Κρίσμας Πικ.

Βασικά κρύωσα, μη χάσω, εννοείται, αλλά στ' αρχίδια μας κιόλας, δεν τρέχει κάτι εκτός από κάτι μύξες σε φάση. 

Είμαστε στο πικ του αίσχους, δεν ξέρω αν το έχετε αντιληφθεί ως έθνος. Εγώ έτσι βλέπω πάντως. Ότι είμαστε στο πικ, στην άκρη εκείνη που δε χωράει άλλη σκατίλα. Κι ως μέγας μάστορας του χώνω αυτό που δεν πίστευες ότι θα χωρέσει εκεί που σου 'λεγα ότι χωράει, σου λέω ότι η σακούλα δε χωράει άλλο, γέμισε. Μόλις τη σηκώσεις θα κάνει ένα ωραίο ΚΡΑΚ και θα γεμίσει ο τόπος μαλακία. Και τι να κάνω, θα μου πεις. Τίποτα, κάνε ό,τι θες. Κι εγώ αυτό κάνω. Όπως και συ, και γω στο πικ είμαι. Αντιμιλάω φουλ, δε σηκώνω άλλο βάρος, φρικάρω κόσμο και τέτοια. Να, τις προάλλες παίρνω στην τράπεζα τηλ να ρωτήσω κάτι. Κι αρχίζει να με ρωτάει κάτι άλλο, αν θέλω να μου έρχεται ο λογαριασμός ιντερνετικά. Καλό είναι αυτό και είπα ναι, αλλά επειδή με τσαντίζει κάθε φορά να με ρωτάνε κάτι άλλο ενώ ήθελα κάτι συγκεκριμένο, δεν ξέρω πως μου ήρθε, και άρχισα να τη ρωτάω τι θα γίνει άμα πεθάνω. Φρί-κα-ρε. Κι όσο φρίκαρε αυτή, τόσο διασκέδαζα εγώ. (Δείγμα κωλόπαιδου, πετυχαίνει το μπούλινγκ και χαίρεται) "Τι εννοείτε;" μου λέει. "Άμα πεθάνω, κορίτσι μου", της λέω νευριασμένα, "τι θα γίνει; Θα έρχονται οι λογαριασμοί στο μέηλ μου που δε θα τους πληρώνει κανείς και μια ωραία μέρα θα σταλεί γράμμα στους δικούς μου εκεί που θα κλαίνε να πληρώσουν;" Φρί-κα-ρε. Μου απάντησε φρι-κα-ρι-σμέ-νη ότι σε περίπτωση θανάτου οι συγγενείς κάνουν ότι είναι απαραίτητο να γίνει και πίπες μιας και έχω να πω ότι ο ξάδερφός μου έχει πεθάνει χρόνια και ακόμα του έρχεται από την τράπεζα να πληρώσει μια γαμοδόση για μία γαμοτηλεόραση. Α σιχτίρι.

Και στο πλαίσιο του σιχτιριού και του ΜΠΑΜ που μέλλεται να γίνει, μη δείτε το Lucy. Όσοι το είδατε, θέλω να ακούσω, τώρα που είμαι φτιαγμένη, "γιατί ρε, ωραίο ήταν.." 
Εγώ λέω καλύτερα να δώσουμε από ένα ευρώ ο καθένας να μαζέψουμε κεί μερικά ψιλά να γυρίσουμε μόνοι μας την ταινία "Ο Τσάκωνας στο Διάστημα" με το γνωστό γλυκύτατο ηθοποιό. Πιο καλό θα είναι. Ο Λυκ Μπεσόν εκτός του ότι προφανώς πίνει κακά ναρκωτικά, είναι τόσο υπερόπτης που πίστεψε πραγματικά ότι είχε αξία αυτή η μαλακία που σκέφτηκε και έπρεπε να το γυρίσει και να μας το δείξει. Και καλά αυτός. Οι άλλοι; Δεν ντράπηκαν να παίξουν; Όχι ότι η Σκάρλετ είναι καμία σοβαρή ηθοποιός αλλά μωρή, δε ντράπηκες; Πόσα σου έδωσε; Τόσα σου έλειπαν; 
Ο Μόργκαν Φρίμαν πάλι, είναι ο μόνος που όταν έχει σκηνές, αν εξαιρέσεις τις πίπες που του έβαλαν να λέει, νιώθεις ότι βλέπεις ταινία. Ίσως γιατί είναι ο Θεός. 
Εννοείται δε ότι ο Λυκ Μπεσόν την έκανε μόνος του την ταινία, σε φάση, αν έκανα εγώ την ταινία με τον Τσάκωνα θα έγραφε στους τίτλους:

