Δεν υπάρχει αυτό που έζησα, όχι δεν υπάρχει. Τρέχοντας ήρθα σπίτι να τα καταγράψω. Κι ας γίνω τσιμπούκι, δε με ενδιαφέρει. Σάμπως με ξέρετε; Κι όσοι με ξέρετε, αυτή τη στιγμή σας έχω τόσο χεσμένους, μιας και είμαι τέρμα φρικαρισμένη, που δε λέγεται. Πρέπει να καταγραφούν αυτά, να τα διαβάζω να μην τα ξεχάσω ποτέ, ποτέ, ποτέ των ποτών, ω ποτέ.
Πρώτα απ'όλα όμως να ευχαριστήσω τον καλό Θεό που μου έδωσε την έμπνευση να ανοίξω αυτό το μπλογκ γιατί που θα τα κατέγραφα αυτά αν δεν το είχα; Θα έπαιρνα όλους μου τους φίλους τηλέφωνο να τους τα πω, αυτό θα έκανα, ήδη με πήρε μία κολλητή μου και τσίριζα μέσα στο δρόμο και έβριζα και δε με ένοιαζε που με άκουγαν, ενώ εγώ δεν κάνω τέτοια. Αν κάτι απεχθάνομαι -μέσα στα πολλά- είναι να γκαρίζουν στο δρόμο, δεν το μπορώ. Κι έφτασα σε σημείο να γκαρίζω, μάλιστα.
Μη φρικάρετε, δεν συνέβη κάτι κακό, απλώς εγώ είμαι πάρα πολύ συγχυσμένη.
Θα βρίσω. Θα βρίσω πολύ άσχημα και ζητώ συγνώμη εκ των προτέρων αλλά αν δεν βρίσω θα αρχίσω να κλαίω και να τσιρίζω και θα πάω στη λαϊκή να πάρω 20 κιλά πορτοκάλια και μετά στο γυμναστήριο να κρατάω τις σακούλες και να τρέχω στο διάδρομο να μου φύγει η φρίκη. Πω πω Παναγιά μου τι ήταν αυτό το πράμα.
Έκανα λέιζερ.
Τι; Άκουσα να λέει κανείς ε και; Ή μάλλον να πω άκουσα καμία; Ε ναι, με τις γυναίκες τα έχω. Πάτε καλά ρε; Τι δεν πονάει; Πρέζα πίνετε και πάτε και βαράτε λέιζερ και μετά λέτε στον κοσμάκη ότι δεν πονάει; Ή τρίβετε κανένα κοκτέιλ ναρκωτικών πάνω σας, το υπόλοιπο το πίνετε και μετά κάνετε λέιζερ; Πάτε καλά γαμώ το σπίτι μου, γαμώ τις τρίχες μου, γαμώ το μουνί της Χάιδως της πουτάνας, γαμώ τις γυναίκες τις ψυχανώμαλες γαμώ μέσα! Τι πόνος ήταν αυτός Παναγία μου!! ΤΙ ΠΟΝΟΣ! Τι δεν πονάει ρε γαμώ το σπίτι μου που κάθομαι και σας ακούω που ΠΕΘΑΝΑ στον πόνο, ΠΕΘΑΝΑ γαμώ το σόι μου το μπουρδέλο γαμώ, τα είδα όλα, τι "δεν πονάει, δεν πονάει, θα βάλεις την κρεμούλα μία ώρα πριν και μετά θα είσαι ντάξει!" Ποια κρεμούλα και μαλακίες μη γαμήσω ό,τι κινείται γαμώ τα πάντα όλα, αρχίδια μάντολες είναι η κρεμούλα και όλο της το σόι! Στρέμματα κρεμούλας έβαλα πάνω μου, άλλη τόση μου έβαλαν εκεί και πέθανα! Τι δεν πονάει!! ΠΑΤΕ ΚΑΛΑ;;;;
Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Από το μεγάλο Μπινγκ Μπανγκ πως το λένε το γαμημένο κι αυτό γαμώ. Το όνομά μου είναι Κινγκ Κονγκ και είμαι άντρας. Δεν εξηγείται αλλιώς το γιατί πόνεσα τόσο μα τόσο πολύ τη στιγμή που έχω ρωτήσει 5 γυναίκες τουλάχιστον διαφορετικής ηλικίας παιδείας και θρησκευμάτων και ΟΛΕΣ μου έχουν πει, όχι δεν πονάει. Αυτό σημαίνει ότι ή όλες οι γυναίκες που ξέρω εγώ είναι ανώμαλες ή οι γυναίκες γενικώς αντέχουν απεριόριστα τον πόνο και άρα εγώ είμαι άντρας γιατί αντέχω τον πόνο αλλά αυτό το πράμα ήταν άλλης φύσεως, τα τα τα τα ριπές λέιζερ πάνω μου με μίσος, όχι, να με συγχωρείτε, είμαι άντρας και με λένε Κίνγκ Κονγκ γιατί αυτές που ξέρω δεν είναι ανώμαλες. Θα ήθελα τώρα βέβαια να τους ρίξω μία μέσα στη μούρη έτσι, επειδή μου είπαν ότι δεν πονάει αλλά ανώμαλες δεν είναι. Οπότε είμαι άντρας. Έτσι εξηγείται και η απεριόριστη τρίχα που έχω. Χαιρετάω κι αντί να κουνιέται το μπράτσο, κουνιούνται σαν κρόσια δερμάτινου μπουφάν γοέστερν, οι τρίχες. Υπερβάλλω ναι, και θα υπερβάλλω όσο μου γουστάρει τώρα γιατί 3 ΩΡΕΣ ήμουν εκεί και μου γαμούσανε τη μάνα και τον πατέρα και το σόι ολόκληρο και δεν με ενδιαφέρει για το σόι γιατί δεν το συμπαθώ αλλά για τη μάνα και τον πατέρα παρεξηγήθηκα. Και για όλα αυτά ποιος φταίει; ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ! Τι δεν πονάει ρε κοπελιά; Κάνε μας τη χάρη. Γανωμένο είναι το δέρμα σου;
Ακούστε να δείτε φίλες μου. Το λέιζερ πονάει. Και η αναισθητική κρέμα που σας λένε να βάλετε πριν για να μην πονάτε, είναι ένα αρχίδι και μισό. Πάρτε καλύτερα ένα αληθινό αρχίδι άμα σας βρίσκετε και τρίφτε το πάνω σας. Κι αυτό αν κάνετε θα πονάτε μετά αλλά τουλάχιστον θα έχετε μια ωραία, αστεία ανάμνηση και δεν θα αισθάνεστε μαλάκας, ότι βάλατε κρέμα, τυλιχτήκατε σαν μούμια με σελοφάν και τώρα την ακούτε στερεοφωνικά από τον πόνο. Αν δεν έχετε πρόχειρο αρχίδι, τριφτείτε με κάτι αστείο, με τυρί, ξέρω γω, με σκατά, πάντως η κρέμα είναι μια πίπα, ίσα να τσεπώνουν οι φαρμακευτικές. Βέβαια, άμα έχετε εκεί 7μιση τρίχες και πουλάτε παραμύθι τύπου "αχ έχω τρίχες μωρέ, πάω να κάνω λέιζερ" άντε και γαμηθείτε εκ μέρους μου και άει σιχτίρ που ανοίγουμε και κουβέντα. Εδώ μιλάμε άμα είσαι άντρας ρε. Βαμβακούλας. Τομ Σέλεκ. Πείτε κανένα τριχωτό. Αυτόν. Όποιον θέλετε. Άμα είστε έτσι, τότε ΤΟ ΛΕΙΖΕΡ ΠΟΝΑΕΙ. Άμα τώρα είστε καμία με τρίχες αλλά έχετε γεννήσει 8 φορές στα χωράφια και μετά συνεχίσατε το τσάπισμα ε όχι, δεν πονάει το λέιζερ, μπορείτε να συνεχίσετε, περάστε.
