Αρχή.

Θυμάμαι παλιά που καθόμουν τα πρωινά και έγραφα στο blog μου κάθε μαλακία που μου'ρχοταν.. αλλά το παλιά πέρασε. Τότε που νομίζαμε ότι όλα είναι ωραία αλλά ξέραμε ότι δεν ήταν και κάτι μας ενοχλούσε. Μέχρι που κάποιοι από μας κόντεψαν να τρελαθούν κι έφεραν τη ζωή τους τούμπα, άλλοι έμειναν εκεί που ήταν, άλλοι αρρώστησαν, άλλοι σαλτάρισαν, άλλοι δεν ξέρω, δεν τους ξέρω όλους. Το θέμα είναι τι γίνεται τώρα. Και τώρα θέλω να πω εγώ τι βλέπω. Κοσμοϊστορικά γεγονότα βλέπω. Και με πιάνει ένα σφίξιμο. Και βέβαια φοβάμαι. Είναι γιατί έχω συνηθίσει, οπότε προσπαθώ να το αποβάλλω, αλλά δεν θα ήμουν ειλικρινής αν έλεγα ότι δεν φοβάμαι έτσι λιγουλάκι. Έχω όμως μια κάποια ηρεμία και χρόνο να παρατηρώ. Και παρατήρησα, όσο μου επιτρέπει το μυαλό που έχω, ότι ο κόσμος είναι στα άκρα. Ο λαός της Ελλάδας. Στον υπόλοιπο κόσμο βλέπω όσα βλέπουν και οι άλλοι πάνω-κάτω. Γίνεται της πουτάνας. Ίσως σε κάποια λίγα μέρη στον πλανήτη να υπάρχει μια κάποια ηρεμία αλλά γενικότερα γίνεται της πουτάνας. Και δω, ο κόσμος δεν αντέχει άλλο. Και βγήκε ένα διαφορετικό κόμμα μετά από πάρα πολλά χρόνια διακυβέρνησης δύο οικογενειών και των συγγενών και φίλων τους. 

Κι έρχομαι εδώ τώρα, να πω κάτι, που ούτε διαβασμένη είμαι, ούτε γνώστης της πολιτικής σκηνής ιδιαίτερα. Αλλά παρατηρώ. Και αυτές τις μέρες έχω διαβάσει τόσο μα τόσο πολύ, τι είπε ο καθένας από τους καινούριους, ποιος είναι, τα βιογραφικά τους, τις φάτσες τους, τι έγραψε ο ελληνικός τύπος, τι ο ξένος, τι οι μπλόγκερς, τι οι δημοσιογράφοι, τι στο facebook, τι όπου έπεσε το μάτι μου διάβαζα. Όλη μέρα. Και παρατήρησα κάτι πολύ λυπητερό που με κάνει να ανησυχώ και να ξεφυσάω.

Για πρώτη φορά, βλέπω ένα κόμμα με ανθρώπους να είναι στις θέσεις που έπρεπε, οικολόγος στο υπουργείο περιβάλλοντος, οικονομολόγος στο υπουργείο οικονομικών και πάει λέγοντας, μορφωμένοι και κάποιοι συμπαθείς, δεν ακούγεται συχνά να μπαίνει ο νέος υπουργός παιδείας και να χειροκροτούν, ίσως δεν είναι όλοι καλοί ή κατάλληλοι, δεν μπορώ να ξέρω. Βλέπω πάντως μια κυβέρνηση να έχει βγει και να αναγγέλλει πολλά καλά πράγματα, δεν ξέρω τι θα πραγματοποιήσει, αλλά είναι 4 μέρες κυβέρνηση, προσοχή, τέσσερις, 4 μέρες κυβέρνηση, καινούρια, κλασμένη γιατί ξέρει που βρίσκεται και τι πάει να κάνει, με ποιον να αναμετρηθεί κλπ και απέναντι, τόσο κόσμο να λυσσάει. Μα να λυσσάει. Να λέει ο άλλος, σκατά (αναπληρωτής) υπουργός περιβάλλοντος με δίχρονο μηχανάκι κυκλοφορεί. Να ρωτήσω κάτι; Εσύ ρε φίλε τα κάνεις όλα τέλεια; Ανακυκλώνεις, κλείνεις τη βρύση του σπιτιού σου να μην τρέχει, μαζεύεις το βρόχινο νερό, μαζεύεις τα σκουπίδια που πετάνε οι άλλοι στο δρόμο, βοηθάς τους γείτονες, πιάνεις μόνο μία θέση πάρκινγκ, είσαι πάντα ευγενικός, ξυπνάς κάθε μέρα με χαμόγελο, δε βρίζεις ποτέ, μαγειρεύεις για τους φτωχούς, κάνεις δωρεές, δίνεις το δεύτερο ρούχο σου στους γυμνούς, γυρίζεις το μάγουλο όταν σε χτυπάνε; Άμα τα έκανες όλα αυτά, θα είχες υπομονή και δε θα έλεγες τίποτα για έναν άνθρωπο που έχει βγει εδώ και 4 μέρες και δεν έχει προλάβει να κλάσει ακόμα. 
...Ούτε που θυμάμαι ποιος το έγραψε, έχω διαβάσει τόσα πολλά τις τελευταίες μέρες, δεν έχω τίποτα με κανένα. Απλώς λέω τι παρατηρώ, τις απορίες μου, αυτά που βλέπω. Κι αυτόν που ανέλαβε αναπληρωτής ούτε που τον ξέρω και μπορεί να είναι τρόμπας. Αλλά να τον αφήσουμε να μας το αποδείξει; Γιατί πρώτη φορά μπαίνει κάποιος που ασχολείται με το πράσινο, στο πράσινο. Δε σημαίνει κάτι, είπαμε, μπορεί να είναι τρόμπας, αλλά να τον αφήσουμε να μας δείξει; 

