Μετανάστευση.

Αλήθεια, το έχω απορία. Πόσοι από μας γνωρίζουμε ΓΙΑΤΙ μεταναστεύουν οι άνθρωποι; Και ΠΩΣ; Το ξέρουμε; Το έχουμε καταλάβει; Το ξέρουμε, το ξέρουμε. Τότε στα παπάρια μας, όπως όλα όσα δεν έχουν περάσει από το πετσί μας. Γιατί είναι γνωστό, αν δεν περάσει από το πετσί σου, πολλά τραγούδια λες. 

Αλήθεια, πόσο δύσκολο είναι να μπεις στη θέση του άλλου; Οι πληροφορίες που τις έχεις πια, δεν υπάρχει πλέον η δικαιολογία δεν ήξερα, δεν βοηθάνε καθόλου; Και μένα προσβάλλουν την αισθητική μου οι μετανάστες αλλά όταν έμαθα ότι ζουν 16 άτομα σε ένα δωμάτιο και πληρώνουν εισιτήριο 5 ευρώ μία φορά την εβδομάδα για να κάνουν μπάνιο, είτε καλοκαίρι είναι με 40 βαθμούς, είτε χειμώνας, τότε κάπως η αισθητική μου χαλάρωσε.

Οι άλλοι; Όσοι. Αυτοί που. Δεν; Τίποτα; Όχι; Όχι μάλλον. Δεν το καταλαβαίνω. Πόσο δύσκολο είναι να αντιληφθείς; 

Πριν πολλά χρόνια, τη δεκαετία του 90 νομίζω, ίσως και αρχές της επόμενης, με τις χρονολογίες δεν τα πάω καλά, είχα δει μια ταινία-ντοκιμαντέρ για το ταξίδι των μεταναστών. Επειδή τότε πήγαινα στα φεστιβάλ και μπορεί να έβλεπα και 6 ταινίες την ημέρα, έβλεπα διάφορα. Έτσι, μια μέρα πήγα μόνη μου και είδα, τυχαία σχεδόν, αυτήν την ταινία-ντοκιμαντέρ. Έφυγα κουρέλι. Και ποτέ δεν ξέχασα όσα είδα εκεί μέσα, εγώ, που δε θυμάμαι τίποτα. Και δεν τα ξέχασα όχι γιατί ήταν συγκλονιστικά με φανταστική φωτογραφία και γαμάτη άποψη. Αλλά γιατί έβλεπα μπροστά μου συνέχεια μετανάστες μέχρι σήμερα. Πώς θα μπορούσα να ξεχάσω;

Αλήθεια πόσα ξέρουμε; Γιατί λέμε ότι ξέρουμε αλλά αρχίδια ξέρουμε τελικά. Ούτε γω ξέρω την πάσα αλήθεια, ούτε όλοι οι άλλοι είναι καλοί και μεις σκάρτοι. Αν και τον τελευταίο καιρό που συνέχεια βλέπω ελληνάρες να φτύνουν ροχάλες στο δρόμο, οι ευρωπαίοι αυτοί πολίτες που σνομπάρουν τους μετανάστες τους βρωμίλους, στο τσακ είμαι να μην πάω καρφωτή να τους φτύσω στη μούρη. Τέλος πάντων, πάμε παρακάτω.

Στην ταινία-ντοκιμαντέρ που είδα τότε, και ναι, έψαξα μήπως βρω ποια ήταν αλλά δυστυχώς δεν βρήκα άκρη, είναι δεκάδες χιλιάδες τα πράγματα που έχουν γυριστεί αυτά τα τελευταία 20 χρόνια, περιέγραφε ακριβώς τη διαδρομή κάποιων μεταναστών από τον τόπο τους, Ινδία ή Πακιστάν στην συγκεκριμένη περίπτωση, έως την Ευρώπη, Αγγλία συγκεκριμένα. Καταρχήν. Αναγκάζονται να μεταναστεύσουν. Η ζωή τους είναι ΣΚΑΤΑ. Και η λέξη σκατά δεν μπορεί να περιγράψει ούτε κατά διάννοια το μέγεθος των σκατών που τρώνε σε όλη τους τη ζωή. Μόρφωση, πληροφορίες, αλήθεια, δεν υπάρχει εκεί. Νομίζουν ότι θα πάνε και θα βρουν τον παράδεισο. Και δεν είναι και τόσο ψέμμα. Ίσως ένα δωμάτιο που θα κοιμούνται χωρίς να φοβούνται να τους ξεκοιλιάσουν-βιάσουν-ανατινάξουν-σφάξουν είναι καλύτερο από αυτό που ζουν. Και δεν συζητάμε τις περιπτώσεις που παίζει πόλεμος. Εκεί, όταν βλέπει κάποιος τη μάνα του, το παιδί του ή την αδερφή του να ανατινάσσεται σε κομμάτια στον αέρα, μάλλον θα θέλει να φύγει να πάει αλλού. 

Πηγαίνετε σε μια φωλιά μυρμηγκιών και ψεκάστε. Τι θα κάνουν τα μυρμήγκια; Θα μείνουν μέσα; Δεν θα αρχίσουν να τρέχουν εκτός προς όλες τις κατευθύνσεις; Αν τους γαμήσετε τη φωλιά τους δε θα πάνε να φτιάξουν αλλού φωλιά; Τι θα έπρεπε δηλαδή; Να σηκωθούν τα μυρμήγκια από την δυτική πλευρά και να τα πλακώσουν; Δεν θα έπρεπε λογικά να κόψουν το χέρι που ψέκασε και όχι να πλακώνονται με τα άλλα μυρμήγκια που έμειναν άστεγα και έχασαν φαμίλιες; Τι; Δύσκολα μαθηματικά; Σιγά. Κάνουμε πως δεν μπορούμε. Εμείς; Τι να τους κάνουμε; Ναι, βέβαια. Εμείς; 6μισι δις άνθρωποι τι να κάνουν σε 1000 τρόμπες. Τίποτα, αλίμονο. Ας συνεχίσουμε λοιπόν.

Το γνωρίζουμε ότι υπάρχουν -υπήρχαν τουλάχιστον- φωτογραφεία στο κέντρο της Αθήνας που πήγαιναν καλοντυμένοι οι μετανάστες και φωτογραφίζονταν και μετά ο φωτογράφος τους έκανε ένα ωραίο φοτοσοπάκι κι είχε ο μετανάστης πλάνο πίσω του ωραίο σπίτι και τέτοια, έτσι; Η φωτογραφία έβγαζε ότι περνάει τζάμι και τα κατάφερε. Αυτό έχει να κάνει με την αξιοπρέπεια. Δεν ξέρω αν το πιάνουμε. Στέλνει τη φωτογραφία ο άνθρωπος στην οικογένεια που άφησε πίσω να δείξει ότι εντάξει, όλα καλά. Τι να πει; Ότι ψωμολυσσάει και τον κλωτσάνε σαν σκυλί; Θα τον κοροϊδεύουν. Αυτό γινόταν παλιότερα. Αργότερα έμαθα πως έλεγαν οι μετανάστες που είναι εδώ ότι δεν περνάνε καλά και οι δικοί τους δεν τους πίστευαν, νόμιζαν ότι τους λένε ψέμματα ώστε να μην έρθουν να χαρούν κι αυτοί ευημερία. 