Και τώρα, μπορούμε να πάρουμε την ιστορία -επιτέλους- από την αρχή αφού συστηθήκαμε. Είμαι λοιπόν ο Κινγκ Κονγκ και αποφασίζω, μετά από πολλά χρόνια ακατάπαυστης αποτρίχωσης πως θα έπρεπε κάποια στιγμή να κάνω ένα γαμολέιζερ να τελειώνω. Τόσες το κάνουν. (Να που πιάστηκα κορόιδο. Και τι έγινε που το κάνουν τόσες; Τι σχέση έχεις εσύ μ' αυτές; Καμία. Νόμιζες ότι είχες. Κορόιδο). Αρχίζω λοιπόν να ρωτάω. Να κάνω έρευνα ρε παιδί μου. Τι γίνεται, πως είναι, τι κάνεις, πόσο κοστίζει κλπ. Φυσικά ενδιαφέρθηκα μόνο για τις περιπτώσεις που έχουμε να κάνουμε με δερματολόγο. Επουδενί δεν θα έμπλεκα με κέντρα ομορφιάς. Θα τις είχα πλακώσει στις μπουνιές, εδώ τώρα τα έκανα όλα πουτάνα, μη βιάζεστε, θα δείτε παρακάτω. Ρώτησα λοιπόν φίλες και γνωστές που πήγαν και όλες μου έλεγαν τα ίδια. Τι σκατά, συνεννοημένες ήταν; Δε γίνεται. Απ' αλλού η μία, απ' αλλού η άλλη, μέχρι τις κόρες μιας φίλης της μάνας μου ρώτησα που δεν τις έχω δει ποτέ. Όλες, δεν πονάει καθόλου, δεν κατάλαβα τίποτα. Τι σκατά, ψεύτικο είναι το σώμα σας; Χαρακώνεστε για διασκέδαση κι έχετε συνηθίσει τον πόνο; ΤΙ ΣΚΑΤΑ ΑΣ ΜΟΥ ΠΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ!! Αλλά ξέρω τι γίνεται. Αυτό που είπα παραπάνω. Έχουν 2 τρίχες, μία στην Ανατολή και μία στη Δύση και που να καταλάβουν. Κάνουν εκεί 2 τσ τσ και τέλος. Ενώ εγώ τα τα τα τα τα τα τα τα τα τα τα τα τα τα τα τα και το μουνί της μάνας του. Βάζεις, μου έλεγαν, μια αναισθητική κρέμα μία ώρα πριν, τυλίγεσαι με σελοφάν στις περιοχές που την έβαλες, πας στο ραντεβού, σε αποψιλώνουν και ντάξει. Πήγαν και δύο κολλητές μου, τα ίδια. Πολύ ωραία, δεν πονάει, δεν κατάλαβα, κανένα πρόβλημα. Ειδικά τη μία, ανάκριση κανονική της έκανα, κάθε μήνα που πήγαινε τη ρωτούσα. Τι έγινε; Είδες τρίχες; Πώς πάει; Όλα καλά, αυτή. Έτσι λοιπόν, αφού ήταν κάτι τόσο απλό, πήγα, έκλεισα ραντεβού σε μία γαμάτη δερματολόγο που έχει ένα ωραίο κέντρο και σήμερα ήταν η ώρα για την αποψίλωση του δασίτριχου Κινγκ Κονγκ. Και ξημέρωσε η σημερινή μέρα.
Ξυπνάω. Αρχίζω να βάζω κρέμα. Υποσημείωση: θα έκανα -και έκανα- αποψίλωση σε πάρα πολλά σημεία πάνω μου, δεν έχει σημασία που, πάντως ήταν πολλά. Μετά λοιπόν, ήρθε η ώρα του σελοφάν. Να βάλω σελοφάν στη μούρη και να βγω έξω καταλαβαίνετε πως δε γινόταν. Βγήκα σα να έχω γιαούρτι στη μάπα αλλά αυτό πες δε γαμιέται, να πα να γαμηθούν όσοι με είδαν, αδιαφορώ. Στα απόκρυφα όμως μπορούσες να βάλεις σελοφάν ε; Αρχίζω λοιπόν να τυλίγομαι με σελοφάν από τη μέση γιατί που να το στηρίξω και το πάω όλο σερί με αποτέλεσμα να υπερβάλλω γιατί ήθελα να το κάνω καλά και κατέληξα να είμαι μιουμοποιημένη από τη μέση και κάτω. Βάζω κι ένα βρακί πάνω από το σελοφάν γιατί μου κακοφαινόταν να βγω χωρίς βρακί μόνο με το σελοφάν. Βάζω από πάνω μια φούστα μακριά, μπότες, παλτουδάκι κι έφυγα. ...Και μπλούζα έβαλα απλώς δεν το έγραψα. Λέτε να έβγαινα με γιαούρτι στη μούρη, σελοφάν στον κώλο, βρακί από πάνω και χωρίς μπλούζα; Ε τότε δε θα έγραφα ποστ, ανοίξτε την τηλεόραση θα σας έλεγα.