Κάνουν ρε γαμώτο λες και οι προηγούμενοι ήταν τίποτα γαμάτοι, η/οι φανταστική/ές κυβέρνηση/εις που μας είχαν στα όπα όπα και δεν μας γάμησαν, δεν μας εξαθλίωσαν, δε μας χρεοκόπησαν, δεν ανέβασαν το φασισμό στα ύψη, δεν έκαναν ένα σωρό μαλακίες. Από τα παλιά, δάνεια μόνο ήξεραν να παίρνουν και κανείς ποτέ δεν διαπραγματεύτηκε. Και τώρα, για πρώτη φορά στα χρονικά, έρχονται κάποιοι, έτοιμοι κατά πως λένε να κρατήσουν τις όποιες υποσχέσεις έδωσαν ή τουλάχιστον να διαπραγματευτούν γι' αυτές, και κάθονται άνθρωποι να γκρινιάζουν. Ούτε να χαίρεσαι πρέπει κατά τη γνώμη μου. Μόνο να περιμένεις αυτή τη στιγμή. Μόνο αυτό. Ούτε χαρά, ουουου βγήκε ο Μπάμπης ο γλύκας βουλευτής, τι χαρά είχαμε πιει κρασιά και είχαμε μιλήσει για γκόμενες, ουουουου τι χαρά. Σταμάτα γιατί ο Μπάμπης ο γλύκας (τυχαίο όνομα, φαντάζομαι είναι προφανές) μπορεί σαν παρέα για δυο ώρες να είναι μια χαρά, αλλά σαν βουλευτής που έχει να κάνει με δεκάδες ανθρώπους, χαρτούρα, υπουργούς, παραϋπουργούς, διευθυντές, εκπρόσωπους του νόμου και της παρανομίας, κυρίως αυτής, και τελικά όταν πρέπει να πάρει αποφάσεις που θα επηρεάσουν εκατομμύρια κόσμο κι ενδεχομένως και χώρες της Ευρώπης ή όλη την Ευρώπη, τότε μπορεί να μην είναι και τόσο γλύκας, να είναι μπούλης, φλώρος, μαλάκας, ήρωας, γαμάω και δέρνω, παπάρας, γλύφτης, καταπληκτικός, αδιάφορος και πολλά-πολλά ακόμα. 

Ξέρεις τι παρατήρησα πριν μερικές μέρες; Και σοκαρίστηκα ελαφρώς είναι η αλήθεια. Ότι συχνά, έως συνέχεια, νομίζουμε ότι είμαστε μια χαρά, για να μην πω τέλειοι, και ότι έχουμε επιλέξει τους καλύτερους, που μας ταιριάζουν, να κάνουμε παρέα, και τέλος, μέσα από μας και τον μικρόκοσμό μας, βγάζουμε συμπεράσματα και για τους υπόλοιπους. Κι όταν αυτό ανατρέπεται, απλώς δεν ξέρεις τι σου γίνεται και βρίσκεσαι σε χάος. Εκεί που βρίσκομαι εγώ δηλαδή. 
Καθόμουν με κάποιους τις προάλλες και κάποια στιγμή, με περηφάνεια κάποιος παραδέχτηκε κάτι που εμένα μου φαίνεται αδιανόητο. Δεν έχει σημασία τι, ας πούμε όχι έχεσε σε μια μπανιέρα κάποιου άλλου. Και γελούσε. Και γω τον κοίταζα και κει σκέφτηκα πόσο καλό παιδί είναι, ότι δε θα σταματήσει να είναι φίλος, όσο είναι, αυτό που είναι, αλλά κάνει κάτι που δε συμφωνώ καθόλου. Αν λοιπόν αυτοί που έχουμε επιλέξει ως τέλειοι και φοβεροί και παρέα μας και αστείοι και καλοί και κάνουν τέτοια και γελάνε με αυτά, και ίσως να έχουν δίκιο, δεν ξέρω, σκέψου τι κάνουν όσοι δε συμπαθείς, δε χωνεύεις, δεν κάνεις παρέα. Αδιανόητο. Ούτε ξέρω. Τι κάνουν οι άλλοι; Πώς σκέφτονται; Όλοι τελικά. Ποιοι είναι; Πώς σκέφτονται; Τι γίνεται; Δεν μπορείς να ξέρεις ποτέ. Για κανέναν. Π-ο-τ-έ. Αυτό δε σημαίνει ότι πρέπει να είμαστε μονόχνωτοι και μαλάκες. Κάθε άλλο. Πρέπει να είμαστε περισσότεροι ανοιχτοί και διαλλακτικοί. Να έχουμε υπομονή. Να προσπαθήσουμε να καταλαβαίνουμε τους άλλους. Να πάρουμε απόφαση πως δεν είμαστε τέλειοι και πως κάποιοι ανέχονται και μας.

Γι' αυτό, καλά θα ήταν, η γνώμη μου είναι αυτή και μόνο, να περιμένουμε σχετικά με τη νέα κυβέρνηση. Ούτε να βρίζουμε, καλά αυτό δεν μπορώ να το καταλάβω καθόλου και θα μιλήσω περισσότερο γι' αυτό, αλλά ούτε και να χαιρόμαστε. Ιδιαίτερα. Γιατί πρέπει να είμαστε αισιόδοξοι. Δε γίνεται να κάτσουμε με σταυρωμένα χέρια και να περιμένουμε από τους άλλους συνέχεια να μαζεύουν τα σκατά μας. Κάνουν ένα καλό αυτοί; Δέκα σκουπίδια να μαζεύουμε εμείς. Ένα κακό αυτοί; Περισσότερη σκέψη εμείς, για το τι μπορούμε να κάνουμε. 

