2009.

Τελευταία μέρα σήμερα. Του χρόνου, όχι δικιά μου. ...Καλά, άμα πεθάνω θα το μάθετε, αλλά δε νομίζω. Βέβαια όλα είναι πιθανά με μένα αλλά δε νομίζω να τεζάρω σήμερα, αν και χτες εκεί που πήγαινα να βάλω τα λαμπάκια του χριστουγεννιάτικου γαμοδεντρακίου στην πρίζα, με χτύπησε το ρεύμα και το στόμα μου είπε όσες κακές λέξεις ξέρω κι άλλες που εφηύρα εκείνη τη στιγμή. Γεννητικά όργανα, άγιοι, γείτονες, συγγενείς και φίλοι, πέρασαν από το στόμα μου όσο το ρεύμα διοχετευόταν στο δαχτυλάκι μου. Καλά που επέζησα να λέτε κι ευτυχώς που δεν το πήρα να το βάλω σε κανένα κώλο.

Την τελευταία αυτή μέρα του 2009 θέλω να δηλώσω τη δυσαρέσκειά μου και την αντιπάθειά μου για όλα όσα μου τη σπάνε σ' αυτό εδώ το κωλοχανείο που ζούμε. Σχεδόν όλα δηλαδή γιατί οι φίλοι και κάποιοι συγγενείς δεν είναι μέσα.

Τα γαμώ όλα σε πρώτη φάση. Δε γουστάρω να ζω εδώ. Και στην ηλικία των 430 που βρίσκομαι, θα πρέπει να βρω τι θα κάνω στη ζωή μου, να την αλλάξω και να ζω όπως γουστάρω. Τον πούτσο κλαίγαν και μοιρολογούσαν. Αλλά γιατί; Λίγοι έχουν αλλάξει τη ζωή τους λίγο πριν το λάκο; Όχι. Οπότε, γιατί όχι και γω;

Τώρα βέβαια, θα μου πείτε, σ' αυτή τη χώρα, το 85% του πληθυσμού, θέλει να αλλάξει η ζωή του αλλά περιμένει βρίζοντας χωρίς να κάνει τίποτα. Ευτυχώς εγώ ανήκω στο υπόλοιπο που κάνω κάτι. Βρίζω περισσότερο. Γιατί, λίγο το 'χεις;

Αντιπαθώ όλους αυτούς εκεί έξω και θέλω να τους κλωτσήσω. Επίσης, θέλω να κλωτσήσω κι άλλους που δεν είναι έξω αλλά μέσα στα σπίτια τους και γαμιούνται πατόκορφα και δε με αφήνουν να ησυχάσω γαμώ το σπίτι τους. Αλλά εγώ φταίω. Που ακούω. Έπρεπε να είμαι λοβοτομημένη από χρόνια και να μην ακούω τίποτα να είμαι ήσυχη. Ή να πάρω ένα φλόμπερ, να τραβήξω μία κοντά στ' αυτιά μου να κουφαθώ να ησυχάσω. Γιατί αυτά τα μουνιά της λάσπης τα ξεγάνωτα δε λένε να καταλάβουν ότι στις 8 το πρωί και παραμονή πρωτοχρονιάς γαμώ την πρωτοχρονιά μου μέσα τη γαμημένη, δεν είναι ώρα και μέρα να μιλάνε στο κινητό στο δρόμο γκαρίζοντας, ούτε να κορνάρουν, ούτε να καρφώνουν, ούτε να ανοιγοκλείνουν τους συναγερμούς, ούτε να έχουν τέρμα τα πρωινάδικα, ούτε να σέρνουν, ούτε να τρυπάνε το δρόμο! Στην Ομόνοια να έμενα ρε πούστη, πιο ήσυχα θα ήταν γαμώ την κυριλέ μου περιοχή γαμώ την πουτάνα μου γαμώ τον καλό μου καιρό τον γαμημένο τον πούστη τον ξεκωλιάρη. Γιατί αυτός φταίει. Άμα είχε -10 βαθμούς Κελσίου πιστεύετε ότι θα καθόταν κανείς να χαμουρεύεται έξω; Θα περιοριζόταν ο θόρυβος τουλάχιστον. Ενώ τώρα έχουμε την κάθε πουτάνα μέσα και τον κάθε πούστη έξω και εναλλάξ.

Οδήγησα το πρωί να πάω στη μαμά μου. Γαμώ το σπίτι τους. Αυτό το γαμημένο το ΣΤΟΠ που το γαμώ απ' όλες του τις γωνίες, ξέρετε ρε πούστη γαμώ την κηδεία μου γιατί είναι πολυγωνικό; Για να το αναγνωρίζει από την πίσω του πλευρά ο γαμιόλης που περνάει κάθετα και να μη χρειάζεται να κόβει σε όοοοοολα τα γαμημένα τα στενά, να κατεβαίνει κάτω, να ελέγχει με κυάλια αν έρχεται κανείς, να μπαίνει μέσα και να συνεχίζει γιατί μια απόσταση των 3 λεπτών, την κάνουμε 10! Πόσο θέλω να έχω μια σακούλα με σκατά και να την αδειάζω πάνω στα καπώ τους. Πόσο το θέλω! Μα πόσο!

