Βαράτε με κι ας κλαίω.

Σοφή παροιμία. Τη σκεφτόμουν σε σχέση μ'αυτά που θέλω να πω, αφού πήγα γυμναστήριο κι ενώ έτρωγα ένα πιάτο μακαρόνια τούρλα. Όσο έχω να φάω. Γιατί έτσι που πάνε τα πράγματα δεν ξέρω για πόσο θα έχω να φάω, οπότε απόλαυσα το φαγητό μου, τελείωσα, ρεύτηκα και έκατσα να γράψω. 

Δεν περίμενα ποτέ στη ζωή μου, και είναι αλήθεια αυτό, ότι θα σκεφτόμουν εναλλακτικές στην περίπτωση που πέσω θύμα ληστείας, μάρτυρας σε έγκλημα ή μπροστά σε ατύχημα. Μέσα σε δύο μέρες, έχω δει τρία τρακαρίσματα, ένα γέρο στο δρόμο τέζα με κόσμο να τον κοιτάει και ασθενοφόρο να τρέχει, μία ληστεία σε φαρμακείο στο γκέτο που ζω, με πυροβολισμό του φαρμακοποιού (δεν έγραψαν τίποτα οι ειδήσεις, σκεφτείτε πόσα γίνονται που δεν τα μαθαίνουμε), σύλληψη του δράστη και απόδραση των 2 άλλων -γυναικών παρακαλώ- δραστών (δεν γνωρίζω αν τις έπιασαν τελικά). Κάθε μέρα τρακάρουν, κάθε μέρα πέφτουν Παναγίες Χριστοί, γαμίσια σπιτιών, απειλές και μούτζες. Αέρας, φωτιές να καούν περιουσίες και δάση, να χτίσουν από πάνω, νεύρα, πανικός, φόβος. Δεν περίμενα λοιπόν ποτέ να σκέφτομαι πως αν πέσω σε ληστεία, τι θα κάνω. Το φυσιολογικό βέβαια θα ήταν να είμαστε ευτυχισμένοι και να μην σκεφτόμαστε τέτοια πράγματα. Αλλά μόνο η επαρχία έχει αυτή τη χάρη που είναι λες και ζει τη δεκαετία του '90. Γι'αυτό και ψήφισε τους ίδιους. 

Και στο σημείο αυτό θέλω να δώσω τα θερμά μου συγχαρητήρια σε όσους ψήφισαν με τη λογική του φόβου. Μπράβο και ξανά-μπράβο. Δεν τους πειράζει καθόλου που εγώ σκέφτομαι στην Αθήνα τι θα κάνω αν βρεθώ μπροστά σε ληστεία, όπλο, εγκληματική ενέργεια, αφού αυτοί είναι καλά, τι έγινε; Έλα όμως που μάλλον δεν γνωρίζουν τη θεωρία του χάους ή αλλιώς, πιο ποιητικά, το φαινόμενο της πεταλούδας, που ένα φτερούγισμά της μπορεί να προκαλέσει τυφώνα χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά. Πόσο μαλακία ακούγεται ε; Πόσο άστοχο. Ναι μωρέ, η κβαντική φυσική και γενικώς οι επιστήμονες λένε μαλακίες, άσε με κάτω, θεωρίες του χάους και αρχίδια μάντολες. Ζω καλά κύριε; Τρώω το κρεατάκι μου, πάει το παιδάκι μου στο σχολείο, στην πούτσα μου τι γίνεται στην Κίνα. Γίνεται σεισμός εκεί, στ' αρχίδια μου. Ξέρετε αυτό είναι το πρόβλημα. Δεν βλέπουμε τη γη όπως το σώμα μας. Δεν θεωρούμε πως η γη είναι ένα σώμα που αν τη φυσήξει αεράκι θα πάθει πλευρίτη, αν πατήσει ένα πετραδάκι θα κουτσαίνει κι αν δεν προσέξει θα καταπονήσει και το άλλο πόδι και μετά ενδεχομένως θα πονέσει και η μέση αφού θα στέκεται στραβά, όχι, καμία σχέση. Πονάει πόδι, χέστηκε τ' αυτί. Τι με νοιάζει εμένα τι γίνεται εκεί κάτω; Έχει σαπίσει το μεγάλο μου δάχτυλο; Σ' αρχίδια μου. Αφού μου σηκώνεται ακόμα, είμαστε κομπλέ!