Τελικά όμως ανησυχώ. Σε ποιο κόσμο μιλάνε; Πες ότι θέλουν στ' αλήθεια να βοηθήσουν. Θα μπορέσουν; Εδώ εγώ που τα λέω όλα αυτά, είμαι έτοιμη να κλέψω και να εκμεταλλευτώ γιατί μου έχουν πιει το αίμα οικονομικά. Και λέω όχι, όχι, δεν πρέπει. Και δώσε να πληρώνω από την άλλη. Θέλει αρχίδια. Και υπομονή. Αλλά σκέψου τι γίνεται. Σε ποιους μιλάνε ξαναλέω. Σε ένα λαό απαίδευτο, αγρίμι, που έχει μάθει να κλέβει, να βρίζει, να τα περιμένει όλα έτοιμα. Και πολύ πονεμένο βεβαίως βεβαίως. Σαφώς δεν είναι όλοι. Ούτε πονεμένοι ούτε μαλάκες. Αλλά ένα αρκετά μεγάλο μερίδιο ανθρώπων από αυτούς που γνωρίζω εγώ συνολικά, ενώ δεν είναι πλούσιοι, είναι άξιοι και ικανοί, είναι βολεμένοι με το τίποτα και περιμένουν από τους άλλους. Δεν ξέρεις πόσες φορές έχω ακούσει α εγώ δεν το κάνω αυτό, το κάνει άλλος για μένα (συνοδεία γελάκι) και ίσως να μιλάμε για ένα απλό τηλεφώνημα. Κι αναρωτιέμαι, όλοι σκλάβους έχουν σπίτια τους; Πού μεγάλωσαν; Τι σχέσεις εξάρτησης είναι αυτές; Που είναι η ελευθερία; Κι εμένα η μάνα μου με είχε στα όπα όπα, ελληνίδα μάνα έχω κι εγώ, αλλά όταν έπιασα γραμμή τι γίνεται, σταμάτησα μόνη μου τα όπα όπα και πήρα το τηλέφωνο το σήκωσα, το κατσαβίδι και βίδωσα, τη γλάστρα την έσυρα και πάει λέγοντας. Και καθόλου δε μου αρέσει. Ούτε ηρωίδα αισθάνομαι, ούτε ο γαμάω. Και τσαντίζομαι και κλαίω και μοναξιά νιώθω και άλλος θέλω να μου τα κάνει και μένα. Γιατί ίδια χάλια είμαι κατά βάθος με τους υπόλοιπους. Αλλά δε μπορώ να αφήσω τα χάλια μου να επεκτείνονται και να μεγαλώνουν. Δε γίνεται. Δεν θα εξελιχθώ έτσι. Αλλά χέσε με 'μένα.
Σε ποιο κόσμο μιλάνε; Κόλλησα. Γιατί ανησυχώ. Αντί να σιωπούμε και να έχουμε τα μάτια μας τέντα ανοιχτά, καθόμαστε και φωνάζουμε και βρίζουμε την ώρα που δεν κάνουμε ανακύκλωση, κάνουμε φασαρία τις ώρες κοινής ησυχίας, βρίζουμε όλη μέρα, είμαστε αδιάφοροι και πάμε στις 2:29 στο τάδε ταμείο που κλείνει στις 2:30 να διευθετήσουμε 346 χαρτιά ή αφήνουμε τη βρύση μας να τρέχει λίγο τα τελευταία δυόμιση χρόνια ξέρω γω. 

Θα καταφέρει μια κυβέρνηση, όποια κι αν είναι αυτή, αν θέλει στ' αλήθεια, να δαμάσει αυτόν τον λαό; Είναι σαν μια ερωτική σχέση κι αυτό. Καινούρια. Δε μπορείς να φέρεσαι στον καινούριο ή στην καινούρια σκατά επειδή σου φέρθηκαν άσχημα οι προηγούμενοι/ες. Στο κάτω κάτω εσύ τους/τις επέλεξες. Δε σε έβαλε κανείς με το ζόρι. Και τώρα, που γίνεται ή φαίνεται ότι πάει να γίνει κάτι διαφορετικό, κάνεις σαν τρελός; Δε χαλαρώνεις λίγο; Ναι, φυσικά να είσαι προσεκτικός. Δεν είπαμε να είσαι μαλάκας. Προσεκτικός. Αλλά χαλάρωσε. Απόλαυσε, μπορεί να υπάρξουν καλές στιγμές παραδόξως και περιέργως. Κι αν όχι, δεν πειράζει, από δω παν κι άλλοι. Το μυαλό χρειάζεσαι, στη θέση του, να μπορείς να αποφασίσεις σωστά. Άμα φωνάζεις και βρίζεις δε θα πάρεις σωστές αποφάσεις, δεν αφήνεις και τον άλλο να κάνει ή να μην κάνει τη δουλειά του και τέλος, σχεδόν σίγουρα, όλα θα πάνε σκατά.

Τι λέει αυτή, θα λένε κάποιοι που με διαβάζουν τώρα, το κομμούνι, η αριστερή και τέτοια. Ούτε κομμούνι είμαι, ούτε αριστερή, σίγουρα όχι δεξιά -παρένθεση, δεν ντρέπεται κάποιος να λέει αυτή τη δεδομένη στιγμή, είμαι δεξιός; όχι, δεν ντρέπεται, και μου κάνει πολύ μεγάλη εντύπωση. Δεν είναι κακό, μπορεί ο καθένας να είναι ό,τι του αρέσει αλλά εγώ δεν θα το έλεγα τώρα, απλώς θα σιωπούσα, τίποτα άλλο, θα καθόμουν ένα βήμα πίσω να δω, τα πιστεύω μου ποια είναι, τι δεν πήγε καλά, ή μήπως ήταν όλα σωστά-, δεν είμαι τίποτα, δεν με ενδιαφέρει και τόσο η πολιτική δυστυχώς, θεωρώ ότι είναι μια θέση-κατάσταση που όταν βρίσκεται κανείς μόνο διαφθορά φέρνει αλλά παρόλα αυτά, δεν μπορώ να είμαι κάθετη, γιατί εκτός του ότι πιστεύω στα θαύματα και έχω δει πολλά να πραγματοποιούνται στη ζωή μου, δεν μου αρέσει να περιμένω τους ανθρώπους να κάνουν λάθος. Θέλω να είμαι θετική. Δυσκολεύομαι πολύ αλλά πρέπει και θέλω.