"Ο Τσάκωνας στο Διάστημα"
Παίζουν: Κώστας Τσάκωνας και άλλοι γνωστοί ηθοποιοί
Σκηνοθεσία: Κωλόγρια
Ηχοληψία: Κωλόγρια
Μοντάζ: Κωλόγρια
Εφέ: Κωλόγρια
Παραγωγή: Βλάκες καθυστερημένοι
Διευθυνση παραγωγής: Κωλόγρια
Σκριπτ: Κωλόγρια
Ηλεκτρολόγος: Κωλόγρια
Σκηνικά-Κοστούμια: Κωλόγρια
 
Και πάει λέγοντας. 

Τι να πω. Δε μπορώ. Μα είναι δυνατόν; Κι αν έχω δει μαλακίες. Ουουου! Ταινίες με γνωστούς και καλά ηθοποιούς που έγιναν για την αρπαχτή, να τη βλέπεις και να γελάς. Επειδή πλέκω και τα μισά τα χάνω συνήθως, βάζω να παίζει κάτι και όπως καταλαβαίνετε δεν γίνεται να είναι όλα καλά όσα βγάζει η βιομηχανία του κινηματογράφου, αλλά σε κάθε περίπτωση δεν μπορώ να παίζει τηλεόραση. Όσες φορές άφησα την τηλεόραση να παίζει και βρισκόμουν με τα χέρια απασχολημένα να μην μπορώ να το αλλάξω αμέσως, ένιωσα τέτοιο μαρτύριο που σε φάσεις μου έφυγαν λυγμοί και παράπονα. Οπότε καλύτερα να παίζει καμία παπαριά. Αλλά χτες ρε αδερφάκι μου, μετά από μία μέρα ταλαιπωρία, όχι, μετά από μια γαμημένη περίοδο ταλαιπωρίας, έκατσα με σταυρωμένα τα χέρια να απολαύσω το τελευταίο επεισόδιο του Boardwalk Empire (η σειρά είναι πάρα πολύ ωραία) και μετά βάζω το Lucy. Δεν έβαζα μπαλάκια στη μύτη μου και να τα φυσάω με δύναμη; Τουλάχιστον θα γελούσα. 

