλο. Ναι, πες μας ότι φταίνε τα πολλά βουνά που έχουμε ενώ οι άλλες χώρες είναι επίπεδες! Ναι μωρέ, πάντα έχεις μια δικαιολογία, αναμφισβήτητα! Και δε φτάνει αυτό, αλλά εσύ πούστη καραβοκύρη, τα έχεις κάνει πλακάκια με τους ταρίφες κι έχεις δώσει εντολή να φτάνει το γαμοκάραβό σου στις 12 και 10 το βράδυ Πειραιά. Και το μπουρδέλο το κράτος, γιατί είμαστε Ουγκάντα και Ουζμπεκιστάν, δεν έχει τραίνο, ούτε λεωφορεία μετά τις 12. Κύριε πούστη καραβοκύρη και γαμημένε ξεφτίλα, έχω να σας πω πως δεν υπάρχει λόγος που φτάνει το καράβι έξω από τον Πειραιά στις 11:30 το βράδυ και χαμηλώνεις τις μηχανές λέγοντας την υπέρτατη πίπα ότι έχει κίνηση ο Πειραιάς και φτάνουμε στις 12:10, ίσα για να βγουν από μέσα 2 χιλιάδες ηλίθιοι και να θέλουν όλοι σχεδόν ταξί. Φοβάσαι μην τρακάρει το καράβι με κανά άλλο; Αυτό το παθαίνει έτσι κι αλλιώς και στο πέλαγο. Θα βρει τη μόνη επιζήσασα φώκια και θα πέσει πάνω της, δεν είναι θέμα. Και στην τελική στον Πειραιά μπαίνεις, δε μπαίνεις στη Γλυφάδα! Άσε που δεν υπάρχει λόγος επίσης, να ξεκινάς από τα νησιά στις 6 παρά τέταρτο το απόγευμα ακριβώς για να φτάσεις 12:10. Ας ξεκινούσες στις 5. Ας τα έκανες έτσι να φεύγεις λίγο νωρίτερα από τα νησιά, να φτάνεις την ώρα που έχει τραίνα και λεωφορεία. Αλλά καλά τώρα! Καλά!

Γιατί τόσο ακριβά; Γιατί; Είναι ποτέ δυνατόν; Γιατί να θέλω αεροπορικό 180 ευρώ να πάω Θεσσαλονίκη όταν μπορώ να πάω Αγγλία με 40; Γιατί να θέλω να ταξιδέψω με το τραίνο και να πληρώσω 100 ευρώ και πάλι να αργήσω; Μπορώ να βγάλω και 25 ευρώ με το τραίνο, το ξέρω, αλλά οι συνθήκες ταξιδιού μου θα είναι ισάξιες με αυτές της Ινδίας. Γιατί; Γιατί αν είμαι γέρος και μένω σε νησί κι αρρώστησα ο πούστης και παίρνω σύνταξη 300 ευρώ, γιατί να πρέπει να πληρώσω 60, 70 και φεύγα ευρώ να πάω στην Αθήνα στο γιατρό; Γιατί αν είναι καλοκαίρι και αρρωστήσω δε θα βρίσκω εισιτήριο; Γιατί τα κωλοξενοδοχεία είναι τόσο ακριβά; Γιατί χρυσοπληρώνουμε ένα ανήλιαγο δωμάτιο της πούτσας τόσο ακριβά; Γιατί;

Γιατί τόση ακρίβεια; Ποιον εξυπηρετεί αυτό; Τους κλέφτες βέβαια! Λυπάμαι, αλλά δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι άλλο. Μόνο οι κλέφτες κερδίζουν. Το θέμα είναι γιατί τους αφήνουμε; Γιατί πληρώνουμε διόδια τόσα λεφτά για γκρεμισμένους δρόμους; Γιατί αναγκάζετε όλοι εσείς τον κόσμο που δεν έχει να μην πάει διακοπές; Γιατί αναγκάζετε όλους αυτούς τους ανθρώπους που θέλουν να πάνε διακοπές, να παίρνουν διακοποδάνεια; Και γιατί στο φινάλε, κάθονται όλοι και κλαίγονται στα νησιά και παντού ότι δεν βγάζουν, δεν έχουν πελατεία κλπ; Μα ρε μαλάκα λαμόγιο, θες να δουλέψεις 3 μήνες και να ζήσεις 12! Που το είδες αυτό το έργο; Κι άντε πες ότι γίνεται, πιστεύεις πως αν πουλάς ακριβά, τις όποιες υπηρεσίες πουλάς, θα είναι καλύτερα; Δεν πιστεύεις πως άμα ρίξεις τις τιμές θα έχεις περισσότερο κόσμο και συνέχεια; Τι; Θα σε φάνε οι άλλοι που πουλάνε ακριβά; Ε, αυτά μας έχουν φάει στο μπουρδέλο που ζούμε. Μιλάμε για δημοκρατία και ελευθερία και ζούμε σε ένα απόλυτο χάος με τον ένα, να θέλει να φάει τον άλλο. Και γιατί; Γιατί όλοι εμείς είμαστε ηλίθιοι. Γιατί δε σκεφτόμαστε πως μία φορά, μία και μοναδική φορά αν συνεννοηθούμε όλοι μαζί, υπάρχουν πια οι τρόποι, να μην κάνουμε ότι μας βάζουν να κάνουμε, να μην αγοράζουμε από το σούπερ μάρκετ, να μην ταξιδέψουμε, να μην πληρώσουμε 100 ευρώ ένα δωμάτιο με ένα καμπινέ που δε χωράς να χέσεις, να μην, να μην, για λίγες μέρες, για ένα μήνα, θα κάνει τη διοφορά; Θα χάσουν εκατομμύρια οι κλέφτες! Εκατομμύρια! Γιατί για αλλαγή να μην ψηφίσουμε εντελώς άλλους; Ή γιατί να μην πάει κανείς, ούτε ένας, να ψηφίσει στην τελική; Γιατί τα θέλει ο κώλος μας, γι'αυτό!!! Ο κώλος μας ζητάει πέος γι'αυτό!!!! Γιατί είμαστε μαζόχες, γι'αυτό!!! Γιατί είμαστε ηλίθιοι, γι'αυτό!!!

Μ'αυτά και μ'αυτά, δεν πήγα στο νησί γιατί αρνήθηκα να πληρώσω 120 ευρώ. Θα πάω σε άλλη φάση που θα βρω φτηνότερα. Άντε γαμίδια!

Εκτός.

Καλά, ωραία ήταν. Ζέστη είχε όμως και ίδρωνα σα φώκια, αλλά ντάξει τι να πεις. (Δεν ξέρω αν ιδρώνουν οι φώκιες, απλά μου άρεσε η έκφραση που σκέφτηκε ο εαυτός μου). Είδα τον 5^ο κύκλο του 24, γαμούσε, δεν μπορούσα να πάω για ύπνο, γάμα τα σου λέω, στο ένα πόδι με είχε. Κι ο πρόεδρος της Αμερικής, ήταν ο πιο μαλάκας, ο πιο γλοιώδης, ο πιο ευθυνόφοβος, ο πιο ανίκανος, ο πιο τελευταίος ξεφτίλας που υπάρχει και φυσικά συνεργαζόταν με τους πιο μαλάκες, τους πιο γλείφτες, τους πιο εκμεταλλευτές, τους πιο στρατόκαβλους, τους πιο εαυτούληδες προδότες που υπάρχουν! Όσο το έβλεπα, τόσο σκεφτόμουν πως κάπως έτσι μπορεί να είναι και ο γελοίος που κυβερνάει τώρα την Αμερική και πως έτσι περίπου θα λειτουργεί και καλύπτει τερατώδη εγκλήματα επειδή τον βολεύει, ή επειδή έτσι του είπαν μιας και είναι παντελώς ανίκανος να πάρει μια σοβαρή απόφαση! Το 24 σου ανοίγει τα μάτια σου λέω!

Σε κάποιο διάλειμμα μεταξύ 24, κωλοβάρας, μπάνιου και καφέ, είδα και μια ωραία εκπομπή κατά τύχη, στην ΕΤ1 την ‘Ψηφιακή Ελλάδα’ (κάθε Δευτέρα 7-8 το βράδυ) και είχε πολλές πληροφορίες για το ίντερνετ, για την ανακύκλωση, για τα βιοκληματικά σπίτια, πολύ ωραία σας λέω. Έφαγα και κάτι παγωτά ενώ έχω να φάω πολύ καιρό, αλλά δεν έφαγα φαγητό κι έτσι είχε χώρο για παγωτά. Τίμια πράγματα. Αλλά όποιος το κάνει, είναι ηλίθιος όπως κι εγώ. Είναι μωρέ ποτέ δυνατόν να μην τρως φαΐ και να τρως παγωτά; Ναι, αμέ!

Τι άλλα; Τίποτα, σκέφτομαι να ξαναφύγω και αυτή τη φορά θα έχει και περιπέτεια. Σε γνώριμο νησί με φίλους και συγγενείς, θα μείνω μόνη σε σκηνή! Ουάου! Και γιατί; Σιγά μη δώσω αναφορά πως και γιατί, όξω ρε! Γιατί έτσι την είδα, αλλιώτικα και πασαλιμανιώτικα! Όξω λέω! Να σας πω γιατί. (Είδατε πόσο γρήγορα αλλάζω γνώμη; Ναι, είναι καταπληκτική η ταχύτητα). Γιατί το πάτησε η καμήλα κι έγινε πλατύ! Άντε από κει κατινάκια όλα θέλετε να τα ξέρετε! Άντε καλά, να σας πω. Γιατί έτσι! Χα! (Μ’ έχει πιάσει η μαλακία, βάζω στοίχημα ότι από δω και κάτω δε διαβάζει κανείς οπότε τώρα μπορώ να το πω!) Γιατί θέλω να έχω την ησυχία μου και γιατί είμαι διακριτικός άνθρωπος για να χώνομαι σε άλλους και γιατί θέλω να ξεκουραστώ, να σηκώνομαι, να ξύνομαι, να απλώνομαι στα χώματα, να τρώω πρωινό, μεσημεριανό και βραδινό μαζί και μετά να κολυμπάω σαν την Όρκα. Γιατί θέλω να διαβάσω κανένα από τα 130 και βάλε αδιάβαστα βιβλία που για χάρη τους εισπράττω συνέχεια μούντζες που συνοδεύονται από την ατάκα «Συλλογή κάνεις μωρή;», γιατί θέλω να κοιτάω το τίποτα, γιατί γουστάρω! Αλλά μαντέψτε: με τόσα θετικά κι όμως το σκέφτομαι. Βαριέμαι. Βαριέμαι πολύ. Μα πάρα πολύ να φτάσω Πειραιά, να σπρώχνομαι, να κάθομαι, να με σηκώνουν, να βαριέμαι, να με σκουντάνε, να προσπαθώ να κοιμηθώ και να με ξυπνάνε... μα για 4-5 ώρες κάνεις έτσι; Από 3 και άνω, έτσι κάνω. Ορίστε, έφτιαξα και στίχο. Καλή φάση. Πρέπει να βρω τα ποιήματα που γράφαμε με την κουμπάρα μου και να τη δημοσιεύσω. Θα πάθετε κωλούμπρα. Κωλούμπρα θα πάθετε. Βαριέμαι που λέτε και δεν ξέρω αν θα πάω. Είμαι ζεστή όμως με την ιδέα. Είμαι, αλλά αυτό δεν αλλάζει το γεγονός πως πάντα είμαι ζεστή και είναι φυσιολογικό. Δεν ξεκινάει κανείς να πάει εκδρομή, ταξίδι κλπ ξενέρωτος. Εκτός κι αν τον υποχρεώνουν. Οπότε; Δεν είναι αυτό. Βαριέμαι, δεν έχω λεφτά, καλά πόσα θα χαλάσεις στο κάμπινγκ; δε θα χαλάσω πολλά, αυτό σκέφτομαι κι εγώ και ζεσταίνομαι περισσότερο, αλλά δεν ξέρω. Το σκέφτομαι. Ίσως επειδή αυτή τη στιγμή που γράφω, ζεσταίνομαι στην πραγματικότητα τόσο πολύ που πρέπει να έχουν καεί μερικά εγκεφαλικά κύτταρα. Θα δούμε στη συνέχεια. Αν αρχίσω και γράφω αρλούμπες χειρότερες από αυτές που γράφω τώρα, σημαίνει ότι το έκαψα και άρα, ας σας πω ένα ‘ευχαριστώ’ και ένα ‘θα τα ξαναπούμε σε κάποια άλλη ζωή’ και να συνεχίσω αυτό που έλεγα. Τι έλεγα; Α ναι, το γνωστό, ότι βαριέμαι. Επίσης, παίζει φάση να πάω να βρω και τον κολλητό τέλη Αυγούστου εκεί που θα είναι, που είναι τόσο μακριά, (εδώ γκρινιάζω για 5 ώρες δρόμο, σκεφτείτε τι θα έχω ζήσει και τι θα γράψω για ταξίδι 12 ωρών με 3-4 διαφορετικά μέσα μεταφοράς), που το σκέφτομαι ως πραγματική ταλαιπωρία κι ας μπορεί τελικά να είναι υπέροχα. Δεν ξέρω, βαριέμαι φρικτά να ταξιδεύω μόνη. Δεν μπορώ να πέσω ρε πούστη μου σε ένα σημείο και να ξεραθώ καθ’ όλη τη διάρκεια του γαμοταξιδίου; Δεν μπορώ, μία δε βολεύομαι, μία πιάνομαι, μία το ‘να, μία τ’ άλλο και καταλήγω στο οποιοδήποτε μέρος πτώμα. Ντάξει, θα μου πεις, για όλους το ίδιο είναι αν και κάποιοι άνθρωποι γουστάρουν τόσο να φτάσουν που ακόμα και να τους βαράς σε όλο το ταξίδι, πάλι χαμογελαστοί θα είναι. Τυχεροί άνθρωποι. Εγώ δεν είμαι απ’ αυτούς. Εγώ είμαι γρουσούζα. Και μου τη δίνει γενικότερα στα νεύρα που δεν σέβονται ο ένας τον άλλο. Αν υπήρχε ένας κάποιος σεβασμός, όλα θα ήταν καλύτερα. Αλλά αρχίδια. Τέλος πάντων, εδώ έκανα 15 και 16 ώρες σε λεωφορείο στην Ινδία και επέζησα, για 5 ώρες σε ελληνική καραβάρα κάνω έτσι; Τι να πεις, ο άνθρωπος δε βάζει μυαλό. Έπρεπε τώρα να με πετάξουν σε ένα Ινδικό λεωφορείο όπως το άλλο, που χωρούσε 50 άτομα, ήμασταν μέσα (και κρεμασμένοι έξω) καμιά 250αριά και έσκασε το λάστιχο με πόσα χιλιόμετρα την ώρα σε υψόμετρο 2.500 μέτρων μεταξύ γκρεμού, μαϊμούδων, αγελάδων και τεράστιων κούτσουρων κάθετα στο δρόμο. Να δεις μετά, θα έμπαινα σε καράβι και θα άφηνα την κάθε θεία να μου ζαλίζει τα αρχίδια; ...Τίποτα, σόρι, δεν αλλάζει ο άνθρωπος, προτιμώ Ινδικό λεωφορείο κι ας με πείτε ανώμαλη. Είναι ορίτζιναλ! Στο θέμα μας. Να φύγω ή να μείνω;

Θετικά:

Θα ξεκουραστείς αν εξαιρέσεις το ενοχλητικό πήγαινε-έλα, πράγμα που δεν μπορείς να αποφύγεις ό,τι και να κάνεις. Προτιμάς να οδηγείς στην Αθήνα;

Θα ακούς μουσικές και θαλασσινό πλάτσα πλούτσα. Άντε και γέλια από μαλάκες τουρίστες που είναι πιο ευχάριστα από το κομπρεσέρ του δήμου για το αέριο το πρωί και το επίμονο ββββββουητό του κλιματιστικού του πουσταρά του γείτονα το βράδυ.