Γιατί να νομίζουν κάτι τέτοιο; Το πράγμα θέλει πολύ ψάξιμο. Δε γίνεται σε ένα κείμενο να αναλύσω, πρέπει να τους δεις για να τους καταλάβεις. Όλους τους ανθρώπους. Για να τους καταλάβεις, πρέπει να ασχοληθείς μαζί τους. Να ζήσεις λίγο μαζί τους. Τότε μόνο θα αρχίσεις να αντιλαμβάνεσαι το γιατί και το πως και όλες οι απορίες σου θα απαντηθούν. Και θα γεννηθούν καινούριες. Θα σκέφτεσαι μα γιατί αυτή η γυναίκα κουβαλάει τόσα κιλά τούβλα στην πλάτη της και οι άντρες περιμένουν ανεβασμένοι σε σκάλες; Ή γιατί ενώ πεινάνε δεν δουλεύουν πιο σκληρά αλλά κάθονται και παίζουν γκρινιάρη ανακούρκουδα; Είναι θεωρίες, συνήθειες, τάσεις, η θρησκεία τους, το περιβάλλον, το κλίμα, όλα όσα τους καθορίζουν και είναι αιώνες που γίνονται. Εμείς γιατί είμαστε ΤΟΣΟ μαλάκες ΤΟΣΑ χρόνια; Γιατί; Πες μου. Που έχουμε όλη τη βοήθεια. Πες μου, σε παρακαλώ δηλαδή, γιατί εκείνους τους καταλαβαίνω, εμάς πάλι, όχι.

Επιστρέφω στην ταινία-ντοκιμαντέρ. Οι άνθρωποι λοιπόν, κακοπερνάνε. Επόμενο στάδιο, οι σωματέμποροι. Γιατί αυτό είναι. Υπάρχει μια τεράστια επιχείρηση σωματεμπορίας, δούλων, πορνών κλπ. πίσω από την μετανάστευση. Εκεί λέγεται κάτι σαν Τουριστικό Γραφείο. Πάνε λοιπόν στο "Τουριστικό Γραφείο" και λένε ότι θέλουν να πάνε στην Ευρώπη. Μη φανταστείτε τίποτα κυριλέ, α πα πα. Περπατάνε κει μέσα στα χώματα και τα σπασμένα τσιμέντα μεταξύ σκουπιδιών, ποντικιών και κατσαρίδων και λένε ρε Μαχμούτ, ξέρω γω, αυτός ο ξάδερφός σου που μου'χες πει την προηγούμενη φορά που ξέρει έναν που κανονίζει ταξίδια στην Ευρώπη που είναι; Κάπως έτσι φτάνεις στον σωματέμπορο. Αυτός σου ζητάει ένα εξωφρενικό ποσό του τύπου 2000 δολλάρια ξέρω γω, κάτι σα να σου ζητάνε εσένα 40-50 χιλιάρικα. Ο ένας έτσι; Όχι τόσα λεφτά 2-3 μαζί. Ο ένας. Δεν ξέρω τι κάνουν, ψάχνουν, στήνουν κώλο, δουλεύουν 2 χρόνια, κλέβουν, τα βρίσκουν, τα δίνουν. Και κει ξεκινάει το ταξίδι. Που ήταν γεμάτο υποσχέσεις. Κοινώς ψέμματα. Γιατί ο σωματέμπορος τα λεφτά θέλει και αν ασχολείται με πορνεία ίσως και κορίτσια. Σε μια απλή περίπτωση, χέστηκε για το αν θα φτάσουν ποτέ εκεί που νομίζουν ότι θα φτάσουν αυτοί που θα ταξιδέψουν. Τους έχει πει φυσικά ότι τους περιμένει δουλειά, καλύτερη ζωή, τι ωραία λα λα λα. Και τους χώνει σε ένα φορτηγό κάτω από μαρούλια, πατάτες, σκουπίδια, δεν ξέρω. Κάνουν ένα φρικτό ταξίδι δεκάδων ημερών μηνών δεν ξέρω πόσο. Στη διαδρομή, παίζει να τους πιάσουν σε κάποια από τα σύνορα και αν δεν σκοτώσουν τους παράνομους -που νόμιζαν ότι είναι νόμιμη η μεταφορά τους- τους στέλνουν πίσω και μόλις έχασαν 2000 δολλάρια. Αυτή είναι η καλύτερη περίπτωση. Εννοείται ότι ποτέ και σε καμία περίπτωση δε θα βρεις το γνωστό του ξαδέρφου του Μαχμούτ να του ζητήσεις το λόγο. Ο οδηγός της νταλίκας, ας πούμε, που μεταφέρει τους μετανάστες, είναι ένας άσχετος που στην καλύτερη περίπτωση αν τους πιάσουν, θα αρχίσει να τρέχει μακριά από το φορτηγό. 
Ας πούμε τώρα ότι προχωράει το ταξίδι μετά κόπων και βασάνων. Πιστεύει κανείς ότι έχουν φαγητό και νερό; Χαχα, κάτσε, περίμενε, ωραίο ήταν το αστείο. Ό,τι είχαν πάρει μαζί τους. Τους είπαν ότι το ταξίδι θα διαρκέσει 4 μέρες ξέρω γω. Πολύ ωραία. Φαντάζεστε ότι πήγαν στο σούπερ μάρκετ και ψώνισαν; Όχι. Πήραν ένα ξεροκόμματο ψωμί, θα το διαιρέσουμε στα 8 δια 4 εντάξει, καλά είναι. Έλα όμως που μπορεί, ας πούμε, να έχει γίνει μια κατολίσθηση παρακάτω, ένας βομβαρδισμός, ένας έλεγχος κάπου και το ταξίδι να γίνει 5,6,7, 10, 12 μέρες. Τότε αναμφίβολα, αρχίζουν και πεθαίνουν μέσα στην νταλίκα. Και κει τι έχουμε; Έχουμε μερικούς ζωντανούς και μερικούς νεκρούς ανάμεικτους σε ένα χώρο χωρίς παράθυρα, που χέζουν, κατουράνε εκεί μέσα και το μόνο που έχει κρατήσει τους ζωντανούς, ζωντανούς, είναι ότι ελπίζουν σε ένα καλύτερο μέλλον. Μη γελάτε, αυτό νομίζουν. Το πιο ωραίο απ' όλα είναι ότι παίζει μέσα στο φορτηγό να έχει πεθάνει η μάνα σου, το παιδί σου, η αδερφή σου και να τη βλέπεις δίπλα σου να σαπίζει νεκρή. Και φυσικά δεν παίζει να κάνεις φασαρία, να κλάψεις και τα σχετικά γιατί θα σε ακούσουν και τότε τέλος όλα. 

