7 χρόνια.

Σήμερα το blog μου κλείνει 7 χρόνια ύπαρξης. Αν ήταν παιδάκι θα πήγαινε δευτέρα δημοτικού νομίζω, σωστά; Αλλά δεν είναι. Μάλλον μετράει σε χρόνια σκύλου. Δηλαδή γύρω στα 49, καλά είναι, το αφήνω. Παιδί δηλαδή από τη μία, ενήλικος από την άλλη, πρέπει να πάρει αποφάσεις για τη ζωή αν δεν έχει πάρει ήδη. Εγώ δεν έχω πάρει πάντως που είμαι μεγαλούτσικη. Και ποτέ δεν το βρήκα κακό αυτό, αντιθέτως πάντα έβρισκα πρόβλημα σε αυτούς που έλεγαν ΝΑ ΕΧΕΙΣ ΣΤΟΧΟΥΣ. Τι στόχους να έχω μανούλα μου δε βλέπεις εδώ τι γίνεται, είσαι σοβαρός; Βέβαια, το να είσαι ρεμάλι και παράσιτο από το να μην τραβάς τα βυζιά σου για μία καριέρα έχει απόσταση έτσι; Μην τα ισοπεδώνουμε όλα. 

Τέλος πάντων, τι σημασία έχει; Πριν τα 7 χρόνια φαγούρα του blog, το ξεκίνησα αυτήν την επαναστατική μέρα γιατί εκείνη την περίοδο το σκεφτόμουν έτσι κι αλλιώς, όχι ότι σκέφτηκα να ανοίξω blog τον Αύγουστο και περίμενα μέχρι το Νοέμβρη, όχι, είμαι ανυπόμονη, το σκέφτηκα τέλη Οκτώβρη, αρχές Νοέμβρη, μετά θυμάμαι την επαναστατική 17η και λέω τότε είναι καλά, να έχει και μια σημασία παραπάνω γιατί μου είχαν σπάσει τα αρχίδια και ήθελα να ξεσπάσω να απελευθερωθώ.

Και απελευθερώθηκα ρε φίλε, πόσο γαμάτο είναι αυτό. Πέρασαν 7 χρόνια και ήταν τόσο σημαντικά χρόνια. Όλα τα χρόνια είναι σημαντικά αλλά αυτά, του blog, ήταν φοβερά. Όταν το πρωτοξεκίνησα ένιωσα ότι βγαίνω γυμνή στο Σύνταγμα. Μετά συνήθισα. Άλλωστε πολλές φορές, ακόμα και τώρα, αν κάτσω κανα δυο μέρες στο σπίτι και είμαι και σε μια κάπως διάθεση και μετά βγω, νιώθω εκτεθειμένη εκεί έξω, δεν μου αρέσει. 

Μα τι σημασία έχει; Καμία. Γενικώς μου φαίνεται πως τίποτα δεν έχει σημασία εκτός από τα βασικά που τα κλάνουμε, όπως το να φοβόμαστε να είμαστε ευτυχισμένοι ας πούμε. Που κάθεται κάτι καλό και αμέσως κοιτάμε πως να του βρούμε πρόβλημα και να το χαλάσουμε. Α, εγώ δεν ανήκω σε αυτούς, είμαι από τους άλλους που προσπαθώ να βρω παντού κάτι καλό. Μην κοιτάς που γκρινιάζω και θέλω να βάλω φωτιά σε ανθρώπους, άλλο το ένα και άλλο το άλλο. Με καλές προθέσεις ξεκινάω πάντα. Τώρα τι γίνεται μετά φταις και συ λίγο. 

Που να ήξερα τι θα γίνει μαλάκα μέσα σε 7 χρόνια. Της πουτάνας. Κοίτα τώρα, από τη μία αυτοκτονούν, σκοτώνονται, ειδήσεις για σέχτες μαζί με τον πρωταγωνιστή του Θορ που απαγγέλει Σοφοκλή και την Ολλανδή βιολονίστρια που έπαιξε Τσιτσάνη, ειδήσεις που μόνο εμείς οι έλληνες θα μπορούσαμε να αναφέρουμε μιας και είναι γνωστό πως οι ξένοι αγαπούν περισσότερο τη χώρα και τον πολιτισμό μας από μας και γι' αυτό άλλωστε κάποιοι προσπαθούν να τα πάρουν. Και γω να σου πω αν έβλεπα ας πούμε έναν καθυστερημένο να ζει σε ένα γαμάτο νεοκλασικό ξέρω γω μπροστά στη θάλασσα με κήπο γεμάτο καλούδια και του έλεγα μου το δίνεις κι αυτός μου το έδινε μαζί με λίγο κώλο, ξέρω γω, αν ήμουν ελαφρώς ανήθικη μπορεί και να τα έπαιρνα. 