Θα βλέπεις τη θάλασσα όλη μέρα ενώ τώρα βλέπεις τσιμέντο, άντε και μια πλατεία με δέντρα, πάλι καλά.

Θα βλέπεις τη θάλασσα όλη μέρα, άκουσες;

Θα διαβάζεις ενώ τώρα μαλακίζεσαι από το πρωί μέχρι το βράδυ.

Θα χαζέψεις. Καλά και τώρα χαζεύεις αλλά εκεί θα είναι άλλο χάζεμα, πιο ελεύθερο.

Θα είσαι με την κολλητή σου.

Άμα πεινάσεις ή άμα έχεις οποιαδήποτε ανάγκη μπορείς να πας στη θεια σου.

Αν βαρεθείς, πάντα υπάρχει στο σπίτι η ανιψιά σου, μόλις 20 λεπτά δρόμος από το κάμπινγκ, που μπορείς να πας, να της διαλύσεις το νευρικό σύστημα και να φύγεις τρέχοντας πριν προλάβει να αντιδράσει. Μιλάμε για αδρεναλίνη, όχι μαλακίες.

Αρνητικά.

Δεν έχεις λεφτά ρε ηλίθιο, που θα τα βρεις;

Μπορεί να χαλάσεις περισσότερα λεφτά από αυτά που υπολογίζεις πως θα βρεις ζητιανεύοντας.

Θα ταλαιπωρηθείς.

Θα βαριέσαι να πηγαίνεις, να έρχεσαι, να ‘πρέπει’ να κάνεις κάτι.

Θα γεμίζει άμμο η σκηνή και θα βρίζεις όλη την ώρα.

Θα αρχίσουν να βγαίνουν οι τρίχες και λίγο πριν φύγεις από κει, θα είσαι σα γορίλας και θα έχεις ξεφτιλιστεί ήδη.

Μπορεί να μη βρεις σκιά να στήσεις τη σκηνή και άρα 7 το πρωί να ξυπνάς και να βαράς ντάγκλες όλη μέρα.

Μπορεί να έχει πολύ φασαρία γιατί ο Μέρφυ είναι κολλητός σου και κει που θα στήσεις, θα είναι κοντά στη ‘ντίσκο’.

Μπορεί να καείς από τον ήλιο γιατί δε θα βρίσκεις σκιά στη θάλασσα ή δε θα έχεις λεφτά να πληρώσεις ομπρέλα.

Μπορεί να καείς από τον ήλιο γιατί είναι γνωστό πόσο ηλίθια είσαι.

Διαπιστώνω πως στα Αρνητικά, τα ‘μπορεί’ που δε μετράνε, είναι ίσα με τα ‘θα’ κι αυτό σημαίνει πως αυτομάτως μηδενίζονται συν τα ‘δεν’ που δεν τα γουστάρω γιατί είμαι σε θετική φάση, οπότε μάλλον πρέπει να πάω. Αλλά δεν ξέρω, βαριέμαι και δεν μπορώ να το σκεφτώ τώρα. Θα το σκεφτώ και αν είναι θα το κάνω έτσι στα ξαφνικά.

Λοιπόν, το πρόγραμμα είναι ως εξής:

Νησί;

Βόρεια Ελλάδα.

Νησί;

Βλέπετε, έχουμε 2 ερωτηματικά και 1 σίγουρο. Αν καταφέρω να κάνω και τα 3, θα είμαι πολύ γαμάω. Αν κάνω τα 2, πάλι πολύ γαμάω θα είμαι αλλά όχι τόσο όσο αν έκανα και τα 3. Το πιο σίγουρο εδώ που τα λέμε, είναι να κάνω το 1, αλλά μπορεί να κάνω και 2. Αν έκανα όμως και τα 3, νομίζω πως θα είχα υλικό για 4 βιβλία, πράγμα που δεν είναι απαραιτήτως κακό. Άλλωστε και τα 3 είναι οικονομικά και ωραία. Βέβαια, έχουν βαθμό δυσκολίας, με το 1^ο να είναι εύκολο, το 2^ο μέτριο και το 3^ο δύσκολο. Για να δούμε τελικά. Τι θα γίνει φίλες και φίλοι; Όλους θα σας φάει η αγωνία εκτός από μένα καθότι δε με νοιάζει μία τελικά. Αρκεί να έχω την ησυχία μου. Λίγη ησυχία ψάχνω, τίποτα άλλο! Αλλά πουουουου;; Εκεί που κλάνει η αλεπού. Χαίρετε. Θα ενημερώσω το ημερολόγιο και θα μάθετε και σεις. Μαζί με το βασιλικό, ποτίζεται κι η γλάστρα βλέπεις.

Τα σώψυχα της νύστας και δυο μέρες.

Δεν έχω να πω τίποτα. Απολύτως όμως. Τους έχω βρίσει όλους, έχω γκρινιάξει, έχω λυσσάξει και δεν έχω να πω τίποτα. Είμαι όπως τα μωρά όταν έχουν φάει, χέσει, παίξει και είναι έτοιμα να κοιμηθούν. Πλήρης και ήρεμη. Μάλλον τη συγκεκριμένη στιγμή νυστάζω γι’ αυτό είμαι έτσι, είναι σίγουρο πως θα επανέλθω στην ίδια μαλακία που με δέρνει όπως ακριβώς τα μωρά που θα ξυπνήσουν το πρωί και θα αρχίσουν την ίδια παράσταση. Η διαφορά όμως μεταξύ εμένα και των μωρών είναι ότι τα μωρά μεγαλώνουν ενώ εγώ όχι. Είμαι ένα μεγάλο μωρό. Για πολύ ωραίο παιδί λέμε. Τρία μέτρα πόδι να με πιεις στο ποτήρι, δε σου λέω τίποτα.

Έτσι που λέτε. Τώρα απλά λέω χωρίς να πρέπει απαραίτητα να με παρακολουθήσετε. Και να φύγετε δηλαδή δεν τρέχει τίποτα. Εγώ θα συνεχίσω να μιλάω. Άλλωστε μιλάω μόνη μου, έτσι κι αλλιώς. Πολλές φορές μάλιστα μου τη σπάει εκεί που μονολογώ να με ρωτάει κάποιος που είναι μαζί μου «τι;» Τυρί, σου μιλήσανε; Μόνη μου μιλάω, άσε μας από κει! Αμάν! Δε μπορεί ένας άνθρωπος να μιλήσει με την ησυχία του στον εαυτό του, αμέσως «τι;» Τυρί! Τι; Τυρί είπα! Με μούχλα! Σκάσε! Εσύ να σκάσεις! (Και κάπου εκεί ξεκινάει καυγάς γιατί δεν μπορείς να πείσεις τον άλλο ότι είναι φυσιολογικό να μιλάς μόνος σου όταν κάποιος βρίσκεται δίπλα σου. Άδικη κοινωνία). Έτσι που λέτε. Φανταστείτε τώρα πως εσείς κι εγώ καθόμαστε σε μια μεγάλη ωραία φουσκωτή πισίνα-καναπέ που είναι μέσα στη θάλασσα. Θα σας ένοιαζε αν σας μιλούσα ή όχι; Θα σας έκοφτε αν μιλούσα μόνη μου ή όχι; Θα σας πείραζε αν φταρνιζόμουν και σας έφτυνα; Καλά, αυτό μάλλον θα σας πείραζε. Τα υπόλοιπα όμως όχι, γιατί θα χαζεύατε τη θάλασσα, θα κοιμόσασταν, θα πίνατε κανά υγρό να ξεδιψάσετε, θα κοιτούσατε κανά γκομενάκι από δω κι από κει, θα χαϊδεύατε το στέρνο σας οι άντρες και τα μπράτσα σας οι γυναίκες, θα διαβάζατε κανά βιβλίο, θα είχατε κανά χέρι μέσα στο νερό να πλατσουρίζει, θα καθαρίζατε τα γυαλιά ηλίου με το σορτσάκι σας κλπ. Με λίγα λόγια, θα με είχατε γραμμένη στ’ αρχίδια σας. Ε, αυτό ακριβώς ζητάω από αυτόν ή αυτή που βρίσκεται μαζί μου όταν μιλάω μόνη μου. Να με γράφει στα αρχίδια του/ μουνί της και να μη με ενοχλεί ρωτώντας με «τι;» Βέβαια, θα έπρεπε να καταλαβαίνει πότε να με γράφει και πότε όχι γιατί τώρα που το σκέφτομαι, έχω μια αγαπημένη φίλη που εκεί που της μιλάω σηκώνεται και φεύγει, ξανάρχεται μετά και δε θυμάται καν ότι μιλούσαμε. Φανταστική. Γενικά οι φίλοι μου είναι φανταστικοί αλλά αυτό είναι θέμα δικό μου ούτε καν άλλου ποστ. Αυτά που λέτε παιδιά. Κι εδώ έχω δει πολλά καλά παιδιά, και βλέπω συνέχεια. Ώρες-ώρες, μου ’ρχεται να σας φιλήσω, μα την αλήθεια. Αισθάνομαι σαν μητέρα που θαυμάζει τα παιδιά της. ...Τώρα σεις μπορεί να λέτε πως είμαι τρελή και πως με αντέχουν όσοι με ξέρουν, α ρε κακομοίρηδες, να ξέρατε πόσο υπέροχο πλάσμα είμαι, δε θα τα λέγατε αυτά. ...Ρε πούστη, είναι τόσο ωραία να λες τέτοιες μαλακίες, μα τόσο ωραία. Όλες αυτές τις μαλακίες που σκέφτεσαι, ό,τι πίπα σου κατεβαίνει, να μπορείς να τη λες. Τι ωραία που είναι τα μπλογκς! Κι ας έχουν άρρωστους, κομπλεξικούς, μαλάκες, τελευταίους, ηλίθιους, παλιοπαπάρες. Έχουν και γαμάτα άτομα, είπαμε. Αλλά ό,τι και να ’χουν, πάνω απ’ όλα, έχουν την άνεση να δεχτούν ό,τι πίπα τους σερβίρεις στην προσωπική σου σελίδα. Τέλειο! Τέλειο! Παλιά έγραφες σε ημερολόγιο, το κλείδωνες και το έθαβες μέσα στον κώλο σου μην το βρει κανείς και διαβάσει τα χάλια σου και ξεφτιλιστείς και τώρα τα βγάζεις φόρα παρτίδα με ένα ψευδώνυμο, κόβεις και τα σχόλια άμα γουστάρεις, μπαίνεις και από ίντερνετ καφέ δεξιά αριστερά και δε σε βρίσκει κανείς. Και γιατί να σε βρει; Άμα οργανώνεις δολοφονίες και σε ψάχνει το FBI, η CIA, το CSI και το 24 μαζί, θα σε βρουν, δε θα σε βρουν; Θα αφήσεις μια κλανιά στην καρέκλα που θα κάθεσαι, το μόριο της σκατίλας θα μείνει στο ύφασμα, θα έρθει ο ειδικός σκύλος, θα μυρίσει, θα γαβγίσει 2 φορές πράγμα που σημαίνει ότι μένεις βόρεια, ξέρει ο σκύλος, θα πάνε βόρεια και με άλλα διάφορα στοιχεία, θα σε βρουν. Οπότε, δεν κάνεις μαλακίες, μόνο γράφεις μαλακίες. Και γιατί, θα μου πείτε, να γράφεις δημόσια τα χάλια σου και να μην τα γράφεις στο ημερολόγιο που έχεις στον κώλο σου; Γιατί είναι καλό να ακούς γνώμες. Γίνεσαι καλύτερος. Τώρα αν έχεις τα σχόλια κλειστά, το κάνεις γιατί μάλλον είσαι ακατάστατος και όλο το χάνεις, ή φοβάσαι μη σου ανοίξουν το σπίτι την ώρα που λείπεις και βρουν το ημερολόγιό σου οι κλέφτες και κάθονται και γελάνε με τις μαλακίες σου και έρθεις εσύ, σε δουν, τους δεις και αρχίσει το μακελειό. Α πα πα. Άρα, γράφεις στο ίντερνετ και είναι όλα μια χαρά και όλοι ευχαριστημένοι. Μαλάκες νύσταξα. Θα διαβάσω αύριο το ποστ και θα φρίξω, είναι σίγουρο. Καληνύχτα σαzzzzzzzz….

Η επόμενη μέρα.