Και τώρα;

Τίποτα, σε μένα μιλάω. Δε μπορώ να μη σημειώσω αυτό που έγινε. Αφού δεν έχει ξαναγίνει. Η Ελλάδα ψήφισε κάτι άλλο μετά από 40 χρόνια. Τέλειωσε τη Βασιλευόμενη Δημοκρατία ή τη Δημοκρατική Βασιλεία, (κυριαρχία δύο οικογενειών, πατέρας, γιος, μπατζανάκης, ξάδερφος, θείος κλπ), και τώρα τι; Τι θα γίνει; Δεν υπάρχει κανείς είναι η αλήθεια που δεν είναι βλάκας ή δεν έχει πει μαλακίες, και αυτοί που είναι πάνω και αυτοί που είναι κάτω και αυτοί που είναι πέρα. Απλά κάτι άλλαξε, επιτέλους. Ναι, φυσικά το ήθελα, δεν είμαι μονομανής, κάθε άλλο, εγώ βαριέμαι πολύ εύκολα. Μέχρι και στο σπίτι αλλάζω σημεία που κάθομαι. Αλλά δε μιλάμε για μένα. Και δεν ξέρω τι θα γίνει. Βλέπω τον κόσμο να χαίρεται ή να δυσανασχετεί, δεν το καταλαβαίνω. Έχουμε γνώση τώρα, ξέρουμε ποιος είναι ο καθένας, πόσο δύσκολα είναι τα πράγματα, πως δεν μπορούν ν' αλλάξουν σε μια στιγμή, πως, κατά πάσα πιθανότητα για να μην πω σίγουρα, άλλοι αποφασίζουν έτσι κι αλλιώς, ό,τι και να θένε οι πολιτικοί μας, παρόλα αυτά, λίγη διαπραγμάτευση βρε αδερφέ. Και μια ερώτηση; Τη ΧΑ τρίτο κόμμα την είδε κανείς; Έχουμε καταλάβει τι έγινε; Έχει βγει η αριστερά μαζί με τη δεξιά στη Βουλή. Καταλαβαίνουμε σε τι σύγχυση είναι ο ελληνικός λαός; Δεν ξέρω. Απλώς το σημειώνω.
Και α ναι, πρέπει να βάλω όλα τα βίντεο (τα καλύτερα) και όλες τις φωτό (τις καλύτερες) που έφτιαξαν τα κόμματα αλλά και απλοί άνθρωποι γιατί η αλήθεια είναι ότι έχω γελάσει τόσο πολύ με αυτές τις εκλογές όσο δεν φαντάζεσαι. Πρέπει να κάτσω να τα μαζέψω. Είναι τόσα πολλά.

Τέλος πάντων, Καλή Επιτυχία εύχομαι κι Ο Θεός Βοηθός με όλα κεφαλαία.

Τι θα κάνεις Αλεξάκη; Θα γλύψεις ή θα κλωτσήσεις;

Η φωτό είναι από δω. Σημειώνει ως γλύφτη /αυτόν που κλωτσάει, τον απλό ψηφοφόρο, αλλά όχι, μπορεί να είμαστε ό,τι είμαστε, αλλά ποτέ δεν φιλήσαμε το πόδι της ηλίθιας. Πιο πολύ ταιριάζει ο Αλέξης. Και τι θα κάνει. Τέλος πάντων, το άρθρο γράφει τι είπαν τα ξένα μέσα ενημέρωσης. Έχω ξυπνήσει από το πρωί και κάθομαι και διαβάζω νέα. Μέχρι αθλητικές εφημερίδες έχω ανοίξει. Ενδιαφέρομαι πάρα πολύ και ανησυχώ. Ούτε ξέρω. Είδομεν. Καλά να είμαστε, το ζήσαμε κι αυτό.

Σειρές-Ταινίες-Εκλογές.

Έχω χάσει την έμπνευσή μου σχετικά με τους τίτλους των ποστ μου, έλεος. Ε θα μου έχει ρουφήξει τον εγκέφαλο μάλλον τόση σειρά και ταινία που έχω χτυπήσει, δεν εξηγείται αλλιώς. Καιρός να πάρουν σειρά τα βιβλία φιλαράκι. Ε τι.

Αλλά αυτά δεν έχουν σημασία, σημασία έχει ότι πρόλαβα! Να γράψω πριν τις εκλογές, τι άγχος κι αυτό, γιατί υπάρχει περίπτωση να έρθει ο κομμουνισμός και να πάρουν το πισί, το μόντεμ και τρεις γλάστρες απ’ τις καλές τις μεγάλες που έχω έξω και μετά τι!