Και άντε ρε Σκάρλετ, προχωράει το μυαλό σου προς το 100% της λειτουργίας. Και τα αισθάνεσαι, βλέπεις, ακούς όλα. Αλλά δε νιώθεις πόνο. Ναι ε; ΚΑΜΙΑ ΛΟΓΙΚΗ.
Κι άντε, δε νιώθεις πόνο. Σε πυροβολούν. ΑΠΟ ΑΙΜΟΡΡΑΓΙΑ ΔΕΝ ΠΕΘΑΙΝΕΙΣ; 
Και προχωράς. Κι έχεις όπλο με τις γνωστές 76389279392 σφαίρες μέσα. Και μπαίνεις σε νοσοκομείο. Κάνεις τι κάνεις, (ΟΛΑ μαλακίες), και βγαίνεις με ΔΥΟ όπλα; ΠΟΥ ΤΟ ΒΡΗΚΕΣ ΤΟ ΑΛΛΟ; ΣΤΟΝ ΚΩΛΟ ΣΟΥ ΤΟ ΕΙΧΕΣ; Και το καλύτερο; Ζητάς στους γιατρούς να σου κάνουν κείνο και το άλλο αλλά δε σου ράβουν το τραύμα από τη σφαίρα, έτσι για τους τύπους ρε Λυκ, μπορεί να βλέπουν την ταινία και άνθρωποι με εγκέφαλο. Εδώ, θα μου πεις, την έβγαλες από το νοσοκομείο με δύο όπλα. 
Πιάνεις τσάντα με ματωμένα χέρια, πίτα στο αίμα. Ακουμπάς την ΛΕΥΚΗ πόρτα. Και ΔΕΝ αφήνεις αποτυπώματα. Τι έγινε Λυκ; Τσακώθηκες με την καθαρίστρια του συνεργείου ή δεν προλάβαινες να κάνεις ΚΑΙ ΑΥΤΟ μόνος σου, οπότε λες δε γαμιέται, άσε μη λερώνουμε τώρα ποιος καθαρίζει; 
Και δε φτάνει αυτό. Βγαίνεις από το νοσοκομείο και είναι και τα χέρια και η τσάντα καθαρά. Βέβαια, εννοείται, η Σκάρλετ είναι γνωστή παστρικοθοδώρα, να μην κάνει λίγο άζαξ όσο προσπαθεί να τελειώσει τις μαζικές δολοφονίες που ξεκίνησε;

ΑΣΕ ΜΑΣ ΚΟΥΚΛΙΤΣΑ ΜΟΥ ΜΠΕΣΟΝ.  Για τον πούτσο. Καλύτερα δύο ταινίες καράτε σερί. Σε παίρνει και ο ύπνος γαλήνια, δε τσαντίζεσαι. 

Και τώρα που φτιάχτηκα κι άλλο, να πω λίγο, για να κλείσω, για τους καλούς τρόπους, μιας και είναι Χριστούγεννα, η πιο όμορφη γιορτή του χρόνου και όλοι στολίζονται και τέτοια. 

ΚΑΛΟΙ ΤΡΟΠΟΙ.

Μάθετε καλούς τρόπους. Και ο τρόπος είναι ΕΝΑΣ και μοναδικός. ΠΑΡΑΤΗΡΕΙΣΤΕ. Γύρω σας. Παρατηρείστε. Τι δεν σας αρέσει. Μην το κάνετε. Καταρχήν. Σε δεύτερη φάση, να έχετε συνέχεια το νου σας, να είστε σε εγρήγορση. Δεν είναι κακό, η εγρήγορση δεν είναι άγχος, η εγρήγορση οδηγεί στην αυξημένη αντίληψη. 
..Τι λέω τώρα ε; ΜΑΛΑΚΙΕΣ. Άσ' το. Διάβασε αυτά, έτσι γιατί συμπάσχεις που ξεσπάω και τέλος.

1. Μην πλησιάζεις πολύ κοντά μου. Χρειάζομαι λίγο χώρο καταρχήν να σε κοιτάω και να μην αλληθορίζω. Οπότε, αν δεν είσαι κολλητός/ή ή γκόμενος, ΜΗ με γαμοπλησιάζεις τόσο. Καταρχήν, μυρίζω την ανάσα σου. Και δε γουστάρω. Ειδικά αν καπνίζεις. Αλλά ό,τι και να κάνεις. Το να μπορώ να μυρίζω την ανάσα σου, σημαίνει ότι είσαι ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΓΑΜΗΜΕΝΑ κοντά. Μου έχει τύχει κανά δυο τρεις φορές τον τελευταίο καιρό και μιλάμε κάνω moon walking του Μάικλ Τζάκσον αλλά στο ανάποδο, προς τα πίσω.

 Σαφέστατα δεν το κάνουν μόνο άντρες αλλά και γυναίκες. Χτες μου έτυχε μία. ΚΑΝΕ ΠΙΣΩ ΑΝΘΡΩΠΕ ΜΟΥ! Δεν έχει να κάνει με το πόσο συμπαθής μου είσαι, απλά, χρειάζομαι χώρο, ΚΑΝΕ ΠΙΣΩ. Κι αν θες να μου πεις κάτι εμπιστευτικό, πες στο αυτί μου, όχι στη μύτη μου. Βλήμα.

