Πέθανε η μαμά μου.
Πέθανε η Γκριζέλντα Μπλάνκο. Έφυγε η αρχηγός του καρτέλ. Της συμμορίας. Ο τυφώνας. Έφυγε και σώπασε το σύμπαν. Η απίστευτη αυτή γυναίκα, αυτή η θεότητα, η κουκλάρα, που όντως περπατούσε και σταματούσαν τα τραμ, ήρθε σ’ αυτόν τον κόσμο, τα ‘σπασε, πλήρωσε το λογαριασμό κι έφυγε. Δεν υπάρχει τι έκανε. Ναι, ήταν άρρωστη και υπέφερε. Και μου είπε, πριν λίγο καιρό, παιδί μου, κουράστηκα. Θέλω να πάω στο νοσοκομείο να πεθάνω. Της είπα κλασικά, τι μαλακίες λες, άσε να πάω ένα ταξιδάκι που θέλω και πεθαίνεις μετά, αλλά αυτή το είχε αποφασίσει. Μετά, πήρε τη φιλενάδα της και της είπε, Πήρα να σε αποχαιρετίσω, σ’ ευχαριστώ για όλα όσα έκανες για μένα. Και αργότερα, συνάντησα τη φαρμακοποιό της, μετά το θάνατό της, που ήταν επίσης φιλενάδες και μου είπε, κούκλα μου, έχω ένα ταψάκι της μαμάς σου, που όταν μου έδωσε το φαγητό, μου είπε, Είναι το τελευταίο που σου δίνω.
Δεν υπάρχει αυτή η θεά. Και μεταφορικά και κυριολεκτικά. Γιατί μια ζωή έκανε ό,τι ήθελε, πήρε τις δυσκολότερες αποφάσεις μόνη της με μένα αγκαλιά και θέρισε τον πλανήτη. Και ενδιάμεσα, μας τάιζε όλους, έδινε σε όλους φαγητό, την μεγαλύτερη ένδειξη αγάπης, τάιζε τους πάντες. Και τις γάτες στο δρόμο. Έκανα μακαρόνια λέει με κρέας να κατεβάσουμε στα γατάκια. Και στο τέλος, αποφάσισε να πάει στο νοσοκομείο και να φύγει. Και μπήκε την επόμενη από κείνη που αποχαιρέτησε τις φίλες της και σε ούτε μια μέρα, πέθανε. Οι γιατροί μου είπαν ότι δεν καταλάβαιναν πως έγινε να χαλάσουν όλα ταυτόχρονα κι ότι είναι σε πολύ βαριά κατάσταση. Και η θεά μιλούσε δυνατά, σχολίαζε, ζήταγε νερό, ρώταγε μια γιατρό αν είναι από την Κύπρο (ήταν), της είπε όλη την ιστορία της Κύπρου και πόσο αγαπάει το νησί και κοιταζόμουν με τη γιατρό και τη ρωτούσα, είστε σίγουρη ότι δεν είναι καλά; Και μετά ζήτησε να κοιμηθεί. Και σε λίγες ώρες έφυγε. Για να μην με κουράσει.
Κι όταν λέω ότι είναι θεάρα κι ότι πλήρωσε κι έφυγε, μόλις είχε κατατεθεί το επίδομα που είχα καταφέρει να πάρω γι’ αυτή και το ποσό, επειδή είχε έρθει αναδρομικά, ήταν ακριβώς το κόστος της κηδείας και της αποκλειστικής, για κείνο το ένα βράδυ που μπήκε στο νοσοκομείο. Τι να πω γι’ αυτή τη γυναίκα. Μαγική. Και αστεία. Απ’ αυτή μάλλον πήρα το χιούμορ μου. Ήρθε στα επείγοντα απ το σπίτι της κι εγώ είχα φτάσει λίγο νωρίτερα και την περίμενα. Έλαμψαν τα μάτια της, όταν άνοιξε η πόρτα του ασθενοφόρου και ήμουν εκεί χαμογελαστή και κουνούσα ελαφρά το χέρι μου σε χαιρετισμό. Κι αυτή, με τη μάσκα στο πρόσωπο, ανήμπορη ν’ ανασάνει, είπε Παιδί μου.. ήρθες.. Και μετά, που ήταν στα επείγοντα μέχρι να δουν τι θα την κάνουν, μου είπε αυτά που ήθελε να μου πει, εμένα έτρεχαν δάκρυα στο πρόσωπό μου και ξαφνικά, την πιάνει δύσπνοια και λέει, Πωπω έτοιμη για τη Ριτσώνα είμαι. Το άτομο. Δεν μπορούσα να το γελάσω, εκείνη την ώρα, αλλά είχε τόσο χιούμορ η θεά.