Όσους βλέπετε τηλεόραση, σας λυπάμαι. Τόσες μαλακίες πώς τις αντέχετε, δεν ξέρω. Θα μου πεις δεν κοιτάς τα χάλια σου που έκατσες και είδες 7 ΚΥΚΛΟΥΣ Sons of Anarchy σερί; Άντε μπράβο. Ναι, ρε παιδί μου, αλλά να, μια μέρα καταλάθος, βασικά την ώρα που πατάω στοπ να κλείσω τη σειρά, ανοίγει η τηλεόραση και χωρίς να το θέλω πέφτω σε ό,τι παίζει, έτσι λοιπόν, έπεσα πάνω σε μια, από τις καλές δημοσιογράφους υποτίθεται και λέει 'να δούμε τι γίνεται στη Βενεζουέλα και τις σημαντικές ελλείψεις των ανθρώπων σε βασικά αγαθά'. Βγαίνει άλλος δημοσιογράφος σε άλλο παράθυρο να πει, λέει μισό λεπτό δύο πράγματα με εικόνες και τον κόβει αυτή με γελάκι και ύφος ούτε που ακούω τι λες, στ αρχίδια μας, και λέει ΧΩΡΙΣ να ντρέπεται, γελώντας: 'ακούστε τι ωραίο τουίτ μου στείλανε χαχαχα', και αρχίζει να διαβάζει το τουίτ. ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ ΝΑ ΔΩ; ΑΥΤΗΝ; Που μας λέει ας είν' χοντρό αρκεί να μην μπει στον κώλο μας; Βρε άντε γαμίδια!

Μ' αυτά και μ' αυτά, το θέμα μας σήμερα είναι οι ταινίες και οι σειρές. Γιατί, την ώρα που άλλοι παλεύουν με την επικαιρότητα, ατυχείς πολιτικές διαφημίσεις και πετυχημένα τουίτ, εγώ προσπαθώ να ξεφύγω με νύχια και με δόντια. Χωρίς επιτυχία φυσικά γιατί κι εγώ εδώ ζω κι έχω εγκέφαλο (μάλλον). Οπότε, τι να λέμε, άλλα λόγια ν' αγαπιόμαστε. Τέλος πάντων.

Είδα 7 κύκλους Sons of Anarchy σερί. Ήθελα πάρα πολύ να γράψω σχόλια γι’ αυτή τη σειρά αλλά περίμενα να τελειώσει. Και περίμενα, και περίμενα, μία, μιάμιση ώρα το επεισόδιο, δεν τελείωνε. Τελικά εντάξει, τα κατάφερα. Τώρα τι να πω. Από που να ξεκινήσω.

Δεν ξέρω αν μου άρεσε. Με σημάδεψε. Πέρασα πάρα πολλές ώρες μαζί τους. Χτες που το τελείωσα και πήγα σε μια δουλειά, έβλεπα στο δρόμο τα ονόματά τους, τους σκεφτόμουν.. Τέτοια φάση.

Τζαξ, Τζέμα, Τσιμπς, Τιγκ, Τζους, Τάρα.. γιατί όλοι από ταυ; Μου θύμισε λίγο τη Τζένη, τη Τζέλα, τη Τζέσυ και τη Τζούλια. Δεν ξέρω αν οι σεναριογράφοι είχαν δει το Κλάμα Βγήκε από τον Παράδεισο και γούσταραν, πάντως τα περισσότερα ονόματα και επίθετα ήταν από Ταυ.

Τέλος πάντων. Αυτή τη σειρά δεν πρέπει νομίζω να τη δει κανείς σερί. Έχει τόσο πολλή βία που δε φαντάζεσαι. Κι επηρεάζεσαι. Ε ναι. Μια μέρα που μου την έσπασε η γειτόνισσα, έτοιμη ήμουν να της πω με ψιθυριστή φωνή πολύ κοντά στο πρόσωπό της ‘αν το ξανακάνεις αυτό, θα σου βγάλω τα μάτια με τα ίδια μου τα δάχτυλα και θα στα χώσω στον κώλο’, αλλά κατάλαβα ότι πρέπει να κόψω λίγο φόρα με τους Γιους γιατί δεν είναι σωστά πράματα αυτά.

Πάρα πολλή βία λοιπόν. Αλλά πως να μην έχει. Πρόκειται για μια συμμορία, εντάξει, κλαμπ, (έτσι έλεγαν, δεν είμαστε συμμορία, κλαμπ είμαστε, ένα συνεργείο αυτοκινήτων και μηχανών έχουμε), η οποία κάνει εμπόριο όπλων και σκοτώνει ό,τι κινείται με όποιο τρόπο μπορείς και δε μπορείς να φανταστείς. Πάρα πολλές φορές έκλεινα τα μάτια μου ή κρυβόμουν κάτω από την κουβέρτα. Οι σεναριογράφοι φυσικά επειδή ήξεραν τι έκαναν και αμερικάνοι επαγγελματίες είναι και σου λέει κάτσε ρε μαλάκα, μόνο ιδρωμένους καυλόγκαζα θέλουμε θεατές, όχι, θέλουμε και γκόμενες, έβαλαν εκεί πρωταγωνιστή ένα τόσο απίστευτα πανέμορφο υπερθεογκόμενο με κορμάρα φέτες που τελικά, ό,τι και να έκανε, εσύ κατέληγες να λες δεν πειράζει αγόρι μου, εσύ να είσαι καλά. Κι εκτός από θεογκόμενος, έπαιζε και καλά. Οπότε και γκόμενες να μην έβλεπαν τη σειρά, πάλι ικανοποιημένα θα ήταν τα καυλόγκαζα. Επειδή όμως οι σεναριογράφοι έριξαν όλη τους την όρεξη να βρουν γαμάτο πρωταγωνιστή και δυο τρεις καλούς συμπρωταγωνιστές, πολλοί από τους άλλους που παίζουν, δεν κάνουν ούτε για γλάστρες. Γάμα τα. Καλά, το παιδί του, πιο αγγούρι δαιμονισμένο δεν έχω δει. Καταρχήν το φοβόμουν. Ένα ανέκφραστο κακάσχημο αντιπαθητικό αρχιδάκι που νόμιζα ότι ξαφνικά θα ανοίξει το στοματάκι του και θα βγάλει μυτερά δόντια με σάλια, θα τους καθαρίσει όλους και θα μου αφήσει παντοτινό σημάδι στην ευαίσθητη ψυχούλα μου. Αλλά ούτε. Μια φάση που πήγαν εκεί να το κάνουν το παιδάκι λίγο παράξενο, ήταν τόσο αγγούρι που βαριόσουν κι έτρωγες γαριδάκια.