Μπερδεμένα πολύπλοκα ακατανόητα επαναλαμβανόμενα, στ' αρχίδια μας, πες μας τίποτα άλλο!

Συγνώμη, συγνώμη, εγώ μόνο συγχαρητήρια ήθελα να δώσω, αλήθεια! Και θα το κάνω αμέσως τώρα γιατί πραγματικά είναι για συγχαρητήρια η κατάσταση. Συγχαρητήρια στην επαρχία και στους πλούσιους που επέλεξαν τους ίδιους που έχουν γαμήσει τα πάντα όλα. Συγχαρητήρια στον κόσμο που ψήφισε αυτούς που επί δεκαετίες γαμούν τη χώρα με όποιο μέσο έχει -και δεν έχει- εφευρεθεί. 

Είναι σαφές ότι η καλή δουλειά που κάνουν ώθησε όλο αυτό τον κόσμο να ψηφίσει αυτούς τους κυρίους που για μία ακόμη φορά θα ενδιαφερθούν και θα βοηθήσουν όλους εμάς αλλά κυρίως αυτούς που τους ψήφισαν γιατί το θέμα πάνω απ' όλα είναι ο εαυτός μας και σιγά που η κλανιά μου θα επηρεάσει την ατμόσφαιρα και μπορεί να γίνει κάτι κάπου αλλού. Μαλακίες.

Τώρα με τις φωτιές πέθανε ένας 28χρονος πυροσβέστης από τις αναθυμιάσεις. Ε και; Θα χτίσουν πάνω στα καμμένα; Ναι. Θα τους σταματήσει κανείς; Όχι. Άρα, αυτοί που έχασαν το δάσος θα ψηφίσουν μαζί με τους άλλους που θα χτίσουν το ίδιο πράγμα! Φανταστική λογική, γι' αυτό δίδω τα θερμά μου συγχαρητήρια.

Δε μπορείς να γενικεύεις! 

Στο πλαίσιο της έμφασης γενικεύω, ασφαλώς δεν τα κάνουν όλα όλοι, μα οι περισσότεροι ναι. Κι όταν μία χώρα ενώ θα μπορούσε να είναι μία από τις ομορφότερες του πλανήτη και κακοποιείται ασύστολα εδώ και χρόοοοοονια και οι περισσότεροι κάτοικοί της ψηφίζουν -ή δεν πάνε καν να ψηφίσουν και άρα βγάζουν- τους ίδιους, για μένα η πλειοψηφία κάτι σημαίνει.

Μονίμως θα δεις έναν να παλεύει, δέκα να τον ξύνουν. Δεκάδες μηχανάκια κάθε μέρα αλλά και αυτοκίνητα και φορτηγά, και γω δεν ξέρω ποιος άλλος, πάει ανάποδα σε κεντρικό δρόμο που επιτρέπονται μόνο λεωφορεία και τρόλεϊ. Δεν παραπονιέται κανείς. Εγώ προσωπικά θα πάω να κάνω επώνυμη καταγγελία στην Τροχαία. Και τι θα γίνει, σιγά. Κι αν γίνει κάτι γαμώ την κηδεία μου, δε θα είναι κέρδος για όλους; Όχι, θα είναι κέρδος μόνο για όσους ενοχλούνται, γιατί αυτοί που πάνε ανάποδα που είναι ένα σωρό, θα χαλαστούν γιατί βαριούνται να στρίψουν στο διπλανό δρόμο να πάνε όπου θέλουν. ΟΚ, συγχαρητήρια λοιπόν στο κράτος που έχει τους νόμους σε ισχύ και βοηθάει στις φωτιές, στην συγκοινωνία αλλά και στην ομορφιά της πρωτεύουσας της χώρας. Συγχαρητήρια για όλα τα μπαζωμένα ποτάμια που αν τα είχαμε θα είχε μαύρη τύφλα το Άμστερνταμ και όλες οι μαλακοευρωπαϊκές πόλεις. Πάνω από 11 ποτάμια υπήρχαν στην Αττική, μπαζώθηκαν ένα προς ένα για να χτιστούν οι μαλακίες που βλέπετε γύρω σας. Γι' αυτό συγχαρητήρια σε όσους ψήφισαν αυτούς που τα μπάζωσαν και άφησαν να χτιστούν τα τέρατα. 