Ξύπνησα και θέλω να ξαναπάω για ύπνο. Δεν έφριξα με το ποστ, με τα μάτια μου έχω φρίξει που είναι σαν πρησμένοι κώλοι. Ο απέναντι παίζει πιάνο από το πρωί που εννοείται πως είναι πολύ καλύτερο από τους 987 παλιατζήδες που περνάνε κάθε μα κάθε μέρα λες και ζούμε στη γκρεμισμένη Μετρόπολις του Φριτς Λανγκ. Περνάνε οι ίδιοι μαζί με διαφορετικούς κάθε μέρα, όλη μέρα και φωνάζουν πως θέλουν παλιοσίδερα. Αν είχαμε τόσα παλιοσίδερα, θα ήμασταν λιμάνι, δε θα ήμασταν γειτονιά γαμώ το σπίτι σας, γαμώ τη φωνή σας, γαμώ τον κώλο σας τον πούστη. Επίσης, στις 7:30 το πρωί ξεκίνησε ένα κομπρεσέρ να σκάβει με λύσσα, μανία και θυμό και σταμάτησε μόλις ξύπνησε όλη η γειτονιά (θέλω να υποθέσω). Στις 8 δηλαδή. Δεν ξανακούστηκε μετά μέχρι τις 9:30 που ξανάρχισε. Όχι, πείτε, θέλουν θάνατο ή όχι; Επίσης, ανησυχώ γιατί ωραίος είναι ο τύπος/ τύπισσα με το πιάνο αλλά ξεκίνησε λίγο νωρίς και είναι και η πρώτη φορά που τον/την ακούω και φοβάμαι μην το κάνει συνήθειο ειδικά αν πήρε τώρα το πιάνο. Ξέρετε, βρίσκεται ακριβώς απέναντι από το υπνοδωμάτιο και δεν μπορώ να κάνω τίποτα εκτός από το να αρχίσω να κοιμάμαι στην μπανιέρα. Είπα, γουστάρω πιάνο, μετά το κομπρεσέρ και τους 987 γαμημένους παλιατζήδες, αλλά παίζει εδώ και 3 ώρες σχεδόν, ναι, παίζει πολύ ωραία, αλλά εγώ ανησυχώ, γιατί κάθε μέρα, αντί να γίνεται περισσότερη ησυχία, προστίθεται κι ένας ήχος. Τελικά, αν δεν πεθάνω, θα τρελαθώ και θα είναι το ίδιο. Γιατί πολύ απλά, θα βγω, θα ξεκοιλιάσω κανά πούστη και μετά κάποιος θα με φάει λάχανο. Για να καταλάβετε, αυτή τη στιγμή, ακούω ταυτόχρονα απ’ έξω, ένα κομπρεσέρ, το πιάνο, ένα παλιατζή να περνάει και τα περιστέρια να κάνουν αυτόν τον απόλυτα ενοχλητικό και μισητό ήχο που κάνουν. Και πάνω απ’ όλα σκεφτείτε πως μένω σε μια κυριλέ, ήσυχη περιοχή! Φαινομενικά! Και βέβαια φαινομενικά! Γιατί έχουν γίνει τόσοι οι γύφτοι οι Ελληναράδες, οι βρωμιαραίοι που σε ποια περιοχή να πας και να μην έχει; Κουμουνδούρου καλύτερα! Έχει περισσότερη ησυχία γαμώ την κωλόχωρα!

Υ.Γ. Το άτομο που παίζει πιάνο είναι «αυτή» γιατί μόλις άρχισε να τραγουδάει!

Η πιο επόμενη μέρα.

Φίλες και φίλοι, γεια σας. Θέλω κάποιος πούστης να μου πει γιατί κάθομαι στην Αθήνα και ακούω τόσο θόρυβο. Γιατί δε βγαίνω έξω να γαμήσω και να δείρω όποιον περνάει από μπροστά μου, γιατί δε φεύγω, γιατί γαμιέται ο Δίας, γιατί κάνουν έργα τώρα που είναι καλοκαίρι και οι εργάτες θα πάθουν καρκίνο του δέρματος από τον ήλιο και ο κόσμος δεν μπορεί να κλείσει τα παράθυρά του με αποτέλεσμα και να τρελαίνεται από το θόρυβο και να βρωμίζει το σπίτι του με έξτρα σκόνη. Την απάντηση την ξέρω και δε θέλω να μου πει κανείς τίποτα. Δοκιμάζομαι όπως δοκιμαζόμουν (και δοκιμαζόμαστε όλοι) πάντα. Αυτή τη στιγμή, όπως όλοι, βρίσκομαι στο Καθαρτήριο όπου είναι ο δρόμος προς τον Παράδεισο. Γνωστά αυτά. Μόνο που μπορώ να σκοτώσω μερικούς γαμημένους πριν πάω; Ή όχι! το βρήκα! Θα κάνω λίγο υπομονή και σε λίγο καιρό θα γίνω ο απίθανος Χουλκ! Το είδα χτες και πωρώθηκα! Μαλάκες μιλάμε για πολλά νεύρα το άτομο! Έτσι θέλω κι εγώ! Να συφιλιάζω, να μεγαλώνω, να σκίζονται τα ρούχα μου καθώς μεταμορφώνομαι σε ένα κτήνος 3 μέτρα και 1000 κιλά με γροθιές σαν βράχους και πατούσες σαν τριαξονικές νταλίκες και κει που κοιτάνε εκστασιασμένοι οι ηλίθιοι, να σφίγγω τις γροθιές μου, να τρίζω τα δόντια μου και να τους παίρνω φαλάγγι! Και γαμώ.

Παρατήρηση:

Κοιτάξτε τη διαφορά από το πρώτο κομμάτι ως τώρα. Πώς η τόση ηρεμία και γαλήνη μετατρέπεται σε ελεεινά νεύρα χάρη στο θόρυβο της πόλης.

Συνεχίζουμε.

Σήμερα, ξεκίνησαν να τρυπάνε το δρόμο ακριβώς κάτω από το σπίτι μου, για φυσικό αέριο. Από τις 7 το πρωί. Δεν έχω να πω τίποτα άλλο. Απλώς πως ο θόρυβος με κυνηγάει μέχρι να σηκωθώ να φύγω, που υποπτεύομαι πως θα πάω στην πιο μοναχική παραλία που υπάρχει και ακόμα και κει, ή θα βγουν οι πρώτες ομιλούσες φώκιες και θα τσακώνονται ή θα έρθει το αυτοκίνητο-κότερο του James Bond ή θα φωλιάσουν περιστέρια πάνω στο κεφάλι μου και θα καλύπτουν τη θάλασσα και όλα με το πρρρ πρρρ. Αλλιώς, θα γίνω Χουλκ και... θα τα ακούσετε στις ειδήσεις.

Με αγάπη, η τρελή.

Υ.Γ. Θα φύγω για 3-4 μέρες. Ας ελπίσουμε.

Υ.Γ. Και κάτι τελευταίο γιατί όσο γράφω τις ακούω και συγχύζομαι! Δεν φτάνει ο θόρυβος που καλύπτει τα πουλιά που τα καημένα παλεύουν να ακουστούν και υποφέρουν, είναι και κάτι γαμιόλες που βγαίνουν στο μπαλκόνι και συζητάνε με τη φίλη τους ουρλιάζοντας, έχουν το μούλικο να κλαίει, γιατί μωρή πουτάνα πατσαβούρα χωρίς τρόπους; Γιατί; Σου έχει πει κανείς ότι σε προτιμάει από τα πουλάκια ή σου έχει πει πως είσαι καλή συνοδεία με όλους τους υπόλοιπους θορύβους; Μπες μέσα και πάρε και το μούλικο, βάλε του μια πατσαβούρα στο στόμα και τελείωνε γαμώ το σπίτι σου το μπουρδέλο που δεν μπορείς να το βλέπεις και κάθεσαι όλη μέρα κι όλη νύχτα στο μπαλκόνι κουφάλα!!!

Υ.Γ. Φεύγω!!

Κάτι καλό.

Πήγα να πω για την Ελλάδα αλλά βγήκα πάλι έξω και συγχύστηκα. Δηλαδή και μέσα που κάθομαι, πάλι συγχύζομαι, δεν είναι θέμα. Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Διάβαζα ένα άρθρο από ένα ψυχολόγο στον Ταχυδρόμο και έλεγε πως στις Ευρωπαϊκές χώρες η τόση οργάνωση και η τόση τάξη και η τόση καλή φάση, καταπιέζει τους ανθρώπους με αποτέλεσμα να κάνουν φρικτές πράξεις, βλέπε τον ανώμαλο στην Αυστρία που πηδούσε την κόρη του και την είχε κλειδωμένη αιώνες στο υπόγειο. Στην Ελλάδα είμαστε τόσο χύμα που δεν φτάνουμε να κάνουμε τέτοια πράγματα. Το διάβαζα που λέτε και βρήκα δίκιο. Ε ναι, λέω, όταν βγαίνουμε έξω και αρχίζουμε τα χριστοκάντηλα δεξιά αριστερά και λέμε ο ένας τον άλλο μαλάκα, δεν πάμε μετά σπίτι μας να πλακώσουμε τον άντρα μας και τη γυναίκα μας και τα παιδιά μας στις μάπες. Δηλαδή μια χαρά τους πλακώνουμε, γιατί υπάρχει ενδοοικογενειακή βία, δεν το συζητώ, αλλά λέμε τώρα. Έτσι που λέτε. Να και κάτι καλό (που είπα μια φορά -και τελευταία- εδώ μέσα) που συμβαίνει σε αυτή τη χώρα. Είμαστε τόσο μαλάκες που μια χαρά είμαστε τελικά. Τι να πω από κει και πέρα. Να καμαρώσω δε μπορώ η αλήθεια είναι. Δε γίνεται. Κατέβηκα κάτω και είδα κάτι μαλάκες να πετάνε μπάζα στο δρόμο (να τα μαζέψει ποιος;) και μου ανέβηκε το αίμα στο κεφάλι. Περπατούσα με σακούλες στο δρόμο και όλοι έπεφταν πάνω μου λες και ήμουν στόχος. Ο διπλανός βάζει κάτι μαλακίες δυνατά ό,τι ώρα του καυλώσει και δε νοιάζεται. Ο απέναντι, δεν πα να φυσάει, δεν πα να έχει δροσιά, ανάβει το κλιματιστικό του και ακούμε όλη τη νύχτα ένα Βββββββ που να του μείνει στο κεφάλι και να μην μπορεί να ηρεμήσει το αρχίδι. Κι εκεί, αναπολώ την Αυστρία, την Ολλανδία, τη Γερμανία, την Αγγλία και λοιπές οργανωμένες χώρες. Τι να κάνω τώρα; Τελικά, θα ήταν τέλεια να μπορούσαμε να μετακομίζουμε χιλιάδες άνθρωποι από χώρα σε χώρα να χαλαρώνουμε και να γουστάρουμε, έτσι, για 6 μήνες κάθε χρόνο. Να πάμε, για παράδειγμα, όσοι δε γουστάρουμε αυτή την κατάσταση στην Ελλάδα και να μείνουμε στα σπίτια των Αυστριακών, των Γερμανών, των οποιωνδήποτε που έχουν βαρεθεί την τάξη. Να έρθουν εδώ οι άνθρωποι να πετάνε τα σκουπίδια τους από το μπαλκόνι, να κατουράνε στο δρόμο, να βάζουν τέρμα τη μουσική ό,τι ώρα γουστάρουν, να οδηγούν 3 ώρες για μια διαδρομή 5 χιλιομέτρων, να παρκάρουν όπου να ’ναι, να κωλοβαράνε στις δουλειές τους και να τους σκυλοβρίζουν οι πελάτες, να πίνουν φραπέ στον ήλιο, να κάνουν μπάνιο στα κολοβακτηρίδια, να γουστάρουν βρε αδερφέ! Να πάμε κι εμείς εκεί, να έχουμε ησυχία, πάρκα, ωραία σπίτια με κήπο, να οδηγούμε ποδήλατο, να μας λένε όλοι καλημέρα κι ας είναι ψεύτικο το χαμόγελό τους, αρκεί που θα μας την πουν τη γαμημένη χωρίς να κοιτάξουν τι φοράμε, αν ξενυχτήσαμε, αν γαμηθήκαμε, αν δε γαμηθήκαμε κλπ. Ωραία δε θα ήταν; Αλλά δε γίνονται αυτά γι’ αυτό σκάστε και μη μιλάτε. Απολαύστε τη μαλακία που μας δέρνει. Μας ηρεμεί! (;!)

Τι να πει κανείς...

Το λέω επειδή δεν έχω να πω τίποτα. Γιατί πότε έχεις, θα μου πείτε. Ποτέ, μονίμως μαλακίες λέω, το ξέρω, (εκτός βέβαια όταν μιλάω για τη φύση, εννοείται!) αλλά δεν μπορώ να κάνω τίποτα, είμαι αδύναμος χαρακτήρας. Που λέτε. Βρήκα τι να σας πω. Θα σας μιλήσω γι’ αυτό που κατακλύζει τη ζωή μου τις τελευταίες μέρες. Τις τηλεοπτικές σειρές. Όχι, δεν εννοώ το «Ρετιρέ» και το «Κωνσταντίνου κι Ελένης». Εννοώ αμερικανιές όπως το Prison Break.

Αυτές τις μέρες είδα τους 2 κύκλους (τον 1^ο και τον 2^ο) του Prison Break και τον 3^ο κύκλο των Νοικοκυρών σε Απόγνωση ή αγγλιστί Desperate Housewives. Έλιωσα. Άφησα το αποτύπωμά μου στον καναπέ. Ήπια 3 τόνους κρύο τσάι. Τα μάτια μου έγιναν τετράγωνα. Έπαθα ότι πάθαινα παλιά με το Tetris και τα Sims (παιχνίδια είναι αυτά. Επεξήγηση για τους άσχετους). Έβγαινα έξω και έλεγα «αυτός μοιάζει με το δολοφόνο», αυτή μοιάζει με εκείνη την καριόλα» και τέτοια. Όταν έπαιζα Tetris, έβλεπα παντού τουβλάκια. Όταν έπεφτα για ύπνο, τουβλάκια. Όταν ανοιγόκλεινα τα μάτια μου, τουβλάκια. Όταν έπαιζα Sims, όπου πήγαινα, έφτιαχνα με το μυαλό μου το χώρο: «Εδώ θα ήταν ωραίο ένα πιάνο, εδώ ήθελε ένα χαλάκι, εδώ έπρεπε να υπάρχει πόρτα» κλπ. Έτσι και τώρα τα ίδια μόνο που δεν είχε τουβλάκια και χαλάκια αλλά δολοφόνους, κατάδικους και νοικοκυρές.

Άργησα να πάρω το Prison Break αλλά καταχάρηκα γιατί όλοι το είχαν δει και ξεροσταλιάζουν στα ράφια του Video Club την ώρα που εγώ νοίκιαζα με περισσή χαρά τους κύκλους. Έβλεπα το φθόνο στα μάτια τους. «Τι να κάνουμε χρυσό μου; Να μη βιαζόσουνα!». Τώρα μου μένει να δω ο 5^ος και 6^ος κύκλος του 24. Γαμώ. Λοιπόν. Η κριτική.

