Αυτή είναι η παρούσα ανάρτηση. Πολυθεματική και με μορφή έκθεσης. Πρόλογος, θέμα, επίλογος, αρχίδια μάντολες που θα έχει πρόλογο κι επίλογο, μπορεί δηλαδή, δεν ξέρω. Εδώ που τα λέμε, έχει πρόλογο, αυτό που διαβάζετε τώρα. Αφού αυτό δεν είναι το θέμα και δεν είναι επίλογος γιατί ακόμα δεν αρχίσαμε τι είναι; Πρόολοοογοοος...! Έτσι γεια σου.
Πω πω βλέπω τη σκιά μου στον τοίχο που γράφει, πολύ ωραίο είναι. Είναι και θολή επειδή έχει πολύ φως, ωραίο είναι.
Η εβδομάδα που πέρασε είχε ψωμάκι θα μπορούσαμε να πούμε. Παπάρια δηλαδή απλώς να μωρέ, άκουσα πράγματα και είδα και έχω να μεταφέρω κάτι εδώ από τον έξω κόσμο. Να μεταφέρω κάτι από το δικό μου κόσμο, τον εσωτερικό, δεν θα ήθελα γιατί δεν είναι ώρα για αυτοκτονίες και φάρμακα, οπότε ας προχωρήσουμε στα άλλα που ακούγονται καλύτερα και φτιάχνουν διαθέσεις.
Λοιπόν, πρώτα απ' όλα ήρθε ο κολλητός για λίγες μέρες Αθήνα. Πόσο πολύ πάρα πολύ μα πάρα πολύ χάρηκα που τον είδα. Πήγαμε για καφέ-τσάι κλπ και μετά στη διαμαρτυρία. (Κυριακή ήταν). Το τι είπε το στόμα μας δε λέγεται. Δεν θα σχολιάσω την εικόνα με τα σουβλάκια 4€ στο Σύνταγμα, την τσίκνα, τις σκηνές με τους ημίγυμνους, τους άλλους απέναντι να πίνουν καφέ και να τους κοιτάνε, αργότερα κάτι κατεστραμμένους να περιφέρονται, άλλοι να κράζουν το Που Ρου ΚΚΕ που είχε στήσει πάγκο τι έκανε δεν ξέρω, σήμερα διάβασα ότι άρχισαν να κράζουν ο ένας τον άλλο, χωρίστηκαν σιγά σιγά σε παρατάξεις, δε θα πω τίποτα, το ράβω, θέλω να δω τι θα γίνει, όχι θέλω να δω. Τέλος πάντων εμείς πήγαμε την Κυριακή και είπε το στόμα μας πράγματα τα οποία μας έκαναν να κοιταζόμαστε και να γελάμε. Συμφωνήσαμε ότι είμαστε βρωμεροί γρουσούζηδες κωλόγεροι ή ότι έχουμε απόλυτο δίκιο. Ήταν ωραία. Καθήσαμε και στο πεζουλάκι μπροστά στο μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη, ξεκούραστα, ωραία, μαζέψαμε και μισό εκατομμύριο μούντζες, δεν κινδυνεύουμε να μας ματιάσει κανείς και τίποτα από εδω και στο εξής, αυτό είναι το μόνο σίγουρο. Εμείς δεν μουντζώναμε γιατί αν μουντζώναμε, θα μουντζώναμε τον κόσμο από κάτω και δεν έλεγε. Είχε πλάκα αν ήθελε κάποιο κορίτσι να ανέβει στο πεζούλι γιατί ήταν ψηλό. Έπεφτες μπροστά, έστηνες κώλο, προσπαθούσες να ανεβάσεις το πόδι στο πεζούλι, κινδύνευες να πέσεις από πίσω και να πρέπει να σε σώσουν τα ΜΑΤ και μετά να μαζέψεις άλλες δέκα εκατομμύρια μούντζες, πλάκα είχε σας λέω, αμέ. Εμείς καθόμασταν, παρατηρούσαμε, σχολιάζαμε και πιστεύω πως αν άκουγε κανείς τι λέγαμε σε φάσεις, δε θα το πίστευε. Να για παράδειγμα, παρατηρήσαμε ότι τα φυτά πίσω από το πεζουλάκι και μπροστά στη Βουλή έχουν τη μουχρίτσα της αρκούδας. Μιλάμε αηδία ήταν. Μέσα στο μαμούνι. Τι σκατά πια. Όλα τα φάγανε που δεν τους έμεινε ούτε για κηπουρό; Χαλάνε τα φυτά ρεεεε!!! Μετά λέγαμε ότι θα ήταν πολύ ωραία αν είχαν και εκδηλώσεις στη μέση του Συντάγματος να μη βαριέται ο κόσμος, τύπου συναυλίες, γυμναστική αερόμπικ και τέτοια. Γιατί; Φανταστείτε