Συγχαρητήρια για τις απαίσιες αυτές πολυκατοικίες που η καθεμία έχει 89463892 παρανομίες πάνω της και κλάνεις και ακούγεσαι 8 διαμερίσματα δίπλα, χωρίς μόνωση, χωρίς τίποτα, μούρη με τ'αρχίδια του απέναντι, κανένας ζωτικός χώρος. Συγχαρητήρια που άφησαν κάτι στενά για να περνάνε γαϊδούρια και όχι αυτοκίνητα και γι' αυτό αναγκάζονται όλοι να κάνουν τη μία παρανομία πάνω στην άλλη. Συγχαρητήρια που δεν μπορείς να κάνεις τη δουλειά σου και πρέπει να πάρεις 765 σφραγίδες από 50 βαρεμένους στις δημόσιες υπηρεσίες ευχόμενος να σε συμπαθήσουν, να θέλουν να σε γαμήσουν ή να σου πιάσουν τον κώλο, αρκεί να κάνεις τη δουλειά σου. Συγχαρητήρια που τίποτα δε δουλεύει σωστά, συγχαρητήρια που στα νοσοκομεία δεν έχουν λάστιχα να σου πάρουν αίμα και χρησιμοποιούν πλαστικά γάντια, συγχαρητήρια που δεν τολμάς να αρρωστήσεις, τι να αρρωστήσεις, ούτε τα αυτιά σου δεν πας να καθαρίσεις στο ΙΚΑ. Εγώ θυμάμαι παλιά είχα εμφανίσει ξηροδερμία λόγω βαφών στα μαλλιά και ο δερματολόγος του ΙΚΑ με είχε ρωτήσει αν έχω ψείρες. Με ρώτησε! Φανταστικός. Σηκώθηκα έφυγα, κατάλαβα μονη μου τι τρέχει, άλλαξα βαφές, πήρα φυτικά καλλυντικά, όμορφα μαλλιά για πάντα, τέλος. Μην αρρωστήσεις καημένε, αλλά πλήρωνε σα μαλάκας όλη σου τη ζωή για να πάρεις μια πουτσοσύνταξη την οποία θα σου πετσοκόψουν τώρα. Συγχαρητήρια. Θέλει πολλή δουλειά για να γίνουν τα πράγματα τόσο σκατά. Γι' αυτό και πάλι συγχαρητήρια.

Συγχαρητήρια σε αυτούς που τα έχουν κάνει τόσο πουτάνα και συνεχίζει ο κόσμος να τους ψηφίζει. Προφανώς είναι γλυκοτσούτσουνοι και το γαμίσι τους αξέχαστο. Γι' αυτό μας βαράνε και μεις γουστάρουμε και τους ψηφίζουμε. Δεν καταλάβαμε ποτέ πως με μία ανατροπή -να βγάλουμε κάτι διαφορετικό- θα ταρακουνούσαμε όλη την Ευρώπη. Όχι, δε θα πω για τη θεωρία του χάους επειδή αυτή είναι μια μαλακοπαπαριά και ισχύει μόνο για τα φυτά που διαβάζουν όλη μέρα κι έχουν κάψει φλάντζα όπως και για τους new age τύπους που τρώνε φυτά και κάνουν γιόγκα και διαλογισμό πιστεύοντας στην αγάπη κι έχουν επίσης πιο καμμένη φλάντζα. Θα πω ότι ήταν προφανές ότι θα τους ταρακουνούσαμε, είμαστε σαν το μυρμηγκάκι πάνω στο γυμνό σώμα που κοιμάται. Έχει τύχει να περπατήσει πάνω σας ένα μαμουνάκι; Για πότε πετάγεστε; Σιγά το τέρας. Κι όμως, σας πετάει μέχρι πάνω το γαμίδι, όχι; Κι ακόμα, το συνηθέστερο, ακόμα κι αν το εκτοξεύσετε, αυτό θα πεταχτεί κάπου και θα συνεχίσει την πορεία του. Εμείς λοιπόν μυρμηγκάκι, μαλακισμένη Ευρώπη σώμα παιδαρά γαμιά φλώρου που άμα δει μαμουνάκι πανω του θα αρχίζει να τσιρίζει σαν 5χρονο κοριτσάκι.

Υπερβολές. Θα τους κλάναμε τ' αρχίδια. .. 

Γλυκοτσούτσουνοι παιδί μου, άμα τα λέω εγώ.. Άμα δε δοκιμάζεις κάτι και μου λες σιγά, θα τους κλάναμε τα αρχίδια, μόνο γλυκοτσούτσουνους σκέφτομαι τους πολιτικούς μας (και ψιλοανακατεύομαι).