Καλά μέχρι εδώ; Ωραία ε; Πάμε παρακάτω.

Στην ταινία έδειχνε λοιπόν, την ιστορία δύο αγοριών, αδερφών. Μαζί ταξίδεψαν σε ένα τέτοιο άθλιο φορτηγό από την Ασία στην Ευρώπη. Βουνά, θάλασσες, των παθών τους τον τάραχο. Στη διαδρομή, πέθαναν διάφοροι και μέσα σε αυτούς ο ένας αδερφός. Έμεινε ο μικρούλης μόνος του. Έκλαιγε βουβά και σε κάθε ανατάραξη του φορτηγού του ερχόταν ο πεθαμένος πάνω του. Γιατί μη φανταστείτε άπλα, άνεση και σεζλονγκ με χυμούς ανανά. Σε μια γωνία όλοι μαζί. Πείνα; Δίψα; Καλά. Και δε μπορείς να κλαις γιατί χάνεις κι άλλες δυνάμεις, κι άλλα υγρά. Κάποια στιγμή το φορτηγό σταμάτησε, μετά από ούτε ήξεραν πόσες μέρες, ώρες κλπ. Όταν είσαι σε ένα σκοτεινό κουτί χωρίς παράθυρα, κάποια στιγμή χάνεις το χρόνο, δεν ξέρεις ούτε τι ώρα είναι, ούτε τι μέρα, ούτε τίποτα. Περίμεναν. Και περίμεναν. Και περίμεναν. Δεν κουνιόταν το φορτηγό για πολύ χρόνο. Δεν ακουγόταν τίποτα. Κάποια στιγμή φώναξαν. Τίποτα. Φώναξαν πάλι. Τίποτα. Άρχισαν να φωνάζουν με όσοι δύναμη τους είχε απομείνει. Κάποια στιγμή κάποιος άνοιξε το φορτηγό το οποίο φυσικά κλείδωνε απ' έξω, όπως όλα. Ο οδηγός είχε φτάσει στην Αγγλία, τους είχε παρατήσει μέσα και είχε φύγει. Σε ένα πάρκνιγκ κάπου. Αυτό θα έκανε έτσι κι αλλιώς. Κάποιος τους άνοιξε. Άρχισαν να τρέχουν. Με τι δυνάμεις τώρα πάρε και κατάλαβε. Τυφλωμένοι από το φως, με ακαμψία, γύρευε. Είχε ειδοποιηθεί η αστυνομία εντωμεταξύ που άρχισε να τους κυνηγάει. Κάποιοι ξέφυγαν. Το αγοράκι ξέφυγε. Τελευταίο πλάνο ταινίας: το αγοράκι πουλάει χαρτομάντηλα στο δρόμο και το προγκίζουν.

Και τώρα, θέλω να ρωτήσω: αυτούς τους ανθρώπους μαχόμαστε; Αλήθεια; Τι; Δεν είναι πιστευτή η παραπάνω ιστορία; Εύχομαι να μη χρειαστεί να μεταναστεύσει κανείς πια σε αυτόν τον κόσμο και όλοι να είναι ευτυχισμένοι στον τόπο τους γιατί χώρος υπάρχει για όλους. Να μη χρειαστεί να δει κάποιος "άπιστος" αν είναι ή δεν είναι έτσι. Βοηθάει πολύ ξέρεις ένα απλό ταξίδι στην Ασία, βοηθάνε οι φωτογραφίες, βοηθάνε τα κείμενα, τα ντοκουμέντα, τα βιβλία, η ιστορία. Και γιατί όχι, να πας να ρωτήσεις έναν μετανάστη, τυχαία διάλεξε, και πες του: πως ήρθες εδώ; Να δούμε, θα σου απαντήσει "με την Emirates μέσω Μπαχρέιν, μείναμε σε ένα γαμάτο ξενοδοχείο κάτσε να σου πω"; Γιατί, πραγματικά το πιστεύω, αν δεις έστω και λίγο πόσο βαθιά υποφέρουν όσοι αναγκάζονται να παρατήσουν τα πάντα γιατί κάποιοι άλλοι τους έχουν κάνει το βίο αβιώτο, τότε αλήθεια θα τους δεις με μεγαλύτερη συμπάθεια. Δεν φταίνε αυτοί και σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να τους κυνηγάμε. Ψηλά πρέπει να στοχεύουμε. Όχι στα χαμηλά και στα πονεμένα. Αλλά στους κώλους που κάθονται σε μεταξωτά μαξιλάρια.
 

Όλοι έχουμε από μία.

Ναι, καλή βδομάδα και τα σχετικά, ελπίζω όλα καλά, αλλά επειδή έχω δει πολλές ταινίες, έχω μία γνώμη όπως όλοι και διψάω να την πω γιατί θα σκάσω:

1) 12 χρόνια σκλάβος.

για τον πούτσο. Μου σπάσανε τα αρχίδια. (Τέλεια κριτική;) Μας δουλεύετε; Σας παρακαλώ πάρα πολύ που έφαγα 3 ώρες να βλέπω μαστιγώματα. Τι ανωμαλία είναι αυτή με τη βία γαμώ την πουτάνα μου; Τι διαστροφή τελειωμένη είναι αυτή μου λες; Τι μου δίδαξε δηλαδή εμένα τώρα αυτή η ταινία; Τι μου είπε ρε παιδί μου; Είδα καμία φανταστική ερμηνεία; ΟΧΙ. Είδα την ιστορία ενός μαύρου ίδια με 78392764682893781937812993816377265367273671828 άλλων, είδα κακή διανομή (μα βάζεις το τεκνό τον Μάικλ Φασμπέντερ να κάνει τον κακό; Αυτός γαμάει και συ λες τι μάτια είναι αυτά μπράβο αγόρι μου έτσι), με τον Μπραντ Πιτ να κάνει το μεσσία; Στιβ Μακ Κουίν έχεις γνωριμίες και διάσημους φίλους.

2) Ο μπάτλερ.

Αυτή μάλιστα. Αυτή ναι. Θες να μου δείξεις ταινία με μαύρους που βασανίστηκαν και παράλληλα να με ξεστραβώσεις γιατί είμαι μπάζο στη χωματερή και δεν έχω ιδέα; Ορίστε. Η αληθινή ιστορία ενός μαύρου και παράλληλα όλη η ιστορία με αληθινά ντοκουμέντα για την ιστορία της σκλαβιάς και την απελευθέρωση των μαύρων από τα παλιά μέχρι σήμερα. Και ερμηνείες ωραιότατες. 