Τώρα θα κάνω ευχές για τη νέα χρονιά:
Εύχομαι να γκρεμίσει όλη η Αθήνα, να μας λυπηθεί η Ευρώπη και η Αμερική και να βάλουν λεφτά και με τους καλύτερους και διασημότερους ξένους αρχιτέκτονες να μας την ξαναχτίσουν, έτσι, επειδή φέραμε τα φώτα του πολιτισμού, για τους αρχαίους και τέτοια. Γιατί να μας συμπαθεί κανείς έτσι όπως είμαστε τώρα, χλωμό μου φαίνεται.
Εύχομαι να κόβονται τα χέρια σε όσους βάζουν φωτιές στα εναπομείναντα δάση της Ελλάδας.
Εύχομαι να πιάσουν ψείρες τα αρχίδια όσων δημόσιων υπαλλήλων τα ξύνουν, έτσι για να έχουν και λόγο.
Εύχομαι να πάθουν μαλάκυνση όλοι οι πολιτικοί και να παίζουν σφαλιάρες στη βουλή, να κατεβάζουν τα βρακιά τους, να τους τρέχουν τα σάλια και τέτοια, να γελάμε.
Εύχομαι να πάει η βενζίνη 3789230 δολάρια το βαρέλι και να σταματήσουμε να βάζουμε στα κωλάμαξα και όλοι να τα δώσουμε για ανακύκλωση και αναγκαστικά να πάρουμε καινούρια μικρά ηλεκτρικά ή ποδήλατα.
Εύχομαι να ανατιναχτεί η ΔΕΗ και να μην έχουμε ρεύμα και όλα να λειτουργούν μα άνεμο και ήλιο μπας και ξαναβρούμε το φως μας.
Εύχομαι να καθαρίσει το νερό της γης και να εμφανιστούν νέες πηγές και να ξεδιψάσουν όλοι.
Εύχομαι να πεθάνουν όλα τα λαμόγια, καθίκια, βιαστές, δολοφόνοι, εγκληματίες της γης.
Εύχομαι τα παιδιά που θα γεννιούνται από δω και πέρα να έχουν φοβερές δυνάμεις και άμα τα κακομεταχειρίζεται κανένας μεγάλος, να μπορούν να τον σπάνε στο ξύλο και να πηγαίνει από κει κι εξής, με καροτσάκι.
Εύχομαι η γη να γίνει γυναικοκρατούμενη. Συγνώμη άντρες, αρκετά. (Και στην τελική, σκεφτείτε το. Σας αρέσει το όλο πράμα έτσι όπως είναι; Δε θέλετε να δείτε και την άλλη πλευρά; Άμα τα σκατώσουμε, θα πάρετε πίσω την εξουσία με μεγαλύτερη φόρα. Όπως κάνουν τα κόμματα ένα πράμα. Α. Και μη μου πείτε ότι οι γυναίκες φταίνε για όλα, γυναίκες σας μεγαλώνουν και τέτοια. Έλα τώρα!)
Εύχομαι τα ζώα να αποκτήσουν δηλητηριώδη δέρμα και κρέας και ό,τι έχουν πάνω τους (δόντια, νύχια, γούνα) να πάθουν κάτι και να είναι άχρηστα για τον άνθρωπο κι έτσι να τα αφήσουν ήσυχα. ...Άντε καλά, όχι όλα. Οι κότες, τα αρνιά, τα γουρούνια, τα κουνέλια και οι αγελάδες να είναι κουλ. Να τρώγονται. Αλλά αυτά να μην μπορούν να αναπαραχθούν γρήγορα κι έτσι να μην αναγκάζονται να τα βάζουν σε κιβώτια να ζουν φριχτά. Τέλος πάντων, τα ζώα να αποκτήσουν συνείδηση και μαγικές δυνάμεις και να μπορούν να προστατέψουν τον εαυτό τους όσο γίνεται.
Εύχομαι να τα βρουν όλοι οι άνθρωποι με τον εαυτό τους και να είναι ευτυχισμένοι. Δε θα χρειάζεται πια να τρώγονται με τα ρούχα τους και να καυγαδίζουν, πολεμάνε κλπ.
Εύχομαι να γίνω πλούσια.
Εύχομαι να έχουμε όλοι υγεία όλοι και να κλείσουν όλα τα νοσοκομεία και οι φαρμακευτικές εταιρίες.
Εύχομαι να πάθουν μαλάκυνση όλοι οι δημιουργοί (σχεδιαστές, τεχνικοί κλπ) όπλων και να μην υπάρχουν όπλα καθόλου.
Εύχομαι να σταματήσουν να υπάρχουν όλα τα παράλογα.
Εύχομαι να γελάμε κάθε μέρα τουλάχιστον 6 ώρες.
Εύχομαι να μοιραστούν τα πλούτη της γης και όλοι να είναι χορτάτοι και ευτυχισμένοι.
Εύχομαι να γίνουν καλύτερα τα πράγματα απλά.
Εύχομαι να έρθουν επιτέλους οι εξωγήινοι, να τους δούμε όλοι και να είναι πολύ γαμάτοι γιατί αυτοί τελικά θα μας βοηθήσουν και θα κάνουν όλα τα παραπάνω κι ακόμα περισσότερα, πραγματικότητα!

ΤΡΕΛΟ ΤΙΡ:
Σήμερα έχει μερική έκλειψη σελήνης ορατή από την Ελλάδα. Όσες ρομαντικές ψυχές γουστάρετε και έχετε όρεξη, δείτε τη. Το φαινόμενο ξεκινάει από τις 7:30 το απόγευμα, στις 9:30 θα γίνει η φάση και μέχρι τις 11:30 θα έχει τελειώσει. Ωραίο δώρο από τη φύση!
Χρόνια Πολλά σε όλους. Ελπίζω να είστε καλά, να σκέφτεστε τους άλλους και να υγιαίνετε!
Καλή Χρονιά!

(Άσχετο: Στην Καλόγρια κείμενο με αμερικανούς που μαζεύουν τα πεταμένα φαγητά! Αυτά είναι!)

Πι.

Όχι η ταινία που ήταν και φανταστική, το πι το κανονικό, αυτό που έχουν οι γέροι. Καταστράφηκα μαλάκες. Γέρνω. Πονάω. Υποφέρω. Που πας μωρή Κωλόγρια θες και γουί και αρχίδια καπαμά, πας καλά;; Πονάω φρικτά λέμε και όχι, ούτε έμπλαστρα, ούτε χάπια, ούτε τίποτα δεν κάνω, αυτά να τα κάνετε εσείς που είστε φυσιολογικοί άνθρωποι, εμένα να με αφήσετε ήσυχη στον πόνο μου εκεί να υποφέρω για να μάθω άλλη φορά να μην κάνω μαλακίες. (Πώς τα πάω για Κωλόγρια; Καλά;)

Αααα ιιιιι οοοο... πόνος τρελός... κι έχουν και οι πουστόγεροι στην πολυκατοικία τίγκα το καλοριφέρ αναμμένο όλη μέρα μην κρυώσει η κωλοτρυπίδα τους με 25 βαθμούς έξω κι έχω λιώσει λέμε. Κοιμάμαι με το σώβρακο, βγάζω πόδια έξω. Ψύχρα. Βάζω μέσα, καύσωνας. Γέρνω από τη μία πλευρά, πόνος στη μέση, βγαίνει έξω λίγο η πλάτη, άσε μην κρυώσω, τη σκεπάζω, καύσωνας. Γέρνω από την άλλη. Πόνος στα πλευρά. Ξαναγυρίζω, βγαίνει λίγο το μπούτι έξω, κλανιά με τη μία. Βρώμα ανυπέρβλητη. Κουνάω τα σκεπάσματα να φύγει η βρώμα, πιο πολύς αέρας μέσα, περισσότερες κλανιές, αίσχος. Σηκώνομαι. Με πιάνει φτάρνισμα. Μύξες. Φυσάω μύτη. Μου φεύγουν κλανιές. Πονάνε τα πλευρά μου. Νυστάζω. Διψάω. Πίνω νερό. Ξαπλώνω. Ζεσταίνομαι. Τρέχει η μύτη μου. Σηκώνομαι. Φυσάω τη μύτη μου. Μου φεύγουν κλανιές. Πονάει η μέση μου. Κρυώνω. Ξαπλώνω. Με πιάνει κατούρημα. Σηκώνομαι. Τσίσα. Μύξες. Κλανιές. Πόνος. Ξαπλώνω. Με παίρνει ο ύπνος! Εφιάλτες. Ε μα ύπνος είναι αυτός που με πήρε;

Γαμώ το σπίτι τους οι μουνόγεροι. Και τι; Να ασχοληθεί κανείς να χαμηλώσει ή να κλείσει το καλοριφέρ; Μπαααα! Εκεί, να λιώσουμε. Έτσι μου έρχεται να κατέβω κάτω και να το σπάσω το γαμημένο και μετά να τους σπάσω όλα τα παράθυρα να πάθουνε νταράκουλο. Να φυσάει μέσα στο μπουρδέλο τους και να φοράνε ότι υπάρχει για να μάθουν οι γαμιόληδες. Γαμημένοι. Από την κόλαση κατάγονται οι κωλόγεροι και γουστάρουν ζέστη καζανιού;

Πονάω, υποφέρω, ζεσταίνομαι, ήμαρτον ρε πούστη μου, ήμαρτον! Πονάω υποφέρω πονάω υποφέρω . Α μωρή Κωλόγρια γρουσούζα ανώμαλη μαλάκω! Σκάσε και υπέφερε!