Οι Νοικοκυρές, γάμησαν. Prison Break, γαμώ αλλά μου έσπασε τα παπάρια που δεν έχω. Για την ακρίβεια, μου φύτρωσαν για να ανατιναχτούν 2 κύκλους μετά. Μα γιατί; Γιατί δεν τελείωνε κανονικά η ιστορία, σου άφηνε 934 ερωτηματικά και έπρεπε οπωσδήποτε να δεις και τον επόμενο κύκλο. Τι μαλακία! Δεν πάει έτσι ρε παιδιά! Γιατί το κάνετε αυτό; Φοβάστε ότι δε θα θέλω να δω και τον επόμενο κύκλο; Είστε με τα καλά σας; Εδώ βγάζετε καν και καν σαβούρες και τις βλέπουμε όλες, αυτό δε θα βλέπαμε; Μα ρε γαμημένο για Prison Break, τέλειωσε αυτό που έχεις να μας πεις, και μη σε νοιάζει, είναι τόσο ωραίο που σίγουρα θα δούμε και τον επόμενο κύκλο. Το 24 δηλαδή ήταν μαλακία που τελείωνε ωραιότατα και μετά διψούσες και για το επόμενο; Καλά, δε θα πω τίποτα για την καλύτερη σειρά που έχει γίνει ποτέ και είναι το Six Feet Under (Γραφείο Κηδειών Φίσερ). Η απόλυτη, η καλύτερη, η αρτιότερη, η πιο σούπερ σειρά κατά τη γνώμη μου έβερ. Μετά έρχονται όλες οι άλλες. Γούστα είναι αυτά, δεν σηκώνω συζήτηση. Άλλος γουστάρει άγχος και σφαλιάρες, άλλος γουστάρει αίσθημα, άλλος γουστάρει αίμα, άλλος γουστάρει όργια, άλλος γουστάρει μεταφυσικά, για όλους υπάρχει κάτι, να είναι καλά η Αμερική που μας ποτίζει να μην διψάσουμε. Είναι πολλές σειρές βέβαια που δεν έχω δει οπότε δεν μπορώ να ξέρω αν κάποια μου αρέσει περισσότερο από αυτές που ήδη έχω δει αλλά προς το παρόν στα Τοπ 4 είναι: Six Feet Under, 24, Desperate Housewives, Οικογένεια Γκίλμορ. Δε θέλω σχόλια είπα. Το Prison Break μπαίνει 5^ο γιατί μου έσπασε τα παπάρια και πρέπει τώρα να περιμένω τον 3^ο κύκλο να δω τι θα γίνει με τα 934 αναπάντητα ερωτήματα και τον 4^ο που θα μου λύσει τα 869 αναπάντητα ερωτήματα που θα μου αφήσει ο 3^ος και πάει λέγοντας. Δηλαδή συγνώμη. Άμα ψοφήσω, θα μείνω με το παράπονο πως ποτέ δεν έμαθα τι θα γίνει; Γιατί κάθε κύκλος του Prison Break που τελειώνει, με ένα «Όχι ρε πούστη!» σε αφήνει. Ε όχι, δεν πάει έτσι. Πάλι καλά που στο Γραφείο Κηδειών Φίσερ είχα και τους 5 κύκλους μαζί και χαλάρωσα. Ας είναι καλά ο κολλητός. Και να σκεφτείς ότι δεν ήθελα να το δω γιατί άκουγα για γραφεία κηδειών και ανατσουτσούρωνα. Και δεν είχα άδικο γιατί το κλάμα που έριξα δεν υπήρχε. Κάθε φορά ήμουν λες και είχα βγει από το μπάνιο χωρίς να σκουπιστώ. Το 24 το λάτρεψα γιατί γαμούσε, γαμούσε και έδερνε, α ρε τζακ Μπάουερ, άλλους 2 κύκλους έχω να σε απολαύσω, τι χαρά!, οι Νοικοκυρές γαμούσαν και γαμούν, τελειώνουν κάθε φορά, ναι μεν με απορίες αλλά από την άλλη, σα να σου έχουν απαντηθεί κιόλας. Η οικογένεια Γκίλμορ μου άρεσε τρελά (και σκέψου ότι την είδα όλη Σάββατο προς Σάββατο στο Σταρ πόσα χρόνια! 3; 4;!) γιατί ήταν οι πιο γρήγοροι διάλογοι έβερ! Μιλούσαν τρομακτικά γρήγορα όλοι τους, λες και παρακολουθούσα μια κανονική ζωή κανονικών ανθρώπων. Γαμάτο. (Προσοχή: Δεν είναι για άντρες αυτή η σειρά!)

Έτσι που λέτε. Με το Prison Break όμως συγχύστηκα. Ωραίο το γκομενάκι, δε λέω, ο αδερφός του σα μαλάκας ηλίθιος ήταν, μα τι αυτιά πεταχτά ήταν αυτά, καλά, πιο έξυπνο γκόμενο δε βρήκαν να βάλουν; Ήμαρτον δηλαδή, αλλά έλεος ρε παιδιά! Γι’ αυτό, προσέξτε τώρα, προσοχή λέω, ζητάω βοήθεια γιατί δε μπορώ να περιμένω άλλο πότε θα καυλώσουν τα Video Club να φέρουν τις σειρές που θέλω και τις συνέχειες τους. Επειδή είμαι βλάχα και ηλίθια και για τα μπάζα, θέλω όσα παιδιά δεν βαριούνται και φυσάνε με τους υπολογιστές, να μου πουν, βήμα προς βήμα, πως κατεβάζω σειρές με ελληνικούς υποτίτλους. Όποιος ξέρει και δεν μου πει, είναι πολύ μαλάκας και μισάνθρωπος. Λοιπόν, θέλω: Τις Νοικοκυρές τον 4^ο αν υπάρχει και κάτω, 5^ος κλπ, θέλω τον 3^ο του Bones κι αν υπάρχει παρακάτω, θέλω ό,τι υπάρχει από Dexter, από Heroes, από SuperNatural και 3^ο κύκλο Prison Break. Προσοχή, θέλω να έχουν ελληνικούς υποτίτλους. Κι αν χρειαστεί να τους φορέσω από πάνω τους υποτίτλους, δε με νοιάζει, αρκεί να μου πείτε πως θα το κάνω. Μη τους βάλω και είναι σα να βλέπω μεταγλωττισμένη ταινία καράτε, κανονίστε. Επίσης, αν έχετε υπόψη καμιά άλλη σειρά, να μου πείτε. Καλά, ξέρω ότι κανείς δε θα με βοηθήσει και θα βρω στο τέλος την άκρη μόνη μου ή θα τα γράψω όλα στα παπάρια που δεν έχω και θα τα βλέπω όταν και αν βγουν στα Video Club ή θα μου τα δώσει ο κολλητός που με συμπονάει στα σίγουρα. Παρόλα αυτά, αν κάποιος κάνει το καλό, ας το κάνει έχοντας στο μυαλό του ότι είμαι παντελώς ηλίθια. Μην αρχίσει να μου λέει κωδικούς και ονομασίες που δεν πρόκειται να καταλάβω ποτέ των ποτών. Κανονίστε. Αυτά. Άντε γεια τώρα, πάω να ποτίσω. Δίψασαν τα λουλούδια.

Δάση.

Το ότι δεν έγραψα τίποτα αυτή τη φορά για τις φωτιές που μπήκαν, δε σημαίνει κάτι. Απλά δεν ξέρω πόσο βρίσιμο χωράει ακόμα. Είναι γνωστό πόσο σπάζομαι και πόσο μαλάκες θεωρώ τους Έλληνες που κατάφεραν να κάνουν μια από τις ομορφότερες χώρες στον κόσμο, βόθρο. Θέλει δουλειά κι αυτό, μη γελάτε.

Παραθέτω όσα βρήκα στο blog της Οικολογίας (και του Οικολογίου) να δείτε και σεις.

Το Σάββατο 28 Ιουνίου του 2008, μία μικρή ομάδα μελών του Οικολογίου επισκέφτηκε το πληγωμένο βουνό της Αττικής, ακριβώς ένα χρόνο μετά τη μεγάλη πυρκαγιά που αποτέφρωσε 56 χιλιάδες στρέμματα δάσους. Μαζί μας είχαμε τον Φώτη Ξυστράκη, υποψήφιο διδάκτορα δασολογίας και ενεργό μέλος του Οικολογίου. Τονίζοντας το γεγονός ότι η φύση διαθέτει τους δικούς της μηχανισμούς και ρυθμούς ανάπλασης, ο Φώτης μας μίλησε για τα είδη της ελάτης και τις ιδιαιτερότητες που αφορούν στην εξάπλωση τους, τη φυσική και τεχνητή αναδάσωση, καθώς και τον κίνδυνο της διάβρωσης των εδαφών που ελλοχεύει στις καμμένες δασικές εκτάσεις.

Στην παρέα μας συμμετείχαν μέλη του ΕΔΑΣΑ (Εθελοντές Δασοπυροπροστασίας Αττικής), οι οποίοι μας ενημέρωσαν σχετικά με τις δραστηριότητες τους και στη συνέχεια μας οδήγησαν στο πυροφυλάκιο της θέσης Σκίπιζα.

Στη διάρκεια της πεζοπορίας μας, περάσαμε από καμμένες περιοχές όπου είχαν τοποθετηθεί κορμοδέματα, ενώ η πανοραμική θέα από το πυροφυλάκιο μας έδωσε μια συγκλονιστική εικόνα της έκτασης της περσινής καταστροφής.

Τα μέλη της ομάδας του Οικολογίου διανυκτέρευσαν στο καταφύγιο που βρίσκεται στο Μπάφι, αναχωρώντας την επόμενη μέρα μετά από πεζοπορία στο ελατοδάσος της Πάρνηθας.

Μερικές πρώτες φωτογραφίες μπορείτε να βρείτε στην gallery του Οικολογίου.

Μπανάκι στο δάσος.

Για το κολυμβητήριο μιλάω, σιγά το δάσος. Απλά έχει λυσσάξει ο Άγγελος κάθε φορά με το δάσος που πάω για μπάνιο και κόλλησα κι εγώ και βλέπω τα 5 δέντρα και νιώθω πως είμαι στο δάσος και μπανιαρίζομαι σε μια φυσική λίμνη που έχει δημιουργηθεί από τους καταρράκτες που πέφτουν, ένα ελάφι με κοιτάει με τις ματάρες του κι εγώ του χαμογελάω ενώ ένα βατραχάκι πηδάει από ένα νούφαρο δίπλα μου και δυο εξωτικά πουλιά φωνάζουν τον έρωτά τους κλπ. Και φυσικά εκεί, δεν έχεις πατσαβούρες και μαλάκες να σου ζαλίζουν τα αρχίδια. Αυτά όμως στο δάσος. Γιατί στο κολυμβητήριο δεν είναι ακριβώς έτσι. Άσε που 10 φορές έχω πάει και μ’ έχει φάει ο ήλιος. Ξεχνάω κάθε φορά το στραβάδι το μουρόχαβλο να βάλω αντηλιακό από το σπίτι. Ηλίθια με περικεφαλαία δεν το συζητώ. Πάω που λέτε τις προάλλες και είδαν τα μάτια μου… όλη την ώρα που ήμουν εκεί έβλεπα μαλάκες, περίεργους και μαλακίες άσχετες. Αντί να κολυμπάω, επέπλεα και παρατηρούσα. Γαμώ τις γυμναστικές κάνω, το ξέρω. Μα τι έγινε, θα μας πεις;
Αμέ.

Μπαίνω που λέτε στο νεράκι, ααααχ, απόλαυση. Σε λίγα λεπτά, ακούω μια γαμιόλα να φωνάζει. ‘Ποια γαμιόλα φωνάζει’ σκέφτομαι και γυρίζω προς τη φωνή. Είναι μία από τις γυμνάστριες που περιφέρονται κει και τα έχει πάρει στο κρανίο και φωνάζει. Πολύ μαλάκω. Από τις γκόμενες που θες να τις θάψεις μέσα σε ένα βούρκο κι όπως φωνάζουν να χέσεις στο στόμα τους να το βουλώσουν. Μια φακλάνα νταβατζού, σαν φουσκωτός μετά από αλλαγή φύλου, μια παλιοπατσαβούρα που φώναζε χωρίς να λέει τίποτα, ίσα για να πουλήσει τσαμπουκά και να την ακούσουν. Πως μου τη δίνουν αυτές, δε λέγεται. Την κοιτάω απαξιωτικά -όχι ότι με είδε, αλλά εγώ έτσι την κοίταξα-, πάω σε μια γωνιά κοντά, μέσα στο νερό πάντα, και παρακολουθώ. Έχει κάτσει στη μέση και 2-3 κάθονται γύρω-γύρω και την ακούνε. Ε, καλοί μαλάκες κι αυτοί. Αντί να της πουν «άντε γαμήσου μωρή πατσαβούρα που θα μας υψώσεις και τη φωνή», κάθονται και την κοιτάνε λες και είναι ο αρχινταβάς και αυτοί οι τσάτσοι του. Όσο έβλεπε εντωμεταξύ αυτή κοινό, τόσο ανέβαζε τον ήχο. Να καλύπτει το ωραίο πλάτσα πλούτσα, να καλύπτει τα τζιτζικάκια, όλα να τα καλύπτει που να την καλύψει ένας οχετός τη μαλάκω. Να λέει, να λέει, να λέει, και όσο να τη βλέπω, τόσο να θέλω να βγω από το νερό και να τη φτύσω. Αλλά ήταν πολύ φουσκωτή, τολμούσα; Στο νεράκι μου εγώ, το μόκο. Ώσπου κάποια φάση, αφού λέει, λέει και κανείς δεν της λέει να πάει να γαμηθεί μπας και χάσει και κανά κιλό η χαβούζα, λέει το επικό πολύ δυνατά: «Γι’ αυτό να το βουλώσετε κι εσείς και όλοι όσοι κάνουν μπάνιο εδώ, το καταλάβατε;» με το ένα χέρι στη μέση και με το άλλο να δείχνει εμάς. «Τι είπες μωρή γαμιόλα; Πώς μιλάς έτσι;» έπρεπε να της πουν, τίποτα οι μαλάκες, οι άλλοι (όλοι εμείς) τίποτα, σηκώνει το πηγούνι η σκύλα και μπαίνει σε ένα γραφείο που έχουν εκεί. Συγνώμη, δεν έπρεπε να βγούμε σύσσωμοι όλοι από την πισίνα και να την πετάξουμε μέσα με τις κλωτσιές τη γαμιόλα; Εγώ σκέφτηκα να πάω στη γραμματεία να κάνω παράπονο για τον τρόπο της αλλά δεν έκανα τίποτα γιατί σκέφτηκα τις ηλίθιες που είναι κει που για να γράψουν το μήνα στην κάρτα σου κάνουν ένα τέταρτο. Άσε που δεν υπάρχει κανένας υπεύθυνος, παρά μόνο οι ηλίθιες και οι γυμναστές, μία εκ των οποίων η γαμιόλα και οι άλλοι, τα δουλάκια της. Τι να κάνεις; Πάει αυτή. Μούντζωσα υποβρυχίως και συνέχισα το μπάνιο μου. Άλλο τώρα, παρακάτω.