Παρένθεση: θες να μου δείξεις βία; Άμα θες τόσο πολύ να μου δείξεις βία γιατί να μη δω το the act of killing, ένα 3ωρο ντοκιμαντέρ που σου έρχεται αναγούλα από την χαρά που έχουν οι εν ζωή γκάνγκστερς να σου αφηγούνται πως έκαναν γενοκτονία; Όχι να μην το δω να ξέρω τι έγινε ή τι γίνεται στον γαμημένο τον πλανήτη μου, ας περιμένω το game of thrones, άλλη αρχιδιά από κει γεμάτη βία χωρίς νόημα. Κλείνει η παρένθεση.

3) August: Ausage County.

Εντάξει. Το ότι η Μέριλ Στριπ είναι η καλύτερη ηθοποιός του πλανήτη φαντάζομαι είναι γνωστό. Αλλά άμα θέλουμε να μιλήσουμε για ερμηνεία, ας σταθούμε εδώ. ΕΝΤΑΞΕΙ. Τίποτα. Αυτά. Στην ταινία αυτή νομίζω διαγωνίζονται ποιος θα παίξει καλύτερα. Νικάει η Μέριλ αλλά και πάλι. Αξίζει να τη δεις. Γιατί η μπουρδελο-οικογένεια που δείχνει είναι απολύτως υπαρκτή, τυχεροί όσοι ευτυχισμένοι δε συνάντησαν ποτέ έστω ένα τόσο δα κομματάκι από μία τέτοια οικογένεια στο διάβα τους. Πάντως υπάρχει. Καμία υπερβολή. Η ταινία δεν είναι το αριστούργημα που δε θα ξεχάσεις ποτέ αλλά τελικά θα το θυμάσαι για την ένταση που σου προκαλεί. Εύγε. Πέρασα 2 θαυμάσιες ώρες. Σφιγγόμουν και τσαντίστηκα αλλά εύγε.

Μίνι παρατήρηση: μου φάνηκε ελαφρώς λάθος η διανομή στο ρόλο του Γιούαν ΜακΓκρέγκορ. Ντάξει, τον αγαπώ, είναι θεός, κούκλος κλπ ναι, αλλά 50 χρονών δε φαίνεται. Σόρι. Δεν κολλάμε εκεί, αλλά λέμε τώρα. Τη γνώμη μας. Κι έτσι.

4) Blue Jasmine.

Δε θα μπορούσα να αναφέρω την Μέριλ και να μην αναφέρω την αντικαταστάτριά της την υπέρτατη πανέμορφη θεά Κέιτ Μπλάνσετ, εξίσου φανταστική ηθοποιό. Πάνω στην Κέιτ ξεκουράζεται το βλέμμα σου. Πανέμορφη και υπέροχη ηθοποιός. Εντάξει. Τέλεια ερμηνεία από την Κέιτ, πίπα η ταινία από τον Γούντι. Τι μας είπες ρε Γούντι. Για πες μας, τι μας είπες σε αυτήν την ταινία; Κάτι που δεν ξέραμε; Κάτι που ξέραμε και μας το είπες με άλλο τρόπο; Όχι, όχι, σε όλα όχι. Το ότι είσαι αυτός που είσαι, προσωπικά εμένα δε μου λέει απολύτως τίποτα. Μόνο για ένα πράγμα αξίζεις μπράβο. Για το ότι ξέρεις να διαλέγεις ηθοποιούς. Γιατί αν έβαζες άλλους ηθοποιούς να παίξουν αυτό το έργο θα έδιναν και καφάσια με ντομάτες μαζί με το εισιτήριο. Εγώ αυτό σκέφτομαι όταν βλέπω ένα έργο. Το διαχωρίζω. Άλλο πράγμα οι ηθοποιοί, άλλο το σενάριο. Αν βάλεις το σενάριο μόνο του, στέκεται; Μας λέει κάτι; Μας ενδιαφέρει; Έχει λόγο ύπαρξης; Στην περίπτωση του Blue Jasmine, όχι, όχι και πάλι όχι. Ζήτω η Κέιτ Μπλάνσετ. Ανασταίνει ταινίες.

5) Frozen.

Στο σημείο αυτό θέλω να ζητήσω προσωπικά συγνώμη σε αγαπημένες φίλες που είδαν την ταινία αυτή με τα παιδάκια τους και έκλαιγαν. Μανούλες είναι, αγαπημένες, γλυκούλες, ζουζούνες και το καταλαβαίνω. Αλλά εγώ που δεν είμαι μανούλα και είμαι σκληρή σαν πέτρα, έχω να πω το εξής:

ΤΙ ΜΑΛΑΚΙΑ ΗΤΑΝ ΑΥΤΗ ΠΑΝΑΓΙΑ ΜΟΥ! Μου σπάσανε τα νεύρα. Αυτή η ταινία μαζί με το Brave είναι οι δύο χειρότερες έβερ νομίζω. Υπάρχουν οι αδιάφορες, οι κακές αλλά αυτές είναι οι χειρότερες. Νομίζω πως ο Λάσιτερ βαρέθηκε. Έχει πνιγεί στο χρήμα, έχει αφήσει εκεί τίποτα 700-800 δισεκατομμύρια σε κάποιο συρτάρι κι όταν μαλάκες θέλουν να κάνουν ταινία του λένε: «Χέι Τζον θέλω να κάνω μια ταινία». «Οκ μαλάκα, πάρε από το τρίτο συρτάρι δεξιά όσα θες και μη με ξαναενοχλήσεις, τώρα πίνω Πίνα Κολάντα στην αιώρα». «Εντάξει Τζον, μπάι». «Τουουτ... τουουουτ..»