Καλή Χρονιά με λιγότερη γκρίνια εύχομαι γαμώ την πουτάνα μου! (Μια χαρά είμαι, μη βλέπετε που γκρινιάζω, ωραιότατα κοιμάμαι, ωραιότατα ξυπνάω, όλα είναι ωραιότατα. Γιατί πάνω απ'όλα, υγεία! ...Αχ, κάτσε, μου έπεσε το πι!)

Χρόνια Πολλά γιου μάδερ φάκερς!

Παιχνίδι (με update)

Τρελλό παιχνίδι. Όχι, δεν έφυγα, δεν πήγα πουθενά, στο σπίτι τη βγάζω την περισσότερη ώρα δουλεύοντας και παίζοντας wiiiiiiiiiiiiiiii!!!! Ναι, υπέπεσα στην αμαρτία και μου πήρα δώρο ένα wii γιατί είμαι μια χοντρή βουβάλα άκαμπτη τσατσόγρια και δεν μπορώ να κουνήσω. Βέβαια, με το wii κινδυνεύει να μου φύγει κανένα χέρι και να πέσει πάνω στην τηλεόραση αλλά εντάξει, τι να κάνεις, πρέπει να γυμναστώ λίγο. Για να καταλάβετε σε τι καταπληκτική φυσική κατάσταση βρίσκομαι, έκανα ένα τεστ που έχει το παιχνίδι που σου βρίσκει πόσο χρονών είσαι σε fitness. Ε, εμένα μου έδωσε 20 χρόνια παραπάνω! Αίσχος. Βέβαια χτες που το ξανάκανα (έχοντας κάνει πολύ πρακτική σε τέννις, μπόουλινγκ, καγιάκ, φρίσμπι, τοξοβολία, μποξ και κάτι άλλα) μου έβγαλε την ηλικία που είμαι. Γαμώ και δέρνω ρε πούστη μου ώρες-ώρες... αν εξαιρέσεις ότι το δεξί μου χέρι μοιάζει με του καραγκιόζη, έχει μακρύνει λίγο κι έχει κρεμάσει, δεν μπορώ να το πολυκουνήσω...

Ναι, είμαι ηλίθια αλλά έχει πολύ πλάκα και ελπίζω να κάνω και γαμώ τις κορμάρες. (Πλάνη).
Ελπίζω να μην χτυπήσω κανένα ή σπάσω τίποτα (μεγάλη πιθανότητα), ελπίζω να χάσω κιλά (όνειρο), ελπίζω να είμαι καλά (προσδοκία).

Προχτές, έπαιζα ποδήλατο και κόντεψα να σπάσω τα κοντρόλ. Άλλη φορά έπαιζα ξιφασκία και σε κάποια φάση έφτασα μπροστά στην τηλεόραση, στους 5 πόντους και κόντεψα να τη σπάσω. Από τη μέση με τραβούσε ο καλός μου να μην σκοτώσω τον αλήτη με το ξίφος. Α, τίποτα, πρέπει να πάρω βίντεο τον εαυτό μου και να σας το δείξω, μεγαλείο σας λέω, μεγαλείο. Δεν έχετε δει πιο γκάου. (ΓΚΑΟ= Γραμματική Κατάσταση Αναλφάβητων Οπλιτών> το ξέρατε; Όσο ζεις μαθαίνεις. -Από μαλακία καλά πάμε, το βλέπετε-).

Πάντως η αλήθεια είναι ότι γυμνάζεσαι με το wii. Ναι αμέ. Σήμερα που ξύπνησα, αισθάνομαι πολύ καλύτερα σκυμένη να φιλάω τα γόνατά μου, παρά να στέκομαι όρθια. Τόσο πολύ με πονάει η μέση μου. Αλλά δε φταίει το wii. Η αχρηστία μου φταίει. Έχω και τη δουλειά. Που ναι μεν τελειώνει αλλά προς το παρόν την έχω. Και είναι πολύ. Και δουλεύω. Και κάνω λίγο διάλειμμα, πλακώνομαι στο ξύλο κει στο παιχνίδι, ξαναδουλεύω και πάει λέγοντας. Αλλά μην τα παραλέμε, πάω και βόλτες, μη νομίζετε ότι εκτός από το μακρύ χέρι και τη διαλυμένη μέση, έχω και τετράγωνα μάτια. Όχι καλέ, κανονική είμαι. Που λέει ο λόγος.

...Και να σκεφτείς ότι το έβγαλαν για τα πιτσιρίκια που κάθονται όλη μέρα και σαπίζουν μπροστά στην τηλεόραση. Που να ήξεραν ότι και οι γριές θα το εκτιμήσουν...

...Ντάξει ρε γαμώτο, πήρα και γω ένα δώρο στον εαυτό μου, δεν πήρα σε κανένα τίποτα και έκανα και δωρεές όπως έλεγα. Γι' αυτό σας παρακαλώ, πονάω, λυπηθείτε με, πάρτε μου ένα όπλο, ένα τσεκούρι και τίποτα άλλα παρελκόμενα για το wii και στείλτε τα μου σας παρακαλώ. Μπορεί να γλυτώσει έτσι και κανένας στο δρόμο, δεν ξέρετε, μπορεί να κάνετε καλό. Εγώ δεν έχω άλλα λεφτά ούτε για έξτρα κοντρόλ, άκου ρε, 50 ευρώ κάνει. Πάνε καλά; Ένα και πολύ είναι. Όποιος θέλει να παίξει μαζί μου να πα να αγοράσει. Μα τι καλός άνθρωπος! Μέσα στο πνεύμα των γιορτών! (Καλά, θ' αγοράσω ακόμα ένα, κάποια στιγμή, τι, να μην μπορεί να παίξει κανείς μαζί μου τένις ή μποξ να νιώσει τη μαγεία του χαμένου; Γιατί εγώ κερδίζω! -Μα τι καλός άνθρωπος-).

Φίλοι μου Χρόνια Πολλά και με το καλό να μπει και να παραμείνει το νέο έτος.
Με αγάπη, Εμπενίζερ Σκρουτζ. (Έφαγα και γαλοπούλα με γέμιση. Γαμηστερή!)

Αγαπώ Εμπενίζερ. Η Χριστουγεννιάτικη Ιστορία και ο Χριστουγέννιατικος Εφιάλτης πρέπει να βλέπονται ΚΑΘΕ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ!

(ΕΔΩ ΤΟ ΚΑΛΟ UPDATE)
Μπείτε στην Καλόγρια άμα δεν βαριέστε να διαβάσετε ένα άρθρο που βρήκα τυχαία για τον Νικ δε Γκρικ που σάρωνε τα καζίνα κάποτε. Έτσι, μιας και θα παίξετε χαρτάκι τώρα τις γιορτές, να δείτε τι παίζει με τους επαγγελματίες... Φιλάρες καθάρματα, με αγάπη, το Ερείπιο:)

Αντί για δώρα, δωρεές!

Λοιπόν, ακούστε να δείτε. Ο κολλητός μου είχε μια φοβερή ιδέα και γω δεν χάνω ευκαιρία και σας την προτείνω.