εκεί που πέφτει το φάσκελο, τα συνθήματα κλπ, κάποια στιγμή να ανοίγει ο κόσμος, να κάνει χώρο, να σκάει η Πετρουλάκη με κορμάκι, πετσετέ κορδέλα στο κούτελο και αλογοουρά μαζί με 8-10 άλλες ντυμένες το ίδιο, μουσική τίγκα διαπασών από μεγάφωνα και να κάνουν ένα μισάωρο πρόγραμμα γυμναστικής μπροστά στη Βουλή. Μετά να φεύγουν, να μαζεύεται πάλι ο κόσμος, να συνεχίζονται τα φάσκελα, τα συνθήματα κλπ. Αργότερα, να ανοίγει πάλι ο κόσμος, να σκάει η Γυναίκα Μαραντόνα, να τραγουδάει το Πάρε Πόδι, Φύγε από Δωωω, να χορεύουν όλοι και να τραγουδάνε και ξανά συσπείρωση ο κόσμος και να πήγαινε έτσι. Πόσο πιο γαμάτα θα ήταν. Να έσκαγε ο ΛεΠα, να έσκαγαν όλοι, να γινόταν της πουτάνας. Αφού μπουρδέλο είναι η χώρα και μεις το έχουμε κάνει έτσι, γιατί να μη γίνει της πουτάνας, δεν το καταλαβαίνω.
Πάμε παρακάτω. Τώρα θα σας πω μια φοβερή μέρα του κολλητού που θα ήθελα να είναι δική μου και ζήλεψα πολύ που δεν ήταν δική μου! Μια μέρα στο παραδεισένιο Μααστρίχτ, αποφάσισε να πάει στο πάρκο να διαβάσει. Κινάει λοιπόν μια και δυο και μόλις βρίσκει το υπέροχο μέρος κάτω από τη σκιά, δίπλα στο λοφίσκο κείνο κει με το λουλουδάκι που τρέμει στο απαλό αεράκι (ναι, το έκανα λίγο γκέι αλλά είναι επειδή πήρα την ιστορία πάνω μου, αυτός δε μου τα είπε έτσι, ωμά και σκληρά μου τα είπε) και στρογγυλοκάθεται τι ωραία και μόλις ανοίγει το βιβλίο στη σελίδα 123 να διαβάσει ο άνθρωπος, τον πιάνει κατούρημα. Και τι να κάνει; Δεν είναι βρωμίλος. Σηκώνεται λοιπόν και πάει σπίτι. Τρελό κατούρημα όμως. Κι όχι τίποτα. Δε φτάνει που επέστρεψε, ανέβηκε και τρεις ορόφους για να κατουρήσει. Άντε λοιπόν ξαναπηγαίνει πίσω στο πάρκο γιατί ντάξει μωρέ, οι αποστάσεις είναι μικρές. Πάει σε άλλο μέρος τώρα. Και και που είναι κάτι παγκάκια ωραία ωραία με θέα απέναντι τα προβατάκια, βλέπει ένα ζευγάρι τόσο σιχαμένο απ' αυτά που θες να πας από πάνω τους και να τα ξεράσεις. Χοντροί, εμετικοί στη φάτσα, αηδιαστικοί, να γλύφονται, σταματάω γιατί θα ξεράσω εγώ που δεν τους είδα. Τους βλέπει λοιπόν και κει που έχει αηδιάσει και σκέφτεται: "Πόσο σιχαμένοι είναι ώρες ώρες αυτοί οι Ολλανδοί.." ακούει τη θηλυκή φάλαινα να λέει "Που θα πας και θέλεις να μ' αφήσεις, μια βραδιά σε μένα θα γυρίσεις..." τραγουδιστά. Ναι, Έλληνες ήταν. Ουδέν σχόλιον. Με τα μαλλιά όρθια ο κολλητός παίρνει την αηδία του και πάει παρακάτω, κοντά σε μια λιμνούλα. Η λιμνούλα αυτή ήταν ένα επί ένα. Και καλά τώρα λιμνούλα. Εκεί λοιπόν ήταν ένας πιτσιρικάς με καλάμι ψαρέματος τεράστιο είχε κάτσει και καλά να ψαρέψει στη λινούλα. Ήταν παράδοξο το θέαμα απ' ότι άκουσα μιας και η λιμνούλα ήταν τόσο μικρή που δε θα πίστευε ποτέ κανείς ότι εκεί.... μα τι γίνεται... κουνιέται το καλάμι... μα... τι.... είναι δυνατόν;;;!!!! Κι όμως φίλες και φίλοι. Ο πιτσιρικάς έβγαλε μια ψαρούκλα ΝΑ με το συμπάθειο από τη λιμνούλα και με καμάρι την έδειχνε. Προφανώς αυτό το ψάρι θα κολυμπούσε κάθετα γιατί οριζόντια δε χωρούσε.