Που να ήξερα. Πώς να ήξερα; Δεν ήξερα. Και τι να έκανα; Αν ήξερα τι θα έκανα; Ούτε ξέρω. Η ζωή είναι γεμάτη σταυροδρόμια. Άμα κάτσω τώρα να πάω πίσω να σκεφτώ τι θα έκανα, σε κάθε απόφαση θα έπρεπε να διαλέξω κάτι ανάμεσα από δύο οπότε δεν ξέρω και δεν έχει νόημα.

Τι ωραία. Μέσα στο σπίτι έχω 17 βαθμούς τώρα που μιλάμε. Αρχίσαμε.

Τέλος πάντων, τι σημασία έχει; Δε θέλω να παραπονιέμαι. Πολλά γίνονται, άλλα φεύγουν κι άλλα έρχονται, μάλλον περισσότερα είναι αυτά που φεύγουν αλλά αυτό δεν είναι κακό καθόλου. Έτσι ίσως φαίνεται και ακούγεται, αλλά σκέψου, πόσα περιττά πράγματα μάζεψες στην έως τώρα ζωή σου; Αν ήσουν πάντα ολιγαρκής και τόσο ώριμος οκ, δεν μάζεψες πολλά, αν δεν ήσουν όμως; Πράγματα, σκέψεις, ανθρώπους; Πόσα; Ε κάποια στιγμή αρχίζουν και φεύγουν και συ ξαλαφρώνεις και ξαλαφρώνεις και νιώθεις καλύτερα, πιο ελεύθερος, βλέπεις πως δεν στενοχωριέσαι, εντάξει, ίσως εκτός από μερικές φορές που η συνήθεια σου χτυπάει την πόρτα. Έλα μωρέ, τι τα χρειάζεσαι; Ξεβράκωτος θα φύγεις. Προχτές λέγαμε με κάτι παιδιά που βρίσκουμε κάτι πτώματα ρούχων στις ντουλάπες μας που δε φορέσαμε ποτέ. Ε, κλασικοί έλληνες. Να μας φτιάξουν μεγάλους τάφους να τα πάρουμε μαζί μας να τα βρούνε οι επόμενες γενιές. Πεθαμένος με πλέι στέισον που δεν έπαιξε γιατί δεν είχε παρέα, μία κιλότα που δε φόρεσε γιατί περίμενε να τη βάλει με γκόμενο, ένα άρωμα που δεν έβαλε γιατί περίμενε να το βάλει σε μια καλή περίσταση, μία χτένα που δε χρησιμοποίησε γιατί ήταν πολύ όμορφη και φοβόταν μη χαλάσουν τα αυτοκόλλητα που είχε πάνω.

Τι ωραίες σκέψεις, μπράβο, κατάθλα στα γεννέθλια του παιδιού σου. 
Δεν έχω κατάθλα, μια χαρά είμαι, ό,τι μου κατεβαίνει γράφω, πως πάντα. Εντάξει καμιά φορά είναι πιο συντονισμένα, ξέρω τι θέλω να πω, σήμερα όχι, ο εγκέφαλός μου είναι άδειος. Απλώς γράφω.

Και τώρα τελείωσα. Σας φιλώ. Χρόνια πολλά παιδί μου ή όσα γουστάρει το αφεντικό σου.

Βαρέθηκα.

Ποιος το ’κανε, ποιος, να ’τος, ο πούτσος ο κεφάτος. Είναι τόσο εύκολο να βρεις όπλο τη σήμερον ημέρα που πραγματικά, ο οποιοσδήποτε που έχει δει δυο ταινίες δράσης, ξέρει τι χρειάζεται. Το πιο απλό, είναι με ένα μουρόχαβλο φίλο του, νομίζουν ότι είναι ο ένας πιο γαμάω από τον άλλο, αποφασίζουν να καθαρίσουν τα μουνόπανα τα γαμημένα γαμιέται ο Θρύλος κι ο Πειραιάς και η μάνα του Βάζελου οέο κι αυτό ήταν. Μια Ομόνοια, οπλάκι, μηχανάκι κλοπή παραπέρα, τέλος. Δε θέλει πολύ γενικά. Μπορεί να είναι και οργανωμένο, μπορεί να είναι εκδίκηση και δουλειές της νύχτας, μπορεί να μην τους άρεσαν οι γλουτιαίοι τους, δεν ξέρω. Εκεί είναι το θέμα; Ή που μπορείς να βρεις όπλο πανεύκολα; Ή που μπορούν να συμβαίνουν όλα αυτά τόσο απλά μια καθημερινή απογευματιάτικο; Γίναμε Αμερική κι έτσι; Και Ασία και Αφρική; Κοινώς βία, δουλεία, πείνα; Γαμάει δικέ μου. Αυτό σημαίνει η Ελλάδα τα έχει όλα.