Δεν είναι δυνατόν ο άνθρωπος, και εν συνεχεία η εταιρία, που έφτιαξε το Toy Story, το Nemo, το ΓΟΥΟΛ-Ι!!!!! (Wall-E), το μεγαλύτερο αριστούργημα έβερ, να κάνει ΤΕΤΟΙΕΣ πίπες. Δε γίνεται. Και τώρα έμαθα ότι είναι φίλος του θεού Χασάο Μιγιαζάκι (Πριγκίπισσα Μονοκόκε, Ταξίδι στη Χώρα των Θαυμάτων, το Κινούμενο Κάστρο) και του έκανε και τις παραγωγές για τις αμερικάνικες εκδοχές σε κάποιες ταινίες του... Ε μετά από αυτό τι να πω. ΤΡΕΛΑΘΗΚΕΣ ΤΖΟΝ; Τραγούδια χωρίς λόγο, τραγούδια πήγαινε, τραγούδια έλα, τραγούδια κόντρα, τραγούδια το πρωί, τραγούδια το μεσημέρι, τραγούδια και το βράδυ.. ΔΕ ΓΑΜΙΕΣΑΙ! Ποιο παιδί ποιας ηλικίας είδε αυτή τη μαλακία το Frozen και δε βαρέθηκε; Όχι πες μου. Όχι μη μου πεις γιατί θα αρχίσετε: το δικό μου! Το δικό μου! Δεν σας πιστεύω. Το είχατε αφήσει να κοιμάται και νομίζατε ότι βλέπει. Δεν υπάρχει περίπτωση παιδί να κάτσει ήσυχο βλέποντας αυτήν την υπέρτατη πίπα. Στο Brave η πρωταγωνίστρια είχε πρόβλημα με τη μάνα της. Στο Frozen είχε με την αδερφή της. Τι έγινε; Είχαμε τον Γούντι Άλεν να λύνει τα προβλήματά του μέσω των ταινιών του, τώρα και σεις; Εμείς τι φταίμε; Οι ψυχίατροι κλέφτες θα γίνουν; Ήμαρτον.

6) American Hustle.

Ντάξει. Ωραίο. Το να βλέπεις τον γκόμενο Κρίστιαν Μπέιλ να είναι σα σαβούρης, είναι η απόδειξη του ότι ΟΛΟΙ μπορούμε να είμαστε ή σαβούρηδες ή ωραίοι. Η επιλογή δική μας. Σημείωση: όλα τα λεφτά η σκηνή με τον Μπράντλεϊ Κούπερ να φοράει ρόλεϊ στα μαλλιά. Έπεσα κάτω. Κατά τα άλλα σιγά την ερμηνεία του Μπράντλεϊ. Ο ίδιος μου φαίνεται σε όποια ταινία τον έχω δει, συγνώμη αν είναι φίλος σας και τον προσβάλλω. Αντίθετα ο Κρίστιαν, προσωπικός μου φίλος, πίναμε Πίνα Κολάντα προχτές στην αιώρα, είναι πολύ καλός, αυτός μάλιστα, έπαιζε καλά.

Η ζουζούνα, υπερ-κούκλα, πανέμορφη, καλούλα ηθοποιός δεν τρελαίνομαι,  Τζένιφερ Λώρενς, αλλά υπερ-συμπαθώ γιατί δεν είναι καθόλου ψωνισμένη και το λένε όλοι στις παρέες τους, θεωρώ ότι ήταν ένα λάθος στη διανομή. Έχει μπέιμπι φέις ρε άθρωπε, τι τη βάζεις με καούκα ξανθιά σαν την Τζόαν Κόλλινς, δεν βλέπεις ότι δεν της πάει; Μου θύμιζε κάτι μικρομέγαλα 5χρονα αμερικανάκια που τα πάνε σε διαγωνισμούς στην τηλεόραση με κραγιόν και κοτσίδες με φιόγκους, έλεος. Γιατί έπρεπε να της βάλεις καούκα; (στμ για τους άσχετους: καούκα = περούκα). Πείραζε δηλαδή να είναι τα μαλλιά της κάτω; Μου κλώτσαγε φιλαράκι συγνώμη. Έπαιζε καλά το κορίτσι και γω κοίταζα την καούκα.

7) Οι εραστές μένουν ζωντανοί. Only lovers left alive. Τζιμ Τζάρμους. Ο φίλος μας.

Αυτός και να κλάσει σε ταινία και μετά να βγάλει τίτλους τέλους, πάλι θα συγκινηθώ, θα χειροκροτήσω και θα πω μπράβο. Τα ίδια με τον Αλμοδοβάρ. Ή τον Τζον Γουότερς. Ή τον Ντάρεν Αρονόφσκι. Ή τους αδερφούς Κοέν. Ή τον Κρίστοφερ Νόλαν. Inception. Όου- Μάη- Γκοντ. Είναι μερικοί σκηνοθέτες που είναι πέρα από όλα. Αυτοί, όταν κάνουν ταινία δεν ασχολείσαι με μικρολεπτομέρειες, που βρήκε τα λεφτά ο πρωταγωνιστής, γιατί πήγε από κει αφού πήγαινε από την άλλη κλπ. Δε βλέπεις Παπακαλιάτη που όλοι ζούνε άνεργοι στην Πλάκα, δεν είναι το ίδιο. Αυτοί οι σκηνοθέτες -και ουχί ο Παπακαλιάτης- είναι πέρα και πάνω από όλα. Μεροληπτώ.

9) Her.

Θα το δω άμεσα. Θα μου αρέσει. Γιατί ο Σπάικ Τζονζ πάει μαζί με την παρέα από πάνω. Πέρα από όλα.

10) Ο Λύκος της Γουόλ Στριτ.

Θα το δω άμεσα. Νομίζω πως θα μου αρέσει. Το τρέιλερ γαμάει. Ο Σκορτσέζε ξέρει να κάνει ταινίες, ξέρει να κάνει παραγωγές (Boardwalk Empire- ΕΝΤΑΞΕΙ), ο ξανθός Λεονάρντο κατέρρευσε το μύθο του κούκλου μπέιμπι φέις μάη ας και μας έπεισε ότι ΞΕΡΕΙ να παίζει και είναι ΠΑΡΑ πολύ καλός σε Ο,ΤΙ και να κάνει. Οπότε;

11) Και μια κωμωδία έτσι στο τσακίρ κέφι γιατί τη θυμήθηκα και έκρινα ότι είναι μία από τις καλύτερες που έχω δει. Γέλασα τόσο πολύ, μα τόσο πολύ που δε λέγεται. Όλους εκεί μέσα τους αγαπώ έναν προς έναν. Τους βγάζω το καπέλο και τους προσκαλώ για Πίνα Κολάντα στη βεράντα.

This is the End. Ελληνικά, το Τέλος του Κόσμου. Το σκέφτομαι και δακρύζω.

12) Άντε και δυο κωμωδίες ακόμα έτσι επειδή μου ήρθε λίγη καλοσύνη από το πουθενά:

Bridesmaids, ελληνικά Φιλενάδες. Η χοντρούλα Μελίσα Μακάρθυ που έπαιζε και στη σειρά Οικογένεια Γκίλμορ και την αγαπούσα από τότε, τα σπάει. Όλες τα σπάνε σε αυτήν την ταινία. Δεν το περιμένεις.

Σημείωση: γενικώς άμα σας αρέσουν οι κωλομελογλυφάτες κωμωδίες με δάκρυα, αυτές που προτείνω εδώ δεν έχουν καμία σχέση. Άμα θέλετε κλασίματα, σπασίματα, καφρίλες, τότε να τις δείτε.