Μαμά. Η λέξη που δε θα ξαναπώ σκέτη. Θα έχει ένα σου, ένα μου, ένα τους. Δε θα είναι ποτέ ξανά σκέτο. Μαμά.
Η μαμά ήταν μεγάλη drama queen. Αφού όταν έλεγε διάφορα τραγικά, της έλεγα όπα, ανεβάζουμε Εκάβη, να πάρω ποπκορν; Και γελούσε, μου έλεγε Θεατρίνα μου.. Και της έλεγα εγώ είμαι η θεατρίνα; Εσύ χαραμίζεσαι και χάνει το Εθνικό Θέατρο, ποια Παξινού, ποια Κυβέλη.. Και γελούσε. Και μετά ξανάπιανε το δράμα και έκανε πλάκα και κάπως έτσι πήγαινε.
Γι’ αυτό κι εγώ τη γιόρτασα. Τέτοια θεά, τέτοια ηρωίδα του Αλμοδοβάρ και του Οικονομίδη μαζί, τη γιορτάζεις. Και της έκανα, την καλύτερη κηδεία που έχει γίνει ποτέ σε άνθρωπο. Ήθελε να την κάψουμε. Για να μην βρεθώ ποτέ στη θέση, όπως μου είχε πει, να πάω 3-4 χρόνια μετά, να την ξεθάβω και να δω το θέαμα που είχε δει πολλές φορές, με τις αδερφές της. Πάντα με προστάτευε. Πάντα με λάτρευε. Πάντα σκεφτόταν εμένα και μόνο εμένα. Τέτοια αγάπη, δεν έχει ξαναδεί το σύμπαν. Η μαμά μου.
Πήγαμε λίγοι για την καύση. Εντολή της. Και δεν παραβαίνεις εντολή της Γκριζέλντας. Μου έδωσε ρητή εντολή στο νοσοκομείο να μην το πω στη γειτονιά, να μην έρθουν μαλάκες, εγώ έκλαιγα, αυτή συνέχιζε να μου δίνει οδηγίες και ενδιάμεσα να μου λέει, σε λατρεύω παιδί μου, να προσέχεις, πάντα σε λάτρευα, μην το πεις στους μαλάκες, να πάνε να γαμηθούν. Να προσέχεις. Κι έφυγε. Πλήρωσε το λογαριασμό κι έφυγε. Κι εγώ, όταν ήρθε η μέρα της καύσης, είχα προετοιμάσει κατάσταση.
Καταρχάς όταν πήγα στο γραφείο κηδειών, του είπα πόσο αγαπάει τα λουλούδια κι άρχισα να ζητάω τ’ αγαπημένα της, μαργαρίτες, τουλίπες, ζέρμπερες. Ζήτησα χρωματιστά, πολύχρωμα λουλούδια. Και το έκανε ο άνθρωπος. Και μετά θυμήθηκα τις γαρδένιες.
Όταν ήταν νέα, πήγαιναν συνέχεια με τον μπαμπά μου στα μπουζούκια, λυσσούσαν. Καζαντζίδης, Μαρινέλα, Μοσχολιού, Μπέλου, συνέχεια. Γύριζαν τη νύχτα, εμένα με κρατούσε η γιαγιά μου όσο έλειπαν, μ’ έπαιρνε η μαμά μου αγκαλιά, εγώ έκανα ότι κοιμάμαι, τα ξανθά μακριά μαλλιά της, μου ακουμπούσαν το πρόσωπο και τα σαρκώδη χείλη της βαμμένα πάντα με κραγιόν σάπιο μήλο, με φιλούσαν. Μύριζα το τσιγάρο απ’ το μαγαζί γιατί η μαμά μου ποτέ δεν κάπνισε, μύριζα και το άρωμά της, αφού πάντα μύριζε όμορφα αρώματα και όταν ξάπλωνα στο κρεβάτι και ξανακοιμόμουν αμέσως, ξυπνούσα σε ένα δάσος από γαρδένιες. Τις έφερναν απ τα μπουζούκια και γέμιζε το δωμάτιο σε μπολάκια παγωτού, γεμάτα με νερό. Αργότερα, επειδή κατάλαβε πόσο έντονα μύριζαν και σου λέει θα το φολιάσω το παιδί, τις έβαζε στην κουζίνα. Κι άνοιγες την πόρτα όταν ξυπνούσες κι έβγαινες σε ένα μεθυστικό δάσος από γαρδένιες. Έτσι μεγάλωσα.