Περιττό να πω φυσικά ότι πήγαινα σα συγκαμένη. Πρέπει να έτριζα και λίγο. Πήγαινα λοιπόν έτσι κι επειδή δεν μπορούσα να περπατήσω με τα πλαστικά από τη μέση και κάτω, πήρα 4 λεωφορεία, 3 μετρό και 7 τρόλεϊ για να φτάσω στον προορισμό μου, εκεί που θα έφτανα μόνο με ένα τρένο αλλά δε γινόταν γαμώ τις κρέμες του κώλου, είπαμε. Ολόκληρο θέμα εντωμεταξύ να ανέβω το σκαλί του λεωφορείου, σα γριά με 8 εγχειρήσεις στα ισχία. Και είμαι στο δρόμο. Και με πιάνει χέσιμο. Όχι ρε πούστη. Όχι. Όχι αυτό. Όχι.
Και δω έχουμε ακόμα ένα στοιχείο για τους γορίλες που πρόκειται να πάνε για λέιζερ. Να μην κλείσετε ραντεβού το πρωί. Γιατί ακόμα κι αν έχετε χέσει, μπορεί να σας ξαναπιάσει. Πάμε παρακάτω. Με πιάνει χέσιμο λοιπόν αλλά εγώ -εννοείται και επιβάλλεται- κάνω ότι δεν καταλαβαίνω. Εξηγούμαι στον κώλο μου και του λέω "ακου να δεις φίλε, δε θα χέσεις τώρα, πάρ'το απόφαση. Ούτε θα κλάσεις, ούτε τίποτα. Ούτε συ κει μπροστά θα κατουρήσεις. Δε θα κουνηθείτε μέχρι να τελειώσουμε, το καταλάβατε;" και ήταν σα να τους είπα "τρεχάτε ποδαράκια μου" αφού με το που έφτασα στο ιατρείο με έπιασε και κατούρημα. Το αγνόησα, δεν υπήρχε περίπτωση καμία. Τι να έκανα; Να έβγαζα τα σελοφάν και τα αρχίδια μου γαμώ το σπίτι του λέιζερ για να πάω τουαλέτα; Όχι.