The Heat. Σαντράκι (Μπούλοκ) με Μελίσα Μακάρθι. Πολύ γέλιο. Νιανιά λίγο αλλά πραγματικά αστεία.

13) Και μια ταινία πολύ σκληρή, παλιότερη, που λάτρεψα:

Tyrannosaur. Τυραννόσαυρος. Σας ενδιαφέρει η αγγλική μιζέρια; Να το πω αλλιώς. Νομίζετε ότι εσείς ζείτε μίζερα; Χα!

Αυτά. Σι γιου σουν ιν ενάδερ καρτούν.

ΥΓ1) Εννοείται ότι δεν ήταν μία γνώμη αλλά οχτακόσιες δώδεκα αλλά δεν πειράζει ε;

ΥΓ2) Η Πίνα Κολάντα πίνεται ή είναι τελείως για τον πούτσο;

ΥΓ3) Αυτή η καινούρια αρχιδιά -ιός προφανώς- που έχει κατακλύσει το ίντερνετ και ανάβει πάνω σε τυχαίες λέξεις τι είναι; Δε μπορεί να κάνει κάποιος κάτι; Έλεος ρε φιλαράκι.

Ωδη στο Τελεμάρκετινγκ.

Άκου να δεις τώρα τι γίνεται. Για κάποιο λόγο που κανείς δεν ξέρει, ανοίγεις την τηλεόραση. Επειδή είσαι γυναίκα, θυμάσαι κάτι άλλο, την αφήνεις, πας στο κάτι άλλο, εκεί θυμάσαι κάτι άλλο, η τηλεόραση παίζει εντωμεταξύ, πας στο κάτι άλλο, εκεί θυμάσαι κάτι άλλο, μην τα πολυλογούμε έχεις φτάσει στη βεράντα και φτιάχνεις τα λουλούδια. Έχεις χώματα στα χέρια, νερά, λάσπες δεν ξέρω, και η τηλεόραση παίζει. Επειδή είσαι κοντά στην μπαλκονόπορτα και την έχεις φυσικά ανοιχτή επειδή ο καιρός είναι ωραιότατος, ακούς την τηλεόραση και φυσικά δεν μπορείς να κάνεις τίποτα πια για να σηκωθείς να την κλείσεις. Δεν μπορείς να αφήσεις όσα κρατάς και έχεις στοιχίσει, τοποθετήσει, μετρήσει κλπ για να την κλείσεις.

Και κει αρχίζει η πλύση εγκεφάλου. Το Μπραζίλ το έχετε δει; Το Κουρδιστό Πορτοκάλι; Όχι; Δεν πειράζει, παρακολουθήστε:

Λοιπόν, ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΙ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΩΣ και όποιος μου τα πάρει θα γίνει ο καλύτερος φίλος μου:

1) Τον κόφτη λαχανικών Nicer Dicer μόνο με 29.99 συν τα έξοδα αποστολής καμιά δεκαριά ευρώ γιατί είμαστε κουλοί να πάμε στην Ευριπίδου και να πάρουμε ένα κόφτη με 2 ευρώ. Αυτός είναι ο καλύτερος ο δυνατότερος κόβει έπιπλα τα κάνει ροκανίδια να έχετε τις απόκριες να πετάτε άμα δεν σας περισσεύουν για κονφετί. Επίσης δείχνει, (ναι, γιατί έριχνα και ματιές) τον κύριο μάγειρα που κόβει τόσο εύκολα και ωραία τα καρότα τα αγγούρια και όλα τα καλά με το nicer dicer να τα αποθηκεύει σε πολλά nicer dicer τάπερ, ενώ η συσκευασία άμα δεν έχεις τυφλωθεί μέχρι να τελειώσει η διαφήμιση, βλέπεις ότι δίνει μόνο ένα τάπερ. Εγώ άμα κόψω πάρα πολλά λαχανικά και τα κάνω φέτες που θα τα βάλω; Βοηθήστε με και μην πείτε γιατί να κόψεις τόσα λαχανικά ή στον κώλο σου. 



2) Δύο ζεύγη Hot Buns να κάνω κότσους-φωλιές τα μαλλιά μου. Εν έτη 2014 που όλες οι γκόμενες είναι αχτένιστες με τα μαλλιά στη μάπα, διαφημίζουν κότσους του 1986. Τα δύο ζεύγη Hot Buns συμφέρουν γιατί στα δίνουν μόνο με 19.80 συν τα έξοδα αποστολής άλλα πόσα. Είναι και πανεύκολο. Τα κάνεις έτσι, ναι, έτσι, τα στριφώνεις, κλείνεις την κόπιτσα του hot buns και είσαι έτοιμη για Μέγαρο τουλάχιστον. Μπορεί να μη σε διαβεβαιώνει κανείς ότι δε θα ανοίξει η κόπιτσα και δε εκτιναχθεί το hot buns σε ανύποπτο χρόνο σαν λάσσο, αυτό που έχει σημασία είναι ότι είσαι έτοιμη για νύφη. Βέβαια, από το σημείο που τα κάνεις έτσι, έτσι κι έτσι και βάζεις το λάστιχο με την κόπιτσα, δεν δείχνει πως καταλήγεις να είσαι με τέλειο κότσο. Προφανώς πας στο κομμωτήριο και στα κάνουν. 



3) Απαραιτήτως και χωρίς δεύτερη κουβέντα, μπορείτε να κλάσετε τα προηγούμενα αλλά αυτό ΤΟ ΘΕΛΩ ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ. Είναι φτηνό, τσάμπα θα έλεγα, κάνει μόνο 34.90 συν τα έξοδα αποστολής. Είναι το απόλυτο αξεσουάρ για τους κοντούς. Εμένα μου έχει μείνει τραύμα γιατί όταν ήμουν μικρή μου έλεγε η μαμά μου ότι είμαι κοντούλα και ότι τα αρώματα μπαίνουν σε μικρά μπουκαλάκια. Αργότερα είδα ότι ήμουν φυσιολογική αλλά λέγε λέγε το κοπέλι κάνει τη γριά και θέλει (άσχετο αλλά το πιάνετε) οπότε μου έμεινε και όποτε βλέπω ψηλούς τους βάζω να μου πιάνουν κάτι από τα ντουλάπια θέλω δε θέλω κάτι, έτσι για εκδίκηση. Το απόλυτο λοιπόν αξεσουάρ είναι το Be Tall. Το λέει και το όνομά του. Γίνε Ψηλός. Είναι γαμάτοι μισοί πάτοι παπουτσιών από σιλικόνη και μπορείς να βάλεις ένα, δύο ή όλους μαζί, αναλόγως πόσο κουβάς είσαι. Το καλύτερο όλων είναι ότι δε λέει πουθενά ότι όσο σηκώνεις τη φτέρνα, τόσο αυτή θα βγαίνει από το παπούτσι με αποτέλεσμα να τρως χυμες και να είσαι ψηλός με κάταγμα στο σαγόνι. Παρόλα αυτά, ΤΟ ΘΕΛΩ. Γιατί να πάρω παπούτσι με τακούνι; Γιατί να αποδεχτώ τον εαυτό μου; Γιατί να μη βάλω λίγο χαρτόνι που είναι τσάμπα; Γιατί να μην πάρω το σουτιέν της γυναίκας μου εκείνο το μαλακό με τα μαξιλαράκια (άμα είμαι άντρας και δεν είμαι ο Πρινς) και να τα χωσω στα παπούτσια μου; Θα φαίνομαι και πιο ψηλός και πιο άντρας στη γυναίκα μου, δε θα μου λέει πια άντε ρε τάπα και όλα θα φτιάξουν στη ζωή μου. ΘΕΛΩ ΜΠΙ ΤΟΛ. 