Συγχαρητήρια λοιπόν, τα θερμά μου συγχαρητήρια και πάλι. Στην επαρχία κυρίως που δεν έχει πάρει χαμπάρι μία, που στ' αρχίδια της η Αθήνα, αλλά άμα σκάσουμε σιγά σιγά όλοι οι Ούνοι από δω αγριεμένοι με τις μαλακισμένες μας συνήθειες εκεί δίπλα τους, τότε θα καταλάβουν καλύτερα πώς οι επιλογές τους επηρεάζουν περισσότερο απ'όσο νομίζουν. Γιατί εκεί θα πάμε. Και θα σκάσουμε στα στενάκια με τα τερατώδη αμάξια μας, θα γκαρίζουμε μέσα στη νύχτα γιατί έχουμε κουφαθεί από το θόρυβο της πόλης, θα ανοίξουμε μπαρ και ταβέρνες, θα χτίσουμε πολυκατοικίες γιατί θα είμαστε πολλοί και δε θα χωράμε και γενικώς τότε, ίσως, καταλάβουν. 

Δεν είναι απειλή, άμα δεν έχεις να φας στην Αθήνα και στις άλλες μεγαλουπόλεις, θα πας στο χωριό. Απλά.

Συγχαρητήρια λοιπόν για τις θαυμαστές επιλογές των συμπατριωτών μου. Και ναι, είμαι έτοιμη να απαντήσω και στη μεγαλειώδη ερώτηση: Γιατί ρε, άμα έβγαινε ο άλλος θα έσωζε τη χώρα;

Όχι βέβαια! Μα τα ξαναείπαμε, μη έχοντας άλλη επιλογή, κάνεις αυτό που σου μένει. Άμα όμως επιλέγεις τους ίδιους που σε δέρνουν χρόνια είναι να σα τους λες μπράβο ρε, συνέχισε, γουστάρω!

Θα το θέσω αλλιώς και θα κλείσω γιατί με τόσα συγχαρητήρια κουράστηκα.

Μένεις σε μια πολυκατοικία. Και ο διαχειριστής είναι μαλάκας ο άνθρωπος. Κλέβει πετρέλαιο, δεν ξεβουλώνει το βόθρο, αφήνει τις σκάλες χωρίς φώτα και παίρνετε τούμπες και γενικώς έχετε κουραστεί με τον πούστη. Αλλά δε θέλει και κανείς από σας να γίνει διαχειριστής, κοίτα, σκέφτεστε, πόσο δεν τον χωνεύουν και τον κυνηγάνε, να πάω εγώ να μου τα πρήξουν; Καμία σκέψη για το ότι τον κυνηγάνε και τον βρίζουν επειδή είναι μαλάκας ενώ αν ήταν εντάξει όλοι θα ήταν ευχαριστημένοι. Όλοι μαλάκες είναι, απαντάτε και καλύπτετε τη βαρεμάρα σας. Ξαφνικά, βγαίνει ένας πιτσιρικάς από τον 1ο και λέει δειλά δειλά 'να γίνω εγώ διαχειριστής;' Το βλέπεις, είναι βλαμμένο το παιδί, μικρός, άσχετος. Αλλά και ο άλλος, μένει στο ρετιρέ, χοντρομπαλάς, χορτάτος, με μισητό βλέμμα, σκατόφατσα, κοντεύει να φάει και το ντεπόζιτο του πετρελαίου. Γιατί δε βγάζεις τον πιτσιρικά να δεις τι θα κάνει; Αλλά πάνω απ'όλα, αφού δε θες εσύ κι εσύ κι εσύ να κάνετε κάτι, γιατί δεν βγάζετε το αγόρι που έχει δει πόσο θυμωμένοι είναι όλοι στην πολυκατοικία και είναι ψιλοφοβισμένος; Άσε που ο άλλος θα χάσει την εξουσία και θα καταλάβει πως δεν  τον  θέλουμε  τον  πούστη; Αλλά βλέπεις ο πούστης έφερε και κάτι φουσκωτούς και μας απείλησαν και μεις μασήσαμε σαν κοριτσάκια κι έτσι θα κάνουμε αυτό που θέλει και θα τον ξαναβγάλουμε. Κι ας πηγαίνει όλο το πετρέλαιο στο δικό του διαμέρισμα να ζεσταίνεται αυτός, όλο το ρεύμα εκεί, όλο το νερό εκεί, όλες οι πουτάνες εκεί, όλα τα πάρτυ εκεί και σεις όλοι από κάτω να φοβάστε μην έρθουν οι φουσκωτοί και σας βαρέσουν. Που όλοι μαζί είστε περισσότεροι δέκα και δώδεκα και εκατό φορές από όλους τους φουσκωτούς μαζί. 