Σκέφτηκε λέει φέτος να μην κάνουμε δώρα οι φίλοι μεταξύ μας αλλά ό,τι χρήματα θέλουμε να δώσουμε για δώρα, να τα κάνουμε δωρεές! Πόσο γαμάτο είναι αυτό;! Τα έχουμε όλα, δεν χρειαζόμαστε τίποτα, εμείς τουλάχιστον ανήκουμε στη συνομοταξία αυτών που ξεχνάνε τι έχουν. Τόση σαβούρα μαζεμένη. Οπότε, δε νομίζετε πως είναι καλύτερο να σκεφτούμε και κανένα άλλο άνθρωπο ή ζώο; Τι λέτε;

Ο κολλητός γουστάρει αντί για δώρο, να βάλουμε λεφτά στο stray (σωματείο περίθαλψης και προστασίας αδέσποτων ζώων). Εγώ πάλι είμαι των παιδιών. Και των ζώων. Δε με νοιάζει. Ας βάλει ο καθένας λεφτά όπου του γουστάρει. Εγώ προσωπικά είμαι εναντίον των πλουσίων που έχουν επιχειρήσεις που και καλά βοηθάνε τα παιδιά ή γενικότερα τους καταφρονεμένους, γιατί πρώτον, παγκόσμια βλέπω το πρόβλημα να μεγεθύνεται και όχι να μειώνεται, δεύτερον, τους βοηθάμε να απαλλάσσονται μερικώς από την εφορία και τρίτον, δε με πείθουν όταν τους βλέπω να βγαίνουν με ρούχα των 30.000 ευρώ και τα παιδιά τους πηγαίνουν σχολείο στην Ελβετία, σόρυ κιόλας. Προτιμώ ή να δίνω η ίδια ό,τι μπορώ σε ανθρώπους που βλέπω ότι έχουν ανάγκη, π.χ. στις γυναίκες που είναι φυλακή και έχουν μικρά παιδιά και μας άνοιξε τα μάτια γι' αυτές το Ξεμπλογκάρισμα (κάντε κλικ να δείτε τη διεύθυνση που μπορείτε να στείλετε πράγματα), τη φτωχή οικογένεια στο χωριό ή στη γειτονιά ή τέλος πάντων τις μικρές "επιχειρήσεις να τις πω;" που κάνουν δουλειά και που φαίνεται ότι κάνουν δουλειά, π.χ. Χωριά SOS (που μπορείτε να στείλετε εκτός χρημάτων, ρούχα και τρόφιμα!), οι γλυκύτατοι ανάπηροι που δε βγαίνουν στους δρόμους να ζητιανεύουν αλλά ζωγραφίζουν και χρόνια μου στέλνουν τις κάρτες και τα ημερολόγιά τους (Ζωγραφική με το στόμα και το πόδι ΕΠΕ, Κυρίλλου Λουκάρεως 31, τηλ. 210. 6452947. [Μιλάμε για 8-9 ευρώ υπόθεση!]), η Κλίμακα που δραστηριοποιείται και βοηθάει τους άστεγους και όχι μόνο (εδώ η βοήθεια για τους άστεγους) και πόσοι άλλοι που δεν μου έρχονται τώρα!

Ακριβώς δίπλα δεξιά στο μπλογκ μου, πρώτα-πρώτα έχω τα λινκ που προτείνω να κάνουμε όλοι φέτος δωρεές. Χέστε με με τα Χριστούγεννα και τα υποχρεωτικά δώρα. Εντάξει, δε λέω, ωραία είναι, αλλά πραγματικά, έχει κάποιος ανάγκη κάτι; Αν έχει και δεν μπορεί να το αγοράσει μόνος του, πάσο, εννοείται να του πάρουμε δώρο. Ή αν έχει γεννέθλια ή γιορτή. Κι εκεί πάσο πάω. Αλλά υπάρχει μεγάλη ανάγκη ρε γαμώτο. Εγώ πάντως το δηλώνω, ΔΕ ΘΕΛΩ ΔΩΡΟ ΦΕΤΟΣ! ΚΑΝΤΕ ΔΩΡΕΕΣ!!

SOS- ΠΡΟΣΟΧΗ- SOS: Όποια άλλη ομάδα, οργάνωση, κέντρο, επιχείρηση κλπ σας έρθει στο νου ή γνωρίζετε που μπορούμε να προσφέρουμε μια δωρεά, πείτε μου να την προσθέσω στα λινκ δεξιά!

Επίσης, αυτό το ποστ, θα παραμείνει πρώτο για δύο εβδομάδες και αν υπάρχει κάποιο καινούριο, θα το ποστάρω ακριβώς από κάτω, οπότε αν θέλετε, ελέγχετε.

Σας φιλώ, Καλές Γιορτές να έχετε και κάνετε Δωρεές! Και όχι μπινιές! Ούτε δώρο, ούτε δωρεά, προσοχή! Άντε, ας κάνουμε καλό, αφού πολλοί από μας δεν έχουμε τίποτα ανάγκη! Και στην τελική, άμα έχουμε κάτι ανάγκη, ας το αγοράσουμε μόνοι μας! Έλα να σκορπίσουμε λίγη αγάπη, όχι μόνο να το λέμε!

Όλα τα μωρά στην πίστα.

Καλά, τα μωρά τα αγαπώ. Τα παιδιά γενικότερα τα αγαπώ. Δεν μπορώ. Κι αυτό φαίνεται. Έτσι και πάω σε σπίτι με παιδιά (που γνωρίζω πολύ καλά τους γονείς τους) ασχολούμαι μ' αυτά και κλάνω τους γονείς με αποτέλεσμα να έχουμε ίντριγκες. Πλας, κάνω τόση φασαρία που συνήθως καταλήγουμε εγώ με τα παιδιά στη μία πλευρά και στην απέναντι οι μεγάλοι να μας μαλώνουν. Άντε μωρέ από κει!

Τα παιδιά είναι γαμάτα. Είναι ορεξάτα, αστεία, φρέσκα, αγνά (λες και θα τα φάω κάνω), υπέροχα! Είναι και κάτι πιτσιρίκια που θέλουν κλώτσους αλλά βασικά οι γονείς τους φταίνε, οπότε με περισσή χαρά, αντί να κλωτσήσω τα πιτσιρίκια, θα κλωτσομπούνιζα αυτούς. Τέλος πάντων. Τα πιτσιρίκια, συν τις άλλοις, παίζουν όλη την ώρα, πράγμα που μου αρέσει πολύ. Οι μεγάλοι βαριούνται, θέλουν να μιλήσουν, να καπνίσουν, να γαμήσουν, να δουν τηλεόραση, δε με χέζετε. Έλα δω να παίξουμε να πέσουμε χάμω να κυλιστούμε να γουστάρουμε. Τίποτα. (Ψέμματα λέω. Όλοι μου οι φίλοι είναι τσίρκο σαν κι εμένα, όλοι κυλιούνται και παίζουν αλλά τώρα εγώ πρωταγωνιστώ στην ιστορία μου).