Καλά μας κάνουν. Αφού το ανεχόμαστε καλά μας κάνουν. Να ας πούμε, ποτέ δεν κατάλαβα γιατί βρίζουμε τον εργοδότη και όχι τον εργαζόμενο. Δεν είμαι εργοδότης, ούτε εργαζόμενος. Και το έχω πει. Άμα δυσκολέψει κι άλλο και πιο πολύ και δωσ’ του και βίρα, θα πάω στην Ταϊλάνδη, θα ανοίξω μια ριγέ τέντα στην παραλία με τέσσερις πασσάλους, θα φτιάχνω χυμούς με ζάχαρη από ζαχαροκάλαμο (δεν έχετε πιει ωραιότερο πράγμα στον κόσμο) και θα μείνω εκεί ξυπόλητη να βλέπω τα ηλιοβασιλέματα μέχρι να με πάρει ένα τσουνάμι και να χαιρετήσω τον μάταιο τούτο κόσμο. Στ’ αρχίδια μου και τα σπίτια και τα λεφτά και η ΔΕΗ και ο κάθε πούστης. Γιατί να δουλεύω σε κάποιον αλήτη που δίνει 200 ευρώ το μήνα και μετά να τσαντίζομαι που δίνει τόσα και να τον βρίζω, δεν το κάνω γιατί δεν έχει νόημα. Αυτοί υπάρχουν γιατί εμείς τους αφήνουμε. Δίνει τόσα; Μην πας να δουλέψεις εκεί. Στύψε το μυαλό σου και βρες τι μπορείς να κάνεις. Αυτοί οι καριόληδες είναι η εύκολη λύση, η λύση για να μπορείς να κλαίγεσαι και να σε λυπούνται. Άμα θες να σε λυπούνται και να πάρεις το καινούριο I phone με 8 μισθούς σου, εγώ δεν έχω πρόβλημα, όπως τη βρίσκει ο καθένας. (..Και μην ανοίξουμε την κουβέντα για το θέμα ‘κι αν έχεις οικογένεια, παιδιά τι κάνεις κλπ’. Αν σκεφτείς, θα βρεις τι να κάνεις, κι άλλοι έχουν οικογένεια και παιδιά, δεν είσαι ο μόνος. Στο κάτω-κάτω πάντα πρέπει να θυσιάζεις κάτι για κάτι άλλο. Αν επιλέξεις την οικογένεια πρέπει να θυσιάσεις κάτι, αν επιλέξεις τη ζωή σου πάλι κάτι πρέπει να θυσιάσεις. Κοινώς κάνουμε επιλογές, δεν μπορούμε να επιλέγουμε και δεξιά και αριστερά, ή από τη μία θα πας ή από την άλλη, δε μπορείς να μπαλατζάρεις, θα ξεράσεις. Και φυσικά, μπορείς πάντα, αν είσαι πραγματικά αγαπημένος με αυτούς που αποκαλείς οικογένεια, να βρείτε μαζί μια λύση, αλλιώς ο καθένας κοιτάει την πάρτη του και σώζων εαυτόν σωθήτω και γι' αυτό σου λέω, μεγάλη κουβέντα, τίποτα δεν είναι απόλυτο, μια γνώμη εκφράζω, δεν έχω τη λύση για τα προβλήματα του κόσμου, ούτε είμαι προφήτης).