Γι' αυτό λοιπόν συγχαρητήρια και σταματώ εδώ. Έχω να σκεφτώ πως θα σώσω τη ζωή μου σε περίπτωση μη προγραμματισμένης βίας.

Μια φανταστική ιστορία.

Το γενικότερο κλίμα αυτών των εκλογών μοιάζει με τις κακοποιημένες γυναίκες και το φόβο που νιώθουν ν'αφήσουν πίσω τους αυτό που τις σκοτώνει.

Ίσως γνωρίζετε πόσο δύσκολο είναι να αφήσεις τη συνήθεια πίσω σου. Πόσο δύσκολο είναι να αφήσεις αυτό που ξέρεις τόσο καλά και να πας κάπου αλλού. Σε γρονθοκοπεί ο άντρας σου και ξέρεις. Η μελανιά θα κρατήσει τόσες μέρες, θα το μετανιώσει, θα ζητήσει συγνώμη και που ξέρεις, αυτή η φορά μπορεί να είναι η τελευταία, να είμαστε μετά αγαπημένοι, μα είναι τόσο καλός όταν δε θυμώνει.

Μην ψηφίσεις κάτι άλλο, θα πάμε στη δραχμή, θα χρεωκοπήσουμε, θα χάσουμε τη χώρα, θα μας πάρουν τα σπίτια, θα γεμίσουμε μετανάστες, θα φύγουν οι Έλληνες από την Ελλάδα, θα ξεραθεί το νερό και θα κρυφτεί ο ήλιος. 

Αν δεν πας στην άλλη πλευρά να δεις, πως μπορείς να ξέρεις τι είναι από κει; Είναι δυνατόν να κάθεσαι επί χρόνια και να κοιτάς την ίδια θέα από το ίδιο παράθυρο και να μην πηγαίνεις στο άλλο επειδή σου είπαν ότι η θέα είναι χάλια; Μπορεί και να είναι, τι έχεις να χάσεις; Ήδη η θέα από το παράθυρό σου έχει γεμίσει σκατά, απόβλητα και τέρατα. Φοβάσαι ότι θα είναι χειρότερα. Πόσο χειρότερα;

Δεν καταγγέλεις τον άντρα σου γιατί φοβάσαι ότι θα σε βρει και θα σε σκοτώσει. Η δύναμή του αγάπη μου είναι ίση με την απόσταση του χεριού του προς το πρόσωπό σου. Αν απομακρυνθείς λίγο απλώς δεν θα σε πετύχει. Είναι ένας προβληματικός θρασύδειλος που χρήζει ψυχιατρικής παρακολούθησης και συ δεν είσαι ούτε ο γιατρός του ούτε ο σάκος του μποξ. Φύγε, πήγαινε αλλού, δεν υπάρχει ουδεμία περίπτωση να είναι χειρότερα. Κάθε μέρα αντιμετωπίζεις την απειλή του θανάτου και δε φεύγεις για να μη σε βρει και σε σκοτώσει; Τον παραλογισμό τον βλέπεις; Αδύνατον να είναι χειρότερα λοιπόν από την ήδη υπάρχουσα κατάσταση.

Θα μας πάρουν τα σπίτια άμα βγουν οι άλλοι. Γιατί τώρα θα στα αφήσουν; Θα χρεωκοπήσουμε. Γιατί τώρα τι κάνουμε; Θα πάμε στη δραχμή. Ναι, και άρα τι; Όλα αυτά μεταφράζονται αυτόματα στο θα πάθουμε ομαδικώς καρκίνο και θα πεθάνουμε; Αφού ήδη όλα είναι χάλια, γιατί λοιπόν να μην πάμε στο άλλο παράθυρο, να μη δοκιμάσουμε κι αυτό που δεν ξέρουμε, να μην απομακρυνθούμε για λίγα μέτρα μακριά από τον πούστη που μας χτυπάει; Για πιο λόγο; Για να μην πάθουμε κακό; Αφού παθαίνουμε ήδη. Τι χειρότερο νομίζετε ότι μπορούμε να πάθουμε; Τα πράγματα θα γίνουν χειρότερα έτσι κι αλλιώς. Αν νομίζετε ότι αυτοί οι ίδιοι κύριοι που μας κακοποιούν ασύστολα -και τους το επιτρέπουμε με δόξα και τιμή- θα μας σώσουν, επιτρέψτε μου να κάνω λίγο πίσω, να κρατήσω την κοιλιά μου και να γελάσω δυνατά. Αυτοί οι κύριοι έχουν φάει τόσο μα τόσο πολύ, που δεν μπορούν πια να κάνουν δίαιτα. Έχει ξεχειλώσει το στομάχι τους και πονάνε αν δε φάνε πολύ και συνεχόμενα. Εμείς έχουμε την επιλογή τώρα. Ή που συνεχίζουμε να τους ταΐζουμε και να υποφέρουμε, ή που δοκιμάζουμε κάτι διαφορετικό και υποφέρουμε -το πιθανότερο- αλλά εις γνώση μας και γιατί έτσι πρέπει και δε γινόταν αλλιώς. 