Πάω που λέτε στο σπίτι της κουμπάρας μου, αρχίζω σιγά σιγά με το τρίο μπελ κάντο. Σε λίγη ώρα το τρίο είναι ιδρωμένο και μέσα στο χνούδι του χαλιού και γω πονάω παντού γιατί όσο και να πεις, ένας με τρία παιδιά δεν τη βγάζει καθαρή. Τις προάλες ξεκίνησαν να μου κάνουν μασάζ και σε λίγα λεπτά πηδούσαν και τα τρία πάνω στην πλάτη στο κεφάλι και στη μέση μου. Ευτυχώς με έσωσε ο σούπερ ήρωας κουμπάρος. Μετά πήγαινα σαν σπασμένο οχτώ κι αυτά σέρνονταν από τα πόδια μου. Παραλίγο να φύγω από τη σκάλα και να μαζεύω δόντια. Επειδή όμως είχαμε κάνει και το δωμάτιο μπουρδέλο γιατί προηγουμένως παίζαμε, κατεβαίνοντας τη σκάλα, αντιμετώπισα την κουμπάρα μου η οποία με σφυριχτό ήχο μου είπε: θες να σου βάλω τα παιχνίδια στον κώλο; Όχι, της είπα, έχω ακόμα το χαλί, κοίτα. Ε, τρίψου τρίψου στο πάτωμα, όλο και κάτι θα σου μπει στον κώλο, δεν τη γλυτώνεις.

Το δύσκολο με τα παιδιά είναι να μαζεύεις τη γλώσσα σου. Να μη βρίζεις. Χα! Χα λέω. Εγώ όπως μπορείτε να αντιληφθείτε έχω ένα στόμα χαβούζα. Αλλά. Μπορώ να το ελέγχω. Ω ναι. Μπορώ. Πρέπει να είμαι τούρμπο για να μου ξεφύγει κάτι αλλά και πάλι το ελέγχω. Μιλάμε για πολύ γαμάτο χαρακτήρα τώρα. Αλλά τα βλέπω τα παιδιά και το ελέγχω. Άμα δεν τα βλέπω; Άμα είμαι στο τηλέφωνο; Όχι, δεν εννοώ να μιλάω μαζί τους και να τους πω: Έλα ρε μαλακισμένο, τι κάνεις στη μάνα σου μη σε γαμήσω, όχι δε λέω τέτοια πράγματα. Μέσα στην αγάπη είμαι. Εννοώ, να μιλάω στο Skype και να είναι κοντά ή να έχει ο συνομιλητής μου ανοιχτή ακρόαση. Τότε, ενδεχομένως να υπάρξει πρόβλημα. Και τις προάλλες έγινε το λάθος.

Μιλάω με μια κολλητή μου φίλη μπόλικη ώρα και της λέω: Έχεις το τηλέφωνο στο αυτί σου; Ναι, μου λέει. Γιατί δε βάζεις ρε μαλάκα ανοιχτή ακρόαση να μην τρως την ακτινοβολία; Είναι το παιδί εδώ, μου λέει. Ε και, της λέω, το ακούω. Βάζει ανοιχτή ακρόαση. Αρχίζω εγώ να φωνάζω, να λέω χαζομαρούλες, να τραγουδάω και τέτοια, χαιρόταν το παιδάκι (2.5 χρονών) όλα καλά. Αφού είπα κει δυο τρεις μπούρδες να γελάσουμε με τον μικρό, συνεχίζω να μιλάω με τη μαμά του. Σε λίγη ώρα το χάνω και λέω το επικό ΓΑΜΩ ΤΗΝ ΠΟΥΤΑΝΑ ΜΟΥ! Επιτόπου, έρχεται κοντά ο μικρός στο ακουστικό και τον ακούω να γελάει και να λέει ΓΑΟ ΤΗ ΠΟΥΑΝΑ ΜΟΥ!!! και δωσ του γέλια! Εγώ να έχω πέσει κάτω και η μαμά του να μου λέει ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΜΟΥ ΛΕΣ ΓΙΑΤΙ ΔΕ ΒΑΖΩ ΑΝΟΙΧΤΗ ΑΚΡΟΑΣΗ! Εγώ να έχω κλάσει. Θεός ο μικρός. ΟΚ, ζητάω συγνώμη, γελώντας πάντα, μιλάμε λίγο ακόμα, τους φιλάω, κλείνω. Την επόμενη μέρα, έχω ξεχάσει το γεγονός κλπ, παίρνω τη φίλη μου να μιλήσουμε.
Ρε μαλάκα, μου λέει με το που σηκώνει το τηλέφωνο. Τι έγινε; της λέω. Ξέρεις τι είπε το παιδί μου με το που ξύπνησε; Τι είπε; τη ρωτάω. ΓΑΜΩ ΤΗΝ ΠΟΥΤΑΝΑ ΜΟΥ είπε ρε μαλάκα!! Χαχαχαχαχα γέλια εγώ, τι λες ρε, χαχαχαχαχα και μου συνεχίζει: Και τον ρωτάω ποιος στο είπε αυτό; Η ...... μου λέει! (Όπου τελίτσες, το όνομά μου)! ΧΑαααααααααααχαχαχαχαχα θεός ο μικρός Αρτέμης Μάτσας σκέτος ααχαχαχαχαχαχαχαχα και γελούσε λέει όταν το έλεγε αααχαχαχαχα γαμώ τα άτομα!! Μου τράβηξε έτσι ένα πρωινό χεσιματάκι, εγώ είχα πεθάνει στο γέλιο, της είπα να ξαναβάλει ανοιχτή ακρόαση, έβαλε (γιατί είναι ένας άγγελος) και γω έστελνα για πολύ ώρα φιλιά στον Αρτεμάκο χαχαχαχαχαχαχα!!!

Πάει αυτό. Τα αγαπώ τα παιδιά. Μη θυμηθώ και το άλλο το επικό που με είχε ρωτήσει πέρσυ η ανηψιά μου οταν καθόμαστε και βλέπαμε καρτούν: Θα ζεις όταν θα παντρευτώ; και είχα πέσει χάμω. Καλά που δεν της είπα ότι η μαμά της είναι μεγαλύτερη από μένα αααχαχαχαχαχαχαχα!

Κι έγινε και κάτι άλλο θεϊκό με υπόθετο αλλά δεν το λέω γιατί υπάρχουν και ανώμαλοι. Έχω λιώσει. Τα αγαπώ.

Υ.Γ. Και μη μου αρχίσετε "θες να κάνεις παιδί Κωλόγρια" και τέτοια. Είμαι μικρή ακόμα. Δεν βλέπετε με τι γελάω;!

Καλώς Ήρθατε στο όμορφο Δελχί.

Ή στο όμορφο Κάιρο. Ή στην όμορφη Κατμαντού. Ή... πείτε κάποια ασιατική πόλη που έχετε πάει και έχετε κολυμπήσει μέσα στη βρώμα της... Πείτε. Για να μετονομάσουμε το μπουρδέλο μας το ζητάω. Αυτό το πράμα εκεί έξω που μόνο Ευρωπαϊκή πόλη δεν είναι. Χα! Νομίζετε πως επειδή τα ελεεινά, βρωμερά και ανυπέρβλητης αγένειας κωθώνια εκεί έξω φοράνε αρώματα και οδηγούν 4x4, είναι Ευρωπαίοι πολίτες;; ΑΑααααΑΑΑΑαααΑΑΑχαχαχαχαχαχα ας γελάσω κατσαρά χαχαχαχαχαχαχαχα αααααχαχαχαχα, καθήστε γιατί ίδρωσα από το γέλιο και μου'φυγε και μια κατρούλα. ...Σας παρακαλώ πολύ! Μα σας παρακαλώ πολύ!! Τι πράμα είναι αυτό πάλι εκεί έξω; Τι αηδία είναι αυτή; Είναι που θέλουν οι καινούριοι πολιτικοί μας να το κάνουν Σουηδία; Πώς; Με σκουπίδια στο ιστορικό κέντρο της Αθήνας; Με βρώμα, άστεγους, φτωχούς, κακομοιριασμένους και δυστυχισμένους παντού; Και αυτό είναι Ευρωπαϊκή πόλη; Που θέλει να γίνει Σουηδία;; Μισό λεπτό: Ααααα χαχαχαχαχαχα χαχαχαχα χαχαχαχα χαχαχαχα!!