2. Το ίδιο ισχύει και στις ουρές. Μη μου τρίβετε τα βυζιά σας στην πλάτη, δε θα προχωρήσει η ουρά πιο γρήγορα και γω θα γυρίσω και θα ξεράσω πάνω στα σαβουροντεκολτέ σας που σας αρέσει να τα τρίβετε σε άγνωστες. 

Στο σημείο αυτό, αναρωτιέμαι, μόνο τα δικά μου βυζιά είναι ευαίσθητα; ΤΙ ΣΚΑΤΑ; Τα πιέζουν, τα τρίβουν, τα κοπανάνε πάνω όπου να' ναι, και το ύφος; Ρομπότ. Καμία αντίδραση. Κάλτσες έχουν μέσα;

3. Βασικότατο. ΜΑΣΑΤΕ ΜΕ ΤΟ ΣΤΟΜΑ Κ Λ Ε Ι Σ Τ Ο. Κλείστε το στόμα σας όταν τρώτε. Αλλιώς, πάτε σε ένα αχυρώνα και σκύψτε στη γούρνα με τα γουρούνια και φάτε, ή κρεμάστε μια σακούλα σούπερ μάρκετ στ' αυτιά σας με το φαΐ μέσα αν δεν σας βρίσκεται πρόχειρος ο αχυρώνας, γιατί τι το θέλετε το τραπέζι και τα μαχαιροπήρουνα Αναρωτιέμαι. 

4. Όταν σας λένε "ευχαριστώ", "καλημέρα", "καλησπέρα" και άλλα ποταπά και ανούσια πράγματα για τη δική σας κοσμοθεωρία, κάντε τον κόπο να πείτε και σεις ένα, ΕΙΔΙΚΑ αν έχετε μαγαζί. ΠΟΥ' ΣΑΙ, ΚΥΡ ΜΑΛΑΚΑ, ΕΧΕΙΣ ΜΑΓΑΖΙ, ΔΕΝ ΤΟ ΒΛΕΠΕΙΣ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΟ ΝΑ ΠΕΙΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ;

5. Μην παίρνεις θάρρος από μόνος σου. Αλλιώς, πες μας από που το αγοράζεις να πάρουμε και μεις που είμαστε μαλάκες και μετράμε τα σεις και τα σας. Πχ διαβάζεις αυτά που γράφω ή με συναντάς σε μια παρέα και σου φαίνομαι συμπαθής. Αυτό πιστεύεις ότι σου δίνει το δικαίωμα να αρχίσουμε τις φάπες, τα μωρή, τα μαλάκα και άλλα οικεία; Δε νομίζω. Μαζέψου και βούλωσέ το. Δε με ξέρεις. Δεν ξέρεις τίποτα απολύτως για μένα όπως δεν ξέρω τίποτα απολύτως για σένα. Παίζει και να μη θέλω να μάθω κιόλας, αυτό το σκέφτηκες; Όχι προφανώς. ΟΚ. Να σε διευκολύνω. Θα έχεις δει ντοκιμαντέρ. Ε ωραία. Θα έχεις δει τα ζώα πως πλησιάζουν τα άλλα ζώα που δε γνωρίζουν.  Ή και τους ανθρώπους. Προσεκτικά. Βήμα βήμα. ΑΥΤΟ ΑΚΡΙΒΩΣ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ. ΒΗΜΑ - ΓΑΜΗΜΕΝΟ ΒΗΜΑ.