Έχετε ακούσει ποτέ για την απεξάρτηση; Γιατί η κάθε αρρωστημένη σχέση είναι μια εξάρτηση. Δε θα φύγω από κει, δεν μπορώ να κάνω διαφορετικά, θα υποφέρω αν φύγω. Φυσικά θα υποφέρεις, η συνήθεια είναι ο σατανάς ο ίδιος κι ο σατανάς δε θα σε αφήσει να ξεφύγεις εύκολα. Θα σου λείπει συνέχεια η συνήθεια μέχρι να απεξαρτηθείς. Έχετε δοκιμάσει να κάνετε δίαιτα; Τότε θέλετε όλα τα γλυκά. Έχετε κάτσει με έναν άνθρωπο ή σε μια κατάσταση γιατί έχετε κάνει μεγάλες προσπάθειες τόσο καιρό και που να τρέχετε τώρα; 

Ο άνθρωπος είναι εγωιστής, μαλάκας και φοβισμένος. Τρομοκρατημένος. Τρέμει. Βλέπει τη σκιά του ξαφνικά τη νύχτα και ουρλιάζει. Κι αυτό θέλουν όλοι αυτοί. Να φοβόμαστε, να καθόμαστε στα ίδια, να μην κουνιόμαστε. Όσο πιο ήσυχοι είμαστε, τόσο καλύτερα γι' αυτούς. Όσο πιο ήσυχοι είμαστε, τόσο πιο ανενόχλητοι κάνουν τη δουλειά τους. Να μην αλλάξουμε γιατί τόσα χρόνια παλεύουμε, να πάει χαμένη η προσπάθεια; Ποια προσπάθεια ρε φίλε, αφού βλέπεις, δεν κυλάει, πόσα χρόνια πια πρέπει δηλαδή να φας για να το καταλάβεις; Περνάει η ζωή σου ρε συ, δε θες να είσαι ευτυχισμένος; Αναρωτιέμαι.

Η Αφρική είναι η πλουσιότερη ήπειρος στον κόσμο (δείτε παρακαλώ το βίντεο). Το διανοείστε; Έχουν νερό, έχουν πετρέλαιο, έχουν διαμάντια. Κι όμως πεινάνε, διψάνε και πεθαίνουν σαν τις μύγες. Γιατί γίνεται αυτό; Γιατί κατάφεραν κάποιοι να τους στερήσουν την υγεία και την παιδεία. Ό,τι πάνε να κάνουν πάντα και παντού. Εδώ πως είναι η παιδεία; Όσο πιο απαίδευτος είσαι, τόσο λιγότερο μπορείς να καταλάβεις, τόσο πιο εύκολα ακολουθείς αυτό που σου λένε. Αν πεινάς ή αρρωστήσεις κι από πάνω, έχεις τη δύναμη να αντιδράσεις; Αν είσαι εξαντλημένος, μπορείς να κουνηθείς; Δε νομίζω.

Η μόνη τους δύναμη είναι να είσαι αδύναμος για να μην μπορείς να αντιδράσεις. Αυτό που θέλουν είναι να σε έχουν στο ίδιο σημείο για να είσαι ο εύκολος στόχος. Αν μετακινείσαι δεν μπορούν να σε πετύχουν. Αν το πνεύμα σου είναι ξύπνιο δυσκολεύονται να κάνουν διάλογο μαζί σου και τους τη σπας. 

Ξύπνα λοιπόν επιτέλους και άλλαξε πλευρό, έχει σαπίσει αυτό που κοιμάσαι χρόνια και φοβάσαι μην γυρίσεις και σαπίσει και το άλλο, δες τον παραλογισμό. 