Τώρα που είπα γαριδάκια. Μια μέρα είχε πλάκα. Έβλεπα ένα επεισόδιο και περίμενα ένα φίλο μου. Ταυτόχρονα έτρωγα. Και μαλάκα, χτυπάει το κουδούνι την ώρα που πέφτει ένας πυροβολισμός στη σειρά από το πουθενά και τρόμαξα τρελαμένα και μου πετάγεται το πιρούνι στον αέρα κλωτσάω το τραπεζάκι, μπουρδέλο το ’κανα το σαλόνι. Γι’ αυτό σου λέω, θέλουν προσοχή οι Γιοι. Δεν αστειεύονται.

Το ρεζουμέ της σειράς ποιο είναι; Να σου πω αμέσως > Άμα μπλέκεσαι με τα πίτουρα σε τρων οι κότες, άμα μπλέκεσαι με τα σκατά οι μύγες ή οι γυναίκες άμα είναι καριόλες είναι πολύ μεγάλες καριόλες και μακριά από αυταρχική γυναίκα. 

Σε 7 κύκλους, βλέπεις πως ένας -σχεδόν- αγνός άνθρωπος, αρχίζει να αλλοιώνεται, να παραμορφώνεται και να γίνεται τελικά αυτό που σιχαινόταν. Και δεν ξέρω τελικά, αν οι προθέσεις έχουν καμία σημασία. Οι χειρότεροι στη σειρά γίνονται ακόμα χειρότεροι και γενικώς προκοπή δε βλέπεις. Αν δηλαδή η ζωή σου είναι μια κουράδα και σκέφτεσαι να σκοτώσεις ή να αυτοκτονήσεις και θες να δεις κάτι να νιώσεις καλύτερα, αυτή σίγουρα ΔΕΝ είναι η σειρά γι’ αυτή τη δουλειά. Μάλλον το ανάποδο. 

Κατά τα άλλα, μεγάλη προσπάθεια να επέλθει δικαιοσύνη αλλά τελικά ή τραβούσε πάρα πολύ γιατί προφανώς είχε θεαματικότητα η σειρά και μας έσπαγαν τ’ αρχίδια καλά-καλά, και γενικώς είχε πολλά τραβηγμένα. Σα χαρακτήρες δεν ήταν και πολύ αληθοφανείς, ναι, έπαιζαν καλά, κάποιοι, αλλά δε γίνεται χρυσέ μου να φέρεσαι νορμάλ την ώρα που έχεις μάθει κάτι τόοοοοσο τραγικό. Απλά δε γίνεται, όταν με τόση προσοχή σου έχουν χτίσει ένα συγκεκριμένο χαρακτήρα. Είχε βέβαια πολύ έξυπνες στροφές και λύσεις το σενάριο, απίθανα πλάνα με κυνηγητά, με κάμερες στις μηχανές, φοβερές πανέμορφες μηχανές και μουσικάρες. Συχνά έβαζα το shazam να κάνει δουλειά. Ωραίες μουσικές, αυτό ναι. Εννοείται πωλείται σειρά ολόκληρη με τις μουσικές της σειράς. Τι άλλο; Τίποτα, δεν μου έρχεται κάτι άλλο. Το ’ζησα κι αυτό. Δεν ξέρω αν αξίζει να το δεις. Δοκίμασε κι άμα σου αρέσει κάνε το. Αλλά με ρέγουλα.

Είδα και ταινίες. Αμέ. Στα διαλείμματα έβλεπα ταινίες. Αλλά επέλεγα ελαφρές να ξεσκάσω. Με φάπες πάλι γιατί δεν γινόταν να χάσω ρυθμό. Τις καλές τις ποιοτικές τις έχω μαζέψει για τώρα που τελείωσα το μαραθώνιο φάπας.

Το λοιπό, έχουμε και λέμε.

Η συνέντευξη (The interview).

Η διάσημη -και καλά- αυτή ταινία που βίδωσε για τα καλά τη Βόρειο Κορέα που πήγαν τα βλαμμένα Σεθ Ρόγκεν και Τζέιμς Φράνκο και γύρισαν με θέμα δυο -ο θεός να τους κάνει- ανθρώπους της τηλεόρασης που πάνε να πάρουν συνέντευξη από τον Κιμ Γιονγκ Ουν, το γνωστό δικτάτορα της Βόρειας Κορέας. Ναι, η ταινία είναι αστεία, αλλά δεν μας λέει τίποτα το ιδιαίτερο. Και γνώμη μου είναι ότι δεν παίζουμε με τέτοια πράγματα. Ειδικά με ψυχικά αρρώστους, διεστραμμένους που δεν έχουν καμία λογική οι πράξεις τους. Θα μου πεις, και τι θα γίνει, δε θα λέει κανείς τίποτα; Υποτίθεται ότι υπάρχει ο ΟΗΕ, αστυνομίες, ασφάλειες, κράτη, στρατοί και τ’ αρχίδια του Καράμπελα για να βρουν λύσεις σε αυτά, όχι ο Τζέιμς Φράνκο με τον Σεθ Ρόγκεν (που ό,τι και να κάνει εγώ θα τον αγαπώ). Κι αν κρίνουμε ότι ο ΟΗΕ, οι αστυνομίες, τα κράτη, οι ασφάλειες και τ αρχίδια του Καράμπελα δεν είναι αρκετά, ψεύδονται, εξυπηρετούν συμφέροντα κλπ, ας προσέχουμε τι ψηφίζουμε, ας πηγαίνουμε να ψηφίζουμε, ας προσέχουμε τι λέμε και τι κάνουμε, πως μεγαλώνουμε τα παιδιά μας και άλλα τέτοια, που έχουμε αφεθεί έρμαια μια ζωή στα χέρια άλλων, μπας και αλλάξει ποτέ τίποτα σε αυτόν τον μαλακισμένο πλανήτη με τους πιο ηλίθιους κατοίκους. ...Άσε που πολλές, πάρα πολλές φορές τα πράγματα, απλώς Έτσι Είναι.