Όλα μας πειράζουν πάντως. Και όταν γίνεται κάτι καλό, πάλι μας ενοχλεί, γι’ αυτό άλλωστε ως έθνος έχουμε επιλέξει το χειρότερο, είναι απόλυτα λογικό (καθόλου). Έβαλαν στίχους του Καβάφη στα ΜΜΜ. Ενοχλήθηκαν πολλοί και κορόιδευαν, γελούσαν, έλεγαν, (συχνά πολύ) εύστοχες μαλακίες. Και γω αναρωτιόμουν, τι σκατά, γιατί πειράζει ο Καβάφης; Φωτογραφία την γυμνής τους μάνας βάλανε και ενοχλήθηκαν; Ή θίγουν τον υπέρτατο θεό Καβάφη που είναι μόνο για τα μάτια αυτών που ξέρουν; Που έχουν την υποδομή ρε παιδί μου, που είναι πιο έξυπνοι, που καταλαβαίνουν περισσότερα, πως να το πω; Που είναι καλύτεροι από τους άλλους, τους τελευταίους, τους βρωμύλους, τους αγράμματους. Ή ενοχλήθηκαν γιατί απλώς προτιμούν τις θάλασσες από τη μάστιγα (διαφημίσεις) που μας πνίγει 24/7; Εκείνες ειδικά που βάζουν έξω από τα τρόλεϊ και δείχνουν πάρτι και μπουκάλια να ανοίγουν με ατάκες «Μια ευτυχισμένη παρέα» και κοιτάς στα παράθυρα και βλέπεις όλη τη θλίψη στριμωγμένη σε 5 παράθυρα. Ή ίσως προτιμούν τα άλλα τύπου Στάβρος Σεξ 6931827653 ή ΑΕΚΑΡΑ ΑΘΑΝΑΤΗ, ναι, ίσως προτιμούν αυτά, εγώ πάλι όχι, γούσταρα Καβάφη, μου τον θύμισαν και τον ξανάπιασα, μπορεί να ερέθισαν και κανέναν άλλο και να τον έπιασε κι αυτός εκεί που δεν τον είχε, δεν κατάλαβα λοιπόν γιατί ήταν κακό να μπει ο Καβάφης στα ΜΜΜ και όπου αλλού θέλει. Εγώ πάλι λέω από το να βλέπω το καινούριο σουτιέν στα τέλεια βυζιά και να σκέφτομαι γιατί έχω ή δεν έχω τέτοια και να εξαρτάται δηλαδή η διάθεση και ίσως η αξία μου -έστω και για λίγα δεύτερα- από μια κωλοδιαφήμιση, καλύτερα Καβάφης, Βούδας και Τσιτσάνης με Στελλάκη Περπινιάδη άμα λάχει αν ενοχλεί και η κλασική μουσική στο ηχεία του μετρό, γιατί μπορεί ούτε αυτή να είναι για τα πτωχά αυτιά του απλού λαού.

Έχω βαρεθεί και τη βρώμα. Όχι το λέω γιατί τους πειράζουν και οι Ατενίστας. «Με τους γαμημένους τους Ατενίστας, είχε κίνηση ο δρόμος» άκουσα ατάκα τις προάλλες. Πρόσεξε τώρα. Φταίνε οι Ατενίστας που οργάνωσαν γαμάτη βόλτα στο κέντρο της Αθήνας με ανοιχτά μαγαζιά να τρως να πίνεις τσάμπα να ακούσεις το μπουζουκάκι σου και όχι εσύ ο τρόμπας που θες να κατέβεις κέντρο με το αυτοκίνητο. Ναι, φυσικά, οι Ατενίστας φταίνε. Και που καθαρίζουν τα πάρκα φταίνε. Έπρεπε να τα αφήνουν με τις πρεζοβελόνες να περνάει το παιδί σου να βαράει κι αυτό καμία ψιλή να μην καταλαβαίνει και πολλά και σε κατηγορεί μετά για τον κόσμο που το έφερες.

Γι’ αυτό σου λέω. Καλά μας κάνουν. Ούτε το’ να, ούτε τ’ άλλο, ούτε κείνο, ούτε το πέρα. Τίποτα. Όλα μας ενοχλούν. Μόνο να μας γαμάνε δεν μας ενοχλεί, αυτό μας αρέσει. Και γι’ αυτό τους αφήνουμε να συνεχίζουν. Με γεια.

Και για να μην κατηγορηθώ και γω για κουλτούρα και μιας και ανέφερα και Τσιτσάνη με Στελλάκη, να, για τις ρομαντικές ψυχές. (Εννοείται ότι ενοχλούν και οι διασκευές παλιών τραγουδιών γιατί οι διανοούμενοι τα ξέρουν όλα και δεν επιτρέπεται οι άλλοι, οι βλάχοι, οι αμόρφωτοι να τα μάθουν. -Κάντε μας τη χάρη σας παρακαλώ αν έχετε την καλοσύνη-).