Δε θυμάμαι άλλα βασικά τώρα, αν άλλαζαν αυτά νομίζω θα ήμουν αρκετά ευχαριστημένη, γιατί από που να το πιάσω για τα άλλα; Από το ντύσιμο, δείτε πως είστε σαν κωλοβοθρόνες και μη φοράτε κολλητά και μετά βγάζετε σέλφι για να μας πείτε κοίτα είμαι βουβάλι και είμαι περήφανη; (Αυτά κυρίως τα βλέπω σε ξένα σάιτ αν και δεν μας ενδιαφέρει η εθνικότητα). Το ίδιο που ισχύει για το περήφανο βουβάλι, ισχύει και για το αδύνατο πατσαβούρι με τα χείλη έτοιμα για φίλημα μην ξεράσω. Καθήστε σαν άνθρωποι γαμώ το ξεσταύρι σας, δε μπορείτε απλά να είστε χαριτωμένοι, να γελάτε, να κάνετε μαλακίες να γουστάρετε; Έχω ένα σπυρί στον κώλο, ας το βγάλω φωτογραφία να δείξω ότι είμαι περήφανος γι' αυτό και έτσι πολεμάω τον πόλεμο στη Συρία. ΕΛΕΟΣ.

Αυτά. (Όχι δεν είμαι τέλεια, και ναι, τρώω σα γουρούνι σε φάσεις, και κλάνω και ρεύομαι. Αλλά όχι μπροστά σας. Κι αν το κάνω, σημαίνει ή ότι είστε πολύ φίλοι μου ή μου έχετε σπάσει τ' αρχίδια και είναι η αντίδρασή μου. Ευχαριστώ.)

Υ.Γ. Φοβάμαι πως θα έρθει κάποια στιγμή που θα κλειστώ σπίτι μου και δε θα ξαναβγώ. Μετά όμως με πιάνει αυτό το έξω-ταξιδιάρικο και λέω "άντε μωρέ μαλάκα, τελείωνε" και ξαφνικά τους βλέπω όλους συμπαθείς και όλοι τα ίδια θέλουμε και γαμώτο, δείξε λίγη επιείκεια, σε σένα ρε μαλάκα, στον ίδιο σου τον εαυτό, ανάσανε..

Ας ευχηθώ λοιπόν, Καλές γιορτές σε όλους, με βαθιές αναζωογονητικές ανάσες.

Λερναία Ύδρα.

Μαζί με false alarm. Αυτά τα δύο.

Η Λερναία Ύδρα ήταν ένα μυθικό τέρας που όταν της έκοβες το ένα κεφάλι έβγαιναν άλλα δύο.

Το false alarm είναι ο ψεύτικος συναγερμός, ο ψεύτης βοσκός, όλα αυτά που σε κάνουν να σηκωθείς όρθιος γιατί νομίζεις ότι τρέχει κάτι, αλλά δεν τρέχει. Και ξαναχτυπάει και συ ξανανομίζεις, σηκώνεσαι, αλλά δεν είναι. Και δε σου πάει να μη σηκώνεσαι γιατί σκέφτεσαι, είναι δυνατόν να παραβλέψω κάτι τέτοιο; Γιατί το τέτοιο εννοείται πως θα φαίνεται σημαντικό. Δεν είπαμε να είσαι ηλίθιος και ν’ ασχολείσαι με όλα. Είπαμε να φαίνονται σημαντικά αλλά να μην είναι.

Αυτό συμβαίνει στις ζωές μας. ..Καλά, ας μη μιλήσω για τις δικές σας, δική σας δουλειά να μπείτε στο πετσί του ρόλου ή όχι. Αυτό συμβαίνει λοιπόν στη δική μου ζωή. Η περίπτωση της Λερναίας Ύδρας. Δεν γίνεται να τελειώσει κάτι μία κι έξω. Όχι, με τίποτα. Όλα, μα όλα έχουν και δεύτερο επίπεδο, πράξη, πες το όπως θες. Παραδείγματα; Χιλιάδες. Από το πιο απλό έως το πιο πολύπλοκο.

Ξαπλώνεις στον καναπέ. Τότε θα σε φαγουρίσει ο κώλος σου. Θα γύρεις να τον ξύσεις, θα πέσει το τηλεκοντρόλ κάτω. Πας να το σηκώσεις, κοπανάς το κεφάλι σου στο τραπέζι, πρέπει να πας να βάλεις πάγο- νόμισμα- βούτυρο για να μην κάνεις καρούμπαλο.