The equalizer

Ουδέποτε κατάλαβα γιατί ονόμασαν την ταινία έτσι. Εξισωτής; Αντισταθμιστής; Γιατί; Κάτι χάνω γιατί σίγουρα, αυτοί που την έκαναν, θα ξέρουν. Αλλά δε με νοιάζει. Εγώ τη φχαριστήθηκα. Μια μαλακία είναι, εννοείται, αλλά έχει κάτι διαφορετικό από τις ταινίες τέτοιο είδους: μπάτσος που λέει να τα παρατήσει αλλά κάτι γίνεται και ξαναπιάνει δουλίτσα. Ο Denzel Washington γαμάει. Σκοτώνει με τέτοια ταχύτητα που δε στο δείχνει καν. Χαχαχα πόσο γαμάτο. 2μιση ώρες ταινία, πόσο κράτησε, και φεύγει νεράκι. Εκεί που επιμένουν άλλες ταινίες, αυτή τα ξεπερνάει γιατί δεν χρειάζεται, είναι τόσο γαμάτος ο πρωταγωνιστής μας, σου λέει, που δε χρειάζεται καν να στον δείξω. Χαχαχα! Εύγε. Ωραιότατη αν θες να περάσεις 2 ωρίτσες με φίλους πίτσες κλπ. 

Η ποιότητα συνεχίζεται με το A Walk Among the Tombstones.

Δε βλέπεις τηλεόραση θα μου πείτε τώρα, αλλά έχεις ξεσκιστεί στις μαλακίες. Έλα, μη με μαλώνετε. Είπα, τις ωραίες τις έχω κρατήσει να τις δω μαζεμένες!

Λοιπόν, στην περίπτωση του A Walk Among the Tombstones, έχουμε το γνωστό Λίαμ Νίσον που όποτε δω ότι παίζει σε ταινία, τη βλέπω ασυζητητί γιατί του έχω μια ιδιαίτερη συμπάθεια. Το ίδιο παθαίνω και με τον καραφλό, πως τον λένε, τον Τζέισον Στέιθαμ. Το τι σαβούρα έχω δει με τον Τζέισον δε λέγεται. Προκειμένου να κάνουν ταινία μαζί του μπας και βγάλουν 5 δολάρια αλλά και να τον πληρώσουν, γιατί προφανώς παίρνει αρκετά, παίρνουν όχι τελευταίους, όχι άσχετους, όχι άγνωστους ηθοποιούς, κάτι χειρότερο. Παίρνουν τη γιαγιά σου, το θείο μου, άστεγους, δεν ξέρω, είναι τόσο κακοί οι ηθοποιοί δίπλα στον Στέιθαμ στις τελευταίες του ταινίες που είναι αστείο. Δε βλέπονται αλλά είναι κάτι σαν άσκηση ζεν. Το βλέπεις και όταν περάσει η ώρα δίνεις συγχαρητήρια στον εαυτό σου επειδή άντεξες.

Τα ίδια βλέπω αρχίζουν να ισχύουν και με τον Λίαμ Νίσον. Είδα το A Walk Among the Tombstones, και έπαιζαν μαζί του κάτι ατάλαντοι, άσχετης ηλικίας, ένα βρέφος με μαλακόφατσα που έκανε τον ναρκέμπορα γαμάω ντίλερ.. που πα ρε καραμήτρο; Άμα εσύ είσαι ντίλερ εγώ είμαι ο πάπας της Ρώμης. Πίπα η ταινία αλλά στ’ αρχίδια του Λίαμ. Βασικά άκου πως θα έγινε. Καθόταν ο Λίαμ και λιαζόταν στην πισίνα του. και χτυπάει το τηλέφωνο.

-Ναι;

-Ο Λίαμ;

-Έλα ναι, ποιος είναι;

-ο Τζόνι ο Ατάλαντος!

-Ποιος;

-Ο Τζόνι ο Ατάλαντος, σεναριογράφος, παραγωγός, φωτιστής, ηχολήπτης..

-...

-Ο φίλος του Τζέρεμι.. του κουμπάρου του ανιψιού της ξαδέρφης σου..

-Ααα.. πες έτσι! Τι έγινε ρε φίλος; Όλα καλά;

-Όλα καλά! Θέλεις να πάρεις μέρος στην καινούρια μου ταινία;

-...

-Πρωταγωνιστής θα είσαι!

-...

-Θα πληρωθείς καλά!

-Περί τίνος πρόκειται;

-Α το σενάριο είναι καταπληκτικό!

-...

-Θα πάρεις 2 εκατομμύρια δολάρια.

-Το μπάτσο κάνω;

-Εννοείται!

 

Και κάπως έτσι έγινε και δημιουργήθηκε αυτή η ταινία. Δεν την προτείνω εκτός αν έχεις δει 7 κύκλους Sons of Anarchy και θες μια ομαλή(;) μετάβαση στην πραγματικότητα(;) ή απλώς συμπαθείς και συ όπως και γω τον Λίαμ και βλέπεις ό,τι πίπα κάνει για ανεξήγητους λόγους.