Τι σίχαμα είναι αυτό ρε σεις; Και τι έχουν πάθει πια οι άνθρωποι; Όσο βλέπουν τη σκατίλα, αντί να αντιδράνε, γίνονται χειρότεροι; Τι σκατά!

Κατέβηκα προχτές στο κέντρο, που είχα κάτι δουλειές να κάνω και σοκαρίστηκα. Βλέπετε τον τελευταίο καιρό ανήκω σε άλλο Δήμο, κι όχι των Αθηναίων, τηλεόραση -ειδήσεις συγκεκριμένα- αρνούμαι να δω, οπότε δε γνώριζα τίποτα. Κάτι είχα ακούσει για απεργία, κάτι μου είχε πει μια φίλη μου, αλλά κέντρο δεν είχα κατέβει να το δω από κοντά. Είχα κατέβει δηλαδή, αλλά μάλλον λίγο πριν γίνει το απόλυτο μπουρδέλο.
Καταρχάς, κάψανε, σπάσανε, κάνανε κει πέντε μαλακίες, το ονομάσανε επανάσταση, αγανάκτηση και άλλες πίπες και ησυχάσανε. Μπράβο. Καμιά σκούπα να ξεβρωμίσουν την πόλη δεν ήξεραν να πάρουν. Να κάψουν τα σκουπίδια ήξεραν και να μολύνουν κι άλλο την ατμόσφαιρα. Συγνώμη, αλλά επαναστατική κίνηση θα έβλεπα αν κατέβαιναν όλοι με σκούπες, μάζευαν τα σκουπίδια και τα πήγαιναν μπροστά στη Βουλή. Αλλά αυτό όχι, δε γίνεται, μόνο να παίζουμε κλέφτες κι αστυνόμους ξέρουμε γιατί έχει πλάκα. Και γαμάμε όοολους τους υπόλοιπους συμπολίτες μας γιατί κι αυτό έχει πλάκα, είναι αστείο.
Καλά, ήθελα να ήξερα, δε βλέπει κανείς σ' αυτή τη χώρα, ότι αυτά που κάνουμε δεν πιάνουν και χρειάζονται δραστικότερα μέτρα; Έξυπνες λύσεις; Σχέδιο; Εμείς είμαστε ηλίθιοι, εκλέγουμε ηλίθιους, κάνουμε όλοι μαζί μαλακίες και μετά τσακωνόμαστε. Τι είναι αυτό τώρα; Εξέλιξη; Πολιτισμός; Εγώ πάντως έχω αηδιάσει πια. Κατέβηκα στο κέντρο και σιχάθηκα την ανθρώπινη ύπαρξη. Τίγκα στο σκουπίδι, άνθρωποι να κάθονται να ζητιανεύουν δίπλα στα σκουπίδια, άλλοι να συζητάνε χωρίς κανένα πρόβλημα δίπλα στα σκουπίδια, άπειρα ζόμπι να προχωράνε και να πέφτουν πάνω σου, "όργανα της τάξης" να κλείνουν τους δρόμους για την επερχόμενη διαδήλωση και γω να έχω πάθει σύγχιση. Να κοιτάω γύρω μου και να μην ξέρω που σκατά είμαι. Στο Δελχί; Στο Κάιρο; Γιατί στην Αθήνα δεν είμαι. Ούτε στην Ευρώπη είμαι. Είναι ξεκάθαρο. Βρίσκομαι σε μια παρακμασμένη πόλη που ενώ είναι βαθιά χωμένη στην Ανατολή, νομίζει πως είναι Ευρώπη! Φρίκη! Τι πλάνη είναι αυτή;! Τι μας ψεκάζουν; Τι έχουν πάθει οι άνθρωποι; Τι γίνεται εκεί έξω; Πόσα προβλήματα έχει καταφέρει να αποκτήσει ο άνθρωπος και έχει πάθει τέτοια πλάκα;;; Γιατί οι άνθρωποι στην Ανατολή, μπορεί να πεθαίνουν της πείνας, αλλά γελάνε φίλοι μου, γελάνε! Δεν είναι σα γαμώ το σπίτι τους στη φάτσα! Και κάθονται στο δρόμο, πλένονται με το νερό της βροχής, λένε μαλακίες, παίζουν και ναι, είναι βρώμικοι. Το έχουν αποδεχτεί το όλο σκηνικό. Εμείς εδώ τι κάνουμε; Που βρισκόμαστε; Καθαρίζουμε το σπίτι μας και πετάμε τα σκουπίδια μας στον δίπλα. Φοράμε ακριβά ρούχα και φερόμαστε σαν τον πιο φτηνιάρη. Τι γίνεται;

Αηδίασα με το κέντρο της πόλης και είναι μεγάλη ντροπή αυτό που συμβαίνει. Ντροπή για μας τους ίδιους πρώτα απ' όλα. Κι αυτοί που κάνουν απεργία, να την κάνουν σωστά. Να πάρουν τα σκουπίδια, να πάνε έξω από τα σπίτια των υπουργών και να αδειάσουν τα φορτηγά εκεί απ' έξω. Όχι να μας γαμάνε εμάς, οι άλλοι να κοιμούνται ήσυχοι και αποτέλεσμα μηδέν. Για να το κάνανε αυτό! Τι θα τους κάνανε; Θα τους απολύανε όλους; Σιγά! Όλη η χώρα μαζί τους θα ήταν, πόλεμος θα γινόταν. Αλλά αυτή η χώρα δε θέλει πόλεμο, κλαίγεται ακόμα με τους Τούρκους και τους κακούς γείτονες. Ε ναι. Βασικά θέλει να τρώγεται με τα ρούχα της.

Πόσο βέρα Ελληνίδα είμαι! Αυτό κάνω κι εγώ ακριβώς! Τρώγομαι με τα ρούχα μου. Μέχρι να με φάνε και να τελειώσουν όλα!

Ταινία Δράσης.

Μια οποιαδήποτε. Όποια να'ναι. Δείτε τη, θυμηθείτε τη και πείτε μου σας παρακαλώ. Γιατί στις ταινίες δράσης όταν μπουκάρουν σε σπίτια και δωμάτια αφήνουν αυτές τις γαμημένες τις πόρτες ανοιχτές και δεν τις κλείνουν πίσω τους;;

(Μπορεί να γράφω μαλακίες αλλά δε σημαίνει ότι δε σκέφτομαι τι ημερομηνία έχουμε σήμερα. Τα σέβη μου. Όλων οι σκέψεις θα πρέπει να είναι εκεί).

Νοσοκομείο Casablanca.