Τι γαμάτη μέρα!
Και τώρα θα μιλήσουμε για την Εφορία, τον Αργό Θάνατο. Όλοι γνωρίζουμε πως η Εφορία είναι κάτι που όλοι αποφεύγουμε με όποιους τρόπους μπορούμε. Αυτό που δεν έχουμε καταλάβει όμως φίλοι μου είναι πως όσο και να την αποφεύγουμε, μπροστά μας θα τη βρούμε. Γι' αυτό, αν δεν είστε πολιτικοί, βουλευτές, επιχειρηματίες, εγκληματίες, νονοί της νύχτας, έμποροι ναρκωτικών, πουτανών και τέτοια παρόμοια, πρέπει να ξέρετε πως θα πρέπει να είστε πάντα σωστοί απέναντί της γιατί θα έρθει η ώρα που θα πρέπει να την αντιμετώπισετε και τότε δε θα ξέρετε τι να κάνετε.
Έτσι συνέβη και με μένα που την απέφευγα όσο μπορούσα. Ναι μεν νόμιμη και συνεπής αλλά είχα μια μικρή εκρεμμότητα που έπρεπε να τακτοποιήσω, κάτι χαρτούρες, και το καθυστερούσα. Έλα όμως που ήρθε η ώρα να γίνει. Μιλάμε, ούτε για εγχείρηση να πήγαινα. Αλλά ότι και να γίνει, πάντα υπάρχουν λύσεις. Πάντα όμως. Γι' αυτό υπάρχουν τα προβλήματα. Γιατί υπάρχουν και οι λύσεις!
Δείτε λοιπόν στο πρόβλημα Εφορία, ποιες είναι οι λύσεις.
Τι πρέπει να κάνει κάποιος πριν πάει στην Εφορία.
1. Προσευχή.
Εννοείται ότι πρέπει να προσευχηθείτε πριν πάτε. Εννοείται αυτό. Απαραίτητος και απαράβατος κανόνας. Προσευχήσου πριν πας στην Εφορία. Πρώτα απ' όλα να σε συμπαθήσουν. Να έχουν όρεξη. Να μη σου βρουν πρόβλημα εκεί που δεν υπάρχει. Είναι πολλά τα θέματα και η προσευχή είναι απαραίτητη. Χωρίς πλάκα.
2. Να είσαι υπομονετικός.
Απαράβατος κανόνας. Μην εκνευριστείς και το δείξεις. Την πούτσισες τη γάμησες δεν πρόκειται να κάνεις τη δουλειά σου ποτέ που να βγάζεις χάντρες από τον κώλο σου.
3. Να είσαι ευγενικός τόσο όσο να μη γίνεσαι γλύφτης.
Απαράβατος κανόνας επίσης. Ευγένεια. Απαραίτητα. Μπορεί ο υπάλληλος να φτύνει πάνω σου. Εσύ θα είσαι ευγενικός. Μπορεί να θες να πάρεις πετρέλαιο, να το αδειάσεις πάνω του και να ανάψεις σπίρτο. Μπορεί. Ναι μπορεί. Αλλά απαγορεύεται να το δείξεις. Για την ακρίβεια επιβάλλεται να διώξεις τη σκέψη από το κεφάλι σου άμεσα μην τυχόν λάμψει το μάτι σου και σε πάρουν χαμπάρι. Πρέπει να είσαι όσο γίνεται ειλικρινά ευγενικός. Άμα θες όταν δε σε βλέπει κανείς, ρίξε δυο τρία μπινελίκια βαριά και καλά να σε πιάσουν μέχρι το επόμενο κενό που θα βρεις.