 

Αυτά με τις ταινίες. Την Κυριακή εκλογές. Κανονίστε την πορεία σας. Να μην πάτε να ψηφίσετε να βγουν πάλι μαλακίες, να ξαναπηγαίνουμε την μεθεπόμενη Κυριακή και γενικώς σε δουλίτσα να βρισκόμαστε. Όχι ότι όποιος και να βγει θα κάνει τίποτα, αφού άλλοι αποφασίζουν έτσι κι αλλιώς, αλλά λέμε τώρα. Άντε, με το καλό, εις άλλα με υγεία κι Ο Θεός Βοηθός. Τα ξαναλέμε.

 

Καλή Χρονιά!

Όλα καλά λοιπόν και φέτος, το βγάλαμε το βράδυ, άλλοι καλά άλλοι όχι, δεν ξέρω δηλαδή για τους άλλους, εμείς κάναμε την ανατροπή, πήγαμε κάπου που ήταν τελείως μαλακία, και περάσαμε φανταστικά.

Πήγαμε στην πλατεία Αγίας Ειρήνης. Όχι δεν πάμε εκεί γενικά, απλώς έχουμε πει να πηγαίνουμε κάπου κεντρικά την Πρωτοχρονιά για να έχουμε τη δυνατότητα να πηγαίνουμε από μαγαζί σε μαγαζί αν δε γουστάρουμε εκεί που καθόμαστε. Και το Μοναστηράκι είναι ό,τι πρέπει γι' αυτό το σκοπό. Πήγαμε λοιπόν εκεί γύρω σε ένα μπαρ, δε λέω ποιο γιατί δεν έχει και τόση σημασία, άλλος μπορεί να γουστάρει. Εγώ το έβλεπα τόσο καιρό απ 'εξω και έλεγα, ωραίο είναι μωρέ. Ε τώρα δε θα ξαναμπώ. Τόσες μαλακίες είχα να ακούσω από την εποχή... ούτε ξέρω. ΑΙΣΧΟΣ. Μουσική για τον πούτσο. Κόσμος; ΑΙΣΧΟΣ. Πως κρίνεις το αίσχος; Ένα θα πω. Χοντρές με κολάν. ΕΛΕΟΣ. Είχα γυρίσει την καρέκλα να βλέπω μέσα και γύρισα την καρέκλα να βλέπω έξω. Βγήκες και καθόσουν; Όχι μωρέ μαλάκα, έχω κάνει τάμα όταν βγαίνω να κάθομαι όλη νύχτα όρθια μέχρι να βγάλω κιρσούς.
Βουβάλες με κολάν με στρας, βλάκες ντυμένοι λες και είναι απόκριες.. μαλάκα πλάκα μου κάνετε;
Εμείς όμως; ΣΤ' ΑΡΧΙΔΙΑ ΜΑΣ. Θα μπορούσαμε να γκρινιάζουμε μέχρι να μην υπάρχει αύριο. Κι όμως. Ήπιαμε, γελάσαμε, χορέψαμε, κάναμε ΤΙΣ μαλακίες, μπράβο μας.

Μετά από τη μαλακία μαγαζί, πήγαμε σε άλλο στην ίδια περιοχή.  Χειρότερη μαλακία αυτό. Εκεί ξεφύγαμε. Κανονικά. Εγώ μόνο περούκα κλόουν δεν έβαλα. Λύσσαξα στη μαλακία. Μια φωτογραφία έχουν τα παιδιά που είναι νορμάλ, χαμογελαστοί, ωραίοι και είναι αυτή (η φωτογραφία) που έλειπα τουαλέτα. (Όχι ότι αυτοί δεν είναι Ο-Ρ-Γ-Ι-Α, αλλά λέμε τώρα).

...Τελικά, τώρα το παρατηρώ, όταν είναι κάτι που σου αρέσει πολύ, το προσέχεις, το απολαμβάνεις, είσαι σοβαρός μαζί του. Όταν είναι κάτι που είναι σίσκατα σα μαλακία, το χεις στ αρχίδια σου και κάνεις ό,τι θες, δε σε νοιάζει. Ε αυτό συνέβη χτες λοιπόν. Λυσσάξαμε. Από τις 11 έως τις 4 λύσσα. Μέχρι που δεν άντεχα άλλο. Ε ναι ρε μαλάκα πόσο πια να ακούσεις τρανς μουσική με μίξι τα σέξι εσώρουχα του καρβέλα πρωτοχρονιάτικο, άσε με.

Και πήρα τον κώλο και βρακί και πήγαμε να βρούμε τον κολλητό στην Rebound.

Συγνώμη κιόλας.

Εκεί ήμουν σοβαρή και μετρημένη. Ε ναι. Ε ΝΑΙ. ΓΙΑΤΙ ΗΤΑΝ ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΩΡΑΙΑ. ΜΟΥΣΙΚΑΡΕΣ, ΧΟΡΕΥΑΝ ΑΘΡΩΠΙΝΑ, ΝΤΥΜΕΝΟΙ ΩΡΑΙΑ ΚΑΙ ΑΝ ΔΕΝ ΤΟ ΕΙΠΑ, ΜΟΥΣΙΚΑΡΕΣ.

Η Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων;

Όχι, η Κωλόγρια στη Rebound.

Καλή Χρονιά λοιπόν, να είμαστε καλά, να παίρνουμε τα μαθήματα που μας δίνονται καθημερινά, να βρίσκουμε το θάρρος να λέμε "σ'αγαπώ" σε ανθρώπους, να είμαστε λιγότεροι αυστηροί, να απολαμβάνουμε τη στιγμή και τελικά, να είμαστε καλά. Γιατί αν είμαστε καλά, πάντα θα έχουμε επιλογές. 

Καλό 2015 σε όλους.