Κει που πηγαινορχόμουν στο διάδρομο και σκεφτόμουν σε πόση ώρα θα πάθω ανακοπή, ήμανε ανάσκελα σε κείνη τη φάση, νιώθω ένα χέρι στον κώλο μου. Όπα! Πετάγομαι και βλέπω στο διπλανό διάδρομο ένα μαλάκα που πήγαινε μπροστά με μάσκα. Επιπλέω περιμένοντας να σηκωθεί να πει ένα ‘συγνώμη’, αρχίδια. Συνεχίζει ο μαλάκας με τη μάσκα και γω αναρωτιέμαι: ‘Δεν το κατάλαβε ότι μου έπιασε τον κώλο ή μια χαρά το κατάλαβε και κάνει τον Ιάπωνα;’ Λέγοντας βέβαια ότι μου έπιασε τον κώλο, δεν εννοώ κανονικό πιάσιμο, τύπου στον πιάνω, τον χαϊδεύω και τον τσιμπάω, για να λέμε την αλήθεια. Τον έπιασε, εννοώ πως πέρασε όλη η παλάμη πάνω από το κωλομέρι μου φευγαλέα. Επιπλέω λοιπόν, παρατηρώντας τον συγχυσμένη και αναρωτιέμαι ξανά: ‘Τι τη θέλει τη μάσκα; Να βλέπει τα ψάρια; Για τους κώλους τη θέλει ο παλιοανώμαλος! Καλά, αυτοί οι μαλάκες οι γυμναστές δεν τον βλέπουν; Όχι βέβαια, είναι απασχολημένοι να τους βρίζει η φουσκωτή’. Συνεχίζω να τον παρατηρώ και τον βλέπω να φτάνει στην άκρη του διαδρόμου, φορώντας τη μάσκα πάντα και χωρίς να έχει βγάλει το κεφάλι του από μέσα, κολλάει το κεφάλι του στον τοίχο της πισίνας και μένει εκεί σαν νεκρός! ‘Έλα Παναγία μου!’, σκέφτομαι εντυπωσιασμένη. ‘Τι κάνει κει ο ανώμαλος;’ Λοιπόν, θα ορκιζόμουν ότι τον έπαιζε. Τι κάνει δηλαδή ένας άντρας που μόλις έχει πιάσει ένα κώλο, δεν έχει πει συγνώμη, φοράει μάσκα στην πισίνα, δεν έχει σηκώσει κεφάλι ούτε δεύτερο (ανάπνεε με αναπνευστήρα), φτάνει στην άκρη του διαδρόμου και κοιτάει προς τον τοίχο με χέρια και πόδια μέσα στο νερό; Μόνο η πλάτη του φαινόταν. Με τη σκέψη ότι τον παίζει, μου ήρθε να ξεράσω! Αμέσως όμως έβαλα τη λογική να δουλέψει και είπα πως δεν είναι δυνατόν και καλά θα κάνω να πάω προς τα κει να δω τι κάνει. Ξεκινάω το κολύμπι (τον παρατηρούσα από τα μισά του διαδρόμου τόση ώρα) και όση ώρα κολυμπούσα σκεφτόμουν πως αν τον παίζει, μπορεί να με πάρουν τα σκάγια, στο νερό είμαστε, και τι θα κάνω, θα προλάβω να βγω; Να αηδιάζω φρικτά εντωμεταξύ αλλά πήγαινα. Φτάνω που λέτε και γω στο τοίχωμα και κοιτάω αναιδέστατα προς το μέρος του. Έτσι κι αλλιώς δε με έβλεπε. Ευτυχώς, δεν τον έπαιζε. Ουφ! Παρέμενε όμως εκεί σαν νεκρός μην κάνοντας τίποτα! Βρε τον κοίταζα, τίποτα. ‘Λες να πέθανε; αναρωτήθηκα και ξαναφρίκαρα. Ευτυχώς σ’ εκείνη τη φάση, σήκωσε το κεφάλι, εγώ συνέχισα να τον κοιτάζω, έβγαλε τη μάσκα, πήρε μια ανάσα, την ξαναφόρεσε και ξανάβαλε τη μούρη του μέσα στο νερό. Μη βγάζοντας άκρη, συνέχισα το μπάνιο μου. Πάει κι αυτό. Άλλο τώρα, παρακάτω.

Είμαι στην άλλη άκρη του διαδρόμου, κει που ήταν η φουσκωτή γαμιόλα που φώναζε. Έχω τα χέρια μου έξω από το νερό και γυμνάζω τα ατελείωτα πόδια μου. Και ένα και δύο και ένα και δύο και τότε τον βλέπω. Τον απόλυτο τύπο. Το χάι-λάιτ της ημέρας. Μένω άφωνη. Αν μπορούσα να χειροκροτήσω, θα χειροκροτούσα. Βρίζω από μέσα μου γιατί δεν έχω φωτογραφική μαζί μου να τον έχω για πάντα δικό μου και συνεχίζω να τον κοιτάω με το στόμα ανοιχτό. Μα τι είχε ο άνθρωπος; Σαν ψεύτικος ήταν! Ήταν ψηλός καταρχάς, λεπτός, άτριχος και ολίγον καμπούρης, σαν καρτούν. Τέλειο. Δεύτερον, είχε ένα μαλλί γκρι, μιλάμε για πολύ μαλλί, μπουκλωτό σαν κράνος. Υπέρτατο. Τρίτον; Φορούσε ένα ξεχειλωμένο μαγιό που είχε στρίψει στα πλαϊνά και είχε ανεβάσει ψηλά στους γοφούς του κάνοντάς το πλέον τριγωνάκι. Ο απόλυτος. Τον παρακολουθώ και θέλω να του ζητήσω αυτόγραφο. Κουβαλάει τα παπούτσια του και την τσάντα του και πηγαινοέρχεται. Προφανώς ψάχνει που να τα αφήσει αλλά δεν έχει νόημα γιατί παντού έχουν τσάντες και σαγιονάρες παρατημένες. Βρίσκει μια γωνία άκρη Θεού, σχεδόν πίσω από τα κάγκελα και ανοίγει το στόμα του. Υπέρτατη στιγμή. Ρωτάει με την πιο ψιλή φωνή του πλανήτη αν μπορεί να αφήσει τα πράγματά του εκεί. Κόντεψα να πεθάνω. Ήθελα να βγω γονατιστή και να του φιλήσω τα πόδια. Ήθελα να ακουμπήσω έστω για λίγο το ξεχειλωμένο του μαγιό. Να νιώσω λίγο απ’ το δέος. Ποιον είχε ρωτήσει όμως; Την φουσκωτή γαμιόλα! Και τι του είπε αυτή γεμάτη αναίδεια; «ΟΧΙ! Δεν μπορούμε να έχουμε πράγματα εδώ κι εκεί!» Παντού εντωμεταξύ είχε πράγματα συν 800 παγκάκια που κι εκεί μπορείς να αφήσεις ό,τι θες, συν κρεμάστρες συν ότι δε ρωτάς κανέναν! Έσκυψε το κεφάλι του ο άνθρωπος, πήρε τα πράγματά του και μπήκε μέσα στα αποδυτήρια μουρμουρώντας. Έκτοτε, δεν τον ξαναείδα. Προσκύνημα. Άλλο;

Τέλειωσα το μπάνιο, συγνώμη, το χάζι, μπαίνω στα αποδυτήρια και ποια βλέπω μέσα στο ντους, στο ίδιο σημείο, στην ίδια στάση, με το ίδιο απλανές βλέμμα; Την τύπισσα που αγαπάει τα βυζιά της και τα τρίβει μέχρι να τα λιώσει! Και πάλι, αντί να είναι γυρισμένη πλάτη όπως κάνουν αρκετές που θέλουν να τρίψουν τα απόκρυφά τους με την ησυχία τους, αυτή καθόταν φόρα παρτίδα ολόγυμνη κοιτώντας το άπειρο και έτριβε έτριβε έτριβε έτριβε τις βυζάρες… μα τις λυπήθηκα σας λέω. Άσε που είχε και χάλια μουνί. Α πα πα πα… γύρισα πλάτη, δεν άντεχα άλλο. Τι να πω; Κάθε μέρα για μένα, είναι μια νέα εμπειρία, δεν το συζητώ!

Υ.Γ.1. Ξέχασα να τονίσω το θέμα της πόρτας. Ποιας πόρτας θα μου πείτε. Της πόρτας που οδηγεί από τα αποδυτήρια στην πισίνα. Αυτή η πόρτα είναι τζαμένια και φιμέ γιατί σκοπός της είναι να κλείνει και να μη φαινόμαστε μεις κι μέσα ξεβράκωτες από τους θαμώνες της πισίνας που τυγχάνει να περνάνε απ’ όξω. Αλλά όχι κυρίες και κύριοι, κάποιες μάλλον ζουν σε βάρκες -που ως γνωστόν δεν έχουν πόρτες- ή θέλουν να βρούνε γκόμενο και την αφήνουν τάμπαρα. Το τι μου τη δίνει να αφήνουν -γενικά τώρα- κλειστές πόρτες ανοιχτές και τούμπαλιν, δε λέγεται. Τη βρήκες κλειστή μωρή γαμιόλα; Γιατί δεν την κλείνεις και την αφήνεις διάπλατη σαν το μουνί σου; Θες να σε παίρνουν μάτι; Τράβα στο μπαλκόνι σου πατσαβούρα με τον κώλο έξω και κάνε σόου στα κάγκελα, πουτάνα. Αλλά δεν μπορείς να τα πεις αυτά live γιατί θα αρχίσουν οι κότες κο κο κο και κο κο κο κατάλαβες; Άντε με τις μαλακισμένες! Καλά ρε πούστη, ντιπ για ντιπ μυαλό; Δηλαδή, άμα θες να δείξεις τα βυζιά και το μουνί σου, υπάρχουν οι παραλίες καταρχήν, κατά δεύτερον οι διάφανες κουρτίνες και κατά τρίτον ο δρόμος. Βγες στο δρόμο με ένα καυτό λευκό σορτς χωρίς βρακί και ένα λευκό μπλουζάκι χωρίς σουτιέν, φόρα και επιγονατίδες –να μη πονέσουν τα γόνατα από το πολύ σκύψιμο- και πιάσε δουλειά! Εγώ γιατί πρέπει να δείξω τον κώλο μου εν αγνοία μου την ώρα που βγαίνω από το ντους και πάω να πιάσω την πετσέτα; Να γιατί κάθομαι κρυμμένη σε μια γωνιά και δε βγάζω τα πάντα στη φόρα. Για κάτι τέτοια. Ρε κλείνω την πόρτα λέμε πάνω από 3 φορές κάθε που πάω, ανοιχτή τη συναντάω. Μιλάμε για παλιογαμιόλες, όχι αστεία.

Υ.Γ.2. Και φυσικά έκανα τη μαλακία της ημέρας: Είμαι στο νερό και ακούω δύο άτομα δίπλα (άντρας-γυναίκα) να συζητάνε για το πόσα χιλιόμετρα έκαναν σήμερα. «Έκανα 2 χιλιόμετρα» λέει αυτός, «Α ωραία» έλεγε αυτή και περίμενα να τελειώσουν για να ρωτήσω κάτι. Όντως τελειώνουν, φεύγει αυτός για μία ακόμα διαδρομή, πλησιάζω εγώ το διαχωριστικό και λέω στην κοπέλα: «Συγνώμη, να σας ρωτήσω κάτι;» «Ναι» μου λέει η κοπέλα. «Άκουσα που λέγατε για τα χιλιόμετρα. Πόσα μέτρα είναι ο διάδρομος; 500;» «Όχι και 500!! 50 είναι!!»

Γάμα τα.

Η μαλακία της ημέρας.

Λοιπόν, κάθε μέρα, κάνω από μια μαλακία. Στάνταρ. Δε υπάρχει περίπτωση να περάσει μέρα και να μην κάνω μία. Και είναι κρίμα που δεν τις καταγράφω. Όλο λέω να τις σημειώνω μα μετά κάτι κάνω και δεν το κάνω. Να, μια μαλακία που θυμάμαι είναι στο προηγούμενο σπίτι που ήμουν, που είδα ένα σωρό φακέλους πεταμένους κάτω, μέσα στην πολυκατοικία, τα πήρα στο κρανίο, τους μάζεψα και τους πέταξα στην ανακύκλωση. Πάντα το έκανα. Δε μπορούσα να βλέπω όλα τα κωλοδιαφημιστικά να πηγαίνουν πέρα δώθε με τον αέρα, να πατιούνται, να σκίζονται, να στριμώχνονται και κανείς μαλάκας να μην τα μαζεύει. Συνήθως όμως κοίταζα τι πετούσα, μην ήταν τίποτα χρήσιμο. Ε, σ’ εκείνη τη φάση, συγχύστηκα που ήταν τόσοι πολλοί, δεν κοίταξα τίποτα, μόνο σιχτίρισα, τους μάζεψα και τους έστειλα στον κάδο ανακύκλωσης. Πριν τους στείλω όμως, κράτησα ένα για μένα να δω τι λέει. Τον ανοίγω και ήταν ενημερωτικό φυλλάδιο για την εξοικονόμηση ενέργειας! Τι μαλάκας! Μα τι μαλάκας! Αν είχα ανοίξει έναν πριν τους πετάξω, μα την Παναγία θα πήγαινα να τους μοιράσω πόρτα-πόρτα. Ενώ τώρα τι να έκανα; Να βούταγα μέσα στον κάδο να τους πάρω πίσω; Μου έριξα μια μούντζα κει μέσα στο δρόμο, έβαλα την ουρά στα σκέλια και έφυγα. Αυτή ήταν για παράδειγμα μια μαλακία μιας ημέρας. Προχτές τι μαλακία έκανα; Ακούστε.