Ευχαριστώ πολύ.

Καλή Χρονιά για ποιον;

Για όποιον δεν είναι μαλάκας τρόμπας να τρομπάρει μαλακία μέχρι να σκάσει. Γι' αυτόν θα είναι καλή χρονιά. Για τους υπόλοιπους, το αποδεικνύουν οι καιροί, θα είναι μια μαλακία. Αφού είναι ηλίθιοι, ποιος τους φταίει.

Έχω τα νεύρα μου οπότε είναι καλή ευκαιρία να πιάσω στο στόμα μου μερικούς γιατί με κούρασαν. Όπως και γω ενδεχομένως να κουράζω κάποιες φορές έτσι κι αυτοί με κούρασαν. Ποιοι τώρα; Να σου πω αμέσως:

1) Οι ψωνάκηδες επιδειξίες, κοίτα τι ωραίο που το είπα, το έκανα, κοίτα πόσα ξέρω.
2) Οι καθυστερημένοι τυφλοί και δεν εννοώ τους έχοντες ειδικά προβλήματα που είναι μια χαρά άνθρωποι. Εννοώ αυτούς που είναι ηλίθιοι ανήμποροι να αντιληφθούν το σκατό στη μύτη τους και λένε θεωρίες, αυτοί που λένε αχ δε θα έκανα ποτέ κάτι τέτοιο και είναι αυτό που κάνουν συνέχεια, αυτούς που είναι γκαβοί να δουν τα χάλια τους και σχολιάζουν το σύμπαν, το κάρμα και όλα όσα δεν έχουν ιδέα τι είναι.
3) Οι "δε γίνεται", οι αρνητικοί, όσοι βρίσκουν πρόβλημα, σφάλμα, λάθος, ασχήμια παντού.

Εκτός από αυτούς με κούρασαν πάρα πολύ, όλοι αυτοί οι ηλίθιοι γύρω μας, είναι τόσοι πολλοί γαμώ την πουτάνα μου, ΤΟΣΟΙ ΠΟΛΛΟΙ, ορδές μαλακισμένων γύρω μας, δεκάδες χιλιάδες μαλάκες κοιμισμένοι. Κι όσο σκέφτομαι ότι είναι κι αυτοί με την παρέα τους και λένε εμάς μαλάκες ηλίθιους βλάκες θέλω να βρω την πιο αιχμηρή γωνία και να ρίξω μια καλή να τελειώνω. Ποιος έχει δίκιο; Στην προκειμένη κανείς μιας και το ανθρώπινο είδος είναι για τον πούτσο και ούτε. Τα ζώα, που αρέσκονται πολύ να λένε ζώα τους ανθρώπους όταν θέλουν να τους βρίσουν, δεν κάνουν τόσες μαλακίες, για την ακρίβεια, δεν κάνουν καμία μαλακία. Το ένστικτο έχουν, αγάπη, ενδιαφέρον, περιέργεια, και πάνε. Αυτά. Εμείς, αυτοί που μπορούμε να επικοινωνούμε τηλεπαθητικά, να πιάνουμε πράγματα, να σκεφτόμαστε πολύπλοκα, να κάνουμε τόσα και τόσα, είμαστε βρύα και λειχήνες και ούτε, και αυτά τα προσβάλλω. Άκου ζώα. Ποτέ ζώα. Μπάζα ναι, ζώα όχι. Βαρέθηκα. Κουράστηκα βασικά. Ναι μωρέ, εσύ η τέλεια κουράστηκες από την βλακεία του κόσμου. Όχι, δεν είμαι τέλεια, είμαι ΜΙΑ ΚΟΥΡΑΔΑ όπως και όλοι οι υπόλοιποι. Και ούτε κουράδα, κάτι ακόμα μικρότερο και άνευ σημασίας, δεν έχει καμία σημασία κανείς μας. Από κανενός τον κώλο δεν ανατέλλει ο ήλιος όσο και αν το νομίζετε. Γι' αυτό βαρέθηκα. Βαρέθηκα το δικό μου εγωισμό, βαρέθηκα των άλλων, βαρέθηκα να νοιάζομαι, βαρέθηκα να μη νοιάζονται, βαρέθηκα να μη νοιάζομαι και γω μετά, βαρέθηκα, σκυλοβαρέθηκα, βρίσκω το παιχνίδι βαρετό.