Και τώρα έψαχνα γαρδένιες. Εγώ τις έψαχνα. Δεν ξαναπήρα το γραφείο. Εγώ ήθελα να τις βρω. Πήρα τηλέφωνο 5μιση το πρωί στην ανθαγορά, ούτε ήξερα ότι υπήρχε τέτοιο πράγμα. Δεν είχαν. Δεν είναι η εποχή τους. Μόνο γαρύφαλλα λέει και ζέρμπερες. Δε θέλω. Πήγα στο φυτώριο. Δεν είναι η εποχή τους, ξανά. Με είδαν να δακρύζω. Τους εξήγησα. Την ήξεραν. Δάκρυσαν κι αυτοί. Θα σου βρούμε. Μου βρήκαν. Και τη μέρα της καύσης, βρήκαν 4 μπουμπούκια και μου τα έδωσαν. Ήταν αρκετά. Τα έβαλα σε μπολάκια και τα πήρα μαζί μου. Είχα βρει και μια φωτογραφία της 20κάτι χρονών, γιατί η μαμά μου έτσι είναι τώρα, δεν έχει καμία σχέση με την κουρασμένη γυναίκα που έφυγε, τη γιαγιά που επέμενε να λέει ο άνθρωπος του γραφείου, δεν είναι γιαγιά, του έλεγα, γυναικάρα είναι, με κοίταζε. Δεν αναγνωρίζω τη λέξη γιαγιά γι’ αυτή τη γυναίκα, του είπα, με κοίταζε. Κι όταν πήγα στη Ριτσώνα, είχαν βάλει μια κορδέλα που έλεγε στην αγαπημένη μητέρα και γιαγιά. Γέλασα. Με είδε ο άνθρωπος που ήταν εκεί. Να την πετάξω μου λέει; Ε ναι, του λέω. Πετάχτηκε η κορδέλα. Έμειναν τα πολύχρωμα λουλούδια, η φωτογραφία της γυναικάρας, οι γαρδένιες που έβαλα μπροστά της για πάρτη της, το στικάκι που άναψα γιατί γούσταρε τα ταξίδια μου και τις μυρωδιές της Ασίας κι όταν τελείωσε το διάβασμα ο παπάς κι έφυγε, είπα σε όλους ευχαριστώ που ήρθαν κι ότι θέλω να τη γιορτάσω, γι’ αυτό θα βάλω ένα τραγούδι κι όποιος θέλει να τραγουδήσει. Κι έδωσα σήμα στον κολλητό που είχε φέρει ηχείο και βάλαμε το Δύο πόρτες έχει η ζωή και αρχίσαμε να τραγουδάμε δυνατά, οριακά δε σηκώθηκα να ρίξω ζεμπεκιά, μακάρι να μπορούσα να έχω φέρει πιάτα και να γονατίσω μπροστά της και να τα σπάω ένα ένα ουρλιάζοντας Δυο πόρτες έχει η ζωή, Άνοιξα μια και μπήκα, Σεργιάνισα ένα πρωινό, Κι ώσπου να 'ρθει το δειλινό, Από την άλλη βγήκα. Όλα είναι ένα ψέμα, Μια ανάσα μια πνοή, Σαν λουλούδι κάποιο χέρι, Θα μας κόψει μιαν αυγή..
Σαφώς και η φωτογραφία που βλέπετε είναι από μπουζούκια.
Σ’ ευχαριστώ για όλα, μαμά.