Μια εξήγηση: και γω φοβάμαι. Αλλά το ξέρω. Και σφίγγοντας τις γροθιές προσπαθώ όσο γίνεται να κάνω κάτι διαφορετικό. Να αλλάζω δρόμο, να μην πηγαίνω από τον ίδιο. Να αλλάζω ωράρια, να μην τρώω το ίδιο φαγητό συνέχεια. Κι όσον αφορά την πολιτική, εγώ προσωπικά δε θέλω κανένα. Αναγκαστικά θα ψηφίσω το διαφορετικό γιατί πολύ απλά δεν έχω άλλη εναλλακτική. Δεν πιστεύω ούτε ότι ξέρει την τύφλα του, ούτε ότι δεν έχει χεστεί απάνω του κι ο ίδιος που στα ξαφνικά, εκεί που κοιμόταν τον ξύπνησαν και του είπαν "έι, μπορεί να γίνεις πρωθυπουργός!" κι αυτός κατουρήθηκε πάνω του αγκαλιάζοντας τη γυναίκα του. 

Φυσικά πιστεύω στα θαύματα γιατί έχω δει να γίνονται. Αλλά ηλίθια δεν είμαι. Και αυτό που έχω καταλάβει είναι πως πρέπει να γείρουμε το καράβι από την άλλη πλευρά. Είμαστε μαζεμένοι επί χρόνια και μπατάρουμε από τη μία. Ε πάμε και από την άλλη μπας και ισιώσει. Ξέρετε τι έλεγε ο Αριστοτέλης; Η μέση οδός είναι αυτή μεταξύ δύο ακραίων καταστάσεων. Η χρυσή τομή, το ιδανικό. Για να πλησιάσεις το ιδανικό λοιπόν και να φτάσεις αν όχι ακριβώς, αλλά πολύ κοντά στη μέση οδό, πρέπει να περάσεις και από τα δύο άκρα. Αν για παράδειγμα, κάποιος είναι πολύ μαλάκας, φέρεται άσχημα, εκμεταλλεύεται, σκέφτεται την πάρτη του, πρέπει να φτάσει να γίνει πολύ βλάκας, να αφεθεί να τον εκμεταλλευτούν, να χάσει πράγματα, να χαθεί ο ίδιος σκεπτόμενος μόνο τους άλλους, για να καταφέρει να καταλάβει τα υπέρ και τα κατά, να κερδίσει τη εμπειρία, να κατασταλάξει και να γίνει -όσο γίνεται- ο καλύτερος εαυτός του. Και πολύ πιο απλά, με ένα παράδειγμα που καταλαβαίνουν όλοι, ο Αριστοτέλης έλεγε πως για να ισιώσεις ένα κλαράκι, το πας από τη μία άκρη στην άλλη. Έτσι δεν είναι;

Εγώ δε θέλω τίποτα απ'όλα αυτά τα αρρωστημένα που συμβαίνουν γύρω μου, που βλέπω φίλους μου να φοβούνται και να υποφέρουν, τους γονείς μου να φοβούνται στα γεράματα οι άνθρωποι μην μείνουν στο δρόμο, εμένα να παθαίνω ξαφνικές ταχυκαρδίες και γιατί; Μην ψηφίσω το άλλο και καταστραφούμε; Αφού καταστρεφόμαστε ήδη. Αν καταστραφούμε κι εκεί, ΟΚ, τουλάχιστον δοκιμάσαμε, δεν πήγαμε αμαχητί. Αν όχι όμως; 