Εγώ αυτά έκανα φίλοι μου και πέτυχα. Για μια κωλοχαρτούρα, έπρεπε να περάσω 5 ορόφους, περιμένοντας στωικά γιατί φυσικά δεν έχουν νούμερα να παίρνεις να πηγαίνεις πιο κει, όχι, πρέπει να κανονίζεις με τον μπροστινό σου που μυρίζει σκουπίδια, του λείπουν τα δόντια και φοράει σαγιονάρες έχοντας μακρύνει και σπάσει τα νύχια των ποδιών του, κι άμα σε καταλάβει ή θέλει να βοηθήσει. Μπορεί κι αυτός να σηκωθεί να φύγει οπότε παπάρια. Μένεις εκεί να ρουφάς τη βρώμα του και να περιμένεις σε ένα βρωμερό διάδρομο χωρίς αέρα μαζί με άλλους είκοσι και να είσαι υπομονετικός και ευγενικός. Ε άμα λέμε ότι έχει χρήση ο διαλογισμός με κοροϊδεύετε. Νά που χρειάζεται κορόιδα.
Μιλάμε φοβερή επιτυχία. Δύο ώρες ήμουν εκεί. Επικοινώνησα με τις πιο βρωμερές και ελεεινές υπάρξεις. (Χοντρή βρωμιάρα φάλαινα με πασαλειμένα βαμμένα μάτια που κοιτούσε με μίσος). Μου ήρθε να βάλω τα κλάματα. (Όταν είπαν σε παππού 80 χρονών ότι αυτό που ήθελε να κάνει έπρεπε να το κάνει μόνο μέσω ίντερνετ κι επειδή ο παππούς δεν καταλάβαινε, άρχισαν να του ουρλιάζουν και να του δείχνουν κοροϊδευτικά με τα χέρια να πληκτρολογούν στον αέρα ΜΟΝΟ ΜΕΣΩ ΙΝΤΕΡΝΕΤ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΤΟ ΚΑΝΕΙΣ, κι ο παππούς έφυγε χωρίς να ξέρει τι πρέπει να κάνει). Φοβήθηκα. (Έστησαν καυγά μπροστά μου και ήταν τρομερά επικίνδυνη στιγμή να φύγει ο μοναδικός υπάλληλος που υπήρχε εκεί ακριβώς πριν έρθει η σειρά μου και γω να μείνω αμανάτι ενώ ήμουν στο προτελευταίο στάδιο πριν φύγω και αν γινόταν αυτό θα έπρεπε να ξαναπάω. Εκεί να δείτε επαναληπτική προσευχή που έριξα, ούτε η Λουκά). Και τρόμαξα. Όταν ήρθε η ώρα να πάω να δω ποιο ήταν το πρόστιμο. Γιατί φυσικά ήταν το τελευταίο που θα έβλεπες. Τέλεια κανονισμένα όλα. Θα πας εδώ θα πας εκεί θα πας και παραπέρα Οδυσσέα, κι όταν φτάσεις στην Ιθάκη θα σου γαμάνε τη γυναίκα άλλοι, κλασική ελληνική ιστορία, έλα τώρα. Έτσι και η Εφορία. Πας παντού για να φτάσεις πτώμα στο τέλος να ακούσεις το πρόστιμο και να ελπίζεις ότι δε θα είναι το χειρότερο που θα μπορούσες να ονειρευτείς. Στο σημείο αυτό παίζεται και το μεγαλύτερο παιχνίδι. Εκεί πια έχεις γίνει κουρέλι από την κούραση, την υπομονή, την ευγένεια, πονάνε τα πόδια σου, πεινάς, δεν αντέχεις να μυρίζεις άλλη βρώμα, πλυθείτε επιτέλους γαμώ το σπίτι σας, πόσο κάνει ένα γαμημένο σαπούνι ρε γαμημένε Έλληνα που βρίζεις τους αλλοδαπούς, γιατί Έλληνας ήσουν εσύ που βρωμούσες χειρότερα κι από τη χωματερή των Άνω Λιοσίων σκατόπουστα.... το βλέπετε; Χάνεται πανεύκολα η υπομονή σε κείνο το τελευταίο σημείο και γι' αυτό ακριβώς έχουν βάλει εκεί το πρόστιμο. Μιας που μπορούν με οποιαδήποτε ηλίθια δικαιολογία να σου βάλουν ότι πρόστιμο γουστάρουν, όλα εξαρτώνται από σένα. Σε κείνο το δύσκολο σημείο που θες να αρχίσεις να παίρνεις κεφάλια και να φεύγει το αίμα σε πίδακες να λερώνει το ταβάνι, εκεί, τότε, τώρα είναι η στιγμή που πρέπει να δείξεις τη μεγαλύτερη υπομονή, ευγένεια και τα σχετικά.