Άλλο παράδειγμα. Σου ζητάει κάποιος να πληρώσεις κάτι που θα πλήρωνες αλλά ξαφνικά βάζει κι ένα μπόνους ράουντ στο παιχνίδι και το κάνει δυσκολότερο (αλίμονο). Δεν ξέρεις τι να του απαντήσεις, τι σε συμφέρει. Ρωτάς το λογιστή. Ο λογιστής δεν σου απαντάει με ναι ή όχι. Σου λέει να προτείνεις αυτό. Κι εσύ τώρα πρέπει να πάρεις τον άλλο, να προτείνεις εκείνο κι αν σου πουν ναι (που δε θα σου πουν) εντάξει, αλλιώς να πάρεις το λογιστή πίσω και πάει λέγοντας.

Θες κι άλλο; Δε νομίζω, μοιάζει να το έπιασες το πόιντ.

Είναι τόσο κουραστικό, δε μπορώ άλλο. Ποτέ δεν τελειώνει απλώς. Να πάρεις το λογιστή, να σου απαντήσει και να τελειώσει. Να ξαπλώσεις στον καναπέ και να τελειώσει. Να κάτσεις να φας και να τελειώσει. Να πεις κάτι και να μη χρειαστεί να το πεις άλλες τριάντα. Ξανά και ξανά και ξανά και ξανά και μια αιώνια λούπα στο τίποτα. Για ποιο λόγο; Για να μάθω να μην εκνευρίζομαι; Δεν έχω καν κουράγιο να εκνευριστώ πια. Έχω τόσο απογοητευτεί που ούτε να εκνευριστώ δεν έχω όρεξη. Αποδοχή λέγεται αυτό; Γι’ αυτό κάνουμε τόσο κόπο; Για να είμαστε ξενερωμένοι; Αυτή είναι η ευτυχία που λένε; Δε μου μοιάζει για ευτυχία.

Κι από την άλλη, εκεί που είσαι βαρεμένος, να σκάνε τα false alarm. Ένα τηλέφωνο που νόμιζες ότι θα χαρείς αλλά δε χαίρεσαι, μια ευκαιρία για δουλειά που τελικά ήταν η μεγαλύτερη πίπα και πάει λέγοντας.

Αλλά κατά τα άλλα είσαι καλά.

Εμψυχωτικά μηνύματα παντού, σε όλες τις γλώσσες, σε όλες τις χώρες, σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης. Πρώτη εγώ τα μοιράζομαι. Αλλά κουράστηκα και μ’ αυτά.

Δεν έχω δικαίωμα να γκρινιάξω, υπάρχουν χειρότερα.

Δεν έχω δικαίωμα να πω τίποτα, είμαι καλύτερα απ’ όλους.

Δεν έχω δικαίωμα να μιλάω, συμβαίνουν τέρατα.

Δεν έχω δικαίωμα να παραπονιέμαι, δε βλέπω πως είναι οι άλλοι;

Τι νόημα έχουν όλα αυτά; Δε βρίσκω κανένα νόημα σε τίποτα. Η υπερβολή του υπερ-αισιόδοξου και του υπερ-απαισιόδοξου σε έναν άνθρωπο. Και σε δύο και σε τρεις και δε με νοιάζει να τη βγάλω να τη συγκρίνω με κανέναν σας γιατί βασικά δεν έχω δικαίωμα να μιλάω αφού δεν μου λείπει κανένα χέρι πόδι και δεν έχω καρκίνο.

Θες να γκρινιάζεις; Γκρίνιαζε. Μη στο χαλάσουμε.

Ούτε να γκρινιάζω θέλω. Σαφώς και δε θέλω.

Ατάκα κολλητού -σοφή- :

«Κατά πάσα πιθανότητα, έχουμε πολλά χρόνια ακόμα μπροστά μας. Έτσι θα τα περάσεις;» (το είπε κουνώντας το δάχτυλο πάνω κάτω δείχνοντάς με και δεν εννοούσε την εμφάνιση αλλά τη συναισθηματική κατάσταση την οποία βρισκόμουν).