Όχι, δεν σας ξέχασα τριμάλακες ηλίθιοι. 
Ψωνάκηδες επιδειξίες είστε μικρότερη κουράδα από μένα. Αλήθεια σας το λέω. Όλοι έχουμε ανάγκη να μας δίνουν σημασία, να μας λένε μπράβο, να μας αγαπάνε. Αλλά έλεος. Άμα έχετε τόση ανάγκη τον προβολέα, καταρχήν τραβάτε σε ένα καλό ψυχίατρο, δε θα γίνουν κλέφτες οι άνθρωποι. Προσοχή βέβαια να βρείτε το σωστό θεραπευτή γιατί καν και καν έχουμε δει να πηγαίνουν σε ψυχίατρο χρόνια και χρόνια και να είναι πιο μαλάκες από τότε που ξεκίνησαν. 
Σε δεύτερη φάση, γιατί σιγά μην πάτε σε γιατρό, πάρτε μια λάμπα μεγέθους του Ολυμπιακού Σταδίου, βάλτε τη στο δωμάτιό σας, φορτώστε τους τοίχους καθρέφτες και κοιτάζετε τη φάτσα σας όσο θέλετε. Μπορείτε να απαγγέλλετε και ποίηση ή να τραγουδάτε, να διαβάζετε, να παίζετε μαλακία, ξέρω γω, ό,τι νομίζει ότι είναι καλός ο καθένας και μετά να φτύνετε και λέτε φτου να μη σε ματιάσω. Κι αυτά είπαμε, σπίτι σας. Γιατί έξω είναι κλάσεις γοητευτικότερο να ανακαλύπτουμε εμείς πόσο έξυπνοι ωραίοι φανταστικοί σπιρτόζικοι καλοί γαμιάδες χειροτέχνες καλλιτέχνες είστε. Το να πηγαίνεις και να λες μόνος σου όσα ξέρεις και όσα έχεις κάνει ή να βρίσκεις ευκαιρία να πετάξεις την πληροφορία είναι μαλακία, λυπητερό και θέλω να σου κάνω πατ πατ στην πλάτη. Και γω το έχω κάνει πολλές φορές. Έχω πει σε κρυωμένο, πιες αυτό το έμαθα στο Νεπάλ. Στ' αρχίδια μας που το έμαθες ρε, πες πιες αυτό, θα σου κάνει καλό και τέλος. Άμα σε ρωτήσει ο άλλος που το έμαθες πες του. Κατάλαβες; Δε χρειάζεται να λες να λες να λες. Τι μας το λες; 
Ο άλλος κάθεται λέει κάτι και αναφέρει ένα όνομα του σούπερ γαμάω φιλόσοφου που έδρασε για δυόμιση ώρες στην Γαλλία του 14 αιώνα και δε λέει περισσότερα να ξεστραβώσει κανένα, όχι, το πετάει γιατί ή που πρέπει να τον ξέρουμε όλοι ή που θα πρέπει να κάνουμε τον κόπο να τον ψάξουμε. Α ΓΑΜΗΣΟΥ, ευχαριστώ. 
Και συ που είσαι ημιμαθής και συ που είσαι πολυμαθής, σε γράφω στα παπάρια μου άμα είσαι ηλίθιος και μαλάκας και κομπλεξικός και θες την προσοχή. Πες το τουλάχιστον σε κάποια φάση, θέλω προσοχή, θέλω αγάπη. Εγώ το λέω, θέλω αγάπη, θέλω αγκαλιά. Δεν είναι κακό, φυσιολογικό είναι. Α γαμήσου λοιπόν γιατί σε βαρέθηκα και δεν σε έχω όρεξη. Επίσης, να ρωτήσω, δε θες να κάνεις παρέα με φυσιολογικούς ανθρώπους; Θες να έχεις αυλή; Θες να είσαι με άλλους φιλόσοφους παρέα και από κάτω να σε χειροκροτάνε; Δε θες να δώσεις τα φώτα σου; Επίδειξη μόνο θες να κάνεις; Πρόσεχε γιατί οι από κάτω καμιά φορά πετάνε και πέτρες. Δε φταίνε αυτοί που δεν έκανες κανένα κόπο να τους βοηθήσεις να δουν το φως από τα δικά σου μάτια.

Εσείς καθυστερημένοι τυφλοί είστε οι αγαπημένοι μου. Εσάς θέλω να σας χώσω μία καλή στο κούτελο και μετά να σας αγκαλιάσω. Είστε τόσο τυφλοί, τόσο λαμπερά, φανερά, ολόγιομα τυφλοί που βγάζει μάτι. Δε βλέπετε την καμπούρα σας και είναι φοβερό πόσο παραμορφωμένη είναι η οπτική σας. Εσείς είστε συχνά και ψωνάκηδες πράγμα που είναι διπλό κακό γιατί είστε και μαλάκες και τυφλοί, φοβερό. Τουλάχιστον ο σκέτος ψωνάκιας αγωνιά να μάθει περισσότερα μην του φύγει καμία τελεία και ξεφτιλιστεί (κατά τη γνώμη του γιατί βασικά κανείς δε νοιάζεται, όλοι πετάμε ή κάνουμε μαλακίες) και μετά έχω την υποψία ότι μπορεί και να κλαίει μόνος του στο δωμάτιό του γιατί νιώθει τη μοναξιά και τη μαλακία του. Εσύ όμως κλαις; Νιώθεις τίποτα; Γιατί έτσι γκαβός και ψωνάκιας που είσαι τι να καταλάβεις; Νομίζεις ότι όλα τα παίρνεις χαμπάρι και δεν χαμπαριάζεις την τύφλα σου τη μαύρη.

Εσείς οι αρνητικοί. Ααα εσείς θέλετε ροχάλα και μετά μια τούρτα μπαγιάτικη στη μάπα να κολλήσει να στάζει στα βρακιά σας. Τους δείχνεις φωτογραφία με λουλούδια, πετάνε σχόλιο καταστροφής. Τους δείχνεις χαμογελαστό μωρό με φόντο ηλιοβασίλεμα, βλέπουν όλεθρο. Και φυσικά δε γίνεται. Τίποτα δε γίνεται. Παντού υπάρχουν εμπόδια, προβλήματα, λάθη, ασυνέχειες, κόμπλες και άλλα δεινά. Το γεγονός ότι μερικά πράγματα δεν υπάρχουν χωρίς το σετ τους το γνωρίζουν; Το Πρόβλημα, για παράδειγμα, δεν υφίσταται χωρίς τη Λύση το ξέρουν; Αν δεν υπάρχει το ένα, δεν μπορεί να υπάρξει το άλλο. Δε γίνεται διαφορετικά, έτσι είναι τα πράγματα. Αν ούτε αυτό δεν είναι έτσι γι' αυτούς, γιατί και αυτό είναι λάθος, στραβό και δε γίνεται, τότε γιατί, μα γιατί, δεν ανοίγουν ένα λάκκο, να ξαπλώσουν μέσα, να σταυρώσουν τα χεράκια τους, να καρφώσουν και ένα σταυρό στο κούτελο και να περιμένουν να πεθάνουν; Έτσι κι αλλιώς κατά κει πάνε, σκορπίζουν και τον αρνητισμό τους όπου βρουν, οπότε άμε στο καλό άνθρωπέ μου. 
Βεβαίως και δω και παντού, υπάρχει λύση, αυτή του γιατρού, του ψυχίατρου, του ψυχολόγου, του σύμβουλου ψυχικής υγείας, του βελονιστή, του ομοιοπαθητικού ή δεν ξέρω ποιου άλλου θα μπορούσε χαλαρά να βοηθήσει ώστε να δουν αυτοί οι άνθρωποι, και όλοι όσοι έχουν τύφλα στα μάτια, ότι η ζωή είναι όμορφη και μεις την κάνουμε μαλακία. 

Αυτά. Είναι σίγουρο ότι έχω ξεχάσει διάφορα τόσο θυμωμένη που είμαι αλλά τι σημασία εχει; Αν συνεχίσω να θυμώνω τότε καταρρίπτω όσα είπα. Επιλέγω λοιπόν να πάω το σκύλο βόλτα που σίγουρα θα με κάνει χαρούμενη. Οι υπόλοιποι κάντε ό,τι καταλαβαίνετε. Τσιρς.