Προχτές είπα να πάω ένα σούπερ μάρκετ να πάρω μερικά πράγματα. Στη διαδρομή είδα ότι είχε λαϊκή. Ουάου, σκέφτομαι εντυπωσιασμένη, θα πάω λαϊκή! Πώρωση! Ε τι; Κάθε φορά τα παίρνω όλα από το κωλοσούπερ μάρκετ ή το κωλομανάβικο, ας πάω και μια λαϊκή! Περιττό να πω και ντρέπομαι γι’ αυτό, πως χάρηκα τόσο για τη δύναμη που έδειξα να κάνω κάτι τέτοιο μόνη μου, καθώς λαϊκή έχω να πάω από τότε που ήμουν μικρή και με τραβούσε η μαμά μου μαζί της. Ποτέ δεν άντεχα να ουρλιάζουν πάνω από το κεφάλι μου και να μου λένε πάρα πάρε. Ούτε τις πωλήτριες στα μαγαζιά με ρούχα δεν αντέχω όταν μου τα ζαλίζουνε και φεύγω, τι λέμε τώρα; Αλλά τώρα έχω γεράσει, έχουν αλλάξει τα πράγματα. Μπορώ. Έχω τη δύναμη.

Πάω που λέτε σούπερ μάρκετ, παίρνω κει γάλατα κλπ, τα βάζω στο τουτού και οδεύω ποδαράτη προς τη λαϊκή. Έκσταση! Τα φρούτα βαλμένα στη σειρά, τα λαχανικά το ίδιο, χρώματα, σχήματα, οι πωλητές να ζεσταίνονται με αποτέλεσμα να μη βγάζουν αγριοφωνάρες... όλα ήταν όμορφα. Παίρνω κάτι νεκταρίνια και λέω θέλω και λαχανικά. Κανά μαρούλι, καμιά ρόκα και τέτοια. Βρίσκω ρόκα, έγραφε ΡΟΚΑ από πάνω, την παίρνω. Χαρά εγώ, ψώνισα από τη λαϊκή, θαυμάστε με κι έτσι. Προχωράω, βλέπω μαρούλι. Έγραφε ΜΑΡΟΥΛΙ. Παίρνω μαρούλι, μόνο κλακέτες που δε χόρεψα. Τι χαρά μπορεί να σου δώσει ένα απλό πράγμα, δε λέγεται. Πάω παρακάτω, βλέπω μια πρασινάδα, σπανάκι λέω, ωραία, στέκομαι και με το γνωστό χαμόγελο αστέρων, το δείχνω στον πωλητή και λέω μπροστά σε όλους και δυνατά: «ΣΠΑΝΑΚΙ!» Με κοιτάει (όπως και όλοι οι υπόλοιποι) και μου λέει: «Όχι και σπανάκι! Βλίτα είναι!» Μούντζα, ουρά στα σκέλια, φευγιό. Μα τι μαλάκας!

Λύσεις Αποριών Περί Παραδείσου.

Όσοι πρόλαβαν, πρόλαβαν παίδες. Τώρα λύνω απορίες και μετά από αυτό το ποστ, θα ξαναζήσω. Θα ξανάρθω στη ζωή εννοώ ως ένα πανέμορφο βρέφος ενός πάμπλουτου υπέροχου πατέρα και μιας πανέμορφης, πάμπλουτης επίσης, μητέρας. Δεν θα έχω αδέρφια για να μείνει όλη η περιουσία σε μένα. Παρόλο που θα είμαι αριστοκράτισσα, θα γίνω λίγο τσογλάνι και θα βρίζω πολύ. Σε κάποια φάση μέσα στο πήξιμο της δουλειάς (σε ένα από τα εργοστάσια του πατέρα θα δουλεύω εννοείται) θα ανοίξω ένα μπλογκ που θα το ονομάσω Πάρε μάτι την Κωλόγρια (να κάνει το ’να και τ’ άλλο). Θα αρχίσω να γράφω ό,τι μαλακία μου κατεβαίνει, ο πατέρας μου θα με πάρει χαμπάρι και θα μου πει να πάω καμιά βόλτα με το κότερο και να μην κάθομαι κει να μαλακίζομαι, αφού δε δουλεύω, που δε δουλεύω, εγώ θα πάρω το κότερο, θα έχω και το λάπτοπ, θα γράφω, θα γράφω, θα γράφω, θα γίνω σούπερ διάσημη, θα γνωρίσω σε ένα διπλανό κότερο ένα θεογκόμενο παιδαρά, θα παντρευτούμε, θα κάνουμε 8 παιδιά και θα πεθάνω στον ύπνο μου 122 ετών. Εννοείται πως θα πάω στον Παράδεισο γιατί θα είμαι και γαμώ τους ανθρώπους, θα δίνω συνέχεια λεφτά σε φτωχούς, θα έχω ανοίξει ιδρύματα, θα βοηθάω ζώα και φυτά και θα έχω πολλούς φίλους που θα τους αγαπώ πολύ.

Αυτό όλο σημαίνει, πως μετά από αυτό το ποστ, θα ξαναγράψω στο μπλογκ μου μετά από 20-30 χρόνια μετά. Αλλά εγώ θα κάνω το χρόνο να πάει πιο γρήγορα να μην περιμένετε, και θα ξαναγράψω κάτι σε κανά-δυο μέρες. Βέβαια, τώρα που το σκέφτομαι, δε θα θυμάμαι τίποτα από όσα είδα, γιατί έτσι είναι, όσοι ξανάρχονται στη ζωή, δε θυμούνται μία, επίτηδες. Οπότε, ίσως όλα όσα έγραψα εδώ, σβηστούν για να μην τα δω, αλλά αφού όταν θα έρθω θα είμαι μωρό και θα ανοίξω ένα μπλογκ που λέγεται Κωλόγρια, αυτό τι θα γίνει; Ρε μήπως ζούμε στο μέλλον; Μπερδεύτηκα.

Τέλος πάντων, ο Παράδεισος είναι γαμηστερός όπως σας έλεγα και αμέσως μπάινω στις λύσεις των αποριών σας που ομολογουμένως ήταν λίγο βλακείες αλλά δεν πειράζει.

Κύριε Κούνελε, λες πως είσαι στον Παράδεισο αλλά δεν σου μιλάει κανείς και δεν ξέρεις γιατί! Μην ακούω βλακείες! Είναι που έπεσες στους καταρράκτες προχτές για μπάνιο και βούλωσαν τα αυτιά σου! Εγώ είδα πόσο κόσμο να σε φωνάζει και συ δε γύρισες!! Άντε, έλα προς τα μένα, γνώρισα ένα γαμάτο Ωρυλά που πέθανε από καρδιά και είναι δω κοντά. Θα σε φτιάξει, να σε κάνει άγγελο!

Κύριε Βρασίδα, μην τολμήσεις να κάνεις καμιά μαλακία και το ’χω κρίμα στο λαιμό μου συν ότι θα θεωρηθώ συνένοχος της μαλακίας σου και μετά δε θα μου μιλάει κανείς γιατί θα σε χέσω πατόκορφα!! Αν θες την ησυχία σου άρχισε τα μπινελίκια και μην τολμήσεις να κάνεις κανένα κακό γιατί την πούτσισες!!

Κυρία princess, για ποια σύνδεση μιλάτε; Δεν έχουμε συνδέσεις εδώ!!! Είμαστε σε ένα παράλληλο σύμπαν (μπορείς να το πεις κι έτσι) που όλα λειτουργούν ως δια μαγείας (μπορείς να το πεις κι έτσι) που δε χρειάζεσαι αυτές τις θνητές μαλακίες! Θυμάμαι κι εγώ όταν σκυλόβριζα προσπαθώντας να κατεβάσω κάτι αλλά τώρα ανεβοκατεβαίνω εγώ ολόκληρη στο ίντερνετ! Να, προχτές ήμουν η Μπέτι Μπουπ!!

Κυρία spirou, ξαναγυρίζουν, πως δεν ξαναγυρίζουν οι καλοί!!! Μόλις το είπα στην αρχή!! Τώρα αν είναι και γαμώ τους καλούς (βλέπε π.χ. Μητέρα Τερέζα) όχι δεν ξαναγυρίζουν. Κάθονται δια παντός στη χλιδή του Παραδείσου!

Κύριε Άγγελε, έχεις χτυπήσει σκορ μαλακίας στα τελευταία σχόλια και με έχεις ξεφτιλίσει! Γελάω που γελάω δυνατά, διαβάζω κι αυτά που γράφεις και μ’ έχουν πάρει γραμμή όλοι κι έρχονται να δουν τι σκατά βλέπω και ουρλιάζω από τα γέλια και μου φεύγουν τσίσα και κλανιές κάθε τρεις και λίγο. Περιττό να σου πω ότι ήρθαν και τα γκομενάκια που λες (Οδυσσέας, Προμηθέας κλπ) και κόντεψα να καταπιώ το λαπτοπ για να μη δουν τι γράφεις! Εντωμεταξύ αυτοί είναι παιδαράδες και καταλαβαίνεις ότι δεν έχω την ίδια δύναμη με αυτούς και πάλι καλά που είναι ευγενικοί γιατί αν μου το άρπαζαν από τα χέρια, δε θα μπορούσα να κάνω τίποτα. Ουφ! Λοιπόν, σεξ δεν κωλοκόβεσαι να κάνεις, άμα θες κάνεις, δε σου λέει κανείς τίποτα, ό,τι θες κάνεις, με όποιον θες κι έτσι. Τώρα βέβαια, άμα παίζουν τίποτα ζευγάρια (βλέπε π.χ. Μπόνι και Κλάιντ, Σιντ και Νάνσυ κλπ) δεν πας να κουτουπώσεις γιατί θα σου βγάλει τα μάτια η άλλη. Αλλά σου είπα πρόστυχο μυαλό, δεν σε νοιάζουν και πολύ αυτά, είσαι σε άλλη φάση εδώ. Τρώμε και σάρκες ρε και φρούτα και να μη φάμε καθόλου δεν υπάρχει πρόβλημα, ό,τι θέλουμε κάνουμε! Και ο Χριστός δεν κάνει τα μαλλιά του ράστα, τι λες μωρέ;;; Γιατί να τα κάνει;; Ο Μπομπ Μάρλεϊ τα έχει ράστα κλασικά και παίζουμε κάθε μέρα. Τα ρίχνει από τα παράθυρα, κρατιόμαστε και ανεβαίνουμε και αυτός τραγουδάει No woman No cry κι άλλες επιτυχίες. Δεν έχουμε ρε ίντερνετ, δεν τις χρειαζόμαστε αυτές τις θνητές μαλακίες, είμαστε συνδεδεμένοι με το σύμπαν ρεεεε!! Που λες για την κορμάρα, περιττό να σου πω, πως όλοι εδώ δεν έχει σημασία να πεθαίνουμε χοντροί, κοντοί, άσχημοι, κουτσοί, τυφλοί, ανάπηροι, καθυστερημένοι. Ερχόμενοι στον Παράδεισο, βγαίνουν μόνο τα καλά χαρακτηριστικά μας και είμαστε όλοι παίδαροι! Όλος ο Παράδεισος είναι σαν πρακτορείο μοντέλων!

Κυρία Nobody, ντροπή σου βρε. Εγώ ληγμένα; Εγώ; Εγώ; Εγώ; Εγώ; Που εν ζωή κοίταξα μια μέρα το βούτυρο στο ψυγείο μου και είχε λήξει 5 μήνες πριν;

Κυρία Ηλιαχτίδα, να μην πεθάνεις από τώρα, είναι νωρίς ακόμα, για σε παρακαλώ!!! Λοιπόν, πέθανα από μια μύγα μέσα στο σπίτι μου. Μα πως, θα αναρωτηθείς. Πολύ εύκολα. Άκου να δεις. Φορούσα ένα πιαστράκι, μανταλάκι, πες το όπως θες, στα μαλλιά. Περπατάω στο διάδρομο και ξαφνικά βλέπω μπροστά μου μια μύγα. Την ακολουθώ με το βλέμμα, στρίβει, στρίβω κι εγώ το κεφάλι κι όπως το στρίβω, ρίχνω μια κουτουλιά στον τοίχο με το πίσω μέρος του κεφαλιού. Το τσιμπιδάκι, πιαστράκι, μανταλάκι, πες το όπως θες, μου καρφώνεται στο κεφάλι (γιατί κάνουν τόσο μυτερά τα δοντάκια των τσιμπιδακίων, πιαστρακίων, μανταλακίων, ποτέ μου δεν το κατάλαβα) με αποτέλεσμα να πονέσω, να σκύψω με φόρα μπροστά, να χτυπήσω το κούτελό μου σε ένα ράφι και να μείνω στον τόπο. Όταν σηκώθηκα από το σώμα μου ως πνεύμα πια και με είδα ξαπλωμένη κάτω, είδα και την πουτάνα τη μύγα να κάθεται στο κούτελό μου πάνω στην πληγή. Πολύ πουτάνες οι μύγες, δεν το συζητώ.

Κύριε Μούργο, υπονοείς και συ τέκνον Βρούτε, ότι πίνω χάπια; Σα δε ντρέπεσαι! Αλλά θα σου πω κάτι για να μάθεις! Τόσο καιρό μας έχεις φλομώσει στην εξοχή και στις φανταστικές φωτογραφίες με ζουζούνια, πουλιά, κουκουβάγιες μέσα στο σπίτι σου και τέτοια. Ε, εδώ είναι παντού έτσι! Όπου και να κοιτάξεις έτσι είναι! Τέρμα τα τσιμέντα! Τέρμα τα κωλάμαξα! Τέρμα ο θόρυβος! Τέρμα οι μαλακίες!