Και το έκανα. Και τα κατάφερα. Τελευταίο στάδιο. Πάω να μου βάλουν σφραγίδα. Ανεβαίνω. "Γιατί δεν έβαλαν σφραγίδα εδώ;!" (Που να ξέρω μωρή καριόλα γαμώ το σπίτι σου;) "Δεν ξέρω, τι να σας πω.. Να πάω να μου βάλουν;" "Ναι." Κατεβαίνω. Μιλάει στο τηλέφωνο με το φίλο του ο άλλος. Περιμένω ημιχαμογελαστή. Σκέφτομαι όμως. (Τελείωνε γαμώ το σπίτι σου, τελείωνε, τελείωνε, τελείωνε, τελείωνε, τελείωνε. Και πλύσου, τι μαλλί είναι αυτό. Τελείωνε, τελείωνε). Τελειώνει. "Μπορείτε παρακαλώ να μου σφραγίσετε εδώ;" Σφραγίζει. "Σας ευχαριστώ πολύ". Ανεβαίνω. Αυτή που ήθελε τη σφραγίδα μιλάει για τις απεργίες με μια συνάδελφο. Τολμάω να τις διακόψω. "Συγνώμη... με συγχωρείτε... συγνώμη..." Γυρίζει. "Έτοιμα είναι". Έρχεται. Πιάνω κουβέντα. Είμαι έξυπνη. Δεν είμαι γλύφτης. "Σας άκουσα που μιλούσατε, ποιοι έχουν απεργία αύριο;" Δεν με ένοιαζε στην πραγματικότητα τόσο ποιοι έχουν απεργία αύριο, δεν είχα να πάω πουθενά κι αν ήθελα να μάθω θα μάθαινα, αλλά ήταν λίγο τσιτωμένη κι ήθελα να κουλάρω το κλίμα. (Ήταν κάτι μαλάκες που πήγαιναν παντού λίγο πριν από μένα και χαλούσαν τον κόσμο και προκαλούσαν νεύρα, δύσκολη η πίστα της Εφορίας σας λέω). Μου λέει, της χαμογελάω. Ηρεμεί λίγο. "Να, έτσι πρέπει να είναι σφραγισμένα" μου λέει κοιτώντας το κωλόχαρτο με τις σφραγίδες χωρίς νόημα. Της χαμογελάω. Φεύγω. Ξανακατεβαίνω. Σφραγίδες. Ευγένεια, καλοί τρόποι. Ήρθε η ώρα για το πρόστιμο. Κι επειδή είμαι καλός άνθρωπος, έχω προσευχηθεί, είμαι ευγενική και περιμένω στωικά αναγνωρίζοντας φυσικά ότι ΕΓΩ φταίω που μαλακίστηκα με τη χαρτούρα και δεν την έκανα όταν έπρεπε, το καλό Σύμπαν με βοήθησε. Είμαι στον όροφο με την προηγούμενη κυρία. Ο διπλανός της θα πει για το πρόστιμο. Με βλέπει ο κύριος. "Ακόμα εδώ είσαι συ; Σε βλέπω ανεβαίνεις κατεβαίνεις τόση ώρα, ακόμα;" μου λέει με ύφος συμπάθειας. Χαμογελάω. Ακούει η προηγούμενη κυρία και συμπληρώνει "Και είναι και ευγενέστατη". Χαμογελάω πλατιά. Τελικά με είχαν βοηθήσει οι παλιομαλάκες που τσίριζαν και τους έσπαγαν το νευρικό σύστημα. Πήγαινα εγώ μετά ευγενική και γλυκιά και φαινόταν γκράντε η διαφορά. Μπαίνω στο γραφείο του κυρίου. Κοιτάει το όνομα. Το αναγνωρίζει. Το αναγνωρίζει! Είναι κοντοχωριανός του μπαμπά. Μου βάζει το μικρότερο πρόστιμο έβερ. Το Σύμπαν με αγαπάει και γω το αγαπώ ακόμα περισσότερο. Ευχαριστώ. Ευχαριστώ. Ευχαριστώ. Ευχαριστώ!!
Αυτό ήταν ένα μικρό μάθημα για όλους σας. Πως θα πρέπει να φέρεστε και τι να κάνετε σε δύσκολες περιπτώσεις. Μαγκιές, τσαμπουκάδες, μαλακίες κομμένες. Άμα θέλετε να γίνει η δουλειά σας. Άμα δε θέλετε, άλλο.