Φτάνω λοιπόν, αγνοώ τις φυσικές μου ανάγκες και με μπάζουν μέσα. Και κει άρχισε το μαρτύριο. Στην αρχή έβαλα τα κλάματα. Μετά άρχισα να βρίζω ευγενικά. Και λίγο αργότερα, άνοιξε το στόμα μου. Εννοείται πως γελούσαν, πως έγινα φίλη με την κοπέλα που με αποψίλωνε αλλά το τι είπε το στόμα μου αυτές ξέρουν. Μιλάμε, ξεκινάει η κοπέλα απαλά, με όλη της την αγάπη και την ευγένεια και γω αφού αναστενάζω, λέω μερικά πα πα πα, της λέω μισό λεπτάκι κι αυτή κάνει υπομονή, αρχίζω να κλαίω. Όχι τύπου ουουουάαα, απλώς έτρεχαν τα μάτια μου. Τι καλή με είπε, τι όμορφη με είπε, τι ωραία μαλλιά μου είπε ότι έχω, τι την κουβέντα μου άνοιγε, τίποτα εγώ. Άκουγα τις κουβέντες της με τον πόνο να με κατακλύζει. Ήταν σα να άκουγα δηλαδή: "Σήμερα -πόνος- θα -πόνος πόνος- κάνω -πολύς πόνος γαμώ το ξεσταύρι μου- κάνω -γαμώ τον πόνο μου- χορτόσουπα -γαμιέται ο Δίας ο πούστης ο ξεδοντιάρης. Εσύ;" Γενικά έχω πρόβλημα όταν με στριμώχνουν σε χώρους που θυμίζουν -ή είναι- ιατρεία και έχω να κάνω με βελόνους και θορύβους τύπου τζτ τζτζτ τζτζτζτ. Άμα πονάω κιόλας, καταλαβαίνετε. Θέλω να αρπάξω το ταβάνι με τα χέρια μου σαν άλλος Χουλκ και να το λιώσω. Αλλά επειδή δε μπορώ, ή κλαίω ή γκρινιάζω ασύστολα. Κι έτσι έκανα κι εκεί. Αλλά είχε την τύχη η κοπέλα να είμαι γω, που είμαι τόσο εύστοχη στα βρισίδια μου και τόσο εφευρετική. Να με συγχωρείτε, μπορώ να είμαι λίγο μαλακισμένο ψώνιο τώρα, έχω πονέσει πάρα πολύ σήμερα, είμαι με το καλσόν τώρα, δεν τολμάω να το βγάλω να δω τι έχουν πάθει τα ποδαράκια μου, καλά για τη φάτσα μου ούτε που την κοιτάω, δεν πρόκειται. Θέλω αγάπη, πολύ αγάπη, πρέπει κανονικά να μου στείλετε όλοι λουλούδια, αρκουδάκια και λοιπές τέτοιες μαλακίες, πόνεσα πάρα πολύ αλήθεια το λέω με τις τρελές όλες δεν πονάει και δεν πονάει. Τρελές γυναίκες, τρελές για τα σίδερα είστε ρε!!
Αρχίζω τα κλάματα λοιπόν, με λυπάται η κοπέλα. Έρχεται και η γιατρός. Μου κάνει λίγο λέιζερ κι αυτή, με βλέπει με τη φάτσα του παρατημένου στην ξενιτιά κουταβιού, εγώ εντωμεταξύ να κατουριέμαι κι από πάνω. Το χέσιμο καλά, είχε φύγει προ πολλού. Βασικά ήμουν σε τέτοιο στρες που σκεφτόμουν ότι άμα βγω από κει μέσα κι ένας, ένας να με ακουμπήσει, θα παίξω ξύλο στο δρόμο. Αλλά δεν έγινε έτσι. Όταν έφυγα και μέχρι να έρθω σπίτι μου ήμουν τόσο εξουθενωμένη λες και έπαιζα ξύλο ώρες ατελείωτες. Αχ Παναγία μου τι ήταν αυτό το πράμα, Θεούλη μου.
Σίγουρα θα με πέρασαν για διαταραγμένη προσωπικότητα αλλά τουλάχιστον διασκέδασαν. Μόλις σταμάτησα να κλαίω, άρχισα το βρίσιμο όπως είπα. Ελαφρύ στην αρχή. Τύπου γαμώ το κέρατό μου. Σε λίγο όμως, κι αφού πια η κοπέλα με είχε ημίγυμνη μέσα στα μούτρα της και άρα είχαμε γνωριστεί καλά άρχισα σχεδόν όπως τα διαβάζετε, σερί: "αρχίδια κάνει η πουτάνα η κρέμα, μια μαλακία είναι, παπάρια μάντολες κάνει, έχω πεθάνει γαμώ τα λέιζερ, γαμώ τις τρίχες μου γαμώ, κοίτα ρε, κοίτα, γυναίκα είμαι γω ρε όχι κοίτα γαμώ την πουτάνα μου γαμώ, τι πόνος είναι αυτός Παναγία μου, πω πω πω σταμάτα σταμάτα σταμάτα, μισό, δε μπορώ, πω πω πω γαμώ το κέρατό μου το δίφορο... (ανοίγει η πόρτα, εμφανίζεται η γιατρός: Όλα καλά; κάτι φωνούλες ακούω, Όλα καλά, απάντηση από την κοπέλα, Εδώ, της τα'χω σπάσει, εγώ). Κι αφού έχω βρίσει αρκετά, αρχίζω να τραγουδάω με βρισίδια. Λίγα λουλούδια αν θέλεις στείλε μου και πάλι φίλε μου απόψε, γαμώ το κέρατό μου, όπα όπα (εδώ της έσπρωχνα το χέρι μακριά), τι σου΄χω κάνει και με διώχνεις σα ζητιάνο θέλεις να πεθάνω, γαμώ την πουτάνα μου πονάει, γενικά ό,τι πήγαινε να πει η κοπέλα, έπιανα εγώ την πρώτη λέξη και την κόλλαγα σε τραγούδι που δε θυμάμαι και στίχους αλλά έλεγα κει μαλακίες ίσα για να σπάσει ο πόνος ο πούστης αλλά κυρίως για να γυρίσω να της ερμηνεύσω και να σταματήσει για λίγο να με πονάει το κωλολέιζερ. Συν το βρίσιμο το οποίο δεν σταμάταγε, δε γινόταν σας λέω, δε γινόταν.