Κύριε Island, δεν έχει ίντερνετ λέμε, ρε κόλλημα όλοι με το ίντερνετ!! Επικοινωνούμε μέσω άλλης διάστασης!! (Όχι, δεν έχουμε κόνεξ). Α καλά. Για το φίλο σου τον άθεο που λες, τα ξέρω. Έχουμε κι άλλους άθεους εδώ που το παίζουν ιστορία αλλά Ο Θεός τους κάνει τρομερό χαβαλέ τύπου αλλάζει μορφή, παριστάνει κάποιον άνθρωπο, πάει στον άθεο και του λέει «ξέρεις ποιος είμαι;» Κοιτάει ο άθεος, λέει «όχι». Κι εκείνη την ώρα αλλάζει με μπόλικο θόρυβο και καπνούς μπροστά του ο Θεός και του λέει «Ο Θεός είμαι ρεεεε!!» Το σύνηθες είναι να φεύγει ο άθεος συγχυσμένος και Ο Θεός να έχει λιώσει στο γέλιο. Όπως κι εμείς. Ρωτάς αν έχει θάλασσα. Μα τι ερωτήσεις είναι αυτές; Τι Παράδεισος θα ήταν χωρίς θάλασσες, ποτάμια, λίμνες, ρυάκια, καταρράκτες και όλα τα καλά του Θεού; Και ψάρια έχει και απ’όλα! Όλα είναι υπέροχα! Κάτι ψαρούκλες να δεις, χρωματιστές, γκρίζες, μαύρες, άσπρες, ό,τι γουστάρεις!!!

Κυρία Τσούχτρα, δεν υπάρχει ούτε Κόλαση ούτε τίποτα. Αυτοί που σε στέλνουν είναι ηλίθιοι και άσχετοι, μη δίνεις σημασία. Να είσαι συ καλή να έρθεις εδώ να πιάνεις την κουβέντα με τον κόσμο και άσε την Κόλαση που ΔΕΝ υπάρχει όπως είπαμε τόσες φορές!

Κύριε Μυστήριε, γιατί να πω στον Αίσωπο ότι γαμιέται ο μ....ς; Καταρχάς δεν κατάλαβα ποιος είναι ο μ....ς. Ο μύθος; Ο μαλάκας; Ο μπριζόλας; Ο μουνάκιας; Ο μωρός; Ποιος μ...ς ;;;;;

Κυρία Kleine wolke, καταρχάς σας ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια! Κατά δεύτερον, δεν έχει φαντάσματα. Εμείς είμαστε αυτά όταν σας επισκεπτόμαστε. Έχεις απόλυτο δίκιο πως αν ξέραμε τι καλά που είναι δω, δεν θα κάναμε μαλακίες ως ζωντανοί αλλά πήγαινε τώρα συ να το πεις στους μαλάκες τους ανθρώπους!

Κυρία Νινέτα, ποιος σου είπε ότι δεν έχει τραγουδίστριες; Ήδη είπα ότι είναι ο Μπομπ Μάρλεϊ, προχτές μας τραγουδούσε η Εντίθ Πιαφ, μια χαρά τραγουδιστές έχει και τραγουδίστριες! Παράδεισος σου λέω!!

Κυρία Μικρόβιο, γιατί να μην τους αφηγούμαι τη ζωή μου; Δεν είναι δίκαιο γιατί εγώ ρωτάω τους πάντες για τα πάντα. Τι δηλαδή, άμα με ρωτάνε θα λέω «πριτς, δε σου λέω;» Δε γίνεται! Βρίζω μόνο τώρα που σας γράφω, έτσι κι αλλιώς δεν έχω λόγο να βρίζω εδώ, αφού είναι Παράδεισος!! Και να μη μου λες εμένα για ψυχιάτρους μαζί με τους άλλους που μου λένε για χάπια και τέτοια γιατί θα έρθω το βράδυ στα σπίτια σας και θα ανοιγοκλείνω πόρτες και θα σας πω εγώ μετά!

Κύριε Spy, τι είναι αυτά που ρωτάς; Άκου αν έχει μπύρες! Τι να τις κάνουμε καλέ; Έχει παρόλα αυτά αλλά δεν μας ενδιαφέρει και πολύ. Και κρασιά έχει και ουίσκια και ναρκωτικά και απ’ όλα αλλά υποτίθεται ότι όλα τα πάθη που είχες, τα έχεις αφήσει πίσω σου και εδώ απολαμβάνεις μόνο ξύσιμο, χάζι, κουβέντα κλπ. Τώρα άμα τη δεις και θες καμιά μπύρα κανένα τίποτα άλλο, το κάνεις, δε σου λέει κανείς τίποτα. Τώρα άμα το γαμήσεις, σε βλέπω να μη σου μιλάει κανείς στο τέλος. Και όχι γιατί θα είσαι κακός, αλλά γιατί θα είσαι κουρούμπελο!

Κυρία Βανέσσα, σιγά μην έχει και Νότος Γκάλερις! Όχι βέβαια! Άκου αν έχει καταστήματα ρούχων επώνυμων σχεδιαστών! Εδώ ρε έχω δίπλα μου τη Σανέλ και τον Ιβ Σεν Λοράν που μια φτέρη πιάνουν και την κάνουν ταγιέρ, τι να τα κάνω τα καταστήματα;!

Κυρία Lee, θα έπρεπε να ντρέπεστε και να αισχύνεστε που ρωτάτε πότε θα ανοίξει η διαθήκη μιας και δεν σας αναφέρει μέσα!!

Κύριε ethanandthecity σιγά μην αγοράσω στο Διογένη σώβρακο aussiebum!! Θέλεις να μου το βάλει στον κώλο ίνα προς ίνα;

Κύριε Narita, πώς ήξερες ότι θα έρθω πριν το πω; Ύποπτα μου τα λέτε! Δυστυχώς δεν γίνεται να φέρω τίποτα από τον Παράδεισο στη γη. Έτσι και φάτε τα μήλα που έχει εδώ, θα μαγευτείτε και θα τρέχετε σαν τα μυρμήγκια. Δε γίνεται σου λέω. Άσε που κοντά στις μηλιές έχει φίδια, που δε σε πειράζουν, αλλά σου πιάνουν την κουβέντα και βαριέμαι. Ω ναι, και τα ζώα μιλάνε. Δηλαδή δε μιλάμε, καταλαβαινόμαστε μια χαρά. Έχουν πολλά παράπονα από τους ανθρώπους, γάμα τα. Το τι ντρέπομαι...

Κύριε agit8d, η Εύα εδώ είναι και ο Αδάμ, συγχωρεμένοι, κύριοι. Είναι οι πιο όμορφοι απ’ όλους, άσε. Όποτε περνάνε, σταματάει το σύμπαν να τους κοιτάξει. Μην την ψάχνεις. Ο Αδάμ μαζί της είναι την πιο πολύ ώρα. Γαμάτο ζευγάρι, τόσους αιώνες μαζί κι ακόμα. Τι να πεις. Με τον Νεύτωνα κάνει παρέα αλλά λίγο, όχι πολλά πράγματα.

Κυρία manetarious, άλλο να τον βλέπεις από κοντά τον Κίρκεργκορ κι άλλο να διαβάζεις τα βιβλία του ρε συ!! Ο Μάρλον είναι λίγο ψώνιο αλλά καλό παιδί! Και κούκλος είναι η αλήθεια, μόνο που το ξέρει με αποτέλεσμα όπου έχει νερά να κοιτάζεται μέσα, τέλος πάντων. Άντε από κει με τα χάπια και συ! Δεν παίρνω χάπια, είμαι στον Παράδεισο! Δεν έχουμε κινητά ρε συ, τι να τα κάνουμε; Με τη σκέψη γίνονται όλα!!

Κυρία Sanity Loss Era, έχω να σας πω ότι κατουρήθηκα διαβάζοντας το σχόλιό σας. Από κει και πέρα, δεν γίνεται να σας γαμήσουμε γιατί είμεθα πνεύματα χωρίς σώμα όταν σας επισκεπτόμαστε, δε γίνεται, λυπάμαι πολύ. Αυτό που μπορώ όμως να κάνω είναι να στείλω στη γη να ξαναγεννηθεί κανένας θεογκόμενος και μόλις πάει 20 να σου έρθει. Δεν πειράζει που θα είσαι πουρό, μην κολλάμε τώρα σε λεπτομέρειες!

Κυρία Γυάλινο Δάκρυ, είπα πως τα τίναξα, από μια πουτάνα μύγα. Τρώμε και πίνουμε ό,τι θέλουμε, αν και δεν είναι απαραίτητο, σας βλέπουμε, σαν προγράμματα τηλεόρασης είστε, τι σήριαλ και μαλακίες, και μην ακούω μαλακίες για την εγχείρηση! Θα πάνε όλα καλά!!!

Κύριε Μούτρο, άντε πάλι με το πιόμα! Δεν ήπια τίποτα, μόνο πέθανα γαμώ το κέρατό μου το δίφορο! Ούτε ο Σωκράτης πίνει ρε, δεν έχει ανάγκη αυτός, είναι γαμηστερός σου λέω! Τι; Μοιάζεις με τον Cobain;;; Τα ακούτε ωρέ κοριτσούδια;; Παίζει τεκνό και δεν το έχετε πάρει χαμπάρι!! Α ρε στραβάδια να μη ζω!!!

Κύριε Μυαλά με Θέα, δε νοικιάζουν δυάρια εδώ! Μένεις σε κάτι ξύλινα σπίτια πολύ γαμάτα τσάμπα. Διαλέγεις και παίρνεις. Είναι φανταστικά!

Κύριε Snikolas, έχω πει 870 φορές για το φαγητό αλλά μου φαίνεται δε διαβάζετε τα ποστ επειδή είναι 3 χιλιόμετρα και θα σας χέσω, αλλά άντε, να σου πω. ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΝΟΗΜΑ ΝΑ ΦΑΜΕ ΑΛΛΑ ΕΧΟΥΜΕ ΤΑ ΠΑΝΤΑ!

Αυτά φίλοι μου, το Γιωρίκα δε βλέπω και μετά θα'ρχεται και θα ρωτάει, αλλά τέλος πάντων! Σας αφήνω γιατί με φωνάζουν. Είναι το Κογιότ με το Μπιπ Μπιπ. Τι θέλουν πάλι οι μαλάκες; Όλο τρέχουν και φωνάζουν ρε πούστη μου!

Μα είναι ωραία στον Παράδεισο!

Γεια σας. Σας στέλνω μήνυμα από τον Παράδεισο. Πέθανα τελικά όπως σας έλεγα και είπα να έρθω έτσι για μια φορά πριν φύγω για τα καλά, να σας πω τι γίνεται δω να ξέρετε σε περίπτωση που τα τινάξετε και σεις. Λοιπόν, Ο Θεός υπάρχει και είναι πολύ κουλ! Τώρα που είναι καλοκαίρι, κάνει πλεξούδες τα μακριά μαλλιά του, όπως επίσης και το μούσι του. Όταν κοιτάει την Ελλάδα βέβαια το κάνει αυτό, γιατί όταν κοιτάει άλλες χώρες που έχουν χειμώνα, έχει άλλο λουκ. Ναι, βέβαια, αλλάζει εμφάνιση, ανάλογα τη χώρα, το θρήσκευμα κλπ. Να, για παράδειγμα, όταν κοιτάει προς Ινδία μεριά είναι ο Σίβα, έχει σύζυγο, αλλάζει μορφές κλπ. Όταν κοιτάει προς Θιβέτ, είναι ο Βούδας και είναι χοντρός και χαμογελαστός και ούτω καθεξής. Εννοείται πως και ο Χριστός είναι άτομο. Του αρέσει πολύ να παίζει επιτραπέζια και να μαζεύει λουλούδια. Πολύ ευαίσθητος τύπος, πολύ καλό παιδί σας λέω. Κοιτάξτε τώρα, βέβαια, αυτούς δεν τους βλέπεις και πολύ συχνά, είναι VIP κι έτσι, δεν είναι για χόρταση, είπαμε.

Ο Παράδεισος τώρα. Και βέβαια υπάρχει, μαλάκες είστε; Είναι και γαμώ σας λέω! Η Κόλαση δεν υπάρχει, μια ανθρώπινη εφεύρεση είναι! Μη μασάτε! Απλά οι κακοί περνάνε σκατά εδώ γιατί δεν τους κάνει παρέα κανείς, ούτε μπορούν να κάνουν παρέα μεταξύ τους και είναι συνέχεια μόνοι τους. Εντωμεταξύ, θα περνάνε έτσι για πολύ-πολύ καιρό, μετά θα ξανάρθουν στη γη, θα πρέπει να κάνουν γαμώ τις καλές πράξεις για να γυρίσουν εδώ και να περνάνε γαμάτα. Αυτά όλα τα έμαθα όταν μου είπαν ότι δεν υπάρχει Κόλαση και ζήτησα να δω το Χίτλερ.

Ο Παράδεισος είναι γαμηστερός! Πολύ ωραίες μυρωδιές, λουλούδια, δέντρα, ζώα, κι αυτά που έχουν εξαφανιστεί εδώ είναι! Είδα προχτές εκεί που πήγαινα ένα Τυρανόσαυρο που μου’ φυγε το κλαπέτο. Έκλασα πάνω μου σας λέω! Αλλά ντάξει, δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα, οι δεινόσαυροι κι αυτά μένουν πιο μακριά. Όχι ότι θα μας έκαναν και τίποτα. Τα σαρκοφάγα όντα μπορούν να τρώνε σάρκες όσο θέλουν, μπορούν και να μην τρώνε, ό,τι θέλει κάνει ο καθένας, έτσι κι αλλιώς δεν υπάρχει η έννοια της ζωής και του θανάτου εδώ.

Ο Παράδεισος είναι πολύ μεγάλος. Πάρα πολύ μεγάλος. Είναι πιο μεγάλος από τη γη φίλοι μου. Που είναι θα μου πείτε. Βασικά, είναι σε ένα παράλληλο σύμπαν. Δηλαδή, για να καταλάβετε, όλοι εμείς που είμαστε εδώ, είναι σαν να μην έχουμε πεθάνει, είναι σαν να έχουμε μετακομίσει ένα πράγμα. Γι’ αυτό μπορούμε και τα λέμε με σας καμιά φορά, σε όνειρα, σαν φαντάσματα, δεν είναι θέμα, μην απορείτε. Όλα εδώ είναι. Όχι εκεί που είστε σεις, παντού. Το εδώ είναι παντού. Στο σύμπαν δηλαδή. Σας μπέρδεψα; Δεν πειράζει. Όταν έρθετε κι εσείς, θα καταλάβετε.