Αγαπητοί μου φίλοι γεια σας. Χτες ξαναχτύπησε η μαλακία που με δέρνει ή ο Μέρφυ ή η βλακώδης ατυχία, όπως θέλετε πείτε το. Αλλά είχε πλάκα. Ω ναι, είχε πλάκα.

Χτες πήγα πλέξιμο. Και γαμώ. Μάθαμε πως να κλείνουμε το πλεκτό με ωραίο τρόπο μόνο που ο τρόπος ήταν μια μαλακία. Το είπα στη δασκάλα και οι άλλες γέλασαν. Μία είπε "τι τρόπος", εγώ τη μούντζωσα και ξαναγέλασαν. Μετά κάτσαμε με την φίλη μου σε ένα παγκάκι να δούμε πως κουνιούνται οι βάρκες και κάτι ανώμαλοι μας κοίταζαν και έτριβαν τα αρχίδια τους αλλά εμένα δε με πείραξε γιατί είχαμε ωραία κουβέντα εκείνη τη στιγμή. Μετά, άρχισα να ανεβαίνω προς το νοσοκομείο να δω τη θεία μου. Κι εκεί αρχίζει η ιστορία.

Εγώ που λέτε χτες, ετοιμάστηκα από το μεσημέρι να βγω έξω κι έπρεπε να φορέσω ρούχα που θα ήταν κατάλληλα για πλέξιμο, νοσοκομείο και καμπαρέ-θέατρο-κλαμπ. Ναι μωρέ, μετά το νοσοκομείο θα πήγαινα στο Casablanca να δω με ένα φίλο το No Shakespeare please. Ναι, τα κάνω εγώ αυτά. Ή μάλλον, έτσι γίνονται σε μένα αυτά. Μπορεί να τύχει να πάω να οργώσω και μετά να έχω να πάω στην όπερα. Τι να πεις. Όπως καταλαβαίνετε, φροντίζω να είμαι ντυμένη νορμάλ γιατί δεν έχω τη στολή στον τηλεφωνικό θάλαμο, ούτε μπορώ να κουβαλάω ρούχα στην τσάντα μου, πιστολάκι για μαλλιά, παπούτσια, βραχιόλια κλπ για να ντυθώ αναλόγως, το καταλαβαίνετε. Βέβαια, είμαι τόσο γκαντέμης ώρες-ώρες, που είμαι έξω από το πρωί, δεν έχω πάρει μπουφάν και το βράδυ καταλήγω στο βουνό και φοράω το βρακί μου στο κεφάλι για να ζεσταθώ αλλά δεν πειράζει, μ' αρέσει.

Στο θέμα μας. Φοράω που λέτε ένα παντελόνι και μια μπλούζα και τέλος. Απλά, πλέξιμο λέω θα πάω και νοσοκομείο, μετά θέατρο, τα φώτα σβηστά, δε χρειάζεται να βάλω το μποά μου, τέλος.