Και περνάμε σε επόμενο θέμα. Προχτές φαρνίστηκα και μου έφυγε ένα κομμάτι δόντι. Ναι καλέ σας λέω. Πήρα την ξαδέρφη-οδοντίατρο και της λέω "Φτύνω δόντια" και μου λέει "Καλά, όλο έτσι λες και μια χαρά είναι τα δόντια σου, σταμάτα", "Όχι σου λέω, την κάνω σιγά σιγά, διαλύομαι σου λέω". Αύριο θα πάω να με δει, μάλλον κάτι κρατσάνισα και έσπασε κομματάκι σφράγισμα, τι να πω. Δεν πονάω. Πάντως είχε πλάκα. Αψού, δόντι. Ήμαρτον κύριε. Όντως Κωλόγρια. Και να πεις δεν τα προσέχω, φρίττω με τα άσχημα δόντια, δεν μπορώ τα άσχημα δόντια, το άσχημο στόμα γενικώς. Με το στόμα μας ζούμε. Τρώμε, αναπνέουμε, φιλάμε, γελάμε, πρέπει να είναι σε άλφα άλφα κατάσταση. Και να μου φύγει σφράγισμα; Δόντι; Ξέρω γω τι μου έφυγε; Τι να πω. Σα δυνατά φταρνίζομαι μου φαίνεται. Μη φτύσω κανένα συκώτι καμιά μέρα.
Και το καλύτερο για το τέλος. Μιλάω με τη μάνα σούπερ σταρ στο τηλέφωνο. Και τι μου λέει; Παραθέτω διάλογο.
Μάνα- Χτες είχε κάτι κεραυνούς, χέστηκε ο Έρωτας πάνω του σου λέω. (Όπου Έρωτας βλέπε σκυλάκι, δεν λέω όνομα, δεν αποκαλυπτόμαστε). Και ξέρεις τι έκανα;
Εγώ- Τι έκανες;
Μάνα- Πήρα μια κουβέρτα, την έβαλα ωραία ωραία πάνω στο φούρνο, έβαλα εκεί τον Έρωτα και να δεις τι ωραία που καθόταν!
Εγώ- ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!!! ΠΑΣ ΚΑΛΑ;;; ΠΑΣ ΚΑΛΑ ΜΩΡΕ;;;; ΓΙΑ ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑ ΤΟ ΠΑΣ;;; ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ΜΕ ΤΑ ΚΑΛΑ ΣΟΥ!!!! ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΦΟΥΡΝΟ ΚΟΥΒΕΡΤΑ ΚΙ ΑΠΟ ΠΑΝΩ ΤΟ ΜΑΛΛΙΑΡΟ ΣΚΥΛΙ;;; ΕΙΣΑΙ ΜΕ ΤΑ ΚΑΛΑ ΣΟΥ;;; ΔΕΝ ΤΟ ΠΙΣΤΕΥΩ, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ ΠΑΝΑΓΙΑ ΜΟΥ!!!
Μάνα- Ανοιχτά είχα τα μάτια μωρέ; Κλειστή ήταν η κουζίνα.
Εγώ- Α ναι; Κάτι να γίνει μωρέ, ένας σπινθήρας, κάτι, ν' αρπάξει φωτιά τι θα κάνεις;
Μάνα- Στο νεροχύτη ήμουν, δίπλα!
Εγώ- Α μπα; Κι άμα γινόταν κάτι τι θα έκανες, θα έριχνες με την παλάμη σου νερό από τη βρύση να σβήσει; ΧΡΙΣΤΕ ΜΟΥ, ΣΤΑΜΑΤΑ, ΟΛΟ ΜΑΛΑΚΙΕΣ ΚΑΝΕΙΣ!!! ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ!!!
Μάνα- (Απτόητη) Που να δεις που την πήρε ο ύπνος και είχε γυρίσει κι ανάποδα και ροχάλιζε, κάτι φωτογραφίες που έβγαλα... όνειρο!
Μετά απ' αυτό, δεν έχω να σχολιάσω τίποτα, νομίζω ότι είναι σαφές τι συμβαίνει με τα γονίδια μου και εξηγούνται τα πάντα. Το μόνο που ελπίζω πια είναι να με λυπηθεί ο Θεός, το Σύμπαν και όποιος άλλος έχει τη δύναμη και να μου δίνει ηρεμία, γαλήνη και αγάπη. Το ίδιο εύχομαι και σε σας. Υγιαίνετε.