Τι άλλο να σας πω; Α, για τις προσωπικότητες! Καλά, είδα τις προάλλες ένα λεχρίτη να μιλάει μόνο του με ένα τσίτι πάνω του και σκέφτομαι τι ’ναι αυτός και ποιος ήταν ρε μαλάκες; Ο Διογένης! Δέος μαλάκες, δέος! Έτρεξα προς το μέρος του να του μιλήσω και μόλις έφτασα, με κοίταξε με ένα βλέμμα γάμα τα και μου είπε στα αρχαία ελληνικά: «Να ζητιανέψεις ήρθες; Πάρε!» και τραβάει μία, βγάζει το τσίτι που φορούσε, μου το πετάει στη μούρη και μένει γυμνός! Γαμάτος; Εγώ, έμεινα μαλάκας, του χαμογελάω, κρατάω σφιχτά το τσίτι και φεύγω σούμπιτη! Επιτόπου κρύφτηκα πίσω από μια μουσμουλιά και βαρούσα παλαμάκια για δύο ώρες από τη χαρά μου! ...Όχι που’ χα δει το πουλί του, που του είχα μιλήσει από κοντά βρε αχρείοι! Λίγο το’ χετε; Εννοείται πως θα του πάω ένα ωραίο καινούριο βρακί σε λίγες μέρες! Θέλω να τον γνωρίσω καλά-καλά, δε μπορώ!!! Ποιος άλλος;....Α! Καλά! Σωκράτης! Δεν τον έχω δει ακόμα! Για να δεις το Σωκράτη, πρέπει να περιμένεις πάρα πολύ. Το τι ραντεβού έχει, δε λέγεται. Ουρές ο κόσμος. Χαμός γίνεται! Αλλά είναι γαμάτος λένε, όλοι βγαίνουν από τα ραντεβού μαζί του εκστασιασμένοι! Διαφωτίζει, λέει, ακόμα και τώρα που υποτίθεται πως μας έχει αποκαλυφθεί όλη η αλήθεια. Το καταλαβαίνω. Η φιλοσοφία είναι φιλοσοφία και δεν πα να’ σαι στον άλλο κόσμο; Πάλι τη θες. Μίλησα και με άλλους φιλόσοφους πιο καινούριους, όπως τον Κίρκεργκορ, για παράδειγμα, τι άνθρωπος... γαμάτα πέρασα. Θα έχετε απορία πως μιλάμε μεταξύ μας ε; Ακούστε να δείτε τι παίζει. Εδώ ότι γλώσσα και να μιλούσες, τη μιλάς κανονικά, και όλοι σε καταλαβαίνουν. Δεν είναι γαμώ; Όλοι μιλάμε όλες τις γλώσσες! Είναι φανταστικό σας λέω!

Έχω που λέτε να δω πολύ κόσμο και το καλό είναι ότι οι περισσότεροι είναι καταδεκτικοί, δεν έχουν θέμα να συζητούν και να λένε. Έχουμε άλλωστε όλο το «χρόνο» δικό μας, δεν ξέρω πως να σας το πω γιατί ο χρόνος έτσι κι αλλιώς δεν υπάρχει αλλά τέλος πάντων, το θέμα είναι ότι μπορείς να μιλήσεις με όποιον γουστάρεις για όσο θες (εκτός από τους κακούς είπαμε).

Τι άλλο να σας πω; Α, μη ρωτήσετε γιατί συμβαίνουν τόσα δεινά στη γη, συμβαίνουν γιατί πρέπει, μην το ψάχνετε. Πρέπει οι άνθρωποι να τα περάσουν όλα αυτά που περνάνε για να φτάσουν στο χάι επίπεδο όπως περίπου τα παιχνίδια στον υπολογιστή που σου γαμιέται ο κώλος αλλά στο τέλος χαίρεσαι; Ε, κάπως έτσι. Δεν ξέρω περισσότερα, δεν είμαι και πολύ καιρό εδώ, έχω ακόμα να μαθαίνω. Α!!!! Είναι δω και ο άγγελος του ΑΡΚΑ, αυτό το ατομάκι που περπατάει με τους πεθαμένους και λένε μαλακίες απ’ το Η ΖΩΗ ΜΕΤΑ... ξέρετε. Καλά, το τι γέλιο ρίχνω μαζί του, δε λέγεται! Δεν είναι βέβαια έτσι αστείος στη φάτσα, ωραίος είναι, μελαχρινός, πολύ ψηλός, με γαλλική μύτη, μπλε μάτια και τέτοια αλλά έχει πολύ χιούμορ και γουστάρει που τον έχει κάνει έτσι ο ΑΡΚΑΣ. Μου είπε ότι επικοινωνεί μαζί του μέσω του ύπνου και του λέει όλες τις χαβαλέ φάσεις κι έτσι τις γράφει ο άλλος. Καλά, είναι γαμάτος σας λέω. Κι ο άγγελος και ο ΑΡΚΑΣ. Γενικά οι άγγελοι είναι πολύ καλοί. Υπάρχουν και κάτι άλλοι που είναι πιο αυστηροί αλλά κι αυτοί καλοί είναι, μια χαρά.

Αυτά που λέτε. ...Ωχ! Με φωνάζει ο Αριστοφάνης. Καλά, γαμώ τα παιδιά. Γαμώ όμως, γαμώ. Είμαι πολύ φαν, του το είπα, με συμπάθησε και κάνουμε παρέα τις τελευταίες μέρες. ...Ωχ! Μαλάκες! Τι βλέπω;;;; Είναι μαζί και ο Μπορίς Βιαν με τον Ρέιμοντ Κενώ!!!! Καλά, γαμάει ο Αριστοφάνης! Γαμάει σας λέω!! Με ρώτησε ποιους γουστάρω τις προάλλες, του είπα κανά δυο και τους έφερε!! Τον αγαπώ!!!! ΕΡΧΟΜΑΙ ΑΡΙΣΤΟΦΑΝΗ ΜΟΥ!!!! Πάω, δε θέλω να περιμένουν! Σας φιλώ, να προσέχετε, θα τα ξαναπούμε!

Υ.Γ. Πείτε μου αν έχετε τίποτα απορίες. Με την πρώτη ευκαιρία, θα πάρω το λάπτοπ, θα την αράξω κάτω από μία δεντράρα γαμάτη και θα σας τις απαντήσω όλες!

Ξεμπλογκοπαίγνιον.

Πριν αφήσω τα κόκαλά μου, πρόλαβαν και με κάλεσαν σε παιχνίδι. Ούτε να πεθάνει κανείς με την ησυχία του δε μπορεί σ’ αυτή τη χώρα, αμάν πια. Τέλος πάντων, επειδή είμαι καλός άνθρωπος πάνω απ’ όλα, το(ν) παίζω για μία ακόμη φορά και καλώ (απαιτώ) να το παίξουν όλοι όσοι μου αφήσουν σχόλιο στο συγκεκριμένο ποστ ΑΛΛΑ ΝΑ ΜΗ ΜΟΥ ΑΦΗΝΟΥΝ ΕΔΩ ΤΙΣ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ ΤΟΥΣ, ΣΤΟ ΜΠΛΟΓΚ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΣΤΟ ΞΕΜΠΛΟΓΚΑΡΙΣΜΑ ΜΟΝΟ άντε μη γαμήσω. Αν δεν το κάνουν, όταν ψοφήσω, θα βρικολακιάσω και θα πηγαίνω στα σπίτια τους να κάνω βαβούρα (βέβαια, μια καλή λύση είναι όσοι δε γουστάρουν να παίξουν να μην αφήσουν σχόλιο αλλά αυτό από την άλλη σημαίνει ότι είναι αλήτες και παλιοχαρακτήρες για να μην πω παλιομαλάκες του κερατά).

Αντιγράφω ότι λέει στο xeblogarisma.blogspot.com/παιχνίδι που με κάλεσαν. Κάτω από τις ερωτήσεις, θα βρείτε τις απαντήσεις μου γιατί έτσι μου γουστάρει. Καλή σας όρεξη και χαίρετε.

Το ερωτηματολόγιο που ακολουθεί, είναι προχείρως μεν, ορεξάτως δε δημιουργημένο από 127 βιοχημικούς και ερευνητές τής πυρηνικής φυσικής...
Μην ανησυχείτε, αν οι απαντήσεις σας δεν είναι σωστές δε θα μείνετε στην ίδια τάξη...
Λοιπόν, οι όροι είναι απλοί...

1. Ο καλεσμένος -η, κάνει ανάρτηση με το ερωτηματολόγιο που ακολουθεί.

2. Δίνει τις απαντήσεις του στα σχόλια της ανάρτησής του, σε αυτόν που τον κάλεσε,
και κυρίως πάντα, στο xeblogarisma.

3. Καλεί 3-7 να κάνουν το ίδιο.

4. Στην ανάρτηση του δεν ξεχνά να βάλει τη διεύθυνση του xeblogarisma για τη διευκόλυνση τού παιχνιδιού και των 127 κριτών...

Για να σας δούμε....

1. ΣΕΞ...
α) είμαι γυναίκα με προτίμηση στους άντρες
β) είμαι άντρας με προτίμηση στις γυναίκες
γ) είμαι γυναίκα με προτίμηση στις γυναίκες
δ)είμαι άντρας με προτίμηση στους άντρες
ε) είμαι απ΄ όλα με προτίμηση σε όλα

Κανένα. Είμαι εγχειρισμένη που το μετάνιωσε και θέλει να ξανακάνει αλλαγή φύλου και να γίνει γκέι. Γιατί; Γιατί είδα πως όταν είσαι γυναίκα θες πολύ χρήμα να ντυθείς, στολιστείς και λοιπά με αποτέλεσμα να μη φτάνουν τα λεφτά μου ούτε για ζήτω. Άσε που έχεις και το κατούρημα, αυτό το καθιστό δε βολεύει καθόλου, α ρε πουλί μου, που είσαι; Ενώ άμα είσαι άντρας, κάνεις το κέφι σου, φοράς εκεί ένα σορτς κι έξω από την πόρτα μισόγυμνος, σκύβεις δίπλα στη ρόδα του αυτοκινήτου, φαίνεται η κωλοχαράδρα σου, κανένα πρόβλημα.

2. HOBBY
α) μαγειρική - γυμναστήριο
β) μασάζ - ποδηλασία
γ) ταξίδια - τοξοβολία
δ) συναυλίες - κολύμπι
ε) μοντελισμός - βόλτες με το σκάφος

Κανένα. Βαριέμαι που ζω κι αναπνέω. Ένα κολυμβητήριο είπα να πάω κι όταν πάω, αντί να κολυμπάω, χαζεύω τους άλλους ή βρίζω που μου πετάνε νερά οι κωλόγριες. Α, όχι! Βρήκα κάτι που δεν το έχετε! Διάβασμα και γράψιμο! Ου να μου χαθείτε, δεν έχετε τόσο βασικά πράγματα, θέλετε και παιχνίδια!

3. ΤΕΧΝΗ
α) μουσική
β) χορός
γ) κινηματογράφος - θέατρο
δ) λογοτεχνία
ε) ζωγραφική - γλυπτική - αρχιτεκτονική

Α, χτυπήσατε κέντρο. Αγαπώ τις τέχνες, είμαι καλλιτέχνης, μορφωμένη και γαμώ τα άτομα. Δημιουργώ κάθε μέρα από ένα έργο αλλά δε θέλω να τα πουλάω γιατί δε μπορώ να τα αποχωριστώ. Είναι σαν παιδιά μου, δε θα μου πείτε σεις τι θα κάνω. Ψηφίζω λοιπόν α,γ,δ,ε αν και χορεύω γαμάτα… οπότε και β.

4. ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΠΕΠΟΙΘΗΣΕΙΣ
α) αριστερά
β) κεντροαριστερά
γ) κεντροδεξιά
δ) δεξιά
ε) πάρ'το αλλιώς

Να πάνε να γαμηθούν όλοι και σεις μαζί τους που ρωτάτε τέτοιες μαλακίες καλοκαιριάτικο.

5. ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ ΜΑΘΗΜΑ
α) μαθηματικά - γεωμετρία
β) χημεία - φυσική
γ) έκθεση και γλώσσα
δ) ιστορία - γεωγραφία
ε) θρησκευτικά και γυμναστική

Να πάτε να γαμηθείτε είπα, δε με ακούσατε; Άκου αγαπημένο μάθημα! Έκθεση και γλώσσα ρε, για να μάθετε!

6. ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ ΡΕΤ
α) γατάκι
β) σκυλάκι
γ) ψαράκι
δ) πουλάκι
ε) κροκοδειλάκι

Όλα τα αγαπώ με έμφαση στους σκύλους που τους αγαπώ πάρα μα πάρα πολύ! Άρα β πρώτο, μετά όλα τα άλλα με όποια σειρά θέλετε. (Ωραίες ερωτήσεις. Τρεις φορές έχει πάει να με πάρει ο ύπνος…)

7. ΔΙΑΚΟΠΕΣ
α) στη θάλασσα
β) στο βουνό
γ) στη Μύκονο
δ) στη Γαύδο
ε) στην Αθήνα

Ποιος τη σκέφτηκε αυτές τις δύσκολες ερωτήσεις και σε τι ωφελούν, πολύ θα ήθελα να μάθω, αλήθεια. Θάλασσα ρε κακόμοιροι! Α! (Λέτε θάλασσα και μετά Μύκονο και Γαύδο. Γιατί, εκεί δεν έχει θάλασσα; Τι έχει; Φύκια και μεταξωτές κορδέλες; Τσ τσ τσ!)

8. ΧΡΩΜΑ
α) λευκό
β) κόκκινο
γ) μοβ
δ) μπλε
ε) μαύρο

Πορτοκαλί και Πράσινο ρε ξενέρωτοι άνθρωποι!

9. ΣΗΜΕΙΟ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ
α) κρεβατοκάμαρα
β) κουζίνα
γ) τουαλέτα
δ) σαλόνι
ε) πατάρι

Σημείο στο σπίτι να κάνω τι; Έπρεπε να το βάλετε αυτό. Δηλαδή αν θέλω να χέσω και το αγαπημένο μου σημείο είναι το πατάρι, θα χέσω εκεί; Δεν σας καταλαβαίνω!

10. Η ΕΠΟΜΕΝΗ ΣΧΕΣΗ ΜΟΥ, ΘΕΛΩ ΝΑ ΚΡΑΤΗΣΕΙ
α) 7 ώρες
β) 7 ημέρες
γ) 7 μήνες
δ) πάνω από 7 χρόνια
ε) ε, όχι και 7 χρόνια._

Δεν θα έχω επόμενη σχέση. Κι άμα κάνει καμιά μαλακία αυτός, θα του ρίξω καυτό λάδι την ώρα που θα κοιμάται. Απλά πράγματα.