Κι έχει δίκιο. Και δεν μου λέει ο κολλητός μόνο σοφά πράγματα, μου λένε κι άλλοι κολλητοί κι αγαπημένοι. Και γω επίσης, πρώτη μοιράζομαι όλα αυτά τα εμψυχωτικά, πρώτη εμψυχώνω κόσμο, πρώτη τσαντίζομαι όταν ακούω να μιλάει κανείς άσχημα για τον εαυτό του και προσπαθώ να τον συνεφέρω. Όλοι λέμε στους άλλους «μην στενοχωριέσαι για πράγματα που δεν μπορείς να αλλάξεις», «τίποτα δεν είναι μόνιμο».. και πάει λέγοντας.

Και; Τι γίνεται με κείνο το γαμημένο συναίσθημα του ‘όλα είναι ανούσια’;

Δε θα πάρω τίποτα μαζί μου κι αυτό το ξέρω. Ξαφνικά άρχισαν να με κουράζουν τα πολλά ρούχα, τα πολλά παπούτσια, τα πολλά συρτάρια, τα πολλά λόγια, τα πολλά όλα. Και είμαι υποχρεωμένη να διαχειριστώ και πολλά ρούχα και πολλά παπούτσια και πολλά συρτάρια και πολλά λόγια. Γιατί όταν έχεις χτίσει ένα ολόκληρο κόσμο επί χρόνια, δεν μπορείς επειδή το αποφάσισες, να τον γκρεμίσεις και σε μια στιγμή. Αφού το αποφάσισες θα τον γκρεμίσεις, αλλά αυτό με το σφυράκι να προσπαθείς να ρίξεις τον Πύργο του Άιφελ, είναι πολύ κουραστικό.

Τι έπαθε η Κωλόγρια και δεν μας γράφει για πορδές; Α, το κλανίδι που ρίχνω είναι εκκωφαντικό και έχω φτάσει σε σημείο να κλάνω και μετά να βάζω τα γέλια μόνη μου και ν’ αναρωτιέμαι αν την ώρα που κοιμάμαι έχω ένα μεγάλο σωλήνα στο στόμα και ρουφάω όλη τη νύχτα τόσο αέρα που το πρωί κλάνω ένα τέταρτο και άρα κάνω εξαέρωση. Ειλικρινά αυτήν την απορία θα την πάρω μαζί μου στην πυρά (γιατί δε θέλω να ταφώ και να είναι τα κόκκαλά μου στοιβαγμένα στο κουτί τους κι από μια απροσεξία ή γιατί κανείς δεν ασχολήθηκε να είναι εκτός κουτιού, χωρίς αριθμό πια, άγνωστα κόκκαλα αγνώστου, πεσμένα, εκτεθειμένα και μπερδεμένα με άλλα στο δρόμο μπροστά στο οστεοφυλάκιο- αληθινή εικόνα που έχω δει στο νεκροταφείο Ζωγράφου).

Λερναία Ύδρα και false alarm λοιπόν. Μας έχουν σπάσει τ’ αρχίδια.
Να παρατηρήσω τα λουλουδάκια, τις μελισσούλες, τα φυτάκια, τις μυγούλες και τα σκουλικάκια και μετά έρχεται μια γάτα από δίπλα και χέζει τις γλάστρες σου. Ε σιγά, τι έγινε! Δεν έπαθες και τίποτα! Όχι, δεν έπαθα τίποτα, απλώς βγήκα να χαζέψω τις μελισσούλες και βρέθηκα να μαζεύω κουράδες.

Δεν έπαθα τίποτα για το ένα, για το άλλο.. Να ρωτήσω κάτι; Τι να κάνω που έχω ένα τόσο ευαίσθητο νευρικό σύστημα; Με ποιο τρόπο μπορώ να το μπλοκάρω; Δεν θέλω να το έχω, ούτε το παρήγγειλα, με κάποιο τρόπο το είχα, εξελίχθηκε, δεν ξέρω, τώρα όμως το έχω και υποτίθεται πως είναι κάτι πολύ καλό, ένα καλό στοιχείο να έχει ένας άνθρωπος.