Ίσως να με παραμύθιαζαν οι απανωτοί εκφοβισμοί τους αλλά δεν πιάνει, γιατί φαίνεται πόσο ταραγμένοι και φοβισμένοι είναι αυτοί. Φαίνεται με τις πράξεις τους τι τέρατα έβγαλαν, βλέπε Χρυσή Αυγή, γιατί αυτοί τα έβγαλαν με την συνεχόμενη αδιαφορία τους. Δε γίνεται κύριοι να ψηφίσω τον κύριο που έβαλε τους μετανάστες στη χώρα και παράλληλα να ψηφίζουν άνθρωποι τους άλλους για να τους βγάλουν! Καταρχήν μιλάμε για ανθρώπους. Που και για ζώα να μιλούσαμε πάλι το ίδιο θα έλεγα. Υπάρχει ένας τρισμέγιστος παραλογισμός που δεν αντέχω πλέον και δεν καταλαβαίνω καθόλου. Και γω αν πήγαινα σε μια χώρα με την υπόσχεση να βρω δουλειά και τελικά με έβαζαν να δουλέψω πόρνη βιάζοντάς με καθημερινά χωρίς να ξέρω κανένα, ούτε τη γλώσσα, ναι, αν το έσκαγα και δεν αυτοκτονούσα, θα έπαιρνα κεφάλια. Πολύ ελαφρά παίρνουμε τα πάντα. Αν σας έλεγαν ψέμματα εσάς και καταλήγατε κάπου που δεν πιστεύατε ποτέ ότι θα καταλήξετε τι θα κάνατε; Δεν θα κακοποιούσαμε, ούτε θα σκοτώναμε, θα μου πείτε. Σωστά. Όχι όλοι σας όμως. Κάποιοι εκεί έξω με μεγάλη ευκολία θα έκαναν και τα δύο. Γιατί δεν είναι όλοι οι άνθρωποι κακοί, ούτε όλοι καλοί. Ο άνθρωπος χρειάζεται αγάπη και όμορφη ζωή για να πάει μπροστά. Αν δεν έχει τίποτα, του μένει ο εαυτός του. Κι αν δεν τον ξέρει, του μένει μόνο το ένστικτό του. Κι αν αυτό πεινάει, τότε τα πράγματα είναι πάρα πολύ δύσκολα.

Ούτε εμένα μου αρέσει όλο αυτό, ούτε γω θέλω να βλέπω φτωχούς να ψάχνουν τα σκουπίδια, δε θέλω να μυρίζω άπλυτους, και μένα με έχουν κλέψει, δε θέλω να φοβάμαι να βγαίνω έξω, ναι και γω δε γουστάρω. Αλλά άλλο σκοτώνω, πλακώνω, γίνομαι ένα με την κακία, κι άλλο βρίσκω ανθρώπινη λύση. Και δε γουστάρω τον παραλογισμό, το ξαναλέω. Αυτοί εκεί οι ίδιοι που είναι τόσα χρόνια στην εξουσία τα έκαναν όλα αυτά και τώρα μας εκφοβίζουν καθημερινά με όποιο τρόπο μπορούν για να μην αλλάξουμε πλευρό, να μην κάνουμε κάτι άλλο από αυτό που ήδη γνωρίζουμε. Και χτες, δυστυχώς δεν μπορω να δώσω στοιχεία γιατί δε γίνεται, έμαθα ότι σε πολλές μεγάλες εταιρίες, με μισόλογα λένε στους δεκάδες υπαλλήλους τους να μην ψηφίσουν κάτι πέρα από το συνηθισμένο γιατί θα πάνε όλα χάλια, θα κλείσει η εταιρία και άρα θα μείνουν άνεργοι! Φρικιαστικό; Και δεν είναι μόνο σε μία, επαναλαμβάνω, σε πολλές γίνεται αυτό. Αν δουλεύετε κάποιοι σε τέτοιες, θα ξέρετε ότι λέω αλήθεια. 

Αυτό και μόνο με κάνει να πάω από την άλλη. Δε θέλω, δεν πιστεύω ότι η άλλη πλευρά έχει λύσεις, δε γουστάρω κανένα τους, αλλά νομίζω πως πρέπει. Αυτό που θα ήθελα εγώ είναι να είμαι η Χάιντι, να τρέχω με τον Πέτερ στα βουνά μαζί με το προβατάκι μου, όταν μεγαλώσω να παντρευτούμε, να κάνουμε πολλά παιδάκια και να τρέχουμε όλοι μαζί στα λιβάδεια. Αλλά αυτό δε γίνεται, ζω εδώ που ζω κι έχω ταχυπαλμία όπως -σχεδόν- όλοι σας.Ο Θεός βοηθός και ας μας φωτίσει. Τι να πω. Να είστε καλά. Να γελάτε και να ελπίζετε. Κι όσοι φοβάστε σταματήστε. Δεν υπάρχει απολύτως τίποτα να φοβάστε. Όλα είναι στο μυαλό μας. Τα πάντα γύρω μας είναι υλοποιημένες σκέψεις. Το τραπέζι, η καρέκλα, το πότισμα, κάθε τι είναι μια υλοποιημένη σκέψη. Άρα να σκέφτεστε θετικά και ποτέ δεν ξέρετε. Μην αφήνετε κανένα να σας καταβάλλει, κανένα μα κανένα. Να είστε όλοι όσο μπορείτε καλοί και καλά.