Και πάω στο νοσοκομείο. Και με έχει πιάσει κατούρημα. Γιατί, θα μου πείτε. Τι γιατί, από το μεσημέρι ήμανε έξω, να μην κατουρήσω; Να έβαζα καθετήρα; Θα έπρεπε απ'ότι φάνηκε αργότερα, αλλά εγώ το μέλλον δεν το ξέρω, τι να κάνω. Ελπίζω στην άλλη ζωή να γεννηθώ μέντιουμ.
Πάω νοσοκομείο που λέτε και στο σημείο που η θεία μου γκρινιάζει λέγοντας: "Αχ Κωλόγριά μου, έφτασα στον Άδη κι ήταν οι πόρτες κλειστές" και η κυρία δίπλα (με άνοια) έχει βγάλει όλα της τα ρούχα και είναι γυμνή με μία κουβέρτα και μου λέει ότι με αγαπάει (πολύ γριά η κυρία, τη λυπάται η ψυχή μου, μόνη της, ολομόναχη) και η κυρία απέναντι διαβάζει Εσπρέσο κάνοντας πως δε βλέπει και δεν ακούει, εγώ θέλω να κατουρήσω. Ρωτάω λοιπόν αν μπορώ να μπω στην τουαλέτα του θαλάμου και μου λένε ναι. Και μπαίνω. Δεν πήγαινα καλύτερα στο πάρκο; Γιατί; θα μου πείτε. Μισό, θα καταλάβετε.
Και μπαίνω. Και σιχαίνομαι. Σκέφτομαι τις αρρώστιες που έχουν τα νοσοκομεία και συγχύζομαι που δεν κατούρησα στο πλέξιμο αλλά τι να κάνω. Κατεβάζω τα βρακιά μου, κάνω κάτι αεροπλανικά να μην ακουμπήσω πουθενά και πάνω στα αεροπλανικά, φεύγουν τα τσίσα και λερώνω το παντελόνι μου. Δαγκώνομαι, συγχύζομαι, κοκκινίζω, σκέφτομαι ότι έχω να πάω θέατρο, δεν πειράζει λέω, ποιος το ξέρει, δεν τα έκανα και πάνω μου, δυο τρεις ογδόντα πιτσίλες έφυγαν γαμώ την πουτάνα μου, το παντελόνι στα άπλυτα, εντάξει. Έχω σιχαθεί εννοείται τα πάντα, έτσι; Το νιώθετε. Αλλά το παίζω χίπης, ροκ κι έτσι, στ' αρχίδια μας, συμβαίνουν αυτά, μην κολλάμε. Και πάω να πλύνω τα χέρια μου. Βάζω κει μια μπλε μαλακία στα χέρια μου, ανοίγω τη βρύση, δεν κάνει αφρό. Βάζω κι άλλη μπλε μαλακία στα χέρια μου, δεν κάνει αφρό. Τι σκατά. Κοιτάω, είναι από κείνα τα υγρά για απολύμανση, δεν είναι σαπούνι. Α γαμήσου, σκέφτομαι. Κοιτάω, έχει πάνω ένα μπουκάλι μεγάλο που δεν είχα δει και διαβάζω "χειρουργικό σαπούνι". Α εσύ είσαι, σκέφτομαι. Και το πιάνω. Έχει καπάκι. Πάω να το ανοίξω, δεν ανοίγει. Είναι και γεμάτο σαπούνια. Ροζ. Γαμώ τα μπλε και τα ροζ σας. Το παλεύω και κόβομαι με το καπάκι. Φρίκη! Κόπηκα στο νοσοκομείο;! Όλες οι αρρώστιες πέρασαν από μπροστά μου χαμογελαστές με κακία οι πουτάνες. Κι εκεί που σκέφτομαι τη φρίκη του κοψίματος (ένα τσίκι, όχι πολλά πράγματα, μη φαντάζεστε αίματα στους τοίχους και ουρλιαχτά, όχι, όχι) κάνει ένα έτσι το μπουκάλι, μου γλιστράει την ώρα που έχω ανοίξει το καπάκι και κει που προσπαθώ να το πιάσω να μην πέσει, τα κάνω χειρότερα κι αυτό το γαμημένο τινάζεται στον αέρα, κάνει ένα διπλό λουπ, καταλήγει μια γενναία ποσότητα (γύρω στα 2 φλυτζάνια του τσαγιού) πάνω στο παντελόνι μου και άλλη μια πιο γενναία ποσότητα (γύρω στα 4-5 φλυτζάνια του τσαγιού) στο πάτωμα, μπροστάστη λεκάνη και στην ντουζιέρα. Κοιτάω την πουτάνα και το κάγκελο που δημιούργησα. Όχι ρε πούστη, σκέφτομαι. Ήρθα για να τους ξαποστείλω μια ώρα αρχύτερα; Οι εικόνες έπεφταν βροχή. Μπαίνει η θεία μου να κατουρήσει με τα σωληνάκια στα χέρια, γλυστράει, σαβουρώνεται, καλά που είναι ήδη στο νοσοκομείο. Μπαίνουν άλλοι να τη βοηθήσουν, πέφτουν από πάνω της. Μπαίνουν άλλοι, το ίδιο. Γεμίζει το μπάνιο κόσμο, με τον ένα πάνω στο άλλο να βογγάει. Καλά που είναι ήδη στο νοσοκομείο. Επανέρχομαι στην πραγματικότητα. Είμαι ήδη πολύ ώρα εκεί μέσα. Θα νομίζουν ότι χέζω. Ή ότι χέστηκα. Δεν θα είχαν πέσει και πολύ έξω. Τι κάνω ρε πούστη μου; Δεν έχω κουνηθεί από τη θέση μου. Κάθομαι όρθια με κατουρημένο παντελόνι και το μισό μπατζάκι καταβρεγμένο με χειρουργικό σαπούνι. Σκύβω λίγο να δω που έχει πέσει ακριβώς ώστε να ξέρω που να μετακινηθώ, μην φάω και γω σαβούρα και μετά γάμα τα. Θα πρέπει να βάλω χειρουργική φόρμα να πάω θέατρο. Αν δεν σπάσω τίποτα γλιστρώντας. Το σαπούνι έχει πιτσιλίσει το σύμπαν πέρα από τη λίμνη μπροστά μου. Και το πάτωμα δεν είναι λείο, έτσι, για να με βασανίσει και να μπει καλά το σαπούνι στις εσοχές και να μην υπάρχει ελπίδα για κανέναν. Το μπατζάκι κολλάει στο μπούτι μου και βρέχομαι. Σκέφτομαι πόσο σιχαμένο είναι αυτό. Κοιτάω δεξιά αριστερά. Μια πετσέτα θα με έσωζε. Θα την έκανα σφουγγαρόπανο και τέλος. Νο πετσέτα. Σφουγγαρίστρα; Νο σφουγγαρίστρα. Γαμώ την πουτάνα μου. Ας ξεκινήσω από μένα, σκέφτομαι. Παίρνω λίγο κωλόχαρτο και κάνω λίγο έτσι στο παντελόνι μου. Μια άσπρη γραμμή εμφανίζεται. Εμ βέβαια ηλίθια, σαπούνι έχει πέσει. Επιμένω, βάζω λίγο νερό στο παντελόνι, η γραμμή ασπρίζει περισσότερο. Γαμώ την πουτάνα μου, άσε το παντελόνι, θα στεγνώσει, ΤΟ ΠΑΤΩΜΑ ΗΛΙΘΙΑ ΤΟ ΠΑΤΩΜΑ. Κωλόχαρτο. Να έχω πέσει κάτω και να τρίβω, να τρίβω, να τρίβω, να τρίβω. Πάω να δοκιμάσω λίγο με το πόδι να δω αν γλυστράει, τσουλίθρα. Σου γαμώ το σπίτι και το νοσοκομείο μαζί. Κι άλλο κωλόχαρτο. Το μπατζάκι να κολλάει στο μπούτι μου. Την πουτάνα μου. Σιχαίνομαι. Κωλόχαρτο. Τρίβω. Κωλόχαρτο. Τρίβω. Να σκέφτομαι την οικολογία. 20 δέντρα έχεις χαλάσει. Μαλάκω. Τρίβω. Το μπατζάκι κολλάει. Ααααα!!! Ντάξει. Πατάω. Ντάξει. Δε θα σκοτωθεί κανείς. Παρόλα αυτά, άγχος. Πρέπει να το πω. Δε γίνεται. Έχω άγχος. Αν γίνει κάτι, θα το κουβαλάω όλη μου τη ζωή. Γαμώ την πουτάνα μου, να κατουρήσω είπα! Βγαίνω έξω και με απαλή φωνή λέω στην ξαδέρφη μου: "μωρέ, μου έπεσε λίγο σαπούνι κάτω, πάω να πω άμα είναι να σφουγγαρίσουν λίγο", πάω έξω. Δεν υπάρχει νοσοκόμα ούτε για δείγμα. Την πουτάνα μου. Ξαναμπαίνω μέσα στο δωμάτιο. Η θεία μου: "πεθαίνω Θεέ μου, σώσε με, άχου, άχου", η γριά δίπλα να χαμογελάει με το ένα στήθος έξω, η κυρία στην Εσπρέσο. Αχ Θεέ μου γιατί; Ξαναβγαίνω έξω, πετυχαίνω νοσοκόμα. Σας παρακαλώ, της λέω, μου έπεσε λίγο σαπούνι στο μπάνιο, πως θα γίνει να σφουγγαρίσουμε λίγο, μη γλιστρήσει κανείς; Τώρα που θα δούμε την καθαρίστρια, μου λέει, θα της το πούμε. Όσο είδατε εσείς την καθαρίστρια και όσο της το είπατε, άλλο τόσο της το είπε κι αυτή. Μέχρι τώρα που σας γράφω, δεν έχω πάρει τηλέφωνο να δω αν όλα είναι καλά. Περιμένετε. Παίρνω τώρα. Μισό. ................... Φχαριστώ Παναγία μου, όλα εντάξει με το σαπούνι. Η θεία δεν είναι καλά, αλλά ας ελπίσουμε ότι οι εξετάσεις που θα γίνουν δε θα δείξουν τίποτα σοβαρό. Ας ελπίσουμε.

Με κατουρημένο παντελόνι που λέτε και μέσα στο χειρουργικό σαπούνι, μια και δυο, φεύγω από το νοσοκομείο και τραβάω για το θέατρο. ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΟ! ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΟ! Ευτυχώς! Δε θα άντεχα να δω κατουρημένη και με χειρουργικά σαπούνια μια μαλακία! Ευτυχώς! Πήγαμε στο Casablanca music hall, στη Ζωοδόχου πηγής, να δούμε το No Shakespeare please. Γαμάτο! Να πάτε! Οι άνθρωποι έχουν κέφι! Τα έσπασαν! Και μεις μαζί! Ήπιαμε τα κρασιά μας, καπνίσαμε, τραγουδήσαμε, λυσσάξαμε! Γαμάτο! Όταν γύρισα σπίτι, ο καλός μου μου είπε ότι μυρίζω ξύδι με τσιγάρο σε χειρουργείο και τι να πεις, εξήγησα. Αυτή είναι η ζωή μου.

Λεπτομέρειες:
1. Δε χρειαζόταν καν να ανοίξω το καπάκι του μπουκαλιού με το χειρουργικό σαπούνι γιατί το καπάκι είχε τρύπα που είδα πολύυυυυυ αργότερα.
2. Στο θέατρο όλοι ήταν ντυμένοι με μποά και τούλια και τουαλέτες και ήμουν σαν την άστεγη. Καλά που δεν ήξεραν και τα υπόλοιπα!