Αλήθεια; Εδώ; Στην Ελλάδα; Στη γη; Στον πλανήτη αυτόν; Πού να γυρίσω να κοιτάξω και να μη στενοχωρηθώ; Που βάζω κάθε μέρα μαλακίες φωτογραφίες και αστεία στο facebook και διψάω να βρίσκομαι με ανθρώπους που γελάμε πολύ, και σκέφτομαι να ρουφάω από μόνη μου αέρα να κλάνω να γελάμε, τι σημαίνει; Ότι δεν βλέπω τι γίνεται γύρω μου; Μα δε γίνεται. Και μόνο λόγω του ευαίσθητου νευρικού συστήματος, πιάνω σήμα αμέσως. Οπότε που να στραφώ και να μην στενοχωρηθώ;

Προσέχω τόσο πολύ πια τι εικόνες θα περάσουν από μπροστά μου, τι ειδήσεις θα διαβάσω, τι λέξεις θ’ ακούσω (από ποιον βασικά). Κάθε είδους αρνητισμό -προσπαθώ να- τον διώχνω. Κι όχι γιατί δεν υπάρχει. Αλλά γιατί με γαμάει και με κάνει περισσότερο άκαμπτη, να μη θέλω ν’ αντιδράσω. Αλλά είναι παντού ο πούστης -ο αρνητισμός-. Σου είπα. Πας στη βεράντα να μυρίσεις λουλουδάκια και βλέπεις κουράδες.

Μα να μην πας γάλα για τα παιδάκια που δεν έχουν; Να μη δώσεις στα χωριά SOS που θέλουν να τα κλείσουν;  Να μην συμπαρασταθείς στο Ρωμανό;  Να μην κάνεις κάτι για τους Σύριους; Φυσικά και θα κάνεις. Κάνεις ό,τι μπορείς. Απλώς νιώθω προσωρινά χαρά και μετά σου ’ρχεται εμετός και πάλι. Γιατί πάλι θα σκοτώσουν- δείρουν- αδικήσουν κάποιον που δε θα έπρεπε, πάλι θα πεθάνει ή θα τραυματιστεί, ένα ζώο που δεν έφταιγε, πάλι θα γίνει ένας πόλεμος που δεν έπρεπε, πάλι κάτι θα γίνεται συνέχεια παντού. 

Έτσι είναι η ζωή. Και πάμε πάλι. Τι νόημα έχουν όλα;

Ψόφα και παράτα μας είναι η μία απάντηση.
Η άλλη, έλα, κάνε κουράγιο, πάντα πάνω και κάτω είναι όλα. Γι’ αυτό είσαι δω για να πολεμήσεις και να φύγεις καλύτερη απ’ ότι ήρθες. Αυτός είναι και ο μοναδικός στόχος της ύπαρξης. Τι άλλο; Να αφήσεις το καλύτερο αυτοκίνητο του κόσμου πίσω; Να βρεις το φάρμακο για τον καρκίνο; Εντάξει. Δε γίνεται 7 δις άνθρωποι να βρίσκουν το φάρμακο για τον καρκίνο, αν και να το έβρισκαν οι φαρμακοβιομηχανίες είναι τέτοιες καριόλες που δε θα έχαναν άπειρα κέρδη έτσι εύκολα για ένα γαμοφαρμακάκι.

Οπότε. Συμπέρασμα. Αν θες, ψοφάς. Αν δε θες, το βουλώνεις, δίνεις ένα χαμόγελο Τζοκόντα στον εαυτό σου, αποφασίζεις ότι μερικά είναι false alarm και άλλα Λερναία Ύδρα που καμιά φορά, αν πας και την κοιτάξεις από κοντά, ίσως δεις ότι έχει όμορφα μάτια και ότι βρίσκεται εκεί για να σε κάνει να μάθεις.