Βασανίστηκα. Όταν τελείωσε το υπέρτατο αυτό βασανιστικό βασανιστήριο- μαρτύριο- κόλαση και φρίκη, εννοείται πως φίλησα την κοπέλα, φίλησα τη γιατρό, πλήρωσα κι έφυγα. Κι αν τυχόν διαβάζει καμία απ' αυτές Κωλόγρια, παρακαλώ μην με κάνετε τσιμπούκι, θα τα πούμε από κοντά την άλλη φορά. Παναγία μου, φοβάμαι να πάω στο μπάνιο, δεν ξέρω τι θα δω μπροστά μου. Άσε, πάω λαϊκή καλύτερα, να μου πουν καμία μαλακία οι φίλοι μου οι μανάβηδες να ξεχαστώ, την άλλη φορά μου φώναζε ο αυγουλάς "έλα να δοκιμάσεις αυγό, μη φεύγεις!" και είχα πεθάνει. Πα πα, όχι μπάνιο, λαϊκή, λαϊκή.
Γεια σας. Και εύχομαι να μην πονάτε ποτέ. Α πα πα.
Υ.Γ. Αυτά που συμβαίνουν σήμερα δεν υπάρχουν. Πήγα λαϊκή και μία φώναζε χασίσι χασίσι και μετά φώναζε ένας άλλος που είναι το χασίσι που είναι το χασίσι. Μετά γύρισα σπίτι κι έκανα μπάνιο και όταν βγήκα αντί να μυρίζω αφροντούς, μύριζα καμμένο (καθόλη τη διάρκεια της εγχείρησης μυρίζεις καμμένο είναι πολύ ωραία) και πήγα σοκαρισμένη να βάλω λίγο αλόε βέρα τη θαυματουργή και πήρα τη μαλακτική ο μαλάκας. Αλλά δεν είχα τρίχα πια να λούσω! ΧΑ! Μόνο καμμένο λιβάδι. Ε ρε τι τράβηξα σήμερα το κακόμοιρο, α πα πα.
Υ.Γ. Αυτά που συμβαίνουν σήμερα δεν υπάρχουν. Πήγα λαϊκή και μία φώναζε χασίσι χασίσι και μετά φώναζε ένας άλλος που είναι το χασίσι που είναι το χασίσι. Μετά γύρισα σπίτι κι έκανα μπάνιο και όταν βγήκα αντί να μυρίζω αφροντούς, μύριζα καμμένο (καθόλη τη διάρκεια της εγχείρησης μυρίζεις καμμένο είναι πολύ ωραία) και πήγα σοκαρισμένη να βάλω λίγο αλόε βέρα τη θαυματουργή και πήρα τη μαλακτική ο μαλάκας. Αλλά δεν είχα τρίχα πια να λούσω! ΧΑ! Μόνο καμμένο λιβάδι. Ε ρε τι τράβηξα σήμερα το κακόμοιρο